kān pí xuē dān zhèng èr láng shén
勘皮靴单证二郎神
liǔ sè chū nóng yú hán shì shuǐ xiān yǔ rú chén
柳色初浓，余寒似水，纤雨如尘。
yī zhèn dōng fēng hú wén wēi zhòu bì bō lín lín
一阵东风，縠纹微皱，碧波粼粼。
xiān é huā yuè jīng shén zòu fèng guǎn luán xiāo dòu xīn
仙娥花月精神，奏凤管鸾箫斗新。
wàn suì shēng zhōng jiǔ xiá bēi nèi cháng zuì fāng chūn
万岁声中，九霞杯内，长醉芳春。
zhè shǒu cí diào jì liǔ shāo qīng nǎi gù sòng shí yí gè xué shì suǒ zuò
这首词调寄《柳梢青》，乃故宋时一个学士所作。
dān biǎo běi sòng tài zǔ kāi jī chuán zhì dì bā dài tiān zǐ miào hào huī zōng biàn shì shén xiāo yù fǔ xū jìng xuān hé yǔ shì dào jūn huáng dì
单表北宋太祖开基，传至第八代天子，庙号徽宗，便是神霄玉府虚净宣和羽士道君皇帝。
zhè cháo tiān zi nǎi shì jiāng nán lǐ shì hòu zhǔ zhuǎn shēng
这朝天子，乃是江南李氏后主转生。
fù huáng shén zōng tiān zǐ yī rì zài nèi diàn kàn wán lì dài dì wáng tú xiàng jiàn lǐ hòu zhǔ fēng shén tǐ tài yǒu chán tuō huì zhuó shén yóu bā jí zhī biǎo zài sān shǎng tàn
父皇神宗天子，一日在内殿看玩历代帝王图像，见李后主风神体态，有蝉脱秽浊、神游八极之表，再三赏叹。
hòu lái biàn mèng jiàn lǐ hòu zhǔ tóu shēn rù gōng suì dàn shēng dào jūn huáng dì
后来便梦见李后主投身入宫，遂诞生道君皇帝。
shǎo shí fēng wèi duān wáng
少时封为端王。
cóng xiǎo fēng liú jùn yǎ wú suǒ bù néng
从小风流俊雅，无所不能。
hòu yīn gē ge zhé zōng tiān zǐ shàng xiān qún chén fú lì duān wáng wèi tiān zǐ
后因哥哥哲宗天子上仙，群臣扶立端王为天子。
jí wèi zhī hòu hǎi nèi yì ān cháo tíng wú shì
即位之后，海内乂安，朝廷无事。
dào jūn huáng dì pō liú yì yuàn yòu xuān hé yuán nián suì jí jīng chéng dōng běi yú dà xīng gōng yì záo chí zhù yòu hào shòu shān yín yuè mìng huàn guān liáng shī chéng dǒng qí shì
道君皇帝颇留意苑囿，宣和元年，遂即京城东北隅，大兴工役，凿池筑囿，号寿山银岳，命宦官梁师成董其事。
yòu mìng zhū miǎn qǔ sān wú èr zhè sān chuān liǎng guǎng zhēn yì huā mù guī qí zhú shí yǐ jìn hào yuē huā shí gāng
又命朱勔取三吴二浙三川两广珍异花木、瑰奇竹石以进，号曰“花石纲”。
jié fǔ kù zhī jī jù cuì tiān xià zhī jì qiǎo fán shù zài ér shǐ chéng
竭府库之积聚，萃天下之伎巧，凡数载而始成。
yòu hào wèi wàn suì shān
又号为万岁山。
qí huā měi mù zhēn qín yì shòu chōng mǎn qí zhōng
奇花美木，珍禽异兽，充满其中。
fēi lóu jié gé xióng wěi guī lì bù kě shèng yán
飞楼杰阁，雄伟瑰丽，不可胜言。
nèi yǒu yù huá diàn bǎo hé diàn yáo lín diàn dà níng gé tiān zhēn gé miào yǒu gé céng luán gé lín xiāo tíng qiān fèng chuí yún tíng shuō bù jìn xǔ duō jǐng zhì
内有玉华殿、保和殿、瑶林殿，大宁阁、天真阁、妙有阁、层峦阁，琳霄亭、骞凤垂云亭，说不尽许多景致。
shí xǔ shì chén cài jīng wáng fǔ gāo qiú tóng guàn yáng jiǎn liáng shī chéng zòng bù yóu shǎng shí hào xuān hé liù zéi
时许侍臣蔡京、王黼、高俅、童贯、杨戬、梁师成纵步游赏，时号“宣和六贼”。
yǒu shī wèi zhèng qióng yáo cuò luò mì chéng lín zhú guì jiāo jiā ěr yǒu yīn
有诗为证：琼瑶错落密成林，竹桧交加尔有阴。
ēn xǔ chén fán shí zòng bù bù zhī shēn zài wǔ yún shēn
恩许尘凡时纵步，不知身在五云深。
dān shuō bǎo hé diàn xī nán yǒu yī zuò yù zhēn xuān nǎi shì guān jiā dì yī gè chǒng xìng ān fēi niáng niáng zhuāng gé jí shì zào de huá lì jīn pū qū qǔ yù kǎn líng lóng yìng chè huī huáng xīn mù jù duó
单说保和殿西南，有一坐玉真轩，乃是官家第一个宠幸安妃娘娘妆阁，极是造得华丽：金铺屈曲，玉槛玲珑，映彻辉煌，心目俱夺。
shí shì chén cài jīng děng cì yàn zhì cǐ liú tí diàn bì
时侍臣蔡京等，赐宴至此，留题殿壁。
yǒu shī wèi zhèng bǎo hé xīn diàn lì qiū huī zhào xǔ chén fán dào qǐ wéi
有诗为证：保和新殿丽秋辉，诏许尘凡到绮闱。
yǎ yàn jiǔ hān tiān yì xìng yù zhēn xuān nèi kàn ān fēi
雅宴酒酣添逸兴，玉真轩内看安妃。
bù shuō ān fēi niáng niáng chǒng guān liù gōng
不说安妃娘娘宠冠六宫。
dān shuō nèi zhōng yǒu yī wèi fū rén xìng hán míng yù qiào miào xuǎn rù gōng nián fāng jí jī
单说内中有一位夫人，姓韩名玉翘，妙选入宫，年方及笄。
yù pèi qiāo pán luó qún yè yún tǐ qī hào xuě zhī róng guāng liǎn duó fú róng zhī jiāo yàn
玉佩敲磐，罗裙曳云，体欺皓雪之容光，脸夺芙蓉之娇艳。
zhǐ yīn ān fēi niáng niáng sān qiān chǒng ài piān zài yī shēn hán fū rén bù zhān yǔ lù zhī ēn
只因安妃娘娘三千宠爱偏在一身，韩夫人不沾雨露之恩。
shí zhí chūn guāng míng mèi jǐng sè liáo rén wèi miǎn hèn qǐ hóng yīn hán shēng cuì bèi
时值春光明媚，景色撩人，未免恨起红茵，寒生翠被。
yuè dào yáo jiē chóu mò tīng qí fèng guǎn
月到瑶阶，愁莫听其凤管；
chóng yín fěn bì yuàn bú mèi yú yuān qīn
虫吟粉壁，怨不寐于鸳衾。
jì yàn xiǎo zhuāng jiàn róng chūn sī cháng xū duǎn tàn kàn kàn rě xià yī chǎng bìng lái
既厌晓妆，渐融春思，长吁短叹，看看惹下一场病来。
yǒu cí wèi zhèng rèn dōng fēng lǎo qù chuī bù duàn lèi yíng yíng
有词为证：任东风老去，吹不断泪盈盈。
jì chūn qiǎn chūn shēn chūn hán chūn nuǎn chūn yǔ chūn qíng dōu duàn sòng jiā rén mìng
记春浅春深，春寒春暖，春雨春晴，都断送佳人命。
luò huā wú dìng wǎn chūn xīn
落花无定挽春心。
fāng cǎo yóu mí wǔ dié lǜ yáng kōng yǔ liú yīng
芳草犹迷舞蝶，绿杨空语流莺。
xuán shuāng zhuó yì dǎo chū chéng huí shǒu shī yún yīng
玄霜着意捣初成，回首失云英。
dàn rú zuì rú chī rú kuáng rú wǔ rú mèng rú jīng
但如醉如痴，如狂如舞，如梦如惊。
xiāng hún zhì jīn mí liàn wèn zhēn xiān xiāo xī zuì fēn míng
香魂至今迷恋，问真仙消息最分明。
jǐ yè xiāng féng hé chǔ qīng fēng míng yuè péng yíng
几夜相逢何处，清风明月蓬瀛。
jiàn jiàn xiāng xiāo yù jiǎn
渐渐香消玉减。
hū yī rì dào jūn huáng dì zài yú biàn diàn chì huàn diàn qián tài wèi yáng jiǎn qián lái tiān yǔ chuán xuān dào cǐ wèi nèi jiā yuán shì qīng suǒ jìn fèng
忽一日，道君皇帝在于便殿，敕唤殿前太尉杨戬前来，天语传宣道：“此位内家，原是卿所进奉。
jīn zhe qīng lǐng qù dào fǔ zhōng jiàng xi bìng tǐ
今着卿领去，到府中将息病体。
dài de quán ān zài xǔ jìn gōng wèi chí
待得痊安，再许进宫未迟。
réng zhe guāng lù sì měi rì sòng shàn tài yī yuàn cì hou yòng yào
仍着光禄寺每日送膳，太医院伺候用药。
lüè yǒu qǐ sè jí biàn zòu lái
略有起色，即便奏来。
dāng xià yáng jiǎn kòu tóu lǐng mìng jí zhe guān shēn sī shēn bān yùn hán fū rén gōng zhōng xiāng lǒng zhuāng lián yī yīng dòng yòng shí wù qì mǐn yòng nuǎn yú tái le hán fū rén suí shēn dài de yǎng niáng èr rén shì ér èr rén
”当下杨戬叩头领命，即着官身私身搬运韩夫人宫中箱笼装奁，一应动用什物器皿，用暖舆抬了韩夫人，随身带得养娘二人，侍儿二人。
yī xíng rén cù yōng zhe dōu dào yáng tài wèi fǔ zhōng
一行人簇拥着，都到杨太尉府中。
tài wèi xiān qù shí zì jǐ fū rén shuō zhī chū tīng yíng jiē
太尉先去时自己夫人说知，出厅迎接。
biàn jiāng yī zhái fēn wéi liǎng yuàn shōu shí xī yuán yǔ hán fū rén jū zhù mén shàng yòng suǒ fēng zhe zhǐ xǔ tài yī jí nèi jiā rén yì wǎng lái
便将一宅分为两院，收拾西园与韩夫人居住，门上用锁封着，只许太医及内家人役往来。
tài wèi fū qī èr rén rì wǎng hou ān yī cì
太尉夫妻二人，日往候安一次。
xián shí jiù fēng bì le mén
闲时就封闭了门。
mén bàng liú yī zhuǎn tǒng chuán dì yǐn shí xiāo xī
门傍留一转桶，传递饮食、消息。
zhèng shì yìng jiē bì cǎo zì chūn sè gé yè huáng lí kōng hào yīn
正是：映阶碧草自春色，隔叶黄鹂空好音。
jiāng jí liǎng yuè jiàn jué róng yán rú jiù yǐn shí shāo jiā
将及两月，渐觉容颜如旧，饮食稍加。
tài wèi fū qī hǎo shēng huān xǐ bàn xià jiǔ xí yī dāng qǐ bìng yī dāng sòng xíng
太尉夫妻好生欢喜，办下酒席，一当起病，一当送行。
dāng rì jiǔ zhì wǔ xún shí gōng liǎng tào tài wèi fū fù kāi yán dào qiě xǐ de fū rén guì tǐ wú shì wàn qiān zhī xǐ
当日酒至五巡，食供两套，太尉夫妇开言道：“且喜得夫人贵体无事，万千之喜。
dàn wǎn zòu guò guān lǐ xuǎn rì rù gōng wèi zhī fū rén yì xià rú hé
旦晚奏过官里，选日入宫，未知夫人意下如何？
hán fū rén chā shǒu gào tài wèi fū rén dào shì r bù xìng rě xià yì tiān chóu xù wò bìng liǎng yuè cái jué xiǎo kě
”韩夫人叉手告太尉、夫人道：“氏儿不幸，惹下一天愁绪，卧病两月，才觉小可。
zài yào yú cǐ kuān zhù jǐ shí fú qǐ tài wèi fū rén fāng biàn qiě wèi yào zòu zhī guān lǐ
再要于此宽住几时，伏乞太尉、夫人方便，且未要奏知官里。
zhǐ shì zài cǐ dǎ jiǎo shēn wéi bù biàn
只是在此打搅，深为不便。
shì r bié yǒu zhòng bào bù gǎn yǒu wàng
氏儿别有重报，不敢有忘。
tài wèi fū rén zhǐ de yīng yǔn
”太尉、夫人只得应允。
guò le liǎng yuè què shì hán fū rén shè jiǔ huán xí jiào xià yī míng shuō píng huà de xiān shēng shuō le jǐ huí shū
过了两月，却是韩夫人设酒还席，叫下一名说评话的先生，说了几回书。
jié cì shuō jí táng cháo xuān zōng gōng nèi yě shì yí gè hán fū rén wéi yīn bù zhān yǔ lù zhī ēn sī liang wú jì nài hé ǒu xiàng hóng yè shàng tí shī yī shǒu liú chū yù gōu
节次说及唐朝宣宗宫内，也是一个韩夫人，为因不沾雨露之恩，思量无计奈何，偶向红叶上题诗一首，流出御沟。
shī yuē liú shuǐ hé tài jí
诗曰：流水何太急？
shēn gōng jìn rì xián
深宫尽日闲。
yīn qín xiè hóng yè hǎo qù dào rén jiān
殷勤谢红叶，好去到人间。
què de wài miàn yí gè yìng shì guān rén míng huàn yú yòu shi le hóng yè jiù hé shī yī shǒu yě cóng yù gōu zhōng liú jiāng jìn qù
却得外面一个应试官人，名唤于佑，拾了红叶，就和诗一首，也从御沟中流将进去。
hòu lái nà guān rén yī jǔ chéng míng tiān zǐ tǐ zhī cǐ shì què bǎ hán fū rén jià yǔ yú yòu fū qī bǎi nián xié lǎo ér zhōng
后来那官人一举成名，天子体知此事，却把韩夫人嫁与于佑，夫妻百年偕老而终。
zhè lǐ hán fū rén tīng dào cǐ chù mò shàng xīn lái hū dì tàn yī kǒu qì kǒu zhōng bù yǔ xīn xià xún sī ruò de nú jiā rú cǐ jiǎo xìng yě bù wǎng le wéi rén yī shì
