bào pǔ zǐ yuē bǎi jiā zhī yán suī bù jiē qīng hàn ruì zǎo hóng lì wāng wèi rán xī cái shì suǒ jì xīn yī fū chéng sī yě
抱朴子曰：百家之言，虽不皆清翰锐藻，弘丽汪濊，然悉才士所寄，心一夫澄思也。
zhèng jīng wéi dào yì zhī yuān hǎi zǐ shū wèi zēng shēn zhī chuān liú
正经为道义之渊海，子书为增深之川流。
yǎng ér bǐ zhī zé jǐng xīng zhī zuǒ sān chén fǔ ér fāng zhī zé lín bó zhī bì sōng yuè
仰而比之，则景星之佐三辰;俯而方之，则林薄之裨嵩岳。
ér xué zhě zhuān shǒu yī yè yóu jǐng hū hǎi suì duó zhì wū ní nìng zhī zhōng ér shěn zhì hu bù yí zhī kùn
而学者专守一业，游井忽海，遂掇踬于泥泞之中，而沈滞乎不移之困。
zǐ shū pī yǐn xuán kuàng miǎo miǎo hóng yǎo zǒng bù cè zhī yuán yáng wú yí zhī liú biàn huà bù xì wū guī ju zhī fāng yuán páng tōng bù lún wū wéi zhèng zhī xié jìng fēng gé gāo yán chóng rèn nán jǐn
子书披引玄旷，眇邈泓窈，总不测之源，扬无遗之流，变化不系于规矩之方圆，旁通不沦于违正之邪径，风格高严，重仞难尽。
shì piān shì suān tián zhě mò néng shǎng qí wèi yě yòng sī yǒu xiàn zhě bù dé biàn qí shén yě
是偏嗜酸甜者，莫能赏其味也;用思有限者，不得辩其神也。
xiān mín tàn xī wū cái nán gù bǎi shì wèi suí zhǒng bù yǐ pú bù shēng bǎn tóng zhī lǐng ér juān yào yè zhī bǎo
先民叹息于才难，故百世为随踵，不以璞不生板桐之岭，而捐曜夜之宝；
bù yǐ shū bù chū zhōu kǒng zhī mén ér fèi zhù jiào zhī yán
不以书不出周孔之门，而废助教之言。
yóu bǐ cāo shuǐ zhě qì suī yì ér jiù huǒ tóng yān pì ruò zhēn jiǔ zhě shù suī shū ér gōng jí jūn yān
犹彼操水者，器虽异而救火同焉;譬若针灸者，术虽殊而攻疾均焉。
xiá jiàn zhī tú
狭见之徒，
qū qū zhí yī
区区执一，
qù bó cí jīng
去博辞精，
sī ér bù shí
思而不识，
hé zī zhū ér yǐ qí zhòng wū shān líng
合锱铢而以齐重于山陵，
jù bǎi qiān kě yǐ zhì shù yì zhào
聚百千可以致数亿兆，
huò shī fù suǒ suì zhī wén
惑诗赋琐碎之文，
ér hū zi lùn shēn měi zhī yán
而忽子论深美之言，
zhēn wěi diān dǎo
真伪颠倒，
yù shí hùn xiáo
玉石混淆，
tóng guǎng yuè wū sāng jiān
同广乐于桑间，
jūn lóng zhāng wū sù zhì
均龙章于素质，
kě bēi kě kǎi
可悲可慨，
qǐ yī tiáo zāi
岂一条哉！