lù wǔ hàn yìng liú hé sè xié
陆五汉硬留合色鞋
dé biàn yi chù xiào xī xī bù suí xīn shí àn zì bēi
得便宜处笑嘻嘻，不遂心时暗自悲。
shuí shi tiān gōng diān dǎo yòng dé biàn yi chù shī pián yí
谁识天公颠倒用，得便宜处失便宜。
jìn shí yǒu yī rén xìng qiáng píng rì hǎo zhàn pián yí yǐ qiáng líng ruò lǐ zhōng dōu jù pà tā áo chū yí gè hùn míng jiào zuò qiáng de lì
近时有一人，姓强，平日好占便宜，倚强凌弱，里中都惧怕他，熬出一个浑名，叫做强得利。
yī rì ǒu chū jiē shì xíng zǒu kàn jiàn qián biān yí gè dān shēn kè rén zài dì xià jiǎn le yí gè dōu dù r tí qǐ pō zhòng xiǎng lái qí zhōng yǒu wù huāng máng gǎn shàng qián lán zhù kè rén shuō dào zhè dōu dù shì wǒ yāo jiān tuō xià lái de hǎo hǎo hái wǒ
一日，偶出街市行走，看见前边一个单身客人，在地下捡了一个兜肚儿，提起颇重，想来其中有物，慌忙赶上前拦住客人，说道：“这兜肚是我腰间脱下来的，好好还我。
kè rén dào wǒ zài qián miàn zǒu nǐ zài hòu miàn lái rú hé dào shì nǐ yāo jiān tuō xià lái de
”客人道：“我在前面走，你在后面来，如何到是你腰间脱下来的？
hǎo bù tōng lǐ
好不通理！
qiáng de lì jiàn kè rén bù cóng jiù bò shǒu qù qiǎng zǎo chě zhù dōu dù shàng yī gēn dài zi
”强得利见客人不从，就擘手去抢，早扯住兜肚上一根带子。
liǎng xià nǐ bù sōng wǒ bù fàng jiē fāng rén dōu zǒu lǒng lái wèn qí yuán gù
两下你不松，我不放，街坊人都走拢来，问其缘故。
èr rén gè zhēng zhí shì zì jǐ de dōu dù r
二人各争执是自己的兜肚儿。
zhòng rén bù néng pōu pàn
众人不能剖判。
qí zhōng yí gè lǎo zhě kāi yán dào nǐ èr rén kǒu shuō wú píng qiě shuō dōu dù zhōng shén me dōng xī hé de zháo biàn shì tā de
其中一个老者开言道：“你二人口说无凭，且说兜肚中什么东西，合得着便是他的。
qiáng de lì dào shuí nài fán yǔ nǐ cāi mí dào bái
”强得利道：“谁耐烦与你猜谜道白！
wǒ zhǐ rèn de zì jǐ de dōu dù hái wǒ biàn xiū
我只认得自己的兜肚，还我便休；
ruò bù hái shí yǔ nǐ bìng gè sǐ huó
若不还时，与你并个死活。
zhǐ zhè jù huà zhòng rén yǐ zhī bú shì qiáng de lì de dōu dù le
”只这句话，众人已知不是强得利的兜肚了。
duō yǒu jù pà qiáng de lì de yǒu xīn bāng chèn tā biàn shàng qián jiě quàn dào kè rén nǐ bù shí cǐ wèi qiáng dà gē me
多有惧怕强得利的，有心帮衬他，便上前解劝道：“客人，你不识此位强大哥么？
shì běn dì yǒu míng de háo jié
是本地有名的豪杰。
zhè dōu dù nǐ shì dì xià jiǎn de liào fēi jǐ wù jiù bǎ lái jié shí le zhè wèi dà gē yě shì lǐ suǒ dāng rán
这兜肚，你是地下捡的，料非己物，就把来结识了这位大哥，也是理所当然。
kè rén bèi quàn bù guò biàn dào zhè dōu dù guǒ rán bú shì xiǎo rén de
”客人被劝不过，便道：“这兜肚果然不是小人的。
zhǐ shì cái kě yì qǔ bù kě lì duó
只是财可义取，不可力夺。
jì rán liè wèi hǎo yán xiāng quàn xiǎo rén qíng yuàn jiāng dōu dù dǎ kāi kàn shì hé wù
既然列位好言相劝，小人情愿将兜肚打开，看是何物。
ruò guǒ yǒu xiē cǎi tóu fēn zuò sān gǔ xiǎo rén yǔ qiáng dà gē gè dé yī gǔ nà yī gǔ sòng yǔ liè wèi men zuò gè lì shì diàn zhōng gòng yǐn sān bēi yǐ dāng chóu láo
若果有些采头，分作三股：小人与强大哥各得一股，那一股送与列位们做个利市，店中共饮三杯，以当酬劳。
nà lǎo zhě dào kè guān zuì shuō de shì
”那老者道：“客官最说得是。
qiáng dà gē qiě fàng shǒu dōu jiāo fù yǔ lǎo hàn shǒu lǐ
强大哥且放手，都交付与老汉手里。
lǎo zhě qǔ dōu dù dǎ kāi kàn shí zhōng jiān yí gè dà bù bāo bāo zhōng yòu yǒu sān sì céng zhǐ guǒ zhe guāng guāng liǎng dìng xuě huā yàng de dà yín měi dìng yǒu shí liǎng chóng
老者取兜肚打开看时，中间一个大布包，包中又有三四层纸，裹着光光两锭雪花样的大银，每锭有十两重。
qiáng de lì jiàn le zhè yín zi ài bù kě yán jiù shǐ qī xīn qǐ lái biàn dào lùn qǐ sān gǔ fēn kāi kě xī zàn huài le zhè liǎng gè kè r
强得利见了这银子，爱不可言，就使欺心起来，便道：“论起三股分开，可惜錾坏了这两个锞儿。
wǒ shēn biān yǒu jǐ liǎng sǎn suì yín zi yào qù mǎi shēng rì de bǎ lái sòng yǔ kè rén liú xià zhè kè r yǔ wǒ ba
我身边有几两散碎银子，要去买生日的，把来送与客人，留下这锞儿与我罢。
yī tóu shuō yī tóu zài yāo lǐ mō jiāng chū lái sān sì gè líng suì bāo r còu qǐ hái chēng bù shàng sì liǎng yín zi lián zhòng rén chī jiǔ dōng dào dōu zài qí nèi
”一头说，一头在腰里摸将出来三四个零碎包儿，凑起还称不上四两银子，连众人吃酒东道都在其内。
