yù táng chūn luò nàn féng fu
玉堂春落难逢夫
yǔ jiù kè wáng gōng zi fèn zhì jì bù tóng
与旧刻《王公子奋志记》不同
gōng zǐ chū nián liǔ mò yóu yù táng yī jiàn biàn chóu lǚ
公子初年柳陌游，玉堂一见便绸缕。
huáng jīn shù wàn jiē xiāo fèi hóng fěn shuāng móu zài lèi liú
黄金数万皆消费，红粉双眸在泪流。
cái huò guǎi pū jū tǐ fàn fǎ hóng tóng yù nèi qiú
财货拐，仆驹体，犯法洪同狱内囚。
àn lín tuó mǎ yuān xiǎng tuō bǎi suì yīn yuán dào bái tóu
按临驼马冤想脱，百岁姻缘到白头。
huà shuō zhèng dé nián jiān nán jīng jīn líng chéng yǒu yī rén xìng wáng míng qióng bié hào sī zhú zhōng yǐ chǒu kē jìn shì lèi guān zhì lǐ bù shàng shū
话说正德年间，南京金陵城有一人，姓王名琼，别号思竹，中乙丑科进士，累官至礼部尚书。
yīn liú dǎi shàn quán hé le yī běn
因刘逮擅权，劾了一本。
shèng zhǐ fā huí yuán jí
圣旨发回原籍。
bù gǎn jī liú shōu shí jiào mǎ hé jiā juàn qǐ shēn
不敢稽留，收拾轿马和家眷起身。
wáng yé àn xiǎng yǒu jǐ liǎng fèng yín dōu xī zài tā rén míng xià yī shí qǔ tǎo bù jí
王爷暗想有几两俸银，都惜在他人名下，一时取讨不及。
kuàng zhǎng zǐ nán jīng zhōng shū cì zǐ shí dāng dà bǐ chóu chú bàn shǎng nǎi hū gōng zǐ sān guān qián lái
况长子南京中书，次子时当大比，踌躇半晌，乃呼公子三官前来。
nà sān guān shuāng míng jǐng lóng zì shùn qīng nián fāng yī shí liù suì
那三官双名景隆，字顺卿，年方一十六岁。
shēng de méi mù qīng xīn fēng zī jùn yǎ
生得眉目清新，丰姿俊雅。
dú shū yī mù shí háng jǔ bǐ jí biàn chéng wén yuán shì gè fēng liú cái zǐ
读书一目十行，举笔即便成文，原是个风流才子。
wáng yé ài xī shèng rú xīn tóu zhī qì zhǎng shàng zhī zhēn
王爷爱惜胜如心头之气，掌上之珍。
dāng xià wáng yé huàn zhì fēn fù dào wǒ liú nǐ zài cǐ dú shū jiào wáng dìng tǎo zhàng yín zi wán rì zuò sù huí jiā miǎn de fù mǔ qiān guà
当下王爷唤至分付道：“我留你在此读书，叫王定讨帐，银子完日，作速回家，免得父母牵挂。
wǒ bǎ zhè lǐ zhàng mù dōu liú yǔ nǐ
我把这里帐目都留与你。
jiào wáng dìng guò lái wǒ liú nǐ yǔ sān shū zài cǐ dú shū tǎo zhàng bù xǔ nǐ yǐn yòu tā hú xíng luàn wéi
”叫王定过来：“我留你与三叔在此读书讨帐，不许你引诱他胡行乱为。
wú ruò zhī dào zuì zé fēi xiào wáng dìng kòu tóu shuō xiǎo rén bù gǎn
吾若知道，罪责非校”王定叩头说：“小人不敢。
cì rì shōu shí qǐ chéng gàn dìng yǔ gōng zǐ sòng bié zhuǎn dào běi jīng lìng xún yù suǒ ān xià gōng zǐ jǐn yī fù mìng zài yù dú shū wáng dìng tǎo zhàng
”次日收拾起程，干定与公子送别，转到北京，另寻寓所安下，公子谨依父命，在寓读书，王定讨帐。
bù jué sān yuè yǒu yú sān wàn yín zhàng dōu shōu wán le
不觉三月有余，三万银帐，都收完了。
gōng zǐ bǎ dǐ zhàng kòu suàn fēn lí bù qiàn fēn fù wáng dìng xuǎn rì qǐ shēn
公子把底帐扣算，分厘不欠，分付王定，选日起身。
gōng zǐ shuō wáng dìng wǒ men shì tǐ jù yǐ wán le wǒ yǔ nǐ dào dà jiē shàng gè xiàng kǒu xián shuǎ piàn shí lái rì qǐ shēn
公子说：“王定，我们事体俱已完了，我与你到大街上各巷口闲耍片时，来日起身。
wáng dìng suì jí suǒ le fáng mén fēn fù zhǔ rén jiā yòng xīn kàn zhe shēng kǒu
”王定遂即锁了房门，分付主人家用心看着生口。
fáng zhǔ shuō fàng xīn xiǎo rén zhī dào
房主说：“放心，小人知道。
èr rén lí le yù suǒ zhì dà jiē guān kàn huáng dōu jǐng zhì
”二人离了寓所，至大街观看皇都景致。
dàn jiàn rén yān còu jí chē mǎ xuān tián
但见：人烟凑集，车马喧阗。
rén yān còu jí hé sì shān wǔ yuè zhī yīn
人烟凑集，合四山五岳之音；
chē mǎ xuān lán jǐn liù bù jiǔ qīng zhī bèi
车马喧阑，尽六部九卿之辈。
zuò mǎi zuò mài zǒng sì fāng shàng chǎn qí zhēn
做买做卖，总四方上产奇珍；
xián dàng xián yóu kào wàn suì tài píng hóng fú
闲荡闲游，靠万岁太平洪福。
chǔ chù hú tòng pù jǐn xiù jiā jiā bēi qiān zuì xīng gē
处处胡同铺锦绣，家家杯牵醉星歌。
gōng zǐ xǐ zhī bù jīng hū rán yòu jiàn wǔ qī gè huàn jiā zǐ dì gè ná pí pá xián zǐ huān lè yǐn jiǔ
公子喜之不荆忽然又见五七个宦家子弟，各拿琵琶弦子，欢乐饮酒。
gōng zǐ dào wáng dìng hǎo rè nào qù chù
公子道：“王定，好热闹去处。
wáng dìng shuō sān shū zhè děng rè nào nǐ hái méi dào nà rè nào qù chù li
王定说：“三叔，这等热闹，你还没到那热闹去处哩！
èr rén qián zhì dōng huá mén gōng zǐ zhēng yǎn guān kàn hǎo jǐn xiù jǐng zhì
二人前至东华门，公子睁眼观看，好锦绣景致。
zhī jiàn mén cǎi jīn fèng zhù pán jīn lóng
只见门彩金凤，柱盘金龙。
wáng dìng dào sān shū hǎo me
王定道：“三叔，好么？
gōng yú shuō zhēn gè hǎo suǒ zài
”公于说：“真个好所在。
yòu zǒu qián miàn qù wèn wáng dìng zhè shì nà lǐ
又走前面去，问王定：“这是那里？
wáng dìng shuō zhè shì zǐ jīn chéng
”王定说：“这是紫金城。
gōng zǐ wǎng lǐ yī shì zhī jiàn chéng nèi ruì qì téng téng hóng guāng shǎn shǎn
公子往里一视，只见城内瑞气腾腾，红光闪闪。
kàn le yī huì guǒ rán fù guì wú guò yú dì wáng tàn xī bù yǐ
看了一会，果然富贵无过于帝王，叹息不已。
lí le dōng huá mén wǎng qián yòu zǒu duō shí dào yī gè suǒ zài jiàn mén qián zhàn zhe jǐ gè nǚ zǐ yī fú zhěng qí
离了东华门往前，又走多时，到一·个所在，见门前站着几个女子，衣服整齐。
gōng zǐ biàn wèn wáng dìng cǐ shì hé chǔ
公子便问：“王定，此是何处？
wáng dìng dào cǐ shì jiǔ diàn
”王定道：“此是酒店。
nǎi yǔ wáng dìng jìn dào jiǔ lóu shàng
”乃与王定进到酒楼上。
gōng zǐ zuò xia kàn nà lóu shàng yǒu wǔ qī xí yǐn jiǔ de nèi zhōng yī xí yǒu liǎng gè nǚ zǐ zuò zhe tóng yǐn
公子坐下，看那楼上有五七席饮酒的，内中一席有两个女子，坐着同饮。
gōng zǐ kàn nà nǚ zǐ rén wù qīng chǔ bǐ mén qián zhàn de gèng shèng jǐ fēn
公子看那女子，人物清楚，比门前站的，更胜几分。
gōng zǐ zhèng kàn zhòng jiān jiǔ bǎo jiāng jiǔ lái gōng zǐ biàn wèn cǐ nǚ shì nà lǐ lái de
公子正看中间，酒保将酒来，公子便问：“此女是那里来的？
jiǔ bǎo shuō zhè shì yī chèng jīn jiā yā tou cuì xiāng cuì hóng
”酒保说：“这是一秤金家丫头翠香、翠红。
sān guān dào shēng de qīng qì
”三官道：“生得清气。
jiǔ bǎo shuō zhè děng jiù shuō biāo zhì
”酒保说：“这等就说标致？
tā jiā lǐ hái yǒu yí gè fěn tóu pái háng sān jie hào yù táng chūn yǒu shí èr fēn yán sè
他家里还有一个粉头，排行三姐，号玉堂春，有十二分颜色。
bǎo ér suǒ jià tài gāo hái wèi shū lǒng
鸨儿索价太高，还未梳拢。
gōng zǐ tīng shuō liú xīn jiào wáng dìng hái le jiǔ qián xià lóu qù shuō wáng dìng wǒ yǔ nǐ chūn yuàn hú tòng zǒu zǒu
”公子听说留心，叫王定还了酒钱，下楼去，说：“王定，我与你春院胡同走走。
wáng dìng dào sān shū bù kě qù lǎo yé zhī dào zěn le gōng zǐ shuō bù fáng kàn yī kàn jiù huí
”王定道：“三叔不可去，老爷知道怎了公子说：“不妨，看一看就回。
nǎi zǒu zhì běn sī yuàn mén shǒu
”乃走至本司院门首。
guǒ rán shì huā jiē liǔ xiàng xiù gé zhū lóu
果然是：花街柳巷，绣阁朱楼。
jiā jiā pǐn zhú tán sī chǔ chù tiáo zhī nòng fěn
家家品竹弹丝，处处调脂弄粉。
huáng jīn mǎi xiào wú fēi gōng zǐ wáng sūn
黄金买笑，无非公子王孙；
hóng xiù yāo huān dōu shì yāo zī lì sè
红袖邀欢，都是妖姿丽色。
zhèng yí xiāng wù mí tiān ǎi hū tīng gē shēng bié yuàn jiāo
正疑香雾弥天蔼，忽听歌声别院娇。
zǒng rán dào xué yě mí hún rèn shì zhēn zēng shùn pò jiè
总然道学也迷魂，任是真憎顺破戒。
gōng zǐ kàn de yǎn huā liáo luàn xīn nèi chóu chú bù zhī nà shi yī chèng jīn de mén
公子看得眼花撩乱，心内踌躇，不知那是一秤金的门。
zhèng sī zhōng jiān yǒu gè mài guā zǐ de xiǎo huǒ jiào zuò jīn gē zǒu lái gōng zǐ biàn wèn nà shi yī chèng jīn de mén
正思中间，有个卖瓜子的小伙叫做金哥走来，公子便问：“那是一秤金的门？
jīn gē shuō dà shū mò bú shì yào shuǎ
”金哥说：“大叔莫不是要耍？
wǒ yǐn nǐ qù
我引你去。
wáng dìng biàn dào wǒ jiā xiàng gōng bù piào mò cuò rèn le
”王定便道：“我家相公不嫖，莫错认了。
gōng zǐ shuō dàn qiú èr jiàn
”公子说：“但求二见。
nà jīn gē jiù bào yǔ lǎo bǎo zhī dào
那金哥就报与老鸨知道。
lǎo bǎo huāng máng chū lái yíng jiē qǐng jìn dài chá
老鸨慌忙出来迎接，请进待茶。
wáng dìng jiàn lǎo bǎo liú chá xīn xià huāng zhāng shuō sān shū kě huí qù ba
王定见老鸨留茶，心下慌张，说：“三叔可回去罢。
lǎo bǎo tīng shuō wèn dào zhè wèi hé rén
”老鸨听说，问道：“这位何人？
gōng zǐ shuō shì xiǎo jià
”公子说：“是小价。
bǎo zǐ dào dà gē nǐ yě jìn lái chī chá qù zěn me zhè děng xiǎo qì
”鸨子道：“大哥，你也进来吃茶去，怎么这等小器？
gōng zǐ dào xiū yào tīng tā gēn zhe lǎo bǎo wǎng lǐ jiù zǒu
”公子道：“休要听他１跟着老鸨往里就走。
wáng dìng dào sān shū bú yào jìn qù
王定道：“三叔不要进去。
ǎn lǎo yé zhī dào kě bù gàn wǒ shì
俺老爷知道，可不干我事。
zài hòu biān zì yán zì yǔ
”在后边自言自语。
gōng zǐ nà lǐ tīng tā jìng dào le lǐ miàn zuò xia
公子那里听他，竟到了里面坐下。
lǎo bǎo jiào yā tou kàn chá
老鸨叫丫头看茶。
chá ba lǎo bǎo biàn wèn kè guān guì xìng
茶罢，老鸨便问：“客官贵姓？
gōng zǐ dào xué shēng xìng wáng jiā fù shì lǐ bù zhèng táng
”公子道：“学生姓王，家父是礼部正堂。
lǎo bǎo tīng shuō bài dào bù zhī guì gōng zi shī zhān xiū zuì
”老鸨听说拜道：“不知贵公子，失瞻休罪。
gōng zǐ dào bù ài xiū yào jì jiào jiǔ wén lìng ài yù táng chūn dà míng tè lái xiāng fǎng
”公子道：不碍，休要计较，久闻令爱玉堂春大名，特来相访。
lǎo bǎo dào zuó yǒu yī wèi kè guān yào shū lóng xiǎo nǚ sòng yī bǎi liǎng cái lǐ bù céng xǔ tā
”老鸨道：“昨有一位客官，要梳栊小女，送一百两财礼，不曾许他。
gōng zǐ dào yī bǎi liǎng cái lǐ xiǎo zāi
”公子道：“一百两财礼，小哉！
xué shēng bù gǎn kuā dà huà chú le dāng jīn huáng shàng wǎng xià yě shù jiā fù
学生不敢夸大话，除了当今皇上，往下也数家父。
jiù shì jiā zǔ yě zuò guò shì láng
就是家祖，也做过恃郎。
lǎo bǎo tīng shuō xīn zhōng àn xǐ biàn jiào cuì hóng qǐng sān jie chū lái jiàn zūn kè cuì hóng qù bù duō shí huí huà dào yī sān jie shēn zi bù jiàn cí le ba lǎo bǎo qǐ shēn dài xiào shuō xiǎo nǚ cóng yòu yǎng jiāo le zhí dài lǎo bì zì qù huàn tā
”老鸨听说，心中暗喜，便叫翠红请三姐出来见尊客，翠红去不多时，回话道：一三姐身子不健，辞了罢１老鸨起身带笑说：“小女从幼养娇了，直待老婢自去唤他。
wáng dìng zài bàng hóu jí yòu shuō tā bù chū lái jiù bà le mò yòu qù huàn lǎo bǎo bù tīng qí yán zǒu jìn fáng zhōng jiào sān jie wǒ de r nǐ shí yùn dào le
”王定在傍喉急，又说：“他不出来就罢了，莫又去唤１老鸨不听其言，走进房中，叫：“三姐，我的儿，你时运到了！
jīn yǒu wáng shàng shū de gōng zǐ tè mù nǐ ér lái
今有王尚书的公子，特慕你而来。
yù táng chūn dī tóu bù yǔ
”玉堂春低头不语。
huāng de nà bǎo ér biàn jiào wǒ r wáng gōng zi hǎo gè biāo zhì rén wù nián jì bù shàng shí liù qī suì gēng zhōng guǎng yǒu jīn yín
慌得那鸨儿便叫：“我儿，王公子好个标致人物，年纪不上十六七岁，羹中广有金银。
nǐ ruò dǎ de shàng zhè gè zhǔ jǐ bù dàn míng shēng hǎo tīng yě gōu nǐ yī shì shòu yòng
你若打得上这个主几，不但名声好听，也勾你一世受用。
yù jie tīng shuō jí shí dǎ bàn lái jiàn gōng zǐ
”玉姐听说，即时打扮，来见公子。
lín xíng lǎo bǎo yòu shuō wǒ r yòng xīn fèng cheng bú yào dài màn tā
临行，老鸨又说：“我儿，用心奉承，不要怠慢他。
yù jie dào wǒ zhī dào le
”玉姐道：“我知道了。
gōng zǐ kàn yù táng chūn guǒ rán shēng de hǎo bìn wǎn wū yún méi wān xīn yuè
”公子看玉堂春果然生得好：鬓挽乌云，眉弯新月。
jī níng ruì xuě liǎn chèn zhāo xiá
肌凝瑞雪，脸衬朝霞。
xiù zhōng yù sǔn jiān jiān qún xià jīn lián zhǎi zhǎi
袖中玉笋尖尖，裙下金连窄窄。
yǎ dàn shū zhuāng piān yǒu yùn bù shī zhī fěn zì duō zī
雅淡梳妆偏有韵，不施脂粉自多姿。
biàn shù jǐn mǎn yuàn míng mèi zǒng shū tā shí fēn chūn sè
便数尽满院名妹，总输他十分春色。
yù jie tōu kàn gōng zǐ méi qīng mù xiù miàn bái chún hóng shēn duàn fēng liú yī shang qīng chǔ xīn zhōng yě shì àn xǐ
玉姐偷看公子，眉清目秀，面白唇红，身段风流，衣裳清楚，心中也是暗喜。
dāng xià yù jie bài le gōng zǐ lǎo bǎo jiù shuō cǐ fēi guì kè zuò chù qǐng dào shū fáng xiǎo xù
当下玉姐拜了公子，老鸨就说：“此非贵客坐处，请到书房小叙。
gōng zǐ xiāng ràng jìn rù shū fáng
”公子相让，进入书房。
guǒ rán shōu shí de jīng zhì míng chuāng jìng jī gǔ huà gǔ lú
果然收拾得精致，明窗净几，古画古炉。
gōng zǐ què wú xīn xì kàn yī xīn zhǐ duì zhe yù jie
公子却无心细看，一心只对着玉姐。
bǎo ér bāng chèn jiào nǚ ér ái zhe gōng zǐ jiān xià zuò le fēn fu yā huán bǎi jiǔ
鸨儿帮衬，教女儿挨着公子肩下坐了，分咐丫鬟摆酒。
wáng dìng tīng jiàn bǎi jiǔ yī fà zháo máng lián shēng cuī cù sān shū huí qù
王定听见摆酒，一发着忙，连声催促三叔回去。
lǎo bǎo diū gè yǎn sè yǔ yā tou qǐng zhè dà gē dào fáng lǐ chī jiǔ
老鸨丢个眼色与丫头：“请这大哥到房里吃酒。
cuì xiāng cuì hóng dào jiě fū qǐng jìn fáng lǐ wǒ hé nǐ chī chōng xǐ jiǔ
”翠香、翠红道：“姐夫请进房里，我和你吃盅喜酒。
wáng dìng běn bù kěn qù bèi cuì hóng èr rén tuō tuō zhuài yè chě jìn qù zuò le
”王定本不肯去，被翠红二人，拖拖拽拽扯进去坐了。
tián yán měi yǔ quàn le jǐ bēi jiǔ
甜言美语，劝了几杯酒。
chū shí hái shì miǎn qiǎng yǐ hòu chī de rè nào lián wáng dìng yě wàng huái le suǒ xìng fàng là le xīn qiě yú kuài lè
初时还是勉强，以后吃得热闹，连王定也忘怀了，索性放落了心，且愉快乐。
zhèng yǐn jiǔ zhōng jiān tīng de chuán yǔ gōng zǐ jiào wáng dìng
正饮酒中间，听得传语公子叫王定。
wáng dìng máng dào shū fáng zhī jiàn bēi pán luó liè běn sī zì yǒu dā yìng lè rén zòu dòng yuè qì
王定忙到书房，只见杯盘罗列，本司自有答应乐人，奏动乐器。
gōng zǐ kāi huái lè yǐn
公子开怀乐饮。
wáng dìng zǒu jìn shēn biān gōng zǐ fù ěr dī yán nǐ dào xià chǔ qǔ èr bǎi liǎng yín zi sì pǐ chǐ tóu zài dài sǎn suì yín èr shí liǎng dào zhè lǐ lái
王定走近身边，公子附耳低言：“你到下处取二百两银子，四匹尺头，再带散碎银二十两，到这里来。
wáng dìng dào sān shū yào zhè xǔ duō yín zi hé yòng
”王定道：“三叔要这许多银子何用？
gōng yú dào bú yào nǐ xián guǎn yù dìng mò nài hé zhǐ de lái dào xià chǔ kāi le pí xiāng qǔ chū wǔ shí liǎng yuán bǎo sì gè bìng chǐ tóu suì yín zài dào běn sī yuàn shuō sān shū yǒu le
”公于道：“不要你闲管１玉定没奈何，只得来到下处，开了皮箱，取出五十两元宝四个，并尺头碎银，再到本司院说：“三叔有了。
gōng yú kàn yě bù kàn dōu jiào sòng yǔ bǎo ér shuō yín liǎng chǐ tóu quán wèi lìng ài chū huì zhī lǐ
”公于看也不看，都教送与鸨儿，说：“银两尺头，权为令爱初会之礼；
zhè èr shí liǎng suì yín bǎ zuò shǎng rén zá yòng
这二十两碎银，把做赏人杂用。
wáng dìng zhī dào gōng zǐ yào tǎo nà sān jie huí qù yòng xǔ duō yín zi
”王定只道公子要讨那三姐回去，用许多银子。
tīng shuō zhǐ dāng chū huì zhī lǐ xià de shé tou tǔ chū sān cùn
听说只当初会之礼，吓得舌头吐出三寸。
què shuō bǎo ér yī jiàn le xǔ duō dōng xī jiù jiào yā tou zhuǎn guò yī zhāng kōng zhuō
却说鸨儿一见了许多东西，就叫丫头转过一张空桌。
wáng dìng jiāng yín zi chǐ tóu fàng zài zhuō shàng
王定将银子尺头，放在桌上。
bǎo ér jiǎ yì qiān ràng le yī huí
鸨儿假意谦让了一回。
jiào yù jie wǒ r bài xiè le gōng zǐ
叫玉姐：“我儿，拜谢了公子。
yòu shuō jīn rì shì wáng gōng zi míng rì jiù shì wáng jiě fū le
又说：“今日是王公子，明日就是王姐夫了。
jiào yā tou shōu le lǐ wù jìn qù
”叫丫头收了礼物进去。
xiǎo nǚ fáng zhōng hái bèi de yǒu xiǎo zhuó qǐng gōng zǐ kāi huán chàng yǐn
“小女房中还备得有小酌，请公子开怀畅饮。
gōng zǐ yǔ yù jie ròu shǒu xiàng chān tóng zhì xiāng fáng zhī jiàn wéi píng xiǎo zhuō guǒ pǐn zhēn xiū jù yǐ bǎi shè wán bèi
”公子与玉姐肉手相搀，同至香房，只见围屏小桌，果品珍羞，俱已摆设完备。
gōng zǐ shàng zuò bǎo ér zì dàn xián zi yù táng chūn qīng chàng yòu jiǔ
公子上坐，鸨儿自弹弦子，玉堂春清唱侑酒。
nòng de sān guān gǔ sōng jīn yǎng shén dàng hún mí
弄得三官骨松筋痒，神荡魂迷。
wáng dìng jiàn tiān sè wǎn le bú jiàn sān guān dòng shēn lián cuī le jǐ cì
王定见天色晚了，不见三官动身，连催了几次。
yā tou shòu bǎo ér zhī mìng bù yǔ tā chuán
丫头受鸨儿之命，不与他传。
wáng dìng yòu bù dé jìn fáng děng le yí gè huáng hūn cuì hóng yào liú tā sù xiē wáng dìng bù kěn zì huí xià chǔ qù le
王定又不得进房，等了一个黄昏，翠红要留他宿歇，王定不肯，自回下处去了。
gōng zǐ zhí yǐn dào èr gǔ fāng sàn
公子直饮到二鼓方散。
yù táng chūn yīn qín fú shì gōng zǐ shàng chuáng jiě yī jiù qǐn zhēn gè nán tān nǚ ài dào fèng diān jià chè yè jiāo qíng bù zài huà xià
玉堂春殷勤伏侍公子上床，解衣就寝，真个男贪女爱，倒凤颠驾，彻夜交情，不在话下。
tiān míng bǎo ér jiào chú xià bǎi jiǔ zhǔ tāng zì jìn xiāng fáng zhuī hóng tǎo xǐ jiào yī shēng wáng jiě fū kě xǐ kě xǐ
天明，鸨儿叫厨下摆酒煮汤，自进香房，追红讨喜，叫一声：“王姐夫，可喜可喜。
yā tou xiǎo sī dōu lái kē tóu
”丫头小厮都来磕头。
gōng zǐ fēn fù wáng dìng měi rén shǎng yín yī liǎng
公子分付王定每人赏银一两。
cuì xiāng cuì hóng gè shǎng yī fú yī tào zhé bèi yín sān liǎng
翠香、翠红各赏衣服一套，折钡银三两。
wáng dìng zǎo chén běn yào lái jiē gōng zǐ huí yù jiàn tā sā màn shǐ qián yǒu bù rán zhī sè
王定早晨本要来接公子回寓，见他撒漫使钱，有不然之色。
gōng zǐ àn xiǎng zài zhè nú cái shǒu lǐ tǎo zhēn xiàn hǎo bù shuǎng lì
公子暗想：“在这奴才手里讨针线，好不爽利。
suǒ xìng jiāng pí xiāng bān dào yuàn lǐ zì jiā biàn dāng
索性将皮箱搬到院里，自家便当。
bǎo ér jiàn pí xiāng lái le yù jiā fèng cheng
鸨儿见皮箱来了，愈加奉承。
zhēn gè zhāo zhāo hán shí yè yè yuán xiāo bù jué zhù le yí gè duō yuè
真个朝朝寒食，夜夜元宵，不觉住了一个多月。
lǎo bǎo yào shēng xīn kē pài shè yī dà xí jiǔ bān xì yǎn lè zhuān qǐng sān guān yù jie èr rén fù xí
老鸨要生心科派，设一大席酒，搬戏演乐，专请三官玉姐二人赴席。
