卷三十二 — 警世通言 — 冯梦龙

dù shí niáng nù chén bǎi bǎo xiāng

杜十娘怒沉百宝箱

sǎo dàng cán hú lì dì jī lóng xiáng fèng wǔ shì cuī wéi

扫荡残胡立帝畿，龙翔凤舞势崔嵬。

zuǒ huán cāng hǎi tiān yī dài yòu yōng tài háng shān wàn wéi

左环沧海天一带，右拥太行山万围。

gē jǐ jiǔ biān xióng jué sāi yì guān wàn guó yǎng chuí yī

戈戟九边雄绝塞，衣冠万国仰垂衣。

tài píng rén lè huá xū shì yǒng yǒng jīn ōu gòng rì huī

太平人乐华胥世，永永金瓯共日辉。

zhè shǒu shī dān kuā wǒ cháo yàn jīng jiàn dū zhī shèng

这首诗单夸我朝燕京建都之盛。

shuō qǐ yàn dōu de xíng shì běi yǐ xióng guān nán yā qū xià zhēn nǎi jīn chéng tiān fǔ wàn nián bù bá zhī jī

说起燕都的形势，北倚雄关，南压区夏，真乃金城天府，万年不拔之基。

dāng xiān hóng wǔ ye sǎo dàng hú chén dìng dǐng jīn líng shì wèi nán jīng

当先洪武爷扫荡胡尘，定鼎金陵，是为南京。

dào yǒng lè ye cóng běi píng qǐ bīng jìng nán qiān yú yàn dōu shì wèi běi jīng

到永乐爷从北平起兵靖难，迁于燕都，是为北京。

zhǐ yīn zhè yī qiān bǎ gè kǔ hán de ér biàn zuò huā jǐn shì jiè

只因这一迁，把个苦寒地而变作花锦世界。

zì yǒng lè ye jiǔ chuán zhì yú wàn lì ye cǐ nǎi wǒ cháo dì shí yī dài de tiān le

自永乐爷九传至于万历爷，此乃我朝第十一代的天了。

zhè wèi tiān zǐ cōng míng shén wǔ dé fú jiān quán shí suì dēng jī zài wèi sì shí bā nián xuē píng le sān chù kòu luàn

这位天子，聪明神武，德福兼全，十岁登基，在位四十八年，削平了三处寇乱。

nà sān chù

那三处？

rì běn guān bái píng xiù jí xī xià chéng ēn bō zhōu yáng yìng lóng

日本关白平秀吉，西夏承恩，播州杨应龙。

píng xiù jí qīn fàn cháo xiǎn chéng ēn yáng yìng lóng shì tǔ guān móu pàn xiān hòu xuē píng

平秀吉侵犯朝鲜，承恩、杨应龙是土官谋叛，先后削平。

yuǎn yí mò bù wèi fú zhēng lái cháo gòng

远夷莫不畏服，争来朝贡。

zhēn gè shì

真个是：

yī rén yǒu qìng mín ān lè sì hǎi wú yú guó tài píng

一人有庆民安乐，四海无虞国太平。

huà zhōng dān biǎo wàn lì èr shí nián jiān rì běn guó guān bái zuò luàn qīn fàn cháo xiǎn

话中单表万历二十年间，日本国关白作乱，侵犯朝鲜。

cháo xiǎn guó wáng shàng biǎo gào jí tiān cháo fā bīng fàn hǎi wǎng jiù

朝鲜国王上表告急，天朝发兵泛海往救。

yǒu hù bù guān zòu zhǔn mù jīn bīng xìng zhī jì liáng xiǎng wèi chōng zàn kāi nà sù rù jiān zhī lì

有户部官奏准：目今兵兴之际，粮饷未充，暂开纳粟入监之例。

yuán lái nà sù rù jiān de yǒu jǐ bān pián yí hào dú shū hǎo kē jǔ hǎo zhōng jié mò lái yòu yǒu gè xiǎo xiǎo qián chéng jié guǒ

原来纳粟入监的，有几般便宜：好读书，好科举，好中，结末来又有个小小前程结果。

yǐ cǐ huàn jiā gōng zǐ fù shì zǐ dì dào bù yuàn zuò xiù cái dōu qù yuán lì zuò tài xué shēng

以此宦家公子、富室子弟，到不愿做秀才，都去援例做太学生。

zì kāi le zhè lì liǎng jīng tài xué shēng gè tiān zhì qiān rén zhī wài

自开了这例，两京太学生各添至千人之外。

nèi zhōng yǒu yī rén xìng li míng jiǎ zì zi xiān zhè jiāng shào xīng fǔ rén shì

内中有一人，姓李名甲，字子先，浙江绍兴府人氏。

fù qīn li bù zhèng suǒ shēng sān r wéi jiǎ jū zhǎng zì yòu dú shū zài xiáng wèi de dēng kē yuán lì rù yú běi yōng

父亲李布政所生三儿，惟甲居长，自幼读书在庠，未得登科，援例入于北雍。

yīn zài jīng zuò jiān yǔ tóng xiāng liǔ yù chūn jiàn shēng tóng yóu jiào fāng sī yuàn nèi yǔ yí gè míng jī xiāng yù

因在京坐监，与同乡柳遇春监生同游教坊司院内，与一个名姬相遇。

nà míng jī xìng dù míng měi pái háng dì shí yuàn zhōng dōu chēng wéi dù shí niáng shēng de

那名姬姓杜名媺，排行第十，院中都称为杜十娘，生得：

hún shēn yǎ yàn biàn tǐ jiāo xiāng liǎng wān méi huà yuǎn shān qīng yī duì yǎn míng qiū shuǐ rùn

浑身雅艳，遍体娇香，两弯眉画远山青，一对眼明秋水润。

liǎn rú lián è fēn míng zhuō shì wén jūn

脸如莲萼，分明卓氏文君；

chún shì yīng táo hé jiǎn bái jiā fán sù

唇似樱桃，何减白家樊素。

kě lián yī piàn wú xiá yù wù luò fēng chén huā liǔ zhōng

可怜一片无瑕玉，误落风尘花柳中。

nà dù shí niáng zì shí sān suì pò guā jīn yī shí jiǔ suì qī nián zhī nèi bù zhī lì guò le duō shǎo gōng zǐ wáng sūn

那杜十娘自十三岁破瓜，今一十九岁，七年之内，不知历过了多少公子王孙。

yī gè gè qíng mí yì dàng pò jiā dàng chǎn ér bù xī

一个个情迷意荡，破家荡产而不惜。

yuàn zhōng chuán chū sì jù kǒu hào lái dào shì

院中传出四句口号来，道是：

zuò zhōng ruò yǒu dù shí niáng dǒu shāo zhī liàng yǐn qiān shāng

坐中若有杜十娘，斗筲之量饮千觞。

yuàn zhōng ruò shi dù lǎo měi qiān jiā fěn miàn dōu rú guǐ

院中若识杜老媺，千家粉面都如鬼。

què shuō li gōng zǐ fēng liú nián shào wèi féng měi sè zì yù le dù shí niáng xǐ chū wàng wài bǎ huā liǔ qíng huái yī dān ér tiāo zài tā shēn shàng

却说李公子风流年少，未逢美色，自遇了杜十娘，喜出望外，把花柳情怀，一担儿挑在他身上。

nà gōng zǐ jùn qiào páng ér wēn cún xìng ér yòu shì sā màn de shǒu r bāng chèn de qín ér yǔ shí niang yī shuāng liǎng hǎo qíng tóu yì hé

那公子俊俏庞儿，温存性儿，又是撒漫的手儿，帮衬的勤儿，与十娘一双两好，情投意合。

shí niang yīn jiàn bǎo ér tān cái wú yì jiǔ yǒu cóng liáng zhī zhì yòu jiàn li gōng zǐ zhōng hòu zhì chéng shén yǒu xīn xiàng tā

十娘因见鸨儿贪财无义，久有从良之志，又见李公子忠厚志诚，甚有心向他。

nài li gōng zǐ jù pà lǎo yé bù gǎn yìng chéng

奈李公子惧怕老爷，不敢应承。

suī zé rú cǐ liǎng xià qíng hǎo yù mì zhāo huān mù lè zhōng rì xiāng shǒu rú fū fù yì bān

虽则如此，两下情好愈密，朝欢暮乐，终日相守，如夫妇一般。

hǎi shì shān méng gè wú tā zhì

海誓山盟，各无他志。

zhēn gè

真个：

ēn shēn shì hǎi ēn wú dǐ yì zhòng rú shān yì gèng gāo

恩深似海恩无底，义重如山义更高。

zài shuō dù mā ma nǚ ér bèi li gōng zǐ zhàn zhù bié de fù jiā jù shì wén míng shàng mén qiú yī jiàn ér bù kě de

再说杜妈妈，女儿被李公子占住，别的富家巨室，闻名上门，求一见而不可得。

chū shí li gōng zǐ sā màn yòng qián dà chà dà shǐ mā ma xié jiān zhōu xiào fèng cheng bù xiá

初时李公子撒漫用钱，大差大使，妈妈胁肩诌笑，奉承不暇。

rì wǎng yuè lái bù jué yī nián yǒu yú li gōng zǐ náng qiè jiàn jiàn kōng xū shǒu bù yīng xīn mā ma yě jiù dài màn le

日往月来，不觉一年有余，李公子囊箧渐渐空虚，手不应心，妈妈也就怠慢了。

lǎo bù zhèng zài jiā wén zhī ér zi piào yuàn jǐ biàn xiě zì lái huàn tā huí qù

老布政在家闻知儿子嫖院，几遍写字来唤他回去。

tā mí liàn shí niang yán sè zhōng rì yán ái

他迷恋十娘颜色，终日延捱。

他迷恋十娘颜色，终日延挨。

hòu lái wén zhī lǎo yé zài jiā fā nù yuè bù gǎn huí

后来闻知老爷在家发怒，越不敢回。

gǔ rén yún yǐ lì xiāng jiāo zhě lì jǐn ér shū

古人云：“以利相交者，利尽而疏。

nà dù shí niáng yǔ li gōng zǐ zhēn qíng xiāng hǎo jiàn tā shǒu tóu yù duǎn xīn tóu yù rè

”那杜十娘与李公子真情相好，见他手头愈短，心头愈热。

mā ma yě jǐ biàn jiào nǚ ér dǎ fā li jiǎ chū yuàn jiàn nǚ ér bù tǒng kǒu yòu jǐ biàn jiāng yán yǔ chù tū li gōng zǐ yào jī nù tā qǐ shēn

妈妈也几遍教女儿打发李甲出院，见女儿不统口，又几遍将言语触突李公子，要激怒他起身。

gōng zǐ xìng běn wēn kè cí qì yù hé

公子性本温克，词气愈和。

mā ma mò nài hé rì zhú zhǐ jiāng shí niang chì mà dào wǒ men xíng hù rén jiā chī kè chuān kè qián mén sòng jiù hòu mén yíng xīn mén tíng nào rú huǒ qián bó duī chéng duǒ

妈妈没奈何，日逐只将十娘叱骂道：“我们行户人家，吃客穿客，前门送旧，后门迎新，门庭闹如火，钱帛堆成垛。

zì cóng nà li jiǎ zài cǐ hùn zhàng yī nián yǒu yú mò shuō xīn kè lián jiù zhǔ gù dōu duàn le