kè rén rú hé kěn shōu
客人如何肯收？
liǎng xià yòu zhēng rǎng qǐ lái yòu yǒu rén diǎn bō kè rén dào zhè wèi qiáng dà gē bú shì hǎo rě de
两下又争嚷起来，又有人点拨客人道：“这位强大哥不是好惹的！
nǐ duō shǎo de xiē cǎi qù ba
你多少得些采去罢。
lǎo zhě yě quàn dào kè guān zhè sì liǎng yín zi dōu bǎ yǔ nǐ wǒ men zhòng rén zhè yī gǔ bú yào le
”老者也劝道：“客官，这四两银子，都把与你，我们众人这一股不要了。
nà yī rì bù chī jiǔ shěng le zhè dōng dào fèng cheng nǐ èr wèi ba
那一日不吃酒，省了这东道奉承你二位罢。
kǒu lǐ shuō shí nà liǎng dìng yín zi zài lǎo zhě shǒu zhōng yǐ bèi qiáng de lì bò shǒu qiǎng qù le
”口里说时，那两锭银子在老者手中，已被强得利擘手抢去了。
nà kè rén mò nài hé zhǐ de liú le zhè sì liǎng yín zi
那客人没奈何，只得留了这四两银子。
qiáng de lì dào suī rán wǒ shēn biān méi yǒu suì yín qián jiē yǒu gè jiǔ diàn shì wǒ jiù zǐ kāi de
强得利道：“虽然我身边没有碎银，前街有个酒店，是我舅子开的。
yǒu láo zhòng wèi duō shí shào bù dé tóng qù yī zuò
有劳众位多时，少不得同去一坐。
zhòng rén xiào dào nèn dì shí lián kè guān yě qù chī sān bēi
”众人笑道：“恁地时，连客官也去吃三杯。
jīn hòu jiù zuò gè xiāng shí
今后就做个相识。
yī xíng shí sì wǔ rén tóng zǒu dào qián jiē zhū sān láng jiǔ diàn lǐ dà lóu shàng zuò xià
”一行十四五人，同走到前街朱三郎酒店里大楼上坐下。
qiáng de lì yī lái bái bái lǐ dé le zhè liǎng dìng dà yín xīn zhōng huān xǐ èr lái gǎn xiè zhòng rén bāng chèn sān lái tǎo le kè rén de biàn yi yòu lài le zhòng rén yī gǔ lì shì xīn shàng yě wèi miǎn yǒu xiē bù ān
强得利一来白白里得了这两锭大银，心中欢喜，二来感谢众人帮衬，三来讨了客人的便宜，又赖了众人一股利市，心上也未免有些不安。
kuàng qiě shì zì jǐ jiù zǐ kāi zhāng de jiǔ diàn yuè yào mài nòng hǎo jiǔ hǎo shí zhǐ gù jiào bān lái chī de gè bù yì lè hū
况且是自己舅子开张的酒店，越要卖弄，好酒好食，只顾教搬来，吃得个不亦乐乎。
zhòng rén gè gè zuì bǎo fāng cái sā shǒu
众人个个醉饱，方才撒手。
gòng chī le sān liǎng duō yín zi
共吃了三两多银子。
qiáng de lì jiào jì zài zì jiā zhàng shàng
强得利教记在自家帐上。
zhòng rén chū mén zuò bié gè zì sàn qì
众人出门作别，各自散讫。
kè rén qián jìng de le sì liǎng yín zi yě zì guī jiā qù le
客人干净得了四两银子，也自归家去了。
guò le liǎng rì qiáng de lì yào mǎi shēng kǒu jiù zǐ diàn lǐ yòu lái qǔ jiǔ qián jiā zhōng bié wú yín liǎng zhǐ de bǎ nà liǎng dìng xuě bái yàng de dà yín zài yí gè qīng yín pù lǐ qù qīng xiāo zhǐ wàng jiā chū xiē yín shuǐ
过了两日，强得利要买生口，舅子店里又来取酒钱，家中别无银两，只得把那两锭雪白样的大银，在一个倾银铺里去倾销，指望加出些银水。
nà yín jiàng jiē yín zài shǒu fān fù kàn le yī huí shǒu nèi diān shàng jǐ diān wèn dào zhè yín zi nà lǐ lái de
那银匠接银在手，翻覆看了一回，手内颠上几颠，问道：“这银子那里来的？
qiáng de lì dào shì jiāo yì shàng lái de
”强得利道：“是交易上来的。
yín jiàng dào dà láng bèi rén hōng le
”银匠道：“大郎被人哄了。
zhè shì tiě tāi jiǎ yín wài biān shì xì sī zhǐ báo báo yī céng pí er lǐ tou dōu shì qiān tiě
这是铁胎假银，外边是细丝，只薄薄一层皮儿，里头都是铅铁。
qiáng de lì bù xìn zhǐ yào zàn kāi
”强得利不信，只要錾开。
yín jiàng dào zàn huài shí dà láng mò guài
银匠道：“錾坏时，大郎莫怪。
yín jiàng dòng le shǒu pīng pīng pāng pāng zàn kāi yí gè kǒu zi nà yín pí liè kāi lǐ miàn lù chū jiǎ huò
”银匠动了手，乒乒乓乓錾开一个口子，那银皮裂开，里面露出假货。
qiáng de lì kàn le zì yě bù xìn yī shēng bù céng zuò zhè shé běn de jiāo yì zì zuò zì shòu mán yuàn bù dé bié rén zuò zài guì zhuō biān dāi dāi de duì zhe zhè liǎng dìng yín zi zhǐ gù kàn
强得利看了，自也不信：一生不曾做这折本的交易，自作自受，埋怨不得别人，坐在柜卓边，呆呆的对着这两锭银子只顾看。
yǐn xià xǔ duō rén jìn diàn dōu lái rèn nà tiě tāi yín de shuō cháng shuō duǎn
引下许多人进店，都来认那铁胎银的，说长说短。
qiáng de lì xīn zhōng yuè qì zhèng dài xún shì fā zuò zhī jiàn mén wài liǎng gè gōng chāi zǒu rù dà hē yī shēng bù yóu fēn shuō jiāng liàn zǐ kòu le qiáng de lì de jǐng lián zhè liǎng dìng yín zi dōu jiě dào yí gè qù chù lái