bǎo zǐ jǔ bēi jìng gōng yú shuō wáng jiě fū wǒ nǚ ér yǔ nǐ chéng le fū fù dì jiǔ tiān cháng fán jiā zhōng shì wu wàng qǐ fú chí
鸨子举杯敬公于说：“王姐夫，我女儿与你成了夫妇，地久天长，凡家中事务，望乞扶持。
nà sān guān xīn lǐ zhǐ pà bǎo zǐ xīn lǐ bù zì zài
”那三官心里只怕鸨子心里不自在，
kàn nà yín zi yóu rú fèn tǔ
看那银子犹如粪土，
píng lǎo bǎo shuō huǎng
凭老鸨说谎，
qiàn xià xǔ duō zhài fù
欠下许多债负，
dōu tì tā hái
都替他还，
yòu dǎ ruò gān shǒu shì jiǔ qì
又打若干首饰酒器，
zuò ruò gān yī fú
做若干衣服，
yòu xǔ tā gǎi zào fáng zi
又许他改造房子，
yòu zào bǎi huā lóu yī zuò
又造百花楼一座，
yǔ yù táng chūn zuò wò fáng
与玉堂春做卧房。
suí qí kē pài jiàn jiàn xǔ le
随其科派，件件许了。
zhèng shì jiǔ bù zuì rén rén zì zuì sè bù mí rén rén zì mí
正是：酒不醉人人自醉，色不迷人人自迷。
jí de jiā rén gōng dìng shǒu zú wú cuò sān huí wǔ cì cuī tā huí qù
急得家人工定手足无措，三回五次，催他回去。
sān guān chū shí hán hu dā yìng yǐ hòu bī jí le fǎn jiāng wáng dìng tòng mà
三官初时含糊答应，以后逼急了，反将王定痛骂。
wáng dìng mò nài hé zhǐ de dào qiú yù jie quàn tā
王定没奈何，只得到求玉姐劝他。
yù jie sù zhī qián pó lì hài yě lái kǔ quàn gōng zǐ dào rén wú qiān rì hǎo huā yǒu jǐ rì hóng
玉姐素知虔婆利害，也来苦劝公子道：“‘人无千日好，花有几日红？
nǐ yī rì wú qián tā fān le liǎn lái jiù bù rèn de nǐ
，你一日无钱，他翻了脸来，就不认得你。
sān guān cǐ shí shǒu nèi hái yǒu qián chāo nà lǐ xìn tā zhè huà
”三官此时手内还有钱钞，那里信他这话。
wáng dìng àn xiǎng xīn ài de rén hái bù tīng tā wǒ quàn tā zé shèn
王定暗想：“心爱的人还不听他，我劝他则甚？
yòu xiǎng lǎo yé ruò zhī cǐ shì rú hé liǎo de
”又想：“老爷若知此事，如何了得！
bù rú huí jiā bào yǔ lǎo yé zhī dào píng tā zěn me cái chǔ yǔ wǒ wú gān
不如回家报与老爷知道，凭他怎么裁处，与我无干。
wáng dìng nǎi duì sān guān shuō wǒ zài běi jīng wú yòng xiān huí qù ba sān guān zhèng yàn wáng dìng duō guǎn bā bù dé tā kāi shēn shuō wáng dìng nǐ qù shí wǒ yǔ nǐ shí liǎng pán fèi
”王定乃对三官说：“我在北京无用，先回去罢１三官正厌王定多管，巴不得他开身，说：“王定，你去时，我与你十两盘费。
nǐ dào jiā zhōng chá lǎo yé zhǐ shuō zhàng wèi wán sān shū xiān shǐ wǒ lái jiān ān
你到家中察老爷，只说帐未完，三叔先使我来间安。
yù jie yě sòng wǔ liǎng bǎo zǐ yě sòng wǔ liǎng
”玉姐也送五两，鸨子也送五两。
wáng dìng bài bié sān guān ér qù
王定拜别三官而去。
zhèng shì gè rén zì sǎo mén qián xuě mò guǎn tā jiā wǎ shàng shāng
正是：各人自扫门前雪，莫管他家瓦上霜。
qiě shuō sān guān bèi jiǔ sè mí zhu bù xiǎng huí jiā
且说三官被酒色迷住，不想回家。
guāng yīn sì jiàn bù jué yī nián wáng bā yín fù zhōng rì kē pài
光阴似箭，不觉一年，亡八淫妇，终日科派。
mò shuō shàng tóu zuò shēng tǎo fěn tóu mǎi yā huán lián wáng bā de shòu kuò dōu dǎ dé dào
莫说上头、做生、讨粉头、买丫鬟，连亡八的寿扩都打得到。
sān guān shǒu nèi cái kōng
三官手内财空。
wáng bā yī jiàn wú qián fán shì shū dàn bù zhào cháng dā yìng fèng cheng
亡八一见无钱，凡事疏淡，不照常答应奉承。
yòu zhù le bàn yuè yī jiā dà xiǎo zuò nào qǐ lái
又住了半月，一家大小作闹起来。
lǎo bǎo duì yù jie shuō yǒu qián biàn shì běn sī yuàn wú qián biàn shì yǎng jì yuàn
老鸨对玉姐说：“‘有钱便是本司院，无钱便是养济院。
wáng gōng zi méi qián le hái liú zài cǐ zuò shèn
，王公子没钱了，还留在此做甚！
nà céng jiàn běn sī yuàn jǔ le jié fù nǐ què dāi shǒu nà qióng guǐ zuò shèn
那曾见本司院举了节妇，你却呆守那穷鬼做甚？
yù jie tīng shuō zhǐ dāng ěr biān zhī fēng
”玉姐听说，只当耳边之风。
yī rì sān guān xià lóu wǎng wài qù le yā tou lái bào yǔ bǎo zǐ
一日三官下楼往外去了，丫头来报与鸨子。
bǎo zǐ jiào yù táng chūn xià lái wǒ wèn nǐ jǐ shí dǎ fā wáng sān qǐ shēn
鸨子叫玉堂春下来：“我问你，几时打发王三起身？
yù jie jiàn huà bù tóu jī fù shēn xiàng lóu shàng biàn qù
”玉姐见话不投机，复身向楼上便去。
bǎo zǐ suí jí gēn shàng lóu lái shuō nú cái bù lǐ wǒ me
鸨子随即跟上楼来，说：“奴才，不理我么？
yù jie shuō nǐ men zhè děng méi tiān lǐ wáng gōng zi sān wàn liǎng yín zi jù sòng zài wǒ jiā
”玉姐说：“你们这等没天理，王公子三万两银子，俱送在我家。
ruò bù shì tā shí wǒ jiā dōng yě qiàn zhài xi yě qiàn zhài yān yǒu jīn rì zhè děng zú yòng
若不是他时，我家东也欠债，西也欠债，焉有今日这等足用？
bǎo zǐ nù fà yī tóu zhuàng qù gāo jiào sān r dǎ niang li wáng bā tīng jiàn bù fēn shì fēi biàn ná le pí biān gǎn shàng lóu lái jiāng yù jie bō diē zài lóu shàng jǔ biān luàn dǎ
”鸨子怒发，一头撞去，高叫：“三儿打娘哩１亡八听见，不分是非，便拿了皮鞭，赶上楼来，将玉姐拨跌在楼上，举鞭乱打。
dǎ de huán piān fā luàn xuè lèi jiāo liú
打得鬟偏发乱，血泪交流。
qiě shuō sān guān zài wǔ mén wài yǔ péng yǒu xiāng xù hū rán miàn rè ròu chàn xīn xià huái yí jí cí guī jìng zǒu shàng bǎi huā lóu
且说三官在午门外与朋友相叙，忽然面热肉颤，心下怀疑，即辞归，径走上百花楼。
kàn jiàn yù jie rú cǐ mú yàng xīn rú dāo gē huāng máng fǔ mó wèn qí yuán gù
看见玉姐如此模样，心如刀割，慌忙抚摩，问其缘故。
yù jie zhēng kāi shuāng yǎn kàn jiàn sān guān qiáng bǎ jīng shén zhēng zhe shuō ǎn de jiā wù shì yǔ nǐ wú gān sān guān shuō yuān jiā nǐ wèi wǒ shòu dǎ hái shuō wú gān
玉姐睁开双眼，看见三官，强把精神挣着说：“俺的家务事，与你无干１三官说：“冤家，你为我受打，还说无干？
míng rì cí qù miǎn de lèi nǐ shòu kǔ yù jie shuō gē ge dāng chū quàn nǐ huí qù nǐ què bù yī wǒ
明日辞去，免得累你受苦１玉姐说：“哥哥，当初劝你回去，你却不依我。
rú jīn gū shēn zài cǐ pán chán yòu wú sān shí yú lǐ zěn shēng qù de
如今孤身在此，盘缠又无，三十余里，怎生去得？
wǒ rú hé fàng dé xīn
我如何放得心？
nǐ kàn bù néng huán xiāng liú luò zài wài yòu bù rú rěn qì qiě zhù jǐ rì
你看不能还乡，流落在外，又不如忍气且住几日。
sān guān tīng shuō mèn dào zài de
”三官听说，闷倒在地。
yù jie jìn qián bào zhù gōng zǐ shuō gē ge nǐ jīn hòu xiū yào xià lóu qù kàn nà wáng bā yín fù zěn me yàng xíng lái
玉姐近前抱住公子，说：“哥哥，你今后休要下楼去，看那亡八淫妇怎么样行来？
sān guān shuō yù dài huí jiā nán jiàn fù mǔ xiōng sǎo
”三官说：“欲待回家，难见父母兄嫂；
dài bù qù yòu shòu bù dé wáng bā lěng yán rè yǔ
待不去，又受不得亡八冷言热语。
wǒ yòu shě bù dé nǐ
我又舍不得你。
dài zhù nà wáng bā yín fù zhǐ guǎn dǎ nǐ
待住，那亡八淫妇只管打你。
yù jie shuō gē ge dǎ bù dǎ nǐ xiū guǎn tā wǒ yǔ nǐ shì cóng xiǎo de ér nǚ fū qī nǐ qǐ kě yī dàn bié le wǒ kàn kàn tiān sè yòu wǎn fáng zhōng wǎng cháng shí yā tou bǐng dēng shàng lái jīn rì huǒ yě bù yǔ le
”玉姐说：“哥哥，打不打你休管他，我与你是从小的儿女夫妻，你岂可一旦别了我１看看天色又晚，房中往常时丫头秉灯上来，今日火也不与了。
yù jie jiàn sān guān tòng shāng yòng shǒu chě dào chuáng shàng shuì le
玉姐见三官痛伤，用手扯到床上睡了。
yī dì yī shēng cháng xū duǎn qì
一递一声长吁短气。
sān guān yǔ yù jie shuō bù rú wǒ qù ba
三官与玉姐说：“不如我去罢！
zài jiē yǒu qián de kè guān shěng nǐ shòu qì
再，接有钱的客官，省你受气。
yù jie shuō gē ge nà wáng bā yín fù rèn tā dǎ wǒ nǐ hǎo è xiū yào qǐ shēn
”玉姐说：“哥哥，那亡八淫妇，任他打我，你好歹休要起身。
gē ge zài shí nú mìng zài
哥哥在时，奴命在；
nǐ zhēn gè yào qù wǒ zhǐ yī sǐ
你真个要去，我只一死。
èr rén zhí kū dào tiān míng qǐ lái wú rén yǔ tā wǎn shuǐ
”二人直哭到天明，起来，无人与他碗水。
yù jie jiào chǎng tóu ná chōng chá lái yǔ nǐ jiě fū chī
玉姐叫”厂头：“拿盅茶来与你姐夫吃。
bǎo zǐ tīng jiàn gāo shēng dà mà dà dǎn nú cái shǎo dǎ jiào xiǎo sān zì jiā lái qǔ nà yā tou xiǎo sī dōu bù gǎn lái
”鸨子听见，高声大骂：“大胆奴才，少打，叫小三自家来取１那丫头小厮都不敢来。
yù jie wú nài zhǐ de zì jǐ xià lóu dào chú xià shèng wǎn fàn lèi dī dī zì ná shàng lóu qù shuō gē ge nǐ chī fàn lái
玉姐无奈，只得自己下楼，到厨下，盛碗饭，泪滴滴自拿上楼去，说：“哥哥，你吃饭来。
gōng zǐ cái yào chī yòu tīng de xià biān mà
”公子才要吃，又听得下边骂；
dài bù chī yù jie yòu quàn
待不吃，玉姐又劝。
gōng zǐ fāng cái chī dé yī kǒu nà yín fù zài lóu xià shuō xiǎo sān dà dǎn nú cái nà yǒu qiǎo xí fù zuò chū wú mǐ zhōu
公子方才吃得一口，那淫妇在楼下说：“小三，大胆奴才，那有‘巧媳妇做出无米粥，？
sān guān fēn míng tīng de tā huà zhǐ suǒ yǐn rěn
”三官分明听得他话，只索隐忍。
zhèng shì náng zhōng yǒu wù jīng shén wàng shǒu nèi wú qián miàn mù cán
正是：囊中有物精神旺，手内无钱面目惭。
què shuō wáng bā nǎo hèn yù jie dài yào dǎ tā tǎng huò dǎ shāng le nán jiào tā zhèng qián
却说亡八恼恨玉姐，待要打他，倘或打伤了，难教他挣钱；
dài bù dǎ tā tā yòu liàn zhe wáng xiǎo sān
待不打他，他又恋着王小三。
shí fēn bī de xiǎo sān jí le tā shì gè jiǔ sè mí le de rén yī shí tā xún gè zì jìn tǎng huò shàng shū lǎo yé chāi rén lái jiē nà shí bǎ ní zuò yě bù gàn
十分逼的小三极了，他是个酒色迷了的人，一时他寻个自尽，倘或尚书老爷差人来接，那时把泥做也不干。
zuǒ sī yòu suàn wú jì kě shī
左思右算，无计可施。
bǎo zǐ shuō wǒ zì yǒu miào fǎ jiào tā lí zán mén qù
鸨子说：“我自有妙法叫他离咱门去。
míng rì shì nǐ mèi zǐ shēng rì rú cǐ rú cǐ huàn zuò dào fáng jì
明日是你妹子生日，如此如此，唤做‘倒房计’。
wáng bā shuō dào yě hǎo
”亡八说：“倒也好。
bǎo zǐ jiào yā tou lóu shàng wèn jiě fū chī le fàn hái méi yǒu
”鸨子叫丫头楼上问：“姐夫吃了饭还没有？
bǎo zǐ shàng lóu lái shuō xiū guài
”鸨子上楼来说：“休怪！
ǎn jiā wu shì yǔ jiě fū bù xiāng gān
俺家务事，与姐夫不相干。
yòu zhào cháng bǎi shàng le jiǔ
”又照常摆上了酒。
chī jiǔ zhōng jiān lǎo bǎo máng péi xiào dào sān jie míng rì shì nǐ gū niáng shēng rì
吃酒中间，老鸨忙陪笑道：“三姐，明日是你姑娘生日。
nǐ kě bǐng wáng jiě fū fēng shàng rén qíng sòng qù yǔ tā
你可禀王姐夫，封上人情，送去与他。
yù jie dàng wǎn fēng xià lǐ wù
”玉姐当晚封下礼物。
dì èr rì qīng chén lǎo bǎo shuō wáng jiě fū zǎo qǐ lái chèn liáng kě sòng rén qíng dào gū niáng jiā qù
第二日清晨，老鸨说：“王姐夫早起来，趁凉可送人情到姑娘家去。
dà xiǎo dōu lí sī yuàn jiāng bàn lǐ lǎo bǎo gù yì chī yī jīng
”大小都离司院，将半里，老鸨故意吃一惊。
shuō wáng jiě fū wǒ wàng le suǒ mén nǐ huí qù bǎ mén suǒ shàng
说：“王姐夫，我忘了锁门，你回去把门锁上。
gōng zǐ bù zhī bǎo zǐ yòng zhī huí lái suǒ mén bù tí qiě shuō wáng bā cóng shān xiǎo xiàng zhuǎn guò lái
”公子不知鸨子用汁，回来锁门不题，且说亡八从邓小巷转过来。
jiào sān jie tóu shàng diào le juàn zi
叫：“三姐，头上吊了眷子。
hōng de yù jie huí tóu nà wáng bā bǎ tóu kǒu dǎ le liǎng biān shùn xiǎo xiàng liú shuǐ chū chéng qù le
”哄的玉姐回头，那亡八把头口打了两鞭，顺小巷流水出城去了。
sān guān huí yuàn suǒ le fáng mén máng wǎng wài gǎn kàn bú jiàn yù jie yù zhe yī huǒ rén gōng zǐ gōng shēn biàn jiān liè wèi céng jiàn yì qǐ nán nǚ wǎng nà lǐ qù le
三官回院，锁了房门，忙往外赶看，不见玉姐，遇着一伙人，公子躬身便间：“列位曾见一起男女，往那里去了？
nà huǒ rén bú shì hǎo rén què shì duǎn lù de jiàn sān guān yī fú qí zhěng xīn shēng yī jì shuō cái zhù lú wěi xī biān qù le
”那伙人不是好人，却是短路①的，见三官衣服齐整，心生一计，说：“才住芦苇西边去了。
sān guān shuō duō xiè liè wèi
”三官说：“多谢列位。
gōng zǐ wǎng lú wěi lǐ jiù zǒu
”公子往芦苇里就走。
zhè rén hōng de sān guān wǎng lú wěi lǐ qù le jí máng zǒu zài qián miàn děng zhe
这人哄的三官往芦苇里去了，即忙走在前面等着。
sān guān zhì jìn tiào qǐ lái hē yī shēng què qù chě zhù sān guān qí xià shǒu bō qù yī fú mào zi ná shéng zi kǔn zài dì shàng
三官至近，跳起来喝一声，却去扯住三官，齐下手剥去衣服帽子，拿绳子捆在地上。
sān guān shǒu zú nán zhēng
三官手足难挣，
hūn hūn chén chén
昏昏沉沉，
ái dào tiān míng
挨到天明，
hái zhǐ xiǎng le yù táng chūn
还只想了玉堂春，
shuō jiě jie
说：“姐姐，
nǐ bù zhī zài hé chǔ qù
你不知在何处去，
nǎ zhī wǒ zài cǐ shòu kǔ bù shuō gōng zǐ yǒu nán
那知我在此受苦１不说公子有难，
qiě shuō wáng bā yín fù guǎi zhe yù jie
且说亡八淫妇拐着玉姐，
yī rì zǒu le yī bǎi èr shí lǐ de
一日走了一百二十里地，
yě diàn ān xià
野店安下。
yù jie míng zhī zhōng le wáng bā zhī jì lù shàng qiān guà sān guān lèi bù tíng dī
玉姐明知中了亡八之计，路上牵挂三官，泪不停滴。
zài shuō sān guān zài lú wěi lǐ kǒu kǒu shēng shēng jiào jiù mìng
再说三官在芦苇里，口口声声叫救命。
xǔ duō xiāng lǎo jìn qián kàn jiàn bǎ gōng zǐ jiě le shéng zi jiù wèn nǐ shì nà lǐ rén
许多乡老近前看见，把公子解了绳子，就问：“你是那里人？
sān guān hài xiū bù shuō shì gōng zǐ yě bù shuō piào yù táng chūn hún shēn shàng xià yòu wú yī fú yǎn zhōng diào lèi shuō liè wèi dà shū xiǎo rén shì hé nán rén lái cǐ xiǎo mǎi mài
三官害羞不说是公子，也不说嫖玉堂春，浑身上下又无衣服，眼中吊泪说：“列位大叔，小人是河南人，来此小买卖。
bù xìng yù zhe dǎi rén jiāng yī shēn yī fú jǐn bō qù le pán fèi yī wén yě wú
不幸遇着歹人，将一身衣服尽剥去了，盘费一文也无。
zhòng rén jiàn gōng zǐ nián shào
”众人见公子年少，
shě le jǐ jiàn yī fú yǔ tā
舍了几件衣服与他，
yòu yǔ le tā yī dǐng mào zi
又与了他一顶帽子，
sān guān xiè le zhòng rén
三官谢了众人，
shi qǐ pò yī chuān le
拾起破衣穿了，
ná pò mào zi dài le
拿破帽子戴了，
yòu bú jiàn yù jie
又不见玉姐，
yòu méi le yí gè qián
又没了一个钱，
hái jìn běi jīng lái
还进北京来，
shùn zhe fáng yán
顺着房檐，
dī zhe tóu
低着头，
zhòng zǎo dào hēi
众早到黑，
shuǐ yě méi de kǒu
水也没得口。
sān guān è de yǎn huáng dào tiān wǎn xún sù yòu méi rén jiā xià tā
三官饿的眼黄，到天晚寻宿，又没人家下他。
yǒu rén shuō xiǎng nǐ zhè gè mú yàng zi shuí jiā xià nǐ
有人说：“想你这个模样子，谁家下你？
nǐ rú jīn kě dào zǒng pù mén kǒu qù yǒu mì rén dǎ bāng zi zǎo wǎn qín jǐn kě yǐ dù rì
你如今可到总铺门口去，有觅人打梆子，早晚勤谨，可以度日。
sān guān jìng zhì zǒng pù mén shǒu zhī jiàn yí gè dì fāng lái gù rén dǎ gēng
”三官径至总铺门首，只见一个地方来顾人打更。
sān guān xiàng qián jiào dà shū wǒ dǎ tóu gèng
三官向前叫：“大叔，我打头更。
dì fāng biàn wèn nǐ xìng shèn me
”地方便问：“你姓甚么？
gōng zǐ shuō wǒ shì wáng xiǎo sān
”公子说：“我是王小三。
dì fāng shuō nǐ dǎ èr gēng ba
”地方说：“你打二更罢！
shī le gèng duǎn le chóu bù yǔ nǐ qián hái yào dǎ li sān guān shì gè zì zài guàn le de rén tān shuì le wǎn wèn bǎ gèng shī le
失了更，短了筹，不与你钱，还要打哩１三官是个自在惯了的人，贪睡了，晚问把更失了。
dì fāng mà xiǎo sān nǐ zhè gǒu gú tou yě méi zào huà chī zhè zì zài fàn kuài zhe zǒu
地方骂：“小三，你这狗骨头，也没造化吃这自在饭，快着走。
sān guān zì sī wú lù nǎi dào gū lǎo yuàn lǐ qù cún shēn
”三官自思无路，乃到孤老院里去存身。
zhèng shì yì bān yuàn zi lǐ kǔ lè bù xiāng tóng
正是：一般院子里，苦乐不相同。
què shuō nà wáng bā bǎo zǐ shuō zán lái le yí gè yuè xiǎng nà wáng sān bì huí jiā qù le
却说那亡八鸨子，说：“咱来了一个月，想那王三必回家去了。
zán men huí qù ba
咱们回去罢。
shōu shí xíng lǐ huí dào běn sī yuàn
”收拾行李，回到本司院。
zhǐ yǒu yù jie měi rì sī xiǎng gōng zǐ qǐn shí jù fèi
只有玉姐每日思想公子，寝食俱废。
bǎo zǐ shàng lóu lái kǔ kǔ quàn shuō wǒ de r nà wáng sān yǐ shì wǎng jiā qù le nǐ hái xiǎng tā zěn me
鸨子上楼来，苦苦劝说：“我的儿，那王三已是往家去了，你还想他怎么？
běi jīng chéng nèi duō shǎo wáng sūn gōng zǐ nǐ zhǐ shì xiǎng zhe wáng sān bù jiē kè
北京城内多少王孙公子，你只是想着王三不接客。
nǐ kě zhī dào wǒ de xìng zi zì tǎo fēn xiǎo wǒ zài bù shuō nǐ le
你可知道我的性子，自讨分晓，我再不说你了。
shuō ba zì qù le
说罢自去了。
yù jie lèi rú yǔ dī xiǎng wáng shùn qīng shǒu nèi wú bàn wén qián bù zhī zěn shēng qù le
玉姐泪如雨滴，想王顺卿手内无半文钱，不知怎生去了？
nǐ yào qù shí yě tōng gè xìn xī tù shǐ wǒ sū sān cháng cháng guà qiān
“你要去时，也通个信息，兔使我苏三常常挂牵。
bù zhī hé rì zài de yǔ nǐ xiāng jiàn
不知何日再得与你相见？
bù shuō yù jie xiǎng gōng zǐ
，，不说玉姐想公子。
qiě shuō gōng zǐ zài běi jīng yuàn tǎo fàn dù rì
且说公子在北京院讨饭度日。
běi jīng dà jiē shàng yǒu gè gāo shǒu wáng yín jiàng céng zài wáng shàng shū chù dǎ guò jiǔ qì
北京大街上有个高手王银匠，曾在王尚书处打过酒器。
gōng zǐ zài qián pó jiā dǎ shǒu shì wù jiàn dōu yòng zhe tā
公子在虔婆家打首饰物件，都用着他。
yī rì wǎng gū lǎo yuàn guò hū rán kàn jiàn gōng zǐ hu le yī tiào shàng qián chě zhù jiào sān shū
一日往孤老院过，忽然看见公子，唬了一跳，上前扯住，叫：“三叔！
nǐ zěn me zhè děng mú yàng
你怎么这等模样？
sān guān cóng tóu shuō le yī biàn
”三官从头说了一遍。
wáng yín jiàng shuō zì gǔ hěn xīn wáng bā
王银匠说：“自古狠心亡八！
sān shū nǐ jīn dào hán jiā qīng chá dàn fàn zàn zhù jǐ rì děng nǐ zhě ye shǐ rén lái jiē nǐ
三叔，你今到寒家，清茶淡饭，暂住几日，等你者爷使人来接你。
sān guān tīng shuō dà xǐ gēn suí zhì wáng jiang jiā zhōng wáng jiang jìng tā shì shàng shū gōng zǐ jìn lǐ guǎn dài yě zhù le bàn yuè yǒu yú
”三官听说大喜，跟随至王匠家中，王匠敬他是尚书公子，尽礼管待，也住了半月有余。
tā xí fù zǐ jiàn duǎn bú jiàn shàng shū jiā lái jiē zhī dào zhàng fū shuō huǎng chéng zhe zhàng fū shàng jiē biàn fā shuō huà zì jiā yī wō zǐ nán nǚ nà yǒu xián fàn yǎng tā rén
他媳妇子见短，不见尚书家来接，只道丈夫说谎，乘着丈夫上街，便发说话：“自家一窝子男女，那有闲饭养他人！
hǎo yì liú chī jǐ rì gè rén yào zì dá shí wù zhōng bù rán zài cǐ yǎng lǎo sòng zhōng
好意留吃几日，各人要自达时务，终不然在此养老送终。
sān guān shòu qì bù guò dī zhe tóu shùn zhe fáng gé wǎng wài chū lái xìn bù ér xíng zǒu zhì guān wáng miào měng shěng guān shèng lái zuì líng hé bù su tā