自从那李甲在此，混帐一年有余，莫说新客，连旧主顾都断了。

fēn míng jiē le gè zhōng kuí lǎo lián xiǎo guǐ yě méi de shàng mén nòng de lǎo niáng yī jiā rén jiā yǒu qì wú yān chéng shén me mú yàng

分明接了个锺馗老，连小鬼也没得上门，弄得老娘一家人家，有气无烟，成什么模样！

dù shí niáng bèi mà nài xìng bú zhù biàn huí dá dào nà li gōng zǐ bú shì kōng shǒu shàng mén de yě zēng fèi guò dà qián lái

杜十娘被骂，耐性不住，便回答道：“那李公子不是空手上门的，也曾费过大钱来。

mā ma dào bǐ yī shí cǐ yī shí nǐ zhī jiào tā jīn rì fèi xiē xiǎo qián r bǎ yǔ lǎo niáng bàn xiē chái mǐ yǎng nǐ liǎng kǒu yě hǎo

”妈妈道：“彼一时，此一时，你只教他今日费些小钱儿，把与老娘办些柴米，养你两口也好。

bié rén jiā yǎng de nǚ ér biàn shì yáo qián shù qiān shēng wàn huó piān wǒ jiā huì qì yǎng le gè tuì cái bái hǔ

别人家养的女儿便是摇钱树，千生万活，偏我家晦气，养了个退财白虎！

kāi le dà mén qī jiàn shì bān bān dōu zài lǎo shēn xīn shàng

开了大门七件事，般般都在老身心上。

dào tì nǐ zhè xiǎo jiàn rén bái bái yǎng zhe qióng hàn jiào wǒ yī shí cóng hé chù lái

到替你这小贱人白白养着穷汉，教我衣食从何处来？

nǐ duì nà qióng hàn shuō yǒu běn shi chū jǐ liǎng yín zi yǔ wǒ dào de nǐ gēn le tā qù wǒ bié tǎo gè yā tou guò huó què bù hǎo

你对那穷汉说：“有本事出几两银子与我，到得你跟了他去，我别讨个丫头过活却不好？

shí niang dào mā ma zhè huà shì zhēn shì jiǎ

”十娘道：“妈妈，这话是真是假？

mā ma xiǎo de li jiǎ náng wú yī qián yī shān dōu diǎn jǐn le liào tā méi chù shè fǎ biàn yīng dào lǎo niáng cóng bù shuō huǎng dàng zhēn li

”妈妈晓得李甲囊无一钱，衣衫都典尽了，料他没处设法，便应道：“老娘从不说谎，当真哩。

shí niang dào niang nǐ yào tā xǔ duō yín zi

”十娘道：“娘，你要他许多银子？

mā ma dào ruò shì bié rén qiān bǎ yín zi yě tǎo le

”妈妈道：“若是别人，千把银子也讨了。

kě lián nà qióng hàn chū bù qǐ zhǐ yào tā sān bǎi liǎng wǒ zì qù tǎo yí gè fěn tóu dài tì

可怜那穷汉出不起，只要他三百两，我自去讨一个粉头代替。

zhǐ yī jiàn xū shì sān rì nèi jiāo fù yǔ wǒ zuǒ shǒu jiāo yín yòu shǒu jiāo rén

只一件，须是三日内交付与我，左手交银，右手交人。

ruò sān rì méi yǒu yín shí lǎo shēn yě bù guǎn sān shí èr shí yī gōng zǐ bù gōng zi yī dùn gū guǎi dǎ nà guāng gùn chū qù

”若三日没有银时，老身也不管三十二十一，公子不公子，一顿孤拐，打那光棍出去。

nà shí mò guài lǎo shēn

那时莫怪老身！

shí niang dào gōng zǐ suī zài kè biān fá chāo liàng sān bǎi jīn hái cuò bàn de lái

”十娘道：“公子虽在客边乏钞，谅三百金还措办得来。

zhǐ shì sān rì tè jìn xiàn tā shí rì biàn hǎo

只是三日忒近，限他十日便好。

mā ma xiǎng dào zhè qióng hàn yī shuāng chì shǒu biàn xiàn tā yī bǎi rì tā nà lǐ lái yín zi

”妈妈想道：“这穷汉一双赤手，便限他一百日，他那里来银子？

méi yǒu yín zi biàn tiě pí bāo liǎn liào yě wú yán shàng mén

没有银子，便铁皮包脸，料也无颜上门。

nà shí chóng zhěng jiā fēng měi r yě méi de huà jiǎng

那时重整家风，媺儿也没得话讲。

dā yìng dào kàn nǐ miàn biàn kuān dào shí rì

”答应道：“看你面，便宽到十日。

dì shí rì méi yǒu yín zi bù gàn lǎo niáng zhī shì

第十日没有银子，不干老娘之事。

shí niang dào ruò shí rì nèi wú yín liào tā yě wú yán zài jiàn le

”十娘道：“若十日内无银，料他也无颜再见了。

zhǐ pà yǒu le sān bǎi liǎng yín zi mā ma yòu fān huǐ qǐ lái

只怕有了三百两银子，妈妈又翻悔起来。

mā ma dào lǎo shēn nián wǔ shí yī suì le yòu fèng shí zhāi zěn gǎn shuō huǎng

”妈妈道：“老身年五十一岁了，又奉十斋，怎敢说谎？

bù xìn shí yǔ nǐ pāi zhǎng wèi dìng

不信时与你拍掌为定。

ruò fān huǐ shí zuò zhū zuò gǒu

若翻悔时，做猪做狗！

cóng lái hǎi shuǐ dòu nán liàng kě xiào qián pó yì bù liáng

从来海水斗难量，可笑虔婆意不良。

liào dìng qióng rú náng dǐ jié gù jiāng cái lǐ nán jiāo niáng

料定穷儒囊底竭，故将财礼难娇娘。

shì yè shí niang yǔ gōng zǐ zài zhěn biān yì jí zhōng shēn zhī shì

是夜，十娘与公子在枕边，议及终身之事。

gōng zǐ dào wǒ fēi wú cǐ xīn

公子道：“我非无此心。

dàn jiào fāng luò jí qí fèi shén duō fēi qiān jīn bù kě

但教坊落籍，其费甚多，非千金不可。

wǒ náng kōng rú xǐ rú zhī nai hé

我囊空如洗，如之奈何！

shí niang dào qiè yǐ yǔ mā ma yì dìng zhǐ yào sān bǎi jīn dàn xū shí rì nèi cuò bàn

”十娘道：“妾已与妈妈议定只要三百金，但须十日内措办。

láng jūn yóu zī suī qìng rán dōu zhōng qǐ wú qīn you kě yǐ jiè dài

郎君游资虽罄，然都中岂无亲友可以借贷？

tǎng de rú shù jiāng shēn suì wèi jūn zhī suǒ yǒu shěng shòu qián pó zhī qì

倘得如数，姜身遂为君之所有，省受虔婆之气。

gōng zǐ dào qīn yǒu zhōng wèi wǒ liú liàn xíng yuàn dōu bù xiāng gù

”公子道：“亲友中为我留恋行院，都不相顾。

míng rì zhǐ zuò shù zhuāng qǐ shēn gè jiā gào cí jiù kāi kǒu jiǎ dài lù fèi còu jù jiāng lái huò kě mǎn de cǐ zhì

明日只做束装起身，各家告辞，就开口假贷路费，凑聚将来，或可满得此致。

qǐ shēn shū xǐ bié le shí niang chū mén

”起身梳洗，别了十娘出门。

shí niang dào yòng xīn zuò sù zhuān tīng jiā yīn

十娘道：用心作速，专听佳音。

gōng zǐ dào bù xū fēn fù

”公子道：“不须分付。

gōng zǐ chū le yuàn mén lái dào sān qīn sì yǒu chù jiǎ shuō qǐ shēn gào bié zhòng rén dào yě huān xǐ

公子出了院门，来到三亲四友处，假说起身告别，众人到也欢喜。

hòu lái xù dào lù fèi qiàn quē yì yù jiè dài

后来叙到路费欠缺，意欲借贷。

cháng yán dào shuō zhe qián biàn wú yuán

常言道：“说着钱，便无缘。

qīn yǒu men jiù bù zhāo jià

”亲友们就不招架。

tā men yě jiàn de shì dào li gōng zǐ shì fēng liú làng zǐ mí liàn yān huā nián xǔ bù guī fù qīn dōu wèi tā qì huài zài jiā

他们也见得是，道李公子是风流浪子，迷恋烟花，年许不归，父亲都为他气坏在家。

tā jīn rì dǒu rán yào huí wèi zhī zhēn jiǎ tǎng huò shuō piàn pán chán dào shǒu yòu qù hái zhī fěn qián fù qīn zhī dào jiāng hǎo yì fān chéng è yì shǐ zhōng zhǐ shì yī guài bù rú cí le gàn jìng

他今日抖然要回，未知真假，倘或说骗盘缠到手，又去还脂粉钱，父亲知道，将好意翻成恶意，始终只是一怪，不如辞了干净。

biàn huí dào mù jīn zhèng zhí kōng fá bù néng xiāng jì cán kuì cán kuì

便回道：“目今正值空乏，不能相济，惭愧，惭愧！

rén rén rú cǐ gè gè jiē rán bìng méi yǒu gè kāng kǎi zhàng fū kěn tǒng kǒu xǔ tā yī shí èr shí liǎng

”人人如此，个个皆然，并没有个慷慨丈夫，肯统口许他一十二十两。

li gōng zǐ yī lián bēn zǒu le sān rì fēn háo wú huò yòu bù gǎn huí jué shí niang quán qiě hán hu dā yìng

李公子一连奔走了三日，分毫无获，又不敢回决十娘，权且含糊答应。

dào dì sì rì yòu méi xiǎng tou jiù xiū huí yuàn zhōng

到第四日又没想头，就羞回院中。

píng rì jiān yǒu le dù jiā lián xià chǔ yě méi yǒu le jīn rì jiù wú chǔ tóu sù

平日间有了杜家，连下处也没有了，今日就无处投宿。

zhǐ de wǎng tóng xiāng liǔ jiàn shēng yù suǒ jiè xiē

只得往同乡柳监生寓所借歇。

liǔ yù chūn jiàn gōng zǐ chóu róng kě jū wèn qí lái lì

柳遇春见公子愁容可掬，问其来历。

gōng zǐ jiāng dù shí niáng yuàn jià zhī qíng bèi xì shuō le

公子将杜十娘愿嫁之情，备细说了。

yù chūn yáo shǒu dào wèi bì wèi bì

遇春摇首道：“未必，未必。

nà dù měi qǔ zhōng dì yì míng jī yào cóng liáng shí pà méi yǒu shí hú míng zhū qiān jīn pìn lǐ

那杜媺曲中第一名姬，要从良时，怕没有十斛明珠，千金聘礼。

nà bǎo ér rú hé zhǐ yào sān bǎi liǎng

那鸨儿如何只要三百两？

xiǎng bǎo ér guài nǐ wú qián shǐ yòng bái bái zhàn zhù tā de nǚ ér shè jì dǎ fā nǐ chū mén