强得利心中越气，正待寻事发作，只见门外两个公差走入，大喝一声，不由分说，将链子扣了强得利的颈，连这两锭银子，都解到一个去处来。
yuán lái běn xiàn kù shàng qián liáng shōu le jǐ dìng jiǎ yín zhī xiàn xiàng gōng àn chà zuò gōng de zài wài jī fǎng
原来本县库上钱粮收了几锭假银，知县相公暗差做公的在外缉访。
zhè dōu dù lǐ yín zi bù zhī shì hé rén diào xià de nà dìng yàng zhèng yǔ kù shàng de xiāng tóng yīn cǐ bèi zuò gōng de ná le jiě shàng xiàn táng
这兜肚里银子，不知是何人掉下的，那锭样正与库上的相同，因此被做公的拿了，解上县堂。
zhī xiàn xiàng gōng yī jiàn le zhè dìng yàng rèn dìng shì zào jiǎ yín de guāng gùn bù róng fēn sù yī shàng dǎ le sān shí máo bǎn jiāng qiáng de lì sòng rù jiān lǐ yào tā péi bǔ kù shàng zhè jǐ dìng yín zi
知县相公一见了这锭样，认定是造假银的光棍，不容分诉，一上打了三十毛板，将强得利送入监里，要他赔补库上这几锭银子。
sān rì yī bǐ jiào
三日一比较。
qiáng de lì wú kě nài hé zhǐ de jiāng tián chǎn biàn jià shàng kù yòu yāng rén qíng zài zhī xiàn xiàng gōng chù shuō míng zhè liǎng dìng yín zi de lái lì
强得利无可奈何，只得将田产变价上库，又央人情在知县相公处说明这两锭银子的来历。
zhī xiàn xiàng gōng tīng le fēn shàng ráo le tā zuì míng shì fàng níng jiā gòng pò fèi le bǎi wài yín zi
知县相公听了分上，饶了他罪名，释放宁家，共破费了百外银子。
yí gè xiǎo xiǎo jiā dàng nòng de qī líng bā luò bèi lǐ zhōng zuò xià jǐ jù kǒu hào chuán zuò xiào huà dào shì qiáng de lì qiáng de lì zuò shì quán bù jì
一个小小家当，弄得七零八落，被里中做下几句口号，传做笑话，道是：强得利，强得利，做事全不济。
dé le liǎng dìng guǎ tiě pò le bǎi jīn jiā jì
得了两锭寡铁，破了百金家计。
gōng táng shàng máo bǎn shì wǒ dǎ lái jiǔ diàn shàng dōng dào bié rén chī qù
公堂上毛板是我打来，酒店上东道别人吃去。
shì cǐ shé běn shēng yá xià cì mò yào táo qì
似此折本生涯，下次莫要淘气。
cóng jīn gǎi qiáng wèi ruò de lì huàn zuò shī lì
从今改强为弱，得利唤做失利。
zài lái xià lǐ qī lín zhǐ pà suō bù shàng bí tì
再来吓里欺邻，只怕缩不上鼻涕。
zhè duàn huà jiào zuò qiáng de lì tān cái shī cǎi
这段话叫做《强得利贪财失采》。
zhèng shì dé biàn yi chù shī pián yí
正是：得便宜处失便宜。
rú jīn zài jiǎng yí gè gù shì jiào zuò lù wǔ hàn yìng liú hé sè xié yě shì wèi tǎo bié rén de biàn yi hòu lái nòng chū tiān dà de huò lái
如今再讲一个故事，叫做《陆五汉硬留合色鞋》，也是为讨别人的便宜，后来弄出天大的祸来。
zhèng shì shuǎng kǒu shí duō yìng sǔn wèi kuài xīn shì guò bì wèi yāng
正是：爽口食多应损胃，快心事过必为殃。
huà shuō guó cháo hóng zhì nián jiān zhè jiāng háng zhōu fǔ chéng yǒu yī shào nián zǐ dì xìng zhāng míng jìn jī zǔ shì dà fù zhī jiā
话说国朝弘治年间，浙江杭州府城，有一少年子弟，姓张名荩，积祖是大富之家。
yòu nián yě zēng shàng xué gōng shū zhǐ yīn fù mǔ zǎo sàng méi rén jū guǎn bǎ shū běn pāo kāi zhuān yǔ nèi xiē fú làng zǐ dì wǎng lái xué jiù yī shēn chuī tán cù jū guàn zài fēng yuè chǎng zhōng mài nòng yān huā zhèn lǐ zuān yán
幼年也曾上学攻书，只因父母早丧，没人拘管，把书本抛开，专与那些浮浪子弟往来，学就一身吹弹蹴踘，惯在风月场中卖弄，烟花阵里钻研。
yīn tā shēng de fēng liú jùn qiào duō qíng zhī qù yòu yǒu qián chāo shǐ fèi xiǎo niáng men duō yǒu ài tā de fèng de shén hún diān dǎo lián jiā lǐ yě bù sī xiǎng
因他生得风流俊俏，多情知趣，又有钱钞使费，小娘们多有爱他的，奉得神魂颠倒，连家里也不思想。
qī zǐ lèi jiàn bù zhǐ zhǐ suǒ yóu tā
妻子累谏不止，只索由他。
yī rì zhèng zhí chūn jiān xī hú shàng táo huā shèng kāi
一日正值春间，西湖上桃花盛开。
gé yè qǐng le liǎng gè míng jì yí gè huàn zuò jiāo jiāo yí gè huàn zhe qiàn qiàn yòu yuē le yì bān jǐ gè zǐ dì jiào rén huàn xià hú chuán yào qù yóu wán
隔夜请了两个名妓，一个唤做娇娇，一个唤着倩倩，又约了一般几个子弟，教人唤下湖船，要去游玩。
zì jǐ dǎ bàn qǐ lái tóu dài yī dǐng shí yàng zhòu shā jīn shēn chuān zhe yín hóng wú líng dào páo lǐ biān xiù huā bái líng ǎo r jiǎo xià bái líng wà dà hóng xié shǒu zhōng zhí yī bǐng shū huà shàn zi
自己打扮起来，头戴一顶时样绉纱巾，身穿着银红吴绫道袍，里边绣花白绫袄儿，脚下白绫袜，大红鞋，手中执一柄书画扇子。
