jīn míng chí wú qīng féng ài ai
金明池吴清逢爱爱
zhū wén dēng xià féng liú qiàn shī hòu yān shān yù gù rén
朱文灯下逢刘倩，师厚燕山遇故人。
gé duàn sǐ shēng zhōng bù dǐ rén jiān zuì qiè shì shēn qíng
隔断死生终不底，人间最切是深情。
huà shuō dà táng zhōng hé nián jiān bó líng yǒu gè cái zǐ xìng cuī míng hù shēng de fēng liú jùn yǎ cái mào wú shuāng
话说大唐中和年间，博陵有个才子，姓崔名护，生得风流俊雅，才貌无双。
ǒu yù chūn bǎng dòng xuǎn chǎng kāi shōu shí qín jiàn shū jí qián wǎng cháng ān yìng jǔ
偶遇春榜动，选场开，收拾琴剑书籍，前往长安应举。
shí dāng mù chūn cuī shēng zàn lí lǚ shè wǎng chéng nán jiāo wài yóu shǎng dàn jué kǒu zào yàn gàn chún jiāo bí rè
时当暮春，崔生暂离旅舍，往城南郊外游赏，但觉口燥咽干，唇焦鼻热。
yī lái zǒu de jí nà shí hou yě yǒu xiē rè le
一来走得急，那时候也有些热了。
zhè cuī shēng zhǐ wèi kǒu kě yòu wú xī jiàn qǔ shuǐ
这崔生只为口渴，又无溪涧取水。
zhī jiàn yí gè qù chù dí dí táo hóng shì huǒ yī yī lǜ liǔ rú yān
只见一个去处：的的桃红似火，依依绿柳如烟。
zhú lí máo shè huáng tǔ bì bái bǎn fēi pí pí quǎn fèi táo yuán zhōng liǎng liǎng huáng lí míng cuì liǔ
竹篱茅舍，黄土壁，白板扉，啤啤犬吠桃源中，两两黄鹂鸣翠柳。
cuī shēng qù kòu mén mì yī kǒu shuǐ
崔生去叩门，觅一口水。
lì le bàn rì bú jiàn yī rén chū lái
立了半日，不见一人出来。
zhèng wú jì jié hū tīng de mén nèi xiào shēng cuī shēng yīng qù hú wàng qù mén fèng lǐ yī qiáo yuán lái nà xiào de què shì yí gè nǚ hái ér yuē yǒu shí liù suì
正无计结，忽听得门内笑声，崔生鹰觑鹘望，去门缝里一瞧，元来那笑的，却是一个女孩儿，约有十六岁。
nà nǚ ér chū lái kāi mén cuī shēng jiàn le kǒu yī fà zào yàn yī fà gàn chún yī fà jiāo bí yī fà rè
那女儿出来开门，崔生见了，口一发燥，咽一发干，唇一发焦，鼻一发热。
lián máng chā shǒu xiàng qián dào xiǎo niáng zǐ bài yī
连忙叉手向前道：“小娘子拜揖。
nà nǚ ér huí gè jiāo jiāo dī dī de wàn fú dào guān rén chǒng gù máo shè yǒu hé jiàn yù
”那女儿回个娇娇滴滴的万福道：“官人宠顾茅舍，有何见谕？
cuī shēng dào bēi rén bó líng cuī hù bié wú shén shì zhǐ lún zǒu yuǎn qì chuǎn gǎn qiú sháo shuǐ jiě kě zé gè
”崔生道：“卑人博陵崔护，别无甚事，只囵走远气喘，敢求勺水解渴则个。
nǚ zǐ tīng ba bìng wú yán yǔ
”女子听罢，并无言语。
jí máng jìn qù yòng xiān xiān yù shǒu pěng zhe cí zā shèng bàn zā chá dì yǔ cuī shēng
疾忙进去，用纤纤玉手捧着磁匝，盛半匝茶，递与崔生。
cuī shēng jiē guò xiā rù kǒu tòu xīn yě sì liáng hǎo shuǎng lì
崔生接过，呷入口，透心也似凉，好爽利！
zhǐ de xiè le zì huí
只得谢了自回。
xiǎng zhe gōng míng zì qù fù xuàn shuí xiǎng shí yùn wèi dào jīn bǎng wú míng lí le cháng ān cōng cōng huí xiāng qù le
想着功名，自去赴眩谁想时运未到，金榜无名，离了长安，匆匆回乡去了。
shū hū yī nián yòu yù kāi kē cuī shēng yòu qǐ shēn fù shì
倏忽一年，又遇开科，崔生又起身赴试。
zhuī yì gù rén qiě bǎ shì shì quán shí luò hòu jí wǎng chéng nán
追忆故人，且把试事权时落后，急往城南。
yī lù shàng dōng guāng xī wàng zhǐ pà cuò rèn le nǚ ér zhù chù
一路上东观西望，只怕错认了女儿住处。
qǐng kè dào mén qián yī jiù táo hóng liǔ lǜ quǎn fèi rōng tí
顷刻到门前，依旧桃红柳绿，犬吠茸啼。
cuī shēng zhì mén jiàn jì mò wú rén xīn zhōng yí huò
崔生至门，见寂寞无人，心中疑惑。
hái qù mén fèng lǐ qiáo shí bù wén rén shēng
还去门缝里瞧时，不闻人声。
pái huái bàn shǎng qù bái bǎn fēi shàng tí qiú jù shī qù nián jīn rì cǐ mén zhōng rén miàn táo huā xiāng yìng hóng
徘徊半晌，去白板扉上题囚句诗：去年今日此门中，人面桃花相映红。
rén miàn bù zhī hé chǔ qù
人面不知何处去？
táo huā yī jiù xiào chūn fēng
桃花依旧笑春风。
tí ba zì huí
题罢自回。
míng rì fàng xīn bù xià yòu qù tàn kàn hū jiàn mén ér ya de kāi le zǒu chū yī gè rén lái
明日放心不下，又去探看，忽见门儿呀地开了，走出一个人来。
shēng de xū méi hào bái bìn fà xī shū
生得：须眉皓白，鬓发稀疏。
shēn pī bái bù dào páo shǒu zhí bān zhú méi zhàng
身披白布道袍，手执斑竹枚杖。
kān wèi sì hào shāng shān kè zuò de yě xī zhí diào rén
堪为四皓商山客，做得冶溪执钓人。
nà lǎo ér duì cuī shēng dào jūn fēi cuī hù me
那老儿对崔生道：“君非崔护么？
cuī shēng dào zhàng rén bài yī bēi rén shì yě bù zhī zhàng rén hé yǐ jiàn shí
”崔生道：“丈人拜揖，卑人是也，不知丈人何以见识？
nà zhě r dào jūn shā wǒ nǚ ér zěn shēng bù shí
”那者儿道：“君杀我女儿，怎生不识？
jīng de cuī hù miàn sè rú shàng dào bēi rén wèi cháng dào lǎo zhàng zhái zhōng hé chū cǐ yán
”惊得崔护面色如上，道：“卑人未尝到老丈宅中，何出此言？
lǎo ér dào wǒ nǚ ér qù suì dú zì zài jiā yù nǐ lái mì shuǐ
”老儿道：“我女儿去岁独自在家，遇你来觅水。
qù hòu hūn hūn rú zuì bù lí chuáng xí
去后昏昏如醉，不离床席。
zuó rì hū shuō dào qù nián jīn rì céng yù cuī láng jīn rì xiǎng bì lái yě
昨日忽说道：‘去年今日曾遇崔郎，今日想必来也。
zǒu dào mén qián wàng le yī kǒu bú jiàn
，走到门前，望了一口，不见。
zhuǎn shēn tái tóu hū jiàn bái bǎn fēi shàng shī cháng kū yī shēng piē rán dǎo dì
转身抬头，忽见白板扉上诗，长哭一声，瞥然倒地。
lǎo hàn fú rù fáng zhōng yī yè bù xǐng
老汉扶入房中，一夜不醒。
zǎo wèn hū rán kāi yǎn dào cuī láng lái le diē diē hǎo qù yíng jiē
早问忽然开眼道：‘崔郎来了，爹爹好去迎接。
jīn jūn guǒ zhì qǐ fēi qián dìng
，今君果至，岂非前定？
qiě qīng jìn qù yī kàn
且清进去一看。
shuí xiǎng cuī shēng rù de mén lái lǐ miàn kū le yī shēng
