zhào tài zǔ qiān lǐ sòng jīng niang
赵太祖千里送京娘
tù zǒu wū fēi jí ruò chí bǎi nián shì shì zǒng yī xī
兔走乌飞疾若驰，百年世事总依稀。
lèi cháo fù guì sān gēng mèng lì dài jūn wáng yī jú qí
累朝富贵三更梦，历代君王一局棋。
yǔ dìng jiǔ zhōu tāng shòu yè qín tūn liù guó hàn dēng jī
禹定九州汤受业，秦吞六国汉登基。
bǎi nián guāng jǐng wú duō rì zhòu yè zhuī huān hái shì chí
百年光景无多日，昼夜追欢还是迟。
huà shuō zhào sòng wèi nián hé dōng shí shì shān zhōng yǒu gè yǐn shì bù yán xìng míng zì chēng shí lǎo rén
话说赵宋未年，河东石室山中有个隐士，不言姓名，自称石老人。
yǒu rén rèn de de shuō tā yuán shì yǒu cái de háo jié yīn zāo hú yuán zhī luàn céng yì jūn mén xiàn cè bù tīng zì qǐ yì bīng huī fù le jǐ gè zhōu xiàn
有人认得的，说他原是有才的豪杰，因遭胡元之乱，曾诣军门献策不听，自起义兵，恢复了几个州县。
hòu lái jiàn shí shì rì cù zhī dà shì yǐ qù nǎi wēi fú qián dùn yǐn yú cǐ shān zhōng
后来见时势日蹙，知大事已去，乃微服潜遁，隐于此山中。
zhǐ shān wèi xìng nóng pǔ zì jǐ chǐ yán shì jìn
指山为姓，农圃自给，耻言仕进。
huò yǔ tán lùn gǔ jīn xīng fèi zhī shì wěi wěi bù juàn
或与谈论古今兴废之事，娓娓不倦。
yī rì jìn shān yǒu lǎo shào èr rú xián bù shí shì yǔ yǐn shì xiāng yù
一日近山有老少二儒，闲步石室，与隐士相遇。
ǒu tán hàn táng sòng sān cháo chuàng yè zhī shì yǐn shì jiān sòng cháo hé zhě shèng yú hàn táng
偶谈汉、唐、宋三朝创业之事，隐士间：“宋朝何者胜于汉、唐？
yī shì yún xiū wén dàn wǔ
”一士云：“修文但武。
yī shì yún lì cháo bù zhū lù dà chén
一士云：“历朝不诛戮大臣。
yǐn shì dà xiào dào èr gōng zhī yán jiē fēi tōng lùn hàn hǎo zhēng fá sì yí rú zhě suī yán qí shú wǔ rán mán yí wèi jù chēng lì qiáng hàn wèi wǔ yóu jiè qí yú wēi yǐ fú xiōng nú
”“隐士大笑道：“二公之言，皆非通论，汉好征伐四夷，儒者虽言其‘赎武，，然蛮夷畏惧，称力强汉，魏武犹借其余威以服匈奴。
táng chū fǔ bīng zuì shèng hòu biàn wèi fān zhèn suī bá hù bù chén ér dà yá xiāng zhì zhōng jiè qí lì
唐初府兵最盛，后变为藩镇，虽跋扈不臣，而大牙相制，终藉其力。
sòng zì xuàn yuān hé lǔ dàn yú yòng bīng qí hòu yǐ suì shì wèi cháng yǐ jù dí wèi huì jīn yuán jì qǐ suì zhì wáng guó cǐ zé qiè wǔ xiū wén zhī bì ěr
宋自渲渊和虏，惮于用兵，其后以岁市为常，以拒敌为讳，金元继起，遂至亡国：此则惬武修文之弊耳。
bù lù dà chén suī shì zhōng hòu zhī diǎn rán hǎo xióng wù guó yī gài gū róng shǐ xiǎo rén jìn yǒu fēi wàng zhī fú tuì wú bù cè zhī huò zhōng sòng zhī shì cháo zhèng huài yú hǎo xiāng zhī shǒu
不戮大臣虽是忠厚之典，然好雄误国，一概姑容，使小人进有非望之福，退无不测之祸，终宋之世，朝政坏于好相之手。
nǎi zhì wèi nián shí qióng shì bài hán guī zhòu yú lǔ tíng cì shì dào yú cè xià bù yì wǎn hu
乃致未年时穷势败，函傀胄于虏庭，刺似道于厕下，不亦晚乎！
yǐ shì wèi shèng yú hàn táng qǐ qí rán zāi
以是为胜于汉、唐，岂其然哉？
èr rú dào jù xiān shēng zhī yì yǐ hé wéi shèng
”二儒道：“据先生之意，以何为胜？
yǐn shì dào tā shì suī bù jí hàn táng wéi bù tān nǚ sè zuì shèng
隐士道：“他事虽不及汉、唐，惟不贪女色最胜。
èr rú dào hé yǐ jiàn zhī
”二儒道：“何以见之？
yǐn shì dào hàn gāo nì ài yú qi jī táng zōng luàn lún yú dì fù
”隐士道：“汉高溺爱于戚姬，唐宗乱伦于弟妇。
lǚ shì wǔ shì jǐ wēi shè jì fēi yàn tài zhēn bìng wū gōng wéi
吕氏、武氏几危社稷，飞燕、太真并污宫闱。
sòng dài suī yǒu pán lè zhī zhǔ jué wú yú sè zhī jūn suǒ yǐ gāo cáo xiàng mèng guī dé dú shàn qí měi cǐ zé yuǎn guò yú hàn táng zhě yǐ
宋代虽有盘乐之主，绝无渔色之君，所以高、曹、向、孟，闺德独擅其美，此则远过于汉、唐者矣。
èr rú tàn fú ér qù
”二儒叹服而去。
zhèng shì
正是：
yào zhī gǔ wǎng jīn lái lǐ xū wèn gāo míng yuǎn jiàn rén
要知古往今来理，须问高明远见人。
fāng cái shuō sòng cháo zhū dì bù tān nǚ sè quán shì tài zǔ huáng dì yí móu zhī shàn bù dàn shì wèi jūn yǐ hòu zǎo qī yàn ba chǒng xìng xī shū
方才说宋朝诸帝不贪女色，全是太祖皇帝贻谋之善，不但是为君以后，早期宴罢，宠幸希疏。
zì tā wèi zēng fā jì biàn tài de shí jié yě jiù shì gè tiě zhèng zhèng de hǎo hàn zhí dào ér xíng yī yá bù rǎn
自他未曾发迹变泰的时节，也就是个铁挣挣的好汉，直道而行，一邪不染。
zé kàn tā qiān lǐ sòng jīng niang zhè jié gù shì biàn zhī
则看他《千里送京娘》这节故事便知。
zhèng shì
正是：
shuō shí yì qì lìng qiān gǔ huà dào yīng fēng tòu jiǔ xiāo
说时义气凌千古，话到英风透九霄。
bā bǎi jūn zhōu zhēn dì zhǔ yī tiáo gǎn bàng xiǎn xióng háo
八百军州真帝主，一条杆棒显雄豪。
qiě shuō wǔ dài luàn lí yǒu shī sì jù
且说五代乱离有诗四句：
zhū lǐ shí liú guō liáng táng jìn hàn zhōu
朱李石刘郭，梁唐晋汉周…
dōu lái shí wǔ dì rǎo luàn wǔ shí qiū
都来十五帝，扰乱五十秋。
zhè wǔ dài dōu shì piān bà wèi néng hùn yī
这五代都是偏霸，未能混一。
qí shí tǔ zì gē liè mín wú dìng zhǔ
其时土字割裂，民无定主。
dào hòu zhōu suī shì wǔ dài zhī wèi wū zì yǒu wǔ guó sān zhèn
到后周虽是五代之未，兀自有五国三镇。
nà wǔ guó
那五国？
zhōu guō wēi běi hàn liú chóng nán táng li wú shǔ yú jù nán hàn liú zuì
周郭威，北汉刘崇，南唐李毋，蜀盂拒，南汉刘最。
nà sān zhèn
那三镇？
wú yuè qián zuǒ jīng nán gāo bǎo róng hú nán zhōu xíng féng
吴越钱佐，荆南高保融，湖南周行逢。
suī shuō wǔ guó sān zhèn nà zhōu cháo chéng liáng táng jìn hàn zhī hòu hào wèi zhèng tǒng
虽说五国三镇，那周朝承梁、唐、晋、汉之后，号为正统。
zhào tài zǔ zhào kuāng yìn céng shì zhōu wèi diàn qián dōu diǎn jiǎn
赵太祖赵匡胤曾仕周为殿前都点检。
hòu yīn chén qiáo bīng biàn dài zhōu wèi dì hùn yī yǔ nèi guó hào dà sòng
后因陈桥兵变，代周为帝，混一宇内，国号大宋。
dāng chū wèi zēng fā jì biàn tài de shí jié yīn tā fù qīn zhào hóng yīn céng shì hàn wèi yuè zhōu fáng yù shǐ rén dōu chēng kuāng fēng wèi zhào gōng zǐ yòu chēng wèi zhào dà láng
当初未曾发迹变泰的时节，因他父亲赵洪殷，曾仕汉为岳州防御使，人都称匡风为赵公子，又称为赵大郎。
shēng de miàn rú hēi xuè mù ruò shǔ xīng lì dí wàn rén qì tūn sì hǎi
生得面如嘿血，目若曙星，力敌万人，气吞四海。
zhuān hǎo jié jiāo tiān xià háo jié rèn xiá rèn qì lù jiàn bù píng bá dāo xiāng zhù shì gè guǎn xián shì de zǔ zōng zhuàng méi tóu huò de tài suì
专好结交天下豪杰，任侠任气，路见不平，拔刀相助，是个管闲事的祖宗，撞没头祸的太岁。
xiān zài pèi jīng chéng dǎ le yù gōu lán nào le yù huā yuán chù fàn le hàn wèi dì táo nàn tiān yá
先在沛京城打了御勾栏，闹了御花园，触犯了汉未帝，逃难天涯。
dào guān xī hù qiáo shā le dǒng dá dé le míng mǎ chì tiǎn lín
到关西护桥杀了董达，得了名马赤腆鳞。
huáng zhōu chú le sòng hǔ shuò zhōu sān bàng dǎ sǐ le lǐ zǐ yīng miè le lù zhōu wáng lǐ jǐn chāo yī jiā
黄州除了宋虎，朔州三棒打死了李子英，灭了潞州王李仅超一家。
lái dào tài yuán dì miàn yù le shū fù zhào jǐng qīng
来到太原地面，遇了叔父赵景清。
shí jǐng qīng zài qīng yóu guān chū jiā jiù liú zhào gōng zǐ zài guān zhōng jū zhù
时景清在清油观出家，就留赵公子在观中居住。
shéi zhī rǎn bìng yī wò sān yuè
谁知染病，一卧三月。
bǐ jí bìng yù jǐng qīng cháo xī xiāng péi yào tā jiāng xī shēn tǐ bù fàng tā chū wài xián yóu
比及病愈，景清朝夕相陪，要他将息身体，不放他出外闲游。
yī rì jǐng qīng yǒu shì chū mén fēn fù gōng zǐ dào zhí ér nài xīn jìng zuò piàn shí bìng rú xiǎo yù qiē wù xíng dòng
一日景清有事出门，分付公子道：“侄儿耐心静坐片时，病如小愈，切勿行动！
jǐng qīng qù le gōng zǐ nà lǐ zuò de zhù xiǎng dào biàn bú dào jiē fāng yóu dàng zhè běn guān zhōng xián bù yī huí yòu qiě hé fáng
”景清去了，公子那里坐得住，想道：“便不到街坊游荡，这本观中闲步一回，又且何妨。
gōng zǐ jiāng fáng mén yè shàng rào diàn yóu guān
”公子将房门拽上，绕殿游观。
xiān dēng le sān qīng bǎo diàn xíng biàn dōng xī liǎng láng qī shí èr sī yòu kàn le dōng yuè miào zhuǎn dào jiā níng diàn shàng yóu wán tàn xī yī shēng
先登了三清宝殿，行遍东西两廊、七十二司，又看了东岳庙，转到嘉宁殿上游玩，叹息一声。
zhēn gè shì
真个是：
jīn lú bù dòng qiān nián huǒ yù zhǎn zhǎng míng wàn zài dēng
金炉不动千年火，玉盏长明万载灯。
xíng guò duō jǐng lóu yù huáng gé yī chǔ chù diàn zì cuī guǐ zhì dù hóng chǎng
行过多景楼玉皇阁，一处处殿字崔鬼，制度宏敞。
gōng zǐ hē lái bù dié guǒ rán hǎo gè qīng yóu guān guān zhī bù zú wán zhī yǒu yú
公子喝来不迭，果然好个清油观，观之不足，玩之有余。