hòu miàn gēn yí gè chuí tiáo biāo zhì xiǎo sī jiào zuò qīng qín shì tā de chǒng tóng
后面跟一个垂髫标致小厮，叫做清琴，是他的宠童。
zuǒ bì shàng guà zhe yī jiàn pī fēng yòu shǒu ná zhe yī zhāng xián zi yī guǎn zǐ xiāo dōu shì shǔ jǐn zhì chéng náng r shèng guǒ
左臂上挂着一件披风，右手拿着一张弦子，一管紫箫，都是蜀锦制成囊儿盛裹。
lí le jiā zhōng wàng qián táng mén yáo bǎi ér lái
离了家中，望钱塘门摇摆而来。
què dǎ cóng shí guān zǐ xiàng zhōng jīng guò hū rán tái tóu kàn jiàn yī jiā lín jiē lóu shàng yǒu gè nǚ zǐ jiē kāi lián r po nà shū zhuāng cán shuǐ
却打从十官子巷中经过，忽然抬头，看见一家临街楼上，有个女子揭开帘儿，泼那梳妆残水。
nà nǚ zǐ shēng de shèn shì jiāo yàn
那女子生得甚是娇艳。
zěn jiàn de
怎见得？
yǒu qīng jiāng yǐn wèi zhèng shuí jiā nǚ ér wěi shí de hǎo sài guò xī shī mào
有《清江引》为证：谁家女儿，委实的好，赛过西施貌。
miàn rú bái fěn tuán bìn shì wū yún rào
面如白粉团，鬓似乌云绕。
ruò de tā jìn shēn shí hún líng r dōu diào le
若得他近身时，魂灵儿都掉了。
zhāng jìn yī jiàn shēn zi jiù sū le bàn biān biàn lì zhù jiǎo bù kěn zhuǎn shēn jiǎ yì ké sòu yī shēng
张荩一见，身子就酥了半边，便立住脚，不肯转身，假意咳嗽一声。
nà nǚ zǐ po le shuǐ zhèng dài xià lián hū tīng de ké sòu shēng xiǎng wàng xià guān kàn yī yǎn qiáo jiàn gè měi mào shào nián rén wù fēng liú dǎ bàn qiáo huà yě níng móu liú pàn
那女子泼了水，正待下帘，忽听得咳嗽声响，望下观看，一眼瞧见个美貌少年，人物风流，打扮乔画，也凝眸流盼。
liǎng miàn duì qū sì mù xiāng shì nà nǚ zǐ bù jué wēi wēi ér xiào
两面对觑，四目相视，那女子不觉微微而笑。
zhāng jìn yī fà hún bù fù tǐ
张荩一发魂不附体。
zhǐ shì shàng xià xiāng gé bù néng tōng huà
只是上下相隔，不能通话。
zhèng kàn jiān mén lǐ hū zǒu chū gè zhōng nián rén lái zhāng jìn huāng máng huí bì
正看间，门里忽走出个中年人来，张荩慌忙回避。
děng nà rén qù yuǎn yòu fù zǒu zhuǎn kàn shí nǚ zǐ yǐ xià lián jìn qù
等那人去远，又复走转看时，女子已下帘进去。
zhàn lì yī huí bú jiàn zōng yǐng
站立一回，不见踪影。
jiào qīng qín jì le mén miàn míng rì zài lái dǎ tàn
教清琴记了门面，明日再来打探。
lín xíng shí hái huí tóu jǐ cì
临行时，还回头几次。
nà xī hú shàng píng cháng shì tā de jiǎo biān lù piān zhè rì jiàn le nà nǚ zǐ xíng yī bù lǎn yī bù jiù rú zǒu jǐ bǎi lǐ shān lù yì bān shèn shì yàn fán
那西湖上，平常是他的脚边路，偏这日见了那女子，行一步，懒一步，就如走几百里山路一般，甚是厌烦。
chū le qián táng mén lái dào hú chuán shàng
出了钱塘门，来到湖船上。
nà shí liǎng gè jì nǚ hé zhe yī bān zǐ dì dōu yǐ xiān dào
那时两个妓女和着一班子弟，都已先到。
jiàn zhāng jìn shàng chuán jù zǒu chū chuán tóu xiāng yíng
见张荩上船，俱走出船头相迎。
zhāng jìn xià le chuán qīng qín bǎ yī fú xián zǐ xiāo r fàng xià
张荩下了船，清琴把衣服弦子、箫儿放下。
shāo zǐ kāi chuán xiàng hú xīn zhōng qù
稍子开船，向湖心中去。
nà yī rì tiān sè qíng míng dī shàng táo huā hán xiào liǔ yè shū méi wǎng lái tà qīng shì nǚ xié jiǔ qiè shí fēn fēn rú yǐ
那一日天色晴明，堤上桃花含笑，柳叶舒眉，往来踏青士女，携酒挈食，纷纷如蚁。
yǒu shī wèi zhèng chū wài qīng shān lóu wài lóu xī hú gē wǔ jǐ shí xiū
有诗为证：出外青山楼外楼，西湖歌舞几时休？
nuǎn fēng xūn de yóu rén zuì cuò bǎ háng zhōu zuò biàn zhōu
暖风熏得游人醉，错把杭州作汴州。
qiě shuō zhāng jìn chuán zhōng zhè bān zi dì men yī gè gè chuī tán gē chàng shī chěng jì yì
且说张荩船中这班子弟们，一个个吹弹歌唱，施逞技艺。
piān yǒu zhāng jìn yī yì qiān guà nà lóu shàng nǚ zǐ wú xīn huān xiào tuō sāi dāi xiǎng
偏有张荩一意牵挂那楼上女子，无心欢笑，托腮呆想。
tā yě bù xiàng yóu chūn dào shì shāng qiū guāng jǐng
他也不像游春，到似伤秋光景。
zhòng rén dōu dào zhāng dà ye píng xī bú shì nèn bān jīn rì wèi hé rú cǐ bù lè
众人都道：“张大爷平昔不是恁般，今日为何如此不乐？
bì dìng yǒu shèn yuán gù
必定有甚缘故。
zhāng jìn hán hu dā yìng bù yán suǒ yǐ
”张荩含糊答应，不言所以。
zhòng rén yòu dào dà yé bú yào bài xìng qiě kāi huái chī jiǔ yǒu shèn shì děng wǒ zhòng dì xiōng yǔ nǐ qù jiě fēn
众人又道：“大爷不要败兴，且开怀吃酒，有甚事等我众弟兄与你去解纷。
