hè dà qīng yí hèn yuān yāng tāo
赫大卿遗恨鸳鸯绦
pí bāo xuè ròu gǔ bāo shēn qiáng zuò jiāo yán kuáng huò rén
皮包血肉骨包身，强作娇妍诳惑人。
qiān gǔ yīng xióng jiē zuò cǐ bǎi nián tóng shì yī kēng chén
千古英雄皆坐此，百年同是一坑尘。
zhè shǒu shī nǎi xī rì xìng rú zi suǒ zuò dān jiè nà yín sè zì qiāng de
这首诗乃昔日性如子所作，单戒那淫色自戕的。
lùn lái hào sè yǔ hǎo yín bù tóng jiǎ rú gǔ shī yún yī xiào qīng rén chéng zài xiào qīng rén guó
论来好色与好淫不同，假如古诗云：“一笑倾人城，再笑倾人国。
qǐ bù gù qīng chéng yǔ qīng guó jiā rén nán zài de
岂不顾倾城与倾国，佳人难再得！
cǐ wèi zhī hào sè
”此谓之好色。
ruò shì bù zé měi è yǐ duō wèi shèng rú sú yǔ suǒ yún shí huī bù dài dào chù liú jī
若是不择美恶，以多为胜，如俗语所云：“石灰布袋，到处留迹。
qí sè hé zài
”其色何在？
dàn kě wèi zhī hǎo yín ér yǐ
但可谓之好淫而已。
rán suī rú cǐ zài sè zhōng yòu yǒu duō bān jiǎ rú zhāng chǎng huà méi xiàng rú bìng kě suī wèi rú zhě suǒ jī rán fū fù zhī qíng rén lún zhī běn cǐ wèi zhī zhèng sè
然虽如此，在色中又有多般：假如张敞画眉，相如病渴，虽为儒者所讥，然夫妇之情，人伦之本，此谓之正色；
yòu rú jiāo qiè měi bì yǐ cuì wēi hóng jīn chāi shí èr háng jǐn zhàng wǔ shí lǐ yīng táo yáng liǔ gē wǔ shàn chǎng bì yuè zǐ yún fēng liú zào yàn suī fēi yī mǎ yī ān bì jìng yǒu huā yǒu yè cǐ wèi zhī bàng sè
又如娇妾美婢，倚翠偎红，金钗十二行，锦障五十里，樱桃杨柳，歌舞擅场，碧月紫云，风流S煰艳，虽非一马一鞍，毕竟有花有叶，此谓之傍色；
yòu rú jǐn yíng xiàn xiào
又如锦营献笑，
huā zhèn tú huan
花阵图欢，
lù shuǐ fēn sī
露水分司，
shēn dào ǒu rán liú yǐng
身到偶然留影，
fēng yún suí lì
风云随例，
yán kāi nà xī chán tóu
颜开那惜缠头，
lǚ guǎn cháng tú
旅馆长途，
kān xiāo jì mò
堪消寂寞，
huā qián yuè xià
花前月下，
yì zhù jīn huái
亦助襟怀，
suī shì mén zhī yóu
虽市门之游，
háo kè bù fèi
豪客不废，
rán nǚ lǘ zhī yí
然女闾之遗，
zhèng rén chǐ yán
正人耻言，
bù dé bù wèi zhī yá sè
不得不谓之邪色；
zhì rú shàng zhēng xià bào tóng rén dào yú shòu qín zuān xué yú qiáng yì xīn jī yú guǐ yù tōu zàn shí zhī huān lè wèi wàn shì zhī zuì rén míng yǒu rén zhū yōu méng guǐ zé zhè wèi zhī luàn sè
至如上蒸下报，同人道于兽禽，钻穴逾墙，役心机于鬼蜮，偷暂时之欢乐，为万世之罪人，明有人诛，幽蒙鬼责，这谓之乱色。
yòu yǒu yī zhǒng bú shì zhèng sè bú shì bàng sè suī rán bǐ bù dé luàn sè què yòu bǐ bù dé yá sè
又有一种不是正色，不是傍色，虽然比不得乱色，却又比不得邪色。
tián sāi le xū kōng quān tào wū huì què qīng jìng mén fēng cǎn tóng shén miàn guā jīn è shèng fó tóu jiāo fèn yuǎn zé dì fǔ tián dān jìn zé yáng jiān yè bào
填塞了虚空圈套，污秽却清净门风，惨同神面刮金，恶胜佛头浇粪，远则地府填单，近则阳间业报。
fèng quàn shì rén qiē xū jǐn shèn
奉劝世人，切须谨慎！
zhèng shì bù kàn sēng miàn kàn fó miàn xiū bǎ yín xīn zá dào xīn
正是：不看僧面看佛面，休把淫心杂道心。
shuō zhè běn cháo xuān dé nián jiān jiāng xī lín jiāng fǔ xīn gàn xiàn yǒu gè jiàn shēng xìng hè míng yīng xiáng zì dà qīng wéi rén fēng liú jùn měi luò tuò bù jī zhuān hǎo de shì shēng sè èr shì
说这本朝宣德年间，江西临江府新淦县，有个监生，姓赫名应祥，字大卿，为人风流俊美，落拓不羁，专好的是声色二事。
yù zhe huā jiē liǔ xiàng wǔ xiè gē tái biàn liú liú bù shě jiù dàng zuò jiā lǐ yì bān bǎ lǎo dà yí gè jiā yè yě nòng qù le shí zhī sān sì
遇着花街柳巷，舞榭歌台，便流留不舍，就当做家里一般，把老大一个家业，也弄去了十之三四。
hún jiā lù shì jiàn tā nèn bān huā fèi kǔ kǒu jiàn quàn
浑家陆氏，见他恁般花费，苦口谏劝。
hè dà qīng dào dào lǎo pó bù xián shí cháng fǎn mù
赫大卿到道老婆不贤，时常反目。
yīn zhè shàng lù shì lì shì bù guǎn lǐng zhe sān suì yí gè hái zi xǐ r zì zài yī jiān jìng shì lǐ chí zhāi niàn fó yóu tā fàng dàng
因这上，陆氏立誓不管，领着三岁一个孩子喜儿，自在一间净室里持斋念佛，由他放荡。
yī rì zhèng zhí qīng míng jiā jié hè dà qīng chuān zhe yī shēn huá lì yī fú dú zì yí gè dào jiāo wài tà qīng yóu wán
一日，正值清明佳节，赫大卿穿着一身华丽衣服，独自一个到郊外踏青游玩。
yǒu sòng zhāng yǒng shī wèi zhèng chūn yóu qiān wàn jiā měi rén yán rú huā
有宋张咏诗为证：春游千万家，美人颜如花。
sān sān liǎng liǎng yìng huā lì piāo piāo shì yù chéng yān xiá
三三两两映花立，飘飘似欲乘烟霞。
hè dà qīng zhǐ jiǎn fù nǚ cóng jù zhī chù huò qián huò hòu wǎng lái yáo bǎi mài nòng fēng liú xī tú yào féng zhe gè yǒu yuán fēn de jiā rén
赫大卿只拣妇女丛聚之处，或前或后，往来摇摆，卖弄风流，希图要逢着个有缘分的佳人。
bù xiǎng yī wú suǒ yù hǎo bù bài xìng
不想一无所遇，好不败兴。
zì jué wú liáo zǒu xiàng yí gè jiǔ guǎn zhōng gū yǐn sān bēi
自觉无聊，走向一个酒馆中，沽饮三杯。
shàng le jiǔ lóu jiǎn yán jiē yī fù zuò tóu zuò xia
上了酒楼，拣沿街一副座头坐下。
jiǔ bǎo sòng shàng jiǔ yáo zì zhēn zì yǐn yǐ chuāng guān kàn yóu rén
酒保送上酒肴，自斟自饮，倚窗观看游人。
bù jué sān bēi liǎng zhǎn chī gōu bàn hān qǐ shēn xià lóu suàn hái jiǔ qián lí le jiǔ guǎn yí bù bù rèn yì zǒu qù
不觉三杯两盏，吃勾半酣，起身下楼，算还酒钱，离了酒馆，一步步任意走去。
cǐ shí yǐ shì wèi pái shí fēn
此时已是未牌时分。
xíng bù duō shí jiàn jiàn jiǔ yǒng shàng lái kǒu gān shé zào sī liang de zhǎn chá lái jiě kě biàn hǎo
行不多时，渐渐酒涌上来，口干舌燥，思量得盏茶来解渴便好。
zhèng wú chǔ qiú mì hū tái tóu jiàn qián miàn lín zi zhōng fān yǐng yáo yè qìng yùn yōu yáng liào dào shì gè sēng liáo dào yuàn xīn zhōng huān xǐ jí máng qū xiàng qián qù
正无处求觅，忽抬头见前面林子中，幡影摇曳，磬韵悠扬，料道是个僧寮道院，心中欢喜，即忙趋向前去。
mǒ guò lín zi xiǎn chū yí gè dà yān yuàn lái
抹过林子，显出一个大阉院来。
hè dà qīng dǎ yī kàn shí zhōu wéi dōu shì fěn qiáng bāo guǒ mén qián shí lái zhū dǎo chuí yáng liǔ zhōng jiān xiàng yáng liǎng shàn bā zì qiáng mén shàng miàn gāo xuán jīn zì jiě é xiě zhe fēi kōng ān sān zì
赫大卿打一看时，周围都是粉墙包裹，门前十来株倒垂杨柳，中间向阳两扇八字墙门，上面高悬金字解额，写着“非空庵”三字。
hè dà qīng diǎn tóu dào cháng wén de rén shuō chéng wài fēi kōng ān zhōng yǒu biāo zhì ní gū zhǐ hèn méi yǒu gōng fū wèi zēng jiàn de
赫大卿点头道：“常闻得人说，城外非空庵中有标致尼姑，只恨没有工夫，未曾见得。
bù xiǎng jīn rì chèn le zhè biàn
不想今日趁了这便。
jí zhěng dùn yì guān zǒu jìn ān lǐ
”即整顿衣冠，走进庵里。
zhuǎn dōng yī tiáo é luǎn shí jiē liǎng biān yú liǔ chéng háng shèn shì yōu yǎ
转东一条鹅卵石街，两边榆柳成行，甚是幽雅。
xíng bù duō bù yòu jìn yī zhòng qiáng mén biàn shì xiǎo xiǎo sān jiān fáng zi gōng zhe wéi tuó zūn zhě
行不多步，又进一重墙门，便是小小三间房子，供着韦驮尊者。
tíng zhōng sōng bǎi cān tiān shù shàng niǎo shēng cáo zá
庭中松柏参天，树上鸟声嘈杂。
cóng fú bèi hòu zhuǎn jìn yòu shì yī tiáo héng jiē
从佛背后转进，又是一条横街。
dà qīng jìng wàng dōng shǒu xíng qù jiàn yī zuò diāo huā mén lóu shuāng fēi jǐn bì
大卿径望东首行去，见一座雕花门楼，双扉紧闭。
shàng qián qīng qīng kòu le sān sì xià jiù yǒu gè chuí tiáo nǚ tóng ya de kāi mén
上前轻轻扣了三四下，就有个垂髫女童，呀的开门。
nà nǚ tóng shēn chuān zī yī yāo xì sī tāo dǎ bàn de shí fēn qí zhěng jiàn le hè dà qīng lián máng wèn xùn
那女童身穿缁衣，腰系丝绦，打扮得十分齐整，见了赫大卿，连忙问讯。
dà qīng hái le lǐ kuà bù jìn qù kàn shí yí dài sān jiān fó táng suī bù shèn dà dào yě gāo chǎng
大卿还了礼，跨步进去看时，一带三间佛堂，虽不甚大，到也高敞。
zhōng jiān sān zūn dà fú xiàng mào zhuāng yán jīn guāng càn làn
中间三尊大佛，相貌庄严，金光灿烂。
dà qīng xiàng fú zuò le yī duì nǚ tóng dào fán bào lìng shī shuō yǒu kè xiāng fǎng
大卿向佛作了揖，对女童道：“烦报令师，说有客相访。
nǚ tóng dào xiàng gōng qǐng zuò dài wǒ jìn qù chuán shuō
”女童道：“相公请坐，待我进去传说。
xū yú jiān yí gè shào nián ní gū chū lái xiàng dà qīng qǐ shǒu
须臾间，一个少年尼姑出来，向大卿稽首。
dà qīng jí máng huán lǐ yòng nà shuāng kāi bù kāi hé bù hé guàn shū qíng zhuān mài qiào ruǎn mī xié de jùn yǎn zǐ xì yī qū
大卿急忙还礼，用那双开不开，合不合，惯输情，专卖俏，软眯膎的俊眼，仔细一觑。
zhè ní gū nián jì bù shàng èr shí miàn páng bái xī rú yù tiān rán yàn yě yùn gé fēi fán
这尼姑年纪不上二十，面庞白皙如玉，天然艳冶，韵格非凡。
dà qīng kàn jiàn nèn bān biāo zhì xǐ de shén hún piāo dàng yí gè yī zuò le xià qù què xiàng chū chū guō de cí bā ruǎn zuò yī tā tóu yě shēn bù qǐ lái
大卿看见恁般标致，喜得神魂飘荡，一个揖作了下去，却像初出锅的糍粑，软做一塌，头也伸不起来。
lǐ ba fēn bīn zhǔ zuò xia xiǎng dào jīn rì zhuàng le yī rì bìng bù céng yù de gè kě yì rén ér bù xiǎng zhè suǒ zài dào cáng zhe rú cǐ miào rén
礼罢，分宾主坐下，想道：“今日撞了一日，并不曾遇得个可意人儿，不想这所在到藏着如此妙人。
xū yòng xiē shuǐ mó gōng fū liáo bō tā bù pà bù shàng wǒ de gōu er
须用些水磨工夫撩拨他，不怕不上我的钩儿。
dà qīng zhèng zài fù zhōng dǎ diǎn cǎo gǎo shéi zhī nà ní gū yì yǒu cǐ xīn
”大卿正在腹中打点草稿，谁知那尼姑亦有此心。
cóng lái ní gū ān yě yǒu gè guī ju dàn fán kè guān dào lái dōu shì lǎo ní yíng jiē dá huà
从来尼姑庵也有个规矩，但凡客官到来，都是老尼迎接答话。
nà shào nián de rú guī nǚ yì bān shēn jū jiǎn chū fēi xì xiāng shú de zhǔ gù huò shì qīn qī fāng cái de jiàn
那少年的如闺女一般，深居简出，非细相熟的主顾，或是亲戚，方才得见。
ruò shì lǎo ní chū wài huò shì bìng wò jìng zì cí kè
若是老尼出外，或是病卧，竟自辞客。
jiù yǒu fēi cháng shì yào de lì xīn yào lái rèn nà xiǎo tú yě shào bù dé sān qǐng sì huàn děng de nǐ gè bù nài fán fāng cái chū lái
就有非常势要的，立心要来认那小徒，也少不得三请四唤，等得你个不耐烦，方才出来。
zhè gè ní gū wèi hé tǐng shēn ér chū
这个尼姑为何挺身而出？
yǒu gè yuán gù
有个缘故。
tā yuán shì gè zhēn niàn fú jiǎ xiū xíng ài fēng yuè xián lěng jìng yuàn hèn chū jiā de zhǔ ér
他原是个真念佛，假修行，爱风月，嫌冷静，怨恨出家的主儿。
ǒu rán xiān zài mén xì lǐ zhāng jiàn le dà qīng zhè yī biǎo rén cái dào yǒu jǐ fēn kàn shàng le suǒ yǐ tǐng shēn ér chū
偶然先在门隙里，张见了大卿这一表人材，到有几分看上了所以挺身而出。
dāng xià liǎng zhī yǎn guāng jiù rú zhēn r yù zhe cí shí jǐn jǐn de shè zài dà qīng shēn shàng xiào xī xī de wèn dào xiàng gōng zūn xìng guì biǎo
当下两只眼光，就如针儿遇着磁石，紧紧的摄在大卿身上，笑嘻嘻的问道：“相公尊姓贵表？
fǔ shàng hé chǔ
府上何处？
zhì xiǎo ān yǒu shèn jiàn yù
至小庵有甚见谕？
dà qīng dào xiǎo shēng xìng hè míng dà qīng jiù zài chéng zhōng jū zhù jīn rì dào jiāo wài tà qīng ǒu bù zhì cǐ
”大卿道：“小生姓赫名大卿，就在城中居祝今日到郊外踏青，偶步至此。
jiǔ mù xiān gū qīng dé shùn biàn bài fǎng
久慕仙姑清德，顺便拜访。
ní gū xiè dào xiǎo ní pì jū huāng yě wú dé wú néng miù chéng wǎng gù peng bì shēng huī
”尼姑谢道：“小尼僻居荒野，无德无能，谬承枉顾，篷荜生辉。
cǐ chù lái wǎng rén zá qǐng lǐ miàn xuān zhōng dài chá
此处来往人杂，请里面轩中待茶。
dà qīng jiàn shuō qǐng dào lǐ miàn chī chá liào yǒu jǐ fēn guāng jǐng hǎo bù huān xǐ
”大卿见说请到里面吃茶，料有几分光景，好不欢喜。
jí qǐ shēn suí rù
即起身随入。
xíng guò jǐ chù fáng wū yòu zhuǎn guò yī tiáo huí láng fāng shì sān jiān jìng shì shōu shí de hǎo bù jīng yǎ
行过几处房屋，又转过一条回廊，方是三间净室，收拾得好不精雅。
wài miàn yí dài dōu shì fú lán tíng zhōng zhí wú tóng èr shù xiū zhú shù gān bǎi bān huā huì fēn yún huī yìng dàn jué xiāng qì xí rén
外面一带，都是扶栏，庭中植梧桐二树，修竹数竿，百般花卉，纷纭辉映，但觉香气袭人。
zhèng zhōng jiān gōng bái miáo dà shì xiàng yī zhóu gǔ tóng lú zhōng xiāng yān fù fù xià shè pú tuán yī zuò zuǒ yī jiān fàng zhe zhū hóng chú guì sì gè dōu yǒu fēng suǒ xiǎng shì shōu cáng jīng diǎn zài nèi
正中间供白描大士像一轴，古铜炉中，香烟馥馥，下设蒲团一坐，左一间放着朱红厨柜四个，都有封锁，想是收藏经典在内。
yòu yī jiān yòng wéi píng wéi zhe jìn rù kàn shí héng shè yī zhāng tóng bǎi cháng shū zhuō zuǒ shè huā téng xiǎo yǐ yòu biān kào bì yī zhāng bān zhú tà r bì shàng xuán yī zhāng duàn wén gǔ qín shū zhuó shàng bǐ yàn jīng liáng xiān chén bù rǎn
右一间用围屏围着，进入看时，横设一张桐柏长书卓，左设花藤小椅，右边靠壁一张斑竹榻儿，壁上悬一张断纹古琴，书卓上笔砚精良，纤尘不染。
cè biān yǒu jīng juàn shù zhì suí shǒu niān yī juàn fān kàn jīn shū xiǎo kǎi zì tǐ mó fǎng zhào sōng xuě hòu zhù nián yuè xià shū dì zǐ kōng zhào xūn mù xiě