想鸨儿怪你无钱使用，白白占住他的女儿，设计打发你出门。

nà fù rén yǔ nǐ xiāng chǔ yǐ jiǔ yòu ài què miàn pí bù hǎo míng yán

那妇人与你相处已久，又碍却面皮，不好明言。

míng zhī nǐ shǒu nèi kōng xū gù yì jiāng sān bǎi liǎng mài gè rén qíng xiàn nǐ shí rì

明知你手内空虚，故意将三百两卖个人情，限你十日；

ruò shí rì méi yǒu nǐ yě bù hǎo shàng mén

若十日没有，你也不好上门。

biàn shàng mén shí tā huì shuō nǐ xiào nǐ luò de yī chǎng xiè dú zì rán ān shēn bù láo cǐ nǎi yān huā zhú kè zhī jì

便上门时，他会说你笑你，落得一场亵渎，自然安身不牢，此乃烟花逐客之计。

zú xià sān sī xiū bèi qí huò

足下三思，休被其惑。

jù dì yú yì bù rú zǎo zǎo kāi jiāo wéi shàng

据弟愚意，不如早早开交为上。

gōng zǐ tīng shuō bàn shǎng wú yán xīn zhōng yí huò bù dìng

”公子听说，半晌无言，心中疑惑不定。

yù chūn yòu dào zú xià mò yào cuò le zhǔ yì

遇春又道：“足下莫要错了主意。

nǐ ruò zhēn gè huán xiāng bù duō jǐ liǎng pán fèi hái yǒu rén dā jiù

你若真个还乡，不多几两盘费，还有人搭救；

ruò shì yào sān bǎi liǎng shí mò shuō shí rì jiù shì shí gè yuè yě nán

若是要三百两时，莫说十日，就是十个月也难。

rú jīn de shì qíng nà kěn gù huǎn jí èr zì de

如今的世情，那肯顾缓急二字的！

nà yān huā yě suàn dìng nǐ méi chù gào zhài gù yì shè fǎ nán nǐ

那烟花也算定你没处告债，故意设法难你。

gōng zǐ dào rén xiōng suǒ jiàn liáng shì

”公子道：“仁兄所见良是。

kǒu lǐ suī rú cǐ shuō xīn zhōng gē shè bù xià

”口里虽如此说，心中割舍不下。

yī jiù yòu wǎng wài biān dōng yāng xī gào zhǐ shì yè lǐ bù jìn yuàn mén le

依旧又往外边东央西告，只是夜里不进院门了。

gōng zǐ zài liǔ jiàn shēng yù zhōng yī lián zhù le sān rì gòng shì liù rì le

公子在柳监生寓中，一连住了三日，共是六日了。

dù shí niáng lián rì bú jiàn gōng zǐ jìn yuàn shí fēn zháo jǐn jiù jiào xiǎo sī sì r jiē shàng qù xún

杜十娘连日不见公子进院，十分着紧，就教小厮四儿街上去寻。

sì r xún dào dà jiē qià hǎo yù jiàn gōng zǐ

四儿寻到大街，恰好遇见公子。

sì r jiào dào li jiě fū niang zài jiā lǐ wàng nǐ

四儿叫道：“李姐夫，娘在家里望你。

gōng zǐ zì jué wú yán huí fù dào jīn rì bù dé gōng fū míng rì lái ba

”公子自觉无颜，回复道：“今日不得功夫，明日来罢。

sì r fèng le shí niang zhī mìng yī bǎ chě zhù sǐ yě bù fàng dào niang jiào zán xún nǐ shì bì tóng qù zǒu yī zāo

”四儿奉了十娘之命，一把扯住，死也不放，道：“娘叫咱寻你，是必同去走一遭。

li gōng zǐ xīn shàng yě qiān guà kàn biǎo zǐ mò nài hé zhǐ de suí sì r jìn yuàn jiàn le shí niang hēi hēi wú yán

”李公子心上也牵挂看婊子，没奈何，只得随四儿进院，见了十娘，嘿嘿无言。

shí niang wèn dào suǒ móu zhī shì rú hé

十娘问道：“所谋之事如何？

gōng zǐ yǎn zhōng liú xià lèi lái

”公子眼中流下泪来。

shí niang dào mò fēi rén qíng dàn bó bù néng zú sān bǎi zhī shù me

十娘道：“莫非人情淡薄，不能足三百之数么？

fèn zǐ hán lèi ér yán dào chū èr jù

”分子含泪而言，道出二句：

bù xìn shàng shān qín hǔ yì guǒ rán kāi kǒu gào rén nán

“不信上山擒虎易，果然开口告人难。

yī lián bēn zǒu liù rì bìng wú zhū liǎng yī shuāng kōng shǒu xiū jiàn fāng qīng gù cǐ zhè jǐ rì bù gǎn jìn yuàn

一连奔走六日，并无铢两，一双空手，羞见芳卿，故此这几日不敢进院。

jīn rì chéng mìng hū huàn rěn chǐ ér lái

今日承命呼唤，忍耻而来。

fēi mǒu bù yòng xīn shí shì shì qíng rú cǐ

非某不用心，实是世情如此。

shí niang dào cǐ yán xiū shǐ qián pó zhī dào

”十娘道：“此言休使虔婆知道。

láng jūn jīn yè qiě zhù qiè bié yǒu shāng yì

郎君今夜且住，妾别有商议。

shí niang zì bèi jiǔ yáo yǔ gōng zǐ huān yǐn

”十娘自备酒肴，与公子欢饮。

shuì zhì bàn yè shí niang duì gōng zǐ dào láng jūn guǒ bù néng bàn yī qián yé

睡至半夜，十娘对公子道：“郎君果不能办一钱耶？

qiè zhōng shēn zhī shì dāng rú hé yě

妾终身之事，当如何也？

gōng zǐ zhǐ shì liú tì bù néng dá yī yǔ

”公子只是流涕，不能答一语。

jiàn jiàn wǔ gēng tiān xiǎo

渐渐五更天晓。

shí niang dào qiè suǒ wò xù rù nèi cáng yǒu suì yín yī bǎi wǔ shí liǎng cǐ qiè sī xù láng jūn kě chí qù

十娘道：“妾所卧絮褥内藏有碎银一百五十两，此妾私蓄，郎君可持去。

sān bǎi jīn qiè rèn qí bàn láng jūn yì móu qí bàn zhù yì wéi lì

三百金，妾任其半，郎君亦谋其半，庶易为力。

xiàn zhǐ sì rì wàn wù chí wù

限只四日，万勿迟误！

shí niang qǐ shēn jiāng rù fù gōng zǐ gōng zǐ jīng xǐ guò wàng

”十娘起身将褥付公子，公子惊喜过望。

huàn tóng ér chí rù ér qù

唤童儿持褥而去。

jìng dào liǔ yù chūn yù zhōng yòu bǎ yè lái zhī qíng yǔ yù chūn shuō le

径到柳遇春寓中，又把夜来之情与遇春说了。

jiāng rù chāi kāi kàn shí xù zhōng dōu guǒ zhe líng suì yín zi qǔ chū duì shí guǒ shì yī bǎi wǔ shí liǎng

将褥拆开看时，絮中都裹着零碎银子，取出兑时果是一百五十两。

yù chūn dà jīng dào cǐ fù zhēn yǒu xīn rén yě

遇春大惊道：“此妇真有心人也。

jì xì zhēn qíng bù kě xiāng fù wú dāng dài wéi zú xià móu zhī

既系真情，不可相负，吾当代为足下谋之。

gōng zǐ dào tǎng de yù chéng jué bù yǒu fù

”公子道：“倘得玉成，决不有负。

dāng xià liǔ yù chūn liú li gōng zǐ zài yù zì chū tóu gè chù qù jiè dài

”当下柳遇春留李公子在寓，自出头各处去借贷。

liǎng rì zhī nèi còu zú yī bǎi wǔ shí liǎng jiāo fù gōng zǐ dào wú dài wéi zú xià gào zhài fēi wéi zú xià shí lián dù shí niáng zhī qíng yě

两日之内，凑足一百五十两交付公子道：“吾代为足下告债，非为足下，实怜杜十娘之情也。

li jiǎ ná le sān bǎi liǎng yín zi xǐ cóng tiān jiàng xiào zhú yán kāi xīn xīn rán lái jiàn shí niang gāng shì dì jiǔ rì hái bù zú shí rì

李甲拿了三百两银子，喜从天降，笑逐颜开，欣欣然来见十娘，刚是第九日，还不足十日。

shí niang wèn dào qián rì fēn háo nán jiè jīn rì rú hé jiù yǒu yī bǎi wǔ shí liǎng

十娘问道：“前日分毫难借，今日如何就有一百五十两？

gōng zǐ jiāng liǔ jiàn shēng shì qíng yòu shù le yī biàn

”公子将柳监生事情，又述了一遍。

shí niang yǐ shǒu jiā é dào shǐ wú èr rén de suì qí yuàn zhě liǔ jūn zhī lì yě

十娘以手加额道：“使吾二人得遂其愿者，柳君之力也！

liǎng gè huān tiān xǐ dì yòu zài yuàn zhōng guò le yī wǎn

两个欢天喜地，又在院中过了一晚。

cì rì shí niang zǎo qǐ duì li jiǎ dào cǐ yín yī jiāo biàn dāng suí láng jūn qù yǐ

次日十娘早起，对李甲道：“此银一交，便当随郎君去矣。

zhōu chē zhī lèi hé dāng yù bèi

舟车之类，合当预备。

qiè zuó rì yú zǐ mèi zhōng jiè de bái yín èr shí liǎng láng jūn kě shōu xià wéi xíng zī yě

妾昨日于姊妹中借得白银二十两，郎君可收下为行资也。

gōng zǐ zhèng chóu lù fèi wú chū dàn bù gǎn kāi kǒu de yín shén xǐ

”公子正愁路费无出，但不敢开口，得银甚喜。

shuō yóu wèi liǎo bǎo ér qià lái qiāo mén jiào dào měi r jīn rì shì dì shí rì le

说犹未了，鸨儿恰来敲门叫道：“媺儿，今日是第十日了。

gōng zǐ wén jiào qǐ mén xiāng yán dào chéng mā ma hòu yì zhèng yù xiāng qǐng

”公子闻叫，启门相延道：“承妈妈厚意，正欲相请。

biàn jiāng yín sān bǎi liǎng fàng zài zhuō shàng

”便将银三百两放在桌上。

bǎo ér bù liào gōng zǐ yǒu yín hēi rán biàn sè shì yǒu huǐ yì

鸨儿不料公子有银，嘿然变色，似有悔意。

shí niang dào r zài mā ma jiā zhōng bā nián suǒ zhì jīn bó bù xià shù qiān jīn yǐ

十娘道：“儿在妈妈家中八年，所致金帛，不下数千金矣。

jīn rì cóng liáng měi shì yòu mā ma qīn kǒu suǒ dìng sān bǎi jīn bù qiàn fēn háo yòu bù céng guò qī

