huò yuē qián kūn fāng yuán fēi guī dìng zhī gōng sān chén chī jǐng fēi yíng mó zhī lì
或曰：“乾坤方圆，非规定之功，三辰摛景，非莹磨之力；
chūn huā càn huàn fēi jiān rǎn zhī biàn
春华粲焕，非渐染之辨；
chǎi huì fēn fù fēi róng qì suǒ jiǎ
茝蕙芬馥，非容气所假。
zhī fu zhì zhēn guì hu tiān rán yě
知夫至真，贵乎天然也。
yì yǐ hǎn dí wèi yì cí yǐ bù cháng wèi měi ér lì guān gǔ jīn zhǔ wén zhī jiā xiān néng tǐng yì lì wū háo duān duō zhēn zhuó wū qián yán
义以罕觌为异，辞以不常为美，而历观古今属文之家，鲜能挺逸丽于毫端，多斟酌于前言。
hé yě
为什么呢？
bào pǔ zǐ yuē qīng yīn guì wū yǎ yùn kè xié zhù zuò zhēn hu pàn wēi xī lǐ
抱朴子曰：“清音贵于雅韵克谐，著作珍乎判微析理。
gù bā yīn xíng qì yì ér zhōng lǜ tóng fǔ fú wén wù shū ér wǔ sè jūn
故八音形器异而锺律同，黼黻文物殊而五色均。
tú xián sè yǒu zhǔ bīn yán chī yǒu bù zhòu
徒闲涩有主宾，妍媸有步骤。
shì zé zǒng zhāng wú cháng qū dà páo wú dìng wèi
是则总章无常曲，大庖无定味。
fu zǐ yù shān jī fēi bān jiàng bù néng chéng jī qiǎo
夫梓豫山积，非班匠不能成机巧；
zhòng shū wú xiàn fēi yīng cái bù néng shōu gāo yú
众书无限，非英才不能收膏腴。
hé bì xún mù qiān lǐ nǎi gòu dà shà
何必寻木千里，乃构大厦；
guǐ shén zhī yán nǎi zhe piān zhāng hu
鬼神之言，乃著篇章乎！
bào pǔ zǐ yuē fu cái yǒu qīng zhuó sī yǒu xiū duǎn suī bìng zhǔ wén sān chà wàn pǐn huò hào yǎng ér bù yuān hún huò shì qíng ér cí dùn wéi wù lǐ ér wén gōng gài piān cháng zhī yī zhì fēi jiān tōng zhī cái yě
抱朴子曰：夫才有清浊，思有修短，虽并属文，叁差万品，或浩瀁而不渊浑，或事情而辞钝，违物理而文工，盖偏长之一致，非兼通之才也。
àn wū zì liào qiáng yù jiān zhī wéi cái yì wu gù bù miǎn chī yě
暗于自料，强欲兼之，违才易务，故不免嗤也。
bào pǔ zǐ yuē wǔ wèi chuǎn ér bìng gān zhòng sè guāi ér jiē lì
抱朴子曰：五味舛而并甘，众色乖而皆丽。
jìn rén zhī qíng ài tóng zēng yì guì hu hé jǐ jiàn wū shū tú
近人之情，爱同憎异，贵乎合己，贱于殊途。
fu wén zhāng zhī tǐ yóu nán xiáng shǎng gǒu yǐ rù ěr wèi jiā shì xīn wèi kuài xiān zhī wàng wèi zhī jiǔ chéng yǎ sòng zhī fēng liú yě
夫文章之体，尤难详赏，苟以入耳为佳，适心为快，鲜知忘味之九成，雅颂之风流也。
suǒ wèi kǎo yán méi zhī xián suān bù zhī dà gēng zhī bù zhì míng piāo yáo zhī xì qiǎo bì wū shěn shēn zhī hóng suì yě
所谓考盐梅之咸酸，不知大羹之不致，明飘摇之细巧，蔽于沈深之弘邃也。
qí yīng yì hóng yì zhě zé wǎng luó hu xuán huáng zhī biǎo
其英异宏逸者，则网罗乎玄黄之表；
qí jū shù wò chuò zhě zé jī xiè wū lǒng zhào zhī nèi
其拘束龌龊者，则羁绁于笼罩之内。
zhèn chì yǒu lì dùn zé xiáng jí yǒu gāo bēi
振翅有利钝，则翔集有高卑；
chěng jì yǒu chí xùn zé jìn qū yǒu yuǎn jìn
骋迹有迟迅，则进趋有远近。
nú ruì yí xià yǒu tuō wén bù kě jiāo zhù diào yě
驽锐(疑下有脱文)不可胶柱调也。
wén guì fēng shàn hé bì chēng shàn rú yī kǒu hu
文贵丰赡，何必称善如一口乎！
bù néng zhěng fēng sú zhī liú dùn shì tú zhī líng yí tōng yí zhě zhī lù zhèn pín zhě zhī fá hé yì chūn huā bù wéi yáo liáng zhī yòng chǎi huì bù jiù bīng hán zhī jí
不能拯风俗之流遁，世途之凌夷，通疑者之路，赈贫者之乏，何异春华不为肴粮之用，茝蕙不救冰寒之急。
gǔ shī cì guò shī gù yǒu yì ér guì
古诗刺过失，故有益而贵；
jīn shī chún xū yù gù yǒu sǔn ér jiàn yě
今诗纯虚誉，故有损而贱也。
bào pǔ zǐ yuē shǔ bǐ zhī jiā yì gè yǒu bìng qí shēn zhě zé huàn hu pì fán yán rǒng shēn jiè guǎng yù yù qì ér xī bù jué chéng fán yě
抱朴子曰：属笔之家，亦各有病，其深者则患乎譬烦言冗，申诫广喻，欲弃而惜，不觉成烦也。
qí qiǎn zhě zé huàn hu yán ér wú jù zhèng yuán bù gěi pí fū xiān zé ér gǔ gěng jiǒng ruò yě
其浅者则患乎妍而无据，证援不给，皮肤鲜泽而骨鲠迥弱也。
fán huá rì wéi yè zé bìng qī yào yǐ gāo lí
繁华日韦晔，则并七曜以高丽；
shěn wēi lún miào zé chái xuán yuān zhī wú cè
沈微沦妙，则侪玄渊之无测。
rén shì mí xì ér bù jiā wáng dào wú wēi ér bù bèi gù néng shēn jiàn ér yán guì qiān zǎi mí zhāng yān
人事靡细而不浃，王道无微而不惫，故能身贱而言贵，千载弥彰焉。