zhuǎn dào nǎ dōu dì fǔ lěng jìng suǒ zài què jiàn xiǎo xiǎo yī diàn zhèng duì nà zǐ sūn gōng xiāng jìn shàng xiě zhe xiáng mó bǎo diàn diàn mén shēn bì
转到哪都地府冷静所在，却见小小一殿，正对那子孙宫相近，上写着“降魔宝殿”，殿门深闭。
gōng zǐ qián hòu guān kàn le yī huí zhèng yù zhuǎn shēn hū wén yǒu kū qì zhī shēng nǎi shì fù nǚ shēng yīn
公子前后观看了一回，正欲转身，忽闻有哭泣之声，乃是妇女声音。
gōng zǐ cè ěr ér tīng qí shēng chū yú diàn nèi
公子侧耳而听，其声出于殿内。
gōng yǔ dào nuǎn qiāo zuò guài
公予道：“暖跷作怪！
zhè lǐ shì chū jiā rén zhù chù yuán hé cáng nì fù rén zài cǐ
这里是出家人住处，缘何藏匿妇人在此？
qí zhōng bì yǒu bù míng zhī shì
其中必有不明之事。
qiě qù wèn dào tóng tǎo qǔ yào shi kāi zhè diàn lái kàn gè míng bái yě hǎo fàng xīn
且去问道童讨取钥匙，开这殿来，看个明白，也好放心。
huí shēn dào fáng zhōng huàn dào tóng tǎo xiáng mó diàn shàng yào shi dào tóng dào zhè yào shi shī fu zì jiā shōu guǎn qí zhōng yǒu jī mì dà shì bù xǔ xián rén kāi kàn
”回身到房中，唤道童讨降魔殿上钥匙，道童道：“这钥匙师父自家收管，其中有机密大事，不许闲人开看。
gōng zǐ xiǎng dào mò xìn zhí zhōng zhí xū fáng rén bù rén
公子想道：“‘莫信直中直，须防人不仁！
yuán lái ǎn shū fù bú shì gè hǎo rén sān huí wǔ cì zhī jiào ǎn jìng zuò
’原来俺叔父不是个好人，三回五次只教俺静坐。
mò chū wài xián xíng yuán lái gàn zhè gòu dàng
莫出外闲行，原来干这勾当。
chū jiā rén chéng shén guī ju
出家人成甚规矩？
ǎn jīn rì biàn qù dǎ kāi diàn mén pà zěn de
俺今日便去打开殿门，怕怎的！
fāng yù yí bù zhī jiàn zhào jǐng qīng huí lái
方欲移步，只见赵景清回来。
gōng zǐ hán nù xiāng yíng kǒu zhōng yě bù jiào shū fù qì fèn fèn de wèn dào nǐ lǎo rén jiā zài cǐ chū jiā yú de hǎo shì
公子含怒相迎，口中也不叫叔父，气忿忿地问道：“你老人家在此出家，于得好事？
jǐng qīng chū qí bù yì biàn dào wǒ bù céng zuò shèn shì gōng zǐ dào xiáng mó diàn nèi suǒ de shì shén me rén
”景清出其不意，便道：“我不曾做甚事／公子道：“降魔殿内锁的是什么人？
jǐng qīng fāng cái shěng de biàn yáo shǒu dào xián zhí mò guǎn xián shì
”景清方才省得，便摇手道：“贤侄莫管闲事！
gōng zǐ jí de bào zào rú léi dà shēng jiào dào chū jiā rén qīng jìng wú wéi hóng chén bù rǎn wèi hé diàn nèi suǒ zhe gè fù nǚ zài nèi kū kū tí tí
”公子急得暴躁如雷，大声叫道：“出家人清净无为，红尘不染，为何殿内锁着个妇女在内哭哭啼啼？
bì shì fēi lǐ bù fǎ zhī shì
必是非礼不法之事！
nǐ lǎo rén jiā yě yào fàng chū liáng xīn
你老人家也要放出良心。
shì yī shì èr shuō de míng bái hái yǒu gè shāng liáng
是一是二，说得明白，还有个商量；
xiū yào qī sān mán sì wǒ zhào mǒu bú shì yǔ nǐ hé guāng tóng chén de
休要欺三瞒四，我赵某不是与你和光同尘的！
jǐng qíng xiàn tā yán cí jùn lì biàn dào xián zhí nǐ cuò guài yú shū le
”景情见他言词峻厉，便道：“贤侄，你错怪愚叔了！
gōng yú dào guài bù guài shì xiǎo shì qiě shuō diàn nèi kě shì fù rén
”公于道：“怪不怪是小事，且说殿内可是妇人？
jǐng qīng dào zhèng shì
”景清道：“正是。
gōng zǐ dào kě yòu lái
公子道：“可又来。
jǐng qīng xiǎo de gōng yǔ xìng zào hái wèi gǎn míng yán yòng huǎn tóng dā yìng dào suī shì fù rén què bù gàn běn guān dào zhòng zhī shì
景清晓得公予性躁，还未敢明言，用缓同答应道：“虽是妇人，却不干本观道众之事。
gōng zǐ dào nǐ shì gè yī guān zhī zhǔ jiù shì bié rén zuò chū è shì jì dùn zài diàn nèi shào bù dé nǐ zhī qíng
”公子道：“你是个一观之主，就是别人做出歹事寄顿在殿内，少不得你知情。
jǐng qīng dào xián zhí xī nù cǐ nǚ nǎi shì liǎng gè yǒu míng xiǎng mǎ bù zhī nà lǐ lǔ lái yī yuè zhī qián jì yú cǐ chù tuō wú děng tì tā hǎo shēng kān shǒu
”景清道：“贤侄息怒，此女乃是两个有名响马不知那里掳来，一月之前寄于此处，托吾等替他好生看守；
ruò yǒu chà chí cùn cǎo bù liú
若有差迟，寸草不留。
yīn shì xián zhí bìng wèi quán bù céng duì nǐ shuō de
因是贤侄病未痊，不曾对你说得。
gōng zǐ dào xiǎng mǎ zài nà lǐ
”公子道：“响马在那里？
jǐng qīng dào zàn wǎng nà lǐ qù le
”景清道：“暂往那里去了。
gōng yú bù xìn dào qǐ yǒu cǐ lǐ
”公于不信道：“岂有此理！
kuài yǔ wǒ dǎ kāi diàn mén huàn nǚ zǐ chū lái ǎn zì shěn wèn tā xiáng xì
快与我打开殿门，唤女子出来，俺自审问他详细。
shuō ba chāo le hún tiě qí méi duǎn bàng wǎng qián xiān zǒu
”说罢，绰了浑铁齐眉短棒、往前先走。
jǐng qīng zhī tā xìng rú liè huǒ bù hǎo zhē lán
景清知他性如烈火，不好遮拦。
huāng máng qǔ le yào shi suí hòu gǎn dào xiáng mó diàn qián
慌忙取了钥匙，随后赶到降魔殿前。
jǐng qīng zài wài biān kāi suǒ nà nǚ yú zài diàn zhōng tīng de suǒ xiǎng zhī dào shì qiǎng rén lái dào yù jiā tí kū
景清在外边开锁，那女于在殿中听得锁响，只道是强人来到，愈加啼哭。
gōng zǐ yě bù qiān ràng cái děng mén kāi yī jiǎo kuà jìn
公子也不谦让，才等门开，一脚跨进。
nà nǚ zǐ duǒ zài shén dào bèi hòu hu zuò yī tuán
那女子躲在神道背后唬做一团。
gōng zǐ jìn qián fàng xià qí méi duǎn bàng kàn nà nǚ zǐ guǒ rán shēng de biāo zhì
公子近前放下齐眉短棒，看那女子，果然生得标致：
méi sǎo chūn shān móu héng qiū shuǐ
眉扫春山，眸横秋水。
hán chóu hán hèn yóu rú xī zǐ pěng xīn
含愁含恨，犹如西子捧心；
yù wèi yù tí wǎn sì yáng fēi jiǎn fà
欲位欲啼，宛似杨妃剪发。
pí pá shēng bù xiǎng shì gè wèi chū sài de míng fēi
琵琶声不响，是个未出塞的明妃；
hú qián diào ruò chéng fēn míng qiáng hé fān de cài nǚ
胡前调若成，分明强和番的蔡女。
tiān shēng yī zhǒng fēng liú tài biàn shì dān qīng huà bù zhēn
天生一种风流态，便是丹青画不真。
gōng zǐ fǔ wèi dào xiǎo niáng zǐ ǎn bù bǐ jiān yín fá tú nǐ xiū de jīng huāng
公子抚慰道：“小娘子，俺不比奸淫乏徒，你休得惊慌。
qiě shuō jiā jū hé chǔ
且说家居何处？
shuí rén yǐn yòu dào cǐ
谁人引诱到此？
tǎng yǒu bù píng ǎn zhào mǒu yǔ nǐ jiě jiù zé gè
倘有不平，俺赵某与你解救则个。
nà nǚ zǐ fāng cái jǔ xiù shì lèi shēn shēn dào gè wàn fú
那女子方才举袖拭泪，深深道个万福。
gōng zǐ huán lǐ
公子还礼。
nǚ zǐ xiān jiān zūn guān gāo xìng
女子先间：“尊官高姓？
jǐng qīng dài dá dào cǐ nǎi pèi jīng zhào gōng yú
”景清代答道：“此乃沛京赵公于。
nǚ zǐ dào gōng zǐ tīng bǐng
”女子道：“公子听禀！
wèi zēng shuō de yī liǎng jù zǎo yǐ pū huò jiǎo liú xià lèi lái
”未曾说得一两句，早已扑获狡流下泪来。
yuán lái nà nǚ zǐ yě xìng zhào xiǎo zì jīng niang shì pú zhōu jiě liáng xiàn xiǎo xiáng cūn jū zhù nián fāng yī shí liù suì
原来那女子也姓赵，小字京娘，是蒲州解良县小祥村居住，年方一十六岁。
yīn suí fù qīn lái yáng qǔ xiàn hái běi yuè xiāng yuàn lù yù liǎng gè xiǎng mǎ qiǎng rén yí gè jiào zuò mǎn tiān fēi zhāng guǎng r yí gè jiào zuò zháo dì gǔn zhōu jìn
因随父亲来阳曲县还北岳香愿，路遇两个响马强人：一个叫做满天飞张广儿，一个叫做着地滚周进。
jiàn jīng niang yán sè ráo le tā fù qīn xìng mìng lǔ lüè dào shān shén miào zhōng
见京娘颜色，饶了他父亲性命，掳掠到山神庙中。
zhāng zhōu èr qiǎng rén zhēng yào chéng qīn bù kěn xiāng ràng
张周二强人争要成亲，不肯相让。
yì lùn le liǎng sān rì èr rén kǒng huài le yì qì jiāng zhè jīng niang jì dùn yú qīng yóu guān xiáng mó diàn nèi
议论了两三日，二人恐坏了义气，将这京娘寄顿于清油观降魔殿内。
fēn fù dào shì xiǎo xīn gōng jǐ kān shǒu zài qù bié chù fǎng qiú gè měi mào nǚ zǐ lǔ lüè ér lái còu chéng yī duì rán hòu tóng rì chéng qīn wèi yā zhài fū rén
分付道士小心供给看守，再去别处访求个美貌女子，掳掠而来，凑成一对，然后同日成亲，为压寨夫人。
nà qiǎng rén qù le yī yuè zhì jīn wèi huí
那强人去了一月，至今未回。
dào shì jù pà tā zhǐ de tì tā kān shǒu
道士惧怕他，只得替他看守。
jīng niang xù chū yuán yóu zhào gōng zǐ fāng cái xiàng jǐng qīng dào shì cái shèn shì cū lǔ xiǎn xiē chōng zhuàng le shū fù
京娘叙出缘由，赵公子方才向景清道：“适才甚是粗卤，险些冲撞了叔父。
jì rán jīng niang shì liáng jiā shì nǚ wú duān bèi qiǎng rén suǒ lǔ ǎn jīn rì bù jiù gèng dài hé rén
既然京娘是良家室女，无端被强人所掳，俺今日不救，更待何人？
yòu xiàng jīng niang dào xiǎo niáng zǐ xiū yào bēi shāng wàn shì yǒu zhào mǒu zài cǐ guǎn jiào nǐ chóng huí gù tǔ zài jiàn méng niang
”又向京娘道：“小娘子休要悲伤，万事有赵某在此，管教你重回故土，再见蒙娘。
jīng niang dào suī chéng gōng zǐ měi yì shì fàng nú jiā chū yú hǔ kǒu
”京娘道：“虽承公子美意，释放奴家出于虎口。
nài jiā xiāng qiān lǐ zhī yáo nú jiā gū shēn nǚ liú zěn shēng bá shè
奈家乡千里之遥，奴家孤身女流，怎生跋涉？
gōng zǐ dào jiù rén xū jiù chè ǎn bù yuǎn qiān lǐ qīn zì sòng nǐ huí qù