今日从良美事，又妈妈亲口所订，三百金不欠分毫，又不曾过期。

tǎng ruò mā ma shī xìn bù xǔ láng jūn chí yín qù r jí kè zì jìn

倘若妈妈失信不许，郎君持银去，儿即刻自尽。

kǒng nà shí rén cái liǎng shī huǐ zhī wú jí yě

恐那时人财两失，悔之无及也。

bǎo ér wú cí yǐ duì

”鸨儿无词以对。

fù nèi chóu huà le bàn shǎng zhǐ de qǔ tiān píng duì zhǔn le yín zi shuō dào shì yǐ rú cǐ liào liú nǐ bú zhù le

腹内筹画了半晌，只得取天平兑准了银子，说道：“事已如此，料留你不住了。

zhǐ shì nǐ yào qù shí jí jīn jiù qù

只是你要去时，即今就去。

píng shí chuān dài yī shì zhī lèi háo lí xiū xiǎng

平时穿戴衣饰之类，毫厘休想！

shuō ba jiāng gōng zǐ hé shí niang tuī chū fáng mén tǎo suǒ lái jiù là le suǒ

”说罢，将公子和十娘推出房门，讨锁来就落了锁。

cǐ shí jiǔ yuè tiān qì

此时九月天气。

shí niang cái xià chuáng shàng wèi shū xǐ suí shēn jiù yī jiù bài le mā ma liǎng bài

十娘才下床，尚未梳洗，随身旧衣，就拜了妈妈两拜。

li gōng zǐ yě zuò le yī yī

李公子也作了一揖。

yī fū yī fù lí le qián pó dà mén

一夫一妇，离了虔婆大门：

lǐ yú tuō què jīn gōu qù bǎi wěi yáo tóu zài bù lái

鲤鱼脱却金钩去，摆尾摇头再不来。

gōng zǐ jiào shí niang qiě zhù piàn shí wǒ qù huàn gè xiǎo jiào tái nǐ quán wǎng liǔ róng qīng yù suǒ qù zài zuò dào lǐ

公子教十娘且住片时：“我去唤个小轿抬你，权往柳荣卿寓所去，再作道理。

shí niang dào yuàn zhōng zhū zǐ mèi píng xī xiāng hòu lǐ yi huà bié

”十娘道：“院中诸姊妹平昔相厚，理宜话别。

kuàng qián rì yòu chéng tā jiè dài lù fèi bù kě bù yī xiè yě

况前日又承他借贷路费，不可不一谢也。

nǎi tóng gōng zǐ dào gè zǐ mèi chù xiè bié

”乃同公子到各姊妹处谢别。

zǐ mèi zhōng wéi xiè yuè lǎng xú sù sù yǔ dù jiā xiāng jìn yóu yǔ shí niáng qīn hòu shí niang xiān dào xiè yuè lǎng jiā

姊妹中惟谢月朗、徐素素与杜家相近，尤与十娘亲厚：十娘先到谢月朗家。

yuè lǎng jiàn shí niang tū jì jiù shān jīng wèn qí gù

月朗见十娘秃髻旧衫，惊问其故。

shí niang bèi shù lái yīn yòu yǐn li jiǎ xiāng jiàn

十娘备述来因，又引李甲相见。

shí niang zhǐ yuè lǎng dào qián rì lù zī shì cǐ wèi jiě jie suǒ dài láng jūn kě zhì xiè

十娘指月朗道：“前日路资，是此位姐姐所贷，郎君可致谢。

li jiǎ lián lián zuō yī

”李甲连连作揖。

yuè lǎng biàn jiào shí niang shū xǐ yī miàn qù qǐng xú sù sù lái jiā xiāng huì

月朗便教十娘梳洗，一面去请徐素素来家相会。

shí niang shū xǐ yǐ bì xiè xú èr měi rén gè chū suǒ yǒu cuì diàn jīn chuàn yáo zān bǎo ěr jǐn xiù huā qún luán dài xiù lǚ bǎ dù shí niáng zhuāng bàn de huàn rán yī xīn bèi jiǔ zuò qìng hè yán xí

十娘梳洗已毕，谢、徐二美人各出所有，翠钿金钏，瑶簪宝珥，锦袖花裙，鸾带绣履，把杜十娘装扮得焕然一新，备酒作庆贺筵席。

yuè lǎng ràng wò fáng yǔ li jiǎ dù měi èr rén guò sù

月朗让卧房与李甲、杜媺二人过宿。

cì rì yòu dà pái yán xí biàn qǐng yuàn zhōng zǐ mèi

次日，又大排筵席，遍请院中姊妹。

fán shí niang xiāng hòu zhě wú bù bì jí dōu yǔ tā fū fù bǎ zhǎn chēng xǐ

凡十娘相厚者，无不毕集，都与他夫妇把盏称喜。

chuī tán gē wǔ gè chěng qí zhǎng wù yào jìn huān zhí yǐn zhì yè fēn

吹弹歌舞，各逞其长，务要尽欢，直饮至夜分。

shí niang xiàng zhòng zǐ mèi yī yī chēng xiè

十娘向众姊妹一一称谢。

zhòng zǐ mèi dào shí zǐ wèi fēng liú lǐng xiù jīn cóng láng jūn qù wǒ děng xiāng jiàn wú rì

众姊妹道：“十姊为风流领袖，今从郎君去，我等相见无日。

hé rì cháng xíng zǐ mèi men shàng dāng fèng sòng

何日长行，姊妹们尚当奉送。

yuè lǎng dào hou yǒu dìng qī xiǎo mèi dāng lái xiāng bào

”月朗道：“候有定期，小妹当来相报。

dàn ā zǐ qiān lǐ jiān guān tóng láng jūn yuǎn qù náng qiè xiāo tiáo céng wú yuē shù cǐ nǎi wú děng zhī shì

但阿姊千里间关，同郎君远去，囊箧萧条，曾无约束，此乃吾等之事。

dāng xiāng yǔ gòng móu zhī wù lìng zǐ yǒu qióng tú zhī lǜ yě

当相与共谋之，勿令姊有穷途之虑也。

zhòng zǐ mèi gè wěi wěi ér sàn

”众姊妹各唯唯而散。

shì wǎn gōng zǐ hé shí niang réng sù xiè jiā

是晚，公子和十娘仍宿谢家。

zhì wǔ gǔ shí niang duì gōng zǐ dào wú děng cǐ qù hé chǔ ān shēn

至五鼓，十娘对公子道：“吾等此去，何处安身？

láng jūn yì céng huā yì yǒu dìng zhe fǒu

郎君亦曾糀E议有定着否？

gōng zǐ dào lǎo fù shèng nù zhī xià ruò zhī qǔ jì ér guī bì rán jiā yǐ bù kān fǎn zhì xiāng lèi

”公子道：“老父盛怒之下，若知娶妓而归，必然加以不堪，反致相累。

zhǎn zhuǎn xún sī shàng wèi yǒu wàn quán zhī cè

展转寻思，尚未有万全之策。

shí niang dào fù zǐ tiān xìng qǐ néng zhōng jué

”十娘道：“父子天性，岂能终绝？

jì rán cāng cù nán fàn bù ruò yǔ láng jūn yú sū kàng shèng dì quán zuò fú jū

既然仓卒难犯，不若与郎君于苏、杭胜地，权作浮居。

láng jūn xiān huí qiú qīn yǒu yú zūn dà rén miàn qián quàn jiě hé shùn rán hòu xié qiè yú guī bǐ cǐ ān tuǒ

郎君先回，求亲友于尊大人面前劝解和顺，然后携妾于归，彼此安妥。

gōng zǐ dào cǐ yán shén dāng

”公子道：“此言甚当。

cì rì èr rén qǐ shēn cí le xiè yuè lǎng zàn wǎng liǔ jiàn shēng yù zhōng zhěng dùn xíng zhuāng

”次日，二人起身辞了谢月朗，暂往柳监生寓中，整顿行装。

dù shí niáng jiàn le liǔ yù chūn dǎo shēn xià bài xiè qí zhōu quán zhī dé yì rì wǒ fū fù bì dāng zhòng bào

杜十娘见了柳遇春，倒身下拜，谢其周全之德：“异日我夫妇必当重报。

yù chūn huāng máng dá lǐ dào shí niang zhōng qíng suǒ huān bù yǐ pín jù yì xīn cǐ nǎi nǚ zhōng háo jié

”遇春慌忙答礼道：“十娘钟情所欢，不以贫窭易心，此乃女中豪杰。

pū yīn fēng chuī huǒ liàng qū qū hé zú guà chǐ

仆因风吹火，谅区区何足挂齿！

sān rén yòu yǐn le yī rì jiǔ

”三人又饮了一日酒。

cì zǎo zé le chū xíng jí rì gù qiàn jiào mǎ tíng dāng

次早，择了出行吉日，雇倩轿马停当。

shí niang yòu qiǎn tóng ér jì xìn bié xiè yuè lǎng

十娘又遣童儿寄信，别谢月朗。

lín xíng zhī jì zhī jiàn jiān yú fēn fēn ér zhì nǎi xiè yuè lǎng yǔ xú sù sù lā zhòng zǐ mèi lái sòng xíng

临行之际，只见肩舆纷纷而至，乃谢月朗与徐素素拉众姊妹来送行。

yuè lǎng dào shí zǐ cóng láng jūn qiān lǐ jiān guān náng zhōng xiāo suǒ wú děng shén bù néng wàng qíng

月朗道：“十姊从郎君千里间关，囊中消索，吾等甚不能忘情。

jīn hé jù báo jìn shí zǐ kě jiǎn shōu huò cháng tú kōng fá yì kě shǎo zhù

今合具薄赆，十姊可检收，或长途空乏，亦可少助。

shuō ba mìng cóng rén qiè yī miáo jīn wén jù zhì qián fēng suǒ shén gù zhèng bù zhī shén me dōng xī zài lǐ miàn

”说罢，命从人挈一描金文具至前，封锁甚固，正不知什么东西在里面。

shí niang yě bù kāi kàn yě bù tuī cí dàn yīn qín zuò xiè ér yǐ

十娘也不开看，也不推辞，但殷勤作谢而已。

xū yú yú mǎ qí jí pú fū cuī cù qǐ shēn

须臾，舆马齐集，仆夫催促起身。

liǔ jiàn shēng sān bēi bié jiǔ hé zhòng měi rén sòng chū chóng wén mén wài gè gè chuí lèi ér bié

柳监生三杯别酒，和众美人送出崇文门外，各各垂泪而别。

zhèng shì

正是：

tā rì chóng féng nán yù bì cǐ shí fēn shǒu zuì kān lián

他日重逢难预必，此时分手最堪怜。

zài shuō li gōng zǐ tóng dù shí niáng xíng zhì lù hé shě lù cóng zhōu

再说李公子同杜十娘行至潞河，舍陆从舟。

què hǎo yǒu guā zhōu chāi shǐ chuán zhuǎn huí zhī biàn jiǎng dìng chuán qián bāo le cāng kǒu

却好有瓜州差使船转回之便，讲定船钱，包了舱口。

bǐ jí xià chuán shí li gōng zǐ náng zhōng bìng wú fēn wén yú shèng

比及下船时，李公子囊中并无分文余剩。

nǐ dào dù shí niáng bǎ èr shí liǎng yín zi yǔ gōng zǐ rú hé jiù méi le

你道杜十娘把二十两银子与公子，如何就没了？

gōng zǐ zài yuàn zhōng piào de yī shān lán lǚ yín zi dào shǒu wèi miǎn zài jiě kù zhōng qǔ shú jǐ jiàn chuān zhe yòu zhì bàn le pū gài shèng lái zhǐ gōu jiào mǎ zhī fèi

