lè xiǎo shè qì shēng mì ǒu
乐小舍弃生觅偶
yī míng xǐ lè hé shùn jì
一名《喜乐和顺记》
nù qì xióng shēng chū hǎi mén zhōu rén yún shì zǐ xū hún
怒气雄声出海门，舟人云是子胥魂。
tiān pái xuě làng qíng léi hǒu de yōng yín shān wàn mǎ bēn
天排雪浪晴雷吼，地拥银山万马奔。
shàng yìng tiān lún fēn huì shuò xià lín yǔ zhòu dìng cháo hūn
上应天轮分晦朔，下临宇宙定朝昏。
wú zhēng yuè zhàn jīn hé zài
吴征越战今何在？
yī qǔ yú gē guò wǎn cūn
一曲渔歌过晚村。
zhè shǒu shī dān tí zhe háng zhōu qián táng jiāng cháo yuán lái fēi tóng xiǎo kě kè shí dìng xìn bìng wú chā cuò
这首诗，单题着杭州钱塘江潮，元来非同小可：刻时定信，并无差错。
zì gǔ zhì jīn mò néng kǎo qí chū mò zhī yóu
自古至今，莫能考其出没之由。
cóng lái shuō dào tiān xià yǒu sì jué què shì
从来说道天下有四绝，却是：
léi zhōu huàn gǔ guǎng dé mái cáng dēng zhōu hǎi shì qián táng jiāng cháo
雷州换鼓，广德埋藏，登州海市，钱塘江潮。
zhè sān jué yī nián zhǐ zé yī biàn
这三绝，一年止则一遍。
wéi yǒu qián táng jiāng hú yī rì liǎng fān
惟有钱塘江湖，一日两番。
zì gǔ huàn zuò luó chà jiāng wéi yīn fēng tāo xiǎn è jù làng tāo tiān cháng fān le chuán yǐ cǐ míng zhī
自古唤做罗刹江，为因风涛险恶，巨浪滔天，常翻了船，以此名之。
nán běi liǎng shān duō shēng hǔ bào míng wéi hǔ lín
南北两山，多生虎豹，名为虎林。
hòu yīn hǔ zì fàn le táng gāo zǔ zhī zǔ fù yù huì gǎi míng wǔ lín
后因虎字犯了唐高祖之祖父御讳，改名武林。
yòu yīn jiāng cháo xiǎn xùn nù tāo xiōng yǒng chōng hài jū mín yīn qǔ míng níng hǎi jūn
又因江潮险迅，怒涛汹涌，冲害居民，因取名宁海军。
hòu zhì táng wèi wǔ dài zhī jiān qù nà jìng shān guò lái lín ān yì rén qián kuān shēng de yī zi
后至唐未五代之间，去那径山过来，临安邑人钱宽生得一子。
shēng shí hóng guāng mǎn shì lǐ rén jiàn zhě jiāng wèi huǒ fā jiē wǎng jiù zhī
生时红光满室，里人见者，将谓火发，皆往救之。
què shì tā jiā chǎn xià yī nán liǎng zú xià yǒu qīng sè máo zhǎng cùn yú fù mǔ yǐ wéi guài wù yù shā zhī
却是他家产下一男，两足下有青色毛，长寸余，父母以为怪物，欲杀之。
yǒu wài mǔ bù kěn nǎi liú zhī yīn cǐ xiǎo míng pó liú
有外母不肯，乃留之，因此小名婆留。
kàn kàn zhǎng dà chéng rén shēn cháng qī chǐ yǒu yú měi róng mào yǒu zhì yǒng huì luó zì jù měi yòu nián zhuān zuò sī shāng wú lài
看看长大成人，身长七尺有余，美容貌，有智勇，讳锣字巨美，幼年专作私商无赖。
yīn guān sī jī bǔ shèn jǐn nǎi tóu jìng shān fǎ jì chán shī duǒ nàn
因官司缉捕甚紧，乃投径山法济禅师躲难。
fǎ jì yè wén sì zhōng qié lán yún jīn yè qián wǔ sù wáng zài cǐ wú lìng jīng dòng
法济夜闻寺中伽蓝云：“今夜钱武肃王在此，毋令惊动！
fǎ jì zhī tā shì yì rén bù gǎn xiāng liú nǎi zuò shū jiàn yīng wǎng sū zhōu tóu tài shǒu ān huǎn
”法济知他是异人，不敢相留，乃作书荐樱往苏州投太守安缓。
jīng nǎi yòng luó wèi zhàng xià dōu bù shǔ měi yè zài fǔ zhōng mǎ yuàn sù xiē
经乃用锣为帐下都部署，每夜在府中马院宿歇。
shí yù yán tiān kù rè dà shǒu yè qǐ dú bù hòu yuán zhì mǎ yuàn biān zhī jiàn qián chuí shuì zài nà lǐ
时遇炎天酷热，大守夜起独步后园，至马院边，只见钱锤睡在那里。
tài shǒu fāng zuò jiān zhī jiàn nà zhèng tīng bèi hòu yǒu yī yǎn kū jǐng jǐng zhōng zǒu chū liǎng gè xiǎo guǐ lái xì nòng qián luó
太守方坐间，只见那正厅背后，有一眼枯井，井中走出两个小鬼来，戏弄钱锣。
què jiàn yí gè jīn jiǎ shén rén bǎ nà xiǎo guǐ yī hē dōu zǒu le kǒu chēng dào cǐ nǎi wǔ sù wáng zài cǐ bù dé wú lǐ
却见一个金甲神人，把那小鬼一喝都走了，口称道：“此乃武肃王在此，不得无礼！
tài shǒu tīng ba dà jīng jí huí fǔ zhōng xīn dà yì zhī yǐ cǐ hǎo shēng kàn dài qián yīng
”太守听罢，大惊，急回府中，心大异之，以此好生看待钱樱。
hòu yīn huáng cháo zuò luàn qián yīng pò zéi yǒu gōng xìn zōng bài wèi jié dù shǐ
后因黄巢作乱，钱樱破贼有功，信宗拜为节度使。
hòu yù dǒng chāng zuò luàn qián luó shōu tǎo píng dìng zhāo zōng fēng wèi wú yuè guó wáng
后遇董昌作乱，钱锣收讨平定，昭宗封为吴越国王。
yīn háng zhōu jiàn dū zhì de guó zhōng níng jìng
因杭州建都，治得国中宁静。
zhǐ shì de fāng xiá zhǎi gēng jiān cháng jiāng xiōng yǒng xīn cháng bú yuè
只是地方狭窄，更兼长江汹涌，心常不悦。
hū yī rì yǒu sī jìn dào jīn sè lǐ yú yī wěi yuē cháng sān chǐ yǒu yú liǎng mù jiǒng jiǒng yǒu guāng jiāng lái zuò yù shàn
忽一日，有司进到金色鲤鱼一尾，约长三尺有余，两目炯炯有光，将来作御膳。