”三官受气不过，低着头，顺着房格往外，出来信步而行，走至关王庙，猛省关圣来最灵，何不诉他？
nǎi jìn miào guì yú shén qián su yǐ wáng bā bǎo ér fù xīn zhī shì
乃进庙，跪于神前，诉以亡八鸨儿负心之事。
bài dǎo liáng jiǔ qǐ lái xián kàn liǎng láng huà de sān guó gōng láo
拜祷良久，起来闲看两廊画的三国功劳。
què shuō miào mén wài jiē shàng yǒu yí gè xiǎo huǒ er jiào yún běn jīng guā zǐ yī yī fēn yī tǒng
却说庙门外街上，有一个小伙儿叫云：“本京瓜子，一一分一桶。
gāo yóu yā dàn bàn fēn yí gè
高邮鸭蛋，半分一个。
cǐ rén shì shuí
此人是谁？
shì mài guā yǔ de jīn gē jīn gē shuō dào yuán lái shì nián jǐng xiāo shū mǎi mài bù jì
是卖瓜予的金哥，金哥说道：“原来是年景消疏，买卖不济。
dāng shí běn sī yuàn yǒu wáng sān shū zài shí yī shí zhào gù èr bǎi qián mǐn zi zhuǎn de lái wǒ fù mǔ chī bù liǎo
当时本司院有王三叔在时，一时照顾二百钱皿子，转的来，我父母吃不了。
zì cóng sān shū kǒu jiā qù le rú jīn shuí mǎi zhè wù
自从三叔口家去了，如今谁买这物？
èr sān rì bù céng fā shì zěn me guò
二三日不曾发市，怎么过？
wǒ dào miào lǐ xiē xiē zài zǒu
我到庙里歇歇再走。
jīn gē jìn miào lǐ lái bǎ pán zi fàng zài gòng zhuō shàng guì xià kē tóu
金哥进庙里来，把盘子放在供桌上，跪下磕头。
sān guān què rèn de shì jīn gē wú yán jiàn tā shuāng shǒu yǎn miàn zuò yú mén xiàn men biān
三官却认得是金哥，无颜见他，双手掩面坐于门限们边。
jīn gē kē le tóu qǐ lái yě lái mén xiàn shàng zuò xià
金哥磕了头起来，也来门限上坐下。
sān guān zhī dào jīn gē chū miào qù le fàng xià shǒu lái què bèi jīn gē rèn shì shuō sān shū nǐ zěn me zài zhè lǐ
三官只道金哥出庙去了，放下手来，却被金哥认逝，说：“三叔，你怎么在这里？
sān guān hán xiū dài lèi jiāng qián shì dào le yī biàn
”三官含羞带泪，将前事道了一遍。
jīn gē shuō sān shū xiū kū wǒ qǐng nǐ chī xiē fàn
金哥说：“三叔休哭，我请你吃些饭。
sān guān shuō wǒ dé le fàn jīn gē yòu wèn nǐ zhè liǎng rì méi jiàn nǐ sān shěn lái
”三官说：：我得了饭／金哥又问：“你这两日，没见你三婶来？
sān guān shuō jiǔ bù xiāng jiàn le
”三官说：久不相见了！
jīn gē wǒ fán nǐ dào běn sī yuàn mì mì yǔ sān shěn shuō wǒ rú jīn zhè děng qióng kàn tā zěn me shuō
金哥，我烦你到本司院密密与三婶说，我如今这等穷，看他怎么说？
huí lái fù wǒ
回来复我。
jīn gē yīng yǔn duān qǐ pán wǎng wài jiù zǒu
”金哥应允，端起盘，往外就走。
sān guān yòu shuō nǐ dào nà lǐ kàn fēng sè
三官又说：“你到那里看风色。
tā ruò xiǎng wǒ nǐ biàn tí wǒ zài zhè lǐ rú cǐ
他若想我，你便题我在这里如此；
ruò wú zhēn xīn téng wǒ nǐ biàn xiū huà yě lái huí wǒ
若无真心疼我，你便休话，也来回我。
tā zhè rén jiā yǒu qián de lìng yī yàng dài wú qián de lìng yī yàng dài jīn gē shuō wǒ zhī dào
他这人家有钱的另一样待，无钱的另一样待，”金哥说：“我知道。
cí le sān guān wǎng yuàn lǐ lái zài yú lóu wài biān lì zhe
”辞了三官，往院里来，在于楼外边立着。
shuō nà yù jie shǒu tuō xiāng sāi jiāng hàn zhōng shì lèi shēng shēng zhǐ jiào wáng shùn qīng wǒ dī gē gē
说那玉姐手托香腮，将汗中拭泪，声声只叫：“王顺卿，我的哥哥！
nǐ bù zhī zài nà lǐ qù le
你不知在那里去了？
jīn gē shuō ya zhēn gè xiǎng sān shū li
”金哥说：“呀，真个想三叔哩！
ké sòu yī shēng yù jie tīng jiàn wèn wài biān shì shuí
咳嗽一声，玉姐听见，问：“外边是谁？
jīn gē shàng lóu lái shuō shì wǒ
”金哥上楼来，说：“是我。
wǒ lái mǎi guā zǐ yǔ nǐ lǎo rén jiā kē li yù jie yǎn zhōng diào lèi shuō jīn gē zòng yǒu yán gāo měi jiǔ chī bu xià nà yǒu xīn xù kē guā rén jīn gē shuō sān shěn nǐ zhè liǎng rì zěn me dàn le
我来买瓜子与你老人家磕哩１玉姐眼中掉泪，说：“金哥，纵有羊羔美酒，吃不下，那有心绪磕瓜仁１金哥说：“三婶，你这两日怎么淡了？
yù jie bù lǐ
”玉姐不理。
jīn gē yòu wèn nǐ xiǎng sān shū hái xiǎng shuí
金哥又问：“你想三叔，还想谁？
nǐ duì wǒ shuō wǒ yǔ nǐ jiē qù
你对我说，我与你接去。
yù jie shuō
”玉姐说；
wǒ zì sān shū qù hòu zhāo zhāo sī xiǎng nà lǐ yòu yǒu shuí lái
“我自三叔去后，朝朝思想，那里又有谁来？
wǒ céng jì de yī bèi gǔ rén jīn gē shuō shì shuí
我曾记得一辈古人／金哥说：“是谁？
yù jie shuō xī yǒu gè yà xiān nǚ zhèng yuán hé wèi tā huáng jīn shǐ jìn qù dǎ lián huā lào
”玉姐说：“昔有个亚仙女，郑元和为他黄金使尽，去打《莲花落》。
hòu lái shōu xīn qín dú shī shū yī jǔ chéng míng
后来收心勤读诗书，一举成名。
nà yà xiān fēng yuè chǎng zhōng xiǎn dà míng
那亚仙风月场中显大名。
wǒ cháng huái yà xian zhī xīn zěn de sān shū tā xiàng zhèng yuán hé fāng hǎo
我常怀亚仙之心，怎得三叔他像郑元和方好。
jīn gē tīng shuō kǒu zhōng bù yǔ xīn nèi zì sī wáng sān dào yě yǔ zhèng yuán hé xiāng xiàng le suī bù dǎ lián huā lào bèi yě zài gū zhě yuàn tǎo fàn chī
金哥听说，口中不语，心内自思：“王三到也与郑元和相像了，虽不打《莲花落惫，也在孤者院讨饭吃。
jīn gē nǎi dī dī bǎ sān shěn jiào le yī shēng shuō sān shū rú jīn zài miào zhōng ān xiē jiào wǒ mì mì de bào yǔ nǐ jì tā xiē pán fèi hǎo shàng nán jīng yù jie hu le yī jīng jīn gē xiū yào hōng wǒ
”金哥乃低低把三婶叫了一声，说：“三叔如今在庙中安歇，叫我密密的报与你，济他些盘费，好上南京／玉姐唬了一惊：“金哥休要哄我。
jīn gē shuō sān shěn nǐ bù xìn gēn wǒ dào miào zhōng kàn kàn qù yù jie shuō zhè lǐ dào miào zhōng yǒu duō shǎo yuǎn
”金哥说：“三婶，你不信，跟我到庙中看看去／玉姐说：“这里到庙中有多少远？
jīn gē shuō zhè lǐ dào miào zhōng yǒu sān lǐ de
”金哥说：“这里到庙中有三里地。
yù jie shuō zěn me gǎn qù
”玉姐说：“怎么敢去？
yòu wèn sān shū hái yǒu shén huà
”又问：“三叔还有甚话？
jīn gē shuō zhǐ shì shǎo yín zi qián shǐ yòng bìng méi shén huà
”金哥说：“只是少银子钱使用，并没甚话。
yù jie shuō nǐ qù duì sān shū shuō shí wǔ rì zài miào lǐ děng wǒ
”玉姐说：“你去对三叔说：“十五日在庙里等我。
jīn gē qù miào lǐ huí fù sān guān jiù sòng sān guān dào wáng jiang jiā zhōng tǎng ruò tā jiā bù liú nǐ jiù dào wǒ jiā lǐ qù
’”金哥去庙里回复三官，就送三官到王匠家中：“倘若他家不留你，就到我家里去。
xìng de wáng jiang huí jiā yòu liú zhù le gōng zǐ bù tí
”幸得王匠回家，又留住了公子不题。
què shuō lǎo bǎo yòu wèn sān jie nǐ zhè liǎng rì bù chī fàn hái shì xiǎng zhe wáng sān li
却说老鸨又问：“三姐，你这两日不吃饭，还是想着王三哩！
nǐ xiǎng tā tā bù xiǎng nǐ wǒ r hǎo chī
你想他，他不想你，我儿好痴！
wǒ yǔ nǐ xún gè bǐ wáng sān qiáng de nǐ yě xīn xiān xiē
我与你寻个比王三强的，你也新鲜些。
yù jie shuō niang wǒ xīn lǐ yī jiàn shì bù dé tíng dāng
”玉姐说：“娘，我心里一件事不得停当。
bǎo zǐ shuō nǐ yǒu shèn me shì
”鸨子说：“你有甚么事？
yù jie shuō wǒ dāng chū yào wáng sān de yín zi hēi yè yǔ tā shuō huà zhǐ zhe chéng huáng yé ye shuō shì
”玉姐说：“我当初要王三的银子，黑夜与他说话，指着城隍爷爷说誓。
rú jīn děng wǒ hái le yuàn jiù jiē bié rén
如今等我还了愿，就接别人。
lǎo bǎo wèn jǐ shí qù huán yuàn
”老鸨问：“几时去还愿？
yù jie dào shí wǔ rì qù ba lǎo bǎo shén xǐ
”玉姐道：“十五日去罢１老鸨甚喜。
yù xiān bèi xià xiāng zhú zhǐ mǎ
预先备下香烛纸马。
děng dào shí wǔ rì tiān wèi míng jiù jiào yā tou qǐ lái nǐ yǔ jiě jie shāo xià shuǐ xǐ liǎn
等到十五日，天未明，就叫丫头起来：“你与姐姐烧下水洗脸。
yù jie yě huái xīn qǐ lái shū xǐ shōu shí sī fáng yín liǎng bìng chāi chuàn shǒu shì zhī lèi jiào yā tou ná zhe zhǐ mǎ jìng wǎng chéng huáng miào lǐ qù
”玉姐也怀心，起来梳洗，收拾私房银两，并钗钏首饰之类，叫丫头拿着纸马，径往城隍庙里去。
jìn de miào lái tiān hái wèi míng bú jiàn sān guān zài nà lǐ
进的庙来，天还未明，不见三官在那里。
nà xiǎo de sān guān què duǒ dā dōng láng xià xiāng děng
那晓得三官却躲耷东廊下相等。
xiān yǐ kàn jiàn yù jie ké sòu yī shēng
先已看见玉姐，咳嗽一声。
yù jie jiù zhī jiào yā tou shāo le zhǐ mǎ nǐ xiān qù wǒ liǎng biān kàn kàn shí dì yán jūn
玉姐就知，叫丫头烧了纸马：“你先去，我两边看看十帝阎君。
yù jie jiào le chǎng tóu zhuǎn shēn jìng lái dōng láng xià xún sān guān
”玉姐叫了”厂头转身，径来东廊下寻三官。
sān guān jiàn le yù jie xiū miàn tòng hóng
三官见了玉姐，羞面通红。
yù jie jiào shēng gē ge wáng shùn qīng zěn me zhè děng mú yàng
玉姐叫声：“哥哥王顺卿，怎么这等模样？
liǎng xià bào tóu ér kū
”两下抱头而哭。
yù jie jiāng suǒ dài yǒu èr bǎi liǎng yín zi dōng xī fù yǔ sān guān jiào tā zhì bàn yī mào mǎi luó zi zài dào yuàn lǐ lái nǐ zhǐ shuō shì cóng nán jīng cái dào xiū fù nú yán
玉姐将所带有二百两银子东西，付与三官，叫他置办衣帽买骡子，再到院里来：“你只说是从南京才到，休负奴言。
èr rén hán lèi gè bié
”二人含泪各别。
yù jie huí zhì jiā zhōng bǎo zǐ jiàn le xīn xǐ bù shèng shuō wǒ r hái le yuàn le
玉姐回至家中，鸨子见了，欣喜不胜，说：“我儿还了愿了？
yù jie shuō wǒ hái le jiù yuàn fā xià xīn yuàn
”玉姐说：“我还了旧愿，发下新愿。
bǎo zǐ shuō wǒ r nǐ fā xià shèn me xīn yuàn
”鸨子说：“我儿，你发下甚么新愿？
yù jie shuō wǒ yào zài jiē wáng sān bǎ zán yī jiā zǐ sǐ de miè mén jué hù tiān huǒ shāo le bǎo zǐ shuō wǒ r zhè yuàn tè fā de zhòng le xiē
”玉姐说：“我要再接王三，把咱一家子死的灭门绝户，天火烧了１鸨子说：“我儿这愿，忒发得重了些。
cóng cǐ huān tiān xǐ dì bù tí
”从此欢天喜地不题。
qiě shuō sān guān huí dào wáng jiang jiā jiāng èr bǎi liǎng dōng xī dì yǔ wáng jiang
且说三官回到王匠家，将二百两东西，递与王匠。
wáng jiang dà xǐ suí jí dào le shì shàng mǎi le yī shēn xiù bó yī fú fěn dǐ zào xuē róng wà wǎ léng mào zi qīng sī tāo zhēn chuān shàn pí xiāng luó mǎ bàn de qí zhěng
王匠大喜，随即到了市上，买了一身袖帛衣服，粉底皂靴，绒袜，瓦楞帽子，青丝绦，真川扇，皮箱骡马，办得齐整。
bǎ zhuān tóu wǎ piàn yòng bù bāo guǒ jiǎ chōng yín liǎng fàng zài pí xiāng lǐ miàn shōu shí dǎ bàn tíng dāng
把砖头瓦片，用布包裹，假充银两，放在皮箱里面，收拾打扮停当。
gù le liǎng gè xiǎo sī gēn suí jiù yào qǐ shēn
雇了两个小厮，跟随就要起身。
wáng jiang shuō sān shū lüè tíng piàn shí xiǎo zi zhì yī bēi jiǔ jiàn xíng
王匠说：“三叔，略停片时，小子置一杯酒饯行。
gōng yú shuō bù láo rú cǐ duō méng hòu ài yì rì xū lái bào ēn
”公于说：“不劳如此，多蒙厚爱，异日须来报恩。
sān guān suì shàng mǎ ér qù
”三官遂上马而去。
zhuāng chéng guó tào rù hú tòng wū zi yān néng bù qiáng cóng
妆成国套入胡同，钨子焉能不强从。
kuī shā yù táng chuí niàn yǒng gù zhī hóng fěn yì yīng xióng
亏杀玉堂垂念永，固知红粉亦英雄。
què shuō gōng zǐ cí le wáng jiang fū fù jìng zhì chūn yuàn mén shǒu
却说公子辞了王匠夫妇，径至春院门首。
zhī jiàn jǐ gè xiǎo lè gōng dōu zài mén shǒu shuō huà
只见几个小乐工，都在门首说话。
hū rán kàn jiàn sān guān qì xiàng yī xīn hu le yī tiào fēi fēng bào yǔ zhě bǎo yǐ lǎo bǎo tīng shuō bàn shǎng bù yán zhè děng shì zěn me chù
忽然看见三官气象一新，唬了一跳，飞风报与者鸨乙老鸨听说，半晌不言：“这等事怎么处？
xiàng rì sān jie shuō tā shì huàn jiā gōng zǐ jīn yín wú shù wǒ què bù xìn zhú tā chū mén qù le
向日三姐说：他是宦家公子，金银无数，我却不信，逐他出门去了。
jīn rì dào dài yǒu jīn yín hǎo bù huáng kǒng rén yě zuǒ sī yòu xiǎng lǎo zhe liǎn zǒu chū lái jiàn le sān guān shuō jiě fū cóng hé ér zhì
今日到带有金银，好不惶恐人也1”左思右想，老着脸走出来见了三官，说：“姐夫从何而至？
yī shǒu chě zhù mǎ tóu
”一手扯住马头。
gōng zǐ xià mǎ chàng le bàn ge rě jiù yào xíng shuō wǒ huǒ jì dōu zài chuán zhōng děng wǒ
公子下马唱了半个喏，就要行，说：“我伙计都在船中等我。
zhě bǎo péi xiào dào jiě fū hǎo hěn xīn yě
”者鸨陪笑道：“姐夫好狠心也。
jiù shì sì pò sēng chǒu yě kàn fó miàn
就是寺破僧丑，也看佛面；
zòng rán yào qù nǐ yě kàn kàn yù táng chūn
纵然要去，你也看看玉堂春。
gōng zǐ dào xiàng rì nà jǐ liǎng yín zi zhí shèn de
”公子道：“向日那几两银子值甚的？
xué shēng qǐ kěn fàng zài xīn shàng
学生岂肯放在心上！
wǒ jīn pí xiāng nèi jiàn yǒu wǔ wàn yín zi hái yǒu jǐ chuán huò wù huǒ jì yě yǒu shù shí rén
我今皮箱内，见有五万银子，还有几船货物，伙计也有数十人。
yǒu wáng dìng kān shǒu zài nà lǐ
有王定看守在那里。
bǎo zǐ yī fà bù kěn fàng shǒu le
”鸨子一发不肯放手了。
gōng zǐ kǒng pà chè tuō le jiāng jī jiù jì jìn dào yuàn mén zuò xia
公子恐怕掣脱了，将机就计，进到院门坐下。
bǎo ér fēn fù chú xià máng bǎi jiǔ xí jiē fēng
鸨儿分付厨下忙摆酒席接风。
sān guān chá ba jiù yào zǒu
三官茶罢，就要走。
gù yì tǒng chū liǎng dìng yín zǐ lái dōu shì wǔ liǎng tóu xì sī
故意捅出两定银子来，都是五两头细丝。
sān guān jiǎn qǐ xiù ér cáng zhī
三官检起，袖而藏之。
bǎo zǐ yòu shuō wǒ dào le gū niáng jiā jiǔ yě bù céng chī jiù jiān nǐ
鸨子又说：“我到了姑娘家酒也不曾吃，就间你。
shuō nǐ wǎng dōng qù le xún bú jiàn nǐ xún le yí gè duō yuè ǎn cái huí jiā
说你往东去了，寻不见你，寻了一个多月，俺才回家。
gōng zǐ chéng jī biàn shuō kuī nǐ hǎo xīn wǒ nà shí yě xún bú jiàn nǐ
”公子乘机便说：“亏你好心，我那时也寻不见你。
wáng dìng lái jiē wǒ wǒ jiù huí jiā qù le
王定来接我，我就回家去了。
wǒ xīn shàng yě qiàn guà zhe yù jie suǒ yǐ jí jí ér lái
我心上也欠挂着玉姐，所以急急而来。
lǎo bǎo máng jiào yā tou qù bào yù táng chūn
”老鸨忙叫丫头去报玉堂春。
yā tou yí lù xiào shàng lóu lái yù jie yǐ zhī gōng yú dào le gù yì shuō nú cái yǎng shèn me
丫头一路笑上楼来，玉姐已知公于到了，故意说：“奴才养甚么？
yā tou shuō wáng jiě fū yòu lái le
”丫头说：“王姐夫又来了。
yù jie gù yì hu le yī tiào shuō nǐ bú yào hōng wǒ bù kěn xià lóu
”玉姐故意唬了一跳，说：“你不要哄我１不肯下楼。
lǎo bǎo huāng máng zì lái
老鸨慌忙自来。
yù jū gù yì huí liǎn wǎng lǐ shuì
玉狙故意回脸往里睡。
bǎo yú shuō wǒ de qīn r
鸨于说：“我的亲儿！
wáng jiě fū lái le nǐ bù zhī dào me
王姐夫来了，你不知道么？
yù jie yě bù yǔ lián wèn le sì wǔ shēng zhǐ bù dā yìng
玉姐也不语，连问了四五声，只不答应。
zhè yī shí dài yào mà yòu yòng zhe tā chě yī bǎ yǐ zi ná guò lái yī zhí zuò xia cháng xū le yī shēng qì
这一时待要骂，又用着他，扯一把椅子拿过来，一直坐下，长吁了一声气。
yù jie jiàn tā zhè mú yàng gù yì huí guò tóu qǐ lái shuāng xī guì zài lóu shàng shuō mā ma
玉姐见他这模样，故意回过头起来，双膝跪在楼上，说：“妈妈！
jīn rì ráo wǒ zhè dùn dǎ
今日饶我这顿打。
lǎo bǎo máng chě qǐ lái shuō wǒ r
”老鸨忙扯起来说：“我儿！
nǐ hái bù zhī dào wáng jiě fū yòu lái le
你还不知道王姐夫又来了。
ná yǒu wǔ wàn liǎng huā yín chuán shàng yòu yǒu huò wù bìng huǒ jì shù shí rén bǐ qián jiā bèi
拿有五万两花银，船上又有货物并伙计数十人，比前加倍。
nǐ kě qù jiàn tā hǎo xīn fèng cheng
你可去见他，好心奉承。
yù jie dào fā xià xīn yuàn le wǒ bù qù jiē tā
”玉姐道：“发下新愿了，我不去接他。
bǎo zǐ dào wǒ r
”鸨子道：“我儿！
fā yuàn zhǐ dāng qǔ xiào
发愿只当取笑。
yī shǒu wǎn yù jie xià lóu lái bàn lù jiù jiào wáng jiě fū sān jie lái le
”一手挽玉姐下楼来，半路就叫：“王姐夫，三姐来了。
sān guān jiàn le yù jie lěng lěng de zuò le yī yī quán bù wēn cún
”三官见了玉姐，冷冷的作了一揖，全不温存。
lǎo bǎo biàn jiào yā tou bǎi zhuō qǔ jiǔ zhēn shàng yī chōng shēn shēn wàn fú dì yǔ gōng jiě fū quán dāng lǎo shēn bú shì
老鸨便叫丫头摆桌，取酒斟上一盅，深深万福，递与工姐夫：“权当老身不是。
kě niàn sān jie zhī qíng xiū zǒu bié jiā jiào rén xiào huà
可念三姐之情，休走别家，教人笑话。
sān guān wēi wēi lěng xiào
”三官微微冷笑。
jiào shēng mā ma hái shì wǒ de bú shì
叫声：“妈妈，还是我的不是。
lǎo bǎo yīn qín quàn jiǔ gōng zǐ chī le jǐ bēi jiào shēng duō rǎo chōu shēn jiù zǒu
”老鸨殷勤劝酒，公子吃了几杯，叫声“多扰”，抽身就走。
cuì hóng yī bǎ chě zhù jiào yù jie yǔ ǎn jiě fū péi gè xiào liǎn
翠红一把扯住，叫：“玉姐，与俺姐夫陪个笑脸。
lǎo bǎo shuō wáng jiě fū nǐ tè zuò jué le
”老鸨说：“王姐夫，你忒做绝了。
yā tou bǎ mén dǐng le xiū fàng nǐ jiě fū chū qù
”丫头把门顶了，休放你姐夫出去。
jiào yā tou bǎ nà xíng li tái zài bǎi huā lóu qù jiù zài lóu xià zhòng shè jiǔ xí zuò qín xì lè yòu lái fèng cheng
”叫丫头把那行李抬在百花楼去，就在楼下重设酒席，座琴细乐，又来奉承。
chī le bàn gēng lǎo bǎo shuō wǒ xiān qù le ràng nǐ fū qī èr rén xù huà
吃了半更，老鸨说：“我先去了，让你夫妻二人叙话。
sān guān yù jie zhèng zhōng qí yì xié shǒu dēng lóu rú tóng jiǔ hàn féng gān yǔ hǎo sì tā xiāng yù gù zhī
”三官玉姐正中其意，携手登楼：如同久旱逢甘雨，好似他乡遇故知。
èr rén yī wǎn xù huà zhèng shì huān yú xián yè duǎn jì mò hèn gèng zhǎng
二人一晚叙话，正是“欢娱嫌夜短，寂寞恨更长。
bù jué gǔ dǎ sì gēng gōng zǐ pá jiāng qǐ lái shuō jiě jie wǒ zǒu ba yù jie shuō gē ge wǒ běn yù liú nǐ duō zhù jǐ rì zhǐ shì liú jūn qiān rì zhōng xū yī bié
”不觉鼓打四更，公子爬将起来，说：“姐姐，我走罢１玉姐说：“哥哥，我本欲留你多住几日，只是留君千日，终须一别。
jīn fān zuò jí huí jiā zài xiū rě xián huā yě cǎo
今番作急回家，再休惹闲花野草。
jiàn le èr qīn yòng yì gōng shū
见了二亲，用意攻书。
tǎng huò chéng míng yě zhēng de zhè yī kǒu qì
倘或成名，也争得这一口气。
yù jie nán shè wáng gōng zi gōng zǐ liú liàn yù táng chūn
”玉姐难舍王公子，公子留恋玉堂春。
yù jie shuō gē ge nǐ dào jiā zhǐ pà qǔ le jiā xiǎo bù niàn wǒ
玉姐说：“哥哥，你到家，只怕娶了家小不念我。
sān guān shuō wǒ pà nǐ zài běi jīng lìng jiē yī rén wǒ zài lái yě wú yì le
”三官说：我怕你在北京另接一人，我再来也无益了。
yù jie shuō nǐ zhǐ zhe shèng xián ye shuō le shì yuàn
”玉姐说：“你指着圣贤爷说了誓愿。
liǎng rén shuāng xī guì xià
”两人双膝跪下。
gōng zǐ shuō wǒ ruò nán jīng zài qǔ jiā xiǎo wǔ huáng liù yuè hài bìng sǐ le wǒ
公子说：“我若南京再娶家小，五黄六月害病死了我。