”谁想崔生入得门来，里面哭了一声。
zǐ xì kàn shí nǚ ér sǐ le
仔细看时，女儿死了。
lǎo ér dào láng jūn jīn fān zhēn gè cháng mìng
老儿道：“郎君今番真个偿命！
cuī shēng cǐ shí yòu jīng yòu tòng biàn zǒu dào chuáng qián zuò zài nǚ ér tóu biān qīng qīng fàng qǐ nǚ ér de tóu shēn zhí le zì jiā tuǐ jiāng nǚ ér de tóu fàng zài tuǐ shàng qīn zhe nǚ ér de liǎn dào xiǎo niáng zǐ cuī hù zài cǐ
”崔生此时，又惊又痛，便走到床前，坐在女儿头边，轻轻放起女儿的头，伸直了自家腿，将女儿的头放在腿上，亲着女儿的脸道：“小娘子，崔护在此！
qǐng kè jiān nà nǚ ér sān hún zài zhì qī pò chóng shēng xū yú jiù zǒu qǐ lái
”顷刻间那女儿三魂再至，七魄重生，须臾就走起来。
lǎo ér shí fēn huān xǐ jiù péi zhuāng chá zhāo zhuì cuī shēng wèi xù
老儿十分欢喜，就赔妆查，招赘崔生为婿。
hòu lái cuī shēng fà jī wèi guān fū qī yī shì tuán yuán zhèng shì yuè quē zài yuán jìng lí zài hé
后来崔生发迹为官，夫妻一“世团圆，正是：月缺再圆，镜离再合。
huā luò zài kāi rén sǐ zài huó
花落再开，人死再活。
wéi shèn jīn rì shuō zhè duàn huà
为甚今日说这段话？
zhè gè biàn shì sǐ zhōng de huó
这个便是死中得活。
yǒu yí gè duō qíng de nǚ ér méi xīng yù zhe gè zi dì bù néng chéng jiù yú zhé le xìng mìng fǎn zuò chéng bié rén dòng fáng huā zhú
有一个多情的女儿，没兴遇着个子弟不能成就，于折了性命，反作成别人洞房花烛。
zhèng shì yǒu yuán qiān lǐ néng xiāng huì wú yuán duì miàn bù xiāng féng
正是：有缘千里能相会，无缘对面不相逢。
shuō zhè nǚ ér yù zhe de zǐ dì què shì sòng cháo dōng jīng kāi fēng fǔ yǒu yī yuán wài xìng wú míng zǐ xū
说这女儿遇着的子弟，却是宋朝东京开封府有一员外，姓吴名子虚。
píng shēng shì gè zhēn shí de rén zhǐ shēng de yí gè ér zi míng huàn wú qīng
平生是个真实的人，止生得一个儿子，名唤吴清。
zhèng shì ài zǐ jiāo chī dú r de xī
正是爱子娇痴，独儿得惜。
nà wú yuán wài ài xī ér zi yī rì yě bù kěn fàng chū mén
那吴员外爱惜儿子，一日也不肯放出门。
nà ér zi què shì fēng liú bó làng de rén zhuān yào jié shi péng yǒu mì liǔ xún huā
那儿子却是风流博浪的人，专要结识朋友，觅柳寻花。
hū yī rì yǒu liǎng gè péng yǒu lái wàng què shì jīn zhī yù yè fēng zǐ lóng sūn shì zōng shì zhào bā jié shǐ zhī zǐ
忽一日，有两个朋友来望，却是金枝玉叶，风子龙孙，是宗室赵八节使之子。
xiōng dì èr rén dà de huì yīng zhī xiǎo de huì mào zhī dōu shì shǐ qián de qín ér
兄弟二人，大的讳应之，小的讳茂之，都是使钱的勤儿。
liǎng gè jiào yuàn zi tōng bào
两个叫院子通报。
wú xiǎo yuán wài chū lái yíng jiē fēn bīn ér zuò
吴小员外出来迎接，分宾而坐。
xiàn chá bì
献茶毕。
wèn dào xìng méng ēn jiàng bù zhī yǒu hé shǐ lìng
问道：“幸蒙恩降，不知有何使令？
èr rén dào jí jīn qīng míng shí hòu jīn míng chí shàng shì nǚ xuān yuè yóu rén rú yǐ
二人道：“即今清明时候，金明池上士女喧阅，游人如蚁。
yù tóng zú xià yī yóu zūn yì rú hé
欲同足下一游，尊意如何？
xiǎo yuán wài dà xǐ dào méng èr xiōng bù qì hán jiàn dāng de fèng péi
”小员外大喜道：“蒙二兄不弃寒贱，当得奉陪。
xiǎo yuán wài biàn jiào tóng ér tiāo le jiǔ zūn shí mò bèi sān pǐ mǎ yǔ liǎng gè tóng qù
”小员外便教童儿挑了酒樽食墨，备三匹马，与两个同去。
qì chí zǎo dào jīn míng chí
迄迟早到金明池。
táo gǔ xué shì yǒu shǒu shī dào
陶谷学士有首诗道：
wàn zuò xīng gē zuì hòu xǐng rào chí luó mù cuì yān shēng
万座星歌醉后醒，绕池罗幕翠烟生。
yún cáng gōng diàn jiǔ zhòng bì rì zhào qián kūn wǔ sè míng
云藏宫殿九重碧，日照乾坤五色明。
bō miàn huà qiáo tiān shàng luò àn biān yóu kè jiàn zhōng xíng
波面画桥天上落，岸边游客鉴中行。
jià lái jiāng xìng lóng zhōu yàn huā wài fēng chuán wàn suì shēng
驾来将幸龙舟宴，花外风传万岁声。
sān rén rào chí yóu wán dàn jiàn
三人绕池游玩，但见：
táo hóng shì jǐn liǔ lǜ rú yān
桃红似锦，柳绿如烟。
huā jiān fěn dié shuāng shuāng zhī shàng huáng lí liǎng liǎng
花间粉蝶双双，枝上黄鹂两两。
tà qīng shì nǚ fēn fēn zhì shǎng wán yóu rén duì duì lái
踏青士女纷纷至，赏玩游人队队来。
sān rén jiù kōng chù yǐn le yī huí jiǔ
三人就空处饮了一回酒。
wú xiǎo yuán wài dào jīn rì tiān qì shén jiā zhǐ kě xī shǎo gè qíng jiǔ de rén ér
吴小员外道：“今日天气甚佳，只可惜少个情酒的人儿。
èr zhào dào jiǔ yǐ zú yǐ bù rú xián bù xiāo qiǎn guān kàn shì nǚ yóu rén qiáng sì dāi zuò
”二赵道：“酒已足矣，不如闲步消遣，观看士女游人，强似呆坐。
sān rén wǎn shǒu tóng háng gāng dòng jiǎo bù duō bù hū wén dé yī zhèn xiāng fēng jué shì huí lán xiāng yòu dài xiē zhī fěn qì
”三人挽手同行，刚动脚不多步，忽闻得一阵香风，绝似回兰香，又带些脂粉气。
wú xiǎo yuán wài yíng zhè zhèn xiāng fēng shǎng qù hū jiàn yī cù fù nǚ rú bǎi huā dòu cǎi wàn huì zhēng yán
吴小员外迎这阵香风上去，忽见一簇妇女，如百花斗彩，万卉争妍。
nèi zhōng yī wèi xiǎo niáng zǐ gāng cái wǔ liù suì mú yàng shēn chuān xìng huáng shān zi
内中一位小娘子，刚财五六岁模样，身穿杏黄衫子。
shēng de rú hé
生得如何？
yǎn héng qiū shuǐ méi fú chūn shān fā shì yún duī zú rú lián ruǐ
眼横秋水，眉拂春山，发似云堆，足如莲蕊。
liǎng kē yīng táo fēn sù kǒu yī jì yáng liǔ dòu xiān yāo
两颗樱桃分素口，一技杨柳斗纤腰。
wèi lǐng lüè biàn tǐ wēn xiāng zǎo yǐ dǔ shí fēn fēng yùn
未领略遍体温香，早已睹十分丰韵。
wú xiǎo yuán wài kàn jiàn bù jué biàn tǐ sū má jí yù ái shēn shàng qián
吴小员外看见，不觉遍体苏麻，急欲挨身上前。
què bèi zhào jiā liǎng xiōng dì tuō huí dào liáng jiā nǚ yǔ bù kě tiáo xì