”公子道：“救人须救彻，俺不远千里亲自送你回去。
jīng niang bài xiè dào ruò méng rú cǐ biàn shì chóng shēng fù mǔ
”京娘拜谢道：“若蒙如此，便是重生父母。
jǐng qīng dào xián zhí cǐ shì duàn rán bù kě
景清道：“贤侄，此事断然不可。
nà qiǎng rén shì dà guān sī jìn bǔ tā bù dé
那强人势大，官司禁捕他不得。
nǐ jīn rì jiù le xiǎo niáng zǐ diǎn shǒu zhě nán cí qí zé
你今日救了小娘子，典守者难辞其责；
zài lái wèn wǒ yào rén jiào wǒ rú hé duì fù
再来问我要人，教我如何对付？
xū dāng lián lěi yú wǒ
须当连累于我！
gōng zǐ xiào dào dà dǎn tiān xià qù de xiǎo xīn cùn bù nán xíng
”公子笑道：“大胆天下去得，小心寸步难行。
ǎn zhào mǒu yī shēng jiàn yì bì wéi wàn fū bù jù
俺赵某一生见义必为，万夫不惧。
nà xiǎng mǎ suī hěn gǎn bǐ de lù zhōu wáng me
那响马虽狠，敢比得潞州王么？
tā xū yě yǒu liǎng gè ěr duǒ xiǎo de ǎn zhào mǒu míng zì
他须也有两个耳朵，晓得俺赵某名字。
jì rán nǐ men chū jiā rén pà shì ǎn liú gè jì hào zài cǐ
既然你们出家人怕事，俺留个记号在此；
nǐ men hǎo huí fù nà xiǎng mǎ
你们好回复那响马。
shuō ba lún qǐ hún tiě qí méi bàng héng zhe shēn zi xiàng nà diàn shàng zhū hóng tóng zǐ hěn de dǎ yī xià lì lā yī shēng bǎ líng huā chuāng kū dōu dǎ xià lái
”说罢，轮起浑铁齐眉棒，横着身子，向那殿上朱红桐子，狠的打一下，“沥拉”一声，把菱花窗枯都打下来。
zài fù yī xià bǎ nà sì shàn gùn zi dǎ gè dōng dǎo xī wāi
再复一下，把那四扇棍子打个东倒西歪。
hu de jīng niang zhàn zhàn jīng jīng yuǎn yuǎn de duǒ zài yī biān
唬得京娘战战兢兢，远远的躲在一边。
jǐng qíng miàn rú tǔ sè kǒu zhōng zhǐ jiào zuì guò
景情面如土色，口中只叫：“罪过！
gōng zǐ dào qiǎng rén ruò zài lái shí zhǐ shuō zhào mǒu dǎ kāi diàn mén qiǎng qù le yuān gè yǒu tóu zhai gè yǒu zhǔ
”公子道：“强人若再来时，只说赵某打开殿门抢去了，冤各有头，债各有主。
yào lái xún ǎn shí jiào tā dǎ pú zhōu yí lù lái
要来寻俺时，教他打蒲州一路来。
jǐng qīng dào cǐ qù pú zhōu qiān lǐ zhī yáo lù shàng dào zéi shēng fà dú mǎ dān shēn shàng qiě nán zǒu kuàng yǒu xiǎo niáng zǐ qiān bàn
景清道：“此去蒲州千里之遥，路上盗贼生发，独马单身，尚且难走，况有小娘子牵绊？
fán shì yi sān sī ér xíng
凡事宜三思而行！
gōng zǐ xiào dào hàn wèi sān guó shí guān yún cháng dú xíng qiān lǐ wǔ guān zhǎn liù jiàng hù zhe liǎng wèi huáng sǎo zhí dào gǔ chéng yǔ liú huáng shū xiāng huì zhè cái shì dà zhàng fū suǒ wéi
”公子笑道：“汉未三国时，关云长独行千里，五关斩六将，护着两位皇嫂，直到古城与刘皇叔相会，这才是大丈夫所为。
jīn rì yī wèi xiǎo niáng zǐ jiù tā bù dé zhào mǒu hái zuò shí mǒ rén
今日一位小娘子救他不得，赵某还做什么人？
cǐ qù tǎng rán yuān jiā xiá lù xiāng féng jiào tā shuāng shuāng shòu sǐ
此去倘然冤家狭路相逢，教他双双受死。
jǐng qīng dào rán suī rú cǐ hái yǒu yī shuō
”景清道：“然虽如此，还有一说。
gǔ zhě nán nǚ zuò bù tóng xí shí bù gòng qì
古者男女坐不同席，食不共器。
xián zhí qiān lǐ xiāng sòng xiǎo niáng zǐ suī zé měi yì chū yú yì qì bàng rén zěn zhī jiù lǐ
贤侄千里相送小娘子，虽则美意，出于义气，傍人怎知就里？
jiàn nǐ shào nán shào nǚ yí lù tóng háng xián yí zhī jì bèi rén tán lùn kě bù wéi hǎo chéng qiàn fǎn wèi yī shì yīng xióng zhī fǎ
见你少男少女一路同行，嫌疑之际，被人谈论，可不为好成歉，反为一世英雄之法？
gōng zǐ hē hē dà xiào dào shū fù mò guài wǒ shuō nǐ men chū jiā rén guàn zhuāng jià zi lǐ wài bù yī
”公子呵呵大笑道：“叔父莫怪我说，你们出家人惯妆架子，里外不一。
ǎn men zuò hǎo hàn de zhǐ yào zì jǐ xuè xīn shàng dǎ dé guò rén yán dōu bù jì jiào
俺们做好汉的，只要自己血心上打得过，人言都不计较。
jǐng qīng jiàn tā zhǔ yì yǐ jué wèn dào xián zhí jǐ shí qǐ chéng
”景清见他主意已决，问道、“贤侄几时起程？
gōng zǐ dào míng zǎo biàn xíng
”公子道：“明早便行。
jǐng qīng dào zhǐ pà xián zhí shēn yú hái bù jiàn wàng
”景清道：“只怕贤侄身于还不健旺。
gōng zǐ dào bù fáng shì
”公子道：“不妨事。
jǐng qīng jiào dào tóng zhì jiǔ sòng xíng
”景清教道童治酒送行。
gōng zǐ yú xí shàng duì jīng niang dào xiǎo niáng zǐ fāng cái shū fù shuō yí lù xián yí zhī jì kǒng shēng yì lùn
公子于席上对京娘道：“小娘子，方才叔父说一路嫌疑之际，恐生议论。
ǎn jiè cǐ xí miàn yǔ xiǎo niáng zǐ jié wèi xiōng mèi
俺借此席面，与小娘子结为兄妹。
ǎn xìng zhào xiǎo niáng zǐ yě xìng zhào wǔ bǎi nián hé shì yī jiā cóng cǐ xiōng mèi xiāng chèn biàn liǎo
俺姓赵，小娘子也姓赵，五百年合是一家，从此兄妹相称便了。
jīng niang dào gōng zǐ guì rén nú jiā zěn gǎn bān gāo
”京娘道：“公子贵人，奴家怎敢扳高？
jǐng qīng dào jì yào tóng háng rú cǐ zuì hǎo
”景清道：“既要同行，如此最好。
hū dào tóng qǔ guò bài zhān jīng niang qǐng ēn rén zài shàng shòu xiǎo mèi yú yī bài
”呼道童取过拜毡，京娘请恩人在上：“受小妹于一拜。
gōng yú zài bàng huán lǐ
”公于在傍还礼。
jīng niang yòu bài le jǐng qīng hū wèi bó bo
京娘又拜了景清，呼为伯伯。
jǐng qīng zài xí shàng xù qǐ zhí ér xǔ duō yīng xióng liǎo de jīng niang huān xǐ bù jìn
景清在席上叙起侄儿许多英雄了得，京娘欢喜不尽。
shì yè zhí yǐn zhì gèng yú jǐng qīng ràng zì jǐ wò fáng yǔ jīng niang shuì zì jǐ yǔ gōng zǐ zài wài xiāng tóng sù
是夜直饮至更余，景清让自己卧房与京娘睡，自己与公子在外厢同宿。
wǔ gēng jī chàng jǐng qīng qǐ shēn ān pái zǎo fàn yòu bèi xiē gān liáng niú pú wèi lù zhōng zhī yòng
五更鸡唱，景清起身安排早饭，又备些干粮牛脯，为路中之用。
gōng zǐ shū le chì yǐ lín jiāng xíng li zhā fù tíng dāng zhǔ fù jīng niang mèi zǐ zhǐ kě cūn zhuāng dǎ bàn bù kě yě róng xuàn fú rě shì zhāo fēi
公子输了赤以磷，将行李扎缚停当，嘱付京娘：“妹子，只可村妆打扮，不可冶容炫服，惹是招非。
zǎo fàn yǐ bì gōng zǐ bàn zuò kè rén jīng niang bàn zuò cūn gū
”早饭已毕，公子扮作客人，京娘扮作村姑；
yì bān de dài gè xuě mào qí méi zhē le
一般的戴个雪帽，齐眉遮了。
xiōng mèi èr rén zuò bié jǐng qīng
兄妹二人作别景清。
jǐng qīng sòng chū fáng mén hū rán xiǎng qǐ yī shì dào xián zhí jīn rì qù bù chéng hái yào jì jiào
景清送出房门，忽然想起一事道：贤侄，今日去不成，还要计较。
bù zhī jǐng qīng shuō chū shén huà lái
不知景清说出甚话来？
zhèng shì
正是：
que de yǔ máo fāng yuǎn jǔ hǔ wú yá zhǎo bù chéng xíng
鹊得羽毛方远举，虎无牙爪不成行。
jǐng qīng dào yī mǎ bù néng qí liǎng rén zhè xiǎo niáng zǐ gōng xié wà xiǎo zěn gēn de shàng
景清道：“一马不能骑两人，这小娘子弓鞋袜小，怎跟得上？
kě bù dān wù le chéng tú
可不担误了程途？
cóng róng mì yī liàng chē r tóng qù què bù hǎo
从容觅一辆车儿同去却不好？
gōng zǐ dào cǐ shì suàn zhī jiǔ yǐ
”公子道：“此事算之久矣。
yǒu gè chē liàng yòu fèi zhào gù jiāng cǐ mǎ ràng yǔ mèi zǐ qí zuò ǎn shì yuàn qiān lǐ bù xíng xiāng suí bù dàn
有个车辆又费照顾，将此马让与妹子骑坐，俺誓愿千里步行，相随不惮。
jīng niang dào xiǎo mèi yǒu lèi ēn rén yuǎn sòng kuì fēi nán zǐ bù néng zhí biān zhuì liào qǐ gǎn fǎn zhàn zūn qí
”京娘道：“小妹有累恩人远送，愧非男子，不能执鞭坠镣，岂敢反占尊骑？
jué nán cóng mìng
决难从命！
gōng yú dào nǐ shì nǚ liú zhī bèi bì yào jiǎo lì zhào mǒu jiǎo yòu bù xiǎo bù xíng zhèng hé qí yi
”公于道：“你是女流之辈，必要脚力：赵某脚又不小，步行正合其宜。
jīng niang zài sì tuī cí gōng zǐ bù yǔn zhǐ de shàng mǎ
”京娘再四推辞，公子不允，只得上马。
gōng yú kuà le yāo dāo shǒu zhí hún tiě gǎn bàng suí hòu xiàng jǐng qīng yī yī ér bié
公于跨了腰刀，手执浑铁杆棒，随后向景清一揖而别。
jǐng qīng dào xián zhí lù shàng xiǎo xīn kǒng pà yù le liǎng gè xiǎng mǎ xū yào yòng xīn dī fáng
景清道：“贤侄路上小心，恐怕遇了两个响马，须要用心堤防。
xià shǒu zhǎn jué xiē mò dài lèi wǒ guān zhōng zhī rén
下手斩绝些，莫带累我观中之人。
gōng yǔ dào bù fáng bù fáng
”公予道：“不妨，不妨。
shuō ba bǎ mǎ yǐ yī pāi hē shēng kuài zǒu
”说罢，把马尾一拍，喝声：“快走。
nà mǎ pāi téng téng biàn pǎo gōng zǐ fàng xià jiǎo bù jǐn jǐn xiāng suí
那马拍腾腾便跑，公子放下脚步，紧紧相随。
yú lù miǎn bù dé jī cān kě yǐn yè zhù xiǎo xíng
于路免不得饥餐渴饮，夜住晓行。
bù yī rì xíng zhì fén zhōu jiè xiū xiàn dì fāng
不一日行至汾州介休县地方。
zhè chì yǐn lín yuán shì qiān lǐ lóng jū mǎ zhuī fēng zhú diàn zì qīng yóu guān zhì fén zhōu bù guò sān bǎi lǐ zhī chéng bù gōu míng mǎ bàn rì chí zhòu
这赤隐磷原是千里龙驹马，追风逐电，自清油观至汾州不过三百里之程，不勾名马半日驰骤。
yī yī zé gōng zǐ bù xíng kǒng bēn fù bù jí èr zé jīng niang nǚ liú bù guàn chí chěng suǒ yǐ kòng pèi huǎn huǎn ér xíng