这里韩夫人听到此处，蓦上心来，忽地叹一口气，口中不语，心下寻思：“若得奴家如此侥幸，也不枉了为人一世！
dāng xià xí sàn shōu shí huí fáng
”当下席散，收拾回房。
shuì zhì bàn yè biàn jué tóu tòng yǎn rè sì zhī wú lì biàn shēn bù téng bù yǎng wú míng yè huǒ áo jiān yī rán bìng dǎo
睡至半夜，便觉头痛眼热，四肢无力，遍身不疼不痒，无明业火熬煎，依然病倒。
zhè yī chǎng bìng bǐ qián gèng jiā chén zhòng
这一场病，比前更加沉重。
zhèng shì
正是：
wū lòu gèng zāo lián yè yǔ xiāng chí piān yù dǎ tóu fēng
屋漏更遭连夜雨，舡迟偏遇打头风。
tài wèi fū rén zǎo lái hou ān duì hán fū rén shuō dào zǎo shì bù céng zòu guò guān lǐ xuān qǔ rù gōng
太尉夫人早来候安，对韩夫人说道：“早是不曾奏过官里宣取入宫。
fū rén jì dào cǐ de qiě shì fàng kāi huái bào ān xīn tiáo lǐ
夫人既到此地，且是放开怀抱，安心调理。
qiě wèi yào bǎ rù gōng yī jié jì guà zài xīn
且未要把入宫一节，记挂在心。
hán fū rén xiè dào gǎn chéng fū rén hǎo yì zhǐ shì shì r bìng rù gāo huāng yǎn jiàn de shàng tiān yuǎn rù dì biàn jìn bù néng bào dá fū rén hòu ēn lái shēng dāng xiào quǎn mǎ zhī bào
”韩夫人谢道：“感承夫人好意，只是氏儿病入膏肓，眼见得上天远，入地便近，不能报答夫人厚恩，来生当效犬马之报。
shuō ba yī sī liǎng qì hǎo shāng gǎn rén
”说罢，一丝两气，好伤感人。
tài wèi fū rén shén bù guò yì biàn dào fū rén xiū rú cǐ shuō
太尉夫人甚不过意，便道：“夫人休如此说。
zì gǔ jí rén tiān xiàng yǎn xià xiōng xīng tuì dù zì rán guì tǐ wú shì
自古吉人天相，眼下凶星退度，自然贵体无事。
dàn shuō qǐ lái chī yào jì bú jiàn xiào wang táo huài le shēn zi
但说起来，吃药既不见效，枉淘坏了身子。
bù zhī fū rén píng rì zài gōng kě yǒu shèn yuàn xīn wèi jīng dá xiè
不知夫人平日在宫，可有甚愿心未经答谢？
huò zhě shén míng jiàn zé yě bù kě zhī
或者神明见责，也不可知。
hán fū rén shuō dào shì r rù gōng yǐ lái měi rì chóu xù yíng sī yǒu shèn xīn qíng xǔ xià yuàn xīn
”韩夫人说道：“氏儿入宫以来，每日愁绪萦丝，有甚心情许下愿心？
dàn jīn rì bìng shì rú cǐ jì rán chī yào wú gōng bù zhī cǐ chù yǒu hé shén shèng qí dǎo jí líng shì r biàn duì tiān xǔ xià yuàn xīn ruò de píng ān wú shì zì dāng bài hái
但今日病势如此，既然吃药无功，不知此处有何神圣，祈祷极灵，氏儿便对天许下愿心，若得平安无事，自当拜还。
tài wèi fū rén shuō dào gào fū rén dé zhī cǐ jiān běi jí yòu shèng zhēn jūn yǔ nà qīng yuán miào dào èr láng shén jí shì líng yìng
”太尉夫人说道：“告夫人得知：此间北极佑圣真君，与那清源妙道二郎神，极是灵应。
fū rén hé bù shè le xiāng àn qīn kǒu xǔ xià bǎo ān yuàn xīn
夫人何不设了香案，亲口许下保安愿心。
dài de píng ān nú jiā qíng yuàn péi fū rén qù sài shén dá lǐ
待得平安，奴家情愿陪夫人去赛神答礼。
wèi zhī fū rén yì xià hé rú
未知夫人意下何如？
hán fū rén diǎn tóu yīng yǔn shì ér men jí qǔ xiāng àn guò lái
”韩夫人点头应允，侍儿们即取香案过来。
zhǐ shì bù néng qǐ shēn jiù zài zhěn shàng yǐ shǒu jiā é dǎo gào dào shì r hán shì zǎo nián rù gōng wèi méng shèng juàn rě xià yè yuán bìng zhèng jì jū yáng fǔ
只是不能起身，就在枕上，以手加额，祷告道：“氏儿韩氏，早年入宫，未蒙圣眷，惹下业缘病症，寄居杨府。
ruò de shén líng bì hù bǎo yòu shì r shēn tǐ kāng jiàn qíng yuàn xiù xià zhǎng fān èr shǒu wài jiā lǐ wù qīn yì miào tíng dǐng lǐ chóu xiè
若得神灵庇护，保佑氏儿身体康健，情愿绣下长幡二首，外加礼物，亲诣庙廷顶礼酬谢。
dāng xià tài wèi fū rén yě niān xiāng zài shǒu tì hán fū rén dǎo gào yī huí zuò bié bù tí
”当下太尉夫人，也拈香在手，替韩夫人祷告一回，作别，不提。
kě shà zuò guài zì cóng xǔ xià yuàn xīn hán fū rén jiàn jiàn píng ān wú shì
可霎作怪，自从许下愿心，韩夫人渐渐平安无事。
jiāng xī zhì yī yuè zhī hòu duān rán hǎo le
将息至一月之后，端然好了。
tài wèi fū rén bù shèng zhī xǐ yòu shè jiǔ qǐ bō tài wèi fū rén duì hán fū rén shuō dào guǒ rán shì shén dào yǒu líng shèng rú fú yào wàn bèi
太尉夫人不胜之喜，又设酒起玻太尉夫人对韩夫人说道：“果然是神道有灵，胜如服药万倍。
què shì bù kě mèi xīn fù le suǒ xǔ zhī wù
却是不可昧心，负了所许之物。
hán fū rén dào shì r zěn gǎn fù xīn
”韩夫人道：“氏儿怎敢负心！
mù xià xiù le zhǎng fān hái yào qū fū rén tóng qù le hái xīn yuàn
目下绣了长幡，还要屈夫人同去了还心愿。
wèi zhī fū rén yì xià hé rú
未知夫人意下何如？
tài wèi fū rén dá dào dāng de fèng péi
太尉夫人答道：“当得奉陪。
dāng rì xí sàn hán fū rén qǔ chū ruò gān wù shì zhì bàn sài shén lǐ wù xiù xià sì shǒu zhǎng fān
”当日席散，韩夫人取出若干物事，制办赛神礼物，绣下四首长幡。
zì gǔ dào de hǎo huǒ dào zhū tóu làn qián dào gōng shì bàn
自古道得好：火到猪头烂，钱到公事办。
píng nǐ shì jiān xī qí zuò guài de dōng xī yǒu le qián nà yī jiàn zuò bù chū lái
凭你世间稀奇作怪的东西，有了钱，那一件做不出来。
bù xiāo jǐ rì xiù jiù zhǎng fān yòng gēn zhú gān chā qǐ guǒ rán shì guāng cǎi duó mù
不消几日，绣就长幡，用根竹竿叉起，果然是光彩夺目。
xuǎn le jí rì liáng shí dǎ diǎn xìn xiāng lǐ wù guān shēn sī shēn cù yōng zhe liǎng gè fū rén xiān dào běi jí yòu shèng zhēn jūn miào zhōng
选了吉日良时，打点信香礼物，官身私身簇拥着两个夫人，先到北极佑圣真君庙中。
miào guān zhī shì yáng fǔ jūn juàn huāng máng yíng jiē zhì diàn shàng xuān dú shū wén guà qǐ zhǎng fān
庙官知是杨府钧眷，慌忙迎接至殿上，宣读疏文，挂起长幡。
hán fū rén kòu chǐ lǐ bài
韩夫人叩齿礼拜。
bài bì zuǒ yòu liǎng láng yóu biàn
拜毕，左右两廊游遍。
miào guān xiàn chá
庙官献茶。
fū rén fēn fù dāng dào de shǎng le xiē yín liǎng shàng le jiào cù yōng huí lái
夫人分付当道的赏了些银两，上了轿簇拥回来。
yī xiǔ wǎn jǐng bù tí
一宿晚景不提。
míng zǎo yòu qǐ shēn dào èr láng shén miào zhōng
明早又起身，到二郎神庙中。
què rě chū yī duàn qī qiao zuò guài de shì lái
却惹出一段蹊跷作怪的事来。
zhèng shì qíng zhī yǔ shì gōu hé xiàn cóng qián diào chū shì fēi lái
正是：情知语是钩和线，从前钓出是非来。
huà xiū fán xù
话休烦絮。
dāng xià yī xíng rén dào de miào zhōng
当下一行人到得庙中。
miào guān jiē jiàn xuān shū niān xiāng lǐ bì
庙官接见，宣疏拈香礼毕。
què hǎo tài wèi fū rén zǒu guò yī bì xiāng hán fū rén xiàng qián qīng qīng jiāng zhǐ tóu tiāo qǐ xiāo jīn huáng luó zhàng màn lái dìng jīng yī kàn
却好太尉夫人走过一壁厢，韩夫人向前轻轻将指头挑起销金黄罗帐幔来，定睛一看。
bù kàn shí wàn shì quán xiū kàn le shí chī nà yī jīng bù xiǎo
不看时万事全休，看了时，吃那一惊不小！
dàn jiàn tóu guǒ jīn huā fú tóu shēn chuān zhě yī xiù páo yāo xì lán tián yù dài zú dēng fēi fèng wū xuē
但见：头裹金花幞头，身穿赭衣绣袍，腰系蓝田玉带，足登飞凤乌靴。
suī rán tǔ mù xíng hái què yě fēng shén jùn yǎ míng móu hào chǐ
虽然土木形骸，却也丰神俊雅，明眸皓齿。
dàn shǎo yī kǒu qì er shuō chū huà lái
但少一口气儿，说出话来。
dāng xià hán fū rén yī jiàn mù xuàn xīn yáo bù jué kǒu lǐ yōu yōu yáng yáng lòu chū yī jù qiào yǔ dī shēng de huà lái ruò shì shì r qián chéng yuǎn dà zhǐ yuàn jiāng lái jià dé yī gè zhàng fū qià sì zūn shén mú yàng yì bān yě zú chēng shēng píng zhī yuàn
当下韩夫人一见，目眩心摇，不觉口里悠悠扬扬，漏出一句俏语低声的话来：“若是氏儿前程远大，只愿将来嫁得一个丈夫，恰似尊神模样一般，也足称生平之愿。
shuō yóu wèi liǎo qià hǎo tài wèi fū rén zǒu guò lái shuō dào fū rén nǐ què zài cǐ dǎo gào shèn me
”说犹未了，恰好太尉夫人走过来，说道：“夫人，你却在此祷告甚么？
hán fū rén huāng máng zhuǎn kǒu dào shì r bìng bù céng shuō shèn me
”韩夫人慌忙转口道：“氏儿并不曾说甚么。
tài wèi fū rén zài yě bù lái pán wèn
”太尉夫人再也不来盘问。
yóu wán zhì wǎn guī jiā gè zì ān xiē bù tí
游玩至晚归家，各自安歇，不题。
zhèng shì yào zhī xīn fù shì dàn tīng kǒu zhōng yán
正是：要知心腹事，但听口中言。
què shuō hán fū rén dào le fáng zhōng xiè qù guān fú wǎn jiù wū yún chuān shang biàn fú shǒu tuō xiāng sāi mò mò wú yán xīn xīn niàn niàn zhǐ shì xiǎng zhe èr láng shén mú yàng
却说韩夫人到了房中，卸去冠服，挽就乌云，穿上便服，手托香腮，默默无言，心心念念，只是想着二郎神模样。
mò rán jì shàng xīn lái fēn fù shì ér men duān zhèng xiāng àn dào huā yuán zhōng rén jìng chǔ duì tiān dǎo gào ruò shì shì r qián chéng yuǎn dà jiāng lái jià dé yī gè zhàng fū hǎo xiàng èr láng zūn shén mú yàng shà qiáng sì rù gōng zhī shí shòu qiān bān qī kǔ wàn zhǒng chóu sī
蓦然计上心来，分付侍儿们端正香案，到花园中人静处，对天祷告：“若是氏儿前程远大，将来嫁得一个丈夫，好像二郎尊神模样，煞强似入宫之时，受千般凄苦，万种愁思。
shuō ba bù jué fēn fēn zhū lèi gǔn xià sāi biān
”说罢，不觉纷纷珠泪滚下腮边。
bài le yòu zhù zhù le yòu bài fēn míng shì chī xiǎng wàng xiǎng
拜了又祝，祝了又拜，分明是痴想妄想。
bù dào yǒu zhè bān qiǎo shì
不道有这般巧事！
hán fū rén zài sān dǎo gào yǐ bì zhèng dài shōu shí huí fáng zhǐ tīng de wàn huā shēn chù yī shēng xiǎng liàng jiàn yī zūn shén dào lì zài fū rén miàn qián
韩夫人再三祷告已毕，正待收拾回房，只听得万花深处，一声响亮，见一尊神道，立在夫人面前。
dàn jiàn lóng méi fèng mù hào chǐ xiān chún piāo piāo yǒu chū chén zhī zī rǎn rǎn yǒu jīng rén zhī mào
但见：龙眉凤目，皓齿鲜唇，飘飘有出尘之姿，冉冉有惊人之貌。
ruò fēi làng yuàn yíng zhōu kè biàn shì cān xiá xī lù rén
若非阆苑瀛洲客，便是餐霞吸露人。
zǐ xì kàn shí zhèng bǐ miào zhōng suǒ sù èr láng shén mú yàng bù chà fēn háo lái qù
仔细看时，正比庙中所塑二郎神模样，不差分毫来去。
shǒu zhí yī zhāng dàn gōng yòu xiàng zhāng xiān sòng zi yì bān
手执一张弹弓，又像张仙送子一般。
hán fū rén chī jīng qiě xǐ
韩夫人吃惊且喜。
jīng de shì tiān shén jiàng lín wèi zhī shì huò shì fú
惊的是天神降临，未知是祸是福；
xǐ de shì shén dào huān róng xiào kǒu yòu jiàn tā shuō chū huà lái
喜的是神道欢容笑口，又见他说出话来。