yòu duì jiāo jiāo qiàn qiàn dào xiǎng shì dà yé guài nǐ men bù lái bāng chèn gù cǐ zhe nǎo hái bù kuài fèng bēi jiǔ r xià lǐ
”又对娇娇、倩倩道：“想是大爷怪你们不来帮衬，故此着恼，还不快奉杯酒儿下礼？
jiāo jiāo qiàn qiàn zhēn gè shāi guò jiǔ lái xiāng quàn
”娇娇、倩倩，真个筛过酒来相劝。
zhāng jìn bèi zhòng rén guǐ hùn miǎn qiǎng chóu zuò xīn bù zài yān wèi dào wǎn jiù xiān qǐ shēn zhòng rén yì bù qiǎng liú
张荩被众人鬼诨，勉强酬酢，心不在焉，未到晚，就先起身，众人亦不强留。
shàng le àn jìn qián táng mén yuán dǎ shí guān zǐ xiàng jīng guò
上了岸，进钱塘门，原打十官子巷经过。
dào nǚ zǐ mén shǒu fù ké sòu yī shēng bú jiàn lóu shàng dòng jìng
到女子门首，复咳嗽一声，不见楼上动静。
zǒu chū xiàng kǒu yòu xué zhuǎn lái yī lián shù cì dōu wú yīn xiǎng
走出巷口，又踅转来，一连数次，都无音响。
qīng qín dào dà yé míng rì zài lái ba
清琴道：“大爷，明日再来罢。
ruò zhǐ guǎn wǎng lái bèi rén yí huò
若只管往来，被人疑惑。
zhāng jìn yī yán zhǐ de huí jiā
”张荩依言，只得回家。
míng rì dào tā jiā zuǒ jìn fǎng wèn shì hé děng rén jiā
明日到他家左近访问，是何等人家。
yǒu rén shuō tā jiā yǒu míng jiào zuò pān shā xīng pān yòng fū qī liǎng gè zhǐ shēng yī nǚ nián cái shí liù huàn zuò shòu r
有人说：“他家有名叫做潘杀星潘用，夫妻两个，止生一女，年才十六，唤做寿儿。
nà lǎo ér yǔ yī guān huàn rén jiā báo báo lǐ yǒu xiē guā gé mào zhe tā de shì tóu zhuān zài dì fāng shàng xià zhà rén de qián cái piàn rén jiǔ shí
那老儿与一官宦人家薄薄里有些瓜葛，冒着他的势头，专在地方上吓诈人的钱财，骗人酒食。
dì fāng shàng wú yī jiā bù pà tā wú yí gè bù hèn tā
地方上无一家不怕他，无一个不恨他。
shì gè lài pí diāo zuān zhǔ ér
是个赖皮刁钻主儿。
zhāng jìn tīng le jì zài dù lǐ màn màn de zài tā mén shǒu duó guò
”张荩听了，记在肚里，慢慢的在他门首踱过。
qià hǎo nà nǚ zǐ kāi lián yuǎn wàng liǎng xià yòu fù xiāng jiàn
恰好那女子开帘远望，两下又复相见。
bǐ cǐ yǐ mù sòng qíng zhuǎn jiā qīn rè
彼此以目送情，转加亲热。
zì cǐ zhī hòu zhāng jìn bù shí wǎng lái qí xià tàn tīng yǐ ké sòu wèi hào
自此之后，张荩不时往来其下探听，以咳嗽为号。
yǒu shí kàn jiàn yǒu shí bú jiàn
有时看见，有时不见。
méi lái yǎn qù liǎng qíng shèn nóng zhǐ shì wú mén dé dào lóu shàng
眉来眼去，两情甚浓，只是无门得到楼上。
yī yè zhèng shì èr yuè shí wǔ hào yuè dàng tiān hún rú bái zhòu
一夜，正是二月十五，皓月当天，浑如白昼。
zhāng jìn zài jiā zuò lì bú zhù chī le yè fàn chèn zhe yuè sè dú bù dào pān yòng mén shǒu bìng wú yī gè rén lái wǎng
张荩在家坐立不住，吃了夜饭，趁着月色，独步到潘用门首，并无一个人来往。
jiàn nà nǚ zǐ zhèng juǎn qǐ lián r yǐ chuāng wàng yuè
见那女子正卷起帘儿，倚窗望月。
zhāng jìn zài xià kàn jiàn qīng qīng ké sòu yī shēng
张荩在下看见，轻轻咳嗽一声。
shàng miàn nǚ zǐ huì yì bǐ cǐ wēi xiào
上面女子会意，彼此微笑。
zhāng jìn xiù zhōng mō chū yī tiáo hóng líng hàn jīn jié gè tóng xīn fāng shèng tuán zuò yí kuài wàng shàng zhì lái
张荩袖中摸出一条红绫汗巾，结个同心方胜，团做一块，望上掷来。
nà nǚ zǐ shuāng shǒu lái jiē qià hǎo zhèng zhōng
那女子双手来接，恰好正中。
jiù yuè dǐ xià zǐ xì kàn le yī kàn bǎ lái xiù guò jiù tuō xià yī zhī xié r tóu xià
就月底下仔细看了一看，把来袖过，就脱下一只鞋儿投下。
zhāng jìn shuāng shǒu chéng shòu kàn shí shì yī zhī hé sè xié r
张荩双手承受，看时是一只合色鞋儿。
jiāng zhǐ tóu liàng mō gāng gāng yī zhé bǎ lái xì zài hàn jīn tóu shàng nà zài xiù lǐ wàng shàng chàng gè féi rě
将指头量摸，刚刚一折，把来系在汗巾头上，纳在袖里，望上唱个肥喏。
nǚ zǐ hái le gè wàn fú
女子还了个万福。
zhèng zài rè nào chù nà nǚ zǐ bèi fù mǔ hū huàn zhǐ de jiāng chuāng r bì shang zì xià lóu qù
正在热闹处，那女子被父母呼唤，只得将窗儿闭上，自下楼去。
zhāng jìn yě xìng jìn ér fǎn
张荩也兴尽而返。
guī dào jiā lǐ zì zài shū fáng zhōng sù xiē yòu jiě xià zhè zhǐ xié r zài dēng qián xì wán guǒ shì jīn lián yī bàn qiě yòu zuò de shén jīng xì
归到家里，自在书房中宿歇，又解下这只鞋儿，在灯前细玩，果是金莲一瓣，且又做得甚精细。
zěn jiàn de
怎见得？
yě yǒu qīng jiāng yǐn wèi zhèng qū xié r sān cùn qīng luó ruǎn zhǎi shèng qú huā piàn
也有《清江引》为证：觑鞋儿三寸，轻罗软窄，胜蕖花片。
ruò hái xiù mǎn huā zhǐ fèi fēn háo xiàn