一一则公子步行恐奔赴不及，二则京娘女流不惯驰骋，所以控辔缓缓而行。
jiān zhī lù shàng zéi kòu shēng fà xū yào màn qǐ zǎo xiē měi rì zhǐ xíng yī bǎi yú lǐ
兼之路上贼寇生发，须要慢起早歇，每日止行一百余里。
gōng yú shì rì xíng dào yí gè shàng gāng zhī xià dì míng huáng máo diàn
公于是日行到一个上冈之下，地名黄茅店。
dāng chū yuán yǒu cūn luò yīn shì luàn rén huāng dōu táo sàn le hái cún de gè xiǎo xiǎo diàn r
当初原有村落，因世乱人荒，都逃散了，还存得个小小店儿。
rì sè jiāng bǔ qián tú kuàng yě gōng zǐ duì jīng niang dào cǐ chù ān xiē míng rì zǎo xíng ba
日色将哺，前途旷野，公子对京娘道：“此处安歇，明日早行罢。
jīng niang dào dàn píng zūn yì
京娘道：“但凭尊意。
diàn xiǎo èr jiē le bāo guǒ jīng niang xià mǎ qù le xuě mào
店小二接了包裹，京娘下马，去了雪帽。
xiǎo èr yī yǎn qiáo jiàn shé tou tǔ chū sān cùn suō bù jìn qù
小二一眼瞧见，舌头吐出三寸，缩不进去。
xīn xià xiǎng dào rú hé yǒu zhè bān hǎo nǚ zǐ
心下想道：“如何有这般好女子！
xiǎo èr qiān mǎ xì zài wū hòu gōng zǐ qǐng jīng niang jìn le diàn fáng zuò xia
”小二牵马系在屋后，公子请京娘进了店房坐下。
xiǎo èr gē zǒu lái tiē zhe dāi kàn
小二哥走来贴着呆看。
gōng zǐ wèn dào xiǎo èr gē yǒu shèn huà shuō
公子问道：“小二哥有甚话说？
xiǎo èr dào zhè wèi xiǎo niáng zǐ shì kè guān shèn me rén
”小二道：“这位小娘子，是客官甚么人？
gōng zǐ dào shì ǎn mèi zǐ
”公子道：“是俺妹子。
xiǎo èr dào kè guān bú shì xiǎo rén duō kǒu qiān shān wàn shuǐ lù tú jiān bù gāi dài cǐ měi mào jiā rén tóng zǒu
”小二道：“客官，不是小人多口，千山万水，路途间不该带此美貌佳人同走！
gōng zǐ dào wèi hé
”公子道：“为何？
xiǎo èr dào lí cǐ shí wǔ lǐ zhī de jiào zuò jiè shān dì kuàng rén xī dōu shì lù lín zhōng hǎo hàn chū mò zhī chù
”小二道：“离此十五里之地，叫做介山，地旷人稀，都是绿林中好汉出没之处。
tǎng ruò qiǎng rén zhī dào zhǐ hǎo bái bái lǐ sòng yǔ tā zuò yā zhài fū rén hái yào tiē tā gè lì shì
倘若强人知道，只好白白里送与他做压寨夫人，还要贴他个利市。
gōng zǐ dà nù mà dào zéi gǒu dà dǎn gǎn xū yán kǒng hu kè rén
公子大怒骂道：“贼狗大胆，敢虚言恐唬客人！
zhào xiǎo èr miàn mén yī quán dǎ qù
”照小二面门一拳打去。
xiǎo èr kǒu tǔ xiān xuè shǒu yǎn zhe liǎn xiàng wài jí zǒu qù le
小二口吐鲜血，手掩着脸，向外急走去了。
diàn jiā niang jiù zài chú xià fā huà
店家娘就在厨下发话。
jīng niang dào ēn xiōng tè xìng zào le xiē
京娘道：“恩兄忒性躁了些。
gōng zǐ dào zhè sī yán yǔ bù zhī jìn tuì pà bù shì liáng shàn zhī rén
公子道：“这厮言语不知进退，怕不是良善之人！
xiān jiào tā xiǎo de ǎn xiē shǒu duàn
先教他晓得俺些手段。
jīng niang dào jì zài cǐ jiè sù è bù dé tā
”京娘道：“既在此借宿，恶不得他。
gōng zǐ dào pà tā zé shèn
”公子道：“怕他则甚？
jīng niang biàn dào chú xià yǔ diàn jiā niang xiāng jiàn jiāng hǎo yán hǎo yǔ wěn tiē le tā bàn shǎng diàn jiā niang fāng cái xī nù dǎ diǎn dòng rén zuò fàn
”京娘便到厨下与店家娘相见，将好言好语稳贴了他半晌，店家娘方才息怒，打点动人做饭。
jīng niang guī fáng fáng zhōng jiē yǒu yú guāng hái wèi diǎn de
京娘归房，房中阶有余光，还未点的”。
gōng zǐ zhèng zuò yǔ jīng niang jiǎng huà zhī jiàn wài miàn yī gè rén rù lái dào fáng mén kǒu tàn tóu tàn nǎo
公子正坐，与京娘讲话，只见外面一个人入来，到房门口探头探脑。
gōng yú dà hè dào shén me rén gǎn lái qiáo ǎn jué sè
公于大喝道：“什么人敢来瞧俺脚色？
nà rén dào xiǎo rén zì lái xún xiǎo èr gē xián huà yǔ kè guān wú gān
那人道：“小人自来寻小二哥闲话，与客官无干。
shuō ba dào chú fáng xià yǔ diàn jiā niang qīng qīng nóng nóng de jiǎng le yī huì fāng qù
”说罢，到厨房下，与店家娘卿卿哝哝的讲了一会方去。
gōng zǐ kàn zài yǎn li zǎo yǒu sān fēn yí xīn
公子看在眼里，早有三分疑心。
dēng huǒ yǐ dào diàn xiǎo èr zhǐ shì bù huí
灯火已到，店小二只是不回。
diàn jiā niang jiāng fàn sòng dào fáng lǐ xiōng mèi èr rén chī le wǎn fàn gōng yú jiào jīng niang yǎn shàng fáng mén xiān qǐn
店家娘将饭送到房里，兄妹二人吃了晚饭，公于教京娘掩上房门先寝。
zì jiā zhǐ tuī shuǐ huǒ dài le dāo bàng rào wū ér xíng
自家只推水火，带了刀棒绕屋而行。
yuē mò èr gēng shí fēn zhǐ tīng de chì yǔn lín zài hòu biān cǎo wū xià yǒu sī hǎn tī tiào zhī shēng
约莫二更时分，只听得赤陨鳞在后边草屋下有嘶喊踢跳之声。
cǐ shí shí yuè xià xún yuè guāng chū qǐ gōng zǐ qiāo bù shàng qián guān kàn yí gè hàn zi bèi mǎ tī dào zài de
此时十月下旬，月光初起，公子悄步上前观看，一个汉子被马踢倒在地。
jiàn yǒu rén lái wu néng de zhēng fá qǐ lái jiù pǎo
见有人来，务能的挣阀起来就跑。
gōng zǐ zhī shì dào mǎ zhī zéi
公子知是盗马之贼。
zhuī gǎn le yī chéng bù jué shù lǐ zhuǎn guò liū shuǐ qiáo biān bú jiàn le nà hàn zi
追赶了一程，不觉数里，转过溜水桥边，不见了那汉子。
zhī jiàn duì qiáo yī jiān xiǎo wū lǐ miàn dēng zhú huī huáng gōng yú yí nà hàn zi duǒ nì zài nèi
只见对桥一间小屋，里面灯烛辉煌，公于疑那汉子躲匿在内。
bù jìn kàn shí jiàn yí gè bái xū lǎo zhě duān zuò yú shàng chuáng zhī shàng zài nà lǐ sòng jīng
步进看时，见一个白须老者，端坐于上床之上，在那里诵经。
zěn shēng mú yàng bo
怎生模样卜
yǎn rú mí wù xū ruò níng shuāng méi rú liǔ xù zhī piāo miàn yǒu táo huā zhī sè
眼如迷雾，须若凝霜，眉如柳絮之飘，面有桃花之色。
ruò fēi tiān shàng jīn xīng bì shì shān zhōng shè cháng
若非天上金星，必是山中社长。
nà lǎo zhě jiàn gōng zǐ jìn mén huāng máng qǐ shēn shī lǐ
那老者见公子进门，慌忙起身施礼。
gōng zǐ dá yī wèn dào zhǎng zhě suǒ sòng hé jīng
公子答揖，问道：“长者所诵何经？
lǎo zhě dào tiān huáng jiù kǔ jīng
”老者道：“《天皇救苦经》。
gōng zǐ dào sòng tā yǒu shèn hǎo chù
”公子道：“诵他有甚好处？
lǎo zhě dào lǎo hàn jiàn tiān xià fēn bēng yào bǎo yòu tài píng tiān zǐ zǎo chū sǎo dàng yān chén jiù mín yú tú tàn
”老者道：“老汉见天下分崩，要保佑太平天子早出，扫荡烟尘，救民于涂炭。
gōng zǐ tīng de cǐ yán àn hé qí jī xīn zhōng yě huān xǐ
”公子听得此言，暗合其机，心中也欢喜。
gōng zǐ yòu jiàn dào cǐ dì zéi kòu pō duō zhǎng zhě kě zhī tā de xíng cáng me
公子又间道：“此地贼寇颇多，长者可知他的行藏么？
lǎo zhě dào guì rén mò fēi shì tóng yī wèi qí mǎ nǚ zǐ xià zài pō xià máo diàn lǐ de
”老者道：“贵人莫非是同一位骑马女子，下在坡下茅店里的？
gōng zǐ dào rán yě
”公子道：“然也。
lǎo zhě dào xìng yù lǎo fū xiǎn xiē r jīng le guì rén
”老者道：“幸遇老夫，险些儿惊了贵人。
gōng zǐ wèn qí yuán gù
”公子问其缘故。
lǎo zhě qǐng gōng zǐ shàng zuò zì jǐ bàng biān xiāng péi cóng róng gào sù dào zhè jiè shān xīn shēng liǎng gè qiǎng rén jù jí pū luō dǎ jiā jié shè rǎo hài fén lù dì fāng
老者请公子上坐，自己傍边相陪，从容告诉道：“这介山新生两个强人，聚集噗罗，打家劫舍，扰害汾潞地方。
yí gè jiào zuò mǎn tiān fēi zhāng guǎng r yí gè jiào zuò zháo dì gǔn zhōu jìn
一个叫做满天飞张广儿，一个叫做着地滚周进。
bàn yuè zhī jiān bù zhī nà lǐ qiǎng le yí gè nǚ zǐ èr rén zhēng qǔ wèi jué jì dùn tā fāng dài zài xún dé yī gè lái gè chéng hūn pèi zhè lǐ yí lù diàn jiā dōu shì nà qiǎng rén fēn fù guò de dàn fǎng de yǒu měi mào jiā rén jí máng bào tā chóng chóng yǒu shǎng
半月之间不知那里抢了一个女子，二人争娶未决，寄顿他方，待再寻得一个来，各成婚配，这里一路店家，都是那强人分付过的，但访得有美貌佳人，疾忙报他，重重有赏。
wǎn shàng guì rén dào shí nà xiǎo èr biàn qù bào yǔ zhōu jìn zhī dào xiān chà yě huǒ r yáo wàng lái tàn wàng xū shí shuō dào bù dàn nǚ zǐ mào měi jiān qiě qí yì pǐ jùn mǎ dān shēn kè rén bù zú wèi jù
晚上贵人到时，那小二便去报与周进知道，先差野火儿姚旺来探望虚实，说道：‘不但女子貌美，兼且骑一匹骏马，单身客人，不足为惧。
yǒu gè qiān lǐ jiǎo chén míng dì yī shàn zǒu yī rì néng xíng sān bǎi lǐ
’有个千里脚陈名，第一善走，一日能行三百里。
zéi rén chà tā xiān lái dào mǎ zhòng kòu zài qián miàn chì sōng lín xià tún zhā
贼人差他先来盗马，众寇在前面赤松林下屯扎。
děng dài guì rén wǔ gēng jīng guò biàn yào qiǎng jié
等待贵人五更经过，便要抢劫。
guì rén xū yào fáng bèi gōng zǐ dào yuán lái rú cǐ zhǎng zhě hé yǐ zhī zhī
贵人须要防备／公子道：“原来如此，长者何以知之？
lǎo zhě dào lǎo hàn jiǔ jū yú cǐ dòng xī dōu zhī jiàn zéi rén qiè bù kě shuō chū lǎo hàn lái
”老者道：“老汉久居于此，动息都知，见贼人切不可说出老汉来。
gōng zǐ xiè dào chéng jiào le
”公子谢道：“承教了。