公子在院中嫖得衣衫蓝缕，银子到手，未免在解库中取赎几件穿着，又制办了铺盖，剩来只勾轿马之费。

gōng zǐ zhèng dāng chóu mèn shí niang dào láng jūn wù yōu zhòng zǐ mèi hé zèng bì yǒu suǒ jì

公子正当愁闷，十娘道：“郎君勿忧，众姊妹合赠，必有所济。

jí qǔ yào kāi xiāng

”及取钥开箱。

gōng zǐ yǒu bàng zì jué cán kuì yě bù gǎn kuī qù xiāng zhōng xū shí

公子有傍自觉惭愧，也不敢窥觑箱中虚实。

zhī jiàn shí niang zài xiāng lǐ qǔ chū yí gè hóng juàn dài lái zhì yú zhuō shàng dào láng jūn kě kāi kàn zhī

只见十娘在箱里取出一个红绢袋来，掷于桌上道：“郎君可开看之。

gōng zǐ tí zài shǒu zhōng jué de chén zhòng qǐ ér guān zhī jiē shì bái yín jì shù zhěng wǔ shí liǎng

”公子提在手中，觉得沉重，启而观之，皆是白银，计数整五十两。

shí niang réng jiāng xiāng zi xià suǒ yì bù yán xiāng zhōng gēng yǒu hé wù

十娘仍将箱子下锁，亦不言箱中更有何物。

dàn duì gōng zǐ dào chéng zhòng zǐ mèi gāo qíng bù wéi tú lù bù fá jí tā rì fú yù wú yuè jiān yì kě shāo zuǒ wú fū qī shān shuǐ zhī fèi yǐ

但对公子道：“承众姊妹高情，不惟途路不乏，即他日浮寓吴、越间，亦可稍佐吾夫妻山水之费矣。

gōng zǐ qiě jīng qiě xǐ dào ruò bù yù ēn qīng wǒ li jiǎ liú luò tā xiāng sǐ wú zàng shēn zhī dì yǐ

”公子且惊且喜道：“若不遇恩卿，我李甲流落他乡，死无葬身之地矣。

cǐ qíng cǐ dé bái tóu bù gǎn wàng yě

此情此德，白头不敢忘也！

zì cǐ měi tán jí wǎng shì gōng zǐ bì gǎn jī liú tì shí niang yì qū yì fǔ wèi

”自此每谈及往事，公子必感激流涕，十娘亦曲意抚慰。

yí lù wú huà

一路无话。

bù yī rì xíng zhì guā zhōu dà chuán tíng bó àn kǒu gōng zǐ bié gù le mín chuán ān fàng xíng lǐ

不一日，行至瓜州，大船停泊岸口，公子别雇了民船，安放行李。

yuē míng rì qīn chén jiǎn jiāng ér dù

约明日侵晨，剪江而渡。

qí shí zhòng dōng zhōng xún yuè míng rú shuǐ gōng zǐ hé shí niang zuò yú zhōu shǒu

其时仲冬中旬，月明如水，公子和十娘坐于舟首。

gōng zǐ dào zì chū dōu mén kùn shǒu yī cāng zhī zhōng sì gù yǒu rén wèi de chàng yǔ

公子道：“自出都门，困守一舱之中，四顾有人，未得畅语。

jīn rì dú jù yī zhōu gèng wú bì jì

今日独据一舟，更无避忌。

qiě yǐ lí sài běi chū jìn jiāng nán yi kāi huán chàng yǐn yǐ shū xiàng lái yì yù zhī qì

且已离塞北，初近江南，宜开怀畅饮，以舒向来抑郁之气。

ēn qīng yǐ wéi hé rú

恩卿以为何如？

shí niang dào qiè jiǔ shū tán xiào yì yǒu cǐ xīn láng jūn yán jí zú jiàn tóng zhì ěr

”十娘道：“妾久疏谈笑，亦有此心，郎君言及，足见同志耳。

gōng zǐ nǎi xié jiǔ jù yú chuán shǒu yǔ shí niang pù zhān bìng zuò chuán bēi jiāo zhǎn

”公子乃携酒具于船首，与十娘铺毡并坐，传杯交盏。

yǐn zhì bàn hān gōng zǐ zhí zhī duì shí niang dào ēn qīng miào yīn liù yuàn tuī shǒu

饮至半酣，公子执卮对十娘道：“恩卿妙音，六院推首。

mǒu xiāng yù zhī chū měi wén jué diào zhé bù jīn shén hún zhī fēi dòng

某相遇之初，每闻绝调，辄不禁神魂之飞动。

xīn shì duō wéi bǐ cǐ yù yù luán míng fèng zòu jiǔ yǐ bù wén

心事多违，彼此郁郁，鸾鸣凤奏，久矣不闻。

jīn qīng jiāng míng yuè shēn yè wú rén kěn wèi wǒ yī gē fǒu

今清江明月，深夜无人，肯为我一歌否？

shí niang xìng yì bó fā suì kāi hóu dùn sǎng qǔ shàn àn pāi wū wū yè yè gē chū yuán rén shī jūn měi bài yuè tíng zá jù shàng zhuàng yuán zhí zhǎn yǔ chán juān yī qǔ míng xiǎo táo hóng

”十娘兴亦勃发，遂开喉顿嗓，取扇按拍，呜呜咽咽，歌出元人施君美《拜月亭》杂剧上“状元执盏与婵娟”一曲，名《小桃红》。

zhēn gè

真个：

shēng fēi xiāo hàn sòng jiē zhù xiǎng rù shēn quán yú chū yóu

声飞霄汉訟E皆驻，响入深泉鱼出游。

声飞霄汉讼E皆驻，响入深泉鱼出游。

què shuō tā zhōu yǒu yī shào nián xìng sūn míng fù zì shàn lài huī zhōu xīn ān rén shì

却说他舟有一少年，姓孙名富，字善赉，徽州新安人氏。

jiā zī jù wàn jī zǔ yáng zhōu zhǒng yán

家资巨万，积祖扬州种盐。

nián fāng èr shí yě shì nán yōng zhōng péng yǒu

年方二十，也是南雍中朋友。

shēng xìng fēng liú guàn xiàng qīng lóu mǎi xiào hóng fěn zhuī huān ruò cháo fēng nòng yuè dào shì gè qīng bó de tou er

生性风流，惯向青楼买笑，红粉追欢，若嘲风弄月，到是个轻薄的头儿。

shì yǒu ǒu rán qí yè yì pō zhōu guā zhōu dù kǒu dú zhuó wú liáo hū tīng de gē shēng liáo liàng fēng yín luán chuī bù zú yù qí měi

事有偶然，其夜亦泊舟瓜州渡口，独酌无聊，忽听得歌声嘹亮，风吟鸾吹，不足喻其美。

qǐ lì chuán tóu zhù tīng bàn shǎng fāng zhī shēng chū lín zhōu

起立船头，伫听半晌，方知声出邻舟。

zhèng yù xiāng fǎng yīn xiǎng shū yǐ jì rán nǎi qiǎn pū zhě qián kuī zōng jì fǎng yú zhōu rén

正欲相访，音响倏已寂然，乃遣仆者潜窥踪迹，访于舟人。

dàn xiǎo de shì li xiàng gōng gù de chuán bìng bù zhī gē zhě lái lì

但晓得是李相公雇的船，并不知歌者来历。

sūn fù xiǎng dào cǐ gē zhě bì fēi liáng jiā zěn shēng de tā yī jiàn

孙富想道：“此歌者必非良家，怎生得他一见？

zhǎn zhuǎn xún sī tōng xiāo bú mèi

”展转寻思，通宵不寐。

ái zhì wǔ gēng hū wén jiāng fēng dà zuò

捱至五更，忽闻江风大作。

挨至五更，忽闻江风大作。

jí xiǎo tóng yún mì bù kuáng xuě fēi wǔ

及晓，彤云密布，狂雪飞舞。

zěn jiàn de yǒu shī wèi zhèng

怎见得，有诗为证：

qiān shān yún shù miè wàn jìng rén zōng jué

千山云树灭，万径人踪绝。

piān zhōu suō lì wēng dú diào hán jiāng xuě

扁舟蓑笠翁，独钓寒江雪。

yīn zhè fēng xuě zǔ dù zhōu bù dé kāi

因这风雪阻渡，舟不得开。

sūn fù mìng shāo gōng yí chuán pō yú lǐ jiā zhōu zhī bàng

孙富命艄公移船，泊于李家舟之傍。

sūn fù diāo mào hú qiú tuī chuāng jiǎ zuò kàn xuě

孙富貂帽狐裘，推窗假作看雪。

zhí shí niang shū xǐ fāng bì xiān xiān yù shǒu jiē qǐ zhōu bàng duǎn lián zì po yú zhōng cán shuǐ

值十娘梳洗方毕，纤纤玉手揭起舟傍短帘，自泼盂中残水。

fěn róng wēi lù què bèi sūn fù kuī jiàn le guǒ shì guó sè tiān xiāng

粉容微露，却被孙富窥见了，果是国色天香。

hún yáo xīn dàng yíng móu zhù mù děng hòu zài jiàn yī miàn yǎo bù kě de

魂摇心荡，迎眸注目，等候再见一面，杳不可得。

chén sī jiǔ zhī nǎi yǐ chuāng gāo yín gāo xué shì méi huā shī èr jù dào

沉思久之，乃倚窗高吟高学士《梅花诗》二句，道：

xuě mǎn shān zhōng gāo shì wò yuè míng lín xià měi rén lái

雪满山中高士卧，月明林下美人来。

li jiǎ tīng de lín zhōu yín shī shū tóu chū cāng kàn shì hé rén

李甲听得邻舟吟诗，舒头出舱，看是何人。

zhǐ yīn zhè yī kàn zhèng zhōng le sūn fù zhī jì

只因这一看，正中了孙富之计。

sūn fù yín shī zhèng yào yǐn li gōng zǐ chū tóu tā hǎo chéng jī pān huà

孙富吟诗，正要引李公子出头，他好乘机攀话。

dāng xià huāng máng jǔ shǒu jiù wèn lǎo xiōng zūn xìng hé huì

当下慌忙举手，就问：“老兄尊姓何讳？

li gōng zǐ xù le xìng míng xiāng guàn shào bù dé yě wèn nà sūn fù

”李公子叙了姓名乡贯，少不得也问那孙富。

sūn fù yě xù guò le

孙富也叙过了。

yòu xù le xiē tài xué zhōng de xián huà jiàn jiàn qīn shú

又叙了些太学中的闲话，渐渐亲熟。

sūn fù biàn dào fēng xuě zǔ zhōu nǎi tiān qiǎn yǔ zūn xiōng xiāng huì shí xiǎo dì zhī xìng yě

孙富便道：“风雪阻舟，乃天遣与尊兄相会，实小弟之幸也。

zhōu cì wú liáo yù tóng zūn xiōng shàng àn jiù jiǔ sì zhōng yī zhuó shǎo lǐng qīng huì wàn wàng bù jù