却被赵家两兄弟拖回，道：“良家女予，不可调戏。
kǒng ěr mù shén duō rě huò zhāo fēi xiǎo yuán wài suī rán yī yǔn què shì gōu qù le hún líng yì bān
恐耳目甚多，惹祸招非／小员外虽然依允，却似勾去了魂灵一般。
nà xiǎo niáng zǐ suí zhe zhòng nǚ niang zì qù le
那小娘子随着众女娘自去了。
xiǎo yuán wài yǔ èr zhào xiāng bié zì huí yī yè bù shuì dào hǎo gè shí xiāng jù zú de xiǎo niáng yú hèn bù céng fǎng wèn tā jū zhǐ xìng míng
小员外与二赵相别自回，一夜不睡，道：“好个十相具足的小娘于，恨不曾访问他居止姓名。
ruò fǎng wèn de míng bái yāng méi shuō hé huò yǒu sān fēn jiǎo xìng
若访问得明白，央媒说合，或有三分侥幸。
cì rì fàng xīn bù xià huàn le yī shēn zhěng qí yī fú yòu yuē le èr zhào zài jīn míng chí shàng xún zuó rì xiǎo niáng zǐ zōng jì fēn míng xī rì yáng tái lù bú jiàn dāng shí xíng yǔ rén
”次日，放心不下，换了一身整齐衣服，又约了二赵，在金明池上寻昨日小娘子踪迹：分明昔日阳台路，不见当时行雨人。
wú xiǎo yuán wài zài yóu rén zhōng wǎng lái xún chèn bú jiàn zuó rì zhè wèi xiǎo niáng zǐ xīn zhōng mèn mèn bú yuè
吴小员外在游人中往来寻趁，不见昨日这位小娘子，心中闷闷不悦。
zhào dà gē dào zú xià qíng huái shǎo lè xiǎng xún chūn zhī xìng wèi suì
赵大哥道：“足下情怀少乐，想寻春之兴未遂。
cǐ jiān jiǔ sì zhōng duō yǒu dāng ba shào fù
此间酒肆中，多有当笆少妇。
yú dì xiōng péi zú xià yī xíng tǎng yǒu kàn dé shàng xiàn de gū yǐn sān bēi yě dāng chūn fēng yī dù rú hé
愚弟兄陪足下一行，倘有看得上限的，沽饮三杯，也当春风一度，如何？
xiǎo yuán wài dào zhèi xiē lǎo jì sù chāng cán huā bài liǔ xué shēng píng rì dōu bù zài yì
”小员外道：“这些老妓夙娼，残花败柳，学生平日都不在意。
zhào èr gē dào jiē běi dì wǔ jiā xiǎo xiǎo yī yī gè jiǔ sì dào yě jīng yǎ
”赵二哥道：“街北第五家，小小一一个酒肆，到也精雅。
nèi zhōng yǒu gè liàng jiǔ de nǚ ér dà yǒu zī sè nián jì yě zhǐ hǎo èr bā zhǐ shì bù cháng chū lái
内中有个量酒的女儿，大有姿色，年纪也只好二八，只是不常出来。
xiǎo yuán wài xīn rán dào fán xiāng yǐn yī kàn
”小员外欣然道：“烦相引一看。
sān rén yí bù jiē běi guǒ jiàn yí gè xiǎo jiǔ diàn wài biān huā zhú fú shū lǐ miàn bēi pán luó liè
”三人移步街北，果见一个小酒店，外边花竹扶疏，里面杯盘罗列。
zhào èr gē zhǐ dào cǐ jiā jiù shì
赵二哥指道：“此家就是。
sān rén rén de mén lái qiāo wú rén shēng
三人人得门来，悄无人声。
bù miǎn huàn yī shēng yǒu rén me
不免唤一声：“有人么？
yǒu rén me
有人么？
xū yú zhī jiān sì yǒu rú wú jué de jiāo jiāo mèi mèi yāo yāo shāo náo zǒu yí gè shí wǔ liù suì huā duǒ bān duō qíng nǚ ér chū lái
须臾之间，似有如无，觉得娇娇媚媚，妖妖烧挠，走一个十五六岁花朵般多情女儿出来。
nà sān gè zi dì jiàn le nǚ ér qí qí de sān tóu duì dì liù bì xiàng shēn chàng gè rě dào xiǎo niáng zǐ bài yī
那三个子弟见了女儿，齐齐的三头对地，六臂向身，唱个喏道：“小娘子拜揖。
nà duō qíng de nǚ ér jiàn le sān gè zi dì
”那多情的女儿见了三个子弟。
yì diǎn chūn xīn dòng le àn nà bù xià yī shuāng jiǎo r chū lái le zé shì mā ma de jìn qù bù dé
一点春心动了，按捺不下，一双脚儿出来了，则是麻麻地进去不得。
jǐn āi zhe sān gè zi dì zuò dì biàn jiào yíng r qǔ jiǔ lái
紧挨着三个子弟坐地，便教迎儿取酒来。
nà sì gè kě zhī dào xǐ
那四个可知道喜！
sì kǒu r bìng lái méi yī bǎi suì
四口儿并来，没一百岁。
fāng cái jǔ dé yī bēi hū tīng de lǘ r tí xiǎng chē r lún xiǎng què shì nǚ ér de fù mǔ shàng fén huí lái
方才举得一杯，忽听得驴儿蹄响，车儿轮响，却是女儿的父母上坟回来。
sān rén bài xìng ér fǎn
三人败兴而返。
qì guàng chūn sè diào cán shèng yóu nán zài zhǐ shì sī yì zhī xīn xíng yú mèng tiān
迄逛春色调残，胜游难再，只是思忆之心，形于梦添。
zhuǎn yǎn yòu shì yī nián
转眼又是一年。
sān gè zi dì bù yuē ér tóng zài xún
三个子弟不约而同，再寻；
rì de
日的。
qǐng kè yǐ dào dàn jiàn mén hù xiāo rán dāng wèn de rén bù zhī hé zài
顷刻已到，但见门户萧然，当问的人不知何在。
sān rén shǎo xiē yī xiē wèn xìn zé jiàn nà
三人少歇一歇问信，则见那；
rì rì lǎo ér hé pó zǐ zǒu jiāng chū lái
日日老儿和婆子走将出来。
sān rén dào zhàng rén bài yī
三人道：“丈人拜揖。
yǒu jiǔ dǎ yī jiǎo lái
有酒打一角来。
biàn wèn zhàng rén qù nián dào cǐ jiàn gè xiǎo niáng yú liàng jiǔ jīn rì rú hé bú jiàn
便问：“丈人，去年到此见个小娘于量酒，今日如何不见？
nà lǎo ér tīng le lài de liǎng xíng lèi xià fù guān rén lǎo hàn xìng lú míng róng
”那老儿听了，籁地两行泪下：“复官人，老汉姓卢名荣。
guān rén jiàn nà liàng jiǔ de jiù shì lǎo zhuō nǚ ér xiǎo míng ài ai
官人见那量酒的就是老拙女儿，小名爱爱。
qù nián jīn rì hé jiā qù shàng fén bù zhī hé chǔ lái sān gè qīng bó sī ér hé tā chī jiǔ jiàn wǒ huí lái sàn le zhōng jiān bié shì bù zhī
去年今日合家去上坟，不知何处来三个轻薄厮儿，和他吃酒，见我回来散了，中间别事不知。
lǎo zhuō liǎng gè báo báo zuì guò tā liǎng jù yán yǔ bù xiǎng nǚ ér xìng zhòng dùn rán chàng kuài bù chī yǐn shí shù rì ér sǐ
老拙两个薄薄罪过他两句言语，不想女儿性重，顿然倡快，不吃饮食，数日而死。
zhè wū hòu xiǎo qiū biàn shì nǚ ér de fén
这屋后小丘，便是女儿的坟。
shuō ba yòu sù sù de lèi xià
”说罢，又簌簌地泪下。
sān rén zuǐ kǒu bù gǎn zài wèn lián máng hái le jiǔ qián sān gè mǎ r lián zhe yí lù shāng gǎn bù yǐ huí tóu gù pàn lèi xià zhān jīn zěn shēng fàng xīn de xià
三人嘴口不敢再问，连忙还了酒钱，三个马儿连着，一路伤感不已，回头顾盼，泪下沾襟，怎生放心得下！