chāo bàng qǐ shēn yī guāng zǒu huí diàn mén wū zì bàn kāi gōng zǐ ái shēn ér rù
绰棒起身，依光走回，店门兀自半开，公子挨身而入。
què shuō diàn xiǎo èr wèi jiē yìng chén míng dào mǎ huí dào jiā zhōng zhèng zài fáng wèi yǔ lǎo pó shuō huà
却说店小二为接应陈名盗马，回到家中，正在房卫与老婆说话。
lǎo pó nuǎn jiǔ yǔ tā chī jiàn gōng zǐ jìn mén shǎn zài dēng bèi hòu qù le
老婆暖酒与他吃，见公子进门，闪在灯背后去了。
gōng zǐ xīn shēng yī jì biàn jiào jīng niang wèn diàn jiā tǎo jiǔ chī
公子心生一计，便叫京娘问店家讨酒吃。
diàn jiā niang qǔ le yī
店家娘取了一。
bǎ kōng hú zài fáng mén kǒu jiǔ gāng nèi yǎo jiǔ
把空壶，在房门口酒缸内舀酒。
gōng yú chū qí bù yì jiāng tiě bàng zhào nǎo hòu yī xià dǎ dǎo zài dì jiǔ hú yě piē zài yī biān
公于出其不意，将铁棒照脑后一下，打倒在地，酒壶也撇在一边。
xiǎo èr tīng de zhě pó jiào kǔ yě qǔ pō dāo gǎn chū fáng lái
小二听得者婆叫苦，也取朴刀赶出房来。
zěn dāng gōng zǐ yǐ yì dài láo shǒu qǐ gùn luò yě dǎ fān le
怎当公子以逸待劳，手起棍落，也打翻了。
zài fù liǎng gùn dōu jié guǒ le xìng mìng
再复两棍，都结果了性命。
jīng niang dà jīng jí jiù bù jí
京娘大惊，急救不及。
jiān qí dǎ sǐ èr rén zhī gù
间其打死二人之故。
gōng zǐ jiāng lǎo zhě suǒ yán xù le yī biàn
公子将老者所言，叙了一遍。
jīng niang xià de miàn rú shàng sè dào rú cǐ tú lù nán xíng zěn shēng shì hǎo
京娘吓得面如上色道：“如此途路难行，怎生是好？
gōng zǐ dào hǎo dǎi yǒu zhào mǒu zài cǐ xián mèi fàng xīn
”公子道：“好歹有赵某在此，贤妹放心。
gōng zǐ chēng le dà mén jiù chú xià nuǎn qǐ jiǔ lái yǐn gè bàn zuì shàng le mǎ liào jiāng luán líng sāi kǒu shǐ qí wú shēng
”公子撑了大门，就厨下暖起酒来，饮个半醉，上了马料，将銮铃塞口，使其无声。
zhā fù bāo guǒ tíng dāng jiāng liǎng gè shī shǒu tuō zài chú xià chái duī shàng fàng qǐ huǒ lái
扎缚包裹停当，将两个尸首拖在厨下柴堆上，放起火来。
qián hòu mén dōu fàng le yī bǎ huǒ
前后门都放了一把火。
kàn huǒ shì shèng le rán hòu yǐn jīng niang shàng mǎ ér xíng
看火势盛了，然后引京娘上马而行。
cǐ shí dōng fāng jiàn bái jīng guò liū shuǐ qiáo biān yù zài xún lǎo zhě wèn lù bú jiàn le sòng jīng zhī shì dàn jiàn tǔ qiáng qì de sān chǐ gāo yí gè xiǎo xiǎo miào r
此时东方渐白，经过溜水桥边，欲再寻老者问路，不见了诵经之室，但见土墙砌的三尺高，一个小小庙儿。
miào zhōng shè gōng zuò yú bàng biān
庙中社公坐于傍边。
fāng zhī yè jiān suǒ jiàn nǎi shè gōng yǐn dǎo
方知夜间所见，乃社公引导。
gōng zǐ xiǎng dào tā hū wǒ wèi guì rén yòu jiàn wǒ bù gǎn zhèng zuò wǒ bì fēi cháng rén yě
公子想道：“他呼我为贵人，又见我不敢正坐，我必非常人也。
tā rì tǎng rán fā jì dāng jiā fēng hào
他日倘然发迹，当加封号。
gōng zǐ cuī mǎ qián jìn yuē xíng le shù lǐ wàng jiàn yī zuò sōng lín rú huǒ yún xiāng sì
”公子催马前进，约行了数里，望见一座松林，如火云相似。
gōng yú jiào shēng xián mèi màn xíng qián miàn xiǎng shì chì sōng lín le
公于叫声：“贤妹慢行，前面想是赤松林了。
yán yóu wèi bì cǎo huāng zhōng zuān chū gè rén lái shǒu zhí gāng chā wàng gōng zǐ biàn péng
”言犹未毕，草荒中钻出7个人来，手执钢叉，望公子便棚。
gōng zǐ huì zhě bù máng jiāng tiě bàng jià zhù
公子会者不忙，将铁棒架住。
nà hàn qiě dòu qiě zǒu zhǐ yào yǐn gōng zǐ dào lín zhōng qù
那汉且斗且走，只要引公子到林中去。
jī de gōng zǐ nù qǐ shuāng shǒu jǔ bàng hē shēng zhe
激得公子怒起，双手举棒，喝声：“着！
jiāng bàn ge tiān líng gài pī xià
”将半个天灵盖劈下。
nà hàn biàn shì yě huǒ r yáo wàng
那汉便是野火儿姚旺。
gōng zǐ jiào jīng niang yuē mǎ zàn zhù ǎn dào qián miàn lín zi lǐ jié guǒ le nà huǒ máo zéi hé nǐ tóng háng
公子叫京娘约马暂住：“俺到前面林子里结果了那伙毛贼，和你同行。
jīng niang dào ēn xiōng zǐ xì
”京娘道：“恩兄仔细！
gōng zǐ fàng bù qián xíng
”公子放步前行。
zhèng shì
正是。
shèng tiān zǐ bǎi líng zhù shùn dà jiàng jūn bā miàn wēi fēng
圣天子百灵助顺，大将军八面威风。
nà chì sōng lín xià zháo dì gǔn zhōu jìn tún zhù sì wǔ shí pū luō tīng de lín zi wài jiǎo bù xiǎng zhī dào shì yáo wàng fú lù bào xìn shǒu tí cháng qiāng zuān jiāng chū lái zhèng yíng zhe gōng zǐ
那赤松林下着地滚周进屯住四五十噗罗，听得林子外脚步响，只道是姚旺伏路报信，手提长枪，钻将出来，正迎着公子。
gōng yú zhī shì qiǎng rén bìng bù dǎ huà jǔ bàng biàn dǎ
公于知是强人，并不打话，举棒便打。
zhōu jìn tǐng qiāng lái dí
周进挺枪来敌。
yuē dòu shàng èr shí yú hé lín zi nèi āi luō zhī zhōu jìn yù dí shāi qǐ luó yī qí shàng qián tuán tuán wéi zhù
约斗上二十余合，林子内唉罗知周进遇敌，筛起锣一齐上前，团团围住。
gōng zǐ dào yǒu běn shi de dōu lái
公子道：“有本事的都来！
gōng zǐ yī tiáo tiě bàng rú jīn lóng zhào tǐ yù mǎng chán shēn yíng zhe bàng shì qiū yè fān fēng jìn zhe shēn rú luò huā zhuì dì
”公子一条铁棒，如金龙罩体，玉蟒缠身，迎着棒似秋叶翻风，近着身如落花坠地。
dǎ de sān fēn sì sàn qī líng bā luò
打得三分四散，七零八落。
zhōu jìn dǎn hán qǐ lái qiāng fǎ luàn le bèi gōng yú yī bàng dǎ dǎo
周进胆寒起来，枪法乱了，被公于一棒打倒。
zhòng suō luō fā shēng hǎn dōu luò huāng luàn pǎo
众唆罗发声喊，都落荒乱跑。
gōng zǐ zài fù yī bàng jié guǒ le zhōu jìn
公子再复一棒，结果了周进。
huí bù yǐ bù jiàn le jīng niang
回步已不见了京娘。
jí wǎng sì xià zhuā xún nà jīng niang yǐ bèi wǔ liù gè duō luō cù yōng guò chì sōng lín le
急往四下抓寻，那京娘已被五六个哆罗，簇拥过赤松林了。
gōng yú jí máng gǎn shàng dà hē yī shēng zéi tú nà lǐ zǒu
公于急忙赶上，大喝一声：“贼徒那里走？
zhòng duō luō jiàn gōng zǐ zhuī lái qì le jīng niang sì sàn qù le gōng zǐ dào xián mèi shòu jīng le
”众哆罗见公子追来，弃了京娘，四散去了，公子道：“贤妹受惊了！
jīng niang dào shì cái pū luō nèi yǒu liǎng gè rén céng gēn suí xiǎng mǎ dào qīng yóu guān yuán rèn de wǒ
”京娘道：“适才噗罗内有两个人，曾跟随响马到清油观，原认得我。
fāng cái shuō zhōu dài wáng yǔ kè rén jiāo shǒu liào zhè kè rén dǒu dà wáng bù guò wǒ men xiān sòng nǐ zài zhāng dà wáng nà biān qù
方才说：‘周大王与客人交手，料这客人斗大王不过，我们先送你在张大王那边去。
gōng zǐ dào zhōu jìn zhè sī yǐ bèi ǎn jiǎo chú le zhǐ bù zhī zhāng guǎng r zài yú hé chǔ
’”公子道：“周进这厮，已被俺剿除了，只不知张广儿在于何处？
jīng niang dào zhǐ yuàn nǐ bù xiāng yù gèng hǎo
”京娘道：“只愿你不相遇更好。
gōng zǐ cuī mǎ kuài xíng
”公子催马快行。
yuē xíng sì shí yú lǐ dào yí gè shì zhèn
约行四十余里，到一个市镇。
gōng zǐ fù zhōng jī è dài zhù pèi tóu yù yào fú jīng niang xià mǎ shàng diàn
公子腹中饥饿，带住辔头，欲要扶京娘下马上店。
zhī jiàn jǐ gè diàn jiā dōu máng luàn luàn de ān pái chuī yì quán bù lái zhāo jià xíng kè
只见几个店家都忙乱乱的安排炊翼，全不来招架行客。
gōng zǐ xīn yí yīn dài yǒu jīng niang pà de shēng shì qiān mǎ guò le diàn mén zhī jiàn jiā jiā bì hù
公子心疑，因带有京娘，怕得生事，牵马过了店门，只见家家闭户。
dào jìn tóu chù yí gè xiǎo xiǎo rén jiā yě guān zhe mén
到尽头处，一个小小人家，也关着门。
gōng zǐ xīn xià qí guài qù qiāo mén shí méi rén dā yìng
公子心下奇怪，去敲门时，没人答应。
zhuǎn shēn dào wū hòu jiāng mǎ shuān zài shù shàng qīng qīng de qù qiāo tā hòu mén
转身到屋后，将马拴在树上，轻轻的去敲他后门。
lǐ miàn yí gè lǎo pó pó kāi mén chū lái kàn le yī kàn yì zhōng shèn shì huáng jù
里面一个老婆婆，开门出来看了一看，意中甚是惶惧。
gōng yú huāng máng kuà jìn mén nèi yǔ pó pó zuō yī dào pó pó xiū yà
公于慌忙跨进门内，与婆婆作揖道：“婆婆休讶。
ǎn shì guò lù kè rén dài yǒu nǚ juàn yào jiè pó pó jiā zhōng huǒ chī le fàn jiù zǒu de
俺是过路客人，带有女眷，要借婆婆家中火，吃了饭就走的。
pó pó niǎn shén niǎn guǐ de jiào huā shēng
”婆婆捻神捻鬼的叫哗声。
jīng niang yì jìn mén xiāng jiàn pó pó biàn jiàng mén bì le
京娘亦进门相见，婆婆便将门闭了。
gōng zǐ wèn dào nà biān diàn lǐ ān pái jiǔ huì yíng jiē shén me guān fǔ
公子问道：“那边店里安排酒会，迎接什么官府？
pó pó yáo shǒu dào kè rén xiū guǎn xián shì
”婆婆摇手道：“客人休管闲事。
gōng zǐ dào yǒu shèn xián shì zhí nèn lì hài
”公子道：“有甚闲事，直恁利害？
ǎn zhè yuǎn fāng kè rén fán pó pó shuō míng zé gè
俺这远方客人，烦婆婆说明则个！
pó pó dào jīn rì mǎn tiān fēi dài wáng zài cǐ jīng guò zhè xiāng cūn liǎn qián bèi fàn mǎi jìng qiú ān
”婆婆道：“今日满天飞大王在此经过，这乡村敛钱备饭，买静求安。
lǎo shēn yǒu gè ér zi yě bèi diàn zhōng jiào qù xiāng bāng le