biàn xiàng qián duān duān zhèng zhèng dào gè wàn fú qǐ zhū chún lù yù chǐ gào dào jì méng zūn shén xià jiàng qǐng dào fáng zhōng róng shì r zhǎn jìng
便向前端端正正道个万福，启朱唇，露玉齿，告道：“既蒙尊神下降，请到房中，容氏儿展敬。
dāng shí èr láng shén xiào yín yín tóng fū rén rù fáng ān rán zuò xia
当时二郎神笑吟吟同夫人入房，安然坐下。
fū rén qǐ jū yǐ bì shì lì zài qián
夫人起居已毕，侍立在前。
èr láng shén dào zǎo méng fū rén hòu lǐ
二郎神道：“早蒙夫人厚礼。
jīn zhě xiǎo shén ǒu rán xián bù bì luò zhī jiān tīng de fū rén dǎo gào zhì chéng
今者小神偶然闲步碧落之间，听得夫人祷告至诚。
xiǎo shén zhī de fū rén xiān fēng dào gǔ yuán shì yáo chí yī huì zhōng rén
小神知得夫人仙风道骨，原是瑶池一会中人。
zhǐ yīn fū rén fán xīn wèi jìng yù dì zàn zhé xià chén huán yòu xiàng huáng gōng nèi yuàn xiǎng jìn rén jiān fù guì róng huá
只因夫人凡心未静，玉帝暂谪下尘寰，又向皇宫内苑，享尽人间富贵荣华。
zhé xiàn mǎn shí hái guī zǐ fǔ zhèng guǒ fēi fán
谪限满时，还归紫府，证果非凡。
hán fū rén jiàn shuō huān xǐ wú rèn yòu bài dǎo dào zūn shén zài shàng shì r bù yuàn rù gōng
”韩夫人见说，欢喜无任，又拜祷道：“尊神在上：氏儿不愿入宫。
ruò shì shì r qián chéng yuǎn dà jiāng lái jià dé yī gè liáng rén yī sì zūn shén mú yàng xié lǎo bǎi nián yě bù gū fù le chūn huā qiū yuè shuō shèn me fù guì róng huá
若是氏儿前程远大，将来嫁得一个良人，一似尊神模样，偕老百年，也不辜负了春花秋月，说甚么富贵荣华！
èr láng shén wēi wēi xiào dào cǐ yì hé nán
”二郎神微微笑道：“此亦何难。
zhǐ kǒng fū rén lì zhì bù jiān
只恐夫人立志不坚。
yīn yuán fēn dìng zì rán qiān lǐ xiāng féng
姻缘分定，自然千里相逢。
shuō bì qǐ shēn kuà shàng kǎn chuāng yī shēng xiǎng liàng shén dào qù le
”说毕起身，跨上槛窗，一声响亮神道去了。
hán fū rén bú jiàn biàn ba jì rán jiàn le zhè bān mú yàng zhēn shì rú zuì rú chī hé yī shàng chuáng shuì le
韩夫人不见便罢，既然见了这般模样，真是如醉如痴，和衣上床睡了。
zhèng shì huān yú xián yè duǎn jì mò hèn gèng zhǎng
正是：欢娱嫌夜短，寂寞恨更长。
fān lái fù qù yī piàn chūn xīn àn nà bù zhù zì yán zì yǔ xiǎng yī huí dìng yī huí shì jiān zūn shén jiàng lín sì mù xiāng shì hǎo bù qíng zhǎng
番来覆去，一片春心，按纳不祝自言自语，想一回，定一回：“适间尊神降临，四目相视，好不情长！
zěn dì yòu piē rán ér qù
怎地又瞥然而去。
xiǎng shì cōng míng zhèng zhí wèi shén bù bǐ chén fán xīn xìng shì wǒ cuò yòng xīn jī le
想是聪明正直为神，不比尘凡心性，是我错用心机了！
yòu xiǎng yī huí dào shì shì jiān zūn shén fēng zī tài dù yǔ xiào yōng róng wǎn rán shì shēng rén yì bān
又想一回道：“是适间尊神丰姿态度，语笑雍容，宛然是生人一般。
nán dào jiàn le shì r zhè bān róng mào quán bù dòng qíng
难道见了氏儿这般容貌，全不动情？
hái shì wǒ yī shí jiàn bú dào chù fàng le tā qù
还是我一时见不到处，放了他去？
suàn lái hái gāi zháo yì wēn cún biàn shì tiě shí rén r yě gào de zhuǎn
算来还该着意温存，便是铁石人儿，也告得转。
jīn fān cuò guò wèi zhī hé rì chóng féng
今番错过，未知何日重逢！
hǎo shēng bǎi tuō bù xià
”好生摆脱不下。
yǎn bā bā pàn dào tiān míng zài zuò lǐ huì
眼巴巴盼到天明，再做理会。
jí zhì tiān míng yòu shuì zháo qù le
及至天明，又睡着去了。
zhí dào bàng wǔ fāng cái qǐ lái
直到傍午，方才起来。
dāng rì wú qíng wú xù ba bú dào wǎn yòu qù shè le xiāng àn dào huā yuán zhōng dǎo gào rú qián ruò de zài jiàn zūn shén yī miàn biàn shì sān shēng yǒu xìng
当日无情无绪，巴不到晚，又去设了香案，到花园中祷告如前：“若得再见尊神一面，便是三生有幸。
shuō huà zhī jiān hū rán yī shēng xiǎng liàng yè lái èr láng shén yòu lì zài miàn qián
”说话之间，忽然一声响喨，夜来二郎神又立在面前。
hán fū rén xǐ bù zì shèng jiāng yì tiān chóu mèn yǐ bīng xiāo wǎ jiě le
韩夫人喜不自胜，将一天愁闷，已冰消瓦解了。
jí biàn xiàng qián shī lǐ duì jǐng wàng huái fán qǐng zūn shén rù fáng shì r bié yǒu zhōng qíng gào sù
即便向前施礼，对景忘怀：“烦请尊神入房，氏儿别有衷情告诉。
èr láng shén xǐ zī zī duī xià xiào lái biàn xié fū rén shǒu gòng rù lán fáng
”二郎神喜孜孜堆下笑来，便携夫人手，共入兰房。
fū rén qǐ jū yǐ bì
夫人起居已毕。
èr láng shén zhèng zhōng zuò xia fū rén shì lì zài qián
二郎神正中坐下，夫人侍立在前。
èr láng shén dào fū rén fēn yǒu xiān gǔ biàn zuò bù fáng
二郎神道：“夫人分有仙骨，便坐不妨。
fū rén biàn xié shēn duì èr láng shén zuò xia
”夫人便斜身对二郎神坐下。
jí mìng shì ér ān pái jiǔ guǒ zài fáng zhōng yī bēi liǎng zhǎn kàn kàn shuō chū zhōng cháng huà lái
即命侍儿安排酒果，在房中一杯两盏，看看说出衷肠话来。
dào bù dé gè chūn wèi chá bó shì jiǔ shì sè méi rén
道不得个：春为茶博士，酒是色媒人。
dāng xià hán fū rén jiě pèi chū xiāng fēi zhī yù kāi chún lù hàn shǔ zhī xiāng ruò shì zūn shén bù xián yí xiè zàn xī tiān shàng zhēng lún shǎo xù rén jiān ēn ài
当下韩夫人解佩出湘妃之玉，开唇露汉署之香：“若是尊神不嫌移亵，暂息天上征轮，少叙人间恩爱。
èr láng shén xīn rán yīng yǔn xié shǒu shàng chuáng yún yǔ chóu móu
”二郎神欣然应允，携手上床，云雨绸缪。
fū rén qīng shēn péi fèng wàng qí suǒ yǐ
夫人倾身陪奉，忘其所以。
pán huán zhì wǔ gēng
盘桓至五更。
èr láng shén qǐ shēn zhǔ fù fū rén bǎo zhòng zài lái xiāng kàn qǐ shēn chuān le yī fú zhí le dàn gōng kuà shàng kǎn chuāng yī shēng xiǎng xiǎng liàng biàn wú zōng yǐng
二郎神起身，嘱付夫人保重，再来相看，起身穿了衣服，执了弹弓，跨上槛窗，一声响响喨，便无踪影。
hán fū rén sǐ xīn tā dì dào shì shén xiān xià lín xīn zhōng shén xǐ
韩夫人死心塌地，道是神仙下临，心中甚喜。
zhǐ kǒng tài wèi fū rén cuī tā rù gōng zhǐ yǒu wǔ fēn bìng zhuāng zuò qī fēn bìng jiān cháng bù shèn shí fēn huān xiào
只恐太尉夫人催他入宫，只有五分病，装做七分病，间常不甚十分欢笑。
měi dào wǎn lái jīng shén xuàn yào xǐ qì shēng chūn
每到晚来，精神炫耀，喜气生春。
shén dào lái shí sān bēi yǐ guò shàng chuáng yún yǔ zhì xiǎo biàn qù fēi zhǐ yī rì
神道来时，三杯已过，上床云雨，至晓便去，非止一日。
hū yī rì tiān qì shāo liáng dào jūn huáng dì fēn sǎn hé gōng qiū yī ǒu sī hán fū rén jiù chà nèi shì pěng le zhǐ yì chì cì luó yī yī xí yù dài yī wéi dào yú yáng tài wèi fǔ zhōng
忽一日，天气稍凉，道君皇帝分散合宫秋衣，偶思韩夫人，就差内侍捧了旨意，敕赐罗衣一袭，玉带一围，到于杨太尉府中。
hán fū rén pái le xiāng àn xiè ēn lǐ bì
韩夫人排了香案，谢恩礼毕。
nèi shì biàn dào qiě xǐ niáng niáng guì xiū wú shì
内侍便道：“且喜娘娘贵休无事。
shèng shàng sī yì niáng niáng gù qiǎn cì luó yī yù dài jiù wèn niáng niáng bìng shì yǐ quán xū zǎo zǎo jìn gōng
圣上思忆娘娘，故遣赐罗衣玉带，就问娘娘病势已痊，须早早进宫。
hán fū rén guǎn dài shǐ chén biàn dào xiāng fán nèi shì zé gè
”韩夫人管待使臣，便道：“相烦内侍则个。
shì r bìng tǐ zhǐ qù de wǔ fēn quán lài nèi shì zhuǎn zòu kuān xiàn jìn guān shí wèi ēn biàn
氏儿病体只去得五分，全赖内侍转奏，宽限进官，实为恩便。
nèi shì yīng dào zhè gè yǒu hé fáng ài
”内侍应道：“这个有何妨碍？
shèng shàng nà lǐ yě bù shǎo niáng niáng yī gè rén
圣上那里也不少娘娘一个人。
rù gōng shí zhǐ shuō niáng niáng shàng wèi quán hǎo hái xū nài xīn bǎo zhòng biàn liǎo
入宫时，只说娘娘尚未全好，还须耐心保重便了。
hán fū rén xiè le nèi shì zuò bié bù tí
韩夫人谢了，内侍作别不题。
dào de wǎn jiān èr láng shén dào lái duì hán fū rén shuō dào qiě xǐ shèng shàng chǒng juàn wèi shuāi suǒ cì luó yī yù dài biàn kě jiè guān
到得晚间，二郎神到来，对韩夫人说道：“且喜圣上宠眷未衰，所赐罗衣玉带，便可借观。
fū rén dào zūn shén hé yǐ zhī zhī
”夫人道：“尊神何以知之？
èr láng shén dào xiǎo shén zuò guān tiān xià lì jiàn sì fāng liàng cǐ qū qū xiǎo shì qǐ yǒu bù zhī zhī lǐ
二郎神道：“小神坐观天下，立见四方，谅此区区小事，岂有不知之理？
fū rén tīng shuō biàn yī fà jiāng chū lái kàn
”夫人听说，便一发将出来看。
èr láng shén dào dà fán shì jiān bǎo wù bù kě dú xiǎng
二郎神道：“大凡世间宝物，不可独享。
xiǎo shén quē shǎo wéi yāo yù dài
小神缺少围腰玉带。
ruò shì fū rén kěn shě shī shí biàn wán chéng shàn guǒ
若是夫人肯舍施时，便完成善果。
fū rén biàn dào shì r yī shēn yǐ shǔ zūn shén yuán fèn fēi qiǎn
”夫人便道：“氏儿一身已属尊神，缘分非浅。
ruò yào yù dài dàn píng zūn shén jiāng qù
若要玉带，但凭尊神将去。
èr láng shén xiè le
”二郎神谢了。
shàng chuáng huān huì
上床欢会。
wèi zhì wǔ gēng qǐ shēn shǒu zhí dàn gōng ná le yù dài kuà shàng kǎn chuāng yī shēng xiǎng liàng rán qù le
未至五更起身，手执弹弓，拿了玉带，跨上槛窗，一声响亮然去了。
què bù dào shì ruò yào rén bù zhī chú fēi jǐ mò wéi
却不道是：若要人不知，除非己莫为。
hán fū rén yǔ tài wèi jū zhǐ suī shì yī zhái fēn wéi liǎng yuàn què yīn shì nèi jiā nèi rén zǎo wǎn yù jiā dī fáng
韩夫人与太尉居止，虽是一宅分为两院，却因是内家内人，早晚愈加堤防。
fǔ táng shēn wěn liào rán wú xián zá rén zhé gǎn shàn rù
府堂深稳，料然无闲杂人辄敢擅入。
dàn jìn rì lái cháng jiàn xī yuán chè yè yǒu huǒ jī jī nóng nóng shì yǒu rén shēng xī
但近日来常见西园彻夜有火，唧唧哝哝，似有人声息。
yòu jiàn hán fū rén jīng shén wàng xiāng xǐ róng kě jū
又见韩夫人精神旺相，喜容可掬。
tài wèi zài sān chóu chú biàn duì zì jǐ fū rén shuō dào nǐ jiàn hán fū rén yǒu xiē pò zhàn chū lái me
太尉再三踌蹰，便对自己夫人说道：“你见韩夫人有些破绽出来么？
tài wèi fū rén shuō dào wǒ yě yǒu xiē yí yǐng
”太尉夫人说道：“我也有些疑影。
zhǐ shì fǔ zhōng mén jìn shén yán jué wú cǐ shì suǒ yǐ tǎn rán bù yí
只是府中门禁甚严，决无此事，所以坦然不疑。
jīn zhě tài wèi jì rú cǐ shuō yǒu hé nán zāi
今者太尉既如此说，有何难哉。