侧边有经卷数帙，随手拈一卷翻看，金书小楷，字体摹仿赵松雪，后注年月，下书弟子空照熏沐写。
dà qīng wèn kōng zhào shì hé rén
大卿问：“空照是何人？
dá dào jiù shì xiǎo ní jiàn míng
”答道：“就是小尼贱名。
dà qīng fǎn fù wán shǎng kuā zhī bù yǐ
”大卿反复玩赏，夸之不已。
liǎng gè gé zhe zhuó zǐ duì miàn ér zuò
两个隔着卓子对面而坐。
nǚ tóng diǎn chá dào lái
女童点茶到来。
kōng zhào shuāng shǒu pěng guò yī zhǎn dì yǔ dà qīng zì qǔ yī zhǎn xiāng péi
空照双手捧过一盏，递与大卿，自取一盏相陪。
nà shǒu shí zhǐ jiān xiān jié bái kě ài
那手十指尖纤，洁白可爱。
dà qīng jiē guò chuò zài kǒu zhōng zhēn gè hǎo chá
大卿接过，啜在口中，真个好茶！
yǒu lǚ dòng bīn chá shī wèi zhèng
有吕洞宾茶诗为证：
yù ruǐ qí qiāng chēng jué pǐn sēng jiā zào fǎ jí gōng fu
玉蕊旗枪称绝品，僧家造法极工夫。
tù máo ōu qiǎn xiāng yún bái xiā yǎn tāng fān xì làng xiū
兔毛瓯浅香云白，虾眼汤翻细浪休。
duàn sòng shuì mó lí jǐ xí zēng tiān qīng qì rù jī fū
断送睡魔离几席，增添清气入肌肤。
yōu cóng zì luò xī yán wài bù kěn yí gēn rù shàng dōu
幽丛自落溪岩外，不肯移根入上都。
dà qīng wèn dào xian ān gòng yǒu jǐ wèi
大卿问道：“仙庵共有几位？
kōng zhào dào shī tú sì zhòng jiā shī nián lǎo jìn rì bìng fèi zài chuáng dāng jiā jiù shì xiǎo ní
”空照道：“师徒四众，家师年老，近日病废在床，当家就是小尼。
zhǐ zhe nǚ tóng dào zhè biàn shì xiǎo tú tā hái yǒu shī dì zài fáng lǐ sòng jīng
”指着女童道：“这便是小徒，他还有师弟在房里诵经。
hè dà qīng dào xiān gū chū jiā jǐ nián le
”赫大卿道：“仙姑出家几年了？
kōng zhào dào zì qī suì sàng fù sòng rù kōng mén jīn yǐ shí èr nián yǐ
”空照道：“自七岁丧父，送入空门，今已十二年矣。
hè dà qīng dào qīng chūn shí jiǔ zhèng zài miào líng zěn shēng shòu cǐ jì jìng
赫大卿道：“青春十九，正在妙龄，怎生受此寂静？
kōng zhào dào xiàng gōng xiū de qǔ xiào
”空照道：“相公休得取笑！
chū jiā shèng sú jiā shù bèi li
出家胜俗家数倍哩。
hè dà qīng dào nà jiàn de chū jiā de shèng sì sú jiā
”赫大卿道：“那见得出家的胜似俗家？
kōng zhào dào wǒ men chū jiā rén bìng wú xián shì chán rǎo yòu wú ér nǚ qiān bàn zhōng rì sòng jīng niàn fó shòu yòng yī lú xiāng yī hú chá juàn lái mián zhǐ zhàng xián xiá lǐ sī tóng hǎo bù ān xián zì zài
”空照道：“我们出家人，并无闲事缠扰，又无儿女牵绊，终日诵经念佛，受用一炉香，一壶茶，倦来眠纸帐，闲暇理丝桐，好不安闲自在。
dà qīng dào xián xiá lǐ sī tóng tán qín shí yě de gè zhī yīn de rén ér zài bàng hè cǎi fāng hǎo
”大卿道：“闲暇理丝桐，弹琴时也得个知音的人儿在傍喝采方好。
zhè hái bà le zé zhè juàn lái mián zhǐ zhàng wàn yī mèng yǎn qǐ lái méi rén tuī xǐng hǎo bù pà li
这还罢了，则这倦来眠纸帐，万一梦魇起来，没人推醒，好不怕哩！
kōng zhào yǐ zhī dà qīng xià gōu hán xiào ér yīng dào mèng yǎn shā le rén yě bú yào xiàng gōng cháng mìng
”空照已知大卿下钩，含笑而应道：“梦魇杀了人也不要相公偿命。
dà qīng yě xiào dào bié de yǎn shā le yī wàn gè quán bù zài xiǎo shēng xīn shàng xiàng xiān gū nèn bān gāo pǐn qǐ bù kě xī
”大卿也笑道：“别的魇杀了一万个全不在小生心上，像仙姑恁般高品，岂不可惜！
liǎng xià nǐ yī jù wǒ yī shēng jiàn jiàn shuō dào fèn jì
两下你一句，我一声，渐渐说到分际。
dà qīng dào yǒu hǎo chá zài qiú lìng po yī hú lái chī
大卿道：“有好茶再求另泼一壶来吃。
kōng zhào yǐ huì yì le biàn jiào nǚ tóng qù láng xià pēng chá
”空照已会意了，便教女童去廊下烹茶。
dà qīng dào xiān gū wò fáng hé chǔ
大卿道：“仙姑卧房何处？
shì shén me zhǐ zhàng
是什么纸帐？
yě de xiǎo shēng rèn yī rèn
也得小生认一认。
kōng zhào cǐ shí yù xīn yǐ chì àn nà bú zhù kǒu lǐ suī shuō dào rèn tā zěn me
”空照此时欲心已炽，按纳不住，口里虽说道：“认他怎么？
què zǎo yǐ lì qǐ shēn lái
”却早已立起身来。
dà qīng shàng qián yōng bào xiān zuò le gè lǚ zì
大卿上前拥抱，先做了个“吕”字。
kōng zhào wǎng hòu jiù zǒu
空照往后就走。
dà qīng jiē jiǎo gēn shàng
大卿接脚跟上。
kōng zhào qīng qīng de tuī kāi hòu bì hòu miàn yòu yǒu yī céng fáng wū zhèng shì kōng zhào wò chǔ
空照轻轻的推开后壁，后面又有一层房屋，正是空照卧处。
bǎi shè gēng zì jǐ chǔ
摆设更自济楚。
dà qīng yě wú xīn guān kàn liǎng gè xiāng bào ér rù
大卿也无心观看，两个相抱而入。
suì chéng yún yǔ zhī huan
遂成云雨之欢。
yǒu xiǎo ní gū qū r wèi zhèng xiǎo ní gū zài ān zhōng shǒu pāi zhe zhuō r yuàn mìng
有《小尼姑曲》儿为证：小尼姑，在庵中，手拍着卓儿怨命。
píng kōng lǐ diào xià ge jùn qiào guān rén zuò tán yǒu jǐ jù huà shēng kǒu r xiāng yìng
平空里吊下个俊俏官人，坐谈有几句话，声口儿相应。
nǐ tān wǒ bù shě yī pāi shàng jiù yuán chéng
你贪我不舍，一拍上就圆成。
suī rán shì bù jié fā de fū qī yě nán de tā yí gè zì r jiào zuò kěn
虽然是不结发的夫妻，也难得他一个字儿叫做肯。
èr rén zhèng zài hān měi zhī chù bù dī fáng nǚ tóng tuī mén jìn lái lián máng qǐ shēn
二人正在酣美之处，不堤防女童推门进来，连忙起身。
nǚ tóng fàng xià chá r yǎn kǒu wēi xiào ér qù
女童放下茶儿，掩口微笑而去。
kàn kàn tiān wǎn diǎn qǐ dēng zhú kōng zhào zì qù shōu shí jiǔ guǒ shū cài bǎi zuò yī zhuō yǔ hè dà qīng duì miàn zuò xia yòu kǒng liǎng gè nǚ tóng xiè lòu jī guān yě jiào lái zuò zài páng biān xiāng péi
看看天晚，点起灯烛，空照自去收拾酒果蔬菜，摆做一卓，与赫大卿对面坐下，又恐两个女童泄漏机关，也教来坐在旁边相陪。
kōng zhào dào ān zhōng dōu shì chī zhāi bù zhī guì kè dào lái wèi zēng bèi bàn hūn wèi shèn shì yǒu màn
空照道：“庵中都是吃斋，不知贵客到来，未曾备办荤味，甚是有慢。
hè dà qīng dào chéng xián shī tú cuò ài yǐ shì guò fèn
”赫大卿道：“承贤师徒错爱，已是过分。
ruò rú cǐ shuō fǎn lìng xiǎo shēng bù ān yǐ
若如此说，反令小生不安矣。
dāng xià sì rén bēi lái zhǎn qù chī dào bàn hān dà qīng qǐ shēn ái zhì kōng zhào shēn biān bǎ shǒu gōu zhe jǐng r jiāng jiǔ yǐn guò bàn bēi dì dào kōng zhào kǒu biān
”当下四人杯来盏去，吃到半酣，大卿起身挨至空照身边，把手勾着颈儿，将酒饮过半杯，递到空照口边。
kōng zhào jiāng kǒu lái chéng yī yǐn ér jīng liǎng gè nǚ tóng jiàn tā ròu má qǐ shēn huí bì
空照将口来承，一饮而荆两个女童见他肉麻，起身回避。
kōng zhào yī bǎ chě dào jì tóng zài cǐ liào bù róng nǐ tuō bái
空照一把扯道：“既同在此，料不容你脱白。
èr rén zuó tuō bù kāi jiāng xiù r yǎn zài miàn shàng
”二人捽脱不开，将袖儿掩在面上。
dà qīng shàng qián bào zhù chě kāi xiù zi jiù zuò le gè zuǐ er
大卿上前抱住，扯开袖子，就做了个嘴儿。
èr nǚ tóng nián zài dāng shí qíng dòu yǐ kāi jiàn shī fu róng qíng luò de kuài huó
二女童年在当时，情窦已开，见师父容情，落得快活。
sì rén lǒu zuò yī tuán chán zuò yí kuài chī de gè dà zuì yī chuáng ér wò xiāng wēi xiāng bào rú qī rú jiāo
四人搂做一团，缠做一块，吃得个大醉，一床而卧，相偎相抱，如漆如胶。
hè dà qīng fàng chū píng shēng běn shì jié lì fèng cheng
赫大卿放出平生本事，竭力奉承。
ní gū jù shì chū de tián tou hèn bù dé bǎ shēn zi bìng zuò yí gè
尼姑俱是初得甜头，恨不得把身子并做一个。
dào cì zǎo kōng zhào jiào guò xiāng gōng shǎng tā sān qián yín zi mǎi zhǔ tā mò yào xiè lòu
到次早，空照叫过香公，赏他三钱银子，买嘱他莫要泄漏。
yòu jiāng qián chāo jiào qù mǎi bàn yú ròu jiǔ guǒ zhī lèi
又将钱钞教去买办鱼肉酒果之类。
nà xiāng gōng píng xī jiān ái zhe zhè jǐ wǎn huáng jī dàn fàn méi shén féi shuǐ dào kǒu yǎn yě shì máng de ěr yě shì lóng de shēn zi shì ruǎn de jiǎo r shì màn de
那香公平昔间，挨着这几碗黄韲淡饭，没甚肥水到口，眼也是盲的，耳也是聋的，身子是软的，脚儿是慢的。
cǐ shí dé le zhè sān qián yín zi yòu jiàn yào mǎi jiǔ ròu biàn jué yǎn míng shǒu kuài shēn zi rú hǔ yì bān jiàn zǒu tiào rú fēi
此时得了这三钱银子，又见要买酒肉，便觉眼明手快，身子如虎一般健，走跳如飞。
nà xiāo yí gè shí chén dōu yǐ mǎi wán
那消一个时辰，都已买完。
ān pái qǐ lái kuǎn dài dà qīng bù zài huà xià
安排起来，款待大卿，不在话下。
què shuō fēi kōng ān yuán yǒu liǎng gè fáng tóu dōng yuàn nǎi shì kōng zhào xi yuàn de shì jìng zhēn yě shì gè fēng liú nǚ shī shǒu xià zhǐ yǒu yí gè nǚ tóng yí gè xiāng gōng
却说非空庵原有两个房头，东院乃是空照，西院的是静真，也是个风流女师，手下止有一个女童，一个香公。
nà xiāng gōng yīn jiàn dōng yuàn lián rì mǎi bàn jiǔ ròu bào yǔ jìng zhēn
那香公因见东院连日买办酒肉，报与静真。
jìng zhēn cāi suàn kōng zhào dìng yǒu xiē bù sān bù sì de gòu dàng jiào nǚ tóng kān shǒu fáng hù qǐ shēn lái dào dōng yuàn mén kǒu
静真猜算空照定有些不三不四的勾当，教女童看守房户，起身来到东院门口。
qià hǎo yù jiàn xiāng gōng zuǒ shǒu tí zhe yí gè dà jiǔ hú yòu shǒu ná gè lán ér kāi mén chū lái
恰好遇见香公，左手提着一个大酒壶，右手拿个篮儿，开门出来。
liǎng xià dǎ gè zhào miàn jí wèn dào yuàn zhǔ wǎng nà lǐ qù
两下打个照面，即问道：“院主往那里去？
jìng zhēn dào tè lái yǔ shī dì xián huà
”静真道：“特来与师弟闲话。
xiāng gōng dào jì rú cǐ dài wǒ xiān qù tōng bào
”香公道：“既如此，待我先去通报。
jìng zhēn yī shǒu chě zhù dào wǒ dōu xiǎo de le bù xiāo nǐ qù dǎ zhào huì
”静真一手扯住道：“我都晓得了，不消你去打照会。
xiāng gōng bèi dào zhe xīn shì yí gè liǎn r dēng shí zhàng hóng bù gǎn dā yìng zhǐ de suí zài hòu biān jiāng yuàn mén bì shang gēn zhì jìng shì mén kǒu gāo jiào dào xi fáng yuàn zhǔ zài cǐ bài fǎng
”香公被道着心事，一个脸儿登时涨红，不敢答应，只得随在后边，将院门闭上，跟至净室门口，高叫道：“西房院主在此拜访。
kōng zhào wén yán huāng le shǒu jiǎo méi zuò lǐ huì jiào dà qīng shǎn zài píng hòu qǐ shēn yíng zhù jìng zhēn
”空照闻言，慌了手脚，没做理会，教大卿闪在屏后，起身迎住静真。
jìng zhēn shàng qián yī bǎ chě zhe kōng zhào yī xiù shuō dào hǎo ā chū jiā rén gàn de hǎo shì bài huài shān mén wǒ yǔ nǐ dào lǐ zhèng chù qù jiǎng
静真上前一把扯着空照衣袖，说道：“好阿，出家人干得好事，败坏山门，我与你到里正处去讲。
chě zhe biàn zǒu
”扯着便走。
xià de gè kōng zhào liǎn r jiù rú qī bā yàng de yán sè rǎn de yī dā r hóng yī dā r qīng xīn tóu qià xiàng qiān bǎi gè tiě chuí dǎ dī yì huí er shàng yì huí er xià bàn jù yě duì bù chū bàn bù yě xíng bù dòng
吓得个空照脸儿就如七八样的颜色染的，一搭儿红一搭儿青，心头恰像千百个铁锤打的，一回儿上一回儿下，半句也对不出，半步也行不动。
jìng zhēn jiàn tā zhè gè mú yàng hē hē xiào dào shī dì bù xiāo zháo jí
静真见他这个模样，呵呵笑道：“师弟不消着急！
wǒ shì shuǎ nǐ
我是耍你。
dàn jì yǒu jiā bīn rú hé mán zhe wǒ dú zì shòu yòng
但既有佳宾，如何瞒着我独自受用？
hái bù kuài qǐng lái xiāng jiàn
还不快请来相见？
kōng zhào tīng le zhè huà fāng cái fàng xīn suì lìng dà qīng yǔ jìng zhēn xiàng jiàn
”空照听了这话，方才放心，遂令大卿与静真相见。
dà qīng kàn jìng zhēn zī róng xiù měi fēng cǎi dòng rén nián jì yǒu èr shí wǔ liù shàng xià suī rán cháng yú kōng zhào fēng qíng bǐ tā gèng shèng nǎi wèn dào shī xiōng shàng yuàn hé chǔ
大卿看静真姿容秀美，丰采动人，年纪有二十五六上下，虽然长于空照，风情比他更胜，乃问道：“师兄上院何处？
jìng zhēn dào xiǎo ní jí cǐ ān xi yuàn zhǐ chǐ biàn shì
”静真道：“小尼即此庵西院，咫尺便是。
dà qīng dào xiǎo shēng bù zhī shī yú fèng yè
”大卿道：“小生不知，失于奉谒。
liǎng xià xián xù bàn shǎng
”两下闲叙半晌。
jìng zhēn jiàn dà qīng jǔ zhǐ fēng liú tán tǔ kāi shuǎng níng móu liú xì liàn liàn bù shě tàn dào tiān xià yǒu cǐ měi shì shī dì hé xìng dú shàn qí měi
静真见大卿举止风流，谈吐开爽，凝眸留盻，恋恋不舍，叹道：“天下有此美士，师弟何幸，独擅其美！
kōng zhào dào shī xiōng bù xū yǎn rè
”空照道：“师兄不须眼热！
tǎng bú jiàn wài zì dāng tóng lè
倘不见外，自当同乐。
jìng zhēn dào ruò de rú cǐ pèi dé bù qiǎn
静真道：“若得如此，佩德不浅。
jīn wǎn fèng hòu xiǎo zuò wàn qí wù wài
今晚奉候小坐，万祈勿外。
shuō ba jí qǐ shēn zuò bié huí zhì xi yuàn zhǔn bèi jiǔ yáo cì hou
说罢，即起身作别，回至西院，准备酒肴伺候。
bù duō shí kōng zhào tóng hè dà qīng xié shǒu ér lái
不多时，空照同赫大卿携手而来。
nǚ tóng zài mén kǒu yíng hòu
女童在门口迎候。
hè dà qīng jìn yuàn kàn shí fáng láng huā jìng yì shén wěi qū
赫大卿进院，看时，房廊花径，亦甚委曲。
sān jiān jìng shì bǐ dōng yuàn gèng jué jīng yǎ
三间净室，比东院更觉精雅。
dàn jiàn xiāo sǎ tíng xuān qīng xū hù yǒu
但见：潇洒亭轩，清虚户牖。
huà zhǎn jiāng nán yān jǐng xiāng fén zhēn là chén tán
画展江南烟景，香焚真腊沉檀。
tíng qián xiū zhú fēng yáo yī pài zǔ huán shēng
庭前修竹，风摇一派珇环声；
lián wài qí huā rì zhào qiān céng jǐn xiù sè
帘外奇花，日照千层锦绣色。
sōng yīn rù kǎn qín shū rùn shān sè qīn xuān zhěn diàn liáng