yù jie shuō sū sān zài ruò jiē bié rén tiě suǒ cháng jiā yǒng bù chū shì
”玉姐说：“苏三再若接别人，铁锁长枷永不出世。
jiù jiāng jìng yú chāi kāi gè zhí yī yī bàn rì hòu wèi jì
”就将镜于拆开，各执一一半，日后为记。
yù jie shuō nǐ bài le sān wàn liǎng yín zi kōng shǒu ér huí wǒ jiāng jīn yín shǒu shì qì mǐn dōu yǔ nǐ ná qù ba
玉姐说：“你败了三万两银子，空手而回，我将金银首饰器皿，都与你拿去罢。
sān guān shuō wáng bā yín fù zhī dào shí nǐ zěn dǎ fā tā
”三官说：“亡八淫妇知道时，你怎打发他？
yù jie shuō nǐ mò guǎn wǒ wǒ zì yǒu zhǔ yì
”玉姐说：“你莫管我，我自有主意。
yù jie shōu shí wán bèi qīng qīng de kāi le lóu mén sòng gōng zǐ chū qù le
”玉姐收拾完备，轻轻的开了楼门，送”公子出去了。
tiān míng bǎo ér qǐ lái jiào yā tou shāo xià xǐ liǎn shuǐ chéng xià jìng kǒu chá kàn nǐ jiě fū xǐng le shí sòng shàng lóu qù wèn tā yào chī shèn me
天明鸨儿起来，叫丫头烧下洗脸水，承下净口茶：“看你姐夫醒了时，送上楼去，问他要吃甚么？
wǒ hǎo zuò qù
我好做去。
ruò shì hái shuì xiū jīng xǐng tā
若是还睡，休惊醒他。
yā tou zǒu shàng niǎn qù jiàn bǎi shè de qì mǐn dōu méi le shū zhuāng xiá yě chū kōng le piē zài yī biān
”丫头走上撵去，见摆设的器皿都没了，梳妆匣也出空了，撇在一边。
jiē kāi zhàng zi chuáng shàng kōng le bàn biān
揭开帐子，床上空了半边。
pǎo xià lóu jiào mā ma bà le bǎo zǐ shuō nú cái
跑下楼，叫：“妈妈罢了１鸨子说：“奴才！
huāng shèn me
慌甚么？
jīng zhe nǐ jiě fū
惊着你姐夫。
yā tou shuō hái yǒu shèn me jiě fū
”丫头说：“还有甚么姐夫？
bù zhī nà lǐ qù le
不知那里去了。
ǎn jiě jie huí liǎn wǎng lǐ shuì zháo
俺姐姐回脸往里睡着。
lǎo bǎo tīng shuō dà jīng kàn xiǎo sī luó jiǎo dōu qù le
”老鸨听说，大惊，看小厮骡脚都去了。
lián máng zǒu shàng lóu lái xǐ de pí xiāng hái zài
连忙走上楼来，喜得皮箱还在。
dǎ kāi kàn shí dōu shì gè zhuān tóu wǎ piàn bǎo ér biàn mà nú cái
打开看时，都是个砖头瓦片，鸨儿便骂：“奴才！
wáng sān nà lǐ qù le
王三那里去了？
wǒ jiù dǎ sǐ nǐ
我就打死你！
wèi hé jīn yín qì mǐn tā dōu tōu qù le
为何金银器皿他都偷去了？
yù jie shuō wǒ fā guò xīn yuàn le jīn fān bú shì wǒ jiē tā lái de
”玉姐说：“我发过新愿了，今番不是我接他来的。
bǎo yú shuō nǐ liǎng gè zuó wǎn shuō le yī yè huà yí dìng xiǎo de tā qù chù
”鸨于说：“你两个昨晚说了一夜话，一定晓得他去处。
wáng bā jiù qù qǔ pí biān yù jie ná gè shǒu pà jiāng tóu zhā le
”亡八就去取皮鞭，玉姐拿个手帕，将头扎了。
kǒu lǐ shuō dài wǒ xún wáng sān hái nǐ
口里说：“待我寻王三还你。
máng xià lóu lái wǎng wài jiù zǒu
”忙下楼来，往外就走。
bǎo zǐ yuè gōng kǒng pà zǒu le suí hòu gǎn lái
鸨子乐工，恐怕走了，随后赶来。
yù jie xíng zhì dà jiē shàng gāo shēng jiào qū tú cái shā mìng zhī jiàn dì fāng dōu lái le
玉姐行至大街上，高声叫屈：“图财杀命１只见地方都来了。
bǎo zǐ shuō nú cái tā dào bǎ wǒ jīn yín shǒu shì jìn qíng guǎi qù tā hái fàng diāo wáng bā shuō yóu tā zán dào jiā lǐ suàn zhàng
鸨子说：“奴才，他到把我金银首饰尽情拐去，他还放刁１亡八说：“由他，咱到家里算帐。
yù jie shuō bú yào shuō zuǐ zán wǎng nà lǐ qù
玉姐说：“不要说嘴，咱往那里去？
nà shi wǒ jiā
那是我家？
wǒ tóng nǐ dào xíng bù táng shàng jiǎng jiǎng rèn jiā lǐ shì gōng hóu zǎi xiàng cháo láng fù mǎ tā nà lǐ de jīn yín qì mǐn
我同你到刑部堂上讲讲，恁家里是公侯宰相朝郎驸马，他那里的金银器皿！
wàn wù yào píng gè lǐ
万物要平个理。
yí gè xíng yuàn rén jiā zhì qīng zhì jiàn nà yǒu shèn me dà tóu miàn dài wǎng nà lǐ qù zuò xí
一个行院人家，至轻至贱，那有甚么大头面，戴往那里去坐席？
wáng shàng shū gōng zǐ zài wǒ jiā fèi le sān wàn yín zi shuí bù zhī dào tā qù le jiù kāi shǒu
王尚书公子在我家，费了三万银子，谁不知道他去了就开手。
nǐ zuó rì jiàn tā yǒu le yín zi yòu qù hōng dào jiā lǐ tú móu le tā xíng lǐ
你昨日见他有了银子，又去哄到家里，图谋了他行李。
bù zhī jiāng tā xià luò zài hé chǔ
不知将他下落在何处？
liè wèi zuò gè zhèng jiàn
列位做个证见。
shuō de bǎo zǐ wú yán kě dá
”说得鸨子无言可答。
wáng bā shuō nǐ jiào yù sān guǎi qù wǒ de dōng xī nǐ fǎn lái tú lài wǒ
亡八说：“你叫玉三拐去我的东西，你反来图赖我。
yù jie shě mìng jiù mà wáng bā yín fù nǐ tú cái shā rén hái yào shuō zuǐ
”玉姐舍命，就骂：“亡八淫妇，你图财杀人，还要说嘴？
jiàn jīn pí xiāng dōu dǎ kāi zài nǐ jiā lǐ yín zi dōu ná guò le
见今皮箱都打开在你家里，银子都拿过了。
nà wáng sān guān bú shì nǐ móu shā le shì nà gè
那王三官不是你谋杀了是那个？
bǎo zǐ shuō tā nà lǐ cún shèn me yín zi
”鸨子说：“他那里存甚么银子？
dōu shì zhuān tóu wǎ piàn hǒng rén
都是砖头瓦片哄人。
yù jie shuō nǐ qīn kǒu shuō dài yǒu wǔ wàn yín zi rú hé jīn rì yòu shuō méi yǒu
”玉姐说：“你亲口说带有五万银子，如何今日又说没有？
liǎng xià sī nào
”两下厮闹。
zhòng rén xiǎo de sān guān bài guò sān wàn yín zi shì zhēn móu mìng de shì wèi bì dōu jiāng hǎo yán quàn jiě
众人晓得三官败过三万银子是真，谋命的事未必，都将好言劝解。
yù jie shuō liè wèi nǐ jì quàn wǒ bú yào dào guān yě de wǒ mà tā jǐ jù chū zhè kǒu qì
玉姐说：“列位，你既劝我不要到官，也得我骂他几句，出这口气。
zhòng rén shuō píng nǐ mà ba yù jie mà dào nǐ zhè wáng bā shì wèi bù bǎo de gǒu bǎo zǐ shì tián bù mǎn de kēng
”众人说：“凭你骂罢１玉姐骂道：你这亡八是喂不饱的狗，鸨子是填不满的坑。
bù kěn sī liang zuò shēng lǐ zhǐ shì pái jú piàn bié rén
不肯思量做生理，只是排局骗别人。
fèng cheng jìn shì tiān luó wǎng shuō huà jiē shì xiàn rén kēng
奉承尽是天罗网，说话皆是陷人坑。
zhǐ tú nǐ jiā zhǎng xīng wàng nà guǎn tā rén pín bù pín
只图你家长兴旺，那管他人贫不贫。
bā bǎi hǎo qián mǎi le wǒ yǔ nǐ zhēng le duō shǎo yín
八百好钱买了我，与你挣了多少银。
wǒ fù jiào zuò zhōu yàn hēng dà tóng chéng lǐ yǒu míng rén
我父叫做周彦亨，大同城里有名人。
mǎi liáng wèi jiàn gāi shén zuì
买良为贱该甚罪？
xīng fàn rén kǒu wèn chōng jūn
兴贩人口问充军。
hǒng yòu liáng jiā zǐ dì yóu zì kě tú cái shā mìng zuì fēi qīng
哄诱良家子弟犹自可，图财杀命罪非轻！
nǐ yī jiā wàn fēn wú tiān lǐ wǒ qiě shuō nǐ liǎng sān fēn
你一家万分无天理，我且说你两三分。
zhòng rén shuō yù jie mà de gōu le
众人说：“玉姐，骂得勾了。
bǎo zǐ shuō ràng nǐ mà xǔ duō shí rú jīn sǔn huí qù le
”鸨子说：“让你骂许多时，如今笋回去了。
yù jie shuō yào wǒ huí qù xū lì gè wén shū zhí zhào yǔ wǒ
”玉姐说：“要我回去，须立个文书执照与我。
zhòng rén shuō wén shū rú hé xiě
”众人说：“文书如何写？
yù jie shuō yào xiě bù hé mǎi liáng wèi chāng jí tú cái shā mìng děng huà
”玉姐说：’要写‘不合买良为娼，及图财杀命’等话。
wáng bā nà lǐ kěn xiě
”亡八那里肯写。
yù jie yòu jiào qǐ qū lái
玉姐又叫起屈来。
zhòng rén shuō mǎi liáng wèi juān yě shì mén hù cháng shì
众人说：“买良为娟，也是门户常事。
nà rén mìng shì bù de shí què nán zhāo rèn
那人命事不的实，却难招认。
wǒ men zhǐ zhǔ zhāng xiě gè shú shēn wén shū yǔ nǐ ba wáng bā hái bù kěn
我们只主张写个赎身文书与你罢１亡八还不肯。
zhòng rén shuō nǐ mò shuō bié xiàng zhǐ wáng gōng zi sān wàn yín zi yě gōu mǎi sān bǎi gè fěn tóu le
众人说：“你莫说别项，只王公子三万银子也勾买三百个粉头了。
yù jie zuǒ yòu xīn bù xiàng nǐ le
玉姐左右心不向你了。
shě le tā ba
舍了他罢！
zhòng rén dōu dào jiǔ diàn lǐ miàn tǎo le yī zhāng mián zhǐ yī rén niàn yī rén xiě zhǐ yào wáng bā bǎo zǐ yā huā
众人都到酒店里面，讨了一张绵纸，一人念，一人写，只要亡八鸨子押花。
yù jie dào ruò xiě dé bù gōng dào wǒ jiù chě suì le
玉姐道：“若写得不公道，我就扯碎了。
zhòng rén dào hái nǐ tíng dāng
”众人道：“还你停当。
xiě dào lì wén shū běn sī yuè hù sū huái tóng qī yī chèng jīn xiàng jiāng qián bǎi wén tǎo dà tóng fǔ rén zhōu yàn hēng nǚ yù táng chūn zài jiā běn wàng jiē kè kào lǎo nài nǚ bù yuàn wèi chāng
”写道：立文书本司乐户苏淮同妻一秤金，向将钱，‘百文，讨大同府人周彦亨女玉堂春在家，本望接客靠老，奈女不愿为娼。
xiě dào bù yuàn wèi chāng yù jie shuō zhè jù jiù shì le
写到“不愿为娼”，玉姐说：“这句就是了。
xū yào xiě shōu guò wáng gōng zi cái lǐ yín sān wàn liǎng
须要写收过王公子财礼银三万两。
wáng bā dào sān r
”亡八道：“三儿！
nǐ yě ná xiē gōng dào chū lái
你也拿些公道出来。
zhè yī nián duō fèi yòng qù le nán dào yě suàn
这一年多费用去了，难道也算？
zhòng rén dào zhǐ xiě èr wàn ba
”众人道：“只写二万罢。
yòu xiě dào yǒu nán jīng gōng zǐ wáng shùn qīng yǔ nǚ xiàng ài huái dé guò yín èr wàn liǎng píng zhòng yì zuò shú shēn cái zhá
”又写道：有南京公子王顺卿，与女相爱，淮得过银二万两，凭众议作赎身财札。
jīn hòu tīng píng yù táng chūn jià rén bìng yǔ běn hù wú gān
今后听凭玉堂春嫁人，并与本户无干。
lì cǐ wèi zhào
立此为照。
hòu xiě zhèng dé nián yuè rì lì wén shū yuè hù sū huái tóng qī yī chèng jīn jiàn rén yǒu shí yú rén
后写“正德年月日，立文书乐户苏淮同妻一秤金”，见人②有十余人。
zhòng rén xiān yā le huā
众人先押了花。
sū huái zhǐ de yě yā le yī chèng jīn yě huà gè shí zì
苏淮只得也押了，一秤金也画个十字。
yù jie shōu qì yòu shuō liè wèi lǎo diē
玉姐收讫，又说：“列位老爹！
wǒ hái yǒu yī jiàn shì yào xiān jiǎng gè míng
我还有一件事，要先讲个明。
zhòng rén yuē yòu shì shèn shì
”众人曰：“又是甚事？
yù jie yuē nà bǎi huā lóu yuán shì wáng gōng zi gài de bō yǔ wǒ zhù yā tou yuán shì gōng zǐ mǎi de yào jiào liǎng gè lái fú shì wǒ
”玉姐曰：“那百花楼，原是王公子盖的，拨与我祝丫头原是公子买的，要叫两个来伏侍我。
yǐ hòu mǐ miàn chái xīn cài shū děng xiàng xū shì yī yī gōng jǐ bù xǔ shāo lēi duǎn shǎo zhí dài wǒ jià rén fāng zhǐ
以后米面柴薪菜蔬等项，须是一一供给，不许捎勒短少，直待我嫁人方止。
zhòng rén shuō zhè shì dōu yī zhe nǐ
”众人说：“这事都依着你。
yù jie cí xiè xiān huí
”玉姐辞谢先回。
wáng bā yòu qǐng zhòng rén chī guò jiǔ fàn fāng sàn
亡八又请众人吃过酒饭方散。
zhèng shì zhōu láng miào jì gāo tiān xià péi le fū rén yòu zhé bīng
正是：周郎妙计高天下，赔了夫人又折兵。
huà shuō gōng zǐ zài lù yè zhù xiǎo xíng bù shù rì lái dào jīn líng zì jiā mén shǒu xià mǎ
话说公子在路，夜住晓行，不数日，来到金陵自家门首下马。
wáng dìng kàn jiàn hu le yī jīng shàng qián bǎ mǎ chě zhù jìn de lǐ miàn
王定看见，唬了一惊，上前把马扯住，进的里面。
sān guān zuò xia wáng dìng yī jiā bài jiàn le
三官坐下，王定一家拜见了。
sān guān jiù wèn wǒ lǎo yé ān me wáng dìng shuō ān
三官就问：“我老爷安么”王定说：“安。
dà shū èr shū gū yé gū niáng hé rú wáng dìng shuō jù ān
”“大叔、二叔、姑爷、姑娘何如／王定说：“俱安。
yòu wèn nǐ tīng de lǎo yé shuō wǒ jiā lái tā yào zěn me chù
”又问：“你听得老爷说我家来，他要怎么处？
wáng dìng bù yán cháng xū yī kǒu qì zhǐ kàn kàn tiān
”王定不言，长吁一口气，只看看天。
sān guān jiù zhī qí yì nǐ bù yán yǔ xiǎng shì lǎo yé yào dǎ sǐ wǒ
三官就知其意：你不言语，想是老爷要打死我？
wáng dìng shuō sān shū
”王定说：“三叔！
lǎo yé shì bù liú nǐ jīn fān bú yào jiàn lǎo ye le
老爷誓不留你，今番不要见老爷了。
sī qù kàn kàn lǎo nǎi nai hé jiě jie xiōng sǎo tǎo xiē pán fèi tā fāng qù ān shēn ba gōng zǐ yòu wèn lǎo yé zhè èr nián yǔ hé rén xiāng hòu
私去看看老奶奶和姐姐兄嫂讨些盘费，他方去安身罢１公子又问：“老爷这二年，与何人相厚？
yāng tā lái yǔ wǒ shuō gè rén qíng
央他来与我说个人情。
wáng dìng shuō wú rén gǎn shuō
”王定说：“无人敢说。
zhī chú shì gū niáng gū diē yì sī jiān shāo tí tí yě bù gǎn zhí shuō
只除是姑娘姑爹，意思间稍题题，也不敢直说。
sān guān dào wáng dìng nǐ qù qǐng gū diē lái wǒ yǔ tā jiǎng zhè jiàn shì
”三官道：“王定，你去请姑爹来，”我与他讲这件事。
wáng dìng jí shí qù qǐng liú zhāi cháng hé shàng shè dào lái xù lǐ bì hé liú èr wèi shuō sān jiù nǐ zài cǐ děng ǎn liǎng gè yǔ zán ye jiǎng guò shǐ rén lái jiào nǐ
王定即时去请刘斋长、何上舍到来，叙礼毕，何、刘二位说：“三舅，你在此，等俺两个与咱爷讲过，使人来叫你。
ruò bù yī shí shāo xìn yǔ nǐ zuò sù táo mìng
若不依时，捎信与你，作速逃命。
èr rén shuō ba jìng wǎng tán fǔ lái jiàn le gōng shàng shū
”二人说罢，竟往潭府来见了工尚书。
zuò xia chá ba wáng yé jiān hé shàng shè tián zhuāng hǎo me
坐下，茶罢，王爷间何上舍：“田庄好么？
shàng shè dá dào hǎo wáng yé yòu jiān liú zhāi cháng xué yè hé rú
”上舍答道：“好１王爷又间刘斋长：“学业何如？
dá shuō bù gǎn lián rì yǒu shì bù dé dú shū
答说：“不敢，连日有事，不得读书。
wáng yé xiào dào dú shū guò wàn juàn xià bǐ rú yǒu shén
”王爷笑道：“‘读书过万卷，下笔如有神。
xiù cái jiāng hé wéi běn
秀才将何为本？
jiā wú dú shū zi guān cóng hé chù lái
‘家无读书子，官从何处来？
jīn hòu xū yi qín xué bù kě jiāng guāng yīn cuò guò
，今后须宜勤学，不可将光阴错过。
liú zhāi cháng wěi wěi xiè jiào
”刘斋长唯唯谢教。
hé shàng shè wèn kè wèi qián zhè qiáng jǐ shí zhù de
何上舍问：“客位前这墙几时筑的？
yī xiàng bú jiàn
一向不见。
wáng yé xiào yuē wǒ nián dà le wú duō tián chǎn rì hòu kǒng pà dà de èr de zhēng jìng yù xiān fēn wéi liǎng fēn
”王爷笑曰：’我年大了，无多田产，日后恐怕大的二的争竟，预先分为两分。
èr rén xiào shuō sān fēn jiā shì rú hé zhǐ zuò liǎng fēn
”二人笑说：“三分家事，如何只做两分？
sān guān huí lái jiào tā nà lǐ zhù
三官回来，叫他那里住？
gōng ye wén shuō xīn zhōng dà nǎo lǎo fū píng shēng liǎng gè xiǎo ér nà lǐ yòu yǒu dì sān gè
”工爷闻说，心中大恼：“老夫平生两个小儿，那里又有第三个？
èr rén qí shēng jiào ye nǐ rú hé bù téng sān guān wáng jǐng lóng
”二人齐声叫：“爷，你如何不疼三官王景隆？
dāng chū hái shì ye bú shì tuō tā zài běi jīng tǎo zhàng wú yǒu yí gè qù jiē xún
当初还是爷不是，托他在北京讨帐，无有一个去接寻。
xiū shuō sān guān shí liù qī suì běi jīng shì huā liǔ zhī suǒ jiù shì jiǔ guàn jiāng hú yě mí le xīn
休说三官十六七岁，北京是花柳之所，就是久惯江湖，也迷了心。
èr rù shuāng xī guì xià diào xià lèi lái
”二入双膝跪下掉下泪来。
wáng yé shuō méi xià shāo de gǒu chù shēng bù zhī sǐ zài nà lǐ le zài xiū tí qǐ le zhèng shuō jiān èr wèi gū niáng yě dào
王爷说：“没下梢0的狗畜生，不知死在那里了，再休题起了1”正说间，二位姑娘也到。
zhòng rén dōu zhī sān guān dào jiā zhǐ hōng zhe wáng yé yī rén
众人都知三官到家，只哄着王爷一人。
wáng yé shuō jīn rì bù qǐng dōu lái xiǎng bì yǒu shèn shì qíng
王爷说：“今日不请都来，想必有甚事情？
jí jiào jiā nú bǎi jiǔ
”即叫家奴摆酒。
hé jìng ān qiàn shēn dǎ yī gōng yuē nǐ guī nǚ zuó wǎn zuò yī mèng mèng sān guān wáng jǐng lóng shēn shàng lán lǚ jiào tā jiě jie jiù tā xìng mìng
何静庵欠身打一躬曰：“你闺女昨晚作一梦，梦三官王景隆身上蓝缕，叫他姐姐救他性命。
sān gēng gǔ zuò le zhè gè mèng bàn yè chuí chuáng dǎo zhěn kū dào tiān míng mán yuàn zhe wǒ bù jiē sān guān jīn rì tè lái jiān wèn sān jiù de xìn yīn
三更鼓做了这个梦，半夜捶床捣枕哭到天明，埋怨着我不接三官，今日特来间问三舅的信音。
liú xīn zhāi yì shuō zì sān jiù zài jīng wǒ fū fù rì yè bù ān jīn wǒ yǔ yí fū còu xiē pán fèi míng rì qǐ shēn qù jiē tā huí lái
”刘心斋亦说：“自三舅在京，我夫妇日夜不安，今我与姨夫凑些盘费，明日起身去接他回来。
wáng yé hán lèi dào xián xù jiā zhōng hái yǒu liǎng gè ér zi wú tā yòu dài zěn shēng
王爷含泪道：“贤婿，家中还有两个儿子，无他又待怎生？
hé liú èr rén wǎng wài jiù zǒu
”何、刘二人往外就走。
wáng yé xiàng qián chě zhù wèn xián xù hé gù qǐ shēn
王爷向前扯住，问：“贤婿何故起身？
èr rén shuō ye chè shǒu nǐ jiā qīn shēng zǐ hái shì rú cǐ hé kuàng wǒ nǚ xù yě
”二人说：“爷撤手，你家亲生子还是如此，何况我女婿也？
dà xiǎo ér nǚ fàng shēng dà kū liǎng gè gē ge yī qí xià guì nǚ xù yě guì zài dì shàng nǎi nai zài hòu biān diào xià lèi lái
”大小儿女放声大哭，两个哥哥一齐下跪，女婿也跪在地上，奶奶在后边掉下泪来。
yǐn de wáng yé xīn dòng yì kū qǐ lái
引得王爷心动，亦哭起来。
wáng dìng pǎo chū lái shuō sān shū rú jīn lǎo yé zài nà lǐ kū nǐ nǐ hǎo guò qù jiàn lǎo ye bú yào dài děng nǎo le
王定跑出来说：“三叔，如今老爷在那里哭你，你好过去见老爷，不要待等恼了。
wáng dìng tuī zhe gōng zǐ jìn qián tīng guì xià shuō diē diē
”王定推着公子进前厅跪下，说：“爹爹！
bù xiào r wáng jǐng lóng jīn rì huí le
不孝儿王景隆今日回了。
nà wáng yé liǎng shǒu cā le lèi yǎn shuō nà wú chǐ chù shēng bù zhī sǐ de wǎng nà lǐ qù le
”那王爷两手擦了泪眼，说：“那无耻畜生，不知死的往那里去了。
běi jīng zú jiē shàng zuì duō yóu shí guāng gùn ǒu yǔ chù shēng miàn páng sī xiàng jiǎ chōng chù shēng lái jiā hǒng piàn wǒ cái wù
北京卒街上最多游食光棍，偶与畜生面庞厮像，假充畜生来家，哄骗我财物。
kě jiào xiǎo sī ná sòng sān fǎ sī wèn zuì nà gōng zǐ wǎng wài jiù zǒu
可叫小厮拿送三法司问罪１那公子往外就走。
èr wèi jiě jie gǎn zhì èr mén shǒu lán zhù shuō duǎn mìng de nǐ dài wǎng nà lǐ qù
二位姐姐赶至二门首拦住说：“短命的，你待往那里去？
sān guān shuō èr wèi jiě jie kāi fàng tiáo lù yǔ wǒ táo mìng ba èr wèi jiě jie bù kěn chè shǒu tuī zhì qián lái shuāng xī guì xià liǎng gè jiě jie shǒu zhǐ shuō duǎn mìng de
”三官说：二位姐姐，开放条路与我逃命罢１二位姐姐不肯撤手，推至前来双膝跪下、两个姐姐手指说：“短命的！
niang wèi nǐ tòng de gān cháng suì yī jiā dà xiǎo wèi nǐ kū de yǎn huā nà gè bù qiān guà zhòng rén kū zài shāng qíng chù yù ye yī shēng hē zhù zhòng rén bú yào kū shuō wǒ yī zhe èr wèi jiě fū shōu le zhè chù shēng kě jiào wǒ zěn me chù tā
娘为你痛得肝肠碎，一家大小为你哭得眼花，那个不牵挂１众人哭在伤情处，玉爷一声喝住众人不要哭，说：“我依着二位姐夫，收了这畜生，可叫我怎么处他？
zhòng rén shuō xiāo xiāo qì zài chǔ
众人说：“消消气再处。
wáng yé yáo tóu
”王爷摇头。
nǎi nai shuō rèn wǒ dǎ ba
奶奶说：“任我打罢。
wáng yé shuō kě dǎ duō shǎo
