bào pǔ zǐ yuē kè cháo yú yún xiān shēng zài yíng bào yī tāo jǐng líng yuān bèi sú dú zhù miǎo ěr xiāo rán
抱朴子曰：客嘲余云：“先生载营抱一，韬景灵渊，背俗独住，邈尔萧然。
jì jué ér yóu yù bù qī wū xīn shù
计决而犹豫，不栖于心术；
fēn dìng ér shì lèi wú xì wū xiōng jiān
分定而世累，无系于胸间。
bó yáng yǐ dào dé wéi shǒu zhuāng zhōu yǐ xiāo yáo guàn piān yòng néng biāo jùn gé wū jiǔ xiāo xuān fāng liè wū wǎng jí yě
伯阳以道德为首，庄周以逍遥冠篇，用能标峻格于九霄，宣芳烈于罔极也。
jīn xiān shēng gāo shàng wù yòng shēn bù fú shì ér zhe jūn dào chén jié zhī shū
今先生高尚勿用，身不服事，而著君道臣节之书；
bù jiāo wū shì ér zuò jī sú jiù shēng zhī lùn
不交于世，而作讥俗救生之论；
shén ài gǔ gàn máo ér zhui yòng bīng zhàn shǒu zhī fǎ
甚爱骨干毛，而缀用兵战守之法；
bù yíng jìn qū ér yǒu shěn jǔ qióng dá zhī piān
不营进趋，而有审举穷达之篇；
méng qiè huò yān
蒙窃惑焉。
bào pǔ zǐ yuē jūn chén zhī dà cì wū tiān dì sī lè yǒu dào chū chù yī qíng yǐn xiǎn rèn shí yán yì hé xì
抱朴子曰：“君臣之大，次于天地，思乐有道，出处一情，隐显任时，言亦何系。
dà rén jūn zǐ yǔ shì biàn tōng
大人君子，与事变通。
lǎo zi wú wéi zhě yě guǐ gǔ zhōng yǐn zhě yě ér zhe qí shū xián lùn shì wu
老子无为者也，鬼谷终隐者也，而著其书，咸论世务。
hé bì shēn jū qí wèi rán hòu nǎi yán qí shì hu
何必身居其位，然后乃言其事乎？
fu qì fēi qióng yáo chu hé bù qì zhì fēi qián qiú fēng yún bù jí
夫器非琼瑶，楚和不泣，质非潜虬，风云不集。
yú cái duǎn dé bó gàn bù shì zhì chū chù tóng guī xíng zhǐ yī zhì qǐ bì dá guān nǎi kě yì zhèng shì jūn fǒu zé bù kě lùn zhì luàn hū
余才短德薄，干不适治，出处同归，行止一致，岂必达官，乃可议政事君，否则不可论治乱乎？
cháng hèn zhuāng shēng yán xíng zì fá zhì gù shì yè shēn jū qī yuán ér duō dàn tán hǎo huà guǐ mèi zēng tú gǒu mǎ xiá xì zhōng zhēn biǎn huǐ rén yì
常恨庄生言行自伐，桎梏世业，身居漆园而多诞谈，好画鬼魅，憎图狗马，狭细忠贞，贬毁仁义。
kě wèi diāo hǔ huà lóng nán yǐ zhēng fēng yún
可谓雕虎画龙，难以征风云；
kōng bǎn yì wàn bù néng jiù wú qián
空板亿万，不能救无钱。
rú zǐ zhī zhú mǎ bù miǎn wū jiǎo bō
孺子之竹马，不免于脚剥；
shì pán zhī yíng àn wú yì wū fù xū yě
士柈之盈案，无益于腹虚也。
huò rén yòu yuē rán wú zǐ suǒ zhe dàn duàn fēng sú yán kǔ cí zhí wú kǒng shì zú qǔ zēng zài wèi zhāo bìn wū shí fēi suǒ yǐ yáng shēng fā yù jiàn guì zhī dào yě