qián wáng jiàn cǐ yú zhuàng jiàn bù rěn shā zhī lìng chù zhī chí zhōng
钱王见此鱼壮健，不忍杀之，令畜之池中。
yè mèng yī lǎo rén lái jiàn é guān bó dài kǒu chēng xiǎo shèng yè lái rú zǐ bù xiào chéng jiǔ zuì biàn zuò jīn sè lǐ yú yóu yú jiāng àn bèi rén huò zhī jìn yǔ dà gōng zuò yù shàn xiè dài wáng bù shā zhī ēn
夜梦一老人来见，峨冠博带，口称：“小圣夜来孺子不肖，乘酒醉，变作金色鲤鱼，游于江岸，被人获之，进与大工作御膳，谢大王不杀之恩。
jīn zhě xiǎo shèng tè lái āi gào dài wáng yuàn wáng lián mǐn chāi rén sòng wǎng jiāng zhōng bì dāng zhòng bào
今者小圣特来哀告大王，愿王怜悯，差人送往江中，必当重报。
qián wáng yīng yǔn lóng jūn nǎi tuì
”钱王应允，龙君乃退。
qián wáng sà rán jīng jué dé le yī mèng cì zǎo shēng diàn huàn zuǒ yòu dǎ qǐ nà yú chāi rén fàng zhī jiāng zhōng
钱王飒然惊觉，得了一梦，次早升殿，唤左右打起那鱼，差人放之江中。
dàng yè yòu mèng lóng jūn xiè yuē gǎn dài wáng zài shēng zhī ēn jiāng hé yǐ bào
当夜，又梦龙君谢曰：“感大王再生之恩，将何以报？
xiǎo shèng lóng gōng hǎi cáng yīng yǒu qí zhēn yì bǎo yè guāng zhū yíng chǐ bì rèn cóng dài wáng suǒ yù jí dāng fèng xiàn
小圣龙宫海藏，应有奇珍异宝，夜光珠，盈尺壁，任从大王所欲，即当奉献。
qián wáng nǎi yán zhēn zhǔ zhū bì fēi wú yuàn yě
钱王乃言：“珍主珠壁，非吾愿也。
wéi wǒ guó pì chǔ hǎi yú dì fāng wú qiān lǐ kuàng jiān cháng jiāng guǎng kuò bō tāo xiōng yǒng rì xī xiāng chōng shǐ guó rén cháng yǒu fēng bō zhī huàn
惟我国僻处海隅，地方无千里，况兼长江广阔，波涛汹涌，日夕相冲，使国人常有风波之患。
rǔ néng xī dì yī fāng yǐ guǎng wú guó shì suǒ yuàn yě
汝能惜地一方，以广吾国，是所愿也。
lóng wáng yuē cǐ shì shén yì rán jiè zé jiè dāng zài hé rì jiàn hái
”龙王曰：“此事甚易，然借则借，当在何日见还？
qián wáng yuē wǔ bǎi jié hòu réng fù huán zhī
钱王曰：“五百劫后，仍复还之。
lóng wáng yuē dài wáng lái rì kě zhù tiě zhù shí èr zhǐ gè zhǎng yī zhàng èr chǐ
”龙王曰：“大王来日，可铸铁柱十二只，各长一丈二尺。
qǐng dài wáng zì dēng zhōu xiǎo shèng shǐ xiā yú jù yú shuǐ miàn zhī shàng dài wáng dàn jiàn chù kě jí xià tiě zhù yī zhī qí shuǐ jiàn jiàn zì chí shā zhǎng wèi píng dì
请大王自登舟，小圣使虾鱼聚于水面之上，大王但见处，可即下铁柱一只，其水渐渐自迟，沙涨为平地。
wáng kě dié shí wèi táng qí de jí guǎng yě
王可叠石为塘，其地即广也。
lóng jūn tuì qù qián wáng jīng jué
”龙君退去，钱王惊觉。
cì rì lìng yǒu sī zhù zào tiě zhù shí èr zhǐ qīn zì dēng zhōu yú jiāng zhōng kàn zhī
次日，令有司铸造铁柱十二只，亲自登舟，于江中看之。
guǒ jiàn yǒu yú xiā chéng jù yī shí èr chǔ nǎi lìng rén yǐ tiě zhù chén xià qù jiāng shuǐ zì tuì
果见有鱼虾成聚一十二处，乃令人以铁柱沉下去，江水自退。
wáng nǎi dēng àn dàn jiàn wú yí shí shā shí zhǎng wèi píng dì zì fù yáng shān qián zhí zhì hǎi mén zhōu shān wéi zhǐ
王乃登岸，但见无移时，沙石涨为平地，自富阳山前直至海门舟山为止。
qián wáng dà xǐ nǎi shǐ shí jiàng yú shān zhōng záo shí wèi bǎn yǐ huáng luó mù guàn chuān qí zhōng pái liè chéng táng
钱王大喜，乃使石匠于山中凿石为板，以黄罗木贯穿其中，排列成塘。
yīn záo shí chí màn nǎi xià lìng rú yǒu jūn mín rén děng yǐ xīn jiù shí bǎn jiāng chuán zhuāng lái yī chuán huàn mǐ yī chuán
因凿石迟慢，乃下令：“如有军民人等，以新旧石板将船装来，一船换米一船。
gè chù jí jiāng chuán zài shí bǎn lái huàn mǐ
”各处即将船载石板来换米。
yīn cǐ qì le jiāng àn shí bǎn yǒu yú
因此砌了江岸，石板有余。
hòu fāng shǐ chēng wéi qián táng jiāng
后方始称为钱塘江。
zhì dà sòng gāo zōng nán dù jiàn dū qián táng gǎi míng lín ān fǔ chēng wéi xíng zài
至大宋高宗南渡，建都钱塘，改名临安府，称为行在。
fāng shǐ rén yān yuán jí fēng sú chún měi
方始人烟辕集，风俗淳美。
shì cǐ měi yù nián nián bā yuè shí bā nǎi cháo shēng rì qīng chéng shì shù jiē wǎng jiāng táng zhī shàng wán cháo kuài lè
似此每遇年年八月十八，乃潮生日，倾城士庶，皆往江塘之上，玩潮快乐。
yì yǒu běn shàng shàn shí shuǐ xìng zhī rén shǒu zhí shí fú qí fān chū mò shuǐ zhōng wèi zhī nòng cháo guǒ shì hǎo kàn
亦有本上善识水性之人，手执十幅旗幡，出没水中，谓之弄潮，果是好看。
zhì yǒu bù shí shuǐ xìng shēn qiǎn zhě xué nòng cháo duō yǒu bèi po le qù huài le xìng mìng
至有不识水性深浅者，学弄潮，多有被泼了去，坏了性命。
lín ān fǔ yǐn dé zhī lěi cì chū bǎng jìn yù bù néng gé qí fēng sú