”王爷说：“可打多少？
zhòng rén shuō
”众人说；
rèn yé ye dǎ duō shǎo wáng yé dào xū yī wǒ shuō bù kě zǔ wǒ yào dǎ yī bǎi
“任爷爷打多少１王爷道：“须依我说，不可阻我，要打一百。
dà jiě èr jie guì xià shuō diē diē yán mìng bù gǎn zǔ dāng róng nǐ r dài tì ba
”大姐二姐跪下说：”爹爹严命，不敢阻当，容你儿待替罢！
dà gē èr gē měi rén tì shàng èr shí dà jiě èr jie měi rén yì tì èr shí
大哥二哥每人替上二十，大姐二姐每人亦替二十。
wáng yé shuō dǎ tā èr shí
”王爷说：“打他二十。
dà jiě èr jie shuō jiào tā jiě fū yě tì tā èr shí
大姐二姐说：“叫他姐夫也替他二十。
zhǐ kàn tā zhè děng huáng shòu yī gùn sǎo zài nà lǐ
只看他这等黄瘦，一棍扫在那里？
děng tā biāo mǎn ròu féi nà shí dǎ tā bù chí
等他膘满肉肥，那时打他不迟。
wáng yé xiào dào wǒ r nǐ yě shuō de shì
”王爷笑道：我儿，你也说得是。
xiǎng zhè chù shēng tiān lǐ yǐ jué liáng xīn yǐ sàng dǎ tā hé yì
想这畜生，天理已绝，良心已丧，打他何益？
wǒ wèn nǐ jiā wú shēng huó jì bù pà dǒu liáng jīn
我问你：‘家无生活计，不怕斗量金。
wǒ rú jīn yòu bù zuò guān le wú chǔ zhèng qián zuò hé shēng yì yǐ wéi hú kǒu zhī jì
，我如今又不做官了，无处挣钱，作何生意以为糊口之计？
yào zuò mǎi mài wǒ yòu wú běn qián yǔ nǐ
要做买卖，我又无本钱与你。
èr wèi jiě fū jiān tā nà yín zi hái yǒu duō shǎo
二位姐夫间他那银子还有多少？
hé liú biàn wèn sān jiù yín zi hái yǒu duō shǎo
”何、刘便问三舅：“银子还有多少？
gōng dìng tái guò pí xiāng dǎ kāi jìn shì jīn yín shǒu shì qì mǐn děng wù
工定抬过皮箱打开，尽是金银首饰器皿等物。
wáng yé dà nù mà gǒu chù shēng
王爷大怒，骂：“狗畜生！
nǐ zài nà lǐ tōu de zhè dōng xī
你在那里偷的这东西？
kuài xiě shǒu zhuàng xiū yào fǎ rǔ le mén tíng sān guān gāo jiào diē diē xī nù tīng bù xiào r yī yán
快写首状，休要法辱了门庭１三官高叫：“爹爹息怒，听不肖儿一言。
suì jiāng chū yù yù táng chūn hòu lái bèi bǎo ér rú hé hǒng piàn jǐn le rú hé kuī le wáng yín jiàng shōu liú yòu kuī le jīn gē bào xìn yù táng chūn sī jiāng yín liǎng zèng wǒ huí xiāng
”遂将初遇玉堂春，后来被鸨儿如何哄骗尽了，如何亏了王银匠收留，又亏了金哥报信，玉堂春私将银两赠我回乡。
zhèi xiē shǒu shì qì mǐn jiē yù táng chūn suǒ zèng bèi xì shù le yī biàn
这些首饰器皿皆玉堂春所赠，备细述了一遍。
wáng yé tīng shuō mà dào wú chǐ gǒu chù shēng
王爷听说骂道：“无耻狗畜生！
zì jiā sān wàn yín zi dōu huā le què yào chāng fù de dōng xī kě bù xiū shā le rén
自家三万银子都花了，却要娼妇的东西，可不羞杀了人。
sān guān shuō r bù céng qiáng yào tā de shì tā qíng yuàn yǔ wǒ de
”三官说：“儿不曾强要他的，是他情愿与我的。
wáng yé shuō zhè yě bà le
”王爷说：“这也罢了。
kàn nǐ jiě fū miàn shàng yǔ nǐ yí gè zhuāng zi nǐ zì qù gēng dì bù zhǒng
看你姐夫面上，与你一个庄子，你自去耕地布种。
gōng zǐ bù yán
”公子不言。
wáng yé nù dào wáng jǐng lóng nǐ bù yán zěn me shuō
王爷怒道：“王景隆，你不言怎么说？
gōng zǐ shuō zhè shì bú shì hái ér zuò de
”公子说：“这事不是孩儿做的。
wáng yé shuō zhè shì bú shì nǐ zuò de nǐ hái qù piào yuàn ba sān guān shuō r yào dú shū
”王爷说：“这事不是你做的，你还去嫖院罢１三官说：“儿要读书。
wáng yé xiào yuē nǐ yǐ fàng dàng le xīn yuán yì mǎ dú shèn me shū
”王爷笑曰：“你已放荡了，心猿意马，读甚么书？
gōng zǐ shuō hái ér cǐ kǒu dǔ zhì yòng xīn dú shū
”公子说：“孩儿此口笃志用心读书。
wáng yé shuō jì zhī dú shū hǎo yuán hé zhè děng hú wéi
”王爷说：“既知读书好，缘何这等胡为？
hé jìng ān lì qǐ shēn lái shuō sān jiù shòu le jiān nán kǔ chǔ zhè xià lái gǎi guò qiān shàn liào xiǎng yào yòng xīn dú shū
”何静庵立起身来说：“三舅受了艰难苦楚，这下来改过迁善，料想要用心读书。
wáng yé shuō jiù yī nǐ zhòng rén shuō sòng tā dào shū fáng lǐ qù jiào liǎng gè xiǎo sī qù fú shì tā
”王爷说：“就依你众人说，送他到书房里去，叫两个小厮去伏侍他。
jí shí jiù jiào xiǎo sī sòng sān guān wǎng shū yuàn lǐ qù
”即时就叫小厮送三官往书院里去。
liǎng gè jiě fū yòu lái shuō sān jiù jiǔ bié wàng lǎo yé liú zhù tā yǔ xiǎo xù gòng yǐn zé kě
两个姐夫又来说：“三舅久别，望老爷留住他，与小婿共饮则可。
wáng yé shuō xián xù nǐ rú cǐ nǎi fēi jiào zǐ fàn fāng xiū yào zòng tā
”王爷说：“贤婿，你如此乃非教子泛方，休要纵他。
èr rén dào lǎo yé yán zhī zuì shàn
”二人道：“老爷言之最善。
yú shì wēng xù dà jiā tòng yǐn jìn zuì fāng guī
”于是翁婿大家痛饮，尽醉方归。
zhè yī chū fù zǐ xiāng huì fēn míng shì yuè bèi yún zhē zhòng lù cǎi huā biān shuāng dǎ yòu guò lái
这一出父子相会，分明是：月被云遮重露彩，花边霜打又过来。
què shuō gōng zǐ jìn le shū yuàn qīng qīng dú zuò zhī jiàn mǎn jià shī shū bǐ shān yàn hǎi tàn dào shū ā
却说公子进了书院，清清独坐，只见满架诗书，笔山砚海，叹道：“书呵！
xiāng bié rì jiǔ qiě shì shēng sè
相别日久，且是生涩。
yù dài bù kàn yān dé yī jǔ chéng míng què bù gū fù le wǔ jie yán yǔ
欲待不看，焉得一举成名，却不辜负了五姐言语？
yù dài dú shū xīn yuán fàng dàng yì mǎ nán shōu
欲待读书，心猿放荡，意马难收。
gōng zǐ xún sī yī huì ná zhe shū lái dú le yī huì
”公子寻思一会，拿着书来读了一会。
xīn xià zhǐ shì xiǎng zhe yù táng chūn
心下只是想着玉堂春。
hū rán bí wén shén qì ěr wén shén shēng nǎi jiān shū tóng dào nǐ wén zhè shū lǐ shèn me qì
忽然鼻闻甚气，耳闻甚声，乃间书童道：“你闻这书里甚么气？
tīng tīng shèn me xiǎng
听听甚么响？
shū tóng shuō sān shū jù méi yǒu
书童说：“三叔，俱没有。
gōng zǐ dào méi yǒu
”公子道：“没有？
ya yuán lái bí wén nǎi shì zhī fěn qì ěr tīng jí shì zhēng bǎn shēng
呀，原来鼻闻乃是脂粉气，耳听即是筝板声。
gōng zǐ yī shí sī xiǎng qǐ lái yù jie dāng chū zhǔ fù wǒ shì shèn me huà lái
”公子一时思想起来：“玉姐当初嘱咐我是甚么话来？
jiào wǒ yòng xīn dú shū
叫我用心读书。
wǒ rú jīn wèi zēng dú shū xīn yì hái diū tā bù xià zuò bù ān qǐn bù níng chá bù sī fàn bù xiǎng shū xǐ wú xīn shén sī huǎng hū
我如今未曾读书，心意还丢他不下，坐不安，寝不宁，茶不思，饭不想，梳洗无心，神思恍忽。
gōng yú zì sī kě zěn me chù tā
”公于自思：“可怎么处他？
zǒu chū mén lái zhī jiàn dà mén shàng guà zhe yī lián duì yú shí nián shòu jìn chuāng qián kǔ yī jǔ chéng míng tiān xià wén
”走出门来，只见大门上挂着一联对于：、‘十年受尽窗前苦，一举成名天下闻。
zhè shì wǒ gōng gōng zuò xià de duì lián
’这是我公公作下的对联。
tā zhòng jǔ huì shì guān zhì shì láng hòu lái zán diē diē zài cǐ dú shū guān dào shàng shū
他中举会试，官至侍郎：后来咱爹爹在此读书，官到尚书。
wǒ jīn zài cǐ dú shū yì yào pān lóng fù fèng yǐ jì qián rén zhī zhì
我今在此读书，亦要攀龙附凤，以继前人之志。
yòu jiàn èr mén shàng yǒu yī lián duì zǐ bù shòu kǔ zhōng kǔ nán wéi rén shàng rén
”又见二门上有一联对子：“不受苦中苦，难为人上人。
gōng zǐ jí huí shū fáng kàn jiàn fēng yuè jī guān dòng fáng chūn yì gōng zǐ zì sī nǎi shì èr shū luàn le wǒ de xīn
”公子急回书房，看见《风月机关》《洞房春意》公子自思：“乃是二书乱了我的心。
jiāng yī huǒ ér fén zhī
”将一火而焚之。
pò jìng fēn chāi jù jiāng shōu le
破镜分钗，俱将收了。
xīn zhōng huí zhuǎn fā zhì qín xué
心中回转，发志勤学。
yī rì shū fáng wú huǒ shū tóng wǎng wài qǔ huǒ
一日书房无火，书童往外取火。
wáng yé zhèng zuò jiào shū tóng
王爷正坐，叫书童。
shū tóng jìn qián guì xià
书童近前跪下。
wáng yé biàn wèn sān shū zhè yī huì yòng gōng bù céng
王爷便问：“三叔这一会用功不曾？
shū tóng shuō bǐng lǎo yé dé zhī wǒ sān shū xiān shí tōng bù dú shū hú sī luàn xiǎng tǐ shòu rú chái
”书童说：“禀老爷得知，我三叔先时通不读书，胡思乱想，体瘦如柴。
zhè bàn nián zhěng rì dú shū wǎn shàng dú zhì sān gēng fāng cái shuì wǔ gēng jiù qǐ zhí zhì fàn hòu fāng cái shū xǐ
这半年整日读书，晚上读至三更方才睡，五更就起，直至饭后，方才梳洗。
kǒu suī chī fàn yǎn bù lí shū
口虽吃饭，眼不离书。
wáng yé dào nú cái
”王爷道：“奴才！
nǐ hǎo shuō huǎng wǒ qīn zì qù kàn tā
你好说谎，我亲自去看他。
shū tóng jiào sān shū lǎo yé lái le
”书童叫：“三叔，老爷来了。
gōng zǐ cóng cóng róng róng yíng jiē fù qīn
”公子从从容容迎接父亲。
wáng yé àn xǐ
王爷暗喜。
guān tā xíng bù ān xiáng kě yǐ jiàn tā xué wèn
观他行步安详，可以见他学问。
wáng yé zhèng miàn zuò xia gōng zǐ bài jiàn
王爷正面坐下，公子拜见。
wáng yé yuē wǒ xiàn de shū nǐ kàn liǎo bù céng
王爷曰：“我限的书你看了不曾？
wǒ chū de tí nǐ zuò le duō shǎo
我出的题你做了多少？
gōng zǐ shuō diē diē yán mìng xiàn r de shū dōu kàn le tí mù dōu zuò wán le dàn yǒu yú lì páng guān zi shǐ
”公子说：爹爹严命，限儿的书都看了，题目都做完了，但有余力旁观子史。
wáng yé shuō ná wén zì lái wǒ kàn
”王爷说：“拿文字来我看。
gōng zǐ qǔ chū wén zì
”公子取出文字。
wáng yé kàn tā suǒ zuò wén kè yī piān qiáng rú yī piān xīn zhōng shén xǐ jiào jǐng lóng qù yīng gè rú shì kē jǔ ba gōng zǐ shuō r dú le jǐ rì shū gǎn wàng zhōng jǔ
王爷看他所作文课，一篇强如一篇，心中甚喜，叫：“景隆，去应个儒士科举罢１公子说：“儿读了几日书，敢望中举？
wáng yé shuō yī zāo zhōng le suī duō liǎng zāo zhōng le shén guǎng
”王爷说：“一遭中了虽多，两遭中了甚广。
chū qù guān guān chǎng xià kē hǎo zhōng
出去观观场，下科好中。
wáng yé jiù xiě shū yǔ tí xué chá yuàn xǔ gōng zǐ kē jǔ
”王爷就写书与提学察院，许公子科举。
jìng dào bā yuè chū jiǔ rì jìn guò tóu chǎng xiě chū wén zì yǔ fù qīn kàn
竟到八月初九日，进过头场，写出文字与父亲看。
wáng yé xǐ dào zhè qī piān zhōng yǒu hé nán
王爷喜道：“这七篇，中有何难？
dào èr chǎng sān chǎng jù wán wáng yé yòu kàn tā hòu chǎng xǐ dào bù zài sàn jǔ jué shì kuí jiě
”到二场三场俱完，王爷又看他后场，喜道：“不在散举，决是魁解。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō yù jie zì shàng le bǎi huā lóu cóng bù xià tī
却说玉姐自上了百花楼，从不下梯。
shì rì mèn juàn jiào yā tou ná qí zǐ guò lái wǒ yǔ nǐ xià pán qí
是日闷倦，叫丫头：“拿棋子过来，我与你下盘棋。
yā tou shuō wǒ bú huì xià
”丫头说：“我不会下。
yù jie shuō nǐ huì dǎ diāo me
”玉姐说：“你会打雕么？
yā tou shuō yě bú huì
””丫头说：“也不会。
yù jie jiàng qí pán shuāng lù yī jiē piē zài lóu bǎn shàng
玉姐将棋盘双陆一皆撇在楼板上。
yā tou jiàn yù jie yǎn zhōng diào lèi jí máng duó guò fàn lái shuō jiě jie zì cóng zuó wǎn méi yòng fàn nǐ chī gè diǎn xīn
丫头见玉姐眼中掉泪，即忙掇过饭来，说／姐姐，自从昨晚没用饭，你吃个点心。
yù jie ná guò fèn wèi liǎng bàn yòu shǒu ná yí kuài chī zuǒ shǒu ná yí kuài yǔ gōng zǐ
”玉姐拿过分为两半，右手拿一块吃，左手拿一块与公子。
yā tou yù jiē yòu bù gǎn jiē
丫头欲接又不敢接。
yù jie měng rán zhēng yǎn jiàn bú shì gōng zǐ jiāng nà yí kuài diǎn xīn diào zài lóu bǎn shàng
玉姐猛然睁眼见不是公子，将那一块点心掉在楼板上。
yā tou yòu máng duó guò yī wǎn tāng lái shuō fàn gān zào chī xiē tāng ba yù jie gāng xiā dé yī kǒu lèi rú yǒng quán fàng xià le wèn wài biān shì shèn me xiǎng
丫头又忙掇过一碗汤来，说：“饭干燥，吃些汤罢１玉姐刚呷得一口，泪如涌泉，放下了，问：“外边是甚么响？
yā tou shuō jīn rì zhōng qiū jiā jié rén rén wán yuè chǔ chù zuò xiē ǎn jiā cuì xiāng cuì hóng jie dōu yǒu kè li yù jie tīng shuō kǒu suī bù yán xīn zhōng zì sī gē ge jīn yǐ qù le yī nián le
”丫头说：“今日中秋佳节，人人玩月，处处座歇，俺家翠香、翠红姐都有客哩１玉姐听说，口虽不言，心中自思：“哥哥今已去了一年了。
jiào yā tou ná guò jìng zi lái zhào le yī zhào měng rán hu le yī tiào
”叫丫头拿过镜子来照了一照，猛然唬了一跳。
rú hé shòu de wǒ zhè mú yàng
“如何瘦的我这模样？
bǎ nà jìng diū zài chuáng shàng cháng xū duǎn tàn zǒu zhì lóu mén qián jiào yā tou ná yǐ yǔ guò lái wǒ zài zhè lǐ zuò yī zuò
”把那镜丢在床上，长吁短叹，走至楼门前，叫丫头：“拿椅予过来，我在这里坐一坐。
zuò le duō shí zhī jiàn míng yuè gāo shēng lǜ lóu gǔ zhuǎn yù jie jiào yā tou nǐ kě shōu shí xiāng zhú guò lái
”坐了多时，只见明月高升，滤楼鼓转，玉姐叫丫头：“你可收拾香烛过来。
jīn rì bā yuè shí wǔ rì nǎi shì nǐ jiě fū jìn sān chǎng rì zi wǒ shāo yī zhù xiāng bǎo yòu tā
今日八月十五日，乃是你姐夫进三场日子，我烧一住香保佑他。
yù jie xià lóu lái dàng tiān jǐng guì xià shuō tiān dì shén míng jīn rì bā yuè shí wǔ rì wǒ gē wáng jǐng lóng jìn le sān chǎng yuàn tā zǎo zhàn áo tóu míng yáng sì hǎi
”玉姐下楼来，当天井跪下，说：“天地神明，今日八月十五日，我哥王景隆进了三场，愿他早占鳌头，名扬四海。
zhù ba shēn shēn bài le sì bài
”祝罢，深深拜了四拜。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
duì yuè shāo xiāng dǎo gào tiān hé shí de xiè fù zhōng yuān
对月烧香祷告天，何时得泄腹中冤。
wáng láng yǒu rì dēng jīn bǎng bù zài jīn shēng jié hǎo yuán
王郎有日登金榜，不在今生结好缘。
què shuō xi lóu shàng yǒu gè kè rén nǎi shān xī píng yáng fǔ hóng tóng xiàn rén ná yǒu zhěng wàn yín zi lái běi jīng fàn mǎ
却说西楼上有个客人，乃山西平阳府洪同县人，拿有整万银子，来北京贩马。
zhè rén xìng shěn míng hóng yīn wén yù táng chūn dà míng tè lái xiāng fǎng
这人姓沈名洪，因闻玉堂春大名，特来相访。
lǎo bǎo jiàn tā yǒu qián bǎ cuì xiāng dǎ bàn dàng zuò yù jie
老鸨见他有钱，把翠香打扮当作玉姐。
xiāng jiāo shù rì chén hóng fāng zhī bú shì kǔ qiú yī jiàn
相交数日，沈洪方知不是，苦求一见。
shì yè yā tou xià lóu qǔ huǒ yǔ yù jie shāo xiāng
是夜丫头下楼取火，与玉姐烧香。
xiǎo cuì hóng rěn bu zhù duō zuǐ jiù shuō le chén jiě fū nǐ měi rì wèn xiǎng yù jie jīn yè xià lóu zài tiān jǐng nèi shāo xiāng wǒ hé nǐ qiāo qiāo de zhāng tā
小翠红忍不住多嘴，就说了：“沈姐夫，你每日问想玉姐，今夜下楼，在天井内烧香，我和你悄悄地张他。
chén hóng jiāng sān qián yín zi mǎi zhǔ le yā tou qiǎo rán gēn dào lóu xià yuè míng zhōng kàn de zǐ xì
”沈洪将三钱银子买嘱了丫头，悄然跟到楼下，月明中，看得仔细。
děng tā bài bà qū chū chàng tí
等他拜罢，趋出唱啼。
yù jie dà jīng wèn shì shèn me rén
玉姐大惊，问：“是甚么人？
dá dào zài xià shì shān xī chén hóng yǒu shù wàn běn qián zài cǐ fàn mǎ
”答道：“在下是山西沈洪，有数万本钱，在此贩马。
jiǔ mù yù jie dà míng wèi de miàn dǔ jīn rì de jiàn rú bō yún wū jiàn qīng tiān
久慕玉姐大名，未得面睹，今日得见，如拨云雾见青天。
wàng yù jie bù qì tóng dào xi lóu yī huì
望玉姐不弃，同到西楼一会。
yù jie nù dào wǒ yǔ nǐ sù bù xiāng shí jīn dāng fù yè hé gù zì kuā cái shì wàng shēng shì duān
”玉姐怒道：“我与你素不相识，今当负夜，何故自夸财势，妄生事端？
chén hóng yòu āi gào dào wáng sān guān yě zhǐ shì gè rén wǒ yě shì gè rén
”沈洪又哀告道：“王三官也只是个人，我也是个人。
tā yǒu qián wǒ yì yǒu qián nèi xiē r qiáng sì wǒ
他有钱，我亦有钱，那些儿强似我？
shuō ba jiù shàng qián yào lǒu bào yù jie
”说罢，就上前要搂抱玉姐。
bèi yù jie zhào liǎn zhèn yī kǒu jí jí shàng lóu guān le mén mà yā tou hǎo dà dǎn rú hé fàng zhè yě gǒu jìn lái
被玉姐照脸阵一口，急急上楼关了门，骂丫头：“好大胆，如何放这野狗进来？
chén hóng méi yì sī zì qù le
”沈洪没意思自去了。
yù jie sī xiǎng qǐ lái fēn míng shì xiǎo cuì xiāng xiǎo cuì hóng zhè liǎng gè nú cái bào tā yòu mà xiǎo yín fù xiǎo jiàn rén nǐ jiē zhe dé yì gū lǎo yě hǎo le zěn gāi lái luō wū wǒ
玉姐思想起来，分明是小翠香、小翠红这两个奴才报他，又骂：“小淫妇，小贱人，你接着得意孤老也好了，怎该来罗呜我？
mà le yī dùn fàng shēng bēi kū dàn de wǒ gē ge zài shí nà gè nú cái gǎn tiáo xì wǒ yòu qì yòu kǔ yuè xiǎng yuè dú
”骂了一顿，放声悲哭：“但得我哥哥在时，那个奴才敢调戏我１又气又苦，越想越毒。
zhèng shì kě rén qù hòu wú rì jiàn sú zǐ lái shí bù dài zhāo
正是：可人去后无日见，俗子来时不待招。
què shuō sān guān zài nán jīng xiāng shì zhōng chǎng xián zuò wú shì měi rì zhǐ xiǎng yù jie
却说三官在南京乡试终场，闲坐无事，每日只想玉姐。
nán jīng yì bān yě yǒu běn sī yuàn gōng zǐ zài bù qù zǒu
南京一般也有本司院，公子再不去走。
dào le èr shí jiǔ guān bǎng zhī rì gōng zǐ xiǎng dào sān gēng yǐ hòu fāng cái shuì zháo
到了二十九关榜之日，公子想到三更以后，方才睡着。
wài biān bào xǐ de shuō wáng jǐng lóng zhōng le dì qiú míng
外边报喜的说：王景隆中了第囚名。
sān guān mèng zhōng wén xìn qǐ lái shū xǐ yáng biān shàng mǎ qián yōng hòu cù qù fù lù wū yàn
”三官梦中闻信，起来梳洗，扬鞭上马，前拥后簇，去赴鹿呜宴。
fù mǔ xiōng sǎo jiě fū jiě jie xǐ zuò yī tuán lián rì zuò qìng hè yán xí
父母兄嫂、姐夫姐姐，喜做一团，连日做庆贺筵席。
gōng zǐ xiè le zhǔ kǎo cí le tí xué fén qián jì sǎo le qǐ le wén shū
公子谢了主考，辞了提学，坟前祭扫了，起了文书。
chá fù mǔ dé zhī r yào zǎo xiē fù jīng dào pì jìng qù chù ān xià kàn shū shù yuè hǎo rén huì shì
“察父母得知，儿要早些赴京，到僻静去处安下，看书数月，好人会试。
fù mǔ míng zhī gōng zǐ běn yì qiān guà yù táng chūn zhōng le jǔ zhǐ de yī cóng jiào dà gē èr gē lái jǐng lóng fù jīng huì shì zuó rì jì sǎo yǒu duō shǎo rén qíng
”父母明知公子本意牵挂玉堂春，中了举，只得依从，叫大哥二哥来：“景隆赴京会试，昨日祭扫，有多少人情？
dà gē shuō bù guò sān bǎi yú liǎng
”大哥说：“不过三百余两。
wáng yé dào nà zhǐ gōu tā rén qíng de fèn wài zài yǔ tā yī èr bǎi liǎng ná qù
”王爷道：“那只勾他人情的，分外再与他一二百两拿去。
èr gē shuō bǐng shàng diē diē yòng bù dé xǔ duō yín zi
”二哥说：“禀上爹爹，用不得许多银子。
yù ye shuō nǐ nà zhī dào wǒ nà tóng nián mén shēng zài jīng pō duō wǎng fǎn jiāo jiē fēi qián bù xíng
”玉爷说：“你那知道，我那同年门生，在京颇多，往返交接，非钱不行。
děng tā shǒu zhōng kuān yù dú shū yě yǒu xīng
等他手中宽裕，读书也有兴。
jiào jǐng lóng shōu shí xíng zhuāng yǒu zhī xīn tóng nián yuē shàng liǎng sān wèi
”叫景隆收拾行装，有知心同年，约上两三位。