或人又曰：“然吾子所著，弹断风俗，言苦辞直，吾恐适足取憎在位，招摈于时，非所以扬声发誉，见贵之道也。
bào pǔ zǐ yuē fu zhì qì zhě zhēn wū zhōu jí ér bù yǐ biàn shì wài xíng wéi shàn
抱朴子曰：“夫制器者珍于周急，而不以辨饰外形为善；
lì yán zhě guì wū zhù jiào ér bù yǐ ǒu sú jí yù wéi gāo
立言者贵于助教，而不以偶俗集誉为高。
ruò tú ē shùn chǎn yú xū měi yǐn è qǐ suǒ kuāng shī bì wéi xǐng mí bǔ guò zhě hu
若徒阿顺谄谀，虚美隐恶，岂所匡失弼违，醒迷补过者乎？
lǜ guǎ hé ér fèi bái xuě zhī yīn xián nán shòu ér jiàn lián chéng zhī jià yú wú qǔ yān
虑寡和而废白雪之音，嫌难售而贱连城之价，余无取焉。
fēi bù néng shǔ huá yàn yǐ qǔ yuè fēi bù zhī kàng zhí yán zhī duō lìn rán bù rěn wéi qíng qǔ bǐ cuò làn zhēn wěi yù lìng xīn kǒu xiāng qì gù bù kuì jǐng jì zhī yīn zhī zài hòu yě
非不能属华艳以取悦，非不知抗直言之多吝，然不忍违情曲笔，错滥真伪，欲令心口相契，顾不愧景，冀知音之在后也。
pǐ tài yǒu mìng tōng sāi tīng tiān hé bì shū xíng yán yòng róng jí dāng nián hu
否泰有命，通塞听天，何必书行言用，荣及当年乎？
fū jūn zi zhī kāi kǒu dòng bǐ
夫君子之开口动笔，
bì jiè wù bì
必戒悟蔽，
shì zhěng léi tóng zhī qīng xié
式整雷同之倾邪，
cuō lóng liú dùn zhī àn huì
磋砻流遁之暗秽，
ér zhù shū zhě tú shì nòng huá zǎo
而著书者徒饰弄华藻，
zhāng zhé yū kuò
张磔迂阔，
shǔ nán yàn wú yì zhī cí
属难验无益之辞，
zhì mǐ lì xū yán zhī měi
治靡丽虚言之美，
yǒu sì jiān bái lì xiū zhī shū
有似坚白厉修之书，
gōng sūn xíng míng zhī lùn
公孙刑名之论，
suī kuàng lóng tiān dì zhī wài
虽旷笼天地之外，
wēi rù wú jiàn zhī nèi
微入无间之内，
lì jiě lián huán
立解连环，
lí tóng hé yì
离同合异，
niǎo yǐng bù dòng
鸟影不动，
jī luǎn yǒu zú
鸡卵有足，
quǎn kě wèi yáng
犬可为羊，
dà guī cháng shé zhī yán
大龟长蛇之言，
shì zú shì qiǎo biǎo qí yǐ kuáng sú
适足示巧表奇以诳俗，
hé yì hu huà áo cāng yǐ jiù jī
何异乎画敖仓以救饥，
yǎng tiān hàn yǐ jiě kě
仰天汉以解渴。
shuō kūn shān zhī duō yù bù néng zhèn yuán xiàn zhī pín
说昆山之多玉，不能赈原宪之贫；
guān yào cáng zhī bù lǐng bù néng zhì wēi jí zhī jí
观药藏之簿领，不能治危急之疾；
mò zǐ kè mù jī yǐ lì tiān bù rú sān cùn zhī chē jīn hài
墨子刻木鸡以厉天，不如三寸之车金害；
guǎn qīng zhù qí jì wū jīn xiàng bù rú nú mǎ zhī zhōu yòng
管青铸骐骥于金象，不如驽马之周用。
yán gāo qiū tiān ér bù kě shī zhě qiū bù yǔ yì yě
言高秋天而不可施者，丘不与易也。