临安府尹得知，累次出榜禁谕，不能革其风俗。
yǒu dōng pō xué shì kàn cháo yī jué wèi zhèng
有东坡学士看潮一绝为证：
wú ér shēng zhǎng yā tāo yuān mào xiǎn qīng shēng bù cōng lián
吴儿生长押涛渊，冒险轻生不囱怜。
dōng hǎi ruò zhī míng zhǔ yì yìng jiào pò làng biàn sāng tián
东海若知明主意，应教破浪变桑田。
huà shuō nán sòng lín ān fǔ yǒu yí gè jiù jiā xìng lè míng měi shàn yuán shì xián fú fang ān píng xiàng nèi chū shēn zǔ shàng qī bèi yì guān
话说南宋临安府有一个旧家，姓乐名美善，原是贤福坊安平巷内出身，祖上七辈衣冠。
jìn yīn jiā dào xiāo fá yí zài qián táng mén wài jū zhù kāi gè zá sè huò pù zǐ
近因家道消乏，移在钱塘门外居住，开个杂色货铺子。
rén dōu zhòng tā de jiā shì chēng tā wéi lè dà yé
人都重他的家世，称他为乐大爷。
mā ma ān shì dān shēng yī zi míng hé
妈妈安氏，单生一子，名和。
shēng de méi mù qīng xiù líng lì guāi qiǎo
生得眉目清秀，伶俐乖巧。
yòu nián jì zài yǒng qīng xiàng mǔ jiù ān sān zhě jiā fǔ yǎng fù zài jiàn bì xǐ jiāng shì guǎn zhōng shàng xué
幼年寄在永清巷母舅安三者家抚养，附在间壁喜将仕馆中上学。
xǐ jiāng shì jiā yǒu gè nǚ ér xiǎo míng shùn niang xiǎo lè hé yī suì
喜将仕家有个女儿，小名顺娘，小乐和一岁。
liǎng gè tóng xué dú shū xué zhōng qǔ xiào dào nǐ liǎng gè xìng míng xǐ lè hé shùn hé shì tiān yuán yī duì
两个同学读书，学中取笑道：“你两个姓名‘喜乐和顺’，合是天缘一对。
liǎng gè xiǎo ér nǚ zhī jué jiàn kāi tīng zhè huà yě zì huān xǐ suì sī xià yuē wèi fū fù
”两个小儿女，知觉渐开，听这话也自欢喜，遂私下约为夫妇。
zhè yě shì yī shí xì lǜ shéi zhī zuò le hòu lái pèi hé de záo yǔ
这也是一时戏滤，谁知做了后来配合的凿语。
zhèng shì
正是：
yīn yuán běn shì qián shēng dìng céng xiàng chǎng táo huì lǐ lái
姻缘本是前生定，曾向场桃会里来。
lè hé dào shí èr suì shí shùn niang shí yī suì
乐和到十二岁时，顺娘十一岁。
nà shí lè hé huí jiā shùn niang shēn guī nǚ gōng gè bù xiāng jiàn
那时乐和回家，顺娘深闺女工，各不相见。
lè hé suī zé tóng nián xīn zhōng líng lì cháng xiǎng shùn niang qíng yì bù néng gē shè
乐和虽则童年，心中伶俐，常想顺娘情意，不能割舍。
yòu guò le sān nián shí zhí qīng míng jiāng jìn ān sān lǎo jiē wài shēng tóng qù shàng fén jiù biàn yóu xī hú
又过了三年，时值清明将近，安三老接外甥同去上坟，就便游西湖。
yuán lái lín ān yǒu zhè gè fēng sú dàn fán hú chuán rèn cóng róng biàn huò sān péng gāng you huò dài zi xié qī bù zé nán nǚ gè zì qù zhàn gè zuò tóu yǐn jiǔ guān shān suí yì qǔ lè
原来临安有这个风俗，但凡湖船，任从容便，或三朋冈友，或带子携妻，不择男女，各自去占个座头，饮酒观山，随意取乐。
ān sān lǎo lǐng zhe wài shēng shàng chuán zhàn le gè zuò tóu
安三老领着外甥上船，占了个座头。
fāng cái zuò dìng zhī jiàn chuán tóu shàng yòu yī jiā nǚ juàn rù lái kàn shí bú shì bié rén zhèng shì jiàn bì xǐ jiāng shì jiā mǔ nǚ èr rén hé yí gè yā tou yí gè nǎi niáng
方才坐定，只见船头上又一家女眷入来，看时不是别人，正是间壁喜将仕家母女二人和一个丫头，一个奶娘。
sān lǎo rèn de huāng máng zuō yī yòu jiào wài shēng lái xiāng jiàn le
三老认得，慌忙作揖，又教外甥来相见了。
cǐ shí shùn niang nián bo qiú suì yī fà cháng chéng de hǎo le
此时顺娘年卜囚岁，一发长成得好了。
lè hé yǒu sān nián bú jiàn jīn rì shuǐ miàn xiāng féng rú jiàn zhēn bǎo
乐和有三年不见，今日水面相逢，如见珍宝。
suī rán fēn zhuō ér zuò sì mù bù shí guān kàn xiāng ài zhī yì bǐ cǐ jǐn zhī
虽然分桌而坐，四目不时观看，相爱之意，彼此尽知。
zhǐ hèn zhòng rén zhǔ mù bù néng xù qíng
只恨众人属目，不能叙情。
chuán dào hú xīn tíng ān sān lǎo hé yī bān nán kè dōu dào tíng zi shàng xián bù lè hé tuī fù tòng liú zài cāng zhōng
船到湖心亭，安三老和一班男客都到亭子上闲步，乐和推腹痛留在舱中；
ái shēn yǔ xǐ dà niáng pān huà shāo shāo de yǔ shùn niang xiāng jìn
挨身与喜大娘攀话，稍稍得与顺娘相近。
zhuō kōng yǐ mù sòng qíng bǐ cǐ yì huì shǎo qǐng zhòng kè xià chuán yòu fēn kāi le
捉空以目送情，彼此意会，少顷众客下船，又分开了。
bàng wǎn gè zì fēn sǎn
傍晚，各自分散。
ān sān lǎo sòng wài shēng huí jiā
安三老送外甥回家。
lè hé yī xīn yì zhe shùn niang tí shī yī shǒu
乐和一心忆着顺娘，题诗一首：
nèn ruǐ jiāo xiāng yù wèi kāi bù yīn fēng dié zì shēng cāi
嫩蕊娇香郁未开，不因蜂蝶自生猜。
tā nián ruò zuò piān zhōu lǚ rì rì xī hú yī zuì huí
他年若作扁舟侣，日日西湖一醉回。