zhèng shì yè shēn xuān zàn xī chí tái wéi yuè míng wú yīn zhù qīng jǐng rì chū shì hái shēng
正是：夜深喧暂息，池台惟月明，无因驻清景，日出事还生。
nà sān gè zhèng xíng zhī jì huǎng liú jiàn yī fù rén sù luó zhào shǒu hóng pà dāng xiōng chàn chàn yáo yáo bàn qián bàn què qū zhe sān gè dī shēng wàn fú
那三个正行之际，恍馏见一妇人，素罗罩首，红帕当胸，颤颤摇摇，半前半却，觑着三个，低声万福。
nà sān gè rú zuì rú chī wǎng zhī suǒ cuò
那三个如醉如痴，罔知所措。
dào tā shì guǐ yòu yī shang yǒu fèng dì xià yǒu yǐng
道他是鬼，又衣裳有缝，地下有影；
dào shì mèng lǐ zì jiā qiā zhe yòu téng
道是梦里，自家掐着又疼。
zhī jiàn nà fù rén dào guān rén rèn de nú jiā
只见那妇人道：“官人认得奴家？
jí qù suì jīn míng chí shàng rén yě
即去岁金明池上人也。
guān rén jīn rì dào nú jiā xiāng wàng diē mā zhà yán wǒ sǐ xū duī gè shí fén dài mán guò guān rén men
官人今日到奴家相望，爹妈诈言我死，虚堆个十坟，待瞒过官人们。
nú jiā sī xiǎng qián shēng yǒu yuán xìng de xiāng yù
奴家思想前生有缘，幸得相遇。
rú jīn bān zài chéng lǐ yí gè qǔ xiàng xiǎo lóu qiě shì xiāo sǎ
如今搬在城里一个曲巷小楼，且是潇洒。
tǎng bù qì xián qū zūn yī gù
倘不弃嫌，屈尊一顾。
sān rén xià mǎ qí xíng
”三人下马齐行。
shùn xī zhī jiān biàn dào yí gè qù chù
瞬息之间，便到一个去处。
rén de mén lái dàn jiàn xiǎo lóu lián yuàn dǒu zhàng cáng chūn
人得门来，但见：小楼连苑，斗帐藏春。
dī zāo qiǎn yìng hóng lián qǔ gé zhè kāi jǐn zhàng
低糟浅映红帘，曲阁这开锦帐。
bàn míng bàn àn rén jū yǎn yìng zhī zhōng
半明半暗，人居掩映之中；
wàn lǜ wàn hóng chūn mǎn fēng guāng zhī nèi
万绿万红，春满风光之内。
shàng de lóu r nà nǚ ér biàn jiào yíng r ān pái jiǔ lái yǔ sān gè jiě fū hè xǐ
上得楼儿，那女儿便叫，“迎儿，安排酒来，与三个姐夫贺喜。
wú yí shí jiǔ dào tòng yǐn
无移时，酒到痛饮。
nà nǚ ér suǒ shì shú huá chàng yí gè jiāo dī dī de qǔ ér wǔ yí gè yāo mèi mèi de pò r dǎng yí gè jǐn sōu sōu de zhēng r dào yí gè tián tián nèn nèn de qiān suì r
那女儿所事熟滑，唱一个娇滴滴的曲儿，舞一个妖媚媚的破儿，挡一个紧飕飕的筝儿，道一个甜甜嫩嫩的千岁儿。
nà dì xiōng liǎng gè yǐn sàn xiāng bié qù le
那弟兄两个饮散，相别去了。
wú xiǎo yuán wài huí shēn zhuǎn shǒu dā dìng nǚ ér xiāng jiān lǒu dìng nǚ ér xì yāo niē dìng nǚ ér qiàn shǒu zuì yǎn yì xié zhī dào lóu r biàn shì chuáng shàng huǒ jí zuò le yī bān bàn diǎn ér shì
吴小员外回身转手，搭定女儿香肩，搂定女儿细腰，捏定女儿纤手，醉眼亿斜，只道楼儿便是床上，火急做了一班半点儿事。
duān dì shì chūn shān tuō xià xiù bèi pù kāi
端的是：春衫脱下，绣被铺开；
sū xiōng lù yī duo xuě méi xiān zú qǐ liǎng wān xīn yuè
酥胸露一朵雪梅，纤足启两弯新月。
wèi kāi táo ruǐ zěn jìn tā làng dié shēn tōu
未开桃蕊，怎禁他浪蝶深偷；
bàn shé huā xīn rěn bu zhù kuáng fēng zì cǎi
半折花心，忍不住狂蜂恣采。
shí rán fěn hàn wēi chuǎn xiāng wēi
时然粉汗，微喘相偎。
shuì dào tiān míng qǐ lái shū xǐ chī xiē zǎo fàn liǎng kǒu er xù xù dāo dāo bù kěn fàng shǒu
睡到天明，起来梳洗，吃些早饭，两口儿絮絮叨叨，不肯放手。
wú xiǎo yuán wài fén xiāng shè shì niè bì wèi méng nà nǚ ér fāng cái yǎn zhe liǎn xiào le jìn qù
吴小员外焚香设誓，啮臂为盟，那女儿方才掩着脸，笑了进去。
wú xiǎo yuán wài zì yí lù mèn mèn huí jiā jiàn le diē mā
吴小员外自一路闷闷回家，见了爹妈。
dào wǒ r zuó yè sù yú hé chù
道：“我儿，昨夜宿于何处？
jiào wǒ yī yè bù shuì
教我一夜不睡。
luàn mèng diān dǎo
乱梦颠倒。
xiǎo yuán wài dào gào diē mā r wèi liǎng gè péng yǒu shì huáng qīn guó qī yào wǒ péi sù bù miǎn yī tā
”小员外道：“告爹妈，儿为两个朋友是皇亲国戚，要我陪宿，不免依他。
diē mā jiàn shuō shì huáng qīn yòu céng lái wàng biàn bù yí tā
”爹妈见说是皇亲，又曾来望，便不疑他。
shuí xiǎng qíng zhī suǒ zhōng jiě shì bù dé
谁想情之所钟，解释不得。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
chǎn píng jīng lín gài lóu tái lǒu shàng xīng gē dǐng fèi kāi
铲平荆林盖楼台，搂上星歌鼎沸开。
huān xiào wèi zhōng lí bié qǐ cóng qián jīng jí yòu shēng lái
欢笑未终离别起，从前荆棘又生来。
nà xiǎo yuán wài yǔ nǚ ér liǎng qíng sī tóu hǎo shuō de zháo
那小员外与女儿两情厮投，好说得着。
kě zhī li sǔn yá r bān hòu shēng yù zhe huā duǒ er nǚ niáng yòu shì fāng chūn shí hòu zhèng shì jiā rén yǎo tiǎo dāng chūn sè cái zǐ fēng liú zhèng shào nián
可知哩，笋芽儿般后生，遇着花朵儿女娘，又是芳春时候，正是：佳人窈窕当春色，才子风流正少年。
xiǎo yuán wài yuán wéi qíng qiān yì rě bù gé liǎng rì shào bù dé qù bàn nǚ ér yī xiāo
小员外员为情牵意惹，不隔两日，少不得去伴女儿一宵。
zhǐ yī jiàn dàn jiàn nǚ ér shí zì jiā jué de jīng shén bǎi bèi róng mào shèng cháng
只一件，但见女儿时，自家觉得精神百倍，容貌胜常；
cái dào jiā biàn yán sè qiáo cuì xíng róng kū gǎo jiàn jiàn yǒu rú guǐ zhì kàn kàn bù shì rén xíng
才到家便颜色樵淬，形容枯槁，渐渐有如鬼质，看看不似人形。
yǐn shí bù sī yào ěr bù jìn
饮食不思，药饵不进。
fù mǔ jiàn r rú cǐ fù zǐ qíng shēn gù bu de péng yǒu zhī dào yě gù bu de huáng qīn guó qī biàn qù qǐng zhào gōng zǐ xiōng dì èr rén lái gào dào bù zhī èr xiōng rì qián dài wǒ tún ér hé chǔ fēi wéi
父母见儿如此，父子情深，顾不得朋友之道，也顾不得皇亲国戚，便去请赵公子兄弟二人来，告道：“不知二兄日前带我豚儿何处非为？
jīn yǐ hài de bìng shēn
今已害得病深。
ruò shì yī de hǎo yī jù yě bù gǎn yán wàn yī yǒu xiē bù cè bù miǎn jī gǔ sù yuān nà shí yě guài lǎo hàn bù dé