松阴入槛琴书润，山色侵轩枕簟凉。
jìng zhēn jiàn dà qīng yǐ zhì xīn zhōng huān xǐ
静真见大卿已至，心中欢喜。
bù fù xù lǐ jí biàn jiù zuò
不复叙礼，即便就坐。
chá ba bǎi shàng guǒ jiǔ yáo zhuàn
茶罢，摆上果酒肴馔。
kōng zhào tuī jìng zhēn zuò zài hè dà qīng shēn biān zì jǐ duì miàn xiāng péi yòu chě nǚ tóng dǎ héng ér zuò
空照推静真坐在赫大卿身边，自己对面相陪，又扯女童打横而坐。
sì rén sān bēi liǎng zhǎn yǐn gōu duō shí
四人三杯两盏，饮勾多时。
hè dà qīng bǎ jìng zhēn bào zhì xī shàng yòu jiào kōng zhào zuò zhì shēn biān
赫大卿把静真抱置膝上，又教空照坐至身边。
yī shǒu gōu zhe tóu jǐng xiàng r bǎi bān yǐ nǐ
一手勾着头颈项儿，百般旖旎。
páng biān nǚ tóng miàn hóng ěr rè yě jué dòng qíng
旁边女童面红耳热，也觉动情。
zhí yǐn dào huáng hūn shí fēn kōng zhào qǐ shēn dào hǎo zuò xīn láng míng rì zǎo lái hè xǐ
直饮到黄昏时分，空照起身道：“好做新郎，明日早来贺喜。
tǎo gè dēng r sòng chū mén kǒu zì qù
”讨个灯儿，送出门口自去。
nǚ tóng jiào xiāng gōng guān mén bì hù jìn lái shōu shí jiā huǒ jiāng tāng jìng guò shǒu jiǎo
女童叫香公关门闭户，进来收拾家火，将汤净过手脚。
hè dà qīng bào zhe jìng zhēn shàng chuáng jiě tuō yī shang zuān rù bèi zhōng
赫大卿抱着静真上床，解脱衣裳，钻入被中。
sū xiōng jǐn tiē yù tǐ xiāng wēi
酥胸紧贴，玉体相偎。
hè dà qīng chéng zhe jiǔ xìng jǐn shēng píng cái xué zì yì bān yǎn
赫大卿乘着酒兴，尽生平才学，恣意搬演。
bǎ jìng zhēn nòng de pò sàng hún xiāo gǔ sū tǐ ruǎn sì zhī bù shōu wěi rán xí shàng
把静真弄得魄丧魂消，骨酥体软，四肢不收，委然席上。
shuì zhì yǐ pái shí fēn fāng cái qǐ lái
睡至已牌时分，方才起来。
zì cǐ zhī hòu liǎng yuàn dōu mǎi zhǔ le xiāng gōng lún liú qǔ lè
自此之后，两院都买嘱了香公，轮流取乐。
hè dà qīng yín yù wú dù lè jí wàng guī
赫大卿淫欲无度，乐极忘归。
jiāng jìn liǎng yuè dà qīng zì jué shēn zi kùn juàn zhī chí bù lái sī xiǎng huí jiā
将近两月，大卿自觉身子困倦，支持不来，思想回家。
zěn nài ní gū zhèng shì shào nián de qù zhī shí nà kěn fàng shě
怎奈尼姑正是少年得趣之时，那肯放舍。
hè dà qīng zài sān āi gào dào duō chéng yǎ ài shí bù rěn bié
赫大卿再三哀告道：“多承雅爱，实不忍别。
dàn wǒ dào cǐ liǎng yuè yǒu yú jiā zhōng bù zhī xià luò dìng rán zháo máng
但我到此两月有余，家中不知下落，定然着忙。
dài wǒ huí qù ān wèi qī nú zài lái péi fèng
待我回去，安慰妻孥，再来陪奉。
bù guò sì wǔ rì zhī shì qīng děng hé bì jiàn yí
不过四五日之事，卿等何必见疑？
kōng zhào dào jì rú cǐ jīn wǎn bèi yī zhuó wèi jiàn míng zǎo rèn jūn huí qù
”空照道：“既如此，今晚备一酌为饯，明早任君回去。
dàn bù kě shī xìn zuò wú xíng zhī rén
但不可失信，作无行之人。
hè dà qīng shè shì dào ruò wàng qīng děng ēn dé yóu rú cǐ rì
”赫大卿设誓道：“若忘卿等恩德，犹如此日！
kōng zhào jí dào xi yuàn bào yǔ jìng zhēn
”空照即到西院，报与静真。
jìng zhēn xiǎng le yī huí dào tā shè shì suī shì zhēn xīn dàn qù le bì bù néng zài zhì
静真想了一回道：“他设誓虽是真心，但去了必不能再至。
kōng zhào dào què shì wèi hé
”空照道：“却是为何？
jìng zhēn dào xún zhè yàng yí gè fēng liú měi mào nán zǐ shuí rén bù ài
”静真道：“寻这样一个风流美貌男子，谁人不爱！
kuàng tā shēng píng huā liǔ duō qíng lè dì bù shǎo féng zhe biàn liú liàn jǐ shí
况他生平花柳多情，乐地不少，逢着便留恋几时。
suī yù yào lái shì bù kě de
虽欲要来，势不可得。
kōng zhào dào yī nǐ shuō hái shì zěn yàng
”空照道：“依你说还是怎样？
jìng zhēn dào yī wǒ què yǒu gè jué miào cè r zài cǐ jiào tā wú shéng zì fù sǐ xīn tā dì shǒu zhe wǒ men
”静真道：“依我却有个绝妙策儿在此，教他无绳自缚，死心塌地守着我们。
kōng zhào lián máng wèn jì
”空照连忙问计。
jìng zhēn shēn chū shǒu dié zhe liǎng gè zhǐ tou shuō jiāng chū lái yǒu fèn jiào hè dà qīng shēng yú jǐn xiù cóng zhōng sǐ zài mǔ dān huā xià
静真伸出手叠着两个指头，说将出来，有分教赫大卿：生于锦绣丛中，死在牡丹花下。
dāng xià jìng zhēn dào jīn yè ruò shuō jiàn xíng duō quàn jǐ bēi bǎ lái guàn zuì le jiāng tā tóu fà tì jìng zì rán nán huí jiā qù
当下静真道：“今夜若说饯行，多劝几杯，把来灌醉了，将他头发剃净，自然难回家去。
kuàng qiě miàn páng yòu xiàng nǚ rén yě zhào wǒ men zhuāng shù jiù shì dá mó zǔ shī qīn lái yě xiāng bù chū tā shì gè nán zǐ
况且面庞又像女人，也照我们妆束，就是达摩祖师亲来也相不出他是个男子。
luò de yǒng yuǎn kuài huó qiě yòu bù dǎn gān xì qǐ fēi yī jǔ liǎng biàn
落得永远快活，且又不担干系，岂非一举两便！
kōng zhào dào shī xiōng gāo jiàn fēi wǒ kě jí
”空照道：“师兄高见，非我可及。
dào le wǎn shàng jìng zhēn jiào nǚ tóng kān shǒu fáng hù zì jǐ dào dōng yuàn jiàn le hè dà qīng dào zhèng hǎo huān yú yīn shén dùn shēng bié niàn
”到了晚上，静真教女童看守房户，自己到东院见了赫大卿道：“正好欢娱，因甚顿生别念？
hé bó qíng zhì cǐ
何薄情至此！
dà qīng dào fēi shì guǎ qíng zhǐ yīn lí jiā yǐ jiǔ qī nú wèi miǎn xuán wàng gù cǐ zàn bié shù rì jí lái péi shì
”大卿道：“非是寡情，止因离家已久，妻孥未免悬望，故此暂别数日，即来陪侍。
qǐ gǎn jiǔ pāo wàng qīng ēn ài
岂敢久抛，忘卿恩爱！
jìng zhēn dào shī dì yǐ yǔn wǒ zěn hǎo miǎn qiáng
”静真道：“师弟已允，我怎好免强。
dàn jūn bù shī suǒ qī fāng wèi xìn rén
但君不失所期，方为信人。
dà qīng dào zhè gè bù xū duō zhǔ
”大卿道：“这个不须多嘱！
shǎo qǐng bǎi shàng jiǔ yáo sì ní yī nán tuán tuán ér zuò
”少顷，摆上酒肴，四尼一男，团团而坐。
jìng zhēn dào jīn yè zhì cǐ jiǔ nǎi lí bié zhī yán xū dà jiā tòng zuì
静真道：“今夜置此酒，乃离别之筵，须大家痛醉。
kōng zhào dào zhè gè zì rán
”空照道：“这个自然！
dāng xià gēng fān quàn chóu zhí yǐn zhì sān gǔ bǎ hè dà qīng guàn de làn zuì rú ní bù xǐng rén shì
”当下更番劝酬，直饮至三鼓，把赫大卿灌得烂醉如泥，不省人事。
jìng zhēn qǐ shēn jiāng tā jīn zé tuō xià kōng zhào qǔ chū tì dāo bǎ tóu fā tì dé yī jīng bù cún rán hòu fú zhì fáng zhōng qù shuì gè zì fēn bié jiù qǐn
静真起身，将他巾帻脱下，空照取出剃刀，把头发剃得一茎不存，然后扶至房中去睡，各自分别就寝。
hè dà qīng yī jiào zhí zhì tiān míng fāng cái sū xǐng páng biān bàn de què shì kōng zhào
赫大卿一觉，直至天明，方才苏醒，旁边伴的却是空照。
fān zhuǎn shēn lái jué dào jīng tóu pí zài zhěn shàng mǒ guò
翻转身来，觉道精头皮在枕上抹过。
lián máng bǎ shǒu mō shí què shì yí gè jīng guāng hú lú
连忙把手摸时，却是一个精光葫芦。
chī le yī jīng jí máng zuò qǐ lián jiào dào zhè zěn me shuō
吃了一惊，急忙坐起，连叫道：“这怎么说？
kōng zhào jīng xǐng zhuàn lái jiàn tā dà jīng xiǎo guài yě zuò qǐ lái dào láng jūn bú yào zhe nǎo
”空照惊醒转来，见他大惊小怪，也坐起来道：“郎君不要着恼！
yīn jiàn nǐ zhí yì yào huí wǒ shī tú bù rěn fēn lí yòu wú cè kě liú yīn cǐ xíng zhè kǔ jì bǎ nǐ yě yào ban zuò ní gū tú gè jiǔ yuǎn kuài huó
因见你执意要回，我师徒不忍分离，又无策可留，因此行这苦计，把你也要扮做尼姑，图个久远快活。
yī tóu shuō yī tóu jí dào zài huái zhōng sā jiāo sā chī yín shēng làng yǔ mí de gè hè dà qīng háo wú zhāng zhǔ nǎi dào suī chéng nǐ men hǎo yì zhǐ shì xià shǒu tài hěn
”一头说，一头即倒在怀中，撒娇撒痴，淫声浪语，迷得个赫大卿毫无张主，乃道：“虽承你们好意，只是下手太狠！
rú jīn jiào wǒ zěn shēng jiàn rén
如今教我怎生见人？
kōng zhào dào dài yǎng zhǎng le tóu fà jiàn yě wèi chí
”空照道：“待养长了头发，见也未迟。
hè dà qīng wú kě nài hé zhǐ de yī tā zuò ní gū dǎ bàn zhù zài ān zhōng zhòu yè yín lè
”赫大卿无可奈何，只得依他，做尼姑打扮，住在庵中，昼夜淫乐。
kōng zhào jìng zhēn yǐ zì bù kěn fàng kōng yòu jiā tiān liǎng gè nǚ tóng huò shí zuò lián chuáng huì huò shí zuò luàn diǎn jūn
空照、静真已自不肯放空，又加添两个女童：或时做联床会，或时做乱点军。
nà bì xiāng tān yín de kěn xíng qiān ràng
那壁厢贪淫的肯行谦让？
zhè bì xiāng mǎi hǎo de gǎn xī jīng shén
这壁厢买好的敢惜精神？
liǎng bǐng kuài fǔ bù gōu pī yí kuài kū chái yí gè pí bīng zěn néng dāng sì yuán jiàn jiàng
两柄快斧不勾劈一块枯柴，一个疲兵怎能当四员健将。
dēng jiāng miè ér fù míng zòng shì qiáng yáng zhī huǒ
灯将灭而复明，纵是强阳之火；
lòu yǐ jǐn ér yóu dī nà yǒu rùn zé zhī shí
漏已尽而犹滴，那有润泽之时。
rèn jiào tiě hàn yě xiāo róng zhè gè cán shēng nán guò huó
任教铁汉也消熔，这个残生难过活。
dà qīng bìng yǐ zài shēn méi rén tǐ xù
大卿病已在身，没人体恤。
qǐ chū shí hái sān hǎo liǎng qiàn ní gū hái rèn shì duǒ bì chāi yì
起初时还三好两歉，尼姑还认是躲避差役。
cì hòu jiàn tā jiǔ mián chuáng rù fāng cái zháo jí
次后见他久眠床褥，方才着急。
yì yù sòng huí jiā qù què yòu tóu shàng méi liǎo tóu fā pà tā jiā pán wèn chū lái gào dào guān sī bài huài ān yuàn zhù shēn bù láo
意欲送回家去，却又头上没了头发，怕他家盘问出来，告到官司，败坏庵院，住身不牢；
ruò liú zài cǐ yòu kǒng yī chà liǎng wù zhè shī shǒu wú chǔ chū tuō bèi dì fāng xiǎo de nòng chū shì lái xìng mìng bù bǎo
若留在此，又恐一差两误，这尸首无处出脱，被地方晓得，弄出事来，性命不保。
yòu bù gǎn qǐng mì yī rén kàn zhì zhǐ jiào xiāng gōng qù shuō bìng tǎo yào
又不敢请觅医人看治，止教香公去说病讨药。
yóu rú jiāo zài shí shàng nà yǒu yī xiē yòng chǔ
犹如浇在石上，那有一些用处。
kōng zhào jìng zhēn liǎng gè jiān tāng sòng yào rì yè fú shì zhǐ wàng tā hái yǒu quán hǎo de rì zi
空照、静真两个，煎汤送药，日夜服侍，指望他还有痊好的日子。
shéi zhī bìng shì zhuǎn jiā yān yān dài bì
谁知病势转加，淹淹待毙。
kōng zhào duì jìng zhēn shāng yì dào hè láng bìng tǐ wàn wú shēng lǐ cǐ shì què zěn me chù
空照对静真商议道：“赫郎病体，万无生理，此事却怎么处？
jìng zhēn xiǎng le yī xiǎng dào bù dǎ jǐn
”静真想了一想道：“不打紧！
rú jīn xiān jiào xiāng gōng qù mǎi xià jǐ dān dàn huī
如今先教香公去买下几担石灰。
děng tā zǒu le lù yě bú yào xún wài rén shōu shí
等他走了路，也不要寻外人收拾；
wǒ men zì jǐ yǔ tā chuān zhe yī fú yī bān ní gū dǎ bàn
我们自己与他穿着衣服，依般尼姑打扮。
guān cái yě bù bì qù mǎi qiě jiāng lǎo shī fu shòu cái lái shèng le
棺材也不必去买，且将老师父寿材来盛了。
wǒ yǔ nǐ tóng zhe xiāng gōng nǚ tóng xiāng bāng tái dào hòu yuán kōng chù jué gè shēn xué jiāng shí huī qīng rù mái cáng zài nèi shén bù zhī guǐ bù jué nà gè xiǎo de
我与你同着香公女童相帮抬到后园空处，掘个深穴，将石灰倾入，埋藏在内，神不知，鬼不觉，那个晓得！
bù dào èr rén shāng yì
”不道二人商议。
qiě shuō hè dà qīng zhè rì shuì zài kōng zhào fáng lǐ hū dì xiǎng qǐ jiā zhōng yǎn qián bìng wú yí gè qīn rén lèi rú yǔ xià
且说赫大卿这日睡在空照房里，忽地想起家中，眼前并无一个亲人，泪如雨下。
kōng zhào yǔ tā shì lèi ān wèi dào láng jūn bù xū fán nǎo
空照与他拭泪，安慰道：“郎君不须烦恼！
shào bù dé yǒu hǎo de rì zi
少不得有好的日子。
hè dà qīng dào wǒ yǔ èr qīng xiè hòu xiāng féng zhǐ wàng yǒng yuǎn xiāng hǎo
”赫大卿道：“我与二卿邂逅相逢，指望永远相好。
shuí xiǎng yuán fèn qiǎn bó zhōng dào ér bié shēn wéi kě hèn
谁想缘分浅薄，中道而别，深为可恨。
dàn qǐ shǒu yuán shì yǔ qīng xiàng chù jīn yǒu yī jù yào jǐn huà r tuō qīng yǔ wǒ zhōu xuán wàn qǐ bú yào wéi wǒ
但起手原是与卿相处，今有一句要紧话儿，托卿与我周旋，万乞不要违我。
kōng zhào dào láng jūn rú yǒu suǒ zhǔ bì bù gǎn wéi
”空照道：“郎君如有所嘱，必不敢违。
hè dà qīng jiāng shǒu zài zhěn biān qǔ chū yī tiáo yuān yāng tāo lái
”赫大卿将手在枕边取出一条鸳鸯绦来。
rú hé huàn zuò yuān yāng tāo
如何唤做鸳鸯绦？
yuán lái zhè tāo bàn tiáo shì yīng gē lǜ bàn tiáo shì é ér huáng liǎng yàng yán sè hé chéng suǒ yǐ wèi zhī yuān yāng tāo
原来这绦半条是鹦哥绿，半条是鹅儿黄，两样颜色合成，所以谓之鸳鸯绦。
dāng xià dà qīng jiāng tāo fù yǔ kōng zhào hán lèi ér yán dào wǒ zì dào cǐ jiā zhōng fēn háo bù zhī
当下大卿将绦付与空照，含泪而言道：“我自到此，家中分毫不知。
jīn jiāng yǒng bié kě jiāng cǐ tāo wèi xìn bào zhī wú qī jiào tā kuài lái jiàn wǒ yī miàn sǐ yì míng mù
今将永别，可将此绦为信，报知吾妻，教他快来见我一面，死亦瞑目。
kōng zhào jiē tāo zài shǒu máng shǐ nǚ tóng qǐng jìng zhēn dào xiāng fáng nèi jiāng tāo yǔ tā kàn le shāng yì bào xìn yī jié
空照接绦在手，忙使女童请静真到厢房内，将绦与他看了，商议报信一节。
jìng zhēn dào nǐ wǒ chū jiā zhī rén sī cáng nán zǐ yǐ fàn míng tiáo kuàng yòu nòng de yān yān yù sǐ
静真道：“你我出家之人，私藏男子，已犯明条，况又弄得淹淹欲死。
tā hún jiā dào cǐ zěn kěn gàn xiū
他浑家到此，怎肯干休？
bì rán shēng zhāng qǐ lái
必然声张起来。
nǐ wǒ rú hé shōu shí
你我如何收拾？
kōng zhào dào dǐ shì gè nèn huò xīn zhōng yóu yù bù rěn
”空照到底是个嫩货，心中犹豫不忍。