lè hé jiāng cǐ shī tí yú táo huā jiān shàng zhé wèi fāng shèng cáng yú huái xiù
乐和将此诗题于桃花笺上，折为方胜，藏于怀袖。
sī zì jìn chéng dào yǒng qīng xiàng xǐ jiā mén shǒu cì hou shùn niang wú lù kě tōng
私自进城，到永清巷喜家门首，伺候顺娘，无路可通。
rú cǐ shù cì
如此数次。
wén shuō cháo wáng miào yǒu líng nǎi sī mǎi xiāng zhú guǒ pǐn zài cháo wáng miàn qián qí dǎo yuàn yǔ xǐ shùn niang jīn shēng de chéng yuān lǚ
闻说潮王庙有灵，乃私买香烛果品，在潮王面前祈祷，愿与喜顺娘今生得成鸳侣。
bài bà lú qián huà zhǐ ǒu rán fāng shèng cóng xiù zhōng zhuì dì yī zhèn fēng juǎn chū zhǐ qián de huǒ lái shāo le
拜罢，炉前化纸，偶然方胜从袖中坠地，一阵风卷出纸钱的火来烧了。
jí qù qiǎng shí zhǐ shèng dé yī gè lǚ zì
急去抢时，止剩得一个“侣”字。
lè hé shi qǐ kàn le xiǎng dào lǚ nǎi shuāng kǒu zhī yì cǐ yì jí zhào
乐和拾起看了，想道：“侣乃双口之意，此亦吉兆。
xīn xià shén xǐ
”心下甚喜。
hū jiàn bēi tíng nèi zuò yī lǎo zhě yì guān gǔ piáo róng mào qīng qí shǒu zhōng zhí yī tuán shàn shàng xiě yīn yuán qián dìng sì gè zì
忽见碑亭内坐一老者，衣冠古朴，容貌清奇，手中执一团扇，上写“姻缘前定”四个字。
lè hé shàng qián zuō yī dòng wèn lǎo wēng zūn xìng
乐和上前作揖，动问：“老翁尊姓？
dá dào lǎo hàn xìng shí
”答道：“老汉姓石。
yòu wèn dào lǎo wēng néng suàn yīn yuán zhī shì hu
”又问道：“老翁能算姻缘之事乎？
lǎo zhě dào pō néng tuī suàn
”老者道：“颇能推算。
lè hé dào xiǎo zi lè hé fán lǎo wēng yī tuī chì shéng xì yú hé chù
”乐和道：“小子乐和烦老翁一推，赤绳系于何处？
lǎo zhě xiào dào xiǎo shè rén nián wèi ruò guàn rú hé biàn xiǎng zhè shì
”老者笑道：“小舍人年未弱冠，如何便想这事？
lè hé dào xī hàn wǔ dì wèi xiǎo ér shí shèng mǔ bào yú xī shàng wèn yù de ā jiāo wèi qī fǒu
”乐和道：“昔汉武帝为小儿时，圣母抱于膝上，问‘欲得阿娇为妻否？
dì dá yán ruò de ā jiāo dāng yǐ jīn wū zhù zhī
’帝答言：‘若得阿娇，当以金屋贮之。
nián wú zhǎng yòu qí qíng yī yě
’年无长幼，其情一也。
lǎo zhě suì wèn le nián yuè rì shí zài wǔ zhǐ shàng yī lún dào xiǎo shè rén jiā juàn shì shú rén bú shì shēng rén
老者遂问了年月日时，在五指上一轮道：“小舍人佳眷，是熟人，不是生人。
lè hé jiàn shuō de hé jī biàn dào bù mán lǎo wēng xiǎo zi xīn shàng zhèng yǒu yī shú rén wèi zhī yuán fǎ hé rú
”乐和见说得合机，便道：“不瞒老翁，小子心上正有一熟人，未知缘法何如？
lǎo zhě yǐn zhì yī kǒu bā jiǎo jǐng biān jiào lè hé kàn jǐng nèi yǒu yuán wú yuán biàn zhī
”老者引至一口八角井边，教乐和看井内有缘无缘便知。
lè hé shǒu bà jǐng lán zhāng wàng dàn jiàn jǐng nèi shuǐ shì shén dà jù tāo xiōng yǒng rú wàn qǐng xiāng sì qí gāng rú jìng
乐和手把井栏张望，但见井内水势甚大，巨涛汹涌，如万顷相似，其刚如镜。
nèi lì yí gè měi nǚ kě shí liù qī suì zǐ luó shān xìng huáng qún chuò yuē kě ài
内立一个美女，可十六七岁，紫罗衫，杏黄裙，绰约可爱。
zǐ xì rèn zhī zhèng shì shùn niang xīn xià yòu jīng yòu xǐ
仔细认之，正是顺娘，心下又惊又喜。
què bèi lǎo zhě wàng bèi hòu yī tuī gāng gāng de diē zài nà nǚ zǐ shēn shàng dà jiào yī shēng měng rán jīng jué nǎi shì yī mèng shuāng shǒu wū zì bào dìng tíng zhù
却被老者望背后一推，刚刚的跌在那女子身上，大叫一声，猛然惊觉，乃是一梦，双手兀自抱定亭柱。
zhèng shì
正是：
huáng liáng yóu wèi shú yī mèng dào huá qīng
黄粱犹未熟，一梦到华青。
lè hé xǐng jiāng zhuàn lái kàn tíng nèi shí bēi qí shén xìng shí míng guī táng shí juān cái zhù táng hàn shuǐ sǐ hòu fēng wèi cháo wáng
乐和醒将转来，看亭内石碑，其神姓石名瑰，唐时捐财筑塘捍水，死后封为潮王。
lè hé àn xiǎng yuán lái mèng zhōng suǒ jiàn shí lǎo wēng jí cháo wáng yě
乐和暗想：“原来梦中所见石老翁，即潮王也。
é duàn yīn yuán shí yǒu jiǔ jiù
讹段姻缘，十有九就。
huí jiā duì mǔ qīn shuō yào yāng méi yǔ xǐ shùn niang yì qīn
”回家对母亲说，要央媒与喜顺娘议亲。
nà ān mā ma shì fù dào jiā bù zhī gāo dī biàn xiàng lè gōng diào duó qí shì
那安妈妈是妇道家，不知高低，便向乐公掉掇其事。
lè gōng dào yīn qīn yī jié xū yào mén dāng hù duì
乐公道：“姻亲一节，须要门当户对。
wǒ jiā suī céng yǒu liù bèi yì guān jiàn jīn shuāi wēi jīng jì yíng huó
我家虽曾有六辈衣冠，见今衰微，经纪营活。
xǐ jiāng shì míng mén gōng shì tā de nǚ ér pà méi yǒu rén qiú yǔn kěn yǔ wǒ jiā duì qīn
喜将仕名门宫室，他的女儿，怕没有人求允，肯与我家对亲？
ruò yāng méi wǎng shuō fǎn qǔ qí xiào