fēn fù jiā rén dào zhāng xiān shēng jiā kàn le liáng chén
分付家人到张先生家看了良辰。
gōng zǐ hèn bù de yī shí jiù dào běi jīng
公子恨不的一时就到北京。
yāo le jǐ gè péng yǒu gù le yī zhī chuán jí shí bài le fù mǔ cí bié xiōng sǎo
邀了几个朋友，雇了一只船，即时拜了父母，辞别兄嫂。
liǎng gè jiě fū yāo qīn péng zhì shí lǐ cháng tíng zhuó bǎi zuò bié
两个姐夫邀亲朋至十里长亭，酌佰作别。
gōng zǐ shàng de chuán lái shǒu wǔ zú dǎo mò zhī suǒ zhī
公子上的船来，手舞足蹈，莫知所之。
zhòng rén bù jiě qí yì tā xīn lǐ zhǐ xiǎng zhe yù jie yù táng chūn
众人不解其意，他心里只想着玉姐玉堂春。
bù cè yī rì dào le jǐ níng fǔ shě zhōu qǐ hàn bù zài huà xià
不侧一日到了济宁府，舍舟起旱，不在话下。
zài shuō chén hóng zì cóng zhōng qiū yè jiàn le yù jie dào rú jīn zhāo sī mù xiǎng fèi qǐn wàng cān jiào shēng èr wèi xián jie zhǐ wèi zhè yuān jiā hài de wǒ yī sī liǎng qì qī diān bā dǎo
再说沈洪自从中秋夜见了玉姐，到如今朝思暮想，废寝忘餐，叫声：“二位贤姐，只为这冤家害的我一丝两气，七颠八倒。
wàng èr wèi kě lián wǒ gū shēn zài wài jǔ yǎn wú qīn tì wǒ quàn huà yù jie jiào tā xiāng huì yī miàn suī sǐ zài jiǔ quán zhī xià yě bù gǎn wàng le èr wèi huó mìng zhī ēn
望二位可怜我孤身在外，举眼无亲，替我劝化玉姐，叫他相会一面，虽死在九泉之下，也不敢忘了二位活命之恩。
shuō ba shuāng xī guì xià
”说罢，双膝跪下。
cuì xiāng cuì hóng shuō chén jiě fū nǐ qiě qǐ lái wǒ men yě bù gǎn hé tā shuō zhè huà
翠香、翠红说：“沈姐夫，你且起来，我们也不敢和他说这话。
nǐ bú jiàn zhōng qiū yè mà de wǒ men bù nài fán
你不见中秋夜骂的我们不耐烦。
děng ǎn mā ma lái nǐ yāng wǎn tā
等俺妈妈来，你央挽他。
chén hóng shuō èr wèi xián jie tì wǒ qǐng chū mā ma lái
”沈洪说：二位贤姐，替我请出妈妈来。
cuì xiāng jie shuō nǐ guì zhe wǒ zài kē yī bǎi èr shí gè dà xiǎng tóu
”翠香姐说：“你跪着我，再磕一百二十个大响头。
chén hóng huāng máng guì xià kē tóu
”沈洪慌忙跪下磕头。
cuì xiāng jí shí jiù qù jiāng chén hóng shuō de yán yǔ shù yǔ lǎo bǎo
”翠香即时就去，将沈洪说的言语述与老鸨。
lǎo bǎo dào xi lóu jiàn le chén hóng wèn chén jiě fū huàn lǎo shēn hé shì
老鸨到西楼见了沈洪，问：“沈姐夫唤老身何事？
chén hóng shuō bié wú tā shì zhǐ wèi bù dé yù táng chūn dào shǒu
”沈洪说：“别无他事，只为不得玉堂春到手。
nǐ ruò bāng chèn wǒ chéng jiù le cǐ shì xiū shuō jīn yín biàn shì shā shēn nán bào
你若帮衬我成就了此事，休说金银、便是杀身难报。
lǎo bǎo tīng shuō kǒu nèi bù yán xīn zhōng zì sī wǒ rú jīn ruò xǔ le tā tǎng sān r bù kěn jiào wǒ rú hé
”老鸨听说，口内不言，心中自思：“我如今若许了他，倘三儿不肯，教我如何？
ruò bù xǔ tā zěn hōng chū tā de yín zi
若不许他，怎哄出他的银子？
chén hóng jiàn lǎo bǎo chóu chú bù yǔ biàn kàn cuì hóng
沈洪见老鸨踌躇不语，便看翠红。
cuì hóng diū le yí gè yǎn sè zǒu xià lóu lái
翠红丢了一个眼色，走下楼来。
chén hóng jí gēn tā xià qù
沈洪即跟他下去。
cuì hóng shuō cháng yán jie shòu qiào bǎo ài chāo nǐ duō ná xiē yín zi chū lái dǎ dòng tā bù chóu tā bù yòng xīn
翠红说：“常言‘姐受俏，鸨爱钞’，你多拿些银子出来打动他，不愁他不用心。
tā shì shǐ dà qián de rén ruò shǎo le tā bù fàng zài yǎn lǐ
他是使大钱的人，若少了，他不放在眼里。
chén hóng shuō yào duō shǎo kuàng cuì xiāng shuō bú yào shǎo le
”沈洪说：“要多少旷翠香说：“不要少了！
jiù bǎ yī yī qiān liǎng yǔ tā fāng cái chéng de cǐ shì
就把一一千两与他，方才成得此事。
yě shì chén hóng mìng yùn gāi bài hún rú guǐ mí yì bān jí yī zhe cuì xiāng jiù ná yī qiān liǎng yín zi lái jiào mā ma cái lǐ zài cǐ
”也是沈洪命运该败，浑如鬼迷一般，即依着翠香，就拿一千两银子来，叫：“妈妈，财礼在此。
lǎo bǎo shuō zhè yín zi lǎo shēn quán shōu xià
老鸨说：“这银子，老身权收下。
nǐ què bú yào xìng jí dài lǎo shēn màn màn de wēi tā
你却不要性急，待老身慢慢的偎他。
chén hóng bài xiè shuō xiǎo zi xuán xuán ér wàng
”沈洪拜谢说：“小子悬悬而望。
zhèng shì qǐng xià yān huā zhū gě liàng yù tú fēng yuè yù táng chūn
”正是：请下烟花诸葛亮，欲图风月玉堂春。
qiě shuō shí sān xǐng xiāng shì bǎng dōu dào wǔ mén wài zhāng guà wáng yín jiàng yāo jīn gē shuō wáng sān guān bù zhī zhōng liǎo bù céng
且说十三省乡试榜都到午门外张挂，王银匠邀金哥说：“王三官不知中了不曾？
liǎng gè pǎo zài wǔ mén wài nán zhí lì bǎng xià kàn jiè yuán shì shū jīng wǎng xià dì qiú gè nǎi wáng jǐng lǒng wáng jiang shuō jīn gē hǎo le
”两个跑在午门外南直隶榜下，看解元是《书经》，往下第囚个乃王景拢王匠说：“金哥好了！
sān shū yǐ zhōng zài dì sì míng
三叔已中在第四名。
jīn gē dào nǐ kàn kàn dí què pà nǐ rèn bù de zì
”金哥道：“你看看的确，怕你认不．得字。
wáng jiang shuō nǐ shuō huà hǎo qī rén wǒ dú shū dú dào mèng zǐ nán dào zhè sān gè zì yě rèn bù dé
”王匠说：“你说话好欺人，我读书读到《孟子》，难道这三个字也认不得？
suí nǐ jiào shuí kàn jīn gē tīng shuō dà xǐ
随你叫谁看１金哥听说大喜。
èr rén mǎi le yī běn xiāng shì lù
二人买了一本乡试录，
zǒu dào běn sī yuàn lǐ qù bào yù táng chūn shuō zhào shū zhōng le yù jie jiào yā tou jiāng shì lù ná shàng lóu lái
走到本司院里去报玉堂春说：“罩叔中了１玉姐叫丫头将试录拿上楼来，
zhǎn kāi kàn le
展开看了，
shàng kān dì sì míng wáng jǐng xī
上刊“第四名王景卤，
zhù míng yìng tiān fǔ rú shì
注明“应天府儒士，
lǐ jì yù jie bù chū lóu mén
《礼记》”玉姐步出楼门，
jiào yā tou máng pái xiāng àn
叫丫头忙排香案，
bài xiè tiān dì
拜谢天地。
qǐ lái xiān bǎ wáng jiang xiè le zhuǎn shēn yòu xiè jīn gē
起来先把王匠谢了，转身又谢金哥。
hu de wáng bā bǎo zǐ hún bù zài tǐ
唬得亡八鸨子魂不在体。
shāng yì shuō wáng sān zhōng le jǔ bù jiǔ dào jīng bái bái de yào le yù táng chūn qù kě bù rén cái liǎng shī
商议说：“王三中了举，不久到京，白白地要了玉堂春去，可不人财两失？
sān r xiàng tā gū lǎo jué méi shén hǎo yán yǔ bān dòu shì fēi jiào tā bào wǎng rì zhī chóu
三儿向他孤老，决没甚好言语，搬斗是非，教他报往日之仇。
cǐ shì rú hé le
此事如何了？
bǎo zǐ shuō bù ruò xiān xià shǒu wéi qiáng
”鸨子说：“不若先下手为强。
wáng bā shuō zěn me yàng xià shǒu
”亡八说：“怎么样下手？
lǎo bǎo shuō zán yǐ shōu le chén guān rén yī qiān liǎng yín zi rú jīn zài yào le tā yī qiān jiàn xiē jià qián mài yǔ tā ba
”老鸨说：“咱已收了沈官人一千两银子，如今再要了他一千，贱些价钱卖与他罢。
wáng bā dào sān r bù kěn rú hé
”亡八道：“三儿不肯如何？
bǎo zǐ shuō míng rì shā zhū zǎi yáng mǎi yī zhuō zhǐ qián
”鸨子说：“明日杀猪宰羊，买一卓纸钱。
jiǎ shuō dōng yuè miào kàn huì shāo le zhǐ shuō le shì hé jiā cóng liáng zài bù zài yān huā xiàng lǐ
假说东岳庙看会，烧了纸，说了誓，合家从良，再不在烟花巷里。
xiǎo sān ruò wén zhī cóng liáng yī jié bì rán yě yào wǎng yuè miào shāo xiāng
小三若闻知从良一节，必然也要往岳庙烧香。
jiào chén guān rén xiān ān jiào zi jìng tái wǎng shān xī qù
叫沈官人先安轿子，径抬往山西去。
gōng zǐ nà shí jiù lái bú jiàn tā de qíng rén xīn xià jiù lěng le
公子那时就来，不见他的情人，心下就冷了。
wáng bā shuō cǐ jì dà miào
”亡八说：“此计大妙。
jí shí àn àn de yǔ chén hóng shāng yì
”即时暗暗地与沈洪商议。
yòu yào le tā yī qiān yín zi
又要了他一千银子。
cì zǎo yā tou bào yǔ yù jie ǎn jiā shā zhū zǎi yáng shàng yuè miào li
次早，丫头报与玉姐：“俺家杀猪宰羊，上岳庙哩。
yù jie wèn wèi hé
”玉姐问：“为何？
yā tou dào tīng de mā ma shuō wèi wáng jiě fū zhōng le kǒng pà tā dào jīng lái bào chóu jīn rì fā yuàn hé jiā cóng liáng
”丫头道：“听得妈妈说：‘为王姐夫中了，恐怕他到京来报仇，今日发愿，合家从良。
yù jie shuō shì zhēn shì jiǎ
’”玉姐说：“是真是假？
yā tou shuō dàng zhēn li
”丫头说：“当真哩！
zuó rì chén jiě fū dōu cí qù le
昨日沈姐夫都辞去了。
rú jīn zài bù jiē kè le
如今再不接客了。
yù jie shuō jì rú cǐ nǐ duì mā ma shuō wǒ yě yào qù shāo xiāng
”玉姐说：“既如此，你对妈妈说，我也要去烧香。
lǎo bǎo shuō sān jǔ nǐ yào qù kuài shū xǐ wǒ huàn jiào r tái nǐ
”老鸨说：“三咀，你要去，快，梳洗，我唤轿儿抬你。
yù jie shū zhuāng dǎ bàn tóng lǎo bǎo chū de mén lái
”玉姐梳妆打扮，同老鸨出的门来。
zhèng jiàn sì gè rén tái zhe yī dǐng kōng jiào
正见四个人，抬着一顶空轿。
lǎo bǎo biàn wèn xiē jiào shì gù de
老鸨便问：“些轿是雇的？
zhè rén shuō zhèng shì
这人说：“正是。
lǎo bǎo shuō zhè lǐ dào yuè miào yào duō shǎo gù jià
”老鸨说：“这里到岳庙要多少雇价？
nà rén shuō tái qù tái lái yào yī qián yín zi
”那人说：“抬去抬来，要一钱银子。
lǎo bǎo shuō zhǐ shì wǔ fēn
”老鸨说：“只是五分。
nà rén shuō zhè gè shì xiǎo qǐng lǎo rén jiā shàng jiào
”那人说：“这个事小，请老人家上轿。
lǎo bǎo shuō bú shì wǒ zuò shì wǒ nǚ ér yào zuò
”老鸨说：“不是我坐，是我女儿要坐。
yù jie shàng jiào nà èr rén tái zhe bù wǎng dōng yuè miào qù jìng wǎng xī mén qù le
”玉姐上轿，那二人抬着，不往东岳庙去，径往西门去了。
zǒu yǒu shù lǐ dào le shàng gāo zhuǎn zhé qù chù yù jie huí tóu kàn jiàn chén hóng zài hòu qí zhe gè luó zi
走有数里，到了上高转折去处，玉姐回头，看见沈洪在后骑着个骡子。
yù jie dà jiào yī shēng ba
玉姐大叫一声：“叭！
xiǎng shì wáng bā bǎo yú dào mài wǒ le
想是亡八鸨于盗卖我了？
yù jie dà mà nǐ zhèi xiē zéi gǒu nú tái wǒ zhù nà lǐ qù
”玉姐大骂：“你这些贼狗奴，抬我柱那里去？
chén hóng shuō wǎng nà lǐ qù
”沈洪说：“往那里去？
wǒ wèi nǐ qù le èr qiān liǎng yín zi mǎi nǐ wǎng shān xī jiā qù
我为你去了二千两银子，买你往山西家去。
yù jie zài jiào zhōng hào táo dà kū mà shēng bù jué
”玉姐在轿中号陶大哭，骂声不绝。
nà jiào fū tái le fēi yě sì zǒu
那轿夫抬了飞也似走。
xíng le rì tiān sè yǐ wǎn
行了～日，天色已晚。
chén hóng xún le yī zuò diàn fáng pái hé yīn měi jiǔ zhǐ wàng dòng fáng huān lè
沈洪寻了一座店房，排合音美酒，指望洞房欢乐。
shéi zhī yù jie tí zhe biàn mà chù zhe biàn dǎ
谁知玉姐题着便骂，触着便打。
chén hóng jiàn diàn zhōng rén duō kǒng pà chū chǒu xiǎng dào wèng zhōng zhī biē bù pà tā zǒu le quán nài jǐ rì dào wǒ jiā zhōng hé chóu bù cóng
沈洪见店中人多，恐怕出丑，想道：“瓮中之鳖，不怕他走了，权耐几日，到我家中，何愁不从。
yú shì fǎn jiāng hǎo huà fèng cheng bìng bù qù fàn tā
”于是反将好话奉承，并不去犯他。
yù jie zhōng rì tí kū zì bù bì shuō
玉姐终日啼哭，自不必说。
què shuō gōng zǐ yí dào běi jīng jiāng xíng li shàng diàn zì jǐ dài liǎng gè jiā rén jiù wǎng wáng yín jiàng jiā tàn wèn yù táng chūn xiāo xī
却说公子一到北京，将行李上店，自己带两个家人，就往王银匠家，探问玉堂春消息。
wáng jiang qǐng gōng yú zuò xia yǒu jiàn chéng jiǔ qiě chī sān bēi jiē fēng màn màn gào sù
王匠请公于坐下：“有见成酒，且吃三杯接风，慢慢告诉。
wáng jiang jiù ná jiǔ lái zhēn shàng
，，王匠就拿酒来斟上。
sān guān bù hǎo tuī cí lián yǐn le sān bēi yòu wèn yù jie gǎn bù zhī wǒ lái
三官不好推辞，连饮了三杯，又问：“玉姐敢不知我来？
wáng jiang jiào sān shū kāi huái zài yǐn sān bēi
”王匠叫：“三叔开怀，再饮三杯。
sān guān shuō gōu le bù chī le
”三官说：“勾了，不吃了。
wáng jiang shuō sān shū jiǔ bié duō yǐn jǐ bēi bú yào tài qiān
”王匠说：“三叔久别，多饮几杯，不要太谦。
gōng yǔ yòu yǐn le jǐ bēi wèn zhè jǐ rì céng jiàn yù jie bù céng guǎng wáng jiang yòu jiào sān shū qiě mò wèn cǐ shì zài chī sān bēi
”公予又饮了几杯，问：“这几日曾见玉姐不曾广王匠又叫：，‘三叔且莫问此事，再吃三杯。
gōng zǐ xīn yí zhàn qǐ shuō yǒu shèn huò zhǎng huò duǎn shuō gè míng bái xiū mèn sǐ wǒ yě wáng jiang zhǐ shì quàn jiǔ
”公子心疑，站起说：“有甚或长或短，说个明白，休闷死我也１王匠只是劝酒。
què shuō jīn gē zài mén shǒu jīng guò zhī dào gōng zǐ zài nèi jìn lái kē tóu jiào xǐ
却说金哥在门首经过，知道公子在内，进来磕头叫喜。
sān guān wèn jīn gē nǐ sān shěn jìn rì hé rú
三官问金哥：“你三婶近日何如？
jīn gē nián yòu duō zuǐ shuō mài le
”金哥年幼多嘴，说：“卖了。
sān guān jí wèn shuō mài le shuí
”三官急问说：“卖了谁？
wáng jiang chǒu le jīn gē yī yǎn jīn gē suō le kǒu
”王匠瞅了金哥一眼，金哥缩了口。
gōng zǐ jiān zhí pán wèn èr rén mán bù guò shuō sān shěn mài le
公子坚执盘问，二人瞒不过，说：“三婶卖了。
gōng zǐ wèn jǐ shí mài le
”公子问：“几时卖了？
wáng jiang shuō yǒu yí gè yuè le
”王匠说：“有一个月了。
gōng zǐ tīng shuō yī tóu zhuàng zài chén āi
”公子听说，一头撞在尘埃。
èr rén máng fú qǐ lái
二人忙扶起来。
gōng zǐ wèn jīn gē mài zài nà lǐ qù le
公子问金哥：“卖在那里去了？
jīn gē shuō mài yǔ shān xī kè rén chén hóng qù le
”金哥说：“卖与山西客人沈洪去了。
sān guān shuō nǐ nà sān shěn jiù zěn me kěn qù
”三官说：“你那三婶就怎么肯去？
jīn gē xù chū bǎo ér jiǎ yì cóng liáng shā zhū zǎi yáng shàng yuè miào hōng sān shěn tóng qù shāo xiāng
”金哥叙出：“鸨儿假意从良，杀猪宰羊上岳庙，哄三婶同去烧香。
sī yǔ chén hóng yuē dìng gù xià jiào zi tái qù bù zhī xià luò
私与沈洪约定，雇下轿子抬去，不知下落。
gōng zǐ shuō wáng bā dào mài wǒ yù táng chūn wǒ yǔ tā suàn zhàng nà shí jiào jīn gē gēn zhe dài lǐng jiā rén jìng dào běn sī yuàn lǐ
”公子说：“亡八盗卖我玉堂春，我与他算帐１那时叫金哥跟着，带领家人，径到本司院里。
jìn de yuàn mén wáng bā yǎn kuài pǎo qù duǒ le
进的院门，亡八眼快，跑去躲了。
gōng zǐ wèn zhòng yā tou nǐ jiā yù jie hé zài
公子问众丫头：“你家玉姐何在？
wú rén gǎn yīng
”无人敢应。
gōng zǐ fā nù fáng zhōng xún jiàn lǎo bǎo yī bǎ jiū zhù jiào jiā rén luàn dǎ
公子发怒，房中寻见老鸨，一把揪住，叫家人乱打。
jīn gē quàn zhù gōng zǐ jiù zǒu zài bǎi huā lóu shàng kàn jiàn jǐn zhàng luō shāi yuè jiā nù nǎo bǎ xiāng lóng jìn xíng dǎ suì qì de chī dāi le wèn yā tou nǐ jiě jie jià nà jiā qù le
金哥劝祝公子就走在百花楼上，看见锦帐罗筛，越加怒恼，把箱笼尽行打碎，气得痴呆了，问：“丫头，你姐姐嫁那家去了？
kě lǎo shí shuō ráo nǐ dǎ
可老实说，饶你打。
yā tou shuō qù shāo xiāng bù zhī dào jiù tōu mài le tā
”丫头说：“去烧香，不知道就偷卖了他。
gōng zǐ mǎn yǎn luò lèi shuō yuān jiā bù zhī shì zhèng qī shì piān qiè
”公子满眼落泪，说：“冤家，不知是正妻，是偏妾？
yā tou shuō tā jiā lǐ zì yǒu lǎo pó
”’丫头说：“他家里自有老婆。
gōng zǐ tīng shuō xīn zhōng dà nù hèn mà wáng bā yín fù bù rén bù yì yā tou shuō tā jīn rì jià bié rén qù le hái téng tā zěn de
”公子听说，心中大怒，恨骂：“亡八淫妇，不仁不义１丫头说：“他今日嫁别人去了，还疼他怎的？
gōng zǐ mǎn yǎn liú lèi
”公子满眼流泪。
zhèng shuō jiān hū fú péng yǒu lái fǎng
正说间，忽服朋友来访。
jīn gē quàn sān shū xiū nǎo sān shěn yī shí bù zài le nǐ zòng rán kū tā tā yě bù zhī dào
金哥劝：“三叔休恼，三婶一时不在了，你纵然哭他，他也不知道。
jīn yǒu xǔ duō xiàng gōng zài diàn zhōng xiāng fǎng wén gōng zǐ zài yuàn zhōng dōu yào lái
今有许多相公在店中相访，闻公子在院中，都要来。
gōng zǐ tīng shuō kǒng pà péng yǒu xiào huà jí biàn qǐ shēn huí diàn
”公子听说，恐怕朋友笑话，即便起身回店。
gōng zǐ xīn zhōng qì mèn wú xīn yìng jǔ yì yù shù zhuāng huí jiā
公子心中气闷，无心应举，意欲束装回家。
péng yǒu wén zhī dōu lái quàn shuō shùn qīng xiōng gōng míng shì dà shì biǎo zǐ shì wèi jié nà lǐ yǒu lì biǎo yú ér bù qù qiú gōng míng zhī lǐ
朋友闻知，都来劝说：“顺卿兄，功名是大事，表子是未节，那里有力表于而不去求功名之理？
gōng zǐ shuō liè wèi bù zhī wǒ fèn zhì qín xué jiē wèi yù táng chūn de yán yǔ jī wǒ
”公子说：“列位不知，我奋志勤学，皆为玉堂春的言语激我。
yuān jiā wèi wǒ shòu le qiān xīn wàn kǔ wǒ zěn kěn qīng shě
冤家为我受了千辛万苦，我怎肯轻舍？
zhòng rén jiào shùn qīng xiōng nǐ tǎng lián jié xìng zài bǐ de jiàn zhī hé nán
”众人叫：“顺卿兄，你倘联捷，幸在彼地，见之何难？
nǐ ruò huí jiā yōu lǜ chéng bìng fù mǔ xuán xīn péng yǒu xiào chǐ nǐ yǒu hé yì
你若回家，忧虑成病，父母悬心，朋友笑耻，你有何益？
sān guān zì sī yán zhī zuì dāng tǎng huò jiǎo xìng dé dào shān xī píng shēng yuàn zú yǐ shù yán quàn xǐng gōng zǐ
”三官自思言之最当，倘或侥幸，得到山西，平生愿足矣，数言劝醒公子。
huì shì rì qī yǐ dào gōng zǐ jìn le sān chǎng guǒ zhōng jīn bǎng èr jiǎ dì bā míng xíng bù guān zhèng
会试日期已到，公子进了三场，果中金榜二甲第八名，刑部观政。
sān gè yuè xuǎn le zhēn dìng fǔ lǐ xíng guān jí qiǎn jiào mǎ yíng qǐng fù mǔ xiōng sǎo
三个月，选了真定府理刑官，即遣轿马迎请父母兄嫂。
fù mǔ bù lái huí shū shuō jiào tā zuò guān qín shèn gōng lián
父母不来，回书说：“教他做官勤慎公廉。
niàn nǐ nián zhǎng wèi qǔ yǐ pìn liú dōu táng zhī nǚ bù rì sòng zhì rèn suǒ chéng qīn
念你年长未娶，已聘刘都堂之女，不日送至任所成亲。
gōng zǐ yī xīn zhǐ xiǎng zhe yù táng chūn quán bù yǐ pìn qǔ wèi xǐ
”公子一心只想着玉堂春，全不以聘娶为喜。
zhèng shì yǐ jiāng lù liǔ wèi lián lǐ fān bǎ jiā jī zuò yě yuān
正是：已将路柳为连理、翻把家鸡作野鸳。
qiě shuō chén hóng zhī qī pí shì yě yǒu jǐ fēn yán sè suī rán sān shí yú suì bǐ èr bā shào nián yě hái fēng sāo
且说沈洪之妻皮氏，也有几分颜色，虽然三十余岁，比二八少年，也还风骚。
píng xī jiān xián lǎo gōng cū chǔn bú huì fēng liú yòu chū wài rì duō zài jiā rì shǎo
平昔间嫌老公粗蠢，不会风流，又出外日多，在家日少。
pí shì sè xìng dà zhòng dǎ áo bù guò jiàn bì yǒu gè jiàn shēng xìng zhào míng áng zì yòu guàn zǒu huā liǔ chǎng zhōng wéi rén fēng yuè jìn rì sàng ǒu
皮氏色性大重，打熬不过，间壁有个监生，姓赵名昂，自幼惯走花柳场中，为人风月，近日丧偶。
suī huī shì nà sù xiàng gōng jiā dào yǐ zài xiāo fá yī biān
虽徽是纳粟相公，家道已在消乏一边。
yī rì pí shì zài hòu yuán kàn huā ǒu rán zhuàng jiàn zhào áng bǐ cǐ yǒu xīn dōu kàn shàng le
一日，皮氏在后园看花，偶然撞见赵昂，彼此有心，都看上了。