jìng zhēn pī shǒu duó qǔ tāo lái wàng zhe tiān huā bǎn shàng yī diū yǎn jiàn de zhè tāo yǒu hǎo jǐ shí bù dé chū shì li
静真劈手夺取绦来，望着天花板上一丢，眼见得这绦有好几时不得出世哩。
kōng zhào dào nǐ piē le zhè tāo r jiào wǒ rú hé qù huí fù hè láng
空照道：“你撇了这绦儿，教我如何去回复赫郎？
jìng zhēn dào nǐ zhǐ shuō yǐ chà xiāng gōng jiāng tāo sòng qù le tā niáng zi zì bù kěn lái nán dào wèn wǒ gè wéi xiàn bù chéng
”静真道：“你只说已差香公将绦送去了，他娘子自不肯来，难道问我个违限不成？
kōng zhào yī yán huí fù le dà qīng
”空照依言回复了大卿。
dà qīng lián rì yī lián wèn le jǐ cì zhǐ rèn hún jiā huái hèn bù lái kàn tā xīn zhōng yù jiā qī cǎn wū wū ér qì
大卿连日一连问了几次，只认浑家怀恨，不来看他，心中愈加凄惨，呜呜而泣。
yòu ái le jǐ rì dà xiàn yǐ dào wū hū āi zāi
又挨了几日，大限已到，呜呼哀哉。
dì xià hū tiān tān sè guǐ rén jiān bú jiàn jiǎ ní gū
地下忽添贪色鬼，人间不见假尼姑。
èr ní jiàn tā qì jué bù gǎn gāo shēng tí kū yǐn qì ér yǐ
二尼见他气绝，不敢高声啼哭，饮泣而已。
yī miàn shāo qǐ xiāng tāng jiāng tā shēn zi kāi mǒ gān jìng qǔ chū yī tào xīn yī chuān zhe tíng dāng
一面烧起香汤，将他身子揩抹干净，取出一套新衣，穿着停当。
jiào qǐ liǎng gè xiāng gōng jiāng jiǔ fàn yǔ tā chī bǎo diǎn qǐ dēng zhú dào hòu yuán yī zhū dà bǎi shù páng biān yòng tiě qiāo jué le gè dà xué qīng rù shí huī rán hòu tái chū lǎo ní gū de shòu cái fàng zài xué nèi
教起两个香公，将酒饭与他吃饱，点起灯烛，到后园一株大柏树旁边，用铁锹掘了个大穴，倾入石灰，然后抬出老尼姑的寿材，放在穴内。
pū shè hǎo le yě bù guǎn shí rì lì yě bù lì dào fáng zhōng bǎ shī shǒu fān zài yī shàn bǎn mén zhī shàng
铺设好了，也不管时日利也不利，到房中把尸首翻在一扇板门之上。
zhòng ní xiāng bāng xiāng gōng káng zhì hòu yuán shèng liàn zài nèi
众尼相帮香公扛至后园，盛殓在内。
yǎn shàng cái gài jiāng jiù dīng le
掩上材盖，将就钉了。
yòu qīng shàng hǎo xiē shí huī bǎ ní duī shàng yún tān yǔ píng dì yì bān bìng wú yī háo xíng jì
又倾上好些石灰，把泥堆上，匀摊与平地一般，并无一毫形迹。
kě lián hè dà qīng zì qīng míng rì chán shàng le zhè ní gū dào cǐ sān yuè yǒu yú duàn sòng le xìng mìng qī nú bù néng yī jiàn piē xia xǔ duō jiā yè mái yú huāng yuán zhī zhōng shēn wéi kě xī
可怜赫大卿自清明日缠上了这尼姑，到此三月有余，断送了性命，妻孥不能一见，撇下许多家业，埋于荒园之中，深为可惜！
yǒu xiǎo cí wèi zhèng tān huā de zhè yī fān nǐ zǒu cuò le lù
有小词为证：贪花的，这一番你走错了路。
qiān bù hé wàn bù hé bù gāi chán nà xiǎo ní gū
千不合，万不合，不该缠那小尼姑。
xiǎo ní gū shì zhēn sè guǐ pà nǐ chán tā bù guò
小尼姑是真色鬼，怕你缠他不过。
tóu pí r dōu léi guāng le lián xìng mìng yě wū hū
头皮儿都擂光了，连性命也呜呼！
mái zài jì mò de huāng yuán zhè yě shì tān huā de jié guǒ
埋在寂寞的荒园，这也是贪花的结果。
huà fēn liǎng tóu qiě shuō hè dà qīng hún jiā lù shì zì cóng qīng míng nà rì hè dà qīng yóu chūn qù le sì wǔ rì bú jiàn huí jiā zhī dào yòu zài nà gè chāng jiā liú liàn bù zài xīn shàng
话分两头，且说赫大卿浑家陆氏，自从清明那日赫大卿游春去了，四五日不见回家，只道又在那个娼家留恋，不在心上。
yǐ hòu shí lái rì bù huí jiào jiā rén gè jiā qù āi wèn dōu dào qīng míng zhī hòu cóng bù céng jiàn lù shì xīn shàng zháo máng
已后十来日不回，叫家人各家去挨问，都道清明之后，从不曾见，陆氏心上着忙。
kàn kàn yī yuè yǒu yú bú jiàn zōng jì lù shì zài jiā rì yè tí kū xiě xià zhāo zǐ gè chù zhān tiē bìng wú xià luò
看看一月有余，不见踪迹，陆氏在家日夜啼哭，写下招子，各处粘贴，并无下落。
hé jiā hǎo bù zháo jí
合家好不着急！
nà nián qiū jiān jiǔ yǔ hè jiā fáng zi dǎo huài shén duō
那年秋间久雨，赫家房子倒坏甚多。
yīn bú jiàn le jiā zhǔ wú xīn qì lǐ
因不见了家主，无心葺理。
zhí zhì shí yī yuè jiān fāng huàn jǐ gè jiàng rén xiū zào
直至十一月间，方唤几个匠人修造。
yī rì lù shì zì zǒu chū lái jì diǎn gōng chéng yī yǎn qū zhe gè jiàng rén yāo jiān xì yī tiáo yuān yāng tāo r yī xī rèn de shì zhàng fū shù yāo zhī wù chī le yī jīng
一日，陆氏自走出来，计点工程，一眼觑着个匠人，腰间系一条鸳鸯绦儿，依稀认得是丈夫束腰之物，吃了一惊。
lián máng huàn yā huán jiào nà jiàng rén jiě xià lái kàn
连忙唤丫环教那匠人解下来看。
zhè jiàng rén jiào zuò kuǎi sān ní shuǐ mù zuò jiàn jiàn jīng shú yǒu míng de sān liào jiàng
这匠人叫做蒯三，泥水木作，件件精熟，有名的三料匠。
hè jiā shì gè dǐng mén zhǔ gù gù cǐ jiā zhōng dà xiǎo wú bù rèn de
赫家是个顶门主顾，故此家中大小无不认得。
dāng bú jiàn zhǎng jiā niáng zǐ yào kàn lián máng jiě xià jiāo yú yā huán
当不见掌家娘子要看，连忙解下，交于丫环。
yā huán yòu dì yǔ lù shì
丫环又递与陆氏。
lù shì jiē zài shǒu zhōng fǎn fù zǐ xì yī rèn fēn háo bù chā
陆氏接在手中，反复仔细一认，分毫不差。
zhǐ yīn zhè tiáo tāo r yǒu fèn jiào tān yín làng zǐ míng zhòng bō rěn sè ní gū huò hū lín
只因这条绦儿，有分教：贪淫浪子名重播，稔色尼姑祸忽临。
yuán lái dāng chū mǎi zhè tāo r yí yàng liǎng tiáo fū qī gè xì qí yī
原来当初买这绦儿，一样两条，夫妻各系其一。
jīn rì jiàn le nà tāo wù shì rén fēi bù jué pū sù sù liú xià lèi lái jí jiào kuǎi sān wèn dào zhè tāo nǐ cóng hé chù de lái de
今日见了那绦，物是人非，不觉扑簌簌流下泪来，即叫蒯三问道：“这绦你从何处得来的？
kuǎi sān dào zài chéng wài yí gè ní gū ān lǐ shi de
”蒯三道：“在城外一个尼姑庵里拾的。
lù shì dào nà ān jiào shén me ān
”陆氏道：“那庵叫什么庵？
ní gū huàn shén míng zì
尼姑唤甚名字？
kuǎi sān dào zhè ān yǒu míng de fēi kōng ān
”蒯三道：“这庵有名的非空庵。
yǒu dōng xī liǎng yuàn dōng fáng jiào zuò kōng zhào xi fáng jiào zuò jìng zhēn hái yǒu jǐ gè bù céng tì fà de nǚ tóng
有东西两院，东房叫做空照，西房叫做静真，还有几个不曾剃发的女童。
lù shì yòu wèn nà ní gū yǒu duō shǎo nián jì le
”陆氏又问：“那尼姑有多少年纪了？
kuǎi sān dào dōu zhǐ hǎo èr shí lái suì dào yě yǒu shí fēn yán sè
”蒯三道：“都只好二十来岁，到也有十分颜色。
lù shì tīng le xīn zhōng chuǎi duó zhàng fū yí dìng liàn zhe nà liǎng gè ní gū yǐn tā ān zhōng le
陆氏听了，心中揣度：“丈夫一定恋着那两个尼姑，隐他庵中了。
wǒ rú jīn duō zhe jǐ gè rén jiāng le zhè tāo jiào kuǎi sān tóng qù zuò gè zhèng jiàn mǎn ān yī sōu zì rán chū lái de
我如今多着几个人将了这绦，叫蒯三同去做个证见，满庵一搜，自然出来的。
fāng cái zhuǎn bù hū yòu xiǎng dào yān zhī bú shì wǒ zhàng fu diào xià lái de
”方才转步，忽又想道：“焉知不是我丈夫掉下来的？
mò yào wǎng shā le chū jiā rén wǒ zài wèn tā gè bèi xì
莫要枉杀了出家人，我再问他个备细。
lù shì yòu jiào zhù kuǎi sān wèn dào nǐ zhè tāo jǐ shí shi de
”陆氏又叫住蒯三问道：“你这绦几时拾的？
kuǎi sān dào bù shàng bàn yuè
”蒯三道：“不上半月。
lù shì yòu xiǎng dào yuán lái bàn yuè zhī qián zhàng fū hái zài ān zhōng
陆氏又想道：“原来半月之前，丈夫还在庵中。
shì yǒu kě yí
事有可疑！
yòu wèn dào nǐ zài hé chǔ shi de
”又问道：“你在何处拾的？
kuǎi sān dào zài dōng yuàn xiāng fáng nèi tiān huā bǎn shàng shi de
”蒯三道：“在东院厢房内，天花板上拾的。
yě shì dà yǔ zhōng lín lòu le wū jiào wǒ qù fān wǎ gù cǐ shí dé
也是大雨中淋漏了屋，教我去翻瓦，故此拾得。
bù gǎn dòng wèn dà niáng zǐ wèi hé jiàn le cǐ tāo zhǐ guǎn pán wèn
不敢动问大娘子，为何见了此绦，只管盘问？
lù shì dào zhè tāo shì wǒ dà guān rén de
”陆氏道：“这绦是我大官人的。
zì cóng chūn jiān chū qù yī xiàng bìng wú zōng jī
自从春间出去，一向并无踪迹。
jīn rì jiàn le zhè tāo shào bù dé tāo zài nà lǐ rén zài nà lǐ
今日见了这绦，少不得绦在那里，人在那里。
rú jīn jiù yào tóng nǐ qù yǔ ní gū tǎo rén
如今就要同你去与尼姑讨人。
xún zhe dà guān rén huí lái zhào yī zhāo zǐ shàng chóng chóng xiè nǐ
寻着大官人回来，照依招子上重重谢你。
kuǎi sān tīng ba chī le yī jīng nà lǐ shuō qǐ
”蒯三听罢，吃了一惊：“那里说起！
què zài wǒ shēn shàng yào rén
却在我身上要人！
biàn dào tāo biàn shì wǒ shí dé shí bù zhī nǐ men dà guān rén shì tǐ
”便道：“绦便是我拾得，实不知你们大官人事体。
lù shì dào nǐ zài ān zhōng gòng zuò jǐ rì gōng zuò
”陆氏道：“你在庵中共做几日工作？
kuǎi sān dào xi yuàn gòng yǒu shí lái rì zhì jīn gōng qián shàng hái wǒ bù qīng li
”蒯三道：“西院共有十来日，至今工钱尚还我不清哩。
lù shì dào kě zēng jiàn wǒ dà guān rén zài tā ān lǐ me
”陆氏道：“可曾见我大官人在他庵里么？
kuǎi sān dào zhè gè bù gǎn shuō huǎng shēng huó biàn zuò le zhè jǐ rì rèn wǒ men chuān fáng rù hù què cóng bù céng jiàn dà guān rén de yǐng er
”蒯三道：“这个不敢说谎，生活便做了这几日，任我们穿房入户，却从不曾见大官人的影儿。
lù shì xiǎng dào ruò rén bù zài ān zhōng jiù yǒu cǐ tāo yě nán píng jù
陆氏想道：“若人不在庵中，就有此绦，也难凭据。
zuǒ sī yòu suàn xiǎng le yī huí nǎi dào zhè tāo zài ān zhōng bì dìng yǒu yīn
”左思右算，想了一回，乃道：“这绦在庵中，必定有因。
huò zhě cáng yú bié chù yě wèi kě zhī
或者藏于别处，也未可知。
shì cái kuǎi sān shuō ān zhōng hái shǎo gōng qián wǒ rú jīn shǎng tā yī liǎng yín zi jiào tā yǐ tǎo yín wèi míng bù shí qù dǎ tàn shào bù dé lù chū xiē guī jiǎo lái
适才蒯三说庵中还少工钱，我如今赏他一两银子，教他以讨银为名，不时去打探，少不得露出些圭角来。
nà shí zhe zài ní gū shēn shàng zì rán yǒu gè xià luò
那时着在尼姑身上，自然有个下落。
jí huàn guò kuǎi sān fēn fù rú cǐ rú cǐ nèn bān nèn bān
”即唤过蒯三，分付如此如此，恁般恁般。
xiān shǎng nǐ yī liǎng yín zi
“先赏你一两银子。
ruò dé le shí xìn lìng yǒu zhòng xiè
若得了实信，另有重谢。
nà jiàng rén xiān shuō yǒu yī liǎng yín zi hòu biān hái yǒu zhòng xiè mǎn kǒu yìng chéng rèn píng chāi qiǎn
”那匠人先说有一两银子，后边还有重谢，满口应承，任凭差遣。
lù shì huí dào fáng zhōng jiāng bái yín yī liǎng fù yǔ kuǎi sān zuò xiè huí jiā
陆氏回到房中，将白银一两付与，蒯三作谢回家。
dào le cì rì kuǎi sān ái dào fàn hòu màn màn de zǒu dào fēi kōng ān mén kǒu zhī jiàn xi yuàn de xiāng gōng zuò zài mén kǎn shàng xiàng zhe rì sè tuō kāi yī fú zhuō shī zi
到了次日，蒯三挨到饭后，慢慢的走到非空庵门口，只见西院的香公坐在门槛上，向着日色脱开衣服捉虱子。
kuǎi sān shàng qián jiào shēng xiāng gōng
蒯三上前叫声香公。
nà lǎo ér tái qǐ tóu lái rèn de shì kuǎi jiang biàn dào lián rì bú jiàn zěn me yǒu gōng fū xián zǒu
那老儿抬起头来，认得是蒯匠，便道：“连日不见，怎么有工夫闲走？
yuàn zhǔ zhèng yào xún nǐ zuò xiē xiǎo shēng huó lái de còu qiǎo
院主正要寻你做些小生活，来得凑巧。
kuǎi jiang jiàn shuō zhèng hé qí yì biàn dào bù zhī yuàn zhǔ yào zuò shèn me
”蒯匠见说，正合其意，便道：“不知院主要做甚么？
xiāng gōng dào shuō biàn nèn bān shuō lián wǒ yě bù zhī
”香公道：“说便恁般说，连我也不知。
tóng jìn qù wèn biàn xiǎo de
同进去问，便晓得。
bǎ yī fú shù hǎo yī tóng jìn lái
”把衣服束好，一同进来。
wān wān qū qū zhí dào lǐ biān jìng shì zhōng
湾湾曲曲，直到里边净室中。
jìng zhēn zuò zài nà lǐ xiě jīng
静真坐在那里写经。
xiāng gōng dào yuàn zhǔ kuǎi dài zhào zài cǐ
香公道：“院主，蒯待诏在此。
jìng zhēn bǎ bǐ fàng xià dào gāng yào zhe xiāng gōng lái jiào nǐ zuò shēng huó qià lái de zhèng hǎo
”静真把笔放下道：“刚要着香公来叫你做生活，恰来得正好。
kuǎi sān dào bù zhī yuàn zhǔ yào zuò shèn yàng shēng huó
”蒯三道：“不知院主要做甚样生活？
jìng zhēn dào fú qián nà zhāng gōng zhuō yuán shì zǔ chuán xià lái de nián shēn yuè jiǔ qī dōu là le
”静真道：“佛前那张供卓，原是祖传下来的，年深月久，漆都落了。
yī xiàng yào huàn méi yǒu gè shī zhǔ
一向要换，没有个施主。
qián rì méng qián nǎi nai fā xīn shè xià jǐ gēn mù zǐ jīn yào zhào yī dōng yuàn yì bān zuò zhāng fó guì xuǎn zhe míng rì shì gè jí qī biàn yào dòng shǒu
前日蒙钱奶奶发心舍下几根木子，今要照依东院一般做张佛柜，选着明日是个吉期，便要动手。
bì děi nǐ qīn shǒu zhì zào
必得你亲手制造；
nà yàng méi yòng fù shǒu yí gè yě chéng bù dé de
那样没用副手，一个也成不得的。
gōng qián suǒ xìng yī bìng ba
工钱索性一并罢。
kuǎi sān dào nèn yàng míng rì zhǔn lái
蒯三道，“恁样，明日准来。
kǒu zhōng biàn shuō liǎng zhī yǎn sì xià qiáo kàn
”口中便说，两只眼四下瞧看。
jìng shì nèi kōng kōng de liào méi gè suǒ zài yǐn cáng
静室内空空的，料没个所在隐藏。
jí biàn zhuǎn shēn yí lù chū lái dōng zhāng xī wàng xiǎng dào zhè tāo zài dōng yuàn shi de hái gāi dào nà biān qù dǎ tàn
即便转身，一路出来，东张西望，想道：“这绦在东院拾的，还该到那边去打探。
zǒu chū yuàn mén bié le xiāng gōng jīng dào dōng yuàn
”走出院门，别了香公，经到东院。
jiàn yuàn mén bàn kāi bàn yǎn bǎ yǎn zhāng kàn bìng bù jiàn gè rén r