qiě dào wǎn jiān zhe jīng xì jiā rén cóng wū shàng bā qù dǎ tàn xiāo xī biàn yǒu fèn xiǎo yě bú yào cuò guài le rén
且到晚间，着精细家人，从屋上扒去，打探消息，便有分晓，也不要错怪了人。
tài wèi biàn dào yán zhī yǒu lǐ
”太尉便道：“言之有理。
dāng xià biàn huàn liǎng gè jīng xì jiā rén fēn fù tā rú cǐ rú cǐ jiào tā bú yào cóng mén nèi jìn qù zhǐ bǎ zhāi huā tī zi yǐ zài qiáng wài dài rén jìng shí zhí bā qù hán fū rén wò fáng kàn tā dòng jìng jí lái bào zhī
”当下便唤两个精细家人，分付他如此如此，教他：“不要从门内进去，只把摘花梯子，倚在墙外，待人静时，直扒去韩夫人卧房，看他动静，即来报知。
cǐ shì fēi tóng xiǎo kě de gòu dàng xū yào xiǎo xīn zài yì
此事非同小可的勾当，须要小心在意。
èr rén lǐng mìng qù le
”二人领命去了。
tài wèi lì děng tā huí bào
太尉立等他回报。
bù xiāo liǎng gè shí chén
不消两个时辰，
èr rén dǎ kàn de hán fū rén fáng nèi zhè bān zhè bān
二人打看得韩夫人房内这般这般，
biàn jiào tài wèi píng qù zuǒ yòu
便教太尉屏去左右，
fāng cái jiāng suǒ jiàn hán fū rén fáng nèi zuò zhe yī rén shuō huà yǐn jiǔ
方才将所见韩夫人房内坐着一人说话饮酒，
fū rén fáng nèi shēng shēng chēng shì zūn shén
“夫人房内声声称是尊神，
xiǎo rén yě zǐ xì xiǎng lái
小人也仔细想来，
fǔ zhōng qiáng yuán yòu gāo
府中墙垣又高，
fáng xián yòu mì
防闲又密，
jiù yǒu dǎi rén
就有歹人，
chā chì yě fēi bù jìn
插翅也飞不进。
huò zhě zhēn gè shì shén dào yě wèi jiàn de
或者真个是神道也未见得。
tài wèi tīng shuō chī nà yī jīng bù xiǎo jiào dào guài zāi
”太尉听说，吃那一惊不小，叫道：“怪哉！
guǒ rán yǒu zhè děng shì
果然有这等事！
nǐ èr rén xiū de shuō huǎng
你二人休得说谎。
cǐ shì fēi tóng xiǎo kě
此事非同小可。
èr rén dá dào xiǎo rén bìng wú bàn jù xū miù
”二人答道：“小人并无半句虚谬。
tài wèi biàn dào cǐ shì zhǐ xǔ nǐ zhī wǒ zhī bù kě xiè lòu le xiāo xī
”太尉便道：“此事只许你知我知，不可泄漏了消息。
èr rén lǐng mìng qù le
”二人领命去了。
tài wèi zhuǎn shēn duì fū rén yī yī shuō zhī suī rán rú cǐ zhǐ shì wǒ yǎn jiàn wéi zhēn
太尉转身对夫人一一说知：“虽然如此，只是我眼见为真。
wǒ míng wǎn xū qīn zì qù dǎ tàn yī fān biàn kàn shén dào zěn shēng mú yàng
我明晚须亲自去打探一番，便看神道怎生模样。
ái zhì cì rì wǎn jiān tài wèi fù huàn guò zuó yè dǎ tàn èr rén lái fēn cǔn dào nǐ liǎng rén zhe yí gè tóng wǒ guò qù zhe yī rén zài cǐ cì hou xiū jiào yī rén zhī dào
挨至次日晚间，太尉复唤过昨夜打探二人来，分忖道：“你两人着一个同我过去，着一人在此伺候，休教一人知道。
fēn fù yǐ bì tài wèi biàn tóng yī rén guò qù niē jiǎo niē shǒu qīng qīng zǒu dào hán fū rén chuāng qián xiàng chuāng yǎn nèi bǎ yǎn yī zhāng guǒ rán shì fáng zhōng zuò zhe yī zūn shén dào yǔ èr rén shuō bù chà
分付已毕，太尉便同一人过去，捏脚捏手，轻轻走到韩夫人窗前，向窗眼内把眼一张，果然是房中坐着一尊神道，与二人说不差。
biàn dài shēng zhāng qǐ lái yòu kǒng nán de tuō shēn zhǐ de rěn qì tūn shēng yī jiù guò lái fēn fù èr rén xiū yào yú rén hú shuō
便待声张起来，又恐难得脱身，只得忍气吞声，依旧过来，分付二人休要与人胡说。
zhuǎn rù fáng zhōng duì fū rén shuō zhī jiù lǐ cǐ bì shì hán fū rén shào nián qíng xìng bǎ bú zhù xīn yuán yì mǎ biàn yù zhe xié shén wǎng liǎng zài cǐ wū yín tiān juàn jué bù shì fán rén de gòu dàng
转入房中，对夫人说知就里：“此必是韩夫人少年情性，把不住心猿意马，便遇着邪神魍魉，在此污淫天眷，决不是凡人的勾当。
biàn xū qǐng fǎ guān tiáo zhì
便须请法官调治。
nǐ xū xiān qù duì hán fū rén shuō chū yuán yóu dài wǒ zì qù qǐng fǎ guān biàn liǎo
你须先去对韩夫人说出缘由，待我自去请法官便了。
fū rén lǐng mìng míng zǎo qǐ shēn dào xī yuán lái hán fū rén jiē jiàn
夫人领命，明早起身，到西园来，韩夫人接见。
zuò dìng chá tāng yǐ guò tài wèi fū rén píng qù zuǒ yòu duì miàn lùn xīn biàn dào yǒu yī jù huà yào duì fū rén shuō zhī
坐定，茶汤已过，太尉夫人屏去左右，对面论心，便道：“有一句话要对夫人说知。
fū rén měi yè fáng zhōng què shì yǔ hé rén shuō huà jī jī nóng nóng yǒu xiē fēng shēng chuī dào wǒ ěr duǒ lǐ
夫人每夜房中，却是与何人说话，唧唧哝哝，有些风声，吹到我耳朵里。
zhǐ shì cǐ shì fēi tóng xiǎo kě fū rén xū yī yī shuō zhī zhǐ bú yào yǐn mán zé gè
只是此事非同小可，夫人须一一说知，只不要隐瞒则个。
hán fū rén tīng shuō mǎn miàn tòng hóng biàn dào shì r yè jiān fáng zhōng bìng méi yǒu rén shuō huà
”韩夫人听说，满面通红，便道：“氏儿夜间房中并没有人说话。
zhǐ shì r yǔ yǎng tā men xián huà xiāo qiǎn què yǒu shèn rén dào lái zhè lǐ
只氏儿与养她们闲话消遣，却有甚人到来这里！
tài wèi fū rén tīng shuō biàn bǎ tài wèi yè lái suǒ jiàn mú yàng yī yī shuō guò
”太尉夫人听说，便把太尉夜来所见模样，一一说过。
hán fū rén xià de mù zhēng kǒu dāi wǎng zhī suǒ cuò
韩夫人吓得目睁口呆，罔知所措。
tài wèi fū rén zài sān ān wèi dào fū rén xiū yào chī jīng
太尉夫人再三安慰道：“夫人休要吃惊！
tài wèi yǐ qù qǐng fǎ guān dào lái zuò yòng biàn jiàn tā shì rén shì guǐ
太尉已去请法官到来作用，便见他是人是鬼。
zhǐ shì fū rén dào wǎn jiān wù yào péi gè xiǎo xīn xiū yào hài pà
只是夫人到晚间，务要陪个小心，休要害怕。
shuō ba tài wèi fū rén zì qù
”说罢，太尉夫人自去。
hán fū rén dào niē zhe liǎng bǎ hàn
韩夫人到捏着两把汗。
kàn kàn zhì wǎn èr láng shén què zǎo lái le
看看至晚，二郎神却早来了。
dàn shì tā lái shí nà dàn gōng jǐn jǐn bù lí zuǒ yòu
但是他来时，那弹弓紧紧不离左右。
què shuō zhè lǐ tài wèi qǐng xià líng jì gōng lín zhēn rén shǒu xià de tú dì yǒu míng de wáng fǎ guān yǐ zài qián tīng zuò fǎ
却说这里太尉请下灵济宫林真人手下的徒弟，有名的王法官，已在前厅作法。
bǐ zhì huáng hūn yǒu rén lái bào shén dào lái le
比至黄昏，有人来报：“神道来了。
fǎ guān pī yī zhàng jiàn áng rán ér rù zhí zhì hán fū rén fáng qián dà tà bù jìn qù dà hē yī shēng nǐ shì hé yāo xié
”法官披衣仗剑，昂然而入，直至韩夫人房前，大踏步进去，大喝一声：“你是何妖邪！
què gǎn yín wū tiān juàn
却敢淫污天眷！
bú yào zǒu chī wú yī jiàn
不要走，吃吾一剑！
èr láng shén bù huāng bù máng biàn dào bù dé wú lǐ
”二郎神不慌不忙，便道：“不得无礼！
dàn jiàn zuǒ shǒu rú tuō tài shān yòu shǒu rú bào yīng hái gōng kāi rú mǎn yuè dàn fā shì liú xīng
”但见：左手如托泰山，右手如抱婴孩，弓开如满月，弹发似流星。
dāng xià yī dàn zhèng zhōng wáng fǎ guān é jiǎo shàng liú chū xiān xuè lái huò dì wàng hòu biàn dào bǎo jiàn diū zài yī biān
当下一弹，正中王法官额角上，流出鲜血来，霍地望后便倒，宝剑丢在一边。
zhòng rén huāng máng xiàng qián fú qǐ wǎng qián tīng qù le
众人慌忙向前扶起，往前厅去了。
nà shén dào yě kuà shàng kǎn chuāng yī shēng xiǎng liàng zǎo yǐ bú jiàn
那神道也跨上槛窗，一声响喨，早已不见。
dāng shí què shì zěn dì jié guǒ
当时却是怎地结果？
zhèng shì
正是：
shuō kāi tiān dì pà dào pò guǐ shén jīng
说开天地怕，道破鬼神惊。
què shuō hán fū rén jiàn èr láng shén dǎ tuì liǎo fǎ guān yī fà dào shì zhēn xiān xià jiàng yù jiā fàng xīn zài yě bù huāng
却说韩夫人见二郎神打退了法官，一发道是真仙下降，愈加放心，再也不慌。
qiě shuō tài wèi yǐ zhī fǎ guān bù jì zhǐ de dào péi xiē jiāng xī qián sòng tā chū mén
且说太尉已知法官不济，只得到赔些将息钱，送他出门。
yòu qù qǐng de wǔ yuè guān pān dào shì lái
又去请得五岳观潘道士来。
nà pān dào shì zhuān yī xíng chí wǔ léi tiān xīn zhèng fǎ zài bù gǒu qiě yòu qiě zú zhì duō móu yī wén tài wèi hū huàn biàn lái xiāng jiàn
那潘道士专一行持五雷天心正法，再不苟且，又且足智多谋，一闻太尉呼唤，便来相见。
tài wèi miǎn bù dé jiāng qián shì yī yī shuō zhī
太尉免不得将前事一一说知。
pān dào shì biàn dào xiān zhāo rén yǐn lǐng xiǎo dào dào xī yuán kàn tā chū méi qù chù dàn zhī shì rén shì guǐ
潘道士便道：“先着人引领小道到西园看他出没去处，但知是人是鬼。
tài wèi dào shuō de yǒu lǐ
”太尉道：“说得有理。
dāng shí pān dào shì bié le tài wèi xiān dào xī yuán hán fū rén wò fáng shàng shàng xià xià kàn le yī huì
”当时，潘道士别了太尉，先到西园韩夫人卧房，上上下下，看了一会。
yòu qǐng chū hán fū rén lái bài jiàn le kàn le tā de qì sè zhuǎn shēn duì tài wèi shuō tài wèi zài shàng xiǎo dào kàn lái hán fū rén miàn shàng bù wèi qì sè bìng wú guǐ suì xiāng qīn zhǐ shì yí gè huì yāo fǎ de rén zuò zuò
又请出韩夫人来拜见了，看了他的气色，转身对太尉说：“太尉在上，小道看来，韩夫人面上，部位气色，并无鬼祟相侵，只是一个会妖法的人做作。
xiǎo dào zì yǒu chǔ zhì yě bù yòng shū fú zhòu shuǐ dǎ gǔ yáo líng dài tā lái shí xiǎo dào wèng zhōng zhuō biē shǒu dào ná lái
小道自有处置，也不用书符咒水、打鼓摇铃，待他来时，小道瓮中捉鳖，手到拿来。
zhǐ pà tā shí pò jú miàn zài yě bù lái què shì wú kě nài hé
只怕他识破局面，再也不来，却是无可奈何。
tài wèi dào ruò de tā zài yě bù lái biàn shì gān jìng le
”太尉道：“若得他再也不来，便是干净了。
wǒ shī qiě liú zài cǐ xián huà piàn shí zé gè
我师且留在此，闲话片时则个。
shuō huà de
说话的，
ruò shì zhè sī shí jú zhī qù
若是这厮识局知趣，
jiàn jī ér zuò
见机而作，
qià shì duàn xiàn yào zǐ yì bān
恰是断线鹞子一般，
zài yě bù lái
再也不来，
luò de xiān qián shòu yòng le yī fān
落得先前受用了一番，
qiě yòu wán míng quán jié
且又完名全节，
zài qù bié chù lì shì
再去别处利市，
yǒu hé bù měi
有何不美，
què bù dào shì dé yì zhī shì
却不道是：“得意之事，
bù kě zài zuò
不可再作，
dé biàn yi chù
得便宜处，
bù kě zài wǎng
不可再往。
què shuō nà èr láng shén bì jìng bù zhī shì rén shì guǐ
却说那二郎神毕竟不知是人是鬼。
què zhǐ shì tā cháng le tián tou bù dá shí wù dào nà rì wǎn jiān yī rán yòu lái
却只是他尝了甜头，不达时务，到那日晚间，依然又来。
hán fū rén shuō dào yè lái shì r yī xiē bù zhī mào fàn zūn shén
韩夫人说道：“夜来氏儿一些不知，冒犯尊神。
qiě xǐ zūn shén wú shì qiè xiū jiàn zé