若是医得好，一句也不敢言，万一有些不测，不免击鼓诉冤，那时也怪老汉不得。
nà xiōng dì èr rén tīng ba qiē qiē ǒu yǔ wǒ men suī shì jīn zhī yù yè zhēng nài fǎ dù jí yán ruò zǐ dì xián de yì bān rú fán rén xù yòng
”那兄弟二人听罢，切切偶语：“我们虽是金枝玉叶，争奈法度极严：若子弟贤的，一般如凡人叙用；
ruò yǒu xiē zhēng chà de zuì zé què yě bù jiào wàn yī bèi zhè lǎo zi gào fā shí bì jìng yú wǒ bù lì
若有些争差的，罪责却也不校万一被这老子告发时，毕竟于我不利。
jí máng huí yán zhàng rén xián sì zhī jí běn bù yóu wǒ dì xiōng
”疾忙回言：“丈人，贤嗣之疾，本不由我弟兄。
suì jiāng jīn míng chí jiǔ diàn shàng yù jiàn huā zhī bān duō qíng nǚ ér shǐ wèi xù le yī biàn
”遂将金明池酒店上遇见花枝般多情女儿始未叙了一遍。
lǎo ér dà jīng dào rú cǐ shuō wǒ r zhe guǐ le
老儿大惊，道：“如此说，我儿着鬼了！
èr wèi yǒu hé liáng jì kě yǐ xiāng jiù
二位有何良计可以相救？
èr rén dào yǒu gè huáng fǔ zhēn rén tā yǒu zhǎn yāo fú jiàn chú fēi qǐng tā lái shī shè tuì le zhè xié guǐ fāng bǎo wú yàng
”二人道：“有个皇甫真人，他有斩妖符剑，除非请他来施设，退了这邪鬼，方保无恙。
lǎo ér bài xiè dào quán zài èr wèi shēn shàng
”老儿拜谢道：“全在二位身上。
èr rén huí shēn jiù qù
”二人回身就去。
què shì qīng lóng gòng bái hǔ tóng háng jí xiōng shì huì rán wèi bǎo
却是：青龙共白虎同行，吉凶事会然未保。
liǎng gè shàng le lù yuǎn yuǎn dào yī shān zhōng bái yún shēn chù jiàn yī máo ān huáng máo gài wū bái shí lěi qiáng
两个上了路，远远到一山中，白云深处，见一茅庵：黄茅盖屋，白石垒墙。
yīn yīn sōng míng hè fēi huí xiǎo xiǎo chí qíng guī chū pù
阴阴松瞑鹤飞回，小小池晴龟出曝。
zǎo liǔ bì wú jiā lù xuán yuán bái hè yíng mén
早柳碧梧夹路，玄猿白鹤迎门。
qǐng kè jiān ān lǐ zǒu chū gè dào tóng lái dào èr wèi mò bú shì xún shī fù jiù rén me
顷刻间庵里走出个道童来，道：“二位莫不是寻师父救人么？
èr rén dào biàn shì xiāng fán tōng bào zé gè
”二人道：“便是，相烦通报则个。
dào tóng dào ruò shì bié huàn ǎn shī fu bù qù zhǐ gē qíng yù zhī yāo
”道童道：“若是别患，俺师父不去，只割情欲之妖。
què wéi shèn de
却为甚的？
qíng néng shēng rén yì néng sǐ rén
情能生人，亦能死人。
shēng shì dào jiā zhī xīn sǐ shì dào jiā zhī jì
生是道家之心，死是道家之忌。
èr rén dào zhèng yào gē qíng yù zhī yāo jiù rén zhī sǐ
”二人道：“正要割情欲之妖，救人之死。
xiǎo tóng jí qù qǐng chū huáng fǔ zhēn rén
”小童急去，请出皇甫真人。
zhēn rén jiàn dào tóng yǐ shuō guò le wú kě yī qù
真人见道童已说过了，“吾可一去。
qì chěng tóng dào wú yuán wài jiā
”迄逞同到吴员外家。
cái dào mén shǒu biàn dào zhè jiā bǐ yāo qì zhào dìng què yǒu shēng qì xiāng lín
才到门首，便道：“这家彼妖气罩定，却有生气相临。
què hǎo xiǎo yuán wài chū jiàn zhēn rén chī le yī jīng dào gàn guǐ qì shēn le
”却好小员外出见，真人吃了一惊，道：干鬼气深了！
jiǔ sǐ yī shēng zhǐ yǒu yí lù kě jiù
九死一生，只有一路可救。
jīng de lǎo fū qī dōu lái guì gào zhēn rén fǔ chuí fǎ shù jiù ǎn yī jiā xìng mìng
”惊得老夫妻都来跪告真人：“俯垂法术，救俺一家性命！
zhēn rén dào nǐ yī wú shuō jí wǎng xī fāng sān bǎi lǐ wài bì zhī
”真人道：“你依吾说，急往西方三百里外避之。
ruò dào suǒ zài zhè guǐ bì rán xiān dào
若到所在，这鬼必然先到。
tǎng ruò mǎn le yī bǎi èr shí rì zhè guǐ bù qù yuán wài pīn zhe yī mìng bù kě jiù zhì yǐ
倘若满了一百二十日，这鬼不去，员外拼着一命，不可救治矣！
yuán wài yīng yǔn
”员外应允。
bèi sù zhāi qǐng huáng fǔ zhēn rén zhāi ba xiāng bié zì qù
备素斋，请皇甫真人斋罢，相别自去。
zhě yuán wài sù jiào shōu shí dān zhàng wǎng xī jīng hé nán fǔ qù bì sǐ zhèng shì céng guān qián dìng lù shēng sǐ bù yóu rén
者员外速教收拾担仗，往西京河南府去避死，正是：曾观前定录，生死不由人。
xiǎo yuán wài qǐng liǎng gè zhào gōng zǐ xiāng bàn tóng háng
小员外请两个赵公子相伴同行。
yán lù qù shí yóu nǐ dēng shān shè lǐng guò jiàn dù qiáo xián zhōng nào chù yǒu bàn wú rén dàn xiǎo yuán wài chī shí nǚ ér zài páng gòng cài
沿路去时，由你登山涉岭，过涧渡桥，闲中闹处，有伴无人，但小员外吃食，女儿在旁供菜；
yuán wài lín shuì nǚ ér zài bàng jiě yī
员外临睡，女儿在傍解衣；
ruò yuán wài dēng cè nǚ ér ná zhuó yī fú
若员外登厕，女儿拿着衣服。
chǔ chù mò bì zài zài nán lí
处处莫避，在在难离。
bù jué zài luò yáng jǐ rì
不觉在洛阳几日。
hū rán yī rì qū zhǐ suàn shí què hǎo yī bǎi èr shí rì rú hé shì hǎo
忽然一日屈指算时，却好一百二十日，如何是好？
nà liǎng gè zhào gōng zǐ hè cóng rén shǒu zhe xiǎo yuán wài qǐng dào jiǔ lóu sàn mèn yòu chóu yòu pà dōu gé bú zhù lèi wāng wāng de yòu pà xiǎo yuán wài kàn jiàn jí jí shì le yuán wài mù zhēng kǒu dāi wǎng zhī suǒ cuò
那两个赵公子和从人守着小员外，请到酒楼散闷，又愁又怕，都阁不住泪汪汪地，又怕小员外看见，急急拭了J、员外目睁口呆，罔知所措。
zhèng dī le tóu yǐ zhe lán yú qià hǎo huáng fu zhēn rén qí gè lǘ r guò lái
正低了头倚着栏于，恰好黄甫真人骑个驴儿过来。
zhào gōng zǐ kàn jiàn le huāng máng xià lóu dāng jiē bài xià chě zhù zhēn rén qiú qí jiù dù
赵公子看见了，慌忙下楼，当街拜下，扯住真人，求其救度。
wú qīng cóng rén dōu yī qí guì xià bài qiú
吴清从人都一齐跪下拜求。
zhēn rén biàn jiù jiǔ lóu shàng jié qǐ fǎ tán fén xiāng bù gāng kǒu zhōng niàn niàn yǒu cǐ
真人便就酒楼上结起法坛，焚香步罡，口中念念有词。
xíng chí le bì bǎ yī kǒu bǎo jiàn dì yǔ xiǎo yuán wài dào yuán wài běn dāng jīn rì sǐ