见院门半开半掩，把眼张看，并不见个人儿。
qīng qīng de ái jiāng jìn qù niē shǒu niē jiǎo zhú bù bù zǒu rù
轻轻的挨将进去，捏手捏脚逐步步走入。
jiàn suǒ zhe de kōng fáng biàn cóng mén fèng zhōng zhāng wàng bìng wú shēng xi
见锁着的空房，便从门缝中张望，并无声息。
què zǒu dào chú fáng mén shǒu zhǐ tīng de lǐ biān xiào shēng biàn lì dìng le jiǎo bǎ yǎn xiàng chuāng zhōng yī qū jiàn liǎng gè nǚ tóng jiǎo zuò yī tuán wán shuǎ
却走到厨房门首，只听得里边笑声，便立定了脚，把眼向窗中一觑，见两个女童搅做一团顽耍。
xū yú jiān xiǎo de diē dǎo zài dì dà de biàn káng qǐ shuāng zú kuà shàng shēn qù xué nán rén xíng shì pěng zhe qīn zuǐ
须臾间，小的跌倒在地，大的便扛起双足，跨上身去，学男人行事，捧着亲嘴。
xiǎo de biàn hǎn
小的便喊。
dà de dào kǒng r yě bèi rén nòng dà le hái yào jiào hǎn
大的道：“孔儿也被人弄大了，还要叫喊！
kuǎi sān zhèng kàn de dé yì hū dì yí gè pēn tì jīng de nà liǎng gè nǚ tóng lián máng tiào qǐ wèn dào nà gè
”蒯三正看得得意，忽地一个喷嚏，惊得那两个女童连忙跳起，问道：“那个？
kuǎi sān zǒu jìn qián qù dào shì wǒ
”蒯三走近前去，道：“是我。
yuàn zhǔ kě zài jiā me
院主可在家么？
kǒu zhōng biàn shuō xīn nèi què xiǎng zhe liǎng gè jǔ dòng rěn xiào bú zhù gé de xiào le yī shēng
”口中便说，心内却想着两个举动，忍笑不住，格的笑了一声。
nǚ tóng jué dào bèi tā kàn jiàn liǎn dōu hóng le dào kuǎi dài zhào yǒu shèn shuō huà
女童觉道被他看见，脸都红了，道：“蒯待诏，有甚说话？
kuǎi sān dào méi yǒu shén huà yào wèn yuàn zhǔ jiè gōng qián yòng yòng
”蒯三道：“没有甚话，要问院主借工钱用用。
nǚ tóng dào shī fu bù zài jiā lǐ gǎi rì lái ba
”女童道：“师父不在家里，改日来罢。
kuǎi sān jiàn huí le bù hǎo jìn qù zhǐ de fù shēn chū yuàn
蒯三见回了，不好进去，只得复身出院。
liǎng gè nǚ tóng bǎ mén guān shàng kǒu nèi mà dào zhè mán zǐ hǎo xiàng zuò zéi de shēng xī bú jiàn yǐ dào chú xià le nèn yàng kě wù
两个女童把门关上，口内骂道：“这蛮子好像做贼的，声息不见，已到厨下了，恁样可恶！
kuǎi sān míng míng tīng de wèi jiàn shí jī bù hǎo fā zuò yí lù sī xiǎng kǒng r bèi rén nòng dà zhè jù huà suī bù shèn míng bái què yě yǒu xiē qiāo qī
”蒯三明明听得，未见实迹，不好发作，一路思想：“‘孔儿被人弄大’，这句话虽不甚明白，却也有些跷蹊。
qiě dào míng rì zài lái tàn tīng
且到明日再来探听。
zhì cì rì zǎo shàng dài zhe jiā huo jìng dào xi yuàn jiāng mù zǐ liàng huà chǐ cùn yùn dòng fǔ jù cái jié
至次日早上，带着家伙，径到西院，将木子量划尺寸，运动斧锯裁截。
shǒu zhōng suī zuò jiā huǒ yī xīn chá tīng hè dà qīng xiāo xī
手中虽做家伙，一心察听赫大卿消息。
yuē mò wèi pái shí fēn jìng zhēn zǒu chū guān kàn
约莫未牌时分，静真走出观看。
liǎng xià shuō le yī huí xián huà
两下说了一回闲话。
hū rán tái tóu jiàn xiāng dēng zhōng huǒ miè biàn jiào nǚ tóng qù qǔ huǒ
忽然抬头见香灯中火灭，便教女童去取火。
nǚ tóng qù bù duō shí jiāng chū yí gè dēng zhǎn huǒ ér fàng zài zhuó shàng biàn qù jiě shéng fàng nà dēng xiāng
女童去不多时，将出一个灯盏火儿，放在卓上，便去解绳，放那灯香。
bù xiǎng shéng zi fàng de tè sōng le nà zhǎn dēng wàng xià zhí liū
不想绳子放得忒松了，那盏灯望下直溜。
shì yǒu còu qiǎo wù yǒu ǒu rán xiāng dēng gāng là xià lái qià hǎo jìng zhēn lì zài qí xià bù wāi bù xié zhèng dǎ zài tā de tóu shàng
事有凑巧，物有偶然，香灯刚落下来，恰好静真立在其下，不歪不斜，正打在他的头上。
pū de yī shēng nà zhǎn dēng suì zuò liǎng piàn zhè yóu cóng tóu zhí jiāo dào dǐ
扑的一声，那盏灯碎做两片，这油从头直浇到底。
jìng zhēn xīn zhōng dà nù yě bù gù shēn shàng yóu wū gǎn shàng qián yī bǎ jiū zhù nǚ tóng tóu fà luàn dǎ luàn tī kǒu zhōng mà zhe sāo jīng yín fù chāng gēn bèi rén rù hūn le quán bù zhào guǎn wū wǒ yī shēn yī fú
静真心中大怒，也不顾身上油污，赶上前一把揪住女童头发，乱打乱踢，口中骂着：“骚精淫妇娼根，被人入昏了，全不照管，污我一身衣服！
kuǎi sān piē xia shǒu zhōng fǔ záo máng lái jiě quàn kāi le
蒯三撇下手中斧凿，忙来解劝开了。
jìng zhēn nù qì wèi xi yī tóu zǒu yī tóu mà wǎng lǐ biān gēng huàn yī fú qù le
静真怒气未息，一头走，一头骂，往里边更换衣服去了。
nà nǚ tóng dǎ dī tóu fà sàn zuò yī bèi āi āi ér kū jiàn tā jìn qù kǒu zhōng nán nán de dào dǎ fān le yóu biàn nèn bān dǎ mà
那女童打的头发散做一背，哀哀而哭，见他进去，口中喃喃的道：“打翻了油便恁般打骂！
nǐ huó huó nòng sǐ le rén gāi wèn shèn me zuì li
你活活弄死了人，该问甚么罪哩？
kuǎi sān tīng de zhè huà jí máng lái wèn
”蒯三听得这话，即忙来问。
zhèng shì
正是：
qíng zhī yǔ shì gōu hé xiàn cóng tóu diào chū shì fēi lái
情知语似钩和线，从头钓出是非来。
yuán lái zhè nǚ tóng nián jì yě zài dāng shí chū qǐ jiàn hè dà qīng yǔ jìng zhēn bǎi bān xì nòng xīn zhōng yě yù de cháng cháng zī wèi
原来这女童年纪也在当时，初起见赫大卿与静真百般戏弄，心中也欲得尝尝滋味。
zěn nài jìng zhēn qíng xìng lì hài bǐ kōng zhào dà bù xiāng tóng jí yào niān suān chī cù
怎奈静真情性利害，比空照大不相同，极要拈酸吃醋。
zhǐ wèi kōng zhào shì shǒu shì zhī rén gū róng le tā
只为空照是首事之人，姑容了他。
hàn zi dào le zì jǐ fáng tóu hú lún chī zài dǔ zi hái xián bù gòu zěn kěn fàng xiē xū kòng xì yú rén
汉子到了自己房头，囫囵吃在肚子，还嫌不够，怎肯放些须空隙与人！
nǚ tóng hán rěn le duō shí xián hèn zài xīn
女童含忍了多时，衔恨在心。
jīn rì qì nù jiān yī shí bǎ zhēn huà shuō chū bù xiǎng zhèng còu le kuǎi sān zhī qù
今日气怒间，一时把真话说出，不想正凑了蒯三之趣。
dāng xià kuǎi sān wèn dào tā zěn me nòng sǐ le rén
当下蒯三问道：“他怎么弄死了人？
nǚ tóng dào yǔ dōng fáng zhèi xiē yín fù rì yè lún liú kuài huó jiāng yí gè hè jiàn shēng duàn sòng le
”女童道：“与东房这些淫妇，日夜轮流快活，将一个赫监生断送了。
kuǎi sān dào rú jīn zài nà lǐ
”蒯三道：“如今在那里？
nǚ tóng dào dōng fáng hòu yuán dà bǎi shù xià mái de bú shì
”女童道：“东房后园大柏树下埋的不是？
kuǎi sān hái yào wèn shí xiāng gōng zǒu jiāng chū lái biàn dà jiā zhù kǒu
”蒯三还要问时，香公走将出来，便大家住口。
nǚ tóng zì kū xiàng lǐ biān qù le
女童自哭向里边去了。
kuǎi sān sī liàng zhè huà yǔ zuó rì dōng yuàn nǚ tóng de zhèng shì àn hé yǎn jiàn de zhè shì yǒu jiǔ fēn le
蒯三思量这话，与昨日东院女童的正是暗合，眼见得这事有九分了。
bú dào wǎn zhǐ tuī yǒu shì shōu shí jiā huo yī kǒu qì pǎo zhì hè jiā qǐng chū lù shì niáng zǐ jiāng shàng xiàng shì yī yī shuō zhī
不到晚，只推有事，收拾家伙，一口气跑至赫家，请出陆氏娘子，将上项事一一说知。
lù shì jiàn shuō zhàng fū sǐ le fàng shēng dà kū
陆氏见说丈夫死了，放声大哭。
lián yè qǐng qīn zú zhōng shāng yì tíng dāng jiù liú kuǎi sān zài jiā sù xiē
连夜请亲族中商议停当，就留蒯三在家宿歇。
dào cì zǎo huàn jí tóng pú gòng yǒu èr shí lái rén dài le chú tou tiě qiāo fǔ tóu zhī lèi lù shì bǎ hái zi jiào yǎng niang kān guǎn chéng zuò jiào zi fēng yǒng ér lái
到次早，唤集童仆，共有二十来人，带了锄头铁锹斧头之类，陆氏把孩子教养娘看管，乘坐轿子，蜂涌而来。
nà ān lí chéng bù guò sān lǐ zhī de qǐng kè jiù dào le
那庵离城不过三里之地，顷刻就到了。
lù shì xià le jiào zi liú yī bàn rén zài mén kǒu bǎ zhù qí yú de dān zhe chú tou tiě qiāo suí lù shì jìn qù
陆氏下了轿子，留一半人在门口把住，其余的担着锄头铁锹，随陆氏进去。
kuǎi sān zài qián yǐn lù jìng lái dào dōng yuàn kòu mén
蒯三在前引路，径来到东院扣门。
nà shí ān mén suī kāi ní gū men fāng cái qǐ shēn
那时庵门虽开，尼姑们方才起身。
xiāng gōng tīng de kòu mén chū lái kāi kàn jiàn yǒu nǚ kè zhī dào shì shāo xiāng de jìn qù bào yǔ kōng zhào zhī dào
香公听得扣门，出来开看，见有女客，只道是烧香的，进去报与空照知道。
nà kuǎi sān rèn de lǐ miàn lù jìng yǐn zháo zhòng rén yī zhí wàng lǐ biān jìng chuǎng pī miàn yù zhe kōng zhào
那蒯三认得里面路径，引着众人，一直望里边径闯，劈面遇着空照。
kōng zhào jiàn kuǎi sān yǐn zháo nǚ kè biàn dào yuán lái shì kuǎi dài zhào de zhái juàn
空照见蒯三引着女客，便道：“原来是蒯待诏的宅眷。
shàng qián xiāng yíng
”上前相迎。
kuǎi sān lù shì yě bù dā yìng jiāng tā jǐ zài bàn biān
蒯三、陆氏也不答应，将他挤在半边。
zhòng rén yī liú yān xiàng yuán zhōng qù le
众人一溜烟向园中去了。
kōng zhào jiàn shì tóu yǒng měng bù zhī yǒu shèn yuán gù suí jiǎo yě gǎn dào yuán zhōng
空照见势头勇猛，不知有甚缘故，随脚也赶到园中。
jiàn zhòng rén bú dào bié chù jìng zhì dà bǎi shù xià yùn qǐ chú tou tiě pá sì xià luàn qiào
见众人不到别处，径至大柏树下，运起锄头铁耙，四下乱撬。
kōng zhào zhī shì yǐ fā jué jīng de miàn rú tǔ sè lián máng fù shēn jìn lái duì zhe nǚ tóng dào bù hǎo le
空照知事已发觉，惊得面如土色，连忙覆身进来，对着女童道：“不好了！
hè láng shì fā le
赫郎事发了！
kuài xiē suí wǒ lái táo mìng
快些随我来逃命！
liǎng gè nǚ tóng dōu yě xià de mù zhēng kǒu dāi gēn zhe kōng zhào qìng shēn ér zǒu
”两个女童都也吓得目睁口呆，跟着空照罄身而走。
fāng dào fó táng qián xiāng gōng lái bào shuō ān mén kǒu bù zhī wéi shèn xǔ duō rén shǒu zhu bù róng wǒ chū qù
方到佛堂前，香公来报说：“庵门口不知为甚，许多人守住，不容我出去。
kōng zhào lián shēng jiào kǔ yě
”空照连声叫：“苦也！
qiě wǎng xi yuàn qù zài chǔ
且往西院去再处。
sì rén fēi zǒu dào xi yuàn qiāo kāi yuàn mén fēn fù xiāng gōng bì shang tǎng yǒu rén lái kòu qiě wù yào kāi
”四人飞走到西院，敲开院门，分付香公闭上：“倘有人来扣，且勿要开。
gǎn dào lǐ biān
”赶到里边。
nà shí jìng zhēn hái wèi qǐ shēn mén shàng bì zhe
那时静真还未起身，门上闭着。
kōng zhào yī piàn shēng luàn dǎ
空照一片声乱打。
jìng zhēn tīng dé kōng zhào shēng yīn jí máng qǐ lái chuān zhe yī fú zǒu chū wèn dào shī dì wéi shèn zhè bān máng luàn
静真听得空照声音，急忙起来，穿着衣服，走出问道：“师弟为甚这般忙乱？
kōng zhào dào hè láng shì tǐ bù zhī nà gè lòu le xiāo xī
”空照道：“赫郎事体，不知那个漏了消息。
kuǎi mù jiàng zhè tiān shā de tóng le xǔ duō rén jìng gǎn jìn hòu yuán rú jīn zài nà lǐ fā jué le
蒯木匠这天杀的，同了许多人径赶进后园，如今在那里发掘了。
wǒ yù yào táo zǒu xiāng gōng shuō mén qián yǐ yǒu rén bǎ shǒu chū qù bù dé tè lái yǔ nǐ shāng yì
我欲要逃走，香公说门前已有人把守，出去不得，特来与你商议。
jìng zhēn jiàn shuō chī zhè yī jīng què yě bù xiǎo shuō dào kuǎi jiang zuó rì yě zài zhè lǐ zuò shēng huó rú hé jīn rì biàn yǐn rén lái
”静真见说，吃这一惊，却也不小，说道：“蒯匠昨日也在这里做生活，如何今日便引人来？
què yòu zhī de nèn bān xiáng xì
却又知得恁般详细。
bì dìng shì wǒ ān zhōng yǒu rén zǒu lòu xiāo xi zhè nú gǒu fāng cái qù bào xīn wén
必定是我庵中有人走漏消息，这奴狗方才去报新闻。
bù rán hé yóu xiǎo de wǒ men de yǐn shì
不然，何由晓得我们的隐事？
nà nǚ tóng zài páng wén de ào huǐ zuó rì shī yán hǎo shēng jīng huáng
”那女童在旁闻得，懊悔昨日失言，好生惊惶。
dōng yuàn nǚ tóng dào kuǎi jiang yǒu xīn xiǎng fēi yī rì le
东院女童道：“蒯匠有心，想非一日了。
qián rì biàn qiāo qiāo zhí dào wǒ jiā chú xià lái dǎ tīng xiāo hào bèi wǒ men fā zuò chū mén
前日便悄悄直到我家厨下来打听消耗，被我们发作出门。
dàn bù zhī nà gè xiè lòu de
但不知那个泄漏的？
kōng zhào dào zhè shì qiě màn lǐ lùn
”空照道：“这事且慢理论。
zhǐ shì rú jīn què zěn me chù
只是如今却怎么处？
jìng zhēn dào gèng wú bié fǎ zhǐ yǒu yí gè zǒu zì
”静真道：“更无别法，只有一个走字。
kōng zhào dào mén qián yǒu rén bǎ shǒu
”空照道：“门前有人把守。
jìng zhēn dào qiě hòu hòu mén
”静真道：“且后后门。
xiān jiào xiāng gōng dǎ tàn huí shuō bìng wú yī rén
”先教香公打探，回说并无一人。
kōng zhào dà xǐ yī miàn jiào xiāng gōng bǎ wài biān mén hù yí lù guān suǒ zì jǐ dào fáng zhōng qǔ le xiē yín liǎng qí yú jìn jiē qì xià
空照大喜，一面教香公把外边门户一路关锁，自己到房中取了些银两，其余尽皆弃下。
lián xiāng gōng gòng shì qī rén yī qí chū le hòu mén yě bǎ suǒ r suǒ le
连香公共是七人，一齐出了后门，也把锁儿锁了。
kōng zhào dào rú jīn zǒu zài nà lǐ qù duǒ hǎo
空照道：“如今走在那里去躲好？
jìng zhēn dào dà lù shàng zǒu bì rán bèi rén yù jiàn xū cóng pì lù ér qù wǎng jí lè ān zàn bì
”静真道：“大路上走，必然被人遇见，须从僻路而去，往极乐庵暂避。
cǐ chù rén yān xī shǎo wú rén zhī jué
此处人烟稀少，无人知觉。
le yuán yǔ nǐ wǒ qíng fèn yòu hǎo liào bù tuī cí
了缘与你我情分又好，料不推辞。
dài shì píng dìng zài zuò qū chǔ
待事平定，再作区处。
kōng zhào lián shēng dào shì bù guǎn dì shàng gāo dī wàng zhe xiǎo jìng luò huāng ér zǒu tóu jí lè ān duǒ bì bù zài huà xià
”空照连声道是，不管地上高低，望着小径，落荒而走，投极乐庵躲避，不在话下。