舟次无聊，欲同尊兄上岸，就酒肆中一酌，少领清诲，万望不拒。

gōng zǐ dào píng shuǐ xiāng féng hé dāng hòu rǎo

”公子道：“萍水相逢，何当厚扰？

sūn fù dào shuō nà lǐ huà

”孙富道：“说那里话！

sì hǎi zhī nèi jiē xiōng dì yě

‘四海之内，皆兄弟也’。

hē jiào shāo gōng dǎ tiào tóng ér zhāng sǎn yíng jiē gōng zǐ guò chuán jiù yú chuán tóu zuō yī

”喝教艄公打跳，童儿张伞，迎接公子过船，就于船头作揖。

rán hòu ràng gōng zǐ xiān xíng zì jǐ suí hòu gè gè dēng tiào shàng yá

然后让公子先行，自己随后，各各登跳上涯。

xíng bù shù bù jiù yǒu gè jiǔ lóu

行不数步，就有个酒楼。

èr rén shàng lóu jiǎn yī fù jié jìng zuò tóu kào chuāng ér zuò

二人上楼，拣一副洁净座头，靠窗而坐。

jiǔ bǎo liè shàng jiǔ yáo

酒保列上酒肴。

sūn fù jǔ bēi xiāng quàn èr rén shǎng xuě yǐn jiǔ

孙富举杯相劝，二人赏雪饮酒。

xiān shuō xiē sī wén zhōng tào huà jiàn jiàn yǐn rù huā liǔ zhī shì

先说些斯文中套话，渐渐引入花柳之事。

èr rén dōu shì guò lái zhī rén zhì tóng dào hé shuō de rù gǎng yī fà chéng xiāng zhī le

二人都是过来之人，志同道合，说得入港，一发成相知了。

sūn fù píng qù zuǒ yòu dī dī wèn dào zuó yè zūn zhōu qīng gē zhě hé rén yě

孙富屏去左右，低低问道：“昨夜尊舟清歌者，何人也？

li jiǎ zhèng yào mài nòng zài háng suì shí shuō dào cǐ nǎi běi jīng míng jī dù shí niáng yě

”李甲正要卖弄在行，遂实说道：“此乃北京名姬杜十娘也。

sūn fù dào jì xì qǔ zhōng zǐ mèi hé yǐ guī xiōng

”孙富道：“既系曲中姊妹，何以归兄？

gōng zǐ suì jiāng chū yù dù shí niáng rú hé xiāng hǎo hòu lái rú hé yào jià rú hé jiè yín tǎo tā shǐ mò gēn yóu bèi xì shù le yī biàn

”公子遂将初遇杜十娘，如何相好，后来如何要嫁，如何借银讨他，始末根由，备细述了一遍。

sūn fù dào xiōng xié lì rén ér guī gù shì kuài shì dàn bù zhī zūn fǔ zhōng néng xiāng róng fǒu

孙富道：“兄携丽人而归，固是快事，但不知尊府中能相容否？

gōng zǐ dào jiàn shì bù zú lǜ suǒ lǜ zhě lǎo fù xìng yán shàng fèi chóu chú ěr

”公子道：“贱室不足虑，所虑者老父性严，尚费踌躇耳！

sūn fù jiāng jī jiù jī biàn wèn dào jì shì zūn dà rén wèi bì xiāng róng xiōng suǒ xié lì rén hé chǔ ān dùn

”孙富将机就机，便问道：“既是尊大人未必相容，兄所携丽人，何处安顿？

yì céng tōng zhī lì rén gòng zuò jì jiào fǒu

亦曾通知丽人，共作计较否？

gōng zǐ cuán méi ér dá dào cǐ shì céng yǔ xiǎo qiè yì zhī

”公子攒眉而答道：“此事曾与小妾议之。

sūn fù xīn rán wèn dào zūn chǒng bì yǒu miào cè

”孙富欣然问道：“尊宠必有妙策。

gōng zǐ dào tā yì yù qiáo jū sū háng liú lián shān shuǐ

”公子道：“他意欲侨居苏杭，流连山水。

shǐ xiǎo dì xiān huí qiú qīn you wǎn zhuǎn yú jiā jūn zhī qián sì jiā jūn huí chēn zuò xǐ rán hòu tú guī

使小弟先回，求亲友宛转于家君之前，俟家君回嗔作喜，然后图归。

gāo míng yǐ wéi hé rú

高明以为何如？

sūn fù chén yín bàn shǎng gù zuò qiǎo rán zhī sè dào xiǎo dì zhà huì zhī jiān jiāo qiǎn yán shēn chéng kǒng jiàn guài

”孙富沉吟半晌，故作愀然之色，道：“小弟乍会之间，交浅言深，诚恐见怪。

gōng zǐ dào zhèng lài gāo míng zhǐ jiào hé bì qiān xùn

”公子道：“正赖高明指教，何必谦逊？

sūn fù dào zūn dà rén wèi jū fāng miàn bì yán wéi bó zhī xián píng shí jì guài xiōng yóu fēi lǐ zhī de jīn rì qǐ róng xiōng qǔ bù jié zhī rén

”孙富道：“尊大人位居方面，必严帷薄之嫌，平时既怪兄游非礼之地，今日岂容兄娶不节之人？

kuàng qiě xián qīn guì yǒu shuí bù yíng hé zūn dà rén zhī yì zhě

况且贤亲贵友，谁不迎合尊大人之意者？

xiōng wang qù qiú tā bì rán xiāng jù

兄枉去求他，必然相拒。

jiù yǒu gè bù shí shí wù de jìn yán yú zūn dà rén zhī qián jiàn zūn dà rén yì sī bù yǔn tā jiù zhuǎn kǒu le

就有个不识时务的进言于尊大人之前，见尊大人意思不允，他就转口了。

xiōng jìn bù néng hé mù jiā tíng tuì wú cí yǐ huí fù zūn chǒng

兄进不能和睦家庭，退无词以回复尊宠。

jí shǐ liú lián shān shuǐ yì fēi cháng jiǔ zhī jì

即使留连山水，亦非长久之计。

wàn yī zī fǔ kùn jié qǐ bù jìn tuì liǎng nán

万一资斧困竭，岂不进退两难！

gōng zǐ zì zhī shǒu zhōng zhǐ yǒu wǔ shí jīn cǐ shí fèi qù dà bàn shuō dào zī fǔ kùn jié jìn tuì liǎng nán bù jué diǎn tóu dào shì

公子自知手中只有五十金，此时费去大半，说到资斧困竭，进退两难，不觉点头道是。

sūn fù yòu dào xiǎo dì hái yǒu jù xīn fù zhī tán xiōng kěn fǔ tīng fǒu

孙富又道：“小弟还有句心腹之谈，兄肯俯听否？

gōng zǐ dào chéng xiōng guò ài gèng qiú jìn yán

”公子道：“承兄过爱，更求尽言。

sūn fù dào shū bù jiàn qīn hái shì mò shuō ba

”孙富道：“疏不间亲，还是莫说罢。

gōng zǐ dào dàn shuō hé fáng

”公子道：“但说何妨！

sūn fù dào zì gǔ dào fù rén shuǐ xìng wú cháng

”孙富道：“自古道：‘妇人水性无常。

kuàng yān huā zhī bèi shǎo zhēn duō jiǎ

’况烟花之辈，少真多假。

tā jì xì liù yuàn míng shū xiāng shí dìng mǎn tiān xià

他既系六院名姝，相识定满天下；

huò zhě nán biān yuán yǒu jiù yuē jiè xiōng zhī lì qiè dài ér lái yǐ wéi tā shì zhī de

或者南边原有旧约，借兄之力，挈带而来，以为他适之地。

gōng zǐ dào zhè gè kǒng wèi bì rán

”公子道：“这个恐未必然。

sūn fù dào jì bù rán jiāng nán zǐ dì zuì gōng qīng bó

”孙富道：“既不然，江南子弟，最工轻薄。

xiōng liú lì rén dú jū nán bǎo wú yú qiáng zuàn xué zhī shì

兄留丽人独居，难保无逾墙钻穴之事。

ruò qiè zhī tóng guī yù zēng zūn dà rén zhī nù

若挈之同归，愈增尊大人之怒。

wèi xiōng zhī jì wèi yǒu shàn cè

为兄之计，未有善策。

kuàng fù zǐ tiān lún bì bù kě jué

况父子天伦，必不可绝。

ruò wéi qiè ér chù fù yīn jì ér qì jiā hǎi nèi bì yǐ xiōng wèi fú làng bù jīng zhī rén

若为妾而触父，因妓而弃家，海内必以兄为浮浪不经之人。

yì rì qī bù yǐ wèi fu dì bù yǐ wèi xiōng tóng páo bù yǐ wèi you xiōng hé yǐ lì yú tiān dì zhī jiān

异日妻不以为夫，弟不以为兄，同袍不以为友，兄何以立于天地之间？

xiōng jīn rì bù kě bù shú sī yě

兄今日不可不熟思也！

gōng zǐ wén yán máng rán zì shī yí xí wèn jì jù gāo míng zhī jiàn hé yǐ jiào wǒ

公子闻言，茫然自失，移席问计：“据高明之见，何以教我？

sūn fù dào pū yǒu yī jì yú xiōng shén biàn

”孙富道：“仆有一计，于兄甚便。

zhǐ kǒng xiōng ruò zhěn xí zhī ài wèi bì néng xíng shǐ pū kōng fèi cí shuō ěr

只恐兄溺枕席之爱，未必能行，使仆空费词说耳！

gōng zǐ dào xiōng chéng yǒu liáng cè shǐ dì zài dǔ jiā yuán zhī lè nǎi dì zhī ēn rén yě

”公子道：“兄诚有良策，使弟再睹家园之乐，乃弟之恩人也。

yòu hé dàn ér bù yán yé

又何惮而不言耶？

sūn fù dào xiōng piāo líng suì yú yán qīn huái nù guī gé lí xīn

”孙富道：“兄飘零岁余，严亲怀怒，闺阁离心。

shè shēn yǐ chù xiōng zhī de chéng qǐn shí bù ān zhī shí yě

设身以处兄之地，诚寝食不安之时也。

rán zūn dà rén suǒ yǐ nù xiōng zhě bù guò wèi mí huā liàn liǔ huī jīn rú tǔ yì rì bì wèi qì jiā dàng chǎn zhī rén bù kān chéng jì jiā yè ěr

然尊大人所以怒兄者，不过为迷花恋柳，挥金如土，异日必为弃家荡产之人，不堪承继家业耳！

xiōng jīn rì kōng shǒu ér guī zhèng chù qí nù

兄今日空手而归，正触其怒。

xiōng tǎng néng gē rèn xí zhī ài jiàn jī ér zuò pū yuàn yǐ qiān jīn xiāng zèng

兄倘能割衽席之爱，见机而作，仆愿以千金相赠。

xiōng de qiān jīn yǐ bào zūn dà rén zhǐ shuō zài jīng shòu guǎn bìng bù céng làng fèi fēn háo zūn dà rén bì rán xiāng xìn