且喜尊神无事，切休见责。
èr láng shén dào
”二郎神道。
wǒ shì shàng jiè zhēn xiān zhǐ wèi yǔ fū rén xiān yuán yǒu fèn zǎo wǎn yào dù fū rén tuō tāi huàn gǔ bái rì fēi shēng
“我是上界真仙，只为与夫人仙缘有分，早晚要度夫人脱胎换骨，白日飞升。
pǒ nài zhè chǔn wù
叵耐这蠢物！
biàn yǒu qiān jūn wàn mǎ zěn dì jìn de wǒ
便有千军万马，怎地近得我！
hán fū rén yù jiā qīn jìng huān hǎo bèi cháng
韩夫人愈加钦敬，欢好倍常。
què shuō zǎo yǒu rén bào zhī tài wèi
却说早有人报知太尉。
tài wèi biàn duì pān dào shì shuō zhī
太尉便对潘道士说知。
pān dào shì bǐng zhī tài wèi dī dī fēn fù yí gè yǎng niáng jiào tā zhǐ yǐ fú shì wèi míng xiān qù tōu le dàn gōng jiào tā wú jì kě shī
潘道士禀知太尉，低低分付一个养娘，教他只以服事为名，先去偷了弹弓，教他无计可施。
yǎng niáng qù le
养娘去了。
pān dào shì jié shù de shēn shàng jǐn cù
潘道士结束得身上紧簇，
yě bù pī fǎ yī
也不披法衣，
yě bù zhàng bǎo jiàn
也不仗宝剑，
tǎo le yī gēn qí méi duǎn gùn
讨了一根齐眉短棍，
zhī jiào liǎng gè cóng rén
只教两个从人，
yuǎn yuǎn bǎ huǒ zhào zhe
远远把火照着，
fēn cǔn dào ruò shì nǐ men pà tā dàn zǐ lái shí
分忖道：“若是你们怕他弹子来时，
yù xiān duǒ guò
预先躲过，
ràng wǒ zì qù
让我自去，
kàn tā dàn zǐ jìn de wǒ me
看他弹子近得我么？
èr rén dōu àn xiào dào kàn tā shuō zuǐ
”二人都暗笑道：“看他说嘴！
shào bù dé yě zhōng tā yī dàn
少不得也中他一弹。
què shuō yǎng niáng xiān qù yǐ fú shì wèi míng āi āi cā cā jiàn jìn shén dào shēn biān
”却说养娘先去，以服事为名，挨挨擦擦，渐近神道身边。
zhèng yǔ hán fū rén jiāo bēi huàn zhǎn bù dī fáng tā tōu le dàn gōng cáng guò yī bì xiāng
正与韩夫人交杯换盏，不堤防他偷了弹弓，藏过一壁厢。
zhè lǐ cóng rén yǐn lǐng pān dào shì dào de mén qián biàn dào cǐ jiān biàn shì
这里从人引领潘道士到得门前，便道：“此间便是。
diū xià fǎ guān sān bù zuò liǎng bù duǒ kāi qù le
丢下法官，三步做两步，躲开去了。
què shuō pān dào shì xiān kāi lián zi zòng mù yī guān jiàn nà shén dào ān zuò zài shàng
却说潘道士掀开帘子，纵目一观，见那神道安坐在上。
dà hē yī shēng wǔ qǐ gùn lái pǐ tou pǐ nǎo yī jìng dǎ qù
大喝一声，舞起棍来，匹头匹脑，一径打去。
èr láng shén jí jí qǔ nà dàn gōng shí zài yě bú jiàn zhǐ jiào dé yī shēng zhòng jì
二郎神急急取那弹弓时，再也不见，只叫得一声“中计”！
lián máng tuì qù kuà shàng kǎn chuāng
连忙退去，跨上槛窗。
shuō shí chí nà shí kuài pān dào shì yī gùn dǎ zhe èr láng shén hòu tuǐ què dǎ luò yī jiàn wù shì lái
说时迟，那时快，潘道士一棍打着二郎神后腿，却打落一件物事来。
nà èr láng shén yī shēng xiǎng liàng yī rán xiàng wàn huā shēn chù qù le
那二郎神一声响喨，依然向万花深处去了。
pān dào shì biàn shi qǐ zhè jiàn wù shì lái xiàng dēng guāng xià yī kàn què shì yī zhī sì fèng wū pí zào xuē qiě jiāng qù bǐng fù tài wèi dào xiǎo dào kàn lái dìng rán shì gè yāo rén zuò zuò bù gàn èr láng shén zhī shì
潘道士便拾起这件物事来，向灯光下一看，却是一只四缝乌皮皂靴，且将去禀覆太尉道：“小道看来，定然是个妖人做作，不干二郎神之事。
què shì zěn dì ná tā biàn hǎo
却是怎地拿他便好？
tài wèi dào yǒu láo wú shī qiě zì qǐng huí
”太尉道：“有劳吾师，且自请回。
wǒ zhè lǐ bié yǒu cuò zhì zì xíng tǐ fǎng
我这里别有措置，自行体访。
dāng xià chóu xiè le pān dào shì qù le
”当下酬谢了潘道士去了。
jié guò yī biān
结过一边。
tài wèi zì dǎ jiào dào cài tài shī fǔ zhōng zhí zhì shū yuàn lǐ gào sù dào rú cǐ rú cǐ zhè bān zhè bān zhōng bù chéng nèn dì biàn bà le
太尉自打轿到蔡太师府中，直至书院里，告诉道如此如此，这般这般，“终不成恁地便罢了！
yě xū chī nà sī chǐ xiào bù chéng mú yàng
也须吃那厮耻笑，不成模样！
tài shī dào yǒu hé nán zāi
”太师道：“有何难哉！
jí jīn zhuó luò kāi fēng fǔ téng dà yǐn lǐng zhè xuē qù zuò yǎn chà yǎn míng shǒu kuài de gōng rén wù yào tǐ fǎng xià luò zhèng fǎ shī xíng
即今着落开封府滕大尹领这靴去作眼，差眼明手快的公人，务要体访下落，正法施行。
tài wèi dào xiè tài shī zhǐ jiào
”太尉道：“谢太师指教。
tài shī dào nǐ qiě zuò xia
”太师道：“你且坐下。
jí mìng fǔ zhōng zhāng gàn bàn huǒ sù qù qǐng kāi fēng fǔ téng dà yǐn dào lái
”即命府中张干办火速去请开封府滕大尹到来。
qǐ jū bài bì píng qù rén cóng tài shī yǔ tài wèi qí shēng shuō dào dì niǎn zhī xià zěn róng de zhè děng rén zài cǐ zuò zuò
起居拜毕，屏去人从，太师与太尉齐声说道：“帝辇之下，怎容得这等人在此做作！
dà yǐn xū xiǎo xīn zài yì bù kě dài màn
大尹须小心在意，不可怠慢。
cǐ shì fēi tóng xiǎo kě dì gòu dàng
此是非同小可的勾当。
qiě xiū yào dǎ cǎo jīng shé chī tā zǒu le
且休要打草惊蛇，吃他走了。
dà yǐn tīng shuō xià de miàn sè rú tǔ lián máng dá dào zhè shì dōu zài xià guān shēn shàng
”大尹听说，吓得面色如土，连忙答道：“这事都在下官身上。
lǐng le pí xuē zuò bié huí yá jí biàn shēng tīng jiào nà dāng rì jī bǔ shǐ chén wáng guān chá guò lái hē tuì zuǒ yòu jiāng shàng xiàng shì xì shuō le yī biàn yǔ nǐ sān rì xiàn yào zhuō zhè gè yáng fǔ zhōng zuò bú shì de rén lái jiàn wǒ
”领了皮靴，作别回衙，即便升厅，叫那当日缉捕使臣王观察过来，喝退左右，将上项事细说了一遍，“与你三日限，要捉这个杨府中做不是的人来见我。
xiū yào dà jīng xiǎo guài zǐ xì tǐ chá chóng chóng yǒu shǎng
休要大惊小怪，仔细体察，重重有赏；
bù rán zuì zé bù jiào shuō ba tuì tīng
不然，罪责不校”说罢，退厅。
wáng guān chá lǐng le zhè xuē jiāng zhì shǐ chén fáng lǐ huàn jí xǔ duō zuò gōng rén tàn le yī kǒu qì zhī jiàn méi tóu dā shàng shuāng huáng suǒ fù nèi xīn tiān wàn hú chóu
王观察领了这靴，将至使臣房里，唤集许多做公人，叹了一口气，只见：眉头搭上双𨱑锁，腹内新添万斛愁。
què yǒu yí gè sān dōu zhuō shì shǐ chén xìng rǎn míng guì huàn zuò rǎn dà jí yǒu jī biàn
却有一个三都捉事使臣姓冉名贵，唤做冉大，极有机变。
bù zhī tì wáng guān chá zhuō le jǐ duō yí nán gōng shì
不知替王观察捉了几多疑难公事。
wáng guān chá jí shì ài tā
王观察极是爱他。
dāng rì rǎn guì jiàn guān chá méi tóu bù zhǎn miàn dài yōu róng zài yě bù lái dá rǎo zhǐ guǎn nán tiān běi dì qī shí sān bā shí sì shuō kāi le qù
当日冉贵见观察眉头不展，面带忧容，再也不来答扰，只管南天北地，七十三八十四说开了去。
wáng guān chá jiàn tā men quán bù zài yì biàn xiàng huái zhōng qǔ chū nà pí xuē xiàng zhuó shàng yī diū biàn dào wǒ men kǔ shā shì zuò gōng rén
王观察见他们全不在意，便向怀中取出那皮靴向卓上一丢，便道：“我们苦杀是做公人！
shì shàng yǒu zhè děng hú tú guān fǔ
世上有这等糊涂官府。
zhè pí xuē yòu bú huì shuō huà què xiàn wǒ sān rì zhī nèi yào zhuō zhè gè chuān pí xuē zài yáng fǔ zhōng zuò bú shì de rén lái
这皮靴又不会说话，却限我三日之内，要捉这个穿皮靴在杨府中做不是的人来。
nǐ men zhòng rén dào shì hǎo xiào me
你们众人道是好笑么？
zhòng rén lún liú jiāng pí xuē kàn le yī huì
”众人轮流将皮靴看了一会。
dào rǎn guì miàn qián rǎn guì yě bù cǎi zhǐ shuō nán nán nán
到冉贵面前，冉贵也不采，只说：“难，难，难！
guān fǔ zhēn gè hú tú
官府真个糊涂。
guān chá guài bù dé nǐ fán nǎo
观察，怪不得你烦恼。
nà wáng guān chá bù tīng biàn bà tīng le zhī shí shuō dào rǎn dà nǐ yě zhǐ guǎn shuō dào nán zhè zhuāng shì biàn nèn dì yú xiū bà le
那王观察不听便罢，听了之时，说道：“冉大，你也只管说道难，这桩事便恁地于休罢了？
què bù nán wéi le qū qū xiǎo zi rú hé huí de dà yǐn de shuō huà
却不难为了区区小子，如何回得大尹的说话？
nǐ men zhòng rén dōu zài zhè fáng lǐ zhuàn guò qián lái shǐ de què shuō shì nán nán nán
你们众人都在这房里撰过钱来使的，却说是难，难，难！
zhòng rén yě dōu dào zéi qíng gōng shì hái yǒu xiē zhuō mō jì rán xiǎo de tā shì yāo rén zěn dì jìn de tā
”众人也都道：“贼情公事还有些捉摸，既然晓得他是妖人，怎地近得他！
ruò shì jìn de tā qián rì pān dào shì yě zhuō gōu duō shí le
若是近得他，前日潘道士也捉勾多时了。
tā yě wú jì nài hé zhǐ dǎ de tā yī zhī xuē xià lái
他也无计奈何，只打得他一只靴下来。
bù xiǎng wǒ men huì qì zhuàng zhe zhè méi tóu nǎo de guān sī què shì zhēn gè méi zhuō chù
不想我们晦气，撞着这没头脑的官司，却是真个没捉处。
dāng xià wáng guān chá xiān qián zhǐ yǒu wǔ fēn fán nǎo tīng de zhè piān yán yǔ jù jù shuō de yǒu dào li gèng tiān shàng shí fēn fán nǎo
当下王观察先前只有五分烦恼，听得这篇言语，句句说得有道理，更添上十分烦恼。
zhī jiàn nà rǎn guì bù huāng bù máng duì guān chá dào guān chá qiě xiū yào shū le ruì qì
只见那冉贵不慌不忙，对观察道：“观察且休要输了锐气。
liào tā yě zhǐ shì yī gè rén méi yǒu sān tóu liù bì zhǐ yào xún tā xiē pò zhàn chū lái biàn yǒu fèn xiǎo
料他也只是一个人，没有三头六臂，只要寻他些破绽出来，便有分晓。
jí jiāng zhè pí xuē fān lái fù qù bù là shǒu kàn le yī huí
”即将这皮靴番来覆去，不落手看了一回。
zhòng rén dōu xiào qǐ lái shuō dào rǎn dà yòu lái le zhè zhǐ xuē yòu bú shì yī jiàn xī qí zuò guài yǎn zhōng shǎo jiàn de dōng xī zhǐ wú guò pí er rǎn zào de xiàn er kòu fèng de lán bù diào lǐ de jiā shàng xuàn tóu pēn kǒu shuǐ r nòng de jǐn péng péng hǎo kàn de
众人都笑起来，说道：“冉大，又来了，这只靴又不是一件稀奇作怪、眼中少见的东西，止无过皮儿染皂的，线儿扣缝的，蓝布吊里的，加上楦头，喷口水儿，弄得紧棚棚好看的。
rǎn guì què yě bù lái dōu lǎn xiàng dēng xià xì xì kàn nà xuē shí què shì sì tiáo fèng fèng de shèn shì jǐn mì
”冉贵却也不来兜揽，向灯下细细看那靴时，却是四条缝，缝得甚是紧密。
kàn zhì xuē jiān nà yī tiáo fèng lüè yǒu xiē zǒu xiàn
看至靴尖，那一条缝略有些走线。
rǎn guì ǒu rán jiāng xiǎo zhǐ tou bō yī bō bō duàn le liǎng gǔ xiàn nà pí jiù yǒu xiē qiào qǐ lái
冉贵偶然将小指头拨一拨，拨断了两股线，那皮就有些撬起来。
xiàng dēng xià zhào zhào lǐ miàn shí què shì lán bù tuō lǐ
向灯下照照里面时，却是蓝布托里。