若央媒往说，反取其笑。
lè hé jiàn fù qīn bù yǔn yòu jiào mǔ qīn yāng qiú mǔ jiù qù shuō hé
”乐和见父亲不允，又教母亲央求母舅去说合。
ān sān lǎo suǒ yán yǔ lè gōng yì bān
安三老所言，与乐公一般。
lè hé dà shī suǒ wàng bèi dì lǐ tàn le yī yè de qì míng zǎo jiāng zhǐ biǎo yī pái wèi shàng xiě qīn qī xǐ shùn niang shēng wèi qī gè zì měi rì sān cān bì duì ér shí zhī
乐和大失所望，背地里叹了一夜的气，明早将纸裱一牌位，上写“亲妻喜顺娘生位”七个字，每日三餐，必对而食之；
yè jiān ān fàng zhěn biān dī huàn sān shēng rán hòu jiù qǐn
夜间安放枕边，低唤三声，然后就寝。
měi yù qīng míng sān yuè sān chóng yáng jiǔ yuè jiǔ duān wǔ lóng zhōu bā yuè wán cháo zhè jǐ gè shèng huì wú bù shuā bìn xiū róng huá yī měi fú zài rén cóng zhōng ái jǐ
每遇清明三月三，重阳九月九，端午龙舟，八月玩潮，这几个胜会，无不刷鬓修容，华衣美服，在人丛中挨挤。
zhǐ kǒng shùn niang chū xíng jiǎo xìng yī yù
只恐顺娘出行，侥幸一遇。
tóng bān shēng yì rén jiā yǒu nǚ ér de jiàn lè xiǎo shè rén nián zhǎng dōu lái yì qīn diē niáng jǐ biàn yào yìng chéng dào shì lè hé lì yì bù kěn lì gè shì yuàn zhí dài xǐ jiā shùn niang jià chū zhī hòu fāng cái fàng xīn zài tú hūn pèi
同般生意人家有女儿的，见乐小舍人年长，都来议亲，爹娘几遍要应承，到是乐和立意不肯，立个誓愿，直待喜家顺娘嫁出之后，方才放心，再图婚配。
shì yǒu còu qiǎo zhè lǐ lè hé lì shì bù qǔ nà biān shùn niang què yě hóng jià bù zhào tiān xǐ wèi lín gāo bù chéng dī bù jiù yě bù céng xǔ dé rén jiā
事有凑巧，这里乐和立誓不娶，那边顺娘却也红驾不照，天喜未临，高不成，低不就，也不曾许得人家。
guāng yīn sì jiàn shū hū yòu guò le sān nián
光阴似箭，倏忽又过了三年。
lè hé nián yī shí bā suì shùn niang yī shí liù suì le
乐和年一十八岁，顺娘一十六岁了。
nán wèi yǒu shì nǚ wèi yǒu jiā
男未有室，女未有家。
nán cái nǚ mào zhèng xiāng hé wèi bǔ yīn yuán shì ruò hé
男才女貌正相和，未卜姻缘事若何？
qiě xǐ shì jiā jù wèi dìng zhǐ xū líng què kěn tián hé
且喜室家俱未定，只须灵鹊肯填河。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō shì shí nán běi tōng hé
却说是时，南北通和。
qí nián yǒu jīn guó shǐ chén gāo jǐng shān lái zhōng guó xiū pìn
其年有金国使臣高景山来中国修聘。
nà gāo jǐng shān shàn huì wén zhāng cháo mìng xuān yí gè hàn lín fàn xué shì jiē bàn
那高景山善会文章，朝命宣一个翰林范学士接伴。
dāng bā yuè zhōng qiū guò le yòu dào shí bā cháo shēng rì jiù chéng wài jiāng biān zhè jiāng tíng zi shàng dā cǎi pù zhān dà pái yán yàn kuǎn dài shǐ chén guān cháo
当八月中秋过了，又到十八潮生日，就城外江边浙江亭子上，搭彩铺毡，大排筵宴，款待使臣观潮。
péi yàn guān fēi zhǐ yī yuán
陪宴官非止一员。
dū tǒng sī lǐng zhe shuǐ jūn chéng zhàn jiàn qiān shuǐ miàn wǎng lái shī fàng wǔ sè yān huǒ pào
都统司领着水军，乘战舰，千水面往来，施放五色烟火炮。
háo jiā guì qī yán jiāng shi fù cǎi mù mián gèn sān shí yú lǐ zhào jiāng rú pù jǐn xiāng sì
豪家贵戚，沿江拾缚彩幕，绵亘三十余里，照江如铺锦相似。
shì jǐng nòng shuǐ zhě gòng yǒu shù bǎi rén dǎo làng zhēng xióng chū mò yóu xì
市井弄水者，共有数百人，蹈浪争雄，出没游戏。
yǒu dǎo gǔn mù shuǐ kuǐ lěi zhū bān jì yì
有蹈滚木、水傀儡诸般伎艺。
dàn jiàn
但见：
yíng cháo gǔ làng pāi àn yí zhōu
迎潮鼓浪，拍岸移舟。
jīng tuān hū zì hǎi mén lái nù hǒu yáo lián tiān jì chū
惊湍忽自海门来，怒吼遥连天际出。
hé bí de shēng yín hàn fēn míng tiān zhèn chūn léi
何鼻地生银汉，分明天震春雷。
chí guān shì pǐ liàn fēi kōng yuǎn tīng rú gàn jūn chí sǎng
迟观似匹练飞空，远听如干军驰嗓。
wú ér yǒng jiàn píng fēn bái làng nòng hóng bō
吴儿勇健，平分白浪弄洪波；
yú fǔ qīng biàn chū mò jiāng xīn kuā hǎo shǒu
渔父轻便，出没江心夸好手。
guǒ rán shì wàn qǐng bì bō suí dì gǔn qiān xún xuě làng jiē yún bēn
果然是万顷碧波随地滚，千寻雪浪接云奔。
běi cháo shǐ chén gāo jǐng shān jiàn le máo fà jiē sǒng jiē tàn bù yǐ guǒ rán qí guān
北朝使臣高景山见了，毛发皆耸，嗟叹不已，果然奇观。
fàn xué shì dào xiàng gōng jiàn cǐ hé bù cì yī jiā zuò
范学士道：“相公见此，何不赐一佳作？
jí lìng qǔ guò wén fáng sì bǎo lái
”即令取过文房四宝来。
gāo jǐng shān qiān ràng zài sān zuò niàn nú jiāo cí
高景山谦让再三，做《念奴娇》词：
yún tāo qiān lǐ fàn jīn gǔ jué zhì dōng nán fēng wù
云涛千里，泛今古绝致，东南风物。
bì hǎi yún héng chū yī xiàn hū ěr léi hōng cāng bì