qiě shuō lù shì tóng kuǎi sān zhòng rén zài bǎi shù xià yī qí zhuó lì chú kāi miàn shàng tǔ ní lù chū shí huī dōu dào shì le
且说陆氏同蒯三众人，在柏树下一齐着力，锄开面上土泥，露出石灰，都道是了。
nà shí huī jīng le shuǐ bìng zuò yí kuài jí qiè bù néng de suì
那石灰经了水，并做一块，急切不能得碎。
nòng le dà yī huí fāng cái kàn jiàn cái gài
弄了大一回，方才看见材盖。
lù shì biàn fàng shēng tí kū
陆氏便放声啼哭。
zhòng rén yòng tiě qiāo kěn qù liǎng biān shí huī nà cái gài què bù néng kāi
众人用铁锹垦去两边石灰，那材盖却不能开。
wài biān bǎ mén de děng de xīn jiāo dōu bēn jìn lái guān kàn zhèng jiàn nòng dé bù liǎo bù dāng yī qí shàng qián xiāng bāng jué jiāng xià qù bǎ guān mù nòng fú tí qǐ fǔ tóu kǎn kāi guān gài
外边把门的等得心焦，都奔进来观看，正见弄得不了不当，一齐上前相帮，掘将下去，把棺木弄浮，提起斧头，砍开棺盖。
dǎ kāi kàn shí bú shì nán zǐ què shì yí gè ní gū
打开看时，不是男子，却是一个尼姑。
zhòng rén jiàn le dōu huāng zuò yī duī yě bù qù xì rèn jù miàn miàn xiāng qù jí bǎ cái gài yǎn hǎo
众人见了，都慌做一堆，也不去细认，俱面面相觑，急把材盖掩好。
shuō huà de wǒ qiě wèn nǐ hè dà qīng sǐ wèi zhōu nián suī rán méi yǒu tóu fà fū qī zhī jiān nán dào jiù rèn bù chū le
说话的，我且问你：赫大卿死未周年，虽然没有头发，夫妻之间，难道就认不出了？
kàn guān yǒu suǒ bù zhī
看官有所不知。
nà hè dà qīng chū chū mén shí hóng hóng bái bái shì gè jùn qiào zǐ dì zài ān zhōng de le qiè zhèng jiǔ wò chuáng rù sǐ shí zhǐ shèng dé yī bǎ kū gǔ
那赫大卿初出门时，红红白白，是个俊俏子弟，在庵中得了怯症，久卧床褥，死时只剩得一把枯骨。
jiù shì yǐn jìng zì zhào yě rèn bù chū dāng chū běn shēn le
就是引镜自照，也认不出当初本身了。
kuàng qiě zhòu rán jiàn le gè guāng tóu zěn de bù rèn zuò ní gū
况且骤然见了个光头，怎的不认做尼姑？
dāng xià lù shì dào mán yuàn kuǎi sān qǐ lái dào tè dì jiào nǐ tàn tīng zěn me bù wèn gè dí què què lái xū bào
当下陆氏到埋怨蒯三起来，道：“特地教你探听，怎么不问个的确，却来虚报？
rú jīn nòng zhè bǎ xì
如今弄这把戏；
rú hé shì hǎo
如何是好？
kuǎi sān dào zuó rì xiǎo ní míng míng shuō de rú hé shì xū bào
”蒯三道：“昨日小尼明明说的，如何是虚报？
zhòng rén dào jiàn jīn shì gè ní gū le hái qiáng biàn dào nà lǐ qù
”众人道：“见今是个尼姑了，还强辩到那里去！
kuǎi sān dào mò bù jué cuò le
蒯三道：“莫不掘错了？
zài zài nà biān kěn xià qù kàn
再在那边垦下去看。
nèi zhōng yǒu gè lǎo nián qīn qī dào bù kě bù kě
”内中有个老年亲戚道：“不可，不可！
lǜ shàng shuō kāi guān jiàn shī zhě zhǎn
律上说，开棺见尸者斩。
kuàng fā jué fén mù yě gāi shì gè zhǎn zuì
况发掘坟墓，也该是个斩罪。
mù jīn wǒ men yǐ xiān fàn zhe le tǎng zài jué qǐ yí gè ní gū dào qù dǐng liǎng gè zhǎn zuì bù chéng
目今我们已先犯着了，倘再掘起一个尼姑，到去顶两个斩罪不成？
bù rú kuài qù gào guān jū zuó rì shuō de xiǎo ní lái wèn fāng cái chě gè liǎng píng
不如快去告官，拘昨日说的小尼来问，方才扯个两平。
ruò bèi ní gū xiān gào dào shì lǎo dà lì hài
若被尼姑先告，到是老大利害。
zhòng rén qí shēng dào shì
”众人齐声道是。
jí máng yǐn zháo lù shì jiù zǒu lián chú tou jiā huo dào qì xià le
急忙引着陆氏就走，连锄头家伙到弃下了。
cóng lǐ biān zhí zhì ān mén kǒu bìng wú yí gè ní gū
从里边直至庵门口，并无一个尼姑。
nà lǎo zhě yòu dào bù hǎo le
那老者又道：“不好了！
zhèi xiē ní gū bú shì qù jiào dì fāng yí dìng xiān qù gào zhuàng le kuài zǒu kuài zǒu
这些尼姑，不是去叫地方，一定先去告状了，快走，快走！
xià de zhòng rén yī gè gè xīn xià huāng zhāng bǎ bù néng tuō lí le cǐ chù
”吓得众人一个个心下慌张，把不能脱离了此处。
jiào lù shì shàng le jiào zi fēi yě sì luàn pǎo wàng xīn gàn xiàn qián lái bǐng guān
教陆氏上了轿子，飞也似乱跑，望新淦县前来禀官。
jìn de chéng shí qīn qī men jiù duǒ qù le yī bàn
进得城时，亲戚们就躲去了一半。
zhèng shì huà fēn liǎng tóu què shì lù shì dài lái rén zhòng nèi yǒu gè gù gōng rén jiào zuò máo pō pí zhī dào guān zhōng hái yǒu shén dōng xī shǎn zài yī biān ràng zhòng rén qù hòu jiē kāi cái gài xiān qǐ yī fú shàng xià yī fān gèng wú bié wù
正是话分两头，却是陆氏带来人众内，有个雇工人，叫做毛泼皮，只道棺中还有甚东西，闪在一边，让众人去后，揭开材盖，掀起衣服，上下一翻，更无别物。
yě shì shù hé dāng rán bù zhī zěn dì yī chě nà kù zi zhí tùn xià lái lù chū nà jiàn huà r
也是数合当然，不知怎地一扯，那裤子直褪下来，露出那件话儿。
máo pō pí kàn le xiào dào yuán lái bú shì ní gū què shì hé shàng
毛泼皮看了笑道：“原来不是尼姑，却是和尚。
yī jiù jiāng cái gài hǎo zǒu chū lái sì chù zhāng wàng
”依旧将材盖好，走出来四处张望。
jiàn méi yǒu rén jiù chì dào yí gè fáng lǐ zhèng shì kōng zhào de jìng shì
见没有人，就踅到一个房里，正是空照的净室。
zhǐ jiǎn xì ruǎn qǔ le jǐ jiàn chuāi zài huái lǐ lí le fēi kōng ān
只拣细软取了几件，揣在怀里，离了非空庵。
jí jí zhuī dào xiàn qián zhèng zhí zhī xiàn xiàng gōng zài wài bài kè lù shì hé zhòng rén zài nà lǐ cì hou
急急追到县前，正值知县相公在外拜客，陆氏和众人在那里伺候。
máo pō pí shàng qián dào bú yào zháo máng wǒ fàng bu xià yòu zhuàn qù xiāng kàn
毛泼皮上前道：“不要着忙：我放不下，又转去相看。
suī bú shì dà guān rén què yě bú shì ní gū dào shì gè hé shàng
虽不是大官人，却也不是尼姑，到是个和尚。
zhòng rén dōu huān xǐ dào rú cǐ hái hǎo
”众人都欢喜道：“如此还好！
zhǐ bù zhī zhè hé shàng shì shèn sì lǐ què bèi nà ní gū móu sǐ
只不知这和尚，是甚寺里，却被那尼姑谋死？
nǐ dào tiān xià yǒu nèn bān qiǎo shì
你道天下有恁般巧事！
zhèng shuō jiān páng biān zǒu chū yí gè lǎo hé shàng lái wèn dào yǒu shèn hé shàng móu sǐ zài nà gè ní gū ān lǐ
正说间，旁边走出一个老和尚来，问道：“有甚和尚，谋死在那个尼姑庵里？
zěn me yí gè mú yàng
怎么一个模样？
zhòng rén dào shì chéng wài fēi kōng ān dōng yuàn yí gè cháng cháng de huáng shòu xiǎo hé shàng xiàng sǐ bù duō shí li
”众人道：“是城外非空庵东院，一个长长的黄瘦小和尚，像死不多时哩。
lǎo hé shàng jiàn shuō biàn dào rú cǐ shuō lái yí dìng shì wǒ de tú dì le
”老和尚见说，便道：“如此说来，一定是我的徒弟了。
zhòng rén wèn dào nǐ tú dì rú hé què sǐ zài nà lǐ
”众人问道：“你徒弟如何却死在那里？
lǎo hé shàng dào lǎo sēng shì wàn fǎ sì zhù chí jué yuán yǒu gè tú dì jiào zuò qù fēi jīn nián èr shí liù suì zhuān yī bù xué zhǎng jùn lǎo sēng guǎn tā bù xià
”老和尚道：“老僧是万法寺住持觉圆，有个徒弟叫做去非，今年二十六岁，专一不学长浚老僧管他不下。
zì jīn bā yuè jiān chū qù zhì jīn bú jiàn huí lái
自今八月间出去，至今不见回来。
tā de fù mǔ yòu jí hù duǎn
他的父母又极护短。
bù shuō ér zi bù xué hǎo fǎn gào xiǎo sēng móu sǐ jīn rì zài cǐ hòu shěn
不说儿子不学好，反告小僧谋死，今日在此候审。
ruò de sǐ de guǒ rán shì tā yě chū tuō le lǎo sēng
若得死的果然是他，也出脱了老僧。
máo pō pí dào lǎo shī fu nǐ ruò kěn qǐng wǒ yǐn nǐ qù kàn rú hé
”毛泼皮道：“老师父，你若肯请我，引你去看如何？
lǎo hé shàng dào ruò de rú cǐ kě zhī hǎo me
”老和尚道：“若得如此，可知好么！
zhèng dài zǒu dòng zhī jiàn yí gè lǎo ér tóng zhe yí gè pó zǐ gǎn shàng lái bǎ lǎo hé shàng jiē lián liǎng gè bā zhǎng mà dào nǐ zhè zéi tū
正待走动，只见一个老儿，同着一个婆子，赶上来，把老和尚接连两个巴掌，骂道：“你这贼秃！
bǎ wǒ ér zi móu sǐ zài nà lǐ
把我儿子谋死在那里？
lǎo hé shàng dào bú yào rǎng nǐ ér zi rú jīn yǒu zhe là le
”老和尚道：“不要嚷，你儿子如今有着落了。
nà lǎo ér dào rú jīn zài nà lǐ
”那老儿道：“如今在那里？
lǎo hé shàng dào nǐ ér zi yǔ fēi kōng ān ní gū chuàn hǎo bù zhī zěn yàng sǐ le mái zài tā hòu yuán
”老和尚道：“你儿子与非空庵尼姑串好，不知怎样死了，埋在他后园。
zhǐ zhe máo pō pí dào zhè wèi biàn shì zhèng jiàn
”指着毛泼皮道：“这位便是证见。
chě zhe tā biàn zǒu
扯着他便走。
nà lǎo ér tóng pó zǐ yī qí gēn lái zhí dào fēi kōng ān
那老儿同婆子一齐跟来，直到非空庵。
nà shí ān bàng rén jiā jìn jiē xiǎo de ruò lǎo ruò yòu jù lái guān kàn
那时庵傍人家尽皆晓得，若老若幼，俱来观看。
máo pō pí yǐn zháo lǎo hé shàng zhí zhì lǐ biān
毛泼皮引着老和尚，直至里边。
zhī jiàn yī jiān fáng lǐ yǒu rén jiào xiǎng
只见一间房里，有人叫响。
máo pō pí tuī mén jìn qù kàn shí què shì yí gè jiāng sǐ de lǎo ní gū shuì zài chuáng shàng jiào hǎn dù lǐ è le rú hé bù jiāng fàn lái wǒ chī
毛泼皮推门进去看时，却是一个将死的老尼姑，睡在床上叫喊：“肚里饿了，如何不将饭来我吃？
máo pō pí yě bù guǎn tā yī jiù bǎ mén yè shàng le tóng lǎo hé shàng dào hòu yuán bǎi shù xià chě kāi cái gài
”毛泼皮也不管他，依旧把门拽上了，同老和尚到后园柏树下，扯开材盖。
nà pó zǐ tóng lǎo ér cā mó lǎo yǎn zǐ xì rèn kàn yī xī yǒu xiē xiāng xiàng biàn fàng shēng dà kū
那婆子同老儿擦磨老眼仔细认看，依稀有些相像，便放声大哭。
kàn de rén dōu yōng zài zuò yī duī
看的人都拥在做一堆。
wèn qǐ gēn yóu máo pō pí zhǐ shǒu huà jiǎo pōu shuō nà shì
问起根由，毛泼皮指手划脚，剖说那事。
lǎo hé shàng jiàn tā rèn le zhǐ yào chū tuō zì jǐ bù guǎn zhēn jiǎ yī bǎ chě dào qù qù qù nǐ ér zi yǒu le kuài qù bǐng guān ná ní gū qù shěn wèn míng bái zài kū wèi chí
老和尚见他认了，只要出脱自己，不管真假，一把扯道：“去，去，去，你儿子有了，快去禀官，拿尼姑去审问明白，再哭未迟。
nà lǎo ér zhǐ de zhù le bǎ cái gài hǎo lí le fēi kōng ān fēi bēn jìn chéng
”那老儿只得住了，把材盖好，离了非空庵，飞奔进城。
dào xiàn qián shí qià hǎo zhī xiàn xiàng gōng fāng huí
到县前时，恰好知县相公方回。
nà jū lǎo hé shàng de chāi rén bú jiàn le yuán bèi gào sì chù xún mì bēn le gè mǎn tóu hàn
那拘老和尚的差人，不见了原被告，四处寻觅，奔了个满头汗。
hè jiā zhòng rén jiàn máo pō pí lǎo hé shàng dào le dōu lái wèn dào kě zhēn shì nǐ tú dì me
赫家众人见毛泼皮老和尚到了，都来问道：“可真是你徒弟么？
lǎo hé shàng dào qiān zhēn wàn zhēn
”老和尚道：“千真万真！
zhòng rén dào jì rú cǐ bìng zuò yī shì jìn qù bǐng ba
”众人道：“既如此，并做一事，进去禀罢。
chāi rén dài yī gān rén qí dào lǐ biān guì xià
”差人带一干人齐到里边跪下。
dào xiān shì hè jiā rén shǎng qù bǐng shuō jiā zhǔ bú jiàn yuán yóu bìng jiàn kuǎi jiang sī tāo jí ān zhōng xiǎo ní suǒ shuō kāi guān què shì hé shàng shī shǒu qián hòu shì yī yī xì bǐng
到先是赫家人上去禀说家主不见缘由，并见蒯匠丝绦，及庵中小尼所说，开棺却是和尚尸首，前后事一一细禀。
rán hòu lǎo hé shàng shàng qián bǐng shuō shì tā tú dì sān yuè qián mò rán chū qù bù xiǎng sǐ zài ní gū ān lǐ bèi yī fù mǔ jié gào
然后老和尚上前禀说，是他徒弟，三月前蓦然出去，不想死在尼姑庵里，被伊父母讦告。
jīn rì yǐ jiàn míng bái yǔ xiǎo sēng wú gān wàng qǐ chāo huō
“今日已见明白，与小僧无干，望乞超豁。
zhī xiàn xiàng gōng wèn nà lǎo ér dào guǒ shì nǐ de ér zi me
”知县相公问那老儿道：“果是你的儿子么？
bú yào cuò le
不要错了。
lǎo ér bǐng dào zhèng shì xiǎo rén de ér zi zěn me de cuò
”老儿禀道：“正是小人的儿子，怎么得错！
zhī xiàn xiàng gōng jí chà sì gè gōng chāi dào tíng zhōng ná ní gū fù shěn
”知县相公即差四个公差到庭中拿尼姑赴审。
chāi rén lǐng le yán yǔ fēi yě sì gǎn dào ān lǐ zhī jiàn kàn de rén biàn yōng jìn yōng chū nà jiàn ní gū de yǐng er
差人领了言语，飞也似赶到庵里，只见看的人便拥进拥出，那见尼姑的影儿？
zhí xún dào yī jiān fáng lǐ dān dān yí gè lǎo ní zài chuáng jiāng sǐ kuài le
直寻到一间房里，单单一个老尼在床将死快了。
nèi zhōng yǒu yí gè dào huò zhě duǒ zài xi yuàn
内中有一个道：“或者躲在西院。
jí dào xi yuàn mén kǒu jiàn mén bì zhe qiāo le yī huí wú rén dā yìng
”急到西院门口，见门闭着，敲了一回，无人答应。
gōng chāi xīn zhōng jiāo zào jù cóng hòu yuán qiáng shàng pá jiāng guò qù
公差心中焦躁，俱从后园墙上爬将过去。
jiàn qián hòu mén hù jìn jiē luò suǒ
见前后门户，尽皆落锁。
yí lù dǎ kāi sōu kàn bìng bù jiàn gè rén jī
一路打开搜看，并不见个人迹。
chāi rén gè liū guò jǐ jiàn xì ruǎn dōng xī dào ná dì fāng tóng qù huí guān
差人各溜过几件细软东西，到拿地方同去回官。
zhī xiàn xiàng gōng zài táng děng hòu chāi rén bǐng dào fēi kōng ān ní gū dōu táo duǒ bù zhī qù xiàng ná dì fāng zài cǐ huí huà
知县相公在堂等候，差人禀道：“非空庵尼姑都逃躲不知去向，拿地方在此回话。
zhī xiàn wèn dì fāng dào nǐ kě xiǎo de ní gū duǒ zài hé chǔ
”知县问地方道：“你可晓得尼姑躲在何处？
dì fāng dào zhè gè xiǎo rén men nà lǐ xiǎo de
地方道：“这个小人们那里晓得！
zhī xiàn hè dào ní gū zài dì fāng shàng tōu yǎng hé shàng móu sǐ rén mìng zhè děng bù fǎ gòu dàng dōu yǐn nì bù bào
”知县喝道：“尼姑在地方上偷养和尚，谋死人命，这等不法勾当，都隐匿不报。