兄得千金以报尊大人，只说在京授馆，并不曾浪费分毫，尊大人必然相信。

cóng cǐ jiā tíng hé mù dāng wú jiàn yán

从此家庭和睦，当无间言。

xū yú zhī jiān zhuǎn huò wéi fú

须臾之间，转祸为福。

xiōng qǐng sān sī pū fēi tān lì rén zhī sè shí wèi xiōng xiào zhōng yú wàn yī yě

兄请三思，仆非贪丽人之色，实为兄效忠于万一也！

li jiǎ yuán shì méi zhǔ yì de rén běn xīn jù pà lǎo zi bèi sūn fù yī xí huà shuō tòu xiōng zhōng zhī yí qǐ shēn zuō yī dào wén xiōng dà jiào dùn kāi máo sè

”李甲原是没主意的人，本心惧怕老子，被孙富一席话，说透胸中之疑，起身作揖道：“闻兄大教，顿开茅塞。

dàn xiǎo qiè qiān lǐ xiāng cóng yì nán dùn jué róng guī yǔ shāng zhī

但小妾千里相从，义难顿绝，容归与商之。

de qiè xīn kěn dāng fèng fù ěr

得妾心肯，当奉复耳。

sūn fù dào shuō huà zhī jiān yi fàng wǎn qū

”孙富道：“说话之间，宜放婉曲。

bǐ jì zhōng xīn wèi xiōng bì bù rěn shǐ xiōng fù zǐ fēn lí dìng rán yù chéng xiōng huán xiāng zhī shì yǐ

彼既忠心为兄，必不忍使兄父子分离，定然玉成兄还乡之事矣。

èr rén yǐn le yī huí jiǔ fēng tíng xuě zhǐ tiān sè yǐ wǎn

”二人饮了一回酒，风停雪止，天色已晚。

sūn fù jiào jiā tóng suàn hái le jiǔ qián yǔ gōng zǐ xié shǒu xià chuán

孙富教家僮算还了酒钱，与公子携手下船。

zhèng shì

正是：

féng rén qiě shuō sān fēn huà wèi kě quán pāo yī piàn xīn

逢人且说三分话，未可全抛一片心。

què shuō dù shí niáng zài zhōu zhōng bǎi shè jiǔ guǒ yù yǔ gōng zǐ xiǎo zhuó jìng rì wèi huí tiǎo dēng yǐ dài

却说杜十娘在舟中，摆设酒果，欲与公子小酌，竟日未回，挑灯以待。

gōng zǐ xià chuán shí niang qǐ yíng

公子下船，十娘起迎。

jiàn gōng zǐ yán sè cōng cōng shì yǒu bù lè zhī yì nǎi mǎn zhēn rè jiǔ quàn zhī

见公子颜色匆匆，似有不乐之意，乃满斟热酒劝之。

gōng zǐ yáo shǒu bù yǐn yī yán bù fā jìng zì chuáng shàng shuì le

公子摇首不饮，一言不发，竟自床上睡了。

shí niang xīn zhōng bú yuè nǎi shōu shí bēi pán wèi gōng zǐ jiě yī jiù zhěn wèn dào jīn rì yǒu hé jiàn wén ér huái bào yù yù rú cǐ

十娘心中不悦，乃收拾杯盘为公子解衣就枕，问道：“今日有何见闻，而怀抱郁郁如此？

gōng zǐ tàn xī ér yǐ zhōng bù qǐ kǒu

”公子叹息而已，终不启口。

wèn le sān sì cì gōng zǐ yǐ shuì qù le

问了三四次，公子已睡去了。

shí niang wěi jué bù xià zuò yú chuáng tóu ér bù néng mèi

十娘委决不下，坐于床头而不能寐。

dào yè bàn gōng zǐ xǐng lái yòu tàn yī kǒu qì

到夜半，公子醒来，又叹一口气。

shí niang dào láng jūn yǒu hé nán yán zhī shì pín pín tàn xī

十娘道：“郎君有何难言之事，频频叹息？

gōng zǐ yōng bèi ér qǐ yù yán bù yǔ zhě jǐ cì pū sù sù diào xià lèi lái

”公子拥被而起，欲言不语者几次，扑簌簌掉下泪来。

shí niang bào chí gōng zǐ yú huái jiān ruǎn yán fǔ wèi dào qiè yǔ láng jūn qíng hǎo yǐ jí èr zài qiān xīn wàn kǔ lì jìn jiān nán de yǒu jīn rì

十娘抱持公子于怀间，软言抚慰道：“妾与郎君情好，已及二载，千辛万苦，历尽艰难，得有今日。

rán xiāng cóng shù qiān lǐ wèi zēng āi qī

然相从数千里，未曾哀戚。

jīn jiāng dù jiāng fāng tú bǎi nián huān xiào rú hé fǎn qǐ bēi shāng

今将渡江，方图百年欢笑，如何反起悲伤？

bì yǒu qí gù

必有其故。

fū fù zhī jiān sǐ shēng xiāng gòng yǒu shì jǐn kě shāng liáng wàn wù huì yě

夫妇之间，死生相共，有事尽可商量，万勿讳也。

gōng zǐ zài sì bèi bī bù guò zhǐ de hán lèi ér yán dào pū tiān yá qióng kùn méng ēn qīng bù qì wěi qū xiāng cóng chéng nǎi mò dà zhī dé yě

公子再四被逼不过，只得含泪而言道：“仆天涯穷困，蒙恩卿不弃，委曲相从，诚乃莫大之德也。

dàn fǎn fù sī zhī lǎo fù wèi jū fāng miàn jū yú lǐ fǎ kuàng sù xìng fāng yán kǒng tiān chēn nù bì jiā chù zhú

但反复思之，老父位居方面，拘于礼法，况素性方严，恐添嗔怒，必加黜逐。

nǐ wǒ liú dàng jiāng hé dǐ zhǐ

你我流荡，将何底止？

fū fù zhī huan nán bǎo fù zǐ zhī lún yòu jué

夫妇之欢难保，父子之伦又绝。

rì jiān méng xīn ān sūn yǒu yāo yǐn wèi wǒ chóu jí cǐ shì cùn xīn rú gē

日间蒙新安孙友邀饮，为我筹及此事，寸心如割！

shí niang dà jīng dào láng jūn yì jiāng rú hé

”十娘大惊道：“郎君意将如何？

gōng zǐ dào pū shì nèi zhī rén dāng jú ér mí

”公子道：“仆事内之人，当局而迷。

sūn yǒu wèi wǒ huà yī jì pō shàn dàn kǒng ēn qīng bù cóng ěr

孙友为我画一计颇善，但恐恩卿不从耳！

shí niang dào sūn yǒu zhě hé rén

”十娘道：“孙友者何人？

jì rú guǒ shàn hé bù kě cóng

计如果善，何不可从？

gōng zǐ dào sūn yǒu míng fù xīn ān yán shāng shào nián fēng liú zhī shì yě

”公子道：“孙友名富，新安盐商，少年风流之士也。

yè jiān wén zi qīng gē yīn ér wèn jí

夜间闻子清歌，因而问及。

pū gào yǐ lái lì bìng tán jí nán guī zhī gù qú yì yù yǐ qiān jīn pìn rǔ

仆告以来历，并谈及难归之故，渠意欲以千金聘汝。

wǒ de qiān jīn kě jiè kǒu yǐ jiàn wú fù mǔ ér ēn qīng yì de suǒ ěr

我得千金，可借口以见吾父母，而恩卿亦得所耳。

dàn qíng bù néng shě shì yǐ bēi qì

但情不能舍，是以悲泣。

shuō ba lèi rú yǔ xià

”说罢，泪如雨下。

shí niang fàng kāi liǎng shǒu lěng xiào yī shēng dào wèi láng jūn huà cǐ jì zhě cǐ rén nǎi dà yīng xióng yě

十娘放开两手，冷笑一声道：“为郎君画此计者，此人乃大英雄也！

láng jūn qiān jīn zhī zī jì dé huī fù ér qiè guī tā xìng yòu bù zhì wéi xíng li zhī lèi fā hu qíng zhǐ hu lǐ chéng liǎng biàn zhī cè yě

郎君千金之资既得恢复，而妾归他姓，又不致为行李之累，发乎情，止乎礼，诚两便之策也。

nà qiān jīn zài nà lǐ

那千金在那里？

gōng zǐ shōu lèi dào wèi de ēn qīng zhī nuò jīn shàng liú bǐ chù wèi zēng guò shǒu

”公子收泪道：“未得恩卿之诺，金尚留彼处，未曾过手。

shí niang dào míng zǎo kuài kuài yìng chéng le tā bù kě cuò guò jī huì

”十娘道：“明早快快应承了他，不可挫过机会。

dàn qiān jīn zhòng shì xū de duì zú jiāo fù láng jūn zhī shǒu qiè shǐ guò zhōu wù wèi jiǎ shù zi suǒ qī

但千金重事，须得兑足交付郎君之手，妾始过舟，勿为贾竖子所欺。

shí yǐ sì gǔ shí niang jí qǐ shēn tiǎo dēng shū xǐ dào jīn rì zhī zhuāng nǎi yíng xīn sòng jiù fēi bǐ xún cháng

”时已四鼓，十娘即起身挑灯梳洗道：“今日之妆，乃迎新送旧，非比寻常。

yú shì zhī fěn xiāng zé yòng yì xiū shì huā diàn xiù ǎo jí qí huá yàn xiāng fēng fú fú guāng cǎi zhào rén

”于是脂粉香泽，用意修饰，花钿绣袄，极其华艳，香风拂拂，光采照人。

zhuāng shù fāng wán tiān sè yǐ xiǎo

装束方完，天色已晓。

sūn fù chà jiā tóng dào chuán tóu hou xìn

孙富差家童到船头候信。

shí niang wēi kuī gōng zǐ xīn xīn shì yǒu xǐ sè nǎi cuī gōng zǐ kuài qù huí huà jí zǎo duì zú yín zi

十娘微窥公子，欣欣似有喜色，乃催公子快去回话，及早兑足银子。

gōng zǐ qīn dào sūn fù chuán zhōng huí fù yī yǔn

公子亲到孙富船中，回复依允。

sūn fù dào duì yín yì shì xū de lì rén zhuāng tái wèi xìn

孙富道：“兑银易事，须得丽人妆台为信。

gōng zǐ yòu huí fù le shí niang shí niang jí zhǐ miáo jīn wén jù dào kě biàn tái qù

”公子又回复了十娘，十娘即指描金文具道：“可便抬去。

sūn fù xǐ shén

”孙富喜甚。

jí jiāng bái yín yī qiān liǎng sòng dào gōng zǐ chuán zhōng

即将白银一千两，送到公子船中。

shí niáng qīn zì jiǎn kàn zú sè zú shù fēn háo wú shuǎng nǎi shǒu bà chuán xián yǐ shǒu zhāo sūn fù

十娘亲自检看，足色足数，分毫无爽，乃手把船舷，以手招孙富。

sūn fù yī jiàn hún bù fù tǐ

孙富一见，魂不附体。

shí niang qǐ zhū chún kāi hào chǐ dào fāng cái xiāng zi kě zàn fā lái nèi yǒu li láng lù yǐn yī zhǐ kě jiǎn hái zhī yě