若还绣满花，只费分毫线。
guài tā xiāng pēn pēn bù zhān ní zhī zài lóu shàng zhuǎn
怪他香喷喷不沾泥，只在楼上转。
zhāng jìn kàn le yī huí yī jiù bāo zài hàn jīn tóu shàng xīn zhōng xiǎng dào xū xún gè rén r tōng xìn yǔ tā zěn shēng shè fǎ shàng de lóu qù fāng hǎo
张荩看了一回，依旧包在汗巾头上，心中想道：“须寻个人儿通信与他，怎生设法上得楼去方好。
ruò zhī rú cǐ kōng yà guāng yǎn bǎo dù jī yǒu hé yòng chǔ
若只如此空砑光，眼饱肚饥，有何用处！
zuǒ sī yòu suàn chú fēi rú cǐ fāng néng dào shǒu
”左思右算，除非如此，方能到手。
míng rì wǔ qián xiù le xiē yín zi zǒu zhì pān jiā mén shǒu wàng lóu shàng bú jiàn kě rén biàn yuǎn yuǎn de jiè gè rén jiā zuò xia kàn yǒu shèn rén lái wǎng
明日午前，袖了些银子，走至潘家门首，望楼上不见可人，便远远的借个人家坐下，看有甚人来往。
shì yǒu còu qiǎo zuò bù duō shí zhī jiàn yí gè mài pó shǒu tí zhe gè xiǎo zhú zhuàng jìn tā jiā qù
事有凑巧，坐不多时，只见一个卖婆，手提着个小竹撞，进他家去。
yuē yǒu yí gè shí chén yī yuán tí zhe zhú zhuàng chū lái cóng jiù lù ér qù
约有一个时辰，依原提着竹撞出来，从旧路而去。
zhāng jìn jí gǎn shàng yī bù kàn shí bú shì bié rén què shì guàn zǒu dà jiā mài huā fěn de lù pó jiù zài shí guān zǐ xiàng kǒu jū zhù nà pó zǐ yǐ mài huā fěn wèi míng zhuān yī zuò méi zuò bǎo zuò mǎ bó liù zhèng shì tā de zhuān mén gù cǐ jiā zhōng shèn shì huó dòng
张荩急赶上一步，看时不是别人，却是惯走大家卖花粉的陆婆，就在十官子巷口居祝那婆子以卖花粉为名，专一做媒作保，做马泊六，正是他的专门，故此家中甚是活动。
ér zi lù wǔ hàn zài mén qián shā zhū mài jiǔ píng xī xù jiǔ sā pō shì gè xiōng tú lián nà pó zǐ shí cháng yào jiào xùn jǐ quán de
儿子陆五汉在门前杀猪卖酒，平昔酗酒撒泼，是个凶徒，连那婆子时常要教训几拳的。
pó zǐ pà dǎ měi shì dào dōu yī zhe tā bù gǎn yī háo wéi ào
婆子怕打，每事到都依着他，不敢一毫违拗。
dāng xià zhāng jìn jiào shēng lù mā ma
当下张荩叫声陆妈妈。
lù pó huí tóu rèn de biàn dào ya zhāng dà ye hé lái
陆婆回头认得，便道：“呀，张大爷何来？
lián rì shǎo huì
连日少会。
zhāng jìn dào shì cái qù xún gè péng yǒu bù yù biàn dào zài cǐ jīng guò
”张荩道：“适才去寻个朋友不遇，便道在此经过。
nǐ zěn yī xiàng bú dào wǒ jiā zǒu zǒu
你怎一向不到我家走走？
nèi xiē yā tou men dōu wàng nǐ de huā li
那些丫头们，都望你的花哩。
lù pó dào lǎo shēn rì rì yào lái bài wàng dà niáng piān yǒu zhèi xiē méi zhèng jīng shì bàn zhù shēn zi bù céng lái de
”陆婆道：“老身日日要来拜望大娘，偏有这些没正经事，绊住身子，不曾来得。
yī tóu shuō yǐ dào le lù pó mén shǒu
”一头说，已到了陆婆门首。
zhī jiàn lù wǔ hàn zài diàn zhōng mài ròu mài jiǔ shí fēn rè nào
只见陆五汉在店中卖肉卖酒，十分热闹。
lù pó dào dà yé chī chá qù biàn hǎo
陆婆道：“大爷吃茶去便好。
zhǐ shì jiā jiān wò chuò bù hǎo qū de guì rén
只是家间龌龊，不好屈得贵人。
zhāng jìn dào chá dào bù xiāo hái yào jiè jǐ bù lù shuō huà
”张荩道：“茶到不消，还要借几步路说话。
lù pó dào shǎo dài
”陆婆道：“少待。
lián máng jìn qù fàng le zhú zhuàng chū lái dào dà yé yǒu shèn shì zuò chéng lǎo xí fù
”连忙进去，放了竹撞出来道：“大爷有甚事作成老媳妇？
zhāng jìn dào zhè lǐ bú shì shuō huà zhī chù qiě suí wǒ lái
”张荩道：“这里不是说话之处，且随我来。
zhí yǐn dào yí gè jiǔ lóu shàng jiǎn gè xiǎo gé ér zhōng zuò xià
”直引到一个酒楼上，拣个小阁儿中坐下。
jiǔ bǎo fàng xià bēi zhù wèn dào kě hái yǒu bié kè me
酒保放下杯箸，问道：“可还有别客么？
zhāng jìn dào zhǐ wǒ èr rén
”张荩道：“只我二人。
shàng hǎo jiǔ nuǎn liǎng píng lái shí xīn guǒ zǐ xiān jiāng lái àn jiǔ hǎo shà fàn zhǐ xiāo sān sì wèi jiù gōu le
上好酒暖两瓶来，时新果子，先将来案酒，好嗄饭只消三四味就勾了。
jiǔ bǎo dā yìng xià qù
酒保答应下去。
bù yī shí dōu yǐ qǔ dào bǎi zuò yī zhuó zǐ
不一时，都已取到，摆做一卓子。
zhēn guò jiǔ lái chī le shù bēi
斟过酒来，吃了数杯。
zhāng jìn dǎ fā jiǔ bǎo xià qù bǎ gé zǐ mén bì le duì lù pó dào yǒu yī shì yào xiāng fán mā ma zhǐ pà nǐ zuò bù lái
张荩打发酒保下去，把阁子门闭了，对陆婆道：“有一事要相烦妈妈，只怕你做不来。
nà pó zǐ xiào dào bú shì lǎo shēn kuā kǒu píng nǐ tiān dà yàng yí nán shì tǐ jīng zhe lǎo shēn yī liǎo bǎi dàng