行持了毕，把一口宝剑递与小员外道：“员外本当今日死。
qiě jiāng zhè jiàn qù dào wǎn jǐn bì le mén
且将这剑去，到晚紧闭了门。
huáng hūn zhī jì dìng lái qiāo mén
黄昏之际，定来敲门。
xiū wèn shì shuí sù bǎ jiàn zhǎn zhī
休问是谁，速把剑斩之。
ruò shì yǒu xìng zhǎn de nà guǐ
若是有幸，斩得那鬼。
yuán wài biàn huó
员外便活；
ruò bù xìng wù shāng le rén yuán wài zhǐ de nà sǐ
若不幸误伤了人，员外只得纳死。
zǒng rán yī sǐ hái yǒu kě tuō zhī lǐ
总然一死，还有可脱之理。
fēn fù ba zhēn rén zì qí lǘ qù le
”分付罢，真人自骑驴去了。
xiǎo yuán wài dé le jiàn bā dào wǎn jiān bì le mén
“小员外得了剑，巴到晚间，闭了门。
jiàn cì huáng hūn zhǐ tīng de bāo zhuó zhī shēng
渐次黄昏，只听得剥啄之声。
yuán wài bù lù shēng xī qiǎo rán kāi mén biàn bǎ jiàn suǒ xià jué de suí shǒu dǎo dì
员外不露声息，悄然开门，便把剑所下，觉得随手倒地。
yuán wài yòu jīng yòu xǐ xīn wō lǐ tū tū de tiào lián jiào kuài diǎn dēng lái
员外又惊又喜，心窝里突突地跳，连叫：“快点灯来！
zhòng rén diǎn dēng lái zhào lián diàn zhǔ rén dōu lái kàn
”众人点灯来照，连店主人都来看。
bù kàn yóu kě kàn shí zhòng rén dōu chī le yī dà jīng fēn kāi piàn dǐng yáng gǔ qīng xià bàn tǒng bīng xuě shuǐ
不看犹可，看时众人都吃了一大惊：分开，‘片顶阳骨，倾下半桶冰雪水。
diàn zhǔ rén rèn de kǎn dào de shī shǒu què shì diàn lǐ bēn zǒu de xiǎo sī ā shòu shí wǔ suì le
店主人认得砍倒的尸首，却是店里奔走的小厮阿寿，十五岁了。
yīn wǎng jiē shàng dēng dōng guān zài mén wài gù cǐ qiāo mén qià hǎo bèi jiàn kǎn huài le
因往街上登东，关在门外，故此敲门，恰好被剑砍坏了。
dāng shí diàn zhōng rǎng dòng dì fāng lái jiàn le rén mìng shì biàn jiāng xiǎo yuán wài fù le
当时店中嚷动，地方来见了人命事，便将小员外缚了。
liǎng gè zhào gōng zǐ yě bèi fù le
两个赵公子也被缚了。
děng dài lái cháo jiāng yī xíng rén jiě dào hé nán fǔ
等待来朝，将一行人解到河南府。
dà yǐn tīng de shì shā rén gōng shì kàn le cí zhuàng jí sòng yù sī kān wèn
大尹听得是杀人公事，看了辞状，即送狱司勘问。
wú qīng jiāng huáng fǔ zhēn rén zhǎn yāo shì bèi xì shuō le
吴清将皇甫真人斩妖事，备细说了。
yù sī dào zhè shì huāng táng zhī yán
狱司道：“这是荒唐之言。
jiàn zài shā sǐ xiǎo sī zhēn zhèng rén mìng rú hé dǐ shì
见在杀死小厮，真正人命，如何抵释！
hē jiào shǒu xià yòng xíng
”喝教手下用刑。
què de gēn suí xiǎo yuán wài de zài yá mén zhōng shǐ tòu le yín zi
却得跟随小员外的在衙门中使透了银子。
yù zú bǐng shǒu wú qīng jiǔ bìng wèi quán shòu xíng bù qǐ
狱卒禀首：“吴清久病未痊，受刑不起。
nà liǎng gè zōng shì zhǐ shì yú lián xiǎo fàn
那两个宗室，止是于连小犯。
yù guān jiè shuǐ tuī chuán quán bǎ wú qīng shōu jiān hou bìng quán zài shěn èr zhào qǔ bǎo zài wài
”狱官借水推船，权把吴清收监，候病痊再审，二赵取保在外。
yī miàn zháo dì fāng jiāng guān mù ān fàng shī shǒu tīng hòu táng shàng diào yàn zhǎn yāo jiàn zuò xiōng qì zhù kù
一面着地方将棺木安放尸首，听候堂上吊验，斩妖剑作凶器驻库。
què shuō wú xiǎo yuán wài shì yè zài yù zhōng chuí lèi tàn dào diē niáng zhǐ shēng de wǒ yī rén cóng xiǎo cùn bù bù lí hé qī jīn rì sǐ yú tā xiāng
却说吴小员外是夜在狱中垂泪叹道：“爹娘止生得我一人，从小寸步不离，何期今日死于他乡！
zǎo zhī zuǒ yòu shì sǐ bèi jǐng lí xiāng zhe shèn me lái
早知左右是死，背井离乡，着甚么来！
yòu tàn dào xiǎo niáng zǐ ā zhī dào shēng qián xiāng ài shéi zhī sǐ hòu chán mián
”又叹道：“小娘子呵，只道生前相爱，谁知死后缠绵。
ēn biàn chéng chóu hài de wǒ gǔ ròu fēn lí sǐ wú zàng shēn zhī dì
恩变成仇，害得我骨肉分离，死无葬身之地。
wǒ hǎo kǔ yě
我好苦也！
wǒ hǎo hèn yě
我好恨也！
jiē yuàn le bàn yè bù jué shuì qù
”嗟怨了半夜，不觉睡去。
mèng jiàn nà huā zhī bān duō qíng de nǚ ér yāo yāo shāo shāo zǒu jìn qián lái shēn shēn dào gè wàn fú dào xiǎo yuán wài xiū de chàng hèn nú jiā
梦见那花枝般多情的女儿，妖妖烧烧走近前来，深深道个万福道：“小员外休得怅恨奴家。
nú zì shēn wáng zhī hòu gǎn dà yuán fū rén kōng zhōng jīng guò lián nú wú zuì zǎo yāo shòu yǐ tài yīn liàn xíng zhī shù yǐ cǐ yuán xíng bù sǔn qiě de yóu xíng shì shàng
奴自身亡之后，感大元夫人空中经过，怜奴无罪早夭，授以太阴炼形之术，以此元形不损，且得游行世上。
gǎn yuán wài gé nián chuí niàn yīn ér mào chǐ xiāng cóng
感员外隔年垂念，因而冒耻相从；
yì shì qián yuán sù fèn hé yǒu yī bǎi èr shí rì fū qī
亦是前缘宿分，合有一百二十日夫妻。
jīn yǐ wán mǎn nú zì dāng qù
今已完满，奴自当去。
qián yè tè lái fèng bié bù yì yuán wài qǐ qí è yì jiāng jiàn kǎn nú
前夜特来奉别，不意员外起其恶意，将剑砍奴。
jīn rì shòu yī yè láo yù zhī kǔ yǐ cǐ xiāng bào
今日受一夜牢狱之苦，以此相报。
ā shòu xiǎo sī zì zài dōng mén wài gǔ mù zhī zhōng zhī jiào guān fǔ fù yàn shī shǒu biàn de tuō zuì
阿寿小厮，自在东门外古墓之中，只教官府复验尸首，便得脱罪。
nú yòu yǔ shàng yuán fū rén qiú dé yù xuě dān èr lì yuán wài shì fú yī lì guǎn qǔ bǎi bìng xiāo chú yuán shén fù jiù
奴又与上元夫人求得玉雪丹二粒，员外试服一粒，管取百病消除，元神复旧。
yòu yī lì yuán wài jǐn cáng zhī tā rì chéng jiù yuán wài yī duàn jiā yīn yǐ bào yī bǎi èr shí rì fū qī zhī ēn
又一粒员外谨藏之，他日成就员外一段佳姻，以报一百二十日夫妻之恩。
shuō ba chū yào èr lì rú jī dǒng bān qí sè zhèng hóng fēn míng shì liǎng lì huǒ zhū
”说罢，出药二粒，如鸡董般，其色正红，分明是两粒火珠。