zǐ xì yī kàn zhī jiàn lán bù shàng yǒu yī tiáo bái zhǐ tiáo r biàn shēn liǎng gè zhǐ tou jìn qù yī chě chě chū zhǐ tiáo
仔细一看，只见蓝布上有一条白纸条儿，便伸两个指头进去一扯，扯出纸条。
zǐ xì kàn shí bù kàn shí wàn shì quán xiū kàn le shí què rú bàn yè lǐ shi jīn bǎo de yì bān
仔细看时，不看时万事全休，看了时，却如半夜里拾金宝的一般。
nà wáng guān chá yī jiàn yě biàn xǐ cóng tiān jiàng xiào zhú yán kāi
那王观察一见也便喜从天降，笑逐颜开。
zhòng rén zhēng shàng qián kàn shí nà zhǐ tiáo shàng miàn què xiě zhe xuān hé sān nián sān yuè wǔ rì pù hù rèn yī láng zào
众人争上前看时，那纸条上面却写着：“宣和三年三月五日铺户任一郎造。
guān chá duì rǎn dà dào jīn suì shì xuān hé sì nián
”观察对冉大道：“今岁是宣和四年。
yǎn jiàn de zuò zhè xuē shí bù shàng èr nián guāng jǐng
眼见得做这靴时，不上二年光景。
zhǐ zhuō le rèn yī láng zhè shì biàn yǒu qī fēn
只捉了任一郎，这事便有七分。
rǎn guì dào rú jīn qiě bú yào jīng le tā
”冉贵道：“如今且不要惊了他。
dài dào tiān míng zhe liǎng gè rén qù zhǐ shuō dà yǐn jiào tā zuò shēng huó jiāng lái yī suǒ kǔn fān bù pà tā bù zhāo
待到天明，着两个人去，只说大尹叫他做生活，将来一索捆番，不怕他不招。
guān chá dào dào nǐ zhōng shì yǒu xiē jiàn shí
”观察道：“道你终是有些见识！
dāng xià zhòng rén chī le yī yè jiǔ yí gè yě bù gǎn sàn
当下众人吃了一夜酒，一个也不敢散。
kàn kàn tiān xiǎo fēi yě sì chà liǎng gè rén zhuō rèn yī láng
看看天晓，飞也似差两个人捉任一郎。
bù xiāo liǎng gè shí chén jiāng rèn yī láng zhuàn dào shǐ chén fáng lǐ fān zhuǎn le miàn pí yī suǒ kǔn fān
不消两个时辰，将任一郎赚到使臣房里，番转了面皮，一索捆番。
zhè sī dà dǎn zuò de hǎo shì
“这厮大胆，做得好事！
bǎ nà rèn yī láng xià le yī tiào gào dào yǒu shì biàn hǎo hǎo shuō
”把那任一郎吓了一跳，告道：“有事便好好说。
què shì wǒ de hé zuì biàn lái kǔn wǒ
却是我得何罪，便来捆我？
wáng guān chá dào hái yǒu shén shuō
”王观察道：“还有甚说！
zhè xuē r kě bú shì nǐ diàn zhōng chū lái de
这靴儿可不是你店中出来的？
rèn yī láng jiē zhe xuē zǐ xì kàn le yī fān gào guān chá zhè xuē r wěi shì nán nǚ zuò de
”任一郎接着靴，仔细看了一番，告观察：“这靴儿委是男女做的。
què yǒu yí gè yuán gù wǒ jiā kāi xià pù shí huò shì guān yuán fǔ zhōng dìng zhì de huò shì shǐ kè wǎng lái dài chū qù de jiā lǐ dōu yǒu yī běn zuò bù shàng miàn míng xiě zhe mǒu nián mǒu yuè mǒu fǔ zhōng chà mǒu gàn bàn lái dìng zhì zuò zào
却有一个缘故：我家开下铺时，或是官员府中定制的，或是使客往来带出去的，家里都有一本坐簿，上面明写着某年某月某府中差某干办来定制做造。
jiù shì pí xuē lǐ miàn yě yǒu yī tiáo zhǐ tiáo r zì hào yǔ zuò bù shàng yì bān de
就是皮靴里面，也有一条纸条儿，字号与坐簿上一般的。
guān chá bù xìn zhǐ xiāo gē kāi zhè xuē qǔ chū zhǐ tiáo r lái kàn biàn zhī duān dì
观察不信，只消割开这靴，取出纸条儿来看，便知端的。
wáng guān chá jiàn tā shuō zhe hǎi dǐ yǎn biàn dào zhè sī lǎo shí fàng le tā hǎo hǎo yǔ tā jiǎng
王观察见他说着海底眼，便道：“这厮老实，放了他好好与他讲。
dāng xià fàng le rèn yī láng biàn dào yī láng xiū guài zhè shì shàng sī chāi qiǎn bù dé bù rú cǐ
”当下放了任一郎，便道：“一郎休怪，这是上司差遣，不得不如此。
jiù jiāng zhǐ tiáo r yǔ tā kàn
”就将纸条儿与他看。
rèn yī láng kàn le dào guān chá bù dǎ jǐn
任一郎看了道：“观察，不打紧。
xiū shuō shì yī liǎng nián jiān zuò de jiù shì sì wǔ nián qián zuò de zuò báo hái zài jiā zhōng què zhe rén tóng qù qǔ lái duì kàn biàn yǒu fèn xiǎo
休说是一两年间做的，就是四五年前做的，坐薄还在家中，却着人同去取来对看，便有分晓。
dāng shí yòu chà liǎng gè rén gēn le rèn yī láng jiǎo bù diǎn dì dào jiā zhōng qǔ le bù zǐ dào de shǐ chén fáng lǐ
”当时又差两个人，跟了任一郎，脚不点地，到家中取了簿子，到得使臣房里。
wáng guān chá qīn zì cóng tóu jiǎn kàn kàn zhì sān nián sān yuè wǔ rì yǔ zhǐ tiáo r shàng zì hào duì zhào xiāng tóng
王观察亲自从头检看，看至三年三月五日，与纸条儿上字号对照相同。
kàn shí chī le yī jīng zuò shēng bù dé
看时，吃了一惊，做声不得。
què shì cài tài shī fǔ zhōng zhāng gàn bàn lái dìng zhì de
却是蔡太师府中张干办来定制的。
wáng guān chá biàn dài le rèn yī láng qǔ le zào xuē zhí le zuò bù huǒ sù dào fǔ tīng huí huà
王观察便带了任一郎，取了皂靴，执了坐簿，火速到府厅回话。
cǐ shì dà yǐn lì děng de gòu dàng jí biàn chū zhì gōng táng
此是大尹立等的勾当，即便出至公堂。
wáng guān chá jiāng shàng xiàng shì shuō le yī biàn yòu jiāng bù zǐ chéng shàng jiāng zhè zhǐ tiáo r qīn zì yǔ dà yǐn duì zhào xiāng tóng
王观察将上项事说了一遍，又将簿子呈上，将这纸条儿亲自与大尹对照相同。
dà yǐn chī le yī jīng
大尹吃了一惊。
yuán lái rú cǐ
“原来如此。
dāng xià bàn yí bù xìn chén yín le yī huì kāi kǒu dào nèn dì shí bù gàn rèn yī láng shì qiě fàng tā qù
”当下半疑不信，沉吟了一会，开口道：“恁地时，不干任一郎事，且放他去。
rèn yī láng kē tóu xiè le zì qù
”任一郎磕头谢了自去。
dà yǐn yòu huàn zhuàn lái fēn cǔn dào fàng biàn fàng nǐ què bù xǔ shuō xiàng wài rén zhī dào
大尹又唤转来分忖道：“放便放你，却不许说向外人知道。
yǒu rén wèn nǐ shí zhǐ bǎ xián huà zhī wú kāi qù nǐ kě xiǎo xīn jì zhe
有人问你时，只把闲话支吾开去，你可小心记着！
rèn yī láng dā yìng dào xiǎo rén lǐ huì de
”任一郎答应道：“小人理会得。
huān tiān xǐ dì de qù le
”欢天喜地的去了。
dà yǐn dài le wáng guān chá rǎn guì èr rén cáng le xuē r bù zǐ yī jìng dǎ jiào dào yáng tài wèi fǔ zhōng lái
大尹带了王观察、冉贵二人，藏了靴儿簿子，一径打轿到杨太尉府中来。
zhèng zhí tài wèi cháo ba huí lái mén lì bào fù chū tīng xiāng jiàn
正直太尉朝罢回来，门吏报覆，出厅相见。
dà yǐn biàn dào cǐ jiān bú shì shuō huà chù
大尹便道：“此间不是说话处。
tài wèi biàn yǐn zhì xī piān xiǎo shū yuàn lǐ píng qù rén cóng zhǐ liú wáng guān chá rǎn guì èr rén dào shū fáng zhōng cì hou
”太尉便引至西偏小书院里，屏去人从，止留王观察、冉贵二人，到书房中伺候。
dà yǐn biàn jiāng cóng qián shì lì lì shuō le yī biàn rú cǐ rú cǐ què shì rú hé chǔ zhì
大尹便将从前事历历说了一遍，如此如此，“却是如何处置？
xià guān wèi gǎn shàn biàn
下官未敢擅便。
tài wèi kàn le dāi le bàn shǎng xiǎng dào tài shī guó jiā dà chén fù guì jí yǐ bì wú cǐ shì
”太尉看了，呆了半晌，想道：“太师国家大臣，富贵极矣，必无此事。
dàn zhè zhǐ xuē shì tā fǔ zhōng chū lái de yí dìng shì tài shī qīn jìn zhī rén zuò xià cǐ děng bù liáng zhī shì
但这只靴是他府中出来的，一定是太师亲近之人，做下此等不良之事。
shāng liáng yī huì yù dài jiāng zhè xuē dào tài shī fǔ zhōng miàn zhì yī fān chéng kǒng gān ài tǐ miàn qǔ guài bù biàn
”商量一会，欲待将这靴到太师府中面质一番，诚恐干碍体面，取怪不便；
yù dài gé qǐ bù tí nài shì fēi tóng xiǎo kě céng jīng guò liǎng cì fǎ guān yòu zhuó luò jī bǔ shǐ chén ná xià rèn yī láng wèn guò shì yǐ zhāng yáng
欲待阁起不题，奈事非同小可，曾经过两次法官，又着落缉捕使臣，拿下任一郎问过，事已张扬。
yī shí hú tú guò qù tā rì shì fā nán tuī bù zhī
一时糊涂过去，他日事发，难推不知。
tǎng shèng shàng fā nù zuì zé fēi xiào zuǒ sī yòu xiǎng zhǐ de fēn fù wáng guān chá rǎn guì zì qù
倘圣上发怒，罪责非校左思右想，只得分付王观察、冉贵自去。
yě jiào rén kàn jiào zhe rén jiāng xuē r bù zǐ cáng zài shēn biān tóng dà yǐn jìng bēn yī chù lái
也叫人看轿，着人将靴儿簿子，藏在身边，同大尹径奔一处来。
zhèng shì tà pò tiě xié wú mì chù de lái quán bù fèi gōng fū
正是：踏破铁鞋无觅处，得来全不费工夫。
dāng xià tài wèi dà yǐn jìng wǎng cài tài shī fǔ zhōng
当下太尉、大尹径往蔡太师府中。
mén shǒu cì hou bào fù duō shí tài shī jiào huàn rù lái shū yuàn zhōng xiāng jiàn
门首伺候报覆多时，太师叫唤入来书院中相见。
qǐ jū chá tāng yǐ bì tài shī yuē zhè gōng shì yǒu xiē xià luò me
起居茶汤已毕，太师曰：“这公事有些下落么？
tài wèi dào zhè zéi yǐ yǒu zhǔ míng le què shì gān ài tài shī miàn pí bù gǎn shàn qù zhuō tā
”太尉道：“这贼已有主名了，却是干碍太师面皮，不敢擅去捉他。
tài shī dào cǐ shì fēi tóng xiǎo kě wǒ què rú hé hù duǎn de
”太师道：“此事非同小可，我却如何护短得？
tài wèi dào tài shī biàn bù hù duǎn wèi miǎn chī gè xiǎo xiǎo jīng kǒng
太尉道：“太师便不护短，未免吃个小小惊恐。
tài shī dào nǐ qiě shuō shì shuí
”太师道：“你且说是谁？
zhí nèn de yí nán
直恁地疑难！
tài wèi dào qǐ píng qù cóng rén fāng gǎn hú yán
”太尉道：“乞屏去从人，方敢胡言。
tài shī jí shí jiāng cóng rén gǎn kāi
太师即时将从人赶开。
tài wèi biàn kāi le wén xiá jiāng zuò bù chéng shàng yǔ tài shī jiǎn kàn guò le biàn dào cǐ shì xū tài shī ye zì jiā zhǔ cái què bù gàn wài rén zhī shì
太尉便开了文匣，将坐簿呈上与太师检看过了，便道：“此事须太师爷自家主裁，却不干外人之事。
tài shī lián shēng dào guài zāi guài zāi
太师连声道：“怪哉，怪哉！
tài wèi dào cǐ jì jǐn yào gōng wu xiū de jiàn guài xià guān
”太尉道：“此系紧要公务，休得见怪下官。
tài shī dào bú shì guài nǐ què shì guài zhè zhǐ xuē lái lì bù míng
”太师道：“不是怪你，却是怪这只靴来历不明。
tài wèi dào bù shàng míng xiě zhe fǔ zhōng zhāng gàn bàn dìng zuò bìng fēi huǎng yán
太尉道：“簿上明写着府中张干办定做，并非谎言。
tài shī dào cǐ xuē suī shì zhāng qiān dìng zào jiāo nà guò le yǔ tā wú shè
”太师道：“此靴虽是张千定造，交纳过了，与他无涉。
shuō qǐ lái wǒ fǔ zhōng guān fú yī xuē lǚ wà děng jiàn gè zì pài yí gè yǎng niáng fēn zhǎng
说起来，我府中冠服衣靴履袜等件，各自派一个养娘分掌。
huò shì fǔ zhōng zì zhì zào de huò shì wǎng lái kuì sòng yī chū yī rù de yī yī kāi zǎi míng bái zhú yuè jiǎo qīng bào shù bìng bù wěn luàn
或是府中自制造的，或是往来馈送，一出一入的，一一开载明白，逐月缴清报数，并不紊乱。
dài wǒ diào zhā dǐ bù biàn jiàn míng bái