碧海云横初一线，忽尔雷轰苍壁。
wàn mǎ bēn tiān qún é pū dì xiōng yǒng fēi yān xuě
万马奔天，群鹅扑地，汹涌飞烟雪。
wú rén yǒng hàn biàn jìng tà làng xióng jié
吴人勇悍，便竟踏浪雄杰。
xiǎng qí zhì fēn hóng wú yīn chu guǎn yǔ hú qián jù fā
想旗帜纷红，吴音楚管，与胡前俱发。
rén wù jiāng shān rú xǔ lì qǐ xìn yāo fēn nán miè
人物江山如许丽，岂信妖氛难灭。
kuàng shì xíng gōng xīng chán wǔ fú guāng yàn kuī háo fà
况是行宫，星缠五福，光焰窥毫发。
jīng kàn wú yǔ píng lán gū dài míng yuè
惊看无语，凭栏姑待明月。
gāo jǐng shān tí bì mǎn zuò jiē zàn qí cái zhǐ yǒu fàn xué shì dào xiàng gōng cí zuò de shén hǎo zhǐ kě xī wàn mǎ bēn tiān qún é pū dì jiāng cháo bǐ de lái qīng le zhè cháo kě bǐ yù lóng zhī shì
高景山题毕，满座皆赞奇才，只有范学士道：“相公词做得甚好，只可惜‘万马奔天，群鹅扑地，，将潮比得来轻了，这潮可比玉龙之势。
xué shì suì zuò shuǐ diào gē tóu dào shì
”学士遂做《水调歌头》，道是：
dēng lín tiào dōng xiáo shǐ jué dà xū kuān
登临眺东淆，始觉大虚宽。
hǎi tiān xiàng jiē cháo shēng wàn lǐ yī háo duān
海天相接，潮生万里一毫端。
tāo tāo nù shēng xióng shì wǎn shèng wǔ lóng xì shuǐ jǐn chū mò bō jiān
滔滔怒生雄势，宛胜五龙戏水，尽出没波间。
xuě làng fān yún jiǎo bō juǎn shuǐ jīng hán
雪浪番云脚，波卷水晶寒。
sǎo fāng tāo juǎn yuán jiāo dà yáng fān
扫方涛，卷圆娇，大洋番。
tiān bǐng yín hàn zhuàng guān jiāng běi yǔ jiāng nán
天秉银汉，壮观江北与江南。
jiè wèn zi tún hé zài
借问子臀何在？
bó wàng chéng guà xiān qù zhī shì jǐ shí hái
博望乘挂仙去，知是几时还？
shàng jiè yín hé zhǎi liú xiè dào rén jiān
上界银河窄，流泻到人间！
fàn xué shì tí ba gāo jǐng shān jiàn le dà xǐ dào qí zāi jiā zuò
范学士题罢，高景山见了，大喜道：“奇哉佳作！
nán bǐ wàn mǎ zhēng chí zhēn shì yù lóng xì shuǐ
难比万马争驰，真是玉龙戏水。
bù tí gè guān jìn huān yǐn jiǔ
不题各官尽欢饮酒。
qiě shuō lín ān dà xiǎo hù rén jiā wén de shì rì cháo tíng kuǎn dài běi shǐ chén shè bǎi xì qīng chéng shì nǚ dōu shū guān kàn
且说临安大小户人家，闻得是日朝廷款待北使，陈设百戏，倾城士女都殊观看。
lè hé dǎ tīng de xǐ jiā yī mén yě qù kàn cháo qīn zǎo biàn zhuāng bàn qí zhěng lái dào qián táng jiāng kǒu zhē lái zhē qù zhǎo xún xǐ shùn niang bù zháo
乐和打听得喜家一门也去看潮，侵早便妆扮齐整，来到钱塘江口，蜇来蜇去，找寻喜顺娘不着。
jié wèi lái dào yí gè qù chù huàn zuò tiān kāi tú huà yòu jiào zuò tuán wéi tóu
结未来到一个去处，唤做“天开图画”，又叫做“团围头”。
yīn nà lǐ tuán tuán wéi zhuǎn sì miàn dōu kàn jiàn cháo tóu gù míng tuán wéi tóu
因那里团团围转，四面都看见潮头，故名“团围头”。
hòu rén é chuán wèi zhī tuán yú tóu
后人讹传，谓之“团鱼头”。
zhè gè suǒ zài cháo shì kuò dà duō yǒu zǐ dì lì jiǎo bù láo bèi cháo tóu yǒng xià shuǐ qù yòu yǒu huō shī le shēn shàng yī fú de dōu zài xià pǔ qiáo biān jiǎo jǐ jiào gàn
这个所在，潮势阔大，多有子弟立脚不牢，被潮头涌下水去，又有豁湿了身上衣服的，都在下浦桥边搅挤教干。
yǒu rén zuò xià lín jiāng xiān yī zhī dān cháo nà kàn hú de
有人做下《临江仙》一只，单嘲那看湖的：
zì gǔ qián táng nán bǐ
自古钱塘难比。
kàn cháo rén chéng qún zuò duì bù dài zhōng qiū xiāng suí xiāng chèn jǐn wǎng jiāng biān yóu xì
看潮人成群作队，不待中秋，相随相趁，尽往江边游戏。
shā tān pàn yuǎn wàng cháo tóu bù jué qīn tiān làng qǐ
沙滩畔，远望潮头，不觉侵天浪起。
tóu jīn rú xǐ dòu bǎ yī shang qù jǐ
头巾如洗，斗把衣裳去挤。
xià pǔ qiáo biān yī sì nài hé chí pàn luǒ xiū pī tóu shì guǐ
下浦桥边，一似奈何池畔，裸休披头似鬼。
rù chéng lǐ hōng hǎo yī shang yóu wèn jǐ shí qǐ shuǐ
入城里，烘好衣裳，犹问几时起水。
lè hé dào tuán wéi tóu xún le yī zhuǎn bú jiàn shùn niang fù shēn yòu xún zhuàn lái
乐和到“团围头”寻了一转，不见顺娘，复身又寻转来。
nà shí rén shān rén hǎi wéi yōng zhe xí péng cǎi mù
那时人山人海，围拥着席棚彩幕。
lè hé shēn cái jí liū zài rén cóng lǐ ái jǐ jìn qù yī yī bù yī kàn
乐和身材即溜，在人丛里挨挤进去，一一步一看。
xíng zǒu duō shí kàn jiàn yí gè fù rén zǒu jìn yí gè xí péng lǐ miàn qù le
行走多时，看见一个妇人，走进一个席棚里面去了。
lè hé rèn de zhè fù rén shì xǐ jiā de nǎi niáng
乐和认得这妇人，是喜家的奶娘。
jǐn bù suí hòu guǒ rán xǐ jiāng shì yī jiā nán nǚ dōu chéng tuán jù kuài de zuò xia yǐn jiǔ wán shǎng
紧步随后，果然喜将仕一家男女，都成团聚块的坐下饮酒玩赏。