”那婆子笑道：“不是老身夸口，凭你天大样疑难事体，经着老身，一了百当。
dà yé yǒu shèn shì zhǐ guǎn fēn fù lái bāo zài wǒ shēn shang yǔ nǐ wán chéng
大爷有甚事，只管分付来，包在我身上与你完成。
zhāng jìn dào zhǐ yào rú cǐ biàn hǎo
”张荩道：“只要如此便好。
dāng xià bǎ liǎng bì kào zài zhuó shàng shū zhe jǐng xiàng pó zǐ dī dī shuō dào yǒu gè nǚ zǐ yào yǔ wǒ gōu dā zhǐ shì méi yǒu zuò jiǎo de nán de dào shǒu
”当下把两臂靠在卓上，舒着颈，向婆子低低说道：“有个女子，要与我勾搭，只是没有做脚的，难得到手。
xiǎo de nǐ yǔ tā jiā zuì shú tè lái xiāng qiú qù tōng gè xìn ér
晓得你与他家最熟，特来相求，去通个信儿。
ruò shè fǎ de yǔ wǒ yī huì jué bù wàng ēn
若设法得与我一会，决不忘恩。
jīn rì xiān yǒu shí liǎng bái wù zài cǐ sòng nǐ kāi shǒu
今日先有十两白物在此，送你开手。
shì chéng zhī hòu hái yǒu shí liǎng
事成之后，还有十两。
biàn qù xiù lǐ mō chū liǎng gè dà dìng fàng zài zhuó shàng
”便去袖里摸出两个大锭，放在卓上。
lù pó dào yín zi shì xiǎo shì nǐ qiě shuō shì nà yī jiā de cí er
陆婆道：“银子是小事，你且说是那一家的雌儿？
zhāng jìn dào shí guān zǐ xiàng pān jiā shòu jie kě shì nǐ jí shú de me
”张荩道：“十官子巷潘家寿姐，可是你极熟的么？
lù pó dào yuán lái shì zhè gè xiǎo guǐ tóu r
”陆婆道：“原来是这个小鬼头儿。
wǒ cháng shí jiàn tā duān duān zhèng zhèng hái shì huáng huā nǚ ér bù xiàng yào xún yě shí chī de zěn shēng zhe le nǐ de dào er
我常时见他端端正正，还是黄花女儿，不像要寻野食吃的，怎生着了你的道儿？
zhāng jìn bǎ qián hòu yù jiàn bìng yè lái zèng xié de shì xì xì yǔ pó zǐ shuō zhī
”张荩把前后遇见，并夜来赠鞋的事，细细与婆子说知。
lù pó dào zhè shì dào yě yǒu xiē nán chǔ li
陆婆道：“这事到也有些难处哩。
zhāng jìn dào yǒu shèn nán chǔ
”张荩道：“有甚难处？
lù pó dào tā jiā de lǎo zi lì hài jiā zhōng bìng wú yí gè zá rén zhǐ yǒu dí qīn sān kǒu cùn bù bù lí
陆婆道：“他家的老子利害，家中并无一个杂人，止有嫡亲三口，寸步不离。
kuàng jiān mén hù jǐn shèn zǎo bì yàn kāi rú hé jìn de tā jiā
况兼门户谨慎，早闭晏开，如何进得他家？
zhè gè lǎo shēn bù gǎn yìng chéng
这个老身不敢应承。
zhāng jìn dào mā ma nǐ shì cái shuō tiān dà jí nán de shì jīng le nǐ jiù chéng
”张荩道：“妈妈，你适才说天大极难的事，经了你就成。
zhèi xiē xiǎo shì rú hé biàn tuī gù bù kěn yǔ wǒ zhōu quán
这些小事，如何便推故不肯与我周全？
xiǎng bì xián xiè lǐ wēi bó gù yì zuò nán me
想必嫌谢礼微薄，故意作难么？
wǒ yě bù guǎn shì bì yào zài nǐ shēn shàng wán chéng
我也不管，是必要在你身上完成。
wǒ biàn zài jiā shí liǎng yín zi liǎng pǐ duàn tóu yǔ nǐ lǎo rén jiā zuò shòu yī hé rú
我便再加十两银子，两匹段头，与你老人家做寿衣何如？
lù pó jiàn zhe xuě bái liǎng dìng dà yín yǎn zhōng yǐ shì chū huǒ què yòu tān tā hòu shǒu zhǎo zhàng xīn zhōng bù shě xiǎng le yī huí dào jì dà yé nèn bān jiān xīn ruò lǎo shēn zhí yì tuī tuō zhī dào wǒ bù zhī jìng zhòng le
陆婆见着雪白两锭大银，眼中已是出火，却又贪他后手找帐，心中不舍，想了一回，道：“既大爷恁般坚心，若老身执意推托，只道我不知敬重了。
dài lǎo shēn jié lì qù tú kàn nǐ èr rén yuán fēn hé rú
待老身竭力去图，看你二人缘分何如。
tǎng tú de chéng shì nǐ zào huà le
倘图得成，是你造化了；
ruò tú bù chéng yě miǎn qiǎng bù dé xiū de guī zuì lǎo shēn
若图不成，也勉强不得，休得归罪老身。
zhè yín zi qiě liú zài dà yé chù dài yǒu xiē xiào yàn rán hòu lái lǐng
这银子且留在大爷处，待有些效验，然后来领。
tā yǔ nǐ zhè zhǐ xié r dào yào bǎ lái yǔ wǒ hǎo qù zuò gè huà tóu
他与你这只鞋儿，到要把来与我，好去做个话头。
zhāng jìn dào nǐ ruò bù shōu yín zi wǒ zěn fàng xīn
”张荩道：“你若不收银子，我怎放心！
lù pó dào jì rú cǐ quán qiě shōu xià ruò shì bù xié yī jiù bì huán
”陆婆道：“既如此，权且收下，若事不谐，依旧璧还。
bǎ yín chuāi zài xiù lǐ
”把银揣在袖里。
zhāng jìn mō chū hàn jīn jiě xià zhè zhī hé sè xié r dì yǔ lù pó
张荩摸出汗巾，解下这只合色鞋儿，递与陆婆。
lù pó jiē zài shǒu zhōng xì xì kàn le yī kàn hè cǎi dào guǒ rán zuò de hǎo
陆婆接在手中，细细看了一看，喝采道：“果然做得好！
jiāng lái cáng guò
”将来藏过。
liǎng gè yòu chī le yī huí jiǔ shí qǐ shēn xià lóu suàn hái jiǔ qián yī qí chū mén
两个又吃了一回酒食，起身下楼，算还酒钱，一齐出门。
