bào pǔ zǐ yuē yóu yú zài róng ér qín mù wéi yōu
抱朴子曰：由余在戎，而秦穆惟忧。
chu shā de chén ér jìn wén nǎi xǐ
楚杀得臣，而晋文乃喜。
yuè yì chū ér yàn huài zhǒng lí rù ér yuè bà
乐毅出而燕坏，种蠡入而越霸。
pò guó wáng jiā shī shì zhě yě
破国亡家，失士者也。
qǐ tú yǒu zhī zhě zhòng wú zhī zhě qīng ér yǐ zāi liǔ huì zhī mù yóu cuò yuán kòu zhī ruì kuàng wū zuò zhī wū cháo tíng hu
岂徒有之者重，无之者轻而已哉!柳惠之墓，犹挫元寇之锐，况于坐之于朝廷乎？
gàn mù zhī yǐn yóu tuì jiàn jìng zhī gōng kuàng wū zhì zhī wū duān yòu hu zhì dōu zhī xiàng shǐ jìn lǔ zhèn shè
干木之隐，犹退践境之攻，况于置之于端右乎?郅都之象，使劲虏振慑。
kǒng míng zhī shī yóu lìng dà guó qǐn fēng
孔明之尸，犹令大国寝锋。
yǐ cǐ yù wǔ zé de bì bù qīn yǐ yǐ cǐ lǜ shī zé zhǔ bì bù rǔ yǐ
以此御侮，则地必不侵矣;以此率师，则主必不辱矣。
shì yǐ míng zhǔ lǚ shù bó wū qióng xiàng yáng zhì yǔ wū cuì lín fēi qiào chē wū hé liáng pì sì mén ér bù juàn bù lìn jīn bì bù yuǎn qiān lǐ bù dàn qū jǐ bù chǐ bēi cí ér yǐ zhì xián wéi shǒu wu de shì wéi zhòng bǎo
是以明主旅束帛于穷巷，扬滞羽于瘁林，飞翘车于河梁，辟四门而不倦，不吝金璧，不远千里，不惮屈己，不耻卑辞，而以致贤为首务，得士为重宝。
jǔ zhī zhě shòu shàng shǎng bì zhī zhě wèi qiè wèi
举之者受上赏，蔽之者为窃位。
gù gōng dàn zhí zhì wū bái wū qín shào bài chāng wū zhāng shēng
故公旦执贽于白屋，秦邵拜昌于张生。
zōu zǐ shè jìng ér yàn jūn yōng huì zhuāng zhōu wèi shí ér zhào huì sǒng lì
邹子涉境，而燕君拥彗;庄周未食，而赵惠竦立。
jìn píng jiē hài táng jiǎo bì ér zuò bù gǎn zhèng qí rèn zhī zào jì qiū suī pín fán ér bù cí qí láo
晋平接亥唐，脚痹而坐不敢正;齐任之造稷丘，虽频繁而不辞其劳。
chǔ wáng shòu chī wū bǎo shēn jiǎn qù jiǎ wū gōng lú bǐ suī jiàng gāo yì mǎn yǐ guì xià jiàn zhōng yì bìng mù yǐ yuǎn qí míng jiǎ ěr yǐ guǎng qí cōng
楚王受笞于保申，□简去甲于公庐，彼虽降高抑满，以贵下贱，终亦并目以远其明，假耳以广其聪。
lóng téng hǔ jù yi qí rán yě
龙腾虎踞，宜其然也。