lè hé bù gǎn shí fēn bī jìn yòu bù shě de shí fēn wù yuǎn
乐和不敢十分逼近，又不舍得十分骛远。
jǐn jǐn de tiē zhe xí péng ér lì qù dìng shùn niang mù bù zhuǎn jīng hèn bù dé zǒu jìn qián qù shuāng shǒu lǒu bào shuō jù huà r
紧紧的贴着席棚而立，觑定顺娘目不转睛，恨不得走近前去，双手搂抱，说句话儿。
nà xiǎo niáng zǐ tái tóu guān shěng yuǎn yuǎn de yě rèn de shì lè xiǎo shè rén jiàn tā qū qián tuì hòu shén qíng bù dìng xīn shàng yě jué kě lián
那小娘子抬头观省，远远的也认得是乐小舍人，见他趋前退后，神情不定，心上也觉可怜。
zhǐ shì fù mǔ xiāng suí cùn bù bù lí wú yóu xiāng huì yī miàn
只是父母相随，寸步不离，无由相会一面。
zhèng shì
正是：
liǎng rén zhōng fù shì jǐn zài bù yán zhōng
两人衷腹事，尽在不言中。
què shuō lè hé yǔ xǐ shùn niang zhèng zài xiāng shì qī huáng zhī jì hū tīng de shuō cháo lái le
却说乐和与喜顺娘正在相视凄惶之际，忽听得说潮来了。
dào yóu wèi jué ěr biān rú shān bēng de su zhī shēng cháo tóu yǒu shù zhàng zhī gāo yī yǒng ér zhì
道犹未绝，耳边如山崩地诉之声，潮头有数丈之高，一涌而至。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
yín shān wàn dié sǒng miǎn tù shū de pái kōng shì ruò fēi
银山万叠耸免兔，疏地排空势若飞。
xìn shì zǐ xū líng wèi mǐn zhì jīn yóu zì fèn shén wēi
信是子胥灵未泯，至今犹自奋神威。
nà cháo tóu bǐ wǎng nián gèng dà zhí dǎ dào àn shàng gāo chù xiān fān jǐn mù chōng dào xí péng zhòng rén fā shēng hǎn dōu tuì hòu zǒu
那潮头比往年更大，直打到岸上高处，掀翻锦幕，冲倒席棚，众人发声喊，都退后走。
shùn niang chū shén zài xiǎo shè rén shēn shàng yī shí zháo máng bù zhī gāo dī fǎn xiàng qián jǐ bù jiǎo r dǎ huá bú zhù liū de gǔn rù bō làng zhī zhōng
顺娘出神在小舍人身上，一时着忙不知高低，反向前几步，脚儿打滑不住，溜的滚入波浪之中。
kě lián xiù gé jīn guī nǚ fān zuò suí bō zhú làng rén
可怜绣阁金闺女，翻做随波逐浪人。
lè hé guāi jué yuē mò cháo lái biàn yí shēn lì yú gāo fù qù chù xīn zhōng bù shě de shùn niang kàn dìng xí péng gāo jiào bì shuǐ
乐和乖觉，约莫潮来，便移身立于高阜去处，心中不舍得顺娘，看定席棚，高叫：“避水！
hū jiàn shùn niang diē zài jiāng lǐ qù le
”忽见顺娘跌在江里去了。
zhè jīng fēi xiǎo shuō shí chí nà shí kuài jiù shùn niang diē xià qù zhè yī kè lè hé de yǎn guāng jǐn suí zhe xiǎo niáng zǐ xià shuǐ jiǎo bù zì rán liú bù wǎng pū tōng de xiàng shuǐ yī tiào yě suí bō ér gǔn
这惊非小，说时迟，那时快，就顺娘跌下去这一刻，乐和的眼光紧随着小娘子下水，脚步自然留不往，扑通的向水一跳，也随波而滚。
tā nà lǐ huì shuǐ
他那里会水！
zhǐ shì wéi qíng suǒ shǐ bù gù xìng mìng
只是为情所使，不顾性命。
zhè lǐ xǐ jiāng shì fū fù jiàn nǚ ér zhuì shuǐ huāng jí le luàn hū jiù rén jiù rén
这里喜将仕夫妇见女儿坠水，慌急了，乱呼：“救人救人！
jiù de wú nǚ zì yǒu zhòng shǎng
救得吾女，自有重赏。
nà shùn niang chuān zhe zǐ luó shān xìng huáng qún zuì hǎo jì rèn
”那顺娘穿着紫罗衫杏黄裙，最好记认。
yǒu nà yī bān nòng cháo de zǐ dì men tà zhe cháo tóu rú lǚ píng dì tān zhe lì wù yīng shēng ér wǎng
有那一班弄潮的子弟们，踏着潮头，如履平地，贪着利物应声而往。
fān bō jiǎo làng lái lāo jiù nà zǐ luó shān xìng huáng qún de nǚ zǐ
翻波搅浪，来捞救那紫罗衫杏黄裙的女子。
què shuō lè hé tiào xià shuǐ qù zhí zhì shuǐ dǐ quán bù jué bō tāo zhī kǔ xīn xià rú mèng zhōng xiāng sì
却说乐和跳下水去，直至水底，全不觉波涛之苦，心下如梦中相似。
xíng dào cháo wáng miào zhōng jiàn dēng zhú huī huáng xiāng yān liào rào
行到潮王庙中，见灯烛辉煌，香烟镣绕。
lè hé xià bài qiú cháo wáng jiù qǔ shùn niang dù tuō shuǐ è
乐和下拜，求潮王救取顺娘，度脱水厄。
cháo wáng kāi yán dào xǐ shùn wú yǐ shōu liú zài cǐ jīn jiāo fù nǐ qù
潮王开言道：“喜顺吾已收留在此，今交付你去。
shuō ba xiǎo guǐ cóng shén zhàng hòu jiāng shùn niang sòng chū
”说罢，小鬼从神帐后，将顺娘送出。
lè hé bài xiè le cháo wáng lǐng shùn niang chū le miào mén
乐和拜谢了潮王，领顺娘出了庙门。
bǐ cǐ shí fēn huān xǐ yī jù huà yě shuō bu chū sì zhī shǒu r jǐn jǐn duì miàn xiāng bào jué shēn zi huò chén huò fú fān chū shuǐ miàn
彼此十分欢喜，一句话也说不出，四只手儿紧紧对面相抱，觉身子或沉或浮，幡出水面。
nà yī bān nòng cháo de kàn jiàn zǐ luó shān xìng huáng qún zài làng zhōng xiàn chū huāng máng qù qiǎng
那一班弄潮的看见紫罗衫杏黄裙在浪中现出，慌忙去抢。