待我吊查底簿，便见明白。
jí biàn zhe rén qù chá nà yí gè guǎn xuē de yǎng niáng huàn tā chū lái
”即便着人去查那一个管靴的养娘，唤他出来。
dāng xià jiāng yǎng niang huàn zhì shǒu zhōng zhí zhuó yī běn bù zǐ
当下将养娘唤至，手中执着一本簿子。
tài shī wèn dào zhè shì wǒ fǔ zhōng de xuē r rú hé dé dào tā rén shǒu zhōng
太师问道：“这是我府中的靴儿，如何得到他人手中？
jí biàn chá lái
即便查来。
dāng xià yǎng niáng zhú yī zhā jiǎn kàn de zhè xuē shì qù nián sān yuè zhōng zì zhe rén zhì zào de dào fǔ bù duō jǐ shí què yǒu yí gè mén shēng jiào zuò yáng shí biàn shì guī shān xiān shēng yǔ tài shī jí xiāng hòu de shēng le jìn jīng yí gè zhī xiàn qián lái bài bié
”当下养娘逐一查检，看得这靴是去年三月中，自着人制造的，到府不多几时，却有一个门生，叫做杨时，便是龟山先生，与太师极相厚的，升了近京一个知县，前来拜别。
yīn tā shì dào xué xiān shēng yī bì lǚ chuān bù shèn kāi zhěng
因他是道学先生，衣敝履穿，不甚开整。
tài shī mìng qǔ yuán lǐng yī xí yín dài yī wéi jīng xuē yī shuāng yòng shàn sì bǐng sòng tā zuò shà chéng
太师命取圆领一袭，银带一围，京靴一双，用扇四柄，送他作嗄程。
zhè xuē zhèng shì tài shī sòng yǔ yáng zhī xiàn de guǒ rán qián jiàn kāi xiě míng bái
这靴正是太师送与杨知县的，果然前件开写明白。
tài shī jí biàn yǔ tài wèi dà yǐn kàn le
太师即便与太尉大尹看了。
èr rén xiè zuì dào nèn dì yòu bù gàn tài shī fǔ zhōng zhī shì
二人谢罪道“恁地又不干太师府中之事！
shì jiān yán yǔ chōng zhuàng zhǐ yīn gōng shì xiāng bī wàn wàng tài shī hǎi hán
适间言语冲撞，只因公事相逼，万望太师海涵！
tài shī xiào dào zhè shì nǐ men fèn nèi de shì zhí shǒu dāng rán yě guài nǐ bù dé
”太师笑道：“这是你们分内的事，职守当然，也怪你不得。
zhǐ shì yáng guī shān rú hé kěn nèn dì zuò zuò
只是杨龟山如何肯恁地做作？
qí zhōng hái yǒu yuán gù
其中还有缘故。
rú jīn tā rèn suǒ qù cǐ bù yuǎn
如今他任所去此不远。
wǒ qián de huàn tā lái wèn gè fēn xiǎo
我潜地唤他来问个分晓。
nǐ èr rén qiě qù xiū shuō yú rén zhī dào
你二人且去，休说与人知道。
èr rén lǐng mìng zuò bié huí fǔ bù tí
”二人领命，作别回府不题。
tài shī jí chà gàn bàn huǒ sù qù qǔ yáng zhī xiàn lái
太师即差干办火速去取杨知县来。
wǎng fǎn liǎng rì biàn dào jīng zhōng dào tài shī gēn qián
往返两日，便到京中，到太师跟前。
chá tāng yǐ bì tài shī dào zhī xiàn wéi mín fù mǔ què nèn dì zhè bān zuò zuò
茶汤已毕，太师道：“知县为民父母，却恁地这般做作；
zhè shì mí tiān zhī zuì
这是迷天之罪。
jiāng shàng xiàng shì yī yī shuō guò
”将上项事一一说过。
yáng zhī xiàn qiàn shēn bǐng dào shī xiāng zài shàng
杨知县欠身禀道：“师相在上。
mǒu qù nián chéng shī xiāng hòu ēn wèi jí chū jīng zài dǐ zhōng hū huàn yǎn tòng
某去年承师相厚恩，未及出京，在邸中忽患眼痛。
zuǒ yòu chuán shuō cǐ jiān yǒu gè qīng yuán miào dào èr láng shén jí shì xì xiǎng yǒu líng biàn xǔ xià yuàn xīn dài yǎn tòng quán ān jí wǎng niān xiāng dá lǐ
左右传说，此间有个清源庙道二郎神，极是盻蚃有灵，便许下愿心，待眼痛痊安，即往拈香答礼。
hòu lái hǎo le dào miào zhōng shāo xiāng què jiàn èr láng shén guān fú jiàn jiàn qí zhěng zhǐ jiǎo xià wū xuē zhàn le bù shèn xiāng chèn
后来好了，到庙中烧香，却见二郎神冠服件件齐整，只脚下乌靴绽了，不甚相称。
xià guān jí jiāng zhè xuē shě yǔ èr láng shén gōng yǎng qù qì
下官即将这靴舍与二郎神供养去讫。
zhī cǐ shì zhēn shí yǔ
只此是真实语。
zhī xiàn shēng píng bù qī àn shì jì dú kǒng mèng zhī shū zěn gǎn xíng dào zhí zhī shì
知县生平不欺暗室，既读孔、孟之书，怎敢行盗跖之事。
wàng tài shī xiáng chá
望太师详察。
tài shī cóng lái xiǎo de yáng guī shān shì gè dà rú zěn kěn hú zuò
”太师从来晓得杨龟山是个大儒，怎肯胡做。
tīng le zhè piān yán yǔ biàn dào
听了这篇言语，便道；
wǒ yě xiǎo de nǐ de míng shēng
“我也晓得你的名声。
zhǐ shì yào nǐ lái shí wèn gè gēn yóu tā men cái kěn xīn fú
只是要你来时问个根由，他们才肯心服。
guǎn dài jiǔ shí zuò bié le zhī xiàn zì qù fēn fù xiū duì wài rén xiè lòu
”管待酒食，作别了知县自去，分付休对外人泄漏。
zhī xiàn zuò bié zì qù
知县作别自去。
zhèng shì rì qián bù zuò kuī xīn shì bàn yè qiāo mén bù chī jīng
正是：日前不做亏心事，半夜敲门不吃惊。
tài shī biàn qǐng guò yáng tài wèi téng dà yǐn guò lái shuō kāi jiù lǐ biàn dào nèn dì yòu bù gàn yáng zhī xiàn shì hái zhe kāi fēng fǔ yòng xīn sōu zhuō biàn liǎo
太师便请过杨太尉、滕大尹过来，说开就里，便道：“恁地又不干杨知县事，还着开封府用心搜捉便了。
dāng xià dà yǐn zuò shēng bù dé réng jiù lǐng le xuē r zuò bié huí fǔ huàn guò wáng guān chá lái fēn cǔn dào shǐ chū yǒu xiē yǐng xiǎng rú jīn dōu chéng huà bǐng
”当下大尹做声不得，仍旧领了靴儿，作别回府，唤过王观察来分忖道：“始初有些影响，如今都成画饼。
nǐ hái lǐng zhè xuē qù kuān xiàn wǔ rì wù yào zhuō de zéi rén huí huà
你还领这靴去，宽限五日，务要捉得贼人回话。
dāng xià wáng guān chá lǐng zhè chāi shǐ hǎo shēng chóu mèn biàn dào shǐ chén fáng lǐ duì rǎn guì dào nǐ kàn wǒ huì qì
”当下王观察领这差使，好生愁闷，便到使臣房里，对冉贵道：“你看我晦气！
qiān hǎo wàn hǎo quán zhàng nǐ gēn jiū chū rèn yī láng lái
千好万好，全仗你跟究出任一郎来。
jì shì tài shī fǔ zhōng shì tǐ wǒ zhī dào guān guān xiāng hù jiù le qí shì
既是太师府中事体，我只道官官相护，就了其事。
què rú hé cóng xīn yòu yào zhè gè rén lái què bù dào shì shēng cài pù zhōng méi mǎi tā chǔ
却如何从新又要这个人来，却不道是生菜铺中没买他处！
wǒ xiǎng qi lai jì shì yáng zhī xiàn shě yǔ èr láng shén zhǐ pà zhēn gè shì shén dào yī shí fēng liú xīng fā yě bú jiàn de
我想起来，既是杨知县舍与二郎神，只怕真个是神道一时风流兴发也不见得。
zěn shēng de tǎo gè zhèng jù huí fù dà yǐn
怎生地讨个证据回复大尹？
rǎn guì dào guān chá bù shuō wǒ yě xiǎo de bù gàn rèn yī láng shì yě bù gàn cài tài shī yáng zhī xiàn shì
”冉贵道：“观察不说，我也晓得不干任一郎事，也不干蔡太师、杨知县事。
ruò shuō èr láng shén suǒ wéi nán dào shén dào zuò zhè sì kuī xīn háng dāng bù chéng
若说二郎神所为，难道神道做这寺亏心行当不成？
yí dìng shì miào zhōng zuǒ jìn yāo rén suǒ wéi
一定是庙中左近妖人所为。
hái dào miào qián miào hòu dǎ tàn xiē fēng shēng chū lái
还到庙前庙后，打探些风声出来。
zhuō de zháo guān chá xiū huān xǐ
捉得着，观察休欢喜；
zhuō bù zháo guān chá yě xiū fán nǎo
捉不着，观察也休烦恼。
guān chá dào shuō de shì
”观察道：“说得是。
jí biàn jiāng xuē r yǔ rǎn guì shōu le
即便将靴儿与冉贵收了。
rǎn guì què zhuāng le yī tiáo zá huò dān ér shǒu zhí zhuó yí gè líng lóng dāng láng de dōng xī jiào zuò gè jīng guī yí lù yáo zhe jìng bēn èr láng shén miào zhōng lái
冉贵却装了一条杂货担儿，手执着一个玲珑珰琅的东西，叫做个惊闺，一路摇着，径奔二郎神庙中来。
xiē le dān ér niān le xiāng dī dī zhù gào dào shén míng jiàn chá zǎo zǎo bǎo yòu rǎn guì zhuō le yáng fǔ zuò bú shì de yě tì shén dào xǐ qīng le shì fēi
歇了担儿，拈了香，低低祝告道：“神明鉴察，早早保佑冉贵捉了杨府做不是的，也替神道洗清了是非。
bài bà lián tǎo le sān gè qiān dōu shì shàng shàng dà jí
”拜罢，连讨了三个签，都是上上大吉。
rǎn guì xiè le chū mén tiāo shàng dān ér miào qián miào hòu zhuǎn le yī zāo liǎng zhī yǎn dōng guāng xī wàng zài yě bù bì
冉贵谢了出门，挑上担儿，庙前庙后，转了一遭，两只眼东观西望，再也不闭。
kàn kàn zǒu zhì yī chù dú shàn mén ér mén bàng què shì bàn chuāng mén shàng guà yī dǐng bàn xīn bàn jiù bān zhú lián r bàn kāi bàn yǎn zhǐ tīng de jiào shēng huò mài guò lái
看看走至一处，独扇门儿，门傍却是半窗，门上挂一顶半新半旧斑竹帘儿，半开半掩，只听得叫声：“货卖过来！
rǎn guì tīng de jiào huí tóu kàn shí què shì yí gè hòu shēng fù rén biàn dào gào xiǎo niáng zǐ jiào gè rén yǒu shèn shì
”冉贵听得叫，回头看时，却是一个后生妇人，便道：“告小娘子，叫个人有甚事？
fù rén dào nǐ shì shōu mǎi zá huò de què yǒu yī jiàn dōng xī zài cǐ hú luàn mài jǐ wén yǔ xiǎo sī mǎi zuǐ chī
”妇人道：“你是收买杂货的，却有一件东西在此，胡乱卖几文与小厮买嘴吃。
nǐ yòng de yě yòng bù dé
你用得也用不得？
rǎn guì dào gào xiǎo niáng zǐ xiǎo rén zhè gè dān ér yǒu míng de jiào zuò bǎi nà cāng wú yǒu bù shōu de
”冉贵道：“告小娘子，小人这个担儿，有名的叫做百纳仓，无有不收的。
nǐ qiě bǎ chū lái kàn
你且把出来看。
fù rén biàn jiào xiǎo sī tuō chū lái yǔ gōng gōng kàn
”妇人便叫小厮拖出来与公公看。
dāng xià xiǎo sī tuō chū shén me dōng xī lái
当下小厮拖出什么东西来？
zhèng shì lù mí qín xiāng yìng nán biàn dié mèng zhuāng zhōu wèi kě zhī
正是：鹿迷秦相应难辨，蝶梦庄周未可知。
dāng xià tuō chū lái de què zhèng shì yī zhī sì fèng pí xuē yǔ nà qián rì pān dào shì dǎ xià lái de yī bān wú èr
当下拖出来的，却正是一只四缝皮靴，与那前日潘道士打下来的一般无二。
rǎn guì àn àn xǐ bù zì shèng biàn gào xiǎo niáng zǐ cǐ shì bù chéng duì de dōng xī bù zhí shén qián
冉贵暗暗喜不自胜，便告小娘子：“此是不成对的东西，不值甚钱。
xiǎo niáng zǐ shí yào xǔ duō
小娘子实要许多？
zhǐ shì bú yào bǎ huà lái shuō yuǎn le
只是不要把话来说远了。
fù rén dào hú luàn mài jǐ wén yǔ xiǎo sī men mǎi zuǐ chī zhǐ píng nǐ shuō bà le
”妇人道：“胡乱卖几文与小厮们买嘴吃，只凭你说罢了。
zhǐ shì yào gōng dào xiē
只是要公道些。
rǎn guì biàn qù biàn dài lǐ mō yī guàn bàn qián lái biàn jiāo yǔ fù rén dào zhī nèn de kěn mài biàn shōu qù le
”冉贵便去便袋里摸一贯半钱来，便交与妇人道：“只恁地肯卖便收去了。
bù kěn shí miǎn qiǎng bù dé
不肯时，勉强不得。
zhèng shì yī wù bù chéng liǎng wù jiàn zài
正是一物不成，两物见在。
fù rén shuō shèn me dà shì zài tiān xiē ba
”妇人说：“甚么大事，再添些罢。
rǎn guì dào tiān bù dé
冉贵道：“添不得。
tiāo le dān ér jiù zǒu