zhào áng fǎng zhī xiàng kǒu zuò xiē jiā de wáng pó zài chén jiā zǒu dòng shí shú qiě shì lì kǒu shàn yú zuò méi shuō hé nǎi jiāng bái yín èr shí liǎng huì lù wáng pó yāng tā tōng jiǎo
赵昂访知巷口做歇家的王婆，在沈家走动识熟，且是利口，善于做媒说合，乃将白银二十两，贿赂王婆，央他通脚。
pí shì píng xī jiān bù liáng de kǒu qì yǐ yǒu zài wáng pó dù lǐ
皮氏平昔间不良的口气，已有在王婆肚里。
kuàng qiě jīn rì nǐ tān wǒ ài yī shuō yī shàng yōu qī mì yuē yī qiáng zhī gé tī shàng tī xià zuò jiù le yī diǎn bù míng bù bái de shì
况且今日你贪我爱，一说一上，幽期密约，一墙之隔，梯上梯下，做就了一点不明不白的事。
zhào áng yī zhě tān pí shì zhī sè èr zhě yào piàn tā qián cái
赵昂一者贪皮氏之色，二者要骗他钱财。
zhěn xí zhī jiān jié lì fèng cheng
枕席之间，竭力奉承。
pí shì xīn ài zhào áng dàn shì kāi kǒu wú yǒu bù cóng hèn bù dé lián jiā dàng dōu jīn tiē le tā
皮氏心爱赵昂，但是开口，无有不从，恨不得连家当都津贴了他。
bù shàng yī nián qīng gēng dào kuāng piàn dé yī kōng
不上一年，倾羹倒筐，骗得一空。
chū shí zhǐ tuī shì gù zàn shí nà jiè jiè qù hòu fēn háo bù hái
初时只推事故，暂时那借，借去后，分毫不还。
pí shì zhǐ chóu lǎo gōng huí lái pán tóng shí wú yán huí dá
皮氏只愁老公回来盘同时，无言回答。
yī yè yǔ zhào áng shāng yì yù yào gēn zhào áng táo zǒu tā fāng
一夜与赵昂商议，欲要跟赵昂逃走他方。
zhào áng dào wǒ yòu bú shì chì jiǎo hàn rú hé zǒu de
赵昂道：“我又不是赤脚汉，如何走得？
biàn zǒu le yě bù miǎn chī guān sī
便走了，也不免吃官司。
zhī chú àn dì móu shā le chén hóng zuò gè cháng jiǔ fū qī qǐ bù jìn měi pí shì diǎn tóu bù yǔ
只除暗地谋杀了沈洪，做个长久夫妻，岂不尽美”皮氏点头不语。
què shuō zhào áng yǒu xīn dǎ tīng chén hóng de xiāo xī xiǎo de tā tǎo le yuàn jì yù táng chūn yí lù huí lái jí máng bào yǔ pí shì zhī dào gù yì jiāng yán yǔ chù nǎo pí shì
却说赵昂有心打听沈洪的消息，晓得他讨了院妓玉堂春一路回来，即忙报与皮氏知道，故意将言语触恼皮氏。
pí shì yuàn hèn bù jué yú shēng jiān rú jīn zěn me yàng duì fù tā shuō hǎo shī zhào áng dào jìn mén shí nǐ biàn shù tā bú shì yǔ tā xún nào jiào tā lǐng zhe chāng gēn lìng zhù nà shí píng nǐ ān pái le
皮氏怨恨不绝于声，间：“如今怎么样对付他说好尸赵昂道：“7进门时，你便数他不是，与他寻闹，叫他领着娼根另住，那时凭你安排了。
wǒ yāng wáng pó shú de xiē pī shuāng zài cǐ qù biàn fàng zài shí qì nèi bǎ yǔ tā liǎng gè chī
我央王婆赎得些砒霜在此，觑便放在食器内，把与他两个吃。
děng tā shuāng sǐ yě bà dān sǐ yě bà pí shì shuō tā hǎo chī de shì là miàn
等他双死也罢，单死也罢１皮氏说：“他好吃的是辣面。
zhào áng shuō là miàn nèi zhèng hǎo xià yào
：赵昂说：“辣面内正好下药。
liǎng rén quān tào yǐ dìng zhǐ děng chén hóng rén lái
”两人圈套已定，只等沈洪人来。
bù yī rì chén hóng dào le gù xiāng jiào pú rén hé yù jie zàn tíng mén wài zì jǐ xiān jìn mén yǔ pí shì xiāng jiàn mǎn liǎn péi xiào shuō dà jiě xiū guài wǒ rú jīn zuò le yī jiàn shì
不一日，沈洪到了故乡，叫仆人和玉姐暂停门外，自己先进门，与皮氏相见，满脸陪笑说：“大姐休怪，我如今做了一件事。
pí shì shuō nǐ mò bú shì qǔ le gè xiǎo lǎo pó
”皮氏说：“你莫不是娶了个小老婆？
chén hóng shuō shì le
”沈洪说：“是了。
pí shì dà nù shuō wèi qī de zhěng nián yuè zài jiā shǒu huó gū juān nǐ què huā liǔ kuài huó yòu dài zhè po yín fù huí lái quán wú fū qī zhī qíng
”皮氏大怒，说：“为妻的整年月在家守活孤娟，你却花柳快活，又带这泼淫妇回来，全无夫妻之情。
nǐ ruò yào liú zhè yín fù shí nǐ zì zài xi tīng yí dài zhù xià bù xǔ lái chán wǒ
你若要留这淫妇时，你自在西厅一带住下，不许来缠我。
wǒ yě méi fú shòu zhè yín fù de bài bù ān tā lái
我也没福受这淫妇的拜，不安他来。
áng rán shuō ba tí kū qǐ lái pāi shǐ pāi dèng kǒu lǐ qiān wáng bā wàn yín fù mà bù jué shēng
”昂然说罢，啼哭起来，拍始拍凳，口里“千亡八，万淫妇”骂不绝声。
chén hóng quàn jiě bù dé xiǎng dào qiě zàn shí yī tā yán yǔ zài xi tīng zhù jǐ rì luò de shòu yòng
沈洪劝解不得，想道：“且暂时依他言语在西厅住几日，落得受用。
děng tā qì xiāo le shí què lǐng yù táng chūn yǔ tā kē tóu
等他气消了时，却领玉堂春与他磕头。
chén hóng zhī dào hún jiā shì chī cù shéi zhī tā yǒu le sī qíng yòu qiě fáng jì kōng xū le zhèng pà lǎo gōng jìn fáng jiè cǐ jī huì dǎ fā tā lìng jū
”沈洪只道浑家是吃醋，谁知他有了私情，又且房计空虚了，正怕老公进房，借此机会，打发他另居。
zhèng shì nǐ xiàng dōng shí wǒ xiàng xī gè rén yǒu yì zì jiā zhī
正是：你向东时我向西，各人有意自家知。
bù zài huà xià
不在话下。
què shuō yù táng chūn céng yǔ wáng gōng zi shè shì jīn fān zěn kěn shī jié yú chén hóng fù zhōng yí lù dǎ gǎo wǒ ruò dào zhè yàn wù jiā zhōng jiāng qíng jié kū sù tā dà niáng zǐ qiú tā zuò zhǔ yǐ quán jié cāo
却说玉堂春曾与王公子设誓，今番怎肯失节于沈洪，腹中一路打槁：“我若到这厌物家中，将情节哭诉他大娘子，求他做主，以全节操。
màn màn de jì xìn yǔ sān guān jiào tā jiāng èr qiān liǎng yín zi lái shú wǒ qù què bù hǎo
慢慢的寄信与三官，教他将二千两银子来赎我去，却不好。
jí dào chén hóng jiā lǐ wén zhī dà niáng bù xǔ xiāng jiàn dǎ fā zhě gōng hé tā wǎng xi tīng lìng zhù bù suí qí jì xīn zhōng yòu jīng yòu kǔ
”及到沈洪家里，闻知大娘不许相见，打发者公和他往西厅另住，不遂其计，心中又惊又苦。
chén hóng ān pái chuáng zhàng zài xiāng fáng ān dùn le sū sān
沈洪安排床帐在厢房，安顿了苏三。
zì jǐ què qù wō bàn pí shì péi chī yè fàn
自己却去窝伴皮氏，陪吃夜饭。
bèi pí shì sān huí wǔ cì cuī gǎn chén hóng shuō wǒ qù xi tīng shí zhǐ pà dà niáng zhe nǎo
被皮氏三回五次催赶，沈洪说：“我去西厅时，只怕大娘着恼。
pí shì shuō nǐ zài cǐ wǒ fǎn nǎo
”皮氏说：“你在此，我反恼；
lí le wǒ yǎn jīng wǒ biàn bù nǎo
离了我眼睛，我便不恼。
chén hóng chàng gè dàn rě xiè shēng dé zuì
”沈洪唱个淡喏，谢声：“得罪。
chū le fáng mén jìng wàng xi tīng ér lái
”出了房门，径望西厅而来。
yuán lái yù jie chéng zhe chén hóng bù zài jiǎn chū tā pū gài piē zài tīng zhōng zì jǐ guān shàng fáng mén zì shuì le
原来玉姐乘着沈洪不在，检出他铺盖撇在厅中，自己关上房门自睡了。
rèn chén hóng dǎ mén nà lǐ kěn kāi
任沈洪打门，那里肯开。
què hǎo pí shì jiào xiǎo duàn míng dào xi tīng kàn lǎo gōng shuì yě bù céng
却好皮氏叫小段名到西厅看老公睡也不曾。
chén hóng píng rì yuán yǔ xiǎo duàn míng yǒu qíng nà shí chě zài pù shàng cǎo cǎo hé huān yě dāng chūn fēng yī dù
沈洪平日原与小段名有情，那时扯在铺上，草草合欢，也当春风一度。
shì bì xiǎo duàn míng zì qù le
事毕，小段名自去了。
chén hóng shēn zi kùn juàn yī jiào shuì qù zhí zhì tiān míng
沈洪身子困倦，一觉睡去直至天明。
què shuō pí shì zhè yī yè děng zhào áng bù lái xiǎo duàn míng huí hòu lǎo gōng yòu shuì le
却说皮氏这一夜等赵昂不来，小段名回后，老公又睡了。
fān lái fù qù yī yè bù céng hé yǎn
翻来覆去，一夜不曾合眼。
tiān míng zǎo qǐ gǎn xià yī zhóu miàn zhǔ shóu fēn zuò liǎng liú pí shì qiāo qiào bǎ pī shuāng sā zài miàn nèi què jiāng là zhī jiāo shàng jiào xiǎo duàn míng sòng qù xi tīng yǔ nǐ diē diē chī
天明早起，赶下一轴面，煮熟分作两硫，皮氏悄俏把砒霜撒在面内，却将辣汁浇上，叫小段名送去西厅：“与你爹爹吃。
xiǎo duàn míng sòng zhì xi tīng jiào dào diē diē dà niáng qiàn nǐ sòng là miàn yǔ nǐ chī chén hóng jiàn de liǎng wǎn jiù jiào wǒ r sòng yī wǎn yǔ nǐ èr niang chī
”小段名送至西厅，叫道：“爹爹，大娘欠你，送辣面与你吃／沈洪见得两碗，就叫：“我儿，送一碗与你二娘吃。
xiǎo duàn míng biàn qù qiāo mén
”小段名便去敲门。
yù jie zài chuáng shàng wèn níng zuò shèn me
玉姐在床上问：宁做甚么？
xiǎo duàn míng shuō qǐng èr niang qǐ lái chī miàn
”小段名说：“请二娘起来吃面。
yù jie dào wǒ bú yào chī
”玉姐道：“我不要吃。
chén hóng shuō xiǎng shì nǐ èr niang hái yào shuì mò qù nào tā
”沈洪说：“想是你二娘还要睡，莫去闹他。
chén hóng bǎ liǎng wǎn dōu chī le xū yú ér jīng xiǎo duàn míng shōu wǎn qù le
”沈洪把两碗都吃了，须臾而荆小段名收碗去了。
chén hóng yī shí dù téng jiào dào bù hǎo le sǐ yě sǐ yě yù jie hái zhǐ rèn jiǎ yì kàn zhe shēng yīn jiàn biàn kāi mén chū lái kàn shí zhī jiàn chén hóng jiǔ qiào liú xiě ér sǐ
沈洪一时肚疼，叫道：，不好了，死也死也１玉姐还只认假意，看着声音渐变，开门出来看时，只见沈洪九窍流血而死。
zhèng bù zhī shèn me yuán gù huāng huāng de gāo jiào jiù rén zhǐ tīng de jiǎo bù xiǎng pí shì zǎo dào bù děng yù jie kāi yán jiù biàn guò liǎn gù yì wèn dào hǎo hǎo de yī gè rén zěn me jiù sǐ le
正不知甚么缘故，慌慌的高叫：“救人１只听得脚步响，皮氏早到，不等玉姐开言，就变过脸，故意问道：“好好的一个人，怎么就死了？
xiǎng bì nǐ zhè xiǎo yín fù nòng sǐ le tā yào qù jià rén yù jie shuō nà yā tou sòng miàn lái jiào wǒ chī wǒ bú yào chī bìng bù céng kāi mén
想必你这小淫妇弄死了他，要去嫁人１玉姐说：“那丫头送面来，叫我吃，我不要吃，并不曾开门。
shéi zhī tā chī le biàn dù téng sǐ le
谁知他吃了，便肚疼死了。
bì shì miàn lǐ yǒu xiē yuán gù
必是面里有些缘故。
pí shì shuō fàng pì
”皮氏说：“放屁！
miàn lǐ ruò yǒu yuán gù bì shì nǐ zhè xiǎo yín fù zuò xià de
面里若有缘故，必是你这小淫妇做下的。
bù rán nǐ rú hé xiān xiǎo de zhè miàn shì chī bù dé de bù kěn chī
不然，你如何先晓得这面是吃不得的，不肯吃？
nǐ shuō bìng bù céng kāi mén rú hé què zài mén wài
你说并不曾开门，如何却在门外？
zhè móu sǐ qíng yóu bú shì nǐ shì shuí
这谋死情由，不是你，是谁？
shuō ba jiǎ kū qǐ yǎng jiā de tiān lái
”说罢，假哭起“养家的天”来。
jiā zhōng chōng pū yǎng niáng dōu luàn zuò yī duī
家中憧仆养娘都乱做一堆。
pí shì jiù jiāng sān chǐ bái bù bǎi tóu chě le yù jie wǎng zhī xiàn chù jiào hǎn
皮氏就将三尺白布摆头，扯了玉姐往知县处叫喊。
zhèng zhí gōng zhī xiàn shēng táng huàn jìn wèn qí yuán gù
正直工知县升堂，唤进问其缘故。
pí shì shuō xiǎo fù rén pí shì
皮氏说：“小妇人皮氏。
zhàng fū jiào chén hóng zài běi jīng wèi shāng yòng qiān jīn qǔ zhè chāng fù jiào zuò yù táng chūn wèi qiè
丈夫叫沈洪，在北京为商，用千金娶这娼妇，叫做玉堂春为妾。
zhè chāng fù xián zhàng fū chǒu lòu yīn chī là miàn àn jiāng dú yào fàng rén zhàng fū chī le dēng shí shēn sǐ
这娼妇嫌丈夫丑陋，因吃辣面，暗将毒药放人，丈夫吃了，登时身死。
wàng yé ye duàn tā cháng mìng
望爷爷断他偿命。
wáng zhī xiàn tīng ba wèn yù táng chūn nǐ zěn me shuō
”王知县听罢，问：“玉堂春，你怎么说？
yù jie shuō yé ye xiǎo fù rén yuán jí běi zhí lì dà tóng fǔ rén shì
”玉姐说：“爷爷，小妇人原籍北直隶大同府人氏。
zhǐ yīn nián suì huāng hàn fù qīn bǎ wǒ mài zài běn sī yuàn sū jiā
只因年岁荒旱，父亲把我卖在本司院苏家。
mài le sān nián hòu chén hóng kàn jiàn qǔ wǒ huí jiā
卖了三年后，沈洪看见，娶我回家。
pí shì jí dù àn jiāng dú yào cáng zài miàn zhōng dú sǐ zhàng fū xìng mìng
皮氏嫉妒，暗将毒药藏在面中，毒死丈夫性命。
fǎn yǐ diāo pō zhǎn lài xiǎo fù rén
反倚刁泼，展赖小妇人。
zhī xiàn tīng yù jie shuō le yī huì jiào pí shì xiǎng nǐ jiàn nà nán zǐ qì jiù yíng xīn nǐ huái hèn zài xīn yào sǐ qīn fū cǐ qíng lǐ huò yǒu zhī
”知县听玉姐说了一会，叫：“皮氏，想你见那男子弃旧迎新，你怀恨在心，药死亲夫，此情理或有之。
pí shì shuō yé ye wǒ yǔ zhàng fū cóng yòu de fū qī zěn rěn zuò zhè jué qíng de shì
”皮氏说：“爷爷，我与丈夫从幼的夫妻，怎忍做这绝情的事！
zhè sū shì yuán shì bù liáng zhī fù bié yǒu gè xīn shàng zhī rén fēn míng shì tā yào sǐ yào tú gǎi jià
这苏氏原是不良之妇，别有个心上之人，分明是他药死，要图改嫁。
wàng qīng tiān yé ye míng jìng
望青天爷爷明镜。
zhī xiàn nǎi jiào sū shì nǐ guò lái
”知县乃叫苏氏：“你过来。
wǒ xiǎng nǐ yuán xì chāng mén nǐ ài nà fēng liú biāo zhì de rén xiǎng shì nǐ jiàn zhàng fū chǒu lòu bù chèn nǐ yì gù cǐ bǎ dú yào yào sǐ shì shí
我想你原系娼门，你爱那风流标致的人，想是你见丈夫丑陋，不趁你意，故此把毒药药死是实。
jiào zào lì bǎ sū shì yǔ wǒ jiā qǐ lái yù jie shuō yé ye
”叫皂隶：“把苏氏与我夹起来１玉姐说：“爷爷！
xiǎo fù rén suī zài yān huā xiàng lǐ gēn le chén hóng yòu bù céng nán wéi bàn fēn zěn xià zhè bān dú shǒu
小妇人虽在烟花巷里，跟了沈洪又不曾难为半分，怎下这般毒手？
xiǎo fù rén guǒ yǒu è yì hé bù zài bàn lù móu hài
小妇人果有恶意，何不在半路谋害？
jì dào le tā jiā tā zěn róng de xiǎo fù rén zuò shǒu jiǎo
既到了他家，他怎容得小妇人做手脚？
zhè pí shì zuó yè jiù gǎn chū zhàng fū bù xǔ tā jìn fáng
这皮氏昨夜就赶出丈夫，不许他进房。
jīn zǎo de miàn chū yú pí shì zhī shǒu xiǎo fù rén jǐng wú gān shè
今早的面，出于皮氏之手，小妇人井无干涉。
wáng zhī xiàn jiàn tā èr rén gè shuō yǒu lǐ jiào zào lì zàn bǎ tā èr rén jì jiān wǒ chāi rén fǎng shí zài shěn
”王知县见他二人各说有理，叫皂隶暂把他二人寄监：“我差人访实再审。
èr rén jìn le nán láo bù tí
”二人进了南牢不题。
què shuō pí shì chāi rén mì mì chuán yǔ zhào áng jiào tā kuài lái dǎ diǎn
却说皮氏差人密密传与赵昂，叫他快来打点。
zhào áng ná zhe chén jiā yín zi yǔ xíng fáng lì yī bǎi liǎng shū shǒu bā shí liǎng zhǎng àn de xiān shēng wǔ shí liǎng mén zǐ wǔ shí liǎng liǎng bān zào lì liù shí liǎng jìn zǐ měi rén èr shí liǎng shàng xià dǎ diǎn tíng dāng
赵昂拿着沈家银子，与刑房吏一百两，书手八十两，掌案的先生五十两，门子五十两，两班皂隶六十两，禁子每人二十两，上下打点停当。
fēng le yī qiān liǎng yín zi fàng zài tán nèi dāng jiǔ sòng yǔ wáng zhī xiàn
封了一千两银子，放在谭内，当酒送与王知县；
zhī xiàn shòu le
知县受了。
cì rì qīng chén shēng táng jiào zào lì bǎ pí shì yì qǐ tí chū lái
次日清晨升堂，叫皂隶把皮氏一起提出来。
bù duō shí dào le dāng táng guì xià
不多时到了，当堂跪下。
zhī xiàn shuō wǒ yè lái yī mèng mèng jiàn chén hóng shuō wǒ shì sū shì yào sǐ yǔ nà pí shì wú gān
知县说：“我夜来一梦，梦见沈洪说：‘我是苏氏药死，与那皮氏无干。
yù táng chūn zhèng dài fēn biàn zhī xiàn dà nù shuō rén shì kǔ chóng bù dǎ bù zhāo
’”玉堂春正待分辨，知县大怒，说：“人是苦虫，不打不招。
jiào zào lì yǔ wǒ līng zhuó shí dǎ
”叫皂隶：“与我拎着实打！
wèn tā zhāo yě bù zhāo
问他招也不招？
tā ruò bù zhāo jiù huó huó qiāo sǐ yù jie áo xíng bù guò shuō yuàn zhāo
他若不招，就活活敲死１玉姐熬刑不过，说：“愿招。
zhī xiàn shuō fàng xià xíng jù
”知县说：“放下刑具。
zào lì dì bǐ yǔ yù jie huà gòng
”皂隶递笔与玉姐画供。
zhī xiàn shuō pí shì zhào bǎo zài wài yù táng chūn shōu jiān
知县说：“皮氏召保在外，玉堂春收监。
zào lì jiāng yù jie shǒu zhǒu jiǎo liào dài jìn nán láo
”皂隶将玉姐手肘脚镣，带进南牢。
jìn zǐ láo tóu dōu dé le zhào shàng shè yín zi jiāng yù jie bǎi bān líng rǔ
禁子牢头都得了赵上舍银子，将玉姐百般凌辱。
zhǐ děng shàng sī xiáng yǔn zhī hòu jiù dì zuì zhuàng jié guǒ tā xìng mìng
只等上司详允之后，就递罪状，结果他性命。
zhèng shì ān pái fù hǔ qín lóng jì duàn sòng chóu wān wèi fèng rén xiǎo qiě xǐ yǒu gè xíng fáng lì xìng liú míng zhì rén wéi rén zhèng zhí wú sī
正是：安排缚虎擒龙计，断送愁弯位凤人小且喜有个刑房吏姓刘名志仁，为人正直无私。
sù zhī pí shì yǔ zhào áng yǒu hǎo dōu shì wáng pó shuō hé
素知皮氏与赵昂有好，都是王婆说合。
shù rì qián zhuàng jiàn wáng pó zài shēng yào pù nèi shú pī shuāng shuō yào yào lǎo shǔ
数日前撞见王婆在生药铺内赎砒霜，说：“要药老鼠。
liú zhì rén jiù yǒu xiē yí xīn
”刘志仁就有些疑心。
jīn rì zuò chū rù mìng lái zhào jiàn shēng shǐ zhe chén jiā bù téng de yín zi lái yá mén dǎ diǎn bǎ sū shì mǎi chéng sǐ zuì tiān lǐ hé zài
今日做出入命来，赵监生使着沈家不疼的银子来衙门打点，把苏氏买成死罪，天理何在？
chóu chú yī huì wǒ xià jiān qù kàn kàn
踌躇一会：“我下监去看看。
nà jìn zǐ zhèng zài nà lǐ bī yù jie yào dēng yóu qián zhì rén hē tuì zhòng rén jiāng wēn yán kuān wèi yù jie wèn qí yuān qíng
那禁子正在那里逼玉姐要灯油钱，志仁喝退众人，将温言宽慰玉姐，问其冤情。
yù jie chuí lèi bài su lái lì
玉姐垂泪拜诉来历。
zhì rén jiàn sì bàng wú rén suì jiāng zhào jiàn shēng yǔ pí shì sī qíng jí wáng pó shú yào shǐ wèi xì shuō yī biàn fēn fù nǐ qiě nài xīn shǒu kùn dài hòu yǒu jī huì wǒ zhǐ diǎn nǐ qù jiào yuān
志仁见四傍无人，遂将赵监生与皮氏私情及王婆赎药始未，细说一遍，分付：你且耐心守困，待后有机会，我指点你去叫冤。
rì zhú fàn shí wǒ zì gōng nǐ
日逐饭食，我自供你。
yù jie zài sān bài xiè
”玉姐再三拜谢。
jìn zǐ jiàn liú zhì rén zuò zhǔ yě bù gǎn zé shēng
禁子见刘志仁做主，也不敢则声。
cǐ huà gé guò bù tí
此话阁过不题。
què shuō gōng zǐ zì dào zhēn dìng fǔ wèi guān jǔ lì chú hài lì wèi mín yuè zhǐ shì xiǎng niàn yù táng chūn wú kè bù rán
却说公子自到真定府为官，举利除害，吏畏民悦，只是想念玉堂春，无刻不然。
yī rì zhèng zài fán nǎo jiā rén lái bào lǎo nǎi nai jiā zhōng sòng xīn nǎi nai lái le
一日正在烦恼，家人来报，老奶奶家中送新奶奶来了。
gōng zǐ tīng shuō jiē jìn jiā xiào jiàn le xīn rén kǒu zhōng bù yán xīn nèi zì sī róng mào dào yě qí zhěng zěn jí de yù táng chūn fēng qù
公子听说，接进家校见了新人，口中不言，心内自思：“容貌到也齐整，怎及得玉堂春风趣？
dāng guǒ bǎi le hé huān yàn chī xià hé fǒu bēi
”当果摆了合欢宴，吃下合否杯。
bì yīn zhī jì měng rán xiǎng qǐ duō jiāo dāng chū zhǐ wàng bái tóu xiāng shǒu shéi zhī nǐ jià le chén hóng zhè guān hào què bèi bié rén chéng shòu le
毕姻之际，猛然想起多娇：“当初指望白头相守，谁知你嫁了沈洪，这官浩却被别人承受了。
suī rán péi bàn le liú shì fū rén xīn lǐ hái xiǎng zhe yù jie yīn cǐ bù kuài dàng yè zhōng le shāng hán
”虽然陪伴了刘氏夫人，心里还想着玉姐，因此不快，当夜中了伤寒。
yòu xiǎng dāng chū yǔ yù jie bié shí fā xià shì yuàn gè bù jià qǔ
又想当初与玉姐别时，发下誓愿，各不嫁娶。