lín bié shí lù pó yòu dào dà yé zhè shì xū huǎn huǎn ér tú xìng jí bù dé de
临别时，陆婆又道：“大爷，这事须缓缓而图，性急不得的。
ruò xiàn qī xiàn rì lǎo shēn jiù bù gǎn fèng mìng le
若限期限日，老身就不敢奉命了。
zhāng jìn dào zhǐ qiú mā ma yòng xīn jiù chí jǐ rì yě bù dà jǐn
”张荩道：“只求妈妈用心，就迟几日也不大紧。
tǎng yǒu xiē hǎo xiāo xī jìng dào wǒ jiā zhōng lái huì
倘有些好消息，竟到我家中来会。
dào ba gè zì fēn bié ér qù
”道罢，各自分别而去。
zhèng shì yào jiāng cuō hé sān bēi jiǔ jié jiù huān yú bǎi suì yuán
正是：要将撮合三杯酒，结就欢娱百岁缘。
qiě shuō pān shòu r zì cóng jiàn le zhāng jìn zhī hòu jīng shén huǎng hū chá fàn lǎn zhān xīn zhōng xiǎng dào wǒ ruò jià de zhè gè rén r yě bù wǎng wéi rén yī shì
且说潘寿儿自从见了张荩之后，精神恍惚，茶饭懒沾，心中想道：“我若嫁得这个人儿，也不枉为人一世！
dàn bù zhī zhù zài nà lǐ
但不知住在那里？
xìng shèn míng shuí
姓甚名谁？
nà yuè yè jiàn le zhāng jìn hèn bù dé shēng chū liǎng gè chì r fēi xià lóu lái suí tā tóng qù
”那月夜见了张荩，恨不得生出两个翅儿，飞下楼来，随他同去。
dé le nà tiáo hóng hàn jīn jiù dàng zuò qíng rén yì bān bào zài shēn biān ér wò
得了那条红汗巾，就当做情人一般，抱在身边而卧。
shuì dào míng rì wǔ pái shí fēn hái chī mí bù xǐng
睡到明日午牌时分，还痴迷不醒。
zhí dài pān pó lái huàn fāng cái qǐ shēn
直待潘婆来唤，方才起身。
yòu guò liǎng rì zǎo fàn yǐ hòu pān yòng chū mén qù le shòu r zài lóu shàng yòu wán nòng nà tiáo hàn jīn zhǐ tīng de xià miàn yǒu rén shuō huà xiǎng què yòu zǒu shàng lóu lái
又过两日，早饭已后，潘用出门去了，寿儿在楼上，又玩弄那条汗巾，只听得下面有人说话响，却又走上楼来。
shòu r lián máng bǎ hàn jīn cáng guò
寿儿连忙把汗巾藏过。
zǒu dào hú tī biān kàn shí bú shì bié rén què shì mài huā fěn de lù pó
走到胡梯边看时，不是别人，却是卖花粉的陆婆。
shǒu nèi tí zhe zhú zhuàng tóng pān pó shàng lái
手内提着竹撞，同潘婆上来。
dào le lóu shàng lù pó dào shòu jie wǒ zuó rì dé le jǐ bān xīn yàng hǎo huā tè dì sòng lái yǔ nǐ
到了楼上，陆婆道：“寿姐，我昨日得了几般新样好花，特地送来与你。
lián máng kāi le zhú zhuàng qǔ chū yī duo lái dào shòu jie nǐ kàn rú hé
”连忙开了竹撞，取出一朵来道：“寿姐，你看如何？
kě xiàng zhēn de yì bān me
可像真的一般么？
shòu r jiē guò shǒu lái dào guǒ rán zuò de hǎo
寿儿接过手来道：“果然做得好！
lù pó yòu qǔ chū yī duo lái dì yǔ pān pó dào dà niáng nǐ yě kàn kàn zhǐ pà hòu shēng shí cóng bù céng jiàn nèn yàng huā yàng li
”陆婆又取出一朵来，递与潘婆道：“大娘，你也看看，只怕后生时，从不曾见恁样花样哩。
pān pó dào zhēn gè wǒ yòu shí zhǐ dài de nà yàng cū huā ér bù xiàng rú jīn zuò de zhè yàng xì qiǎo
”潘婆道：“真个我幼时只戴得那样粗花儿，不像如今做得这样细巧。
lù pó dào zhè gè zhǐ suàn zhōng děng hái yǒu shàng shàng hào de
”陆婆道：“这个只算中等，还有上上号的。
ruò kàn le yǎn máng de jiù liàng qǐ lái lǎo de biàn shǎo qǐ lái lián shòu hái yào zēng shàng jǐ nián li
若看了眼，盲的就亮起来，老的便少起来，连寿还要增上几年哩。
shòu r dào nǐ yī fà ná chū lái yǔ wǒ qiáo qiáo
”寿儿道：“你一发拿出来与我瞧瞧。
lù pó dào zhǐ pà nǐ bù shí huò chū bù dé zhè yàng guì jià qián
”陆婆道：“只怕你不识货，出不得这样贵价钱。
shòu r dào ruò mǎi nǐ de bù qǐ kàn shì kàn de qǐ de
”寿儿道：“若买你的不起，看是看得起的。
lù pó péi xiào dào lǎo shēn shì qǔ xiào huà r shòu jie zěn rèn zhēn qǐ lái
”陆婆陪笑道：“老身是取笑话儿，寿姐怎认真起来？
jiù lián wǒ zhè lán ér dōu yào le yě zhí de jǐ hé
就连我这篮儿都要了，也值得几何！
dài wǒ qǔ chū lái yǔ nǐ kàn
待我取出来与你看。
zhǐ jiǎn hǎo de rèn píng qǔ zé
只拣好的，任凭取择。
yòu qǔ chū jǐ duo lái bǐ qián gèng jiā qiǎo miào
”又取出几朵来，比前更加巧妙。
shòu r jiǎn hǎo de qǔ le shù duo dào zhè huā zěn me yàng mài
寿儿拣好的取了数朵，道：“这花怎么样卖？
lù pó dào ya
”陆婆道：“呀！
lǎo shēn měi cháng hé zēng yǔ nǐ zhēng guàn jià qián què yào wèn jià qǐ lái
老身每常何曾与你争惯价钱，却要问价起来？
dàn píng nǐ fēn fù bà le
但凭你分付罢了。
yòu dào dà niáng yǒu rè chá biàn xiāng qiú yī wǎn
”又道：“大娘，有热茶便相求一碗。
pān pó dào kàn huā xìng le lián chá dōu wàng jì qù qǔ nǐ yào rè de dài wǒ