”挑了担儿就走。
xiǎo sī jiù kū qǐ lái fù rén zhǐ de yòu jiào huí rǎn guì lái dào duō shǎo tiān xiē bù dǎ shèn jǐn
小厮就哭起来，妇人只得又叫回冉贵来道：“多少添些，不打甚紧。
rǎn guì yòu qù mō chū èr shí wén qián lái dào ba ba guì le guì le
”冉贵又去摸出二十文钱来道：“罢，罢，贵了，贵了！
qǔ le xuē r wǎng dān nèi yī diū tiāo le biàn zǒu xīn zhōng àn xǐ zhè shì yǐ yǒu wǔ fēn le
”取了靴儿，往担内一丢，挑了便走，心中暗喜：“这事已有五分了！
qiě mò yào shēng zhāng hái yào xì fǎng zhè fù rén lái lì fāng cái yǒu xià shǒu chù
且莫要声张，还要细访这妇人来历，方才有下手处。
shì wǎn jiāng dàn zi jì yǔ tiān jīn qiáo yí gè xiāng shí rén jiā zhuǎn dào shǐ chén fáng lǐ
”是晚，将担子寄与天津桥一个相识人家，转到使臣房里。
wáng guān chá lái wèn shí zhǐ shuō hái méi yǒu xiāo xī
王观察来问时，只说还没有消息。
dào cì rì chī le zǎo fàn zài dào tiān jīn qiáo xiāng shí rén jiā qǔ le dàn zi yī xiān tiāo dào nà fù rén mén shǒu
到次日，吃了早饭，再到天津桥相识人家，取了担子，依先挑到那妇人门首。
zhī jiàn tā mén ér suǒ zhe nà fù rén bù zài jiā lǐ le
只见他门儿锁着，那妇人不在家里了。
rǎn guì méi tóu yī zhòu jì shàng xīn lái
冉贵眉头一皱，计上心来。
xiē le dàn zi ái mén ér kàn qù
歇了担子，挨门儿看去。
zhī jiàn yí gè lǎo hàn zuò zhe gè ǎi dèng r zài mén shǒu jiāng dào cǎo dǎ shéng
只见一个老汉坐着个矮凳儿，在门首将稻草打绳。
rǎn guì péi gè xiǎo xīn wèn dào bó bo jiè wèn yī shēng
冉贵陪个小心，问道：“伯伯，借问一声。
nà zuǒ shǒu zhù de xiǎo niáng zǐ jīn rì wǎng nà lǐ qù le
那左首住的小娘子，今日往那里去了？
lǎo hàn zhù le shǒu tái tóu kàn le rǎn guì yī kàn biàn dào nǐ wèn tā zěn me
老汉住了手，抬头看了冉贵一看，便道：“你问他怎么！
rǎn guì dào xiǎo zi shì mài zá huò de
”冉贵道：“小子是卖杂货的。
zuó rì jiāng qián huàn nà xiǎo niáng zǐ jiù xuē yī zhī yī shí jiān kàn bù zǐ xì huàn děi kuī běn le tè dì xún tā tuì huán tǎo qián
昨日将钱换那小娘子旧靴一只，一时间看不仔细，换得亏本了，特地寻他退还讨钱。
lǎo hàn dào quàn nǐ chī kuī xiē ba
”老汉道：“劝你吃亏些罢！
nà cí er bú shì hǎo rě de
那雌儿不是好惹的。
tā shì èr láng miào lǐ miào guān sūn shén tōng de qīn biǎo zǐ
他是二郎庙里庙官孙神通的亲表子。
nà sūn shén tōng yī shēn yāo fǎ hǎo bù lì hài
那孙神通一身妖法，好不利害！
zhè jiù xuē yí dìng shì shén dào tì xià lái sūn shén tōng bǎ yǔ biǎo zǐ huàn xiē qián mǎi guǒ ér chī de
这旧靴一定是神道替下来，孙神通把与表子换些钱买果儿吃的。
jīn rì nà cí er wǎng wài pó jiā qù le
今日那雌儿往外婆家去了。
tā yǔ miào guān jié shí fēi zhǐ yī rì
他与庙官结识，非止一日。
bù zhī shèn me yuán gù yǒu liǎng sān gè yuè hū rán shēng shū jìn rì yòu jiàn jiàn lái wǎng le
不知甚么缘故，有两三个月忽然生疏，近日又渐渐来往了。
nǐ ruò yǔ tā dào qián dìng shì bù kěn rě dú le tā duì gū lǎo shuō le jiù bǎ yāo shù jìn nǐ nǐ què nài hé tā bù dé
你若与他倒钱，定是不肯，惹毒了他，对孤老说了，就把妖术禁你，你却奈何他不得！
rǎn guì dào yuán lái nèn dì duō xiè bó bo zhǐ jiào
”冉贵道：“原来恁地，多谢伯伯指教。
rǎn guì bié le lǎo hàn fù shēn tiāo le dàn zi xī xī de xǐ róng kě jū zǒu huí shǐ chén fáng lǐ lái
冉贵别了老汉，复身挑了担子，嘻嘻的喜容可掬，走回使臣房里来。
wáng guān chá yíng zhe wèn dào jīn fān xiǎng dé le lì shì le
王观察迎着问道：“今番想得了利市了？
rǎn guì dào guǒ rán nǐ qiě qǔ chū qián rì nà zhǐ xuē lái wǒ kàn
”冉贵道：“果然，你且取出前日那只靴来我看。
wáng guān chá jiāng xuē qǔ chū
”王观察将靴取出。
rǎn guì jiāng zì jǐ huàn lái zhè zhǐ xuē bǐ zhào yī xià háo lí bù chà
冉贵将自己换来这只靴比照一下，毫厘不差。
wáng guān chá máng wèn dào nǐ zhè xuē nà lǐ lái de
王观察忙问道：“你这靴那里来的？
rǎn guì bù huāng bù máng shǔ yī shǔ èr xì xì fēn pōu chū lái wǒ shuō bù gàn shén dào zhī shì yǎn jiàn de shì sūn shén tōng zuò xià de bú shì
”冉贵不慌不忙，数一数二，细细分剖出来：“我说不干神道之事，眼见得是孙神通做下的不是！
gèng bù xū yí
更不须疑！
wáng guān chá huān xǐ de mò rù jiǎo chǔ lián máng shāo le lì shì zhí bēi xiè le rǎn guì rú jīn zěn dì qù zhuō
”王观察欢喜的没入脚处，连忙烧了利市，执杯谢了冉贵：“如今怎地去捉？
zhǐ pà lòu le fēng shēng nà sī zǒu le bú shì shuǎ chù
只怕漏了风声，那厮走了，不是耍处？
rǎn guì dào yǒu hé nán zāi
冉贵道：“有何难哉！
míng rì bèi le sān shēng lǐ wù zhǐ shuō qù sài shén huán yuàn
明日备了三牲礼物，只说去赛神还愿。
dào le miào zhōng miào zhǔ zì rán chū lái yíng jiē
到了庙中，庙主自然出来迎接。
nà shí zhì zhǎn wèi hào jí biàn zhuō le bù fèi yī xiē qì lì
那时掷盏为号，即便捉了，不费一些气力。
guān chá dào yán zhī yǒu lǐ
”观察道：“言之有理。
yě hái gāi bǐng zhī dà yǐn fāng qù zhuō rén
也还该禀知大尹，方去捉人。
dāng xià wáng guān chá bǐng guò dà yǐn dà yǐn yě xǐ dào zhè shì nǐ men de gòu dàng
”当下王观察禀过大尹，大尹也喜道：“这是你们的勾当。
zhǐ yào xiǎo xīn zài yì xiū jiào yǒu shī
只要小心在意，休教有失。
wǒ wén de yāo rén shàn néng yǐn xíng dùn fǎ kě dài xiē fǎ wù qù què shì zhū xuè gǒu xiě dà suàn chòu shǐ bǎ tā yī guàn zài yě chū huō bù dé
我闻得妖人善能隐形遁法，可带些法物去，却是猪血、狗血、大蒜、臭屎，把他一灌，再也出豁不得。
wáng guān chá lǐng mìng biàn qù bèi liǎo fǎ wù
王观察领命，便去备了法物。
guò le yī yè míng chén zǎo dào miào zhōng àn dì zhe rén dài le sì bān fǎ wù yuǎn yuǎn cì hou zhuō le rén shí biàn qián lái jiē yìng
过了一夜，明晨早到庙中，暗地着人带了四般法物，远远伺候，捉了人时，便前来接应。
fēn fù yǐ le wáng guān chá què hé rǎn guì huàn le yī fú zhòng rén cù yōng jiāng lái dào diàn shàng niān xiāng
分付已了，王观察却和冉贵换了衣服，众人簇拥将来，到殿上拈香。
miào guān sūn shén tōng chū lái jiē jiàn
庙官孙神通出来接见。
xuān dú shū wén fu zhì sì wǔ jù rǎn guì zài bàng zhēn jiǔ bǎ jiǔ zhǎn wàng xià yī zhì zhòng rén yī qí dòng shǒu zhuō le miào guān
宣读疏文夫至四五句，冉贵在傍斟酒，把酒盏望下一掷，众人一齐动手，捉了庙官。
zhèng shì hún sì zào diāo zhuī zǐ yàn zhēn rú měng hǔ dàn yáng gāo
正是：浑似皂雕追紫燕，真如猛虎啖羊羔。
zài bǎ sì bān fǎ wù pī tóu yī lín
再把四般法物劈头一淋。
miào guān zhī dào rú cǐ zuò yòng suí nǐ pō tiān de shén tōng zài yě dòng tan bu dé
庙官知道如此作用，随你泼天的神通，再也动弹不得。
yī bù yī gùn dǎ dào kāi fēng fǔ zhōng lái
一步一棍，打到开封府中来。
fǔ yǐn tīng de zhuō le yāo rén jí biàn shēng tīng dà nù hè dào pǒ nài zhè sī
府尹听得捉了妖人，即便升厅，大怒喝道：“叵耐这厮！
dì niǎn zhī xià zhé gǎn dà dǎn xīng yāo zuò guài yín wū tiān juàn jiān piàn bǎo wù yǒu hé lǐ shuō
帝辇之下，辄敢大胆，兴妖作怪，淫污天眷，奸骗宝物，有何理说！
dāng xià sūn shén tōng chū shí dǐ lài hòu lái jiā qǐ xíng fǎ lái liào dào tuō shēn bù dé zhǐ de cóng qián yī yī zhāo le zhāo chēng zì xiǎo zài jiāng hú shàng xué de yāo fǎ hòu zài èr láng miào chū jiā yòng qián yín yuán zuò le miào guān
”当下孙神通初时抵赖，后来加起刑法来，料道脱身不得，只得从前一一招了，招称：“自小在江湖上学得妖法，后在二郎庙出家，用钱夤缘作了庙官。
wéi yīn dāng rì zài miào zhōng tīng jiàn hán fū rén dǎo gào yào jià de gè zhàng fū yī sì èr láng shén mú yàng
为因当日在庙中听见韩夫人祷告，要嫁得个丈夫，一似二郎神模样。
bù hé zhé qǐ jiān xīn jiǎ bàn èr láng shén mú yàng yín wū tiān juàn piàn de yù dài yī tiáo
不合辄起奸心，假扮二郎神模样，淫污天眷，骗得玉带一条。
zhī cǐ shì shí
只此是实。
dà yǐn jiào qǔ dà jiā jiā le tuī xiàng yù zhōng jiào jìn zi hǎo shēng zài yì shōu guǎn xū yào qǐng zhǐ dìng duó
大尹叫取大枷枷了，推向狱中，教禁子好生在意收管，须要请旨定夺。
dāng xià dié chéng wén àn xiān qù bǐng míng le yáng tài wèi
当下叠成文案，先去禀明了杨太尉。
tài wèi jí tóng dào cài tài shī fǔ zhōng shāng liáng zòu zhī dào jūn huáng dì dào le shèng zhǐ xià lái zhè sī bù hé yín wū tiān juàn jiān piàn bǎo wù zhǔn lǜ líng chí chǔ sǐ qī zǐ mò rù guān
太尉即同到蔡太师府中商量，奏知道君皇帝，倒了圣旨下来：“这厮不合淫污天眷，奸骗宝物，准律凌迟处死，妻子没入官。
zhuī chū yuán piàn yù dài shàng wèi chū hù réng guī nèi fǔ
追出原骗玉带，尚未出笏，仍归内府。
hán fū rén bù hé zhé qǐ xié xīn yǒng bù xǔ rù nèi jiù zhe yáng tài wèi zuò zhǔ lìng xíng gǎi jià liáng mín wèi hūn
韩夫人不合辄起邪心，永不许入内，就着杨太尉做主，另行改嫁良民为婚。
dāng xià hán shì hǎo yī chǎng huáng kǒng què yě liǎo què xiǎng sī zhài de suì píng shēng zhī yuàn
”当下韩氏好一场惶恐，却也了却想思债，得遂平生之愿。
hòu lái jià dé yī gè zài jīng kāi guān diàn de yuǎn fāng kè rén shuō guò bù dài huí qù de
后来嫁得一个在京开官店的远方客人，说过不带回去的。
nà kè rén liǎng tóu wǎng lái jǐn lǎo bǎi nián ér zhōng
那客人两头往来，尽老百年而终。
zhè shì hòu huà
这是后话。
kāi fēng fǔ jiù qǔ chū miào guān sūn shén tōng lái dāng táng dú le míng duàn tiē qǐ yī piàn lú xí míng xiě fàn yóu pàn le yí gè guǎ zì tuī chū shì xīn jiā xíng shì zhòng
开封府就取出庙官孙神通来，当堂读了明断，贴起一片芦席，明写犯由，判了一个剐字，推出市心，加刑示众。
zhèng shì cóng qián zuò guò shì méi xīng yī qí lái
正是：从前作过事，没兴一齐来。
dāng rì kàn dí zhēn shì āi jiān dié bèi
当日看的真是挨肩叠背。
jiān zhǎn guān dú le fàn yóu guì zǐ jiào qǐ wù shā dōu lái yī qí dòng shǒu guǎ le sūn shén tōng hǎo chǎng rè nào
监斩官读了犯由，刽子叫起恶杀都来，一齐动手，剐了孙神通，好场热闹。
yuán xì jīng shī lǎo láng chuán liú zhì jīn biān rù yě shǐ
原系京师老郎传流，至今编入野史。
zhèng shì dàn cún fū zǐ sān fēn lǐ bù fàn xiāo hé liù chǐ tiáo
正是：但存夫子三分礼，不犯萧何六尺条。
zì gǔ jiān yín yīng hèng sǐ shén tōng zòng yǒu bù xiāng ráo
自古奸淫应横死，神通纵有不相饶。