rú jīn shì lù què yòu zòng róng duǒ guò jiǎ tuī bù zhī
如今事露，却又纵容躲过，假推不知。
jì rú cǐ yào dì fāng hé yòng
既如此，要地方何用？
hē jiào ná xià qù dǎ
”喝教拿下去打。
dì fāng zài sān kǔ gào fāng cái ráo de
地方再三苦告，方才饶得。
xiàn zài sān rì nèi zhǔn yào yī gān rén fàn
限在三日内，准要一干人犯。
zhào bǎo zài wài tīng hòu huò dào shěn wèn
召保在外，听候获到审问。
yòu fā liǎng zhāng fēng pí jiāng ān mén fēng suǒ bù tí
又发两张封皮，将庵门封锁不题。
qiě shuō kōng zhào jìng zhēn tóng zhe nǚ tóng xiāng gōng lái dào jí lè ān zhōng
且说空照、静真同着女童香公来到极乐庵中。
nà ān mén jǐn jǐn bì zhe qiāo le yī dà huí fāng cái xiāng gōng kāi mén chū lái
那庵门紧紧闭着，敲了一大回，方才香公开门出来。
zhòng rén bù guǎn sān qī èr shí yī yī qí yōng rù liú shuǐ jiào xiāng gōng bǎ mén bì shang
众人不管三七二十一，一齐拥入，流水叫香公把门闭上。
ān zhǔ le yuán zǎo yǐ zài mén bàng xiāng yíng jiàn tā men yī wō zǐ dōu lái qiě shì huāng huāng zhāng zhāng liào xiǎng yǒu shèn shì gù
庵主了缘早已在门傍相迎，见他们一窝子都来，且是慌慌张张，料想有甚事故。
qǐng zài fó táng zhōng zuò xià yī miàn jiào xiāng gōng qù diǎn chá suì kāi yán wèn qí lái yì
请在佛堂中坐下，一面教香公去点茶，遂开言问其来意。
jìng zhēn chě zài bàn biān jiāng shàng xiàng shì xì shuō yī biàn yào jiè ān zhōng duǒ bì
静真扯在半边，将上项事细说一遍，要借庵中躲避。
le yuán tīng ba lǎo dà chī jīng chén yín le yī huí fāng dào èr wèi shī xiōng yǒu nán lái tóu běn dāng xiāng liú
了缘听罢，老大吃惊，沉吟了一回，方道：“二位师兄有难来投，本当相留。
dàn cǐ shì fēi tóng xiǎo kě
但此事非同小可！
wǎng yuǎn chù táo dùn huò kě bì huò
往远处逃遁，或可避祸。
wǒ zhè lǐ qiáng bēi shì qiǎn ěr mù yòu jìn
我这里墙卑室浅，耳目又近。
tǎng bèi rén zhī jué mò shuō shī xiōng zǒu bù tuō zhǐ pà lián wǒ yě shè zài hún shuǐ nèi rú hé duǒ de
倘被人知觉，莫说师兄走不脱，只怕连我也涉在浑水内，如何躲得！
nǐ dào le yuán yīn hé bù kěn qǐ lái
你道了缘因何不肯起来？
tā yě shì gè guǎng kāi fāng biàn mén de shàn zhī shí zhèng gōu dā wàn fǎ sì xiǎo hé shàng qù fēi zuò le guāng tóu fū qī cáng zài sì zhōng sān gè duō yuè
他也是个广开方便门的善知识，正勾搭万法寺小和尚去非做了光头夫妻，藏在寺中三个多月。
suī rán yě bàn zuò ní gū cháng kǒng lù chū shì lái gù cǐ mén hù shí fēn jǐn jí
虽然也扮作尼姑，常恐露出事来，故此门户十分紧急。
jīn rì jìng zhēn yě wèi nà zhuāng shì bài lù lái duǒ bì kǒng pà bèi rén jī zhe qǐ bù lián tā de shì yě chū chǒu yīn zhè shàng bù kěn xiāng liú
今日静真也为那桩事败露来躲避，恐怕被人缉着，岂不连他的事也出丑，因这上不肯相留。
kōng zhào shī tú jiàn le yuán tuī tuō dōu miàn miàn xiāng qù méi zuò lǐ huì
空照师徒见了缘推托，都面面相觑，没做理会。
dào dǐ jìng zhēn yǒu xiē zéi zhì xiǎo de le yuán píng xī tān cái biàn qù xiù zhōng mō chū yín zi jiǎn shàng èr sān liǎng dì yǔ le yuán dào shī xiōng zhī yán suī shì yǒu lǐ dàn shì qǐ cāng cù bù céng suàn de gè qù lù jí qiè tóu bèn hé chǔ
到底静真有些贼智，晓得了缘平昔贪财，便去袖中摸出银子，拣上二三两，递与了缘道：“师兄之言，虽是有理，但事起仓卒，不曾算得个去路，急切投奔何处？
wàng shī xiōng niàn xiàng rì qíng fèn zàn róng duǒ bì liǎng sān rì
望师兄念向日情分，暂容躲避两三日。
dài shì tóu shāo huǎn rán hòu zài wǎng bié chù
待势头稍缓，然后再往别处。
zhèi xiē shǎo yín liǎng sòng yǔ shī xiōng wèi pán chán zhī yòng
这些少银两，送与师兄为盘缠之用。
guǒ rán le yuán jiàn zhe yín zi jiù wàng le lì hài nǎi dào ruò zhǐ zhù liǎng sān rì biàn bù fáng ài rú hé yào shī xiōng yín zi
”果然了缘见着银子，就忘了利害，乃道：“若只住两三日，便不妨碍，如何要师兄银子！
jìng zhēn dào zài cǐ jiǎo rǎo yǐ shì bù dàng qǐ kě yòu fèi shī xiōng
”静真道：“在此搅扰，已是不当，岂可又费师兄。
le yuán jiǎ yì qiān ràng yī huí bǎ yín shōu guò
了缘假意谦让一回，把银收过。
yǐn rù lǐ biān qù cáng duǒ
引入里边去藏躲。
qiě shuō xiǎo hé shàng qù fēi wén de xiāng gōng shuō shì fēi kōng ān shī tú wǔ zhòng qiě yòu shēng de biāo zhì máng zǒu chū lái guān kàn
且说小和尚去非，闻得香公说是非空庵师徒五众，且又生得标致，忙走出来观看。
liǎng xià què hǎo dǎ gè zhào miàn gè dǎ le wèn xùn
两下却好打个照面，各打了问讯。
jìng zhēn zǐ xì yī kàn què bù rèn de wèn le yuán dào cǐ jiān shī xiōng shàng yuàn hé chǔ
静真仔细一看，却不认得，问了缘道：“此间师兄，上院何处？
zěn me bù céng xiāng huì
怎么不曾相会？
le yuán chě gè huǎng dào zhè shì jìn rì xīn chū jiā de shī dì gù cǐ shī xiōng hái rèn bù dé
”了缘扯个谎道：“这是近日新出家的师弟，故此师兄还认不得。
nà xiǎo hé shàng jiàn jìng zhēn shī tú zī sè shèng sì le yuán xīn xià hǎo bù huān xǐ xiǎng dào wǒ hǎo zào huà nà lǐ shuō qǐ
”那小和尚见静真师徒姿色胜似了缘，心下好不欢喜，想道：“我好造化，那里说起！
tiān cì zhè jǐ gè miào rén dào cǐ shào bù dé dōu guā shàng tā lún liú r qǔ lè kuài huó
天赐这几个妙人到此，少不得都刮上他，轮流儿取乐快活！
dāng xià le yuán bèi bàn xiē sù zhāi kuǎn dài
”当下了缘备办些素斋款待。
jìng zhēn kōng zhào xīn zhōng yǒu shì ěr rè yǎn tiào zuò lì bù níng nà lǐ chī de xià yǐn shí
静真、空照心中有事，耳热眼跳，坐立不宁，那里吃得下饮食。
dào le shēn pái shí fēn xiàng le yuán dào bù zhī ān zhōng shì tǐ ruò hé
到了申牌时分，向了缘道：“不知庵中事体若何？
yù yào yāng nǐ men xiāng gōng qù dǎ tīng gè xiāo xī fāng hǎo jì jiào cháng cè
欲要央你们香公去打听个消息，方好计较长策。
le yuán jí jiào xiāng gōng qián qù
”了缘即教香公前去。
nà xiāng gōng shì gè lǎo shí tóu bù zhī lì hài yī jìng bēn dào fēi kōng ān qián dōng zhāng xī wàng
那香公是个老实头，不知利害，一径奔到非空庵前，东张西望。
nà shí dì fāng rén děng zhèng lǐng zhe zhī xiàn jūn zhǐ fēng suǒ ān mén yě bù guǎn lǎo ní sǐ huó fǎn suǒ zài nèi liǎng tiáo fēng pí jiāo chā fēng hǎo
那时地方人等正领着知县钧旨，封锁庵门，也不管老尼死活，反锁在内，两条封皮，交叉封好。
fāng dài zhuǎn shēn jiàn nà lǎo tóu tàn tóu tàn nǎo huǎng lái huǎng qù qíng zhī shì gè xì zuò qí shàng qián hè dào guān fǔ zhèng yào ná nǐ lái de qià hǎo
方待转身，见那老头探头探脑，幌来幌去，情知是个细作，齐上前喝道：“官府正要拿你，来得恰好！
yí gè ná qǐ suǒ zǐ xiàng jǐng shàng biàn tào
”一个拿起索子，向颈上便套。
xià de xiāng gōng shēn sū jiǎo ruǎn lián shēng dào tā men jiè wǒ ān zhōng duǒ bì yāng lái dǎ tīng de qí shí bù gàn wǒ shì
吓得香公身酥脚软，连声道：“他们借我庵中躲避，央来打听的，其实不干我事。
zhòng rén dào yuán xiǎo de nǐ shì dǎ tīng de
”众人道：“原晓得你是打听的。
kuài shuō shì nà gè ān lǐ
快说是那个庵里？
xiāng gōng dào shì jí lè ān lǐ
”香公道：“是极乐庵里。
zhòng rén dé le shí xìn yòu jiào jǐ gè bāng shǒu yā zhe xiāng gōng qí dào jí lè ān jiāng qián hòu mén bà hǎo rán hòu kòu mén
众人得了实信，又叫几个帮手，押着香公齐到极乐庵，将前后门把好，然后叩门。
lǐ biān xiǎo de xiāng gōng huí le le yuán jí jí chū lái kāi mén
里边晓得香公回了，了缘急急出来开门。
zhòng rén yī yōng ér rù yíng tóu jiù bǎ le yuán ná zhù yā jìn lǐ miàn sōu zhuō bù céng zǒu le yí gè
众人一拥而入，迎头就把了缘拿住，押进里面搜捉，不曾走了一个。
nà xiǎo hé shàng zhe le máng duǒ zài chuáng dǐ xià yě bèi sōu chū
那小和尚着了忙，躲在床底下，也被搜出。
le yuán xiàng zhòng rén dào tā men bù guò jiè wǒ ān zhōng zàn bì qí shí zuò de shì tǐ yǔ wǒ fēn háo wú gān qíng yuàn sòng xiē jiǔ qián yǔ liè wèi zěn dì zuò gè fāng biàn ráo le wǒ ān lǐ ba
了缘向众人道：“他们不过借我庵中暂避，其实做的事体，与我分毫无干，情愿送些酒钱与列位，怎地做个方便，饶了我庵里罢。
zhòng rén dào zhè shǐ bù dé
”众人道：“这使不得！
zhī xiàn xiàng gōng hǎo bù lì hài li
知县相公好不利害哩！
tǎng rán wèn zài hé chǔ ná de jiào wǒ men zěn shēng huí dá
倘然问在何处拿的，教我们怎生回答？
yǒu gàn wú gān wǒ men zǒng shì bù zhī nǐ zì dào xiàn lǐ qù fēn biàn
有干无干，我们总是不知，你自到县里去分辨。
le yuán dào zhè yě róng yì
”了缘道：“这也容易。
dàn wǒ de tú dì nǎi xīn chū jiā de zhè gè kě yǐ miǎn de wàng liè wèi zuò gè rén qíng
但我的徒弟乃新出家的，这个可以免得，望列位做个人情。
zhòng rén tān zhe yín zi què yě kěn le nèi zhōng yòu yǒu gè dào chéng bù dé
”众人贪着银子，却也肯了，内中又有个道：“成不得！
jì shì yǔ tā méi xiāng gān hé xiāo zhè děng zháo máng zhí duǒ rù chuáng dǐ xià qù
既是与他没相干，何消这等着忙，直躲入床底下去？
yí dìng yě yǒu xiē qiāo qī
一定也有些跷蹊。
wǒ men xiū dān zhè yàng gàn jì
我们休担这样干纪。
zhòng rén qí shēng dào shì
”众人齐声道是。
dōu bǎ suǒ zǐ kòu le lián nán dài nǚ gòng shì shí rén hǎo xiàng duān wǔ de zòng zi zuò yī chuàn r qiān chū ān mén jiàng mén fēng suǒ hǎo le jiě rù xīn gàn xiàn lái
都把索子扣了，连男带女，共是十人，好像端午的粽子，做一串儿牵出庵门，将门封锁好了，解入新淦县来。
yī lù shàng le yuán mán yuàn jìng zhēn lián lěi jìng zhēn bàn zì bù gǎn huí dá
一路上了缘埋怨静真连累，静真半字不敢回答。
zhèng shì lǎo guī zhēng bù làn yí huò yú kōng sāng
正是：老龟蒸不烂，移祸于空桑。
cǐ shí tiān sè bàng wǎn zhī xiàn yǐ shì tuì yá dì fāng rén yòu dài huí jiā qù sù xiē
此时天色傍晚，知县已是退衙，地方人又带回家去宿歇。
le yuán qiāo qiāo yǔ xiǎo hé shàng shuō dào míng rì dào táng shàng nǐ zhǐ rèn zuò xīn chū jiā de tú dì qiè mò yào duō jiǎng
了缘悄悄与小和尚说道：“明日到堂上，你只认做新出家的徒弟，切莫要多讲。
dài wǒ qù fēn shuō liào rán wú shì
待我去分说，料然无事。
dào cì rì zhī xiàn zǎo yá dì fāng jiě jìn qù bǐng dào fēi kōng ān ní gū jù duǒ zài jí lè ān zhōng jīn yǐ jī huò lián jí lè ān ní gū tōng ná zài cǐ
”到次日，知县早衙，地方解进去禀道：“非空庵尼姑俱躲在极乐庵中，今已缉获，连极乐庵尼姑通拿在此。
zhī xiàn jiào guì zài yuè tái dōng shǒu
”知县教跪在月台东首。
jí chāi rén huàn jí lǎo hé shàng hè dà qīng jiā rén kuǎi sān bìng xiǎo hé shàng fù mǔ lái shěn
即差人唤集老和尚、赫大卿家人、蒯三并小和尚父母来审。
nà xiāo piàn kè jù yǐ huàn dào
那消片刻，俱已唤到。
lìng guì zài yuè tái xi shǒu
令跪在月台西首。
xiǎo hé shàng tōu yǎn kàn jiàn jīng yì dào zěn me wǒ shī fù yě shè zài tā men sòng zhōng
小和尚偷眼看见，惊异道：“怎么我师父也涉在他们讼中？
lián diē mā dōu zài cǐ yī fà hǎo guài
连爹妈都在此，一发好怪！
xīn xià suī rán àn xiǎng què bù gǎn jiào huàn yòu kǒng shī fu rèn chū dào bǎ tóu r bié zhuǎn fú zài dì shàng
”心下虽然暗想，却不敢叫唤，又恐师父认出，到把头儿别转，伏在地上。
nà lǎo ér tóng pó zǐ yě bù guǎn guān fǔ zài shàng zhǐ zhe ní gū dài kū dài mà dào méi lián chǐ de gǒu yín fù
那老儿同婆子，也不管官府在上，指着尼姑，带哭带骂道：“没廉耻的狗淫妇！
rú hé bǎ wǒ ér zi móu sǐ
如何把我儿子谋死？
hǎo hǎo hái wǒ huó de biàn ba
好好还我活的便罢！
xiǎo hé shàng tīng de lǎo ér yǔ jìng zhēn tǎo rén yù jiā guài yì xiǎng dào wǒ hǎo duān duān huó zài cǐ nà lǐ shuō qǐ
”小和尚听得老儿与静真讨人，愈加怪异，想道：“我好端端活在此，那里说起？
què yǔ tā men suǒ mìng
却与他们索命？
jìng zhēn kōng zhào hái rèn shì hè dà qīng de fù mǔ nà gǎn zé shēng
”静真、空照还认是赫大卿的父母，那敢则声。
zhī xiàn jiàn nà lǎo ér xuān rǎng hē hè zhù le huàn kōng zhào jìng zhēn shàng qián wèn dào nǐ jì yǐ chū jiā rú hé bù shǒu jiè lǜ tōu yǎng hé shàng què yòu jiāng tā móu sǐ
知县见那老儿喧嚷，呵喝住了，唤空照、静真上前问道：“你既已出家，如何不守戒律，偷养和尚，却又将他谋死？
cóng shí zhāo lái miǎn shòu xíng fá
从实招来，免受刑罚。
jìng zhēn kōng zhào zì jǐ zuì fàn yǐ zhòng xīn huāng dǎn qiè nà wǔ zàng liù fǔ yóu rú yī tuán luàn má méi yǒu gè tóu xù
”静真、空照自己罪犯已重，心慌胆怯，那五脏六腑犹如一团乱麻，没有个头绪。
zhè shí jiàn zhī xiàn bù wèn hè dà qīng de shì qíng qù wèn shén me hé shàng zhī shì yī fà mō bù zháo gè tóu lù
这时见知县不问赫大卿的事情，去问什么和尚之事，一发摸不着个头路。
jìng zhēn nà zhāng zuǐ tóu zi píng shí jí shì néng yán kuài yǔ dào zhè huí qià rú shēng xī hù láo yú jiāo zhān zhù zhēng bù chū yí gè zì r
静真那张嘴头子，平时极是能言快语，到这回恰如生膝护牢，鱼胶粘住，挣不出一个字儿。
zhī xiàn lián wèn sì wǔ cì gāng gāng zhēng chū yī jù dào xiǎo ní bìng bù céng móu sǐ nà gè hé shàng
知县连问四五次，刚刚挣出一句道：“小尼并不曾谋死那个和尚。
zhī xiàn hè dào jiàn jīn móu sǐ le wàn fǎ sì hé shàng qù fēi mái zài hòu yuán hái gǎn dǐ lài
”知县喝道：“见今谋死了万法寺和尚去非，埋在后园，还敢抵赖！
kuài jiā qǐ lái
快夹起来！
liǎng biān zào lì dā yìng rú léi xiàng qián dòng shǒu