老身有个儿子，也被店中叫去相帮了。
gōng zǐ tīng shuō sī xiǎng yuán lái rú cǐ
”公子听说，思想：“原来如此。
yī bū zuò èr bù xiū suǒ xìng yǔ tā gè gān jìng jué le qīng yóu guān de huò gēn ba
一不做二不休，索性与他个干净，绝了清油观的祸根罢。
gōng zǐ dào pó pó zhè shì ǎn mèi zǐ wèi hái nán yuè xiāng yuàn dào cǐ pà féng le qiáng tú shòu tā jīng kǒng
”公子道：“婆婆，这是俺妹子，为还南岳香愿到此，怕逢了强徒，受他惊恐。
yǒu fán pó pó jiā cáng nì piàn shí děng zhè dài wáng guò qù zhī hòu fāng xíng zì dāng hòu xiè
有烦婆婆家藏匿片时，等这大王过去之后方行，自当厚谢。
pó pó dào hǎo wèi xiǎo niáng zǐ quán duǒ bù fáng shì zhǐ kè guān bú yào chū tóu rě shì
”婆婆道：“好位小娘子，权躲不妨事，只客官不要出头惹事！
gōng zǐ dào ǎn nán zǐ hàn zì huì duǒ shǎn qiě dào lù bàng dǎ tīng xiāo xī zé gè
”公子道：“俺男子汉自会躲闪，且到路傍打听消息则个。
pó pó dào zǐ xì
”婆婆道：“仔细！
yǒu jiàn chéng xiè diàn ráo kǒu rè shuǐ děng nǐ lái chī
有见成懈惦，饶口热水，等你来吃。
fàn què bù fāng biàn
饭却不方便。
gōng zǐ tí bàng réng chū hòu mén yù dài chéng mǎ qián qù yíng tā yī bù hū rán xiǎng dào ǎn zài qīng yóu guān zhōng shuō chū le qiān lǐ bù xíng jīn rì wèi jù pà qiáng zéi chéng mǎ bù suàn hǎo hàn
公子提棒仍出后门，欲待乘马前去迎他一步，忽然想道：“俺在清油观中说出了‘千里步行’，今日为惧怕强贼乘马，不算好汉。
suì dà tà bù bēn chū lù tóu
”遂大踏步奔出路头。
xīn shēng yī jì fù shēn dào diàn jiā dà pàn pàn de jiào dào dài wáng jí kè dào le sǎ jiā shì dǎ qián zhàn de nǐ xià mǎ fàn wán yě wèi diàn jiā dào dōu wán le
心生一计，复身到店家，大盼盼③的叫道：“大王即刻到了，洒家是打前站的，你下马饭完也未／店家道：“都完了。
gōng zǐ dào xiān bǎi yī xí yǔ sǎ jiā chī
”公子道：“先摆一席与洒家吃。
zhòng rén jī wēi zhī xià shuí gǎn biàn qí zhēn jiǎ
”众人积威之下，谁敢辨其真假？
hái yào tā zài dài wáng miàn qián fāng biàn dà yú dà ròu rè jiǔ rè fàn zhǐ gù bān jiāng chū lái
还要他在大王面前方便，大鱼大肉，热酒热饭，只顾搬将出来。
gōng zǐ fàng liàng dà jué chī dào jiǔ fēn jiǔ wài miàn fèi chuán dài wáng dào le kuài bǎi xiāng àn
公子放量大嚼，吃到九分九，外面沸传：“大王到了，快摆香案。
gōng zǐ bù huāng bù máng qǔ le hù shēn lóng chū wài kàn shí zhī jiàn shí yú duì qiāng dāo gùn bàng bǎi zài qián dǎo dào le diàn mén yī qí guì xià
”公子不慌不忙，取了护身龙，出外看时，只见十余对枪刀棍棒，摆在前导，到了店门，一齐跪下。
nà mǎn tiān fēi zhāng guǎng r qí zhe gāo tou jùn mǎ qiān lǐ jiǎo chén míng zhí biān jǐn suí
那满天飞张广儿骑着高头骏马，千里脚陈名执鞭紧随。
bèi hòu yòu yǒu sān wǔ shí suō luō shí lái chéng chē liàng cù yōng
背后又有三五十唆罗，十来乘车辆簇拥。
nǐ dào yì bān liǎng gè dài wáng wèi hé zhāng guǎng r nèn bān qí zhěng nà qiǎng rén chū rù jù sàn yuán wú dìng guī
你道一般两个大王，为何张广儿恁般齐整，那强人出入聚散，原无定规；
kuàng qiě wén shuō dān shēn kè rén yě bù zài qí yì le suǒ yǐ zhōu jìn wèi miǎn qīng dí
况且闻说单身客人，也不在其意了，所以周进未免轻敌。
zhè zhāng guǎng r fēn lù zài wài xíng jié yīn qiān lǐ jiǎo chén míng bào dào èr dài wáng yǐ ná de yǒu měi mào nǚ zǐ qǐng tā dào jiè shān xiāng huì
这张广儿分路在外行劫，因千里脚陈名报道：“二大王已拿得有美貌女子，请他到介山相会。
suǒ yǐ zhěng qí duì wǔ ér lái xíng cūn guò zhèn zhuàng guān wēi yí
”所以整齐队伍而来，行村过镇，壮观威仪。
gōng zǐ yǐn shēn běi qiáng zhī cè kàn de zhēn qiè děng dài mǎ tóu xiāng jìn dà hǎn yī shēng dào qiáng zéi kàn bàng
公子隐身北墙之侧，看得真切，等待马头相近，大喊一声道：“强贼看棒！
cóng rén cóng zhōng yuè chū rú yī zhǐ lǎo yīng bàn kōng fēi xià
”从人丛中跃出，如一只老鹰半空飞下。
shuō shí chí nà shí kuài nà mǎ jīng hài wàng qián yī tiào
说时迟，那时快，那马惊骇，望前一跳。
zhè lǐ bàng shì qù de zhòng dǎ zhé le mǎ de yī zhī qián tí
这里棒势去得重，打折了马的一只前蹄。
nà mǎ fù téng jiù dào zhāng guǎng r shēn sōng zǎo tiào xià mǎ
那马负疼就倒，张广儿身松，早跳下马。
bèi hòu chén míng chí gùn lái yíng zǎo bèi gōng yú yī bàng dǎ fān
背后陈名持棍来迎，早被公于一棒打翻。
zhāng guǎng r wǔ dòng shuāng dāo lái dòu gōng zǐ
张广儿舞动双刀，来斗公子。
gōng yú téng bù dào kōng kuò chù yǔ qiǎng rén fàng duì
公于腾步到空阔处，与强人放对。
dòu shàng shí yú hé zhāng guǎng r yī dāo kǎn lái gōng yú gùn qǐ zhōng qí shǒu zhǐ
斗上十余合，张广儿一刀砍来，公于棍起，中其手指。
guǎng r yòu shǒu shī dāo zuǒ shǒu biàn jué méi shì huí bù biàn zǒu
广儿右手失刀，左手便觉没势，回步便走。
gōng zǐ hè dào nǐ chuò hào mǎn tiān fēi jīn rì bù pà nǐ fēi shàng tiān qù
公子喝道：“你绰号满天飞，今日不怕你飞上天去！
gǎn jìn yī bù jǔ bàng wàng nǎo hòu pī xià dǎ zuò gè ròu bǎo
”赶进一步，举棒望脑后劈下，打做个肉饱。
kě lián liǎng gè yǒu míng de qiǎng rén shuāng shuāng sǐ yú yī rì zhī nèi
可怜两个有名的强人，双双死于一日之内。
zhèng shì sān hún miǎo miǎo mǎn tiān fēi qī pò yōu yōu zháo dì gǔn
正是：三魂渺渺“满天飞”，七魄悠悠“着地滚”。
zhòng lóu luó què dài yào zǒu gōng zǐ dà jiào dào ǎn shì pèi jīng zhào dà láng zì yǔ zéi rén zhāng guǎng r zhōu jìn yǒu chóu
众喽罗却待要走，公子大叫道：“俺是沛京赵大郎，自与贼人张广儿、周进有仇。
jīn rì dōu yǐ jiǎo chú le bìng bù yú zhòng rén zhī shì
今日都已剿除了，并不于众人之事。
zhòng pū luō qì le qiāng dāo yī qí bài dǎo zài dì dào ǎn men cóng bù jiàn jiāng jūn nèn bān yīng xióng qíng yuàn fú shì jiāng jūn wèi zhài zhǔ
”众噗罗弃了枪刀，一齐拜倒在地，道：”俺们从不见将军恁般英雄，情愿伏侍将军为寨主。
gōng yú hē hē dà xiào dào cháo zhōng shì jué ǎn shàng bù xī hǎn qǐ kěn zuò luò cǎo zhī shì
”公于呵呵大笑道：“朝中世爵，俺尚不希罕，岂肯做落草之事！
gōng yú kàn jiàn zhòng pū luō zhōng chén míng yì zài qí nèi jiào chū wèn dào zuó yè lái dào mǎ de jiù shì nǐ me
”公于看见众噗罗中，陈名亦在其内，叫出问道：“昨夜来盗马的就是你么？
chén míng kòu tóu fú zuì
”陈名叩头服罪。
gōng zǐ dào qiě gēn wǒ lái shǎng nǐ yī cān fàn
公子道：“且跟我来，赏你一餐饭。
zhòng rén dōu gēn dào diàn zhōng
”众人都跟到店中。
gōng zǐ fēn fù diàn jiā ǎn jīn rì yǔ nǐ dì fāng chú le èr hài
公子分付店家：“俺今日与你地方除了二害。
zhèi xiē dōu shì liáng mín fāng cái suǒ bèi fàn shí dōu zhe tā bǎo cān ǎn zì yǒu fā fàng
这些都是良民，方才所备饭食，都着他饱餐，俺自有发放。
qí guǎn dài zhāng guǎng r yī xí liú zhe ǎn yǒu yòng chù
其管待张广儿一席留着，俺有用处。
diàn zhǔ rén bù gǎn bù yī
”店主人不敢不依。
zhòng rén chī ba gōng zǐ jiào chén míng dào wén nǐ rì xíng sān bǎi lǐ yǒu yòng zhī cái rú hé shī shēn yú zéi rén
众人吃罢，公子叫陈名道：“闻你日行三百里，有用之才，如何失身于贼人？
ǎn jīn rì yǒu yòng nǐ zhī chù nǐ kěn yī fǒu
俺今日有用你之处，你肯依否？
chén míng dào jiāng jūn ruò yǒu suǒ wěi bù bì shuǐ huǒ
”陈名道：“将军若有所委，不避水火。
gōng yú dào ǎn zài zhù jīng wèi dǎ le yù huā yuán yòu nào le yù gōu lán táo nàn zài cǐ
”公于道：“俺在泞京，为打了御花园，又闹了御勾栏，逃难在此。
fán nǐ dào biàn jīng dǎ tīng shì tǐ rú hé
烦你到汴京打听事体如何？
bàn yuè zhī nèi kě zài tài yuán fǔ qīng yóu guān zhào zhī guān chù děng hòu wǒ bù kě shī xìn
半月之内，可在太原府清油观赵知观处等候我，不可失信！
gōng zǐ jiè bǐ yàn xiě le shū fù zhào jǐng qīng jiā shū bǎ yǔ chén míng
”公子借笔砚写了叔父赵景清家书，把与陈名。
jiāng zéi rén chē liàng cái bó dǎ kāi fēn zuò sān fēn
将贼人车辆财帛，打开分作三分。
yī fēn sàn yǔ shì zhèn rén jiā cháng qí xiàng lái sāo rǎo zhī fèi
一分散与市镇人家，偿其向来骚扰之费。
jiù jiāng dǎ sǐ zéi rén shī shǒu jí qiāng dāo děng xiàng zhe zhòng rén zì qù jiě guān qǐng shǎng
就将打死贼人尸首及枪刀等项，着众人自去解官请赏。
qí yī fēn zhòng lóu luó fēn qù wèi yī shí zhī zī gè zì huán xiāng shēng lǐ
其一分众喽罗分去为衣食之资，各自还乡生理。
qí yī fēn yòu pōu wèi liǎng fēn yī bàn shǎng yǔ chén míng wéi lù fèi yī bàn jì yǔ qīng yóu guān xiū lǐ xiáng mó diàn mén chuāng
其一分又剖为两分，一半赏与陈名为路费，一半寄与清油观修理降魔殿门窗。
gōng yú fēn pài yǐ bì zhòng xīn dōu fú gè gè gǎn ēn
公于分派已毕，众心都伏，各各感恩。
gōng zǐ jiào diàn zhǔ rén jiāng jiǔ xí yī zhuō tái dào pó pó jiā lǐ
公子叫店主人将酒席一桌，抬到婆婆家里。
pó pó de ér zi yě dōu lái le yǔ gōng yú jí jīng niang xiāng jiàn
婆婆的儿子也都来了，与公于及京娘相见。