十娘启朱唇，开皓齿道：“方才箱子可暂发来，内有李郎路引一纸，可检还之也。

sūn fù shì shí niang yǐ wèi wèng zhōng zhī biē jí mìng jiā tóng sòng nà miáo jīn wén jù ān fàng chuán tóu zhī shàng

”孙富视十娘已为瓮中之鳖，即命家童送那描金文具，安放船头之上。

shí niang qǔ yào kāi suǒ nèi jiē chōu tì xiǎo xiāng

十娘取钥开锁，内皆抽替小箱。

shí niang jiào gōng zǐ chōu dì yī céng lái kàn zhī jiàn cuì yǔ míng biè yáo zān bǎo ěr chōng rèn yú zhōng yuē zhí shù bǎi jīn

十娘叫公子抽第一层来看，只见翠羽明彆，瑶簪宝珥，充牣于中，约值数百金。

十娘叫公子抽第一层来看，只见翠羽明别，瑶簪宝珥，充牣于中，约值数百金。

shí niang jù tóu zhī jiāng zhōng

十娘遽投之江中。

li jiǎ yǔ sūn fù jí liǎng chuán zhī rén wú bù jīng chà

李甲与孙富及两船之人，无不惊诧。

yòu mìng gōng zǐ zài chōu yī xiāng nǎi yù xiāo jīn guǎn

又命公子再抽一箱，乃玉箫金管；

yòu chōu yī xiāng jìn gǔ yù zǐ jīn wán qì yuē zhí shù qiān jīn

又抽一箱，尽古玉紫金玩器，约值数千金。

shí niang jǐn tóu zhī yú dà jiāng zhōng

十娘尽投之于大江中。

àn shàng zhī rén guān zhě rú dǔ

岸上之人，观者如堵。

qí shēng dào kě xī kě xī

齐声道：“可惜，可惜！

zhèng bù zhī shén me yuán gù

”正不知什么缘故。

zuì hòu yòu chōu yī xiāng xiāng zhōng fù yǒu yī xiá

最后又抽一箱，箱中复有一匣。

kāi xiá shì zhī yè míng zhī zhū yuē yǒu yíng bà

开匣视之，夜明之珠约有盈把。

qí tā zǔ mǔ lǜ māo ér yǎn zhū bān yì bǎo mù suǒ wèi dǔ mò néng dìng qí jià zhī duō shǎo

其他祖母绿、猫儿眼，诸般异宝，目所未睹，莫能定其价之多少。

zhòng rén qí shēng hè cǎi xuān shēng rú léi

众人齐声喝采，喧声如雷。

shí niang yòu yù tóu zhī yú jiāng

十娘又欲投之于江。

li jiǎ bù jué dà huǐ bào chí shí niang tòng kū nà sūn fù yě lái quàn jiě

李甲不觉大悔，抱持十娘恸哭，那孙富也来劝解。

shí niang tuī kāi gōng zǐ zài yī biān xiàng sūn fù mà dào wǒ yǔ li láng bèi cháng jiān kǔ bú shì róng yì dào cǐ

十娘推开公子在一边，向孙富骂道：“我与李郎备尝艰苦，不是容易到此。

rǔ yǐ jiān yín zhī yì qiǎo wèi chán shuō yī dàn pò rén yīn yuán duàn rén ēn ài nǎi wǒ zhī chóu rén

汝以奸淫之意，巧为谗说，一旦破人姻缘，断人恩爱，乃我之仇人。

wǒ sǐ ér yǒu zhī bì dāng su zhī shén míng shàng wàng xiǎng zhěn xí zhī huān hu

我死而有知，必当诉之神明，尚妄想枕席之欢乎！

yòu duì li jiǎ dào qiè fēng chén shù nián sī yǒu suǒ jī běn wèi zhōng shēn zhī jì

”又对李甲道：“妾风尘数年，私有所积，本为终身之计。

zì yù láng jūn shān méng hǎi shì bái shǒu bù yú

自遇郎君，山盟海誓，白首不渝。

qián chū dōu zhī jì jiǎ tuō zhòng zǐ mèi xiāng zèng xiāng zhōng yùn cáng bǎi bǎo bù xià wàn jīn

前出都之际，假托众姊妹相赠，箱中韫藏百宝，不下万金。

jiāng rùn sè láng jūn zhī zhuāng guī jiàn fù mǔ huò lián qiè yǒu xīn shōu zuǒ zhōng kuì de zhōng wěi tuō shēng sǐ wú hàn

将润色郎君之装，归见父母，或怜妾有心，收佐中馈，得终委托，生死无憾。

shéi zhī láng jūn xiāng xìn bù shēn huò yú fú yì zhōng dào jiàn qì fù qiè yī piàn zhēn xīn

谁知郎君相信不深，惑于浮议，中道见弃，负妾一片真心。

jīn rì dāng zhòng mù zhī qián kāi xiāng chū shì shǐ láng jūn zhī qū qū qiān jīn wèi wéi nán shì

今日当众目之前，开箱出视，使郎君知区区千金，未为难事。

qiè dú zhōng yǒu yù hèn láng yǎn nèi wú zhū

妾椟中有玉，恨郎眼内无珠。

mìng zhī bù chén fēng chén kùn cuì fu de tuō lí yòu zāo qì juān

命之不辰，风尘困瘁，甫得脱离，又遭弃捐。

jīn zhòng rén gè yǒu ěr mù gòng zuò zhèng míng qiè bù fù láng jūn láng jūn zì fù qiè ěr

今众人各有耳目，共作证明，妾不负郎君，郎君自负妾耳！

yú shì zhòng rén jù guān zhě wú bù liú tì dōu tuò mà li gōng zǐ fù xīn báo xìng

”于是众人聚观者，无不流涕，都唾骂李公子负心薄倖。

”于是众人聚观者，无不流涕，都唾骂李公子负心薄幸。

gōng zǐ yòu xiū yòu kǔ qiě huǐ qiě qì fāng yù xiàng shí niang xiè zuì

公子又羞又苦，且悔且泣，方欲向十娘谢罪。

shí niang bào chí bǎo xiá xiàng jiāng xīn yī tiào

十娘抱持宝匣，向江心一跳。

zhòng rén jí hū lāo jiù dàn jiàn yún àn jiāng xīn bō tāo gǔn gǔn yǎo wú zōng yǐng

众人急呼捞救，但见云暗江心，波涛滚滚，杳无踪影。

kě xī yí gè rú huā sì yù de míng jī yī dàn zàng yú jiāng yú zhī fù

可惜一个如花似玉的名姬，一旦葬于江鱼之腹！

sān hún miǎo miǎo guī shuǐ fǔ qī pò yōu yōu rù míng tú

三魂渺渺归水府，七魄悠悠入冥途。

dāng shí páng guān zhī rén jiē yǎo yá qiè chǐ zhēng yù quán ōu li jiǎ hé nà sūn fù

当时旁观之人，皆咬牙切齿，争欲拳殴李甲和那孙富。

huāng de li sūn èr rén shǒu zú wú cuò jí jiào kāi chuán fēn tú dùn qù

慌得李、孙二人手足无措，急叫开船，分途遁去。

li jiǎ zài zhōu zhōng kàn le qiān jīn zhuǎn yì shí niang zhōng rì kuì huǐ yù chéng kuáng jí zhōng shēn bù quán

李甲在舟中，看了千金，转忆十娘，终日愧悔，郁成狂疾，终身不痊。

sūn fù zì nà rì shòu jīng dé bìng wò chuáng yuè yú zhōng rì jiàn dù shí niáng zài bàng gòu mà yǎn yǎn ér shì

孙富自那日受惊，得病卧床月余，终日见杜十娘在傍诟骂，奄奄而逝。

rén yǐ wéi jiāng zhōng zhī bào yě

人以为江中之报也。

què shuō liǔ yù chūn zài jīng zuò jiān wán mǎn shù zhuāng huí xiāng tíng zhōu guā bù

却说柳遇春在京坐监完满，束装回乡，停舟瓜步。

ǒu lín jiāng jìng liǎn shī zhuì tóng pén yú shuǐ mì yú rén dǎ lāo

偶临江净脸，失坠铜盆于水，觅渔人打捞。

jí zhì lāo qǐ nǎi shì gè xiǎo xiá er

及至捞起，乃是个小匣儿。

yù chūn qǐ xiá guān kàn nèi jiē míng zhū yì bǎo wú jià zhī zhēn

遇春启匣观看，内皆明珠异宝，无价之珍。

yù chūn hòu shǎng yú rén liú yú chuáng tóu bǎ wán

遇春厚赏渔人，留于床头把玩。

shì yè mèng jiàn jiāng zhōng yī nǚ zǐ líng bō ér lái shì zhī nǎi dù shí niáng yě

是夜梦见江中一女子，凌波而来，视之，乃杜十娘也。

jìn qián wàn fú su yǐ li láng báo xìng zhī shì yòu dào xiàng chéng jūn jiā kāng gài yǐ yī bǎi wǔ shí jīn xiāng zhù

近前万福，诉以李郎薄倖之事，又道：“向承君家慷概，以一百五十金相助。

近前万福，诉以李郎薄幸之事，又道：“向承君家慷概，以一百五十金相助。

běn yì xī jiān zhī hòu xú tú bào dá bù yì shì wú zhōng shǐ

本意息肩之后，徐图报答，不意事无终始。

rán měi huái shèng qíng yì yì wèi wàng

然每怀盛情，悒悒未忘。

zǎo jiān céng yǐ xiǎo xiá tuō yú rén fèng zhì liáo biǎo cùn xīn cóng cǐ bù fù xiāng jiàn yǐ

早间曾以小匣托渔人奉致，聊表寸心，从此不复相见矣。

yán qì měng rán jīng xǐng fāng zhī shí niang yǐ sǐ tàn xī lěi rì

”言讫，猛然惊醒，方知十娘已死，叹息累日。

hòu rén píng lùn cǐ shì yǐ wéi sūn fù móu duó měi sè qīng zhì qiān jīn gù fēi liáng shì

后人评论此事，以为孙富谋夺美色，轻掷千金，固非良士；

li jiǎ bù shí dù shí niáng yī piàn kǔ xīn lù lù chǔn cái wú zú dào zhě

李甲不识杜十娘一片苦心，碌碌蠢才，无足道者。

dú wèi shí niang qiān gǔ nǚ xiá qǐ bù néng mì yī jiā lǚ gòng kuà qín lóu zhī fèng nǎi cuò rèn li gōng zǐ

独谓十娘千古女侠，岂不能觅一佳侣，共跨秦楼之凤，乃错认李公子。

míng zhū měi yù tóu yú máng rén yǐ zhì ēn biàn wéi chóu wàn zhǒng ēn qíng huà wèi liú shuǐ shēn kě xī yě

明珠美玉，投于盲人，以致恩变为仇，万种恩情，化为流水，深可惜也！

yǒu shī tàn yún

有诗叹云：

bú huì fēng liú mò wàng tán dān dān qíng zì fèi rén shēn

不会风流莫妄谈，单单情字费人参。

ruò jiāng qíng zì néng cān tòu huàn zuò fēng liú yě bù cán

若将情字能参透，唤作风流也不惭。