xīn xià yí huò hé yǎn jiù jiàn yù jie zài bàng
心下疑惑，合眼就见玉姐在傍。
liú fū rén qiǎn rén dào chù qí zhù fǔ xiàn guān dōu lái wèn ān qǐng míng yī qiè mài tiáo zhì yī yuè zhī wài cái de quán kě
刘夫人遣人到处祈祝，府县官都来问安，请名医切脉调治，一月之外，才得痊可。
gōng zǐ zài rèn nián yú guān shēng dà zhe xíng qǔ dào jīng
公子在任年余，官声大著，行取到京。
lì bù kǎo xuǎn tiān xià guān yuán
吏部考选天下官员。
gōng zǐ zài bù diǎn míng yǐ bì huí dào xià chǔ fén xiāng dǎo gào tiān dì zhǐ yuàn shān xī wèi guān hǎo fǎng wèn yù táng chūn xiāo xī
公子在部点名已毕，回到下处，焚香祷告天地，只愿山西为官，好访问玉堂春消息。
xū yú mǎ shàng rén lái bào wáng yé diǎn le shān xī xún àn
须臾马上人来报：“王爷点了山西巡按。
gōng zǐ tīng shuō liǎng shǒu jiā é chèn wǒ píng shēng zhī yuàn yǐ cì rì lǐng le chì yìn cí cháo lián yè qǐ mǎ wǎng shān xī shěng chéng shàng rèn qì
”公子听说，两手加额：“趁我平生之愿矣１次日领了敕印辞朝，连夜起马，往山西省城上任讫。
jí shí fā pái xiān chū xún píng yáng fǔ
即时发牌，先出巡平阳府。
gōng zǐ dào píng yáng fǔ zuò le chá yuàn guān kàn wén juàn
公子到平阳府，坐了察院，观看文卷。
jiàn sū shì yù táng chūn wèn le zhòng xíng xīn nèi jīng huāng qí zhōng bì yǒu qiāo qī
见苏氏玉堂春问了重刑，心内惊慌：“其中必有跷蹊。
suí jiào shū lì guò lái xuǎn yí gè néng gàn shì de gēn zhe wǒ sī xíng cǎi fǎng
”随叫书吏过来：“选一个能干事的，跟着我私行采访。
nǐ zhòng rén zài nèi bù kě zǒu lòu xiāo xi
你众人在内，不可走漏消息。
gōng zǐ shí xià huàn le sù zhōng qīng yī suí gēn shū lì àn àn chū le chá yuàn
公子时下换了素中青衣，随跟书吏，暗暗出了察院。
gù le liǎng gè luó zi wǎng hóng tóng xiàn lù shàng lái
雇了两个骡子，往洪同县路上来。
zhè gǎn jiǎo de xiǎo huǒ zài lù shàng xián wèn èr wèi kè guān wǎng hóng tóng xiàn yǒu shèn guì gàn
这赶脚的小伙，在路上闲问：“二位客官往洪同县有甚贵干？
gōng zǐ shuō wǒ lái hóng tóng xiàn yào qǔ gè qiè bù zhī shuí huì shuō méi
”公子说：“我来洪同县要娶个妾，不知谁会说媒？
xiǎo huǒ shuō nǐ yòu shuō qǔ xiào ǎn xiàn lǐ yí gè
”小伙说：“你又说娶校俺县里一个。
cái zhǔ yīn qǔ le gè xiǎo hài le xìng mìng
财主，因娶了个小，害了性命。
gōng zǐ wèn zěn de hài le xìng mìng
”公子问：“怎的害了性命？
xiǎo huǒ shuō zhè cái zhǔ jiào chén hóng fù rén jiào zuò yù táng chūn
”小伙说：“这财主叫沈洪，妇人叫做玉堂春。
tā shì jīng lǐ qǔ lái de
他是京里娶来的。
tā nà dà lǎo pó pí shì yǔ nà lín jiā zhào áng sī tōng pà nà hàn zi huí lái zhī dào yī fù dú yào bǎ chén hóng yào sǐ le
他那大老婆皮氏与那邻家赵昂私通，怕那汉子回来知道，一服毒药把沈洪药死了。
zhè pí shì yǔ zhào áng fǎn bǎ yù táng chūn sòng dào běn xiàn jiāng yín mǎi zhǔ guān fǔ yá mén jiāng yù táng chūn qū dǎ chéng zhāo wèn le sǐ zuì sòng zài jiān lǐ
这皮氏与赵昂反把玉堂春送到本县，将银买嘱官府衙门，将玉堂春屈打成招，问了死罪，送在监里。
ruò bù shì kuī le yí gè wài láng jǐ shí biàn sǐ le
若不是亏了一个外郎，几时便死了。
gōng zǐ yòu wèn nà yù táng chūn rú jīn zài jiān sǐ le
”公子又问：“那玉堂春如今在监死了？
xiǎo huǒ shuō bù céng
小伙说：“不曾。
gōng zǐ shuō wǒ yào qǔ gè xiǎo nǐ shuō kě tóu zhe shuí zuò méi
”公子说：“我要娶个小，你说可投着谁做媒？
xiǎo huǒ shuō wǒ sòng nǐ wǎng wáng pó jiā qù ba tā jí huì shuō méi
”小伙说：“我送你往王婆家去罢，他极会说媒。
gōng zǐ shuō nǐ zěn zhī dào tā huì shuō méi
”公子说：“你怎知道他会说媒？
xiǎo huǒ shuō zhào áng yǔ pí shì dōu shì tā zuò qiān tóu
”小伙说：“赵昂与皮氏都是他做牵头。
gōng zǐ shuō rú jīn xià tā jiā lǐ ba
”公子说：“如今下他家里罢。
xiǎo huǒ jìng yǐn dào wáng pó jiā lǐ jiào shēng gān niáng wǒ sòng gè kè guān zài nǐ jiā lái
”小伙竟引到王婆家里，叫声：“干娘，我送个客官在你家来。
zhè kè guān yào qǔ gè xiǎo nǐ kě yǔ tā shuō méi
这客官要娶个小，你可与他说媒。
wáng pó shuō lèi nǐ wǒ zhuàn le qián lái xiè nǐ
王婆说：“累你，我赚了钱来谢你。
xiǎo huǒ zì qù le
”小伙自去了。
gōng zǐ yè jiān yǔ wáng pó pān huà jiàn tā néng yán kuài yǔ shì gè jī nián de mǎ bó liù le
公子夜间与王婆攀话，见他能言快语，是个积年的马泊六了。
dào tiān míng yòu dào zhào jiàn shēng qián hòu mén kàn le yī biàn yǔ chén hóng jiā jǐn bì xiāng tōng kě zhī zuò shì fāng biàn
到天明，又到赵监生前后门看了一遍，与沈洪家紧壁相通，可知做事方便。
huí lái chī le zǎo fàn hái le wáng pó diàn qián shuō wǒ bù céng dài de cái lǐ dào shěng xià huí lái zài zuò shāng yì
回来吃了早饭，还了王婆店钱，说：“我不曾带得财礼，到省下回来，再作商议。
gōng zǐ chū de mén lái gù le luó zi xīng yè huí dào shěng chéng dào wǎn jìn le chá yuàn bù tí
”公子出的门来，雇了骡子，星夜回到省城，到晚进了察院，不题。
cì zǎo xīng huǒ fā pái àn lín hóng tóng xiàn
次早，星火发牌，按临洪同县。
gè guān cān jiàn guò fēn fù jiù yào shěn lù
各官参见过，分付就要审录。
wáng zhī xiàn huí xiàn jiào xíng fáng lì shū jí jiāng wén juàn shěn cè lián yè kāi xiě tíng dāng míng rì sòng shěn bù tí
王知县回县，叫刑房吏书即将文卷审册，连夜开写停当，明日送审不题。
què shuō liú zhì rén yǔ yù jie xiě le yī zhāng yuān zhuàng àn cáng zài shēn
却说刘志仁与玉姐写了一张冤状，暗藏在身。
dào cì rì qīng chén wáng zhī xiàn zuò zài jiān mén shǒu bǎ yīng jiě fàn rén diǎn jiàng chū lái
到次日清晨，王知县坐在监门首，把应解犯人点将出来。
yù jie jīn jiā yù suǒ yǎn lèi fēn fēn suí jiè zǐ dào le chá yuàn mén shǒu cì hou kāi mén
玉姐披枷带锁，眼泪纷纷，随解子到了察院门首，伺候开门。
xún bǔ guān cè fēng yǐ bì jiě shěn pái chū
巡捕官厕风已毕，解审牌出。
gōng zǐ xiān huàn sū shì yì qǐ
公子先唤苏氏一起。
yù jie kǒu chēng yuān wǎng tàn huái zhōng sù zhuàng chéng shàng
玉姐口称冤枉，探怀中诉状呈上。
gōng zǐ tái tóu jiàn yù jie zhè bān mú yàng xīn zhōng qī cǎn jiào tīng shì guān jiē shàng zhuàng lái
公子抬头见玉姐这般模样，心中凄惨，叫听事官接上状来。
gōng zǐ kàn le yī biàn wèn shuō nǐ cóng xiǎo jià chén hóng kě hái jiē le jǐ nián kè
公子看了一遍，问说：你从小嫁沈洪，可还接了几年客？
yù jie shuō yé ye
”玉姐说：“爷爷！
wǒ cóng xiǎo jiē zhe yí gè gōng zǐ tā shì nán jīng lǐ bù shàng shū sān shè rén
我从小接着一个公子，他是南京礼部尚书三舍人。
gōng zǐ pà tā shuō chū chǒu chù hē shēng zhù le
”公子怕他说出丑处，喝声：“住了！
wǒ jīn zhǐ wèn nǐ móu shā rén mìng shì bù xiāo duō jiǎng
我今只问你谋杀人命事，不消多讲。
yù jie shuō yé ye
”玉姐说：“爷爷！
ruò shā rén de shì zhǐ wèn pí shì biàn zhī
若杀人的事，只问皮氏便知。
gōng zǐ jiào pí shì wèn le yī biàn
”公子叫皮氏问了一遍。
yù jie yòu shuō le yī biàn
玉姐又说了一遍。
gōng zǐ fēn fù liú tuī guān dào wén zhī nǐ gōng zhèng lián néng bù kěn wán fǎ xùn sī
公子分付刘推官道：“闻知你公正廉能，不肯玩法徇私。
wǒ lái dào rèn shàng wèi chū xún xiān dào hóng tóng xiàn fǎng de zhè pí shì yào sǐ qīn fū lèi sū shì shòu qū
我来到任，尚未出巡，先到洪同县访得这皮氏药死亲夫，累苏氏受屈。
nǐ yǔ wǒ bǎ zhè shì qíng yòng xīn wèn duàn
你与我把这事情用心问断。
shuō ba gōng zǐ tuì táng
”说罢，公子退堂。
liú tuī guān huí yá shēng táng jiù jiào sū shì nǐ móu shā qīn fū shì hé yì gù
刘推官回衙，升堂，就叫：“苏氏，你谋杀亲夫，是何意故？
wáng jie shuō yuān qū
”王姐说：“冤屈！
fēn míng shì pí shì chuàn tōng wáng pó hé zhào jiàn shēng hé jì dú sǐ nán zǐ
分明是皮氏串通王婆，和赵监生合计毒死男子。
xiàn guān yào qián bī lè chéng zhāo jīn rì xiǎo fù jǐ sǐ sù yuān wàng qīng tiān yé ye zuò zhǔ
县官要钱，逼勒成招，今日小妇挤死诉冤，望青天爷爷做主。
liú ye jiào zào lì bǎ pí shì cǎi shàng lái jiān nǐ yǔ zhào áng hǎo qíng kě zhēn me
”刘爷叫皂隶把皮氏采上来，间：“你与赵昂好情可真么？
pí shì dǐ lài méi yǒu
”皮氏抵赖没有。
liú ye jí shí ná zhào áng hé wáng pó dào lái miàn duì
刘爷即时拿赵昂和王婆到来面对。
yòng le yī fān xíng fǎ dōu bù kěn zhāo
用了一番刑法，都不肯招。
liú ye yòu jiào xiǎo duàn míng nǐ sòng miàn yǔ jiā zhǔ chī bì rán zhī qíng hē jiào jiā qǐ
刘爷又叫小段名：“你送面与家主吃，必然知情１喝教夹起。
xiǎo duàn míng shuō yé ye wǒ shuō ba
小段名说：“爷爷，我说罢！
nà rì de miàn shì ǎn niáng qīn shǒu shèng qǐ jiào xiǎo fù rén sòng yǔ diē diē chī
那日的面，是俺娘亲手盛起，叫小妇人送与爹爹吃。
xiǎo fù rén sòng dào xi tīng diē jiào xīn niáng tóng chī
小妇人送到西厅，爹叫新娘同吃。
xīn niáng guān zhe mén bù kěn qǐ shēn huí dào bú yào chī ǎn diē zì jiā chī le jí shí kǒu bí liú xiě sǐ le
新娘关着门，不肯起身，回道：“‘不要吃’俺爹自家吃了，即时口鼻流血死了。
liú ye yòu wèn zhào áng jiān qíng xiǎo duàn míng yě shuō le
”刘爷又问赵昂奸情，小段名也说了。
zhào áng shuō zhè shì sū shì mǎi lái de yìng zhèng
赵昂说：“这是苏氏买来的硬证。
liú ye chén yín le yī huì bǎ pí shì zhè yì qǐ fēn tóu sòng jiān jiào yī shū lì guò lái zhè qǐ pō pí nú cái kǔ bù kěn zhāo
”刘爷沉吟了一会，把皮氏这一起分头送监，叫一书吏过来：“这起泼皮奴才，苦不肯招。
wǒ rú jīn yào yòng yī jì yòng yí gè dà guì fàng zài dān huī nèi záo jǐ gè kǒng r
我如今要用一计，用一个大柜，放在丹挥内，凿几个孔儿。
nǐ zhí zhǐ bǐ àn cáng zài nèi bú yào zǒu lòu xiāo xi
你执纸笔暗藏在内，不要走漏消息。
wǒ zài tí lái wèn tā bù zhāo jí bǎ tā men suǒ zài guì zuǒ guì yòu kàn tā yǒu shèn me shuō huà nǐ yǔ wǒ yòng xīn xiě lái
我再提来问他，不招，即把他们锁在柜左柜右，看他有甚么说话，你与我用心写来。
liú ye fēn fù yǐ bì shū lì jí bàn yī dà guì fàng zài dān bù cáng shēn yú nèi
刘爷分付已毕，书吏即办一大柜，放在丹埠，藏身于内。
liú ye yòu jiào zào lì bǎ pí shì yì qǐ tí lái zài shěn yòu wèn zhāo yě bù zhāo
刘爷又叫皂隶把皮氏一起提来再审，又问：’招也不招？
zhào áng pí shì wáng pó sān rén qí shēng āi gào shuō jiù dǎ sǐ xiǎo de nà lǐ zhāo
”赵昂、皮氏、王婆三人齐声哀告，说：“就打死小的那里招？
liú ye dà nù fēn fù nǐ zhòng rén gè zì qù chī fàn lái bǎ zhè qǐ nú cái zhuó shí kǎo wèn
”刘爷大怒，分付：“你众人各自去吃饭来，把这起奴才着实拷问。
bǎ tā fàng zài dān huī lǐ lián xiǎo duàn míng sì rén suǒ yú sì chù bù xǔ tā jiāo tóu sāo ěr
把他放在丹挥里，连小段名四人锁于四处，不许他交头搔耳。
zào lì bǎ zhè sì rén bèi zài guì de sì jiǎo
”皂隶把这四人钡在柜的四角。
zhòng rén jǐn sàn
众人尽散。
què shuō pí shì tái qǐ tóu lái sì gù wú rén biàn mà xiǎo duàn míng
却说皮氏抬起头来，四顾无人，便骂：“小段名！
xiǎo nú cái
小奴才！
nǐ rú hé luàn jiǎng
你如何乱讲？
jīn rì zài luàn jiǎng shí dào jiā zhōng huó qiāo shā nǐ
今日再乱讲时，到家中活敲杀你。
xiǎo duàn míng shuō bú shì jiā de téng wǒ yě bù shuō
”小段名说：“不是夹得疼，我也不说。
wáng pó biàn jiào pí dà jiě wǒ yě shòu zhè xíng zhàng bù guò děng liú ye chū lái shuō le ba
”王婆便叫：“皮大姐，我也受这刑杖不过，等刘爷出来，说了罢。
zhào áng shuō hǎo niang wǒ nèi xiē kuī zhe nǐ
”赵昂说：“好娘，我那些亏着你！
tǎng ái chū guān sī qù wǒ bǎi bān xiào shùn nǐ jí bǎ nǐ zuò qīn mǔ
倘挨出官司去，我百般孝顺你，即把你做亲母。
wáng pó shuō wǒ zài bù tīng nǐ hōng wǒ
”王婆说：“我再不听你哄我。
jiào wǒ yuán chéng le rèn wǒ zuò qīn niang
叫我圆成了，认我做亲娘；
xǔ wǒ liǎng shí mài hái qiàn bā shēng
许我两石麦，还欠八升；
xǔ wǒ yī shí mǐ dū xià le kāng pī
许我一石米，都下了糠批；
duàn yī liǎng tào zhǐ yǔ wǒ yī tiáo lán bù qún
段衣两套，止与我一条蓝布裙；
xǔ wǒ hǎo fáng zi bù céng de zhù nǐ gàn de shì méi tiān lǐ jiào wǒ zhǐ guǎn yǔ nǐ áo xíng shòu kǔ pí shì shuō lǎo niáng zhè zāo chū qù bù gǎn wàng nǐ ēn
许我好房子，不曾得住，你干的事，没天理，教我只管与你熬刑受苦１皮氏说：“老娘，这遭出去，不敢忘你恩。
ái guò jīn rì bù zhāo biàn méi shì le
挨过今日不招，便没事了。
guì lǐ shū lì bǎ tā shuō de huà jǐn jì le xiě zài zhǐ shàng
”柜里书吏把他说的话尽记了，写在纸上。
liú ye shēng táng xiān jiào dǎ kāi guì zi
刘爷升堂，先叫打开柜子。
shū lì pǎo jiāng chū lái zhòng rén dōu hu ruǎn le
书吏跑将出来，众人都唬软了。
liú ye kàn le shū lì suǒ lù kǒu cí zài yào kǎo wèn sān rén dōu bù dǎ zì zhāo
刘爷看了书吏所录口词，再要拷问，三人都不打自招。
zhào áng cóng tóu yī zhí xiě de míng bái
赵昂从头依直写得明白。
gè gè huà gòng yǐ wán dì zhì gōng àn
各各画供已完，递至公案。
liú ye kàn le yī biàn jiān sū shì nǐ kě cóng yòu wèi chāng hái shì liáng jiā chū shēn
刘爷看了一遍，间苏氏：“你可从幼为娼，还是良家出身？
sū shì jiāng sū huái mǎi liáng wèi jiàn xiān yù wáng shàng shū gōng yú huī jīn sān wàn
”苏氏将苏淮买良为贱，先遇王尚书公于，挥金三万；
hòu bèi lǎo bǎo yī chèng jīn gǎn zhú jiāng nú zhuàn mài yǔ chén hóng wèi qiè yí lù wèi zēng tóng shuì bèi xì shuō le
后被老鸨一秤金赶逐，将奴赚卖与沈洪为妾，一路未曾同睡，备细说了。
liú tuī guān qíng zhī wáng gōng zi jiù shì běn yuàn tí bǐ dìng zuì pí shì líng chí chǔ sǐ zhào áng zhǎn zuì fēi qīng
刘推官情知王公子就是本院、提笔定罪：皮氏凌迟处死，赵昂斩罪非轻。
wáng pó shú yào shì tōng qíng zhàng guì duàn míng shì pì
王婆赎药是通情，杖贵段名示譬。
wáng xiàn tān kù bà zhí zhuī zāng bù shù yá mén
王县贪酷罢职，追赃不恕衙门。
sū huái mǎi liáng wèi jiàn hé chōng jūn yī chèng jīn sān yuè lì jiā zuì dìng
苏淮买良为贱合充军，一秤金三月立枷罪定。
liú ye zuò wán shēn wén bǎ pí shì yì qǐ jù yǐ shōu jiān
刘爷做完申文，把皮氏一起俱已收监。
cì rì qīn pěng zhāo xiáng sòng jiě chá yuàn
次日亲捧招详，送解察院。
gōng zǐ yī nǐ liú liú tuī guān hòu táng dài chá wèn sū shì rú hé fā fàng
公子依拟，留刘推官后堂待茶，问：“苏氏如何发放？
liú tuī guān dá yán fā huán yuán jí zé fu lìng jià
”刘推官答言：“发还原籍，择夫另嫁。
gōng zǐ píng qù cóng rén yǔ liú tuī guān tǔ dǎn qīng xīn bèi shù shào nián shè shì zhī yì jīn rì fán xián fǔ mì dì chāi rén sòng zhì běi jīng wáng yín jiàng chù zàn jū zú gǎn zú gǎn liú tuī guān lǐng mìng fèng xíng zì bù bì shuō
”公子屏去从人，与刘推官吐胆倾心，备述少年设誓之意：“今日烦贤府密地差人送至北京王银匠处暂居，足感足感１刘推官领命奉行，自不必说。
què shuō gōng zǐ xíng xià guān wén dào běi jīng běn sī yuàn tí dào sū huái yī chèng jīn yī lǜ wèn zuì
却说公子行下关文，到北京本司院提到苏淮、一秤金依律问罪。
sū huái yǐ xiān gù le
苏淮已先故了。
yī chèng jīn rèn de shì gōng zǐ hái jiào wáng jiě fū
一秤金认得是公子，还叫：“王姐夫。
bèi gōng zǐ hē jiào zhòng dǎ liù shí qǔ yī bǎi jīn dà jiā jiā hào
”被公子喝教重打六十，取一百斤大枷枷号。
bù gōu bàn yuè wū hū āi zāi
不勾半月，呜呼哀哉！
zhèng shì wàn liǎng huáng jīn nán mǎi mìng yī zhāo hóng fěn yǐ chéng huī
正是：万两黄金难买命，一朝红粉已成灰。
zài shuō gōng zǐ yī nián rèn mǎn fù mìng hái jīng
再说公子一年任满，复命还京。
jiàn cháo yǐ guò biàn dào wáng jiang chù wèn xìn
见朝已过，便到王匠处问信。
wáng jiang shuō yǒu jīn gē fú shì zài dǐng yín hú tòng jū zhù gōng zǐ jí wǎng dǐng yín hú tòng jiàn le yù jie èr rén fàng shēng dà kū
王匠说有金哥伏侍，在顶银胡同居祝公子即往顶银胡同，见了玉姐，二人放声大哭。
gōng zǐ yǐ zhī yù jie shǒu jié zhī měi yù jie yǐ zhī wáng yù shǐ jiù shì gōng zǐ bǐ cǐ chēng xiè
公子已知玉姐守节之美，玉姐已知王御史就是公子，彼此称谢。
gōng zǐ shuō wǒ fù mǔ qǔ le gè liú shì fū rén shèn shì xián dé tā yě zhī dào nǐ de shì qíng jué bù dù jì
公子说：“我父母娶了个刘氏夫人，甚是贤德，他也知道你的事情，决不妒忌。
dàng yè tóng yǐn tóng sù nóng rú jiāo qī
”当夜同饮同宿，浓如胶漆。
cì rì wáng jiang jīn gē dōu lái kē tóu hè xǐ
次日，王匠、金哥都来磕头贺喜。
gōng zǐ xiè èr rén xī rì zhī ēn fēn fù běn sī yuàn sū huái jiā dàng yuán shì yù táng chūn zhì bàn de jīn sū huái fū fù yǐ jué jiāng yí xià jiā cái bō yǔ wáng jiang jīn gē èr rén guǎn yè yǐ bào qí dé
公子谢二人昔日之恩，分付：本司院苏淮家当原是玉堂春置办的，今苏淮夫妇已绝，将遗下家财，拨与王匠、金哥二人管业，以报其德。
shàng le gè xǐng qīn běn cí cháo hé yù táng chūn qǐ mǎ gòng huí nán jīng
上了个省亲本，辞朝和玉堂春起马共回南京。
dào le zì jiā mén shǒu bǎ mén rén jí bào lǎo yé shuō xiǎo lǎo yé dào le
到了自家门首，把门人急报老爷说：“小老爷到了。
lǎo yé tīng shuō shén xǐ
”老爷听说甚喜。
gōng zǐ jìn dào tīng shàng pái le xiāng àn bài xiè tiān dì bài le fù mǔ xiōng sǎo
公子进到厅上，排了香案，拜谢天地，拜了父母兄嫂。
liǎng wèi jiě fū jiě jie dōu xiāng jiàn le
两位姐夫姐姐都相见了。
yòu yǐn yù táng chūn jiàn lǐ yǐ bì
又引玉堂春见礼已毕。
yù jie jìn fáng jiàn le liú shì shuō nǎi nai zuò shàng shòu wǒ yī bài
玉姐进房，见了刘氏说：“奶奶坐上，受我一拜。
liú shì shuō jiě jie zěn shuō zhè huà
”刘氏说：“姐姐怎说这话？
nǐ zài xiān nú zài hòu
你在先，奴在后。
yù jie shuō jiě jie shì míng mén huàn jiā zhī zǐ nú shì yān huā chū shēn wēi jiàn
”玉姐说：“姐姐是名门宦家之子，奴是烟花，出身微贱。
gōng zǐ xǐ bù zì shèng
”公子喜不自胜。
dāng rì zhèng le qī qiè zhī fēn zǐ mèi xiāng chèn yī jiā hé qì
当日正了妻妾之分，姊妹相称，一家和气。
gōng zǐ yòu jiào wáng dìng nǐ dāng xiān zài běi jīng sān fān sì fù guī jiàn wǒ nǎi shì zhèng lǐ
公子又叫王定：“你当先在北京三番四复规谏我，乃是正理。
wǒ jīn yǔ lǎo yé shuō jiāng nǐ zuò lǎo guǎn jiā
我今与老爷说将你做老管家。
yǐ bǎi jīn shǎng zhī
”以百金赏之。
hòu lái wáng jǐng lóng guān zhì dōu yù shǐ qī qiè jù yǒu zi zhì jīn zǐ sūn fán shèng
后来王景隆官至都御史，妻妾俱有子，至今子孙繁盛。
yǒu shī tàn yún zhèng shì yuán hé yǐ zhù míng sān guān hé yuàn shì xīn wén
有诗叹云：郑氏元和已著名，三官阂院是新闻。
fēng liú zǐ dì zhī duō shǎo fū guì qī róng yǒu r rén
风流子弟知多少，夫贵妻荣有儿人？