nà nǚ ér jiāng yī lì nà yú xiǎo yuán wài xiù nèi yī lì nà yú kǒu zhōng jiào shēng nú qù yě
那女儿将一粒纳于小员外袖内，一粒纳于口中，叫声：“奴去也！
huán xiāng zhī rì qiān wàn dào nú jiā huāng fén yī gù yě biǎo yuán wài bù wàng gù
还乡之日，千万到奴家荒坟一·顾，也表员外不忘故；
rì zhī qíng
日之情。
xiǎo yuán wài zài yù kòu wèn xiáng xì hū wén zhōng shēng nà ěr jīng xǐng jiāng lái
小员外再欲叩问详细，忽闻钟声那耳，惊醒将来。
kǒu zhōng jiào yǒu yì xiāng fù lǐ yī sì huǒ tuán zhǎn zhuǎn hàn liú rú yǔ
口中觉有异香，腹里一似火团展转，汗流如雨。
bā dào tiān míng hàn zhǐ shēn zi dùn jué jiàn wàng mō mō xiù nèi yī lì jīn dān shàng zài wǎn rú mèng zhōng suǒ jiàn
巴到天明，汗止，身子顿觉健旺，摸摸袖内，一粒金丹尚在，宛如梦中所见。
xiǎo yuán wài yǐn xià yú qíng zhǐ jiāng nǚ guǐ tuō mèng shuō ā shòu xiǎo sī jiàn zài qǐng fù yàn shī shǒu biàn zhī zhēn jiǎ
小员外隐下余情，只将女鬼托梦说阿寿小厮见在，请复验尸首，便知真假。
yù sī bǐng guò dà yǐn
狱司禀过大尹。
kāi guān jiǎn shì yuán lái shì jiù tǒng zhou yī yī bǎ bìng wú tā wù
开棺检视，原来是旧筒帚一一把，并无他物。
xún dào dōng mén wài gǔ mù nà ā shòu xiǎo sī rú zuì mèng xiāng sì shuì yú pò shí bāng zhī nèi
寻到东门外古墓，那阿寿小厮如醉梦相似，睡于破石梆之内。
zhòng rén bǎ jiāng tāng guàn xǐng wèn tā rú hé dào cǐ yòng sī yī háo bù zhī
众人把姜汤灌醒，问他如何到此用M、厮一毫不知。
yù sī dài nà xiǎo sī jǐng míng zhou dào dà yǐn miàn qián jiào diàn zhǔ rén lái rèn shí shì ā shòu wèi sǐ fāng zhī nǚ guǐ de zuò zuò
狱司带那小厮井茗帚到大尹面前，教店主人来认，实是阿寿未死，方知女鬼的做作。
dà yǐn jí jiāng zhòng rén gǎn chū
大尹即将众人赶出。
huáng fǔ zhēn rén yǐ zhī zhǎn yāo jiàn bù líng zì qù rù shān xiū dào qù le
皇甫真人已知斩妖剑不灵，自去入山修道去了。
èr zhào jiē de wú xiǎo yuán wài lián chēng gōng xǐ
二赵接得吴小员外，连称恭喜。
jiǔ diàn zhǔ rén yě lái xiè zuì
酒店主人也来谢罪。
sān rén bié le zhǔ rén jiā lǐng zhe pú cóng huān huān xǐ xǐ huí kāi fēng fǔ lái
三人别了主人家，领着仆从，欢欢喜喜回开封府来。
lí chéng hái yǒu wǔ shí yú lǐ shì gè dà zhèn quán xiē mǎ shàng diàn dǎ zhòng huǒ
离城还有五十余里，是个大镇，权歇马上店，打中火。
zhī jiàn wèn bì yí gè dà hù rén jiā mén shǒu tiē yī zhāng zhāo yī bǎng wén běn zhái yǒu ài nǚ huàn bìng chuí wēi rén bù néng shi
只见问壁一个大户人家门首，贴一张招医榜文：本宅有爱女患病垂危，人不能识。
tǎng yǒu sì fāng míng yī shàn néng zhì liáo zhě fèng xiè qīng wén shí wàn huā hóng yáng jiǔ fèng yíng jué bù xū shì
倘有四方明医，善能治疗者，奉谢青蚊十万，花红羊酒奉迎，决不虚示。
wú xiǎo yuán wài kàn le bǎng wén wèn diàn xiǎo èr dào wèn bì hé zhái
吴小员外看了榜文，问店小二道：“问壁何宅？
huàn de shì shèn bìng méi rén shí de
患的是甚病，没人识得？
xiǎo èr dào cǐ dì míng zhū jiā zhuāng
”小二道：“此地名诸家庄。
jiàn bì zhù de jiù shì zhū lǎo yuán wài shēng de rú huā sì yù yī wèi xiǎo niáng zǐ nián fāng yī shí liù suì
间壁住的，就是诸老员外，生得如花似玉一位小娘子，年方一十六岁。
ruò gān rén lái qiú tā lǎo yuán wài bù kěn qīng xǔ
若干人来求他，老员外不肯轻许。
yī yuè zhī jiān hū rǎn yī bìng fā kuáng yán yǔ bù sī yǐn shí xǔ duō tài yī xià yào bìng zhǐ yǒu zēng wú jiǎn
一月之间，忽染一病，发狂檐语，不思饮食，许多太医下药，病只有增无减。
hǎo yī zhǔ dà cái xiāng méi rén yǒu fú chéng shòu de
好一主大财乡，没人有福承受得。
kě xī hǎo gè xiǎo niáng zǐ shì jiān nán yù
可惜好个小娘子，世间难遇。
rú jīn kàn kàn yù sǐ lǎo fū qī liǎng kǒu er zhòu yè tí kū zhǐ qí shén bài fó
如今看看欲死，老夫妻两口儿昼夜啼哭，只祈神拜佛。
zuò hǎo shì bǎo fú yě bù zhī fèi le ruò gān qián chāo le
做好事保福，也不知费了若干钱钞了。
xiǎo yuán wài tīng shuō xīn zhōng àn xǐ dào xiǎo èr gē fán nǐ zuò gè méi wǒ yào qǔ zhè xiǎo niáng yú wèi qī
”小员外听说心中暗喜，道：“小二哥，烦你做个媒，我要娶这小娘于为妻。
xiǎo èr dào xiǎo niáng zǐ yī shēng jiǔ sǐ guān rén biàn yào jiǎng qīn yě dài bìng quán
”小二道：“小娘子一生九死，官人便要讲亲，也待病痊。
xiǎo yuán wài dào wǒ huì yī de shì kuáng bō bù yuàn shòu xiè zhǐ yào xǔ xià chéng hūn shǒu dào bìng chú
”小员外道：“我会医的是狂玻不愿受谢，只要许下成婚，手到病除。
xiǎo èr dào guān rén qǐng zuò xiǎo rén jí shí chuán yǔ
小二道：“官人请坐，小人即时传语。
xū yú zhī jiān zhī jiàn xiǎo èr tóng zhe zhū gōng dào diàn zhōng lái yǔ sān rén xiāng jiàn le
须臾之间，只见小二同着诸公到店中来，与三人相见了。
wèn dào nà yī wèi xiān shēng shàn yī
问道：“那一位先生善医？
èr zhào jǔ shǒu dào zhè wèi wú xiǎo yuán wài
”二赵举手道：“这位吴小员外。
zhě gōng dào xiān shēng ruò yī de xiǎo nǚ bìng quán tiè shàng suǒ yán háo lí bù gǎn yǒu fù
”褚公道：“先生若医得小女病痊，帖上所言，毫厘不敢有负。
wú xiǎo yuán wài dào xué shēng xìng wú míng qīng běn fǔ chéng nèi dà jiē jū zhù fù mǔ zài táng báo yǒu jiā sī qǐ xī hǎn wàn qián zhī zèng
”吴小员外道：“学生姓吴名清，本府城内大街居祝父母在堂，薄有家私，岂希罕万钱之赠。
dàn xué shēng nián fāng èr shí shàng wèi hūn pèi
但学生年方二十，尚未婚配。
jiǔ mù zhái shàng xiǎo niáng zǐ róng dé jù quán tǎng méng xǔ xié qín jìn zì dāng miǎn xiào lú biǎn
久慕宅上小娘子容德俱全，倘蒙许谐秦晋，自当勉效卢扁。
èr zhào zài bàng yòu bāng chèn xǔ duō hǎo yán kuā wú shì míng mén fù shì yòu kuā xiǎo yuán wài zuò rén zhōng hòu