jí zhì tuō chū shuǐ miàn bú shì dān què shì shuāng
及至托出水面，不是单却是双。
sì wǔ gè rén káng tóu káng jiǎo tái shàng àn lái duì xǐ jiāng shì dào qiě xǐ lián nǚ xù dōu jiù qǐ lái le
四五个人，扛头扛脚，抬上岸来，对喜将仕道：“且喜连女婿都救起来了。
xǐ gōng xǐ mǔ yā huán nǎi niáng dōu lái kàn shí cǐ shí bā yuè tiān qì yī fú dōu dān bó liǎng gè liǎn duì liǎn xiōng duì xiōng jiāo gǔ dié jiān qiě shì wēi bào de jǐn fēn chāi bù kāi jiào huàn bù xǐng tǐ shàng wēi nuǎn bù shēng bù sǐ de mú yàng
”喜公、喜母、丫鬟、奶娘都来看时，此时八月天气，衣服都单薄，两个脸对脸，胸对胸，交股叠肩，且是偎抱得紧，分拆不开，叫唤不醒，体尚微暖，不生不死的模样。
fù mǔ huāng yòu huāng kǔ yòu kǔ zhèng bù zhī shén me yì gù
父母慌又慌，苦又苦，正不知什么意故。
xǐ jiā juàn shǔ kū zuò yī duī
喜家眷属哭做一堆。
zhòng rén zhēng xiān lái kàn dōu dào cóng gǔ lái wú cǐ qí shì
众人争先来看，都道从古来无此奇事。
què shuō lè měi shàn zhèng zài jiā zhōng yǒu rén bào tā ér zi zài tuán yú tóu kàn cháo bèi cháo tóu dǎ zài jiāng lǐ qù le huāng de yī bù yī diē zhí pǎo dào tuán wéi tóu lái
却说乐美善正在家中，有人报他儿子在“团鱼头”看潮，被潮头打在江里去了，慌得一步一跌，直跑到“团围头”来。
yòu tīng dé rén shuō dǎ lāo dé yī nán yī nǚ nà nǚ de shì xǐ jiāng shì jiā xiǎo jie
又听得人说打捞得一男一女，那女的是喜将仕家小姐。
lè gōng fēn kāi rén zhòng ái rù kàn shí rèn de shì ér zi lè hé jiào le jǐ shēng qīn r
乐公分开人众，挨入看时，认得是儿子乐和，叫了几声：“亲儿！
fàng shēng dà kū dào r ā
”放声大哭道：“儿呵！
nǐ shēng qián bù dé chuī xiāo lǚ shéi zhī nǐ sǐ hòu fāng chéng lián lǐ zhī
你生前不得吹萧侣，谁知你死后方成连理枝！
xǐ jiāng shì wèn qí yuán gù lè gōng jiāng sān nián qián ér zi zhí yì qiú qīn jí shì bù xiān qǔ zhī yán xù le yī biàn
”喜将仕问其缘故，乐公将三年前儿子执意求亲，及誓不先娶之言，叙了一遍。
xǐ gōng xǐ mǔ dào bào yuàn qǐ lái dào nǐ lè mén qī bèi yì guān yě shì jiù zú
喜公、喜母到抱怨起来道：“你乐门七辈衣冠，也是旧族。
kuàng qiě liǎng gè yòu nián céng tóng chuāng dú shū yǒu cǐ shuō huà hé bù zǎo shuō
况且两个幼年，曾同窗读书，有此说话，何不早说？
rú jīn dà jiā jiào huàn ruò huàn de xǐng shí qíng yuàn bǎ xiǎo nǚ pèi yǔ lìng láng
如今大家叫唤，若唤得醒时，情愿把小女配与令郎。
liǎng jiā yī biān huàn nǚ yī biān huàn r yuē mò jiào huàn le bàn ge shí chén jiàn jiàn yǎn kāi qì xù sì zhǐ yì bo wū zì bù fàng
”两家一边唤女，一边唤儿，约莫叫唤了半个时辰，渐渐眼开气续，四只屹膊，兀自不放。
lè gōng dào wǒ r kuài sū xǐng jiāng shì gōng yǐ xǔ xià bǎ shùn niang pèi nǐ wèi qī le
乐公道：“我儿快苏醒，将仕公已许下把顺娘配你为妻了。
shuō yóu wèi bì zhī jiàn lè hé zhēng kāi shuāng yǎn dào yuè wēng xiū yào yán ér wú xìn
”说犹未毕，只见乐和睁开双眼道：“岳翁休要言而无信！
tiào qǐ shēn lái biàn xiàng xǐ gōng xǐ mǔ zuō yī chēng xiè
”跳起身来，便向喜公、喜母作揖称谢。
xǐ xiǎo jiě suí hòu sū xǐng
喜小姐随后苏醒。
liǎng kǒu er jīng shén rú gù qīng shuǐ yě běn tǔ yī kǒu
两口儿精神如故，清水也本吐一口。
xǐ shā le xǐ jiāng shì lè shā le lè dà yé
喜杀了喜将仕，乐杀了乐大爷。
liǎng jiā dōu jiāng qiān yī fú huàn le gù gè xiǎo jiào tái huí jiā lǐ
两家都将千衣服换了，顾个小轿抬回家里。
huan rì dào shì xǐ jiāng shì yāng méi lái lè jiā yì qīn yuàn zhuì lè hé wèi xù méi rén jiù shì ān sān lǎo
欢日，到是喜将仕央媒来乐家议亲，愿赘乐和为婿，媒人就是安三老。
lè jiā wú bù yīng yǔn
乐家无不应允。
zé le jí rì xǐ jiā sòng xiē jīn bó zhī lèi
择了吉日，喜家送些金帛之类。
shēng xiāo gǔ yuè yíng qǔ lè hé dào jiā chéng qīn
笙萧鼓乐，迎娶乐和到家成亲。
fū qī ēn ài zì bù bì shuō
夫妻恩爱，自不必说。
mǎn yuè hòu lè hé tóng shùn niang bèi le sān shēng jì lǐ dào cháo yù miào qù sài xiè xǐ jiāng shì jiàn lè hé cōng míng yán míng shī zài jiā jiào tā dú shū hòu lái lián kē jí dì
满月后，乐和同顺娘备了三牲祭礼，到潮玉庙去赛谢，喜将仕见乐和聪明，延名师在家，教他读书，后来连科及第。
zhì jīn lín ān shuō hūn yīn pèi hé gù shì hái chuán xǐ lè hé shùn sì zì
至今临安说婚姻配合故事，还传“喜乐和顺”四字。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
shǎo fù qíng chī cháng gèng kuáng què jiāng qíng zì gǎn cháo wáng
少负情痴长更狂，却将情字感潮王。
zhōng qíng ruò dào zhēn shēn chù shēng sǐ fēng bō zǒng bù fáng
钟情若到真深处，生死风波总不妨。