xiàng pó pó shuō zhī chú hài zhī shì gè gè huān xǐ
向婆婆说知除害之事，各各欢喜。
gōng zǐ xiàng jīng niang dào yú xiōng yí lù bù céng zuò de gè zhǔ rén jīn rì jiè huā xiàn fó yǔ xián mèi yā jīng bǎ zhǎn
公子向京娘道：“愚兄一路不曾做得个主人，今日借花献佛，与贤妹压惊把盏。
jīng niang qiān ēn wàn xiè zì bù bì shuō
京娘千恩万谢，自不必说。
shì yè gōng zǐ zì qǔ yì zhōng yín shí liǎng sòng yǔ pó pó jiù sù yú pó pó jiā lǐ
是夜，公子自取翼中银十两送与婆婆，就宿于婆婆家里。
jīng niang xiǎng qǐ gōng yú zhī ēn dāng chū hóng fú yī jì nǚ shàng néng zì zé yīng xióng
京娘想起公于之恩：“当初红拂一妓女，尚能自择英雄；
mò shuō shòu ēn zhī xià kuì wú suǒ bào jiù shì wǒ zhōng shēn zhī shì shě le zhè gè háo jié gèng tuō hé rén
莫说受恩之下，愧无所报，就是我终身之事，舍了这个豪杰，更托何人？
yù yào zì jiàn yòu xiū kāi kǒu
”欲要自荐，又羞开口；
yù dài bù shuō tā zhí xìng hàn zi nǎ zhī nú jiā yī piàn zhēn xīn
欲待不说，他直性汉子，那知奴家一片真心？
zuǒ sī yòu xiǎng yī yè bù shuì
”左思右想，一夜不睡。
bù jué wǔ gēng jī chàng gōng yú qǐ shēn wěi wū yào zǒu
不觉五更鸡唱，公于起身伪乌要走。
jīng niang mèn mèn bú yuè
京娘闷闷不悦。
xīn shēng yī jì yú lù zhǐ tuī fù tòng nán rěn jǐ biàn yào jiě
心生一计，于路只推腹痛难忍，几遍要解。
yào gōng zi fú tā shàng mǎ yòu fú tā xià mǎ
要公子扶他上马，又扶他下马。
yī shàng yī xià jiāng shēn wēi tiē gōng zǐ wǎn jǐng gōu jiān wàn jí yǐ xuán
一上一下，将身偎贴公子，挽颈勾肩，万汲倚旋。
yè sù yòu xián hán dào rè yāng gōng zǐ jiǎn bèi tiān shang ruǎn xiāng wēn yù qǐ wú dòng qíng zhī chù
夜宿又嫌寒道热，央公子减被添裳，软香温玉，岂无动情之处。
gōng zǐ shēng xìng gāng zhí jìn xīn yōu dài quán rán bù yǐ wèi guài
公子生性刚直，尽心优待，全然不以为怪。
yòu xíng le sān qiú rì guò qǔ wò dì fāng lí pú zhōu sān bǎi yú lǐ qí yè sù yú huāng cūn
又行了三囚日，过曲沃地方，离蒲州三百余里，其夜宿于荒村。
jīng niang kǒu zhōng bù yǔ xīn xià chóu chú rú jīn jiāng cì dào jiā le zhǐ guǎn hài xiū bù shuō cuò cǐ jī huì yí dào jiā zhōng cǐ shì biàn suǒ bà xiū huǐ zhī hé jí
京娘口中不语，心下踌躇：如今将次到家了，只管害羞不说，挫此机会，一到家中，此事便索罢休，悔之何及！
huáng hūn yǐ hòu sì zì wú shēng wēi dēng míng miè jīng niang wū zì wèi shuì zài dēng qián cháng tàn liú lèi
黄昏以后，四字无声，微灯明灭，京娘兀自未睡，在灯前长叹流泪。
gōng zǐ dào xián mèi yīn hé bù lè
公子道：“贤妹因何不乐？
jīng niang dào xiǎo mèi yǒu jù xīn fù zhī yán shuō lái yòu pà táng tū ēn rén mò guài
”京娘道：“小妹有句心腹之言，说来又怕唐突，恩人莫怪！
gōng zǐ dào xiōng mèi zhī jiān yǒu hé xián yí
”公子道：“兄妹之间，有何嫌疑？
jǐn shuō wú fáng
尽说无妨！
jīng niang dào xiǎo mèi shēn guī jiāo nǚ cóng wèi chū mén
”京娘道：“小妹深闺娇女，从未出门。
zhǐ yīn suí fù jìn xiāng wù xiàn yú zéi rén zhī shǒu suǒ jìn qīng yóu guān zhōng hái kuī zéi rén qù le gǒu yán shù rì zhī mìng de jiàn ēn rén
只因随父进香，误陷于贼人之手，锁禁清油观中，还亏贼人去了，苟延数日之命，得见恩人。
tǎng ruò zéi rén xiāng fàn qiè níng shòu dāo fǔ yǒu sǐ bù cóng
倘若贼人相犯，妾宁受刀斧，有死不从。
jīn rì méng ēn rén bá lí kǔ hǎi qiān lǐ bù xíng xiāng sòng yòu wèi qiè bào chóu jué qí hòu huàn
今日蒙恩人拔离苦海，千里步行相送，又为妾报仇，绝其后患。
cǐ ēn rú chóng shēng fù mǔ wú kě bào dá
此恩如重生父母，无可报答。
tǎng méng bù xián mào chǒu yuàn bèi pū chuáng dié bèi zhī shù shǐ qiè shǎo jǐn bào xiào zhī wàn yī
倘蒙不嫌貌丑，愿备铺床叠被之数，使妾少尽报效之万一。
bù zhī ēn rén yǔn fǒu
不知恩人允否？
gōng zǐ dà xiào dào xián mèi chà yǐ
”公子大笑道：“贤妹差矣！
ǎn yǔ nǐ píng shuǐ xiāng féng chū shēn xiāng jiù shí chū cè yǐn zhī xīn fēi tān měi lì zhī mào
俺与你萍水相逢，出身相救，实出恻隐之心，非贪美丽之貌。
kuàng bǐ cǐ tóng xìng nán yǐ wèi hūn xiōng mèi xiāng chèn qǐ kě jí luàn
况彼此同姓，难以为婚，兄妹相称，岂可及乱？
ǎn shì gè zuò huái bù luàn de liǔ xià huì nǐ qǐ kě xué zòng yù bài lǐ de wú mèng zǐ
俺是个坐怀不乱的柳下惠，你岂可学纵欲败礼的吴孟子！
xiū de kuáng yán rě rén xiào huà
休得狂言，惹人笑话。
jīng niang xiū cán mǎn miàn bàn shǎng wú yǔ chóng yòu kāi yán dào ēn rén tǐ guài qiè duō yán qiè fēi yín wū gǒu jiàn zhī bèi zhǐ wèi ruò tǐ yú shēng jǐn chū ēn rén suǒ cì cǐ shēn zhī wài bié wú bào dá
”京娘羞惭满面，半晌无语，重又开言道：“恩人体怪妾多言，妾非淫污苟贱之辈，只为弱体余生，尽出恩人所赐，此身之外，别无报答。
bù gǎn wàng yǔ ēn rén hūn pèi de wèi qiè bì fú shì ēn rén yī rì sǐ yì míng mù
不敢望与恩人婚配，得为妾婢，伏侍恩人一日，死亦瞑目。
gōng zǐ bó rán dà nù dào zhào mǒu shì dǐng tiān lì dì de nán zǐ yī shēng zhèng zhí bìng wú xié nìng
”公子勃然大怒道：“赵某是顶天立地的男子，一生正直，并无邪佞。
nǐ bǎ wǒ kàn zuò shī ēn wàng bào de xiǎo bèi jiǎ gōng jì sī de hǎo rén shì hé dào lǐ
你把我看做施恩望报的小辈，假公济私的好人，是何道理？
nǐ ruò xié xīn bù xī ǎn jí jīn sā kāi shuāng shǒu bù guǎn xián shì guài bù dé wǒ yǒu shǐ wú zhōng le
你若邪心不息，俺即今撒开双手，不管闲事，怪不得我有始无终了。
gōng zǐ cǐ shí shēng sè jù lì
”公子此时声色俱厉。
jīng niang shēn shēn xià bài dào jīn rì fāng jiàn ēn rén xīn shì sài guò liǔ xià huì lǔ nán zǐ
京娘深深下拜道：“今日方见恩人心事，赛过柳下惠、鲁男子。
yú mèi shì nǚ liú zhī bèi zuò jǐng guān tiān wàng qǐ ēn rén shù zuì zé gè
愚妹是女流之辈，坐井观天，望乞恩人恕罪则个！
gōng zǐ fāng cái xī nù dào xián mèi fēi shì ǎn jiāo zhù gǔ sè běn wèi yì qì shàng yú lǐ yú shì é biàn zhèng què de yìng gāi shì qiān bù xíng xiāng sòng
”公子方才息怒，道：“贤妹，非是俺胶柱鼓瑟，本为义气上于里（“于”是讹变，正确的应该是“千”）步行相送。
jīn rì ruò jiù sī qíng yǔ nà liǎng gè xiǎng mǎ hé yì
今日若就私情，与那两个响马何异？
bǎ cóng qián yī piàn zhēn xīn huà wèi jiǎ yì rě tiān xià háo jié men xiào huà
把从前一片真心化为假意，惹天下豪杰们笑话。
jīng niang dào ēn xiōng gāo jiàn qiè jīn shēng bù néng bǔ bào dà dé sǐ dàng xián huán jié cǎo
京娘道：“恩兄高见，妾今生不能补报大德，死当衔环结草。
liǎng rén shuō huà zhí dào tiān míng zhèng shì
”两人说话，直到天明，正是：
luò huā yǒu yì suí liú shuǐ liú shuǐ wú qíng liàn luò huā
落花有意随流水，流水无情恋落花。
zì cǐ jīng niang yù jiā yán jìng gōng zǐ gōng zǐ yì yù jiā lián mǐn jīng niang
自此京娘愈加严敬公子，公子亦愈加怜悯京娘。
yí lù wú huà kàn kàn lái dào pú zhōu
一路无话，看看来到蒲州。
jīng niang suī zhù zài xiǎo yàng cūn què bù rèn de
京娘虽住在小样村，却不认得。
gōng zǐ wèn lù ér xíng
公子问路而行。
jīng niang zài mǎ shàng wàng jiàn gù xiāng guāng jǐng hǎo shēng shāng gǎn
京娘在马上望见故乡光景，好生伤感。
què shuō xiǎo xiáng cūn zhào yuán wài zì cóng shī le jīng niang jiāng jí liǎng yuè yǒu yú lǎo fū qī měi rì sī xiǎng tí kū
却说小祥村赵员外，自从失了京娘，将及两月有余，老夫妻每日思想啼哭。
hū rán zhuāng kè lái bào jīng niang qí mǎ huí lái hòu miàn yǒu yī hóng liǎn dà hàn shǒu zhí gǎn bàng gēn suí
忽然庄客来报，京娘骑马回来，后面有一红脸大汉，手执杆棒跟随。
zhào yuán wài dào bù hǎo le xiǎng mǎ lái tǎo zhuāng chá le
赵员外道：“不好了，响马来讨妆查了！
mā ma dào nán dào xiǎng mǎ zhǐ yǒu yī rén
”妈妈道：“难道响马只有一人？
qiě jiào ér zi zhào wén qù kàn gè míng bái
且教儿子赵文去看个明白。
zhào wén dào hǔ kǒu lǐ nà yǒu huí lái ròu
”赵文道：“虎口里那有回来肉？
mèi zǐ bèi xiǎng mǎ jié qù qǐ yǒu sòng zhuǎn zhī lǐ
妹子被响马劫去，岂有送转之理？
bì shì róng mào xiāng xiàng de bú shì mèi zǐ
必是容貌相像的，不是妹子。
dào yóu wèi liǎo jīng niang yǐ jìn zhōng táng diē mā jiàn le nǚ ér xiāng bào ér kū
”道犹未了，京娘已进中堂，爹妈见了女儿，相抱而哭。
kū ba wèn qí de huí zhī gù
哭罢，问其得回之故。
jīng niang jiāng zéi rén suǒ jìn qīng yóu guān zhōng xìng yù zhào gōng zǐ lù xuè bù píng kāi mén jiù chū rèn wéi xiōng mèi qiān lǐ bù xíng xiāng sòng bìng tú zhōng lián zhū èr kòu dà lüè xù le yī biàn
京娘将贼人锁禁清油观中，幸遇赵公子路血不平，开门救出，认为兄妹，千里步行相送，并途中连诛二寇大略，叙了一遍。
jīn ēn rén jiàn zài bù kě dài màn
“今恩人见在，不可怠慢。
zhào yuán wài huāng máng chū táng jiàn le zhào gōng zǐ bài xiè dào ruò fēi ēn rén yīng xióng liǎo de wú nǚ bì xiàn yú zéi rén zhī shǒu fù yú bù dé chóng féng yǐ