”二赵在傍，又帮衬许多好言，夸吴氏名门富室，又夸小员外做人忠厚。
zhū gōng ài nǚ zhī xīn wú suǒ bù zhì bù yóu tā bù yīng chéng bù
诸公爱女之心，无所不至，不由他不应承不。
biàn dào ruò guǒ rán yī de xiǎo nǚ hǎo shí lǎo hàn péi báo báo zhuāng chá sòng zhì fǔ shàng chéng hūn
便道：“若果然医得小女好时，老汉赔薄薄妆查，送至府上成婚。
wú qīng xiàng èr zhào dào jiù fán èr xiōng wèi méi bù kě tuì huǐ
”吴清向二赵道：“就烦二兄为媒，不可退悔！
zhě gōng dào qǐ gǎn
”褚公道：“岂敢！
dāng xià zhě gōng lián sān wèi dōu qǐng dào jiā zhōng shè yàn kuǎn dài
”当下褚公连三位都请到家中，设宴款待。
wú qīng xìng jí jiù jiào lǎo yuán wài yǐn jìn lìng ài fáng zhōng kàn bìng xià yào
吴清性急，就教老员外：“引进令爱房中，看病下药。
zhě gōng xiān xíng wú qīng suí hòu
”褚公先行，吴清随后。
yě shì yuán fèn dāng rán wú xiǎo yuán wài jìn mén shí nà nǚ ér jiù bù kuáng le
也是缘分当然，吴小员外进门时，那女儿就不狂了。
wú xiǎo yuán wài jiǎ yào kàn mài yǎng niáng jiāng luō shāi bàn jiē wéi zhōng dàn wén jīn xun suǒ láng de yī shēng shū chū xuē yù tuán bīng de yī zhī qiàn shǒu lái
吴小员外假要看脉，养娘将罗筛半揭，帏中但闻金训索琅的一声，舒出削玉团冰的一只纤手来。
zhèng shì wèi shi bàn miàn huā róng xiān jiàn yī shuāng yù wàn
正是：未识半面花容，先见一双玉腕。
xiǎo yuán wài jiāng liǎng shǒu mài jù yǐ kàn guò jiàn shén jiàn guǐ de dào cǐ bìng nǎi xié mèi suǒ qīn fēi xué shēng bù néng zhì yě
小员外将两手脉俱已看过，见神见鬼的道：“此病乃邪魅所侵，非学生不能治也。
suì qǔ suǒ cún yù xuě dān yī lì yǐ xīn jí jǐng huā shuǐ lìng qí sòng xià
”遂取所存玉雪丹一粒，以新汲井花水，令其送下。
nà nǚ zǐ dùn jué shén qīng qì shuǎng bìng tǐ tuō rán zhě gōng gǎn xiè bù jīng shì rì sān rén zài zhě jiā zhuāng huān yǐn
那女子顿觉神清气爽，病体脱然，褚公感谢不荆是日三人在褚家庄欢饮。
zhì yè zhě gōng liú sù yú shū zhāi zhī zhōng
至夜，褚公留宿于书斋之中。
cì rì yòu ān pái zǎo jiǔ xiāng qǐng
次日，又安排早酒相请。
èr zhào dào rǎo guò jiù gào cí le zhǐ shì wú xiǎo yuán wài yān shì bù kě shī xìn
二赵道：“扰过就告辞了，只是吴小员外烟事，不可失信。
zhě gōng dào xiǎo nǚ méng huó mìng zhī ēn qǐ gǎn bèi ēn wàng yì suǒ yù gǎn bù rú mìng
”褚公道：“小女蒙活命之恩，岂敢背恩忘义，所谕敢不如命！
xiǎo yuán wài jiù bài xiè le yuè zhàng
”小员外就拜谢了岳丈。
zhě gōng bèi lǐ xiāng sòng wèi chéng yí zhī jìng
褚公备礼相送，为程仪之敬。
sān rén yī wú suǒ shòu zuò bié huán jiā
三人一无所受：作别还家。
wú lǎo yuán wài jiàn ér zi bìng hǎo huí lái huān xǐ zì bù bì shuō
吴老员外见儿子病好回来，欢喜自不必说。
èr zhào yòu jiāng hūn yīn yī shì shuō le lǎo yuán wài shí fēn zhī měi shào bù dé zé rì xíng pìn
二赵又将婚姻一事说了，老员外十分之美，少不得择日行聘。
liù lǐ jì bì zhū gōng bèi qiān jīn jià zhuāng qīn sòng nǚ r guò mén chéng qīn
六礼既毕，诸公备千金嫁装，亲送女儿过门成亲。
wú xiǎo yuán wài zài huā zhú zhī xià kàn le xīn fù chī le yī jīng hǎo sì chū cì zài jīn míng chí shàng xiàng féng zhè gè chuān xìng huáng shān de měi nǚ
吴小员外在花烛之下，看了新妇，吃了一惊：好似初次在金明池上相逢这个穿杏黄衫的美女。
guò le sān cháo bàn yuè fū fù sī shú le
过了三朝半月，夫妇厮熟了。
wú xiǎo yuán wài kòu wèn qī zǐ qù nián qīng míng qián èr rì guǒ xì tàn qīn rén chéng shēn chuān xìng huáng shān céng dào jīn míng chí shàng yóu wán
吴小员外叩问妻子，去年清明前二日，果系探亲人城，身穿杏黄衫，曾到金明池上游玩。
zhèng shì rén yǒu suǒ yuàn tiān bì cóng zhī
正是人有所愿，天必从之。
nà zhě jiā nǚ zǐ xiǎo míng yě huàn zuò ài ai
那褚家女子小名，也唤做爱爱。
wú xiǎo yuán wài yī rì duì zhào shì xiōng dì shuō zhī cǐ shì èr zhào gè gè chēng qí cǐ duàn yīn yuán nǎi lú nǚ chéng jiù bù kě wàng qí gōng yě
吴小员外一日对赵氏兄弟说知此事，二赵各各称奇：“此段姻缘乃卢女成就，不可忘其功也。
wú xiǎo yuán wài jí rì dào jīn míng chí běi lú jiā diàn zhōng shù qí nǚ ér zhī shì xiàn shàng jīn bó bài rèn lú róng lǎo fū fù wèi yuè fù mǔ qiú dé kāi fén yī jiàn yuàn mǎi guān gǎi zàng
”吴小员外即日到金明池北卢家店中，述其女儿之事，献上金帛，拜认卢荣老夫妇为岳父母，求得开坟一见，愿买棺改葬。
lú gōng shì shì jǐng xiǎo rén de yuán wài rèn qīn wú yǒu bù cóng
卢公是市井小人，得员外认亲，无有不从。
xiǎo yuán wài yāng yīn yáng shēng zé le jí rì xiān yòng sān shēng jì lǐ jiāo diàn rán hòu qǐ tǔ kāi guān
小员外央阴阳生择了吉日，先用三牲祭礼浇奠，然后启土开棺。
nà ài ai xiǎo niáng zǐ miàn sè rú shēng xiāng zé bù sàn nǎi zhī tài yīn liàn xíng zhī shù suǒ zhì
那爱爱小娘子面色如生，香泽不散，乃知太阴炼形之术所致。
wú xiǎo yuán wài tàn xiàn le yī huí
吴小员外叹羡了一回。
gǎi zàng yǐ bì qǐng gāo sēng guǎng zuò fǎ shì qī zhòu yè
改葬已毕，请高僧广做法事七昼夜。
qí yè yòu mèng ài ai lái xiè zì cǐ zōng yǐng suì jué
其夜又梦爱爱来谢，自此踪影遂绝。
hòu wú xiǎo yuán wài yǔ zhě ài ai bǎi nián xié lǎo
后吴小员外与褚爱爱百年谐老。
lú gōng fū fù yì lài xiǎo yuán wài sòng zhōng cǐ xiǎo yuán wài zhī hòu dé yě
卢公夫妇亦赖小员外送终，此小员外之厚德也。
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证：
jīn míng chí pàn féng shuāng měi liǎo què rén jiān shēng sǐ yuán
金明池畔逢双美，了却人间生死缘。
shì shàng yǒu qíng jiē shì cǐ fēn míng huǒ zhái xiàn jīn lián
世上有情皆似此，分明火宅现金莲。