”两边皂隶答应如雷，向前动手。
le yuán jiàn zhī xiàn bǎ shī shǒu rèn zuò qù fēi zhuī jiū xià luò dǎ zhe tā xīn tóu zhī shì lǎo dà jīng hài shēn zi bù yáo zì dòng xiǎng dào zhè shì nà lǐ shuō qǐ
了缘见知县把尸首认做去非，追究下落，打着他心头之事，老大惊骇，身子不摇自动，想道：“这是那里说起！
tā men nǎi hè jiàn shēng de shī shǒu què dào bù wèn fǎn qiān chě wǒ shēn shàng de shì lái zhēn yě qí guài
他们乃赫监生的尸首，却到不问，反牵扯我身上的事来，真也奇怪！
xīn zhōng méi xiǎng yī tóu chù jiāng yǎn tōu kàn xiǎo hé shàng
”心中没想一头处，将眼偷看小和尚。
xiǎo hé shàng yǐ zhī fù mǔ cuò rèn le yě kàn zhe le yuán miàn miàn xiāng qù
小和尚已知父母错认了，也看着了缘，面面相觑。
qiě shuō jìng zhēn kōng zhào jù shì jiāo dī dī de shēn zi nèn shēng shēng de pí ròu rú hé jīng de zhè bān xíng fá jiā gùn gāng gāng tào shàng biàn yūn mí le qù jiào dào yé ye bù xiāo yòng xíng róng xiǎo ní cóng shí zhāo rèn
且说静真、空照俱是娇滴滴的身子，嫩生生的皮肉，如何经得这般刑罚，夹棍刚刚套上，便晕迷了去，叫道：“爷爷不消用刑，容小尼从实招认。
zhī xiàn zhǐ zhù zuǒ yòu tīng tā gòng zhāo
”知县止住左右，听他供招。
èr ní yì kǒu qí shēng shuō dào yé ye hòu yuán mái de bú shì hé shàng nǎi shì hè jiàn shēng de shī shǒu
二尼异口齐声说道：“爷爷，后园埋的不是和尚，乃是赫监生的尸首。
hè jiā rén wén shuō yuán shì jiā zhǔ shī shǒu tóng kuǎi sān jù guì shǎng qù tīng qí qíng kuǎn
”赫家人闻说原是家主尸首，同蒯三俱跪上去，听其情款。
zhī xiàn dào jì shì hè jiàn shēng rú hé què shì guāng tóu
知县道：“既是赫监生，如何却是光头？
èr ní nǎi jiāng hè dà qīng dào sì yóu wán gōu dā chéng jiān jí shè jì tì fà bàn zuò ní gū bìng sǐ mái zàng qián hòu zhī shì xì xì zhāo chū
”二尼乃将赫大卿到寺游玩，勾搭成奸，及设计剃发，扮作尼姑，病死埋葬，前后之事，细细招出。
zhī xiàn jiàn suǒ yán yǔ hè jiā zuó rì shuō huà xiāng hé yǐ zhī shì gè zhēn qíng yòu wèn dào hè jiàn shēng shì yǐ shí le nà hé shàng hái cáng zài hé chǔ
知县见所言与赫家昨日说话相合，已知是个真情，又问道：“赫监生事已实了，那和尚还藏在何处？
yī fà zhāo lái
一发招来！
èr ní kū dào zhè gè qí shí bù zhī
”二尼哭道：“这个其实不知。
jiù dǎ sǐ yě bù gǎn xū rèn
就打死也不敢虚认。
zhī xiàn yòu huàn nǚ tóng xiāng gōng zhú yī xì wèn qí shuō xiāng tóng zhī de xiǎo hé shàng zhè shì yǔ tā wú gān
知县又唤女童、香公逐一细问，其说相同，知得小和尚这事与他无干。
yòu huàn le yuán xiǎo hé shàng shǎng qù wèn dào nǐ cáng nì jìng zhēn tóng kōng zhào děng zài ān yí dìng yǔ tā shì tóng móu de le yě jiā qǐ lái
又唤了缘、小和尚上去问道：“你藏匿静真同空照等在庵，一定与他是同谋的了，也夹起来！
le yuán cǐ shí jiàn jìng zhēn děng gòng zhāo míng bái xiǎo hé shàng zhī shì yǐ bù chán qiān zài nèi cháng zi yǐ kuān le cóng cóng róng róng de bǐng dào yé ye bù bì jiā xíng róng xiǎo ní xì shuō
”了缘此时见静真等供招明白，小和尚之事，已不缠牵在内，肠子已宽了，从从容容的禀道：“爷爷不必加刑，容小尼细说。
jìng zhēn děng zuó dào xiǎo ní ān zhōng jiǎ shuō bèi rén zhā zhà quán zhù yī liǎng rì gù cǐ wù liú
静真等昨到小尼庵中，假说被人扎诈，权住一两日，故此误留。
qí tā jiān qíng zhī shì wěi shí fēn háo bù zhī
其他奸情之事，委实分毫不知。
yòu zhǐ zhe xiǎo hé shàng dào zhè tú dì nǎi xīn chū jiā de yǔ jìng zhēn děng yī fà cóng bù xiāng rèn
”又指着小和尚道：“这徒弟乃新出家的，与静真等一发从不相认。
kuàng cǐ děng wú chǐ gòu dàng bài huài fó mén tǐ miàn jí shǐ wèi zēng fā jué xiǎo ní ruò shāo zhī shēng xī yì dāng chū shǒu qǐ kěn shì lù zhī hòu hái gǎn cáng nì
况此等无耻勾当，败坏佛门体面，即使未曾发觉，小尼若稍知声息，亦当出首，岂肯事露之后，还敢藏匿？
wàng yé ye xiáng qíng chāo huō
望爷爷详情超豁。
zhī xiàn jiàn tā shuō de yǒu lǐ xiào dào huà dào jiǎng de hǎo
知县见他说得有理，笑道：“话到讲得好。
zhǐ mò yào xīn bù yīng kǒu
只莫要心不应口。
suì lìng guì guò yī biān hē jiào zào lì jiāng kōng zhào jìng zhēn gè zé wǔ shí dōng fáng nǚ tóng gè zé sān shí liǎng gè xiāng gōng gè dǎ èr shí dōu dǎ dī pí kāi ròu zhàn xiān xuè lín lí
”遂令跪过一边，喝叫皂隶将空照、静真各责五十，东房女童各责三十，两个香公各打二十，都打的皮开肉绽，鲜血淋漓。
dǎ ba zhī xiàn jǔ bǐ dìng zuì
打罢，知县举笔定罪。
jìng zhēn kōng zhào shè jì zì yín shāng rén xìng mìng yī lǜ nǐ zhǎn
静真、空照设计恣淫，伤人性命，依律拟斩。
dōng fáng èr nǚ tóng jiǎn děng zhàng bā shí guān mài
东房二女童，减等，杖八十，官卖。
liǎng gè xiāng gōng zhī qíng bù jǔ jù wèn zhàng zuì
两个香公，知情不举，俱问杖罪。
fēi kōng ān cáng jiān zhī sǒu chāi huǐ rù guān
非空庵藏奸之薮，拆毁入官。
le yuán shī tú suī bù zhī qíng dàn yǐn nì jiān dǎng zhàng zuì nà shú
了缘师徒虽不知情，但隐匿奸党，杖罪纳赎。
xi fáng nǚ tóng pàn lìng guī sú
西房女童，判令归俗。
hè dà qīng zì zuò zhī niè yǐ sǐ wù lùn
赫大卿自作之孽，已死勿论。
shī guān zhe lìng jiā shǔ lǐng guī mái zàng
尸棺着令家属领归埋葬。
pàn bì gè gè huà gòng
判毕，各个画供。
nà lǎo ér jiàn shī shǒu yǐ bù shì tā ér zi xiǎng qǐ zuó rì zhè chǎng tí kū hǎo shēng méi qù yù jiā fèn hèn guì shǎng qù bǐng zhī xiàn yī jiù yǔ lǎo hé shàng yào rén
那老儿见尸首已不是他儿子，想起昨日这场啼哭，好生没趣，愈加忿恨，跪上去禀知县，依旧与老和尚要人。
lǎo hé shàng yòu shuō tú dì tōu dào sì zhōng dōng xi cáng nì zài jiā fǎn lái tú lài
老和尚又说徒弟偷盗寺中东西，藏匿在家，反来图赖。
liǎng xià zhēng zhí lián zhī xiàn yě wěi jué bù xià
两下争执，连知县也委决不下。
yì wèi lǎo hé shàng móu sǐ què bú jiàn xíng jì nán yǐ rù zuì
意为老和尚谋死，却不见形迹，难以入罪；
jiāng wèi guǒ duǒ zài jiā zhè lǎo ér zěn gǎn yòu yǔ tā tǎo rén xiǎng le yī huí nǎi dào nǐ ér zi shēng sǐ méi gè shí jù zěn hǎo wèn de
将为果躲在家，这老儿怎敢又与他讨人，想了一回，乃道：“你儿子生死没个实据，怎好问得！
qiě yā chū qù xì fǎng gè dí què zhèng jiàn lái huí huà
且押出去，细访个的确证见来回话。
dāng xià kōng zhào jìng zhēn liǎng gè nǚ tóng dū xià yù zhōng
”当下空照、静真、两个女童都下狱中。
le yuán xiǎo hé shàng bìng liǎng gè xiāng gōng yā chū zhào bǎo
了缘、小和尚并两个香公，押出召保。
lǎo hé shàng yǔ nà lǎo ér fū qī yuán chà yā zhe fǎng wèn qù fēi xià luò
老和尚与那老儿夫妻，原差押着，访问去非下落。
qí yú rén fàn jù shì fàng níng jiā
其余人犯，俱释放宁家。
dà fán yá mén yǒu gè dōng jìn xi chū de guī ju
大凡衙门，有个东进西出的规矩。
zhè shí yī gān rén jù cóng xī biān dan chi xià zǒu chū qù
这时一干人俱从西边丹墀下走出去。
nà le yuán yīn hōng guò le zhī xiàn bù céng chū chǒu yǔ xiǎo hé shàng liǎng xià àn dì huān xǐ
那了缘因哄过了知县，不曾出丑，与小和尚两下暗地欢喜。
xiǎo hé shàng hái kǒng yǒu rén rèn de bǎ tóu zhí dī xiàng xiōng qián luò zài zhòng rén bèi hòu
小和尚还恐有人认得，把头直低向胸前，落在众人背后。
yě shì hé dāng bài lù
也是合当败露。
gāng chū xi jiǎo mén nà lǎo ér yòu jiū zhù lǎo hé shàng mà dào lǎo zéi tū
刚出西脚门，那老儿又揪住老和尚骂道：“老贼秃！
móu sǐ le wǒ ér zi què yòu bǎ bié rén de shī shǒu lái hōng wǒ me
谋死了我儿子，却又把别人的尸首来哄我么？
jiā zuǐ lián sāi zhǐ guǎn luàn dǎ
”夹嘴连腮，只管乱打。
lǎo hé shàng zhèng dǎ de lián shēng jiào qū méi chù duǒ bì bù xiǎng yǒu shí shù gè tú dì tú sūn men zài nà lǐ kàn chū guān jiàn shī fu bèi dǎ qí gǎn xiàng qián tuī fān le nà lǎo ér huī quán biàn dǎ
老和尚正打得连声叫屈，没处躲避，不想有十数个徒弟徒孙们，在那里看出官，见师父被打，齐赶向前推翻了那老儿，挥拳便打。
xiǎo hé shàng jiàn fù qīn chī kuī xīn zhōng zháo jí zhèng wàng le zì jǐ shì gè jiǎ ní gū jìng shàng qián quàn dào liè wèi shī xiōng bú yào dòng shǒu
小和尚见父亲吃亏，心中着急，正忘了自己是个假尼姑，竟上前劝道：“列位师兄不要动手。
zhòng hé shàng jǔ yǎn guān kàn què biàn shì qù fēi máng jí fàng le nà lǎo ér yī bǎ chě zhù xiǎo hé shàng jiào dào shī fu hǎo le
”众和尚举眼观看，却便是去非，忙即放了那老儿，一把扯住小和尚叫道：“师父，好了！
qù fēi zài cǐ
去非在此！
yā jiè chāi rén hái bù zhī jiù lǐ nǎi dào zhè shì jí lè ān lǐ ní gū yā chū qù zhào bǎo de nǐ men xiū cuò rèn le
”押解差人还不知就里，乃道：“这是极乐庵里尼姑，押出去召保的，你们休错认了。
zhòng hé shàng dào ó
”众和尚道：“哦！
yuán lái tā jiǎ bàn ní gū zài jí lè ān lǐ kuài huó què hài shī fu shòu lěi
原来他假扮尼姑在极乐庵里快活，却害师父受累！
zhòng rén fāng cái míng bái shì gè hé shàng yī qí dōu xiào qǐ lái
”众人方才明白是个和尚，一齐都笑起来。
bàng biān zhǐ jí dé le yuán jiào kǔ lián shēng miàn pí qīng rǎn
傍边只急得了缘叫苦连声，面皮青染。
lǎo hé shàng fēn kāi zhòng rén jiū guò lái yī lián sì wǔ gè ěr guō zǐ mà dào tiān shā de nú gǒu cái
老和尚分开众人，揪过来，一连四五个耳聒子，骂道：“天杀的奴狗材！
nǐ biàn kuài huó hài de wǒ hǎo kǔ
你便快活，害得我好苦！
qiě qù jiàn lǎo ye lái
且去见老爷来！
tuō zhe biàn zǒu
”拖着便走。
nà lǎo ér jiàn le ér zi yǐ zài yòu zuò le jiǎ ní gū liào dào dào guān bì rán zé fá xiàng zhe lǎo hé shàng lián lián kòu tóu dào lǎo shī fu shì wǒ wú lǐ dé zuì le
那老儿见了儿子已在，又做了假尼姑，料道到官必然责罚，向着老和尚连连叩头道：“老师父，是我无理得罪了！
qíng yuàn xià qíng péi lǐ
情愿下情陪礼。
qǐ niàn shī tú fēn shàng ráo le wǒ hái ér mò jiàn guān ba
乞念师徒分上，饶了我孩儿，莫见官罢！
lǎo hé shàng yīn shòu le tā xǔ duō tú dú nà lǐ kěn tīng
”老和尚因受了他许多荼毒，那里肯听？
niǔ zhe xiǎo hé shàng zhí zhì táng shàng
扭着小和尚直至堂上。
chāi rén yā zhe le yuán yě suí jìn lái
差人押着了缘，也随进来。
zhī xiàn kàn jiàn wèn dào nà lǎo hé shàng wèi hé yòu jié niǔ ní gū jìn lái
知县看见问道：“那老和尚为何又结扭尼姑进来？
lǎo hé shàng dào yé ye zhè bu shì zhēn ní gū jiù shì xiǎo de tú dì qù fēi jiǎ bàn de
”老和尚道：“爷爷，这不是真尼姑，就是小的徒弟去非假扮的。
zhī xiàn wén yán yě rěn xiào bú zhù dào rú hé yǒu cǐ yì shì
”知县闻言，也忍笑不住道：“如何有此异事？
hē jiào xiǎo hé shàng cóng shí gōng lái
”喝教小和尚从实供来。
qù fēi zì zhī yǐn mán bù guò zhǐ de yī yī zhāo chéng
去非自知隐瞒不过，只得一一招承。
zhī xiàn lù le kǒu cí jiāng sēng ní gè zé sì shí qù fēi yī lǜ wèn tú le yuán guān mài wèi nú jí lè ān yì xíng chāi huǐ
知县录了口词，将僧尼各责四十，去非依律问徒，了缘官卖为奴，极乐庵亦行拆毁。
lǎo hé shàng bìng nà lǎo ér wú zuì shì fàng
老和尚并那老儿，无罪释放。
yòu tǎo lián jù jiā jiā le gè chá bàn biān hēi liǎn mǎn chéng yíng yóu shì zhòng
又讨连具枷枷了，各搽半边黑脸，满城迎游示众。
nà lǎo ér pó zǐ yīn ér zi zuò le zhè bu fǎ gòu dàng yǎ kǒu wú yán wéi yǒu mǎn miàn bí tì yǎn lèi fú zhe jiā shāo gēn chū yá mén
那老儿、婆子，因儿子做了这不法勾当，哑口无言，惟有满面鼻涕眼泪，扶着枷梢，跟出衙门。
nà shí hōng dòng le mǎn chéng nán nǚ fú lǎo qiè yòu jù lái guān kàn
那时哄动了满城男女，扶老挈幼俱来观看。
yǒu hǎo shì de zuò gè gē ér dào kě lián lǎo hé shàng bú jiàn le xiǎo hé shàng
有好事的，作个歌儿道：可怜老和尚，不见了小和尚；
yuán lái nǚ hé shàng sī cáng le nán hé shàng
原来女和尚，私藏了男和尚。
fēn míng xióng hé shàng cuò rèn le cí hé shàng
分明雄和尚，错认了雌和尚。
wèi gè jiǎ hé shàng dài lèi le zhēn hé shàng
为个假和尚，带累了真和尚。
duàn guò sǐ hé shàng yòu míng bái le huó hé shàng
断过死和尚，又明白了活和尚。
mǎn táng zhǐ jiào dǎ hé shàng mǎn jiē zhēng kàn yíng hé shàng
满堂只叫打和尚，满街争看迎和尚。
zhǐ wèi tān nà yí gè mǎng hé shàng nòng huài le ān yuàn lǐ jiāo dī dī xǔ duō sāo hé shàng
只为贪那一个莽和尚，弄坏了庵院里娇滴滴许多骚和尚。
qiě shuō hè jiā rén tóng kuǎi sān jí bēn dào jiā bào zhī zhǔ mǔ
且说赫家人同蒯三急奔到家，报知主母。
lù shì wén yán xiǎn xiē kū sǐ lián yè bèi bàn yī qīn guān guǒ bǐng míng zhī xiàn kāi le ān mén qīn zì dào dǐ chóng xīn rù liàn yíng dào zǔ yíng zé rì ān zàng
陆氏闻言，险些哭死，连夜备办衣衾棺椁，禀明知县，开了庵门，亲自到底，重新入殓，迎到祖茔，择日安葬。
nà shí ān zhōng lǎo ní yǐ shì è sǐ zài chuáng
那时庵中老尼，已是饿死在床。
dì fāng bào guān shèng liàn zì bù bì shuō
地方报官盛殓，自不必说。
zhè lù shì yīn zhàng fū shēng qián bù kěn xué hǎo hào sè shēn wáng bǎ hái zi yán jiā jiào huì
这陆氏因丈夫生前不肯学好，好色身亡，把孩子严加教诲。
hòu lái míng jīng chū shì guān wéi bié jià zhī zhí
后来明经出仕，官为别驾之职。
yǒu shī wèi zhèng yě cǎo xián huā zì yì tān huà wèi fēng dié sǐ yóu gān
有诗为证：野草闲花恣意贪，化为蜂蝶死犹甘。
míng ān bìng rù yóu xiān mèng shì sè fēi kōng zuò xiào tán
名庵并入游仙梦，是色非空作笑谈。