”赵员外慌忙出堂，见了赵公子拜谢道：“若非恩人英雄了得，吾女必陷于贼人之手，父于不得重逢矣！
suì lìng mā ma tóng jīng niang bài xiè yòu huàn ér zi zhào wén lái jiàn le ēn rén
”遂令妈妈同京娘拜谢，又唤儿子赵文来见了恩人。
zhuāng shàng zǎi zhū shè yàn kuǎn dài gōng zǐ
庄上宰猪设宴，款待公子。
zhào wén sī xià yǔ fù qīn shāng yì dào hǎo shì bù chū mén è shì chuán qiān lǐ
赵文私下与父亲商议道：“‘好事不出门，恶事传千里。
mèi zǐ bèi qiǎng rén jié qù jiā mén bù xìng
妹子被强人劫去，家门不幸。
jīn rì gēn zhè hóng liǎn hàn zi huí lái rén wú lì jǐ zhǔn kěn zǎo qǐ
今日跟这红脸汉子回来，”人无利己，准肯早起’？
bì rán zhè hàn zi yǔ mèi zǐ yǒu qíng qiān lǐ sòng lái qǐ wú yuán gù
必然这汉子与妹子有情，千里送来，岂无缘故？
mèi zǐ jīng le xǔ duō fēng bō yòu yǒu shuí rén pìn tā
妹子经了许多风波，又有谁人聘他？
bù rú zhāo zhuì nà hàn zi zài mén liǎng quán qí měi shěng de bàng rén yì lùn
不如招赘那汉子在门，两全其美，省得傍人议论。
zhào gōng shì gè suí fēng dǎo duò méi zhǔ yì de lǎo ér tīng le ér zi shuō huà biàn jiào mā ma huàn jīng niang lái wèn tā dào nǐ yǔ nà gōng zǐ qiān lǐ xiāng suí yí dìng bǎ shēn zi xǔ guò tā le
”赵公是个随风倒舵没主意的老儿，听了儿子说话，便教妈妈唤京娘来问他道：“你与那公子千里相随，一定把身子许过他了。
rú jīn nǐ gē ge duì diē shuō yào zhāo zhuì yǔ nǐ wèi fu nǐ yì xià rú hé
如今你哥哥对爹说，要招赘与你为夫，你意下如何？
jīng niang dào gōng zǐ zhèng zhí wú sī yǔ hái ér jié wèi xiōng mèi rú dí qīn xiāng sì bìng wú tiáo xì zhī yán
”京娘道：“公子正直无私，与孩儿结为兄妹，如嫡亲相似，并无调戏之言。
jīn rì wàng diē mā liú tā zài jiā guǎn dài tā shí rì bàn yuè shǎo jǐn qí xīn cǐ shì bù kě tí qǐ
今日望爹妈留他在家，管待他十日半月，少尽其心，此事不可题起。
mā ma jiāng nǚ ér yán yǔ shù yǔ zhào gōng zhào gōng bù yǐ wéi rán
”妈妈将女儿言语述与赵公，赵公不以为然。
shǎo jiàn yán xí wán bèi zhào gōng qǐng gōng zǐ zuò yú shàng xí zì jǐ lǎo fū fù xià xí xiāng péi zhào wén zài zuǒ xí jīng niang yòu xí
少间筵席完备，赵公请公子坐于上席，自己老夫妇下席相陪，赵文在左席，京娘右席。
jiǔ zhì shù xún zhào gōng kāi yán dào lǎo hàn yī yán xiāng gào xiǎo nǚ yú shēng jiē chū ēn rén suǒ cì lǎo hàn yuè mén gǎn dé wú yǐ wéi bào
酒至数巡，赵公开言道：“老汉一言相告：小女余生，皆出恩人所赐，老汉阅门感德，无以为报。
xìng xiǎo nǚ shàng wèi xǔ rén yì yù xiàn yǔ ēn rén wèi jī zhǒu zhī qiè fú qǐ wù jù
幸小女尚未许人，意欲献与恩人，为箕帚之妾，伏乞勿拒。
gōng zǐ tīng de zhè huà yī pén liè huǒ cóng xīn tóu duó qǐ dà mà dào lǎo pǐ fū
”公子听得这话，一盆烈火从心头掇起，大骂道：“老匹夫！
ǎn wèi yì qì ér lái fǎn bǎ cǐ yán lái wū rǔ wǒ
俺为义气而来，反把此言来污辱我。
ǎn ruò tān nǚ sè shí lù shàng yě jiù chéng qīn le hé bì qiān lǐ xiāng sòng
俺若贪女色时，路上也就成亲了，何必千里相送！
nǐ zhè bān bù shí hǎo dǎi de wǎng fèi ǎn yī piàn rè xīn
你这般不识好歹的，枉费俺一片热心。
shuō ba jiāng zhuō zi xiān fān wàng mén wài yī zhí biàn zǒu
”说罢，将桌子掀翻，望门外一直便走。
zhào gōng fū fù hu de zhàn zhàn jīng jīng
赵公夫妇唬得战战兢兢。
zhào wén jiàn gōng zǐ cū lǔ yě bù gǎn shàng qián
赵文见公子粗鲁，也不敢上前。
zhǐ yǒu jīng niang xīn xià shí fēn bù ān jí zǒu qù chě zhù gōng zǐ yī jù quàn dào ēn rén xī nù
只有京娘心下十分不安，急走去扯住公子衣据，劝道：“恩人息怒！
qiě kàn yú mèi zhī miàn
且看愚妹之面。
gōng zǐ nà lǐ kěn yī yī shǒu qī tuō le jīng niang bēn zhì liǔ shù xià jiě le chì yǐ lín yuè shàng ān pèi rú fēi ér qù
”公子那里肯依，一手栖脱了京娘，奔至柳树下，解了赤以鳞，跃上鞍辔，如飞而去。
jīng niang kū dào zài de diē mā quàn zhuǎn huí fáng bà er zi zhào wén mán yuàn le yī chǎng
京娘哭倒在地，爹妈劝转回房，把儿子赵文埋怨了一场。
zhào wén yòu xiū yòu nǎo yě zǒu chū mén qù le
赵文又羞又恼，也走出门去了。
zhào wén de lǎo pó tīng de diē mā wèi xiǎo gū shàng mán yuàn le zhàng fū hǎo shēng bù xǐ qiáng zuò xiāng quàn jiāng lěng yǔ lái xī luò jīng niang dào gū gū suī rán lí bié shì kǔ shì nà hàn zi qiān lǐ xiāng suí hū rán ér qù yě shì gè bó qíng de
赵文的老婆听得爹妈为小姑上埋怨了丈夫，好生不喜，强作相劝，将冷语来奚落京娘道：“姑姑，虽然离别是苦事，那汉子千里相随，忽然而去，也是个薄情的。
tā ruò shì yǒu rén yì de rén jiù le zhè tóu qīn shì le
他若是有仁义的人，就了这头亲事了。
gū gū qīng nián měi mào pà méi yǒu hǎo yīn yuán xiāng pèi xiū de chóu fán zé gè
姑姑青年美貌，怕没有好姻缘相配，休得愁烦则个！
qì de jīng niang lèi liú bù jué dùn kǒu wú yán
”气得京娘泪流不绝，顿口无言。
xīn xià zì xiǎng dào yīn nú mìng zòu shí guāi zāo féng qiáng bào xìng yù yīng xióng xiāng jiù zhǐ wàng tuō yǐ zhōng shēn
心下自想道：“因奴命奏时乖，遭逢强暴，幸遇英雄相救，指望托以终身。
shéi zhī shì jì bù xié fǎn shè guā lǐ zhī xián
谁知事既不谐，反涉瓜李之嫌。
jīn rì fù mǔ gē sǎo yì bù néng xiāng liàng hé kuàng tā rén
今日父母哥嫂亦不能相谅，何况他人？
bù néng bào ēn rén zhī dé fǎn lèi ēn rén de qīng míng wéi hǎo chéng qiàn jiē nú zhī zuì
不能报恩人之德，反累恩人的清名，为好成歉，皆奴之罪。
shì cǐ bó mìng bù rú sǐ yú qīng yóu guān zhōng shěng le xǔ duō shì fēi dào de gān jìng rú jīn huǐ zhī wú jí
似此薄命，不如死于清油观中，省了许多是非，到得干净，如今悔之无及。
qiān sǐ wàn sǐ zuǒ yòu yī sǐ yě biǎo nú zhēn jié de xīn jì
千死万死，左右一死，也表奴贞节的心迹。
ái zhì yè shēn diē mā shuì shú jīng niang qǔ bǐ tí shī sì jù yú bì shàng cuō tǔ lì xiāng wàng kōng bài le gōng zǐ sì bài jiāng bái luō hàn zhōng xuán liáng zì yì ér sǐ
”挨至夜深，爹妈睡熟，京娘取笔题诗四句于壁上，撮土力香，望空拜了公子四拜，将白罗汗中，悬梁自缢而死。
kě lián guī xiù qiān jīn nǚ huà zuò nán kē yī mèng rén
可怜闺秀千金女，化作南柯一梦人。
tiān míng lǎo fū fù qǐ shēn bú jiàn nǚ ér chū fáng dào fáng zhōng kàn shí jiàn nǚ ér yì zài liáng jiān
天明老夫妇起身，不见女儿出房，到房中看时，见女儿缢在梁间。
chī le yī jīng liǎng kǒu er fàng shēng dà kū kàn bì shàng yǒu shī yún
吃了一惊，两口儿放声大哭，看壁上有诗云：
tiān fù hóng yán bù yù shí shòu rén líng rǔ bèi rén qī
天付红颜不遇时，受人凌辱被人欺。
jīn xiāo yī sǐ chou gōng zǐ bǐ cǐ qīng míng tiān dì zhī
今宵一死酬公子，彼此清名天地知。
zhào mā ma jiě xià nǚ ér ér zi xí fù dōu lái le
赵妈妈解下女儿，儿子媳妇都来了。
zhào gōng wán qí shī yì fāng zhī nǚ ér bīng qīng yù jié bà er zi tòng mà yī dùn
赵公玩其诗意，方知女儿冰清玉洁，把儿子痛骂一顿。
tù bù dé mǎi guān huò liàn zé dì ān zàng bù zài huà xià
兔不得买棺或殓，择地安葬，不在话下。
zài shuō zhào gōng zǐ chéng zhe qiān lǐ chì gù lín lián yè zǒu zhì tài yuán yǔ zhào zhī guān xiāng huì qiān lǐ jiǎo chén míng yǐ dào le sān rì
再说赵公子乘着千里赤顾鳞，连夜走至太原，与赵知观相会，千里脚陈名已到了三日。
shuō hàn hòu zhǔ yǐ sǐ guō lìng gōng shàn wèi gǎi guó hào yuē zhōu zhāo nà tiān xià háo jié
说汉后主已死，郭令公禅位，改国号曰周，招纳天下豪杰。
gōng yú dà xǐ zhù le shù jiù bié le zhào zhī guān tóng chén míng hái guī biàn jīng yìng mù wèi xiǎo xiào
公于大喜，住了数臼，别了赵知观，同陈名还归汴京，应募为小校。
cóng cǐ suí shì zōng nán zhēng běi tǎo lèi gōng zhì diàn qián dōu diǎn jiǎn
从此随世宗南征北讨，累功至殿前都点检。
hòu shòu zhōu chán wèi sòng dà zǔ
后受周禅为宋大祖。
chén míng xiāng cóng yǒu gōng yì guān zhì jié dù shǐ zhī zhí
陈名相从有功，亦官至节度使之职。
dà zǔ jí wèi yǐ hòu miè le běi hàn
大祖即位以后，灭了北汉。
zhuī niàn jīng niang xī rì xiōng mèi zhī qíng qiǎn rén dào pú zhōu jiě liáng xiàn xún fǎng xiāo xī
追念京娘昔日兄妹之情，遣人到蒲州解良县寻访消息。
shǐ mìng xún de qiú jù shī huí bào tài zǔ shèn shì jiē tàn chì fēng wèi zhēn yì fū rén lì cí yú xiǎo xiáng cūn
使命寻得囚句诗回报，太祖甚是嗟叹，敕封为贞义夫人，立祠于小祥村。
nà huáng máo diàn liū shuǐ qiáo shè gōng chì fēng tài yuán dōu tǔ dì mìng yǒu sī zé dì jiàn miào zhì jīn xiāng huǒ bù jué
那黄茅店溜水桥社公，敕封太原都土地，命有司择地建庙，至今香火不绝。
zhè duàn huà tí zuò zhào gōng zǐ dà nào qīng yóu guān qiān lǐ sòng jīng niang hòu rén yǒu shī zàn yún
这段话，题做“赵公子大闹清油观，千里送京娘”，后人有诗赞云：
bù liàn sī qíng bù wèi qiáng dú xíng qiān lǐ sòng jīng niang
不恋私情不畏强，独行千里送京娘。
hàn táng lǚ wǔ fēn duō shì shuí jí yīng xióng zhào dà láng
汉唐吕武纷多事，谁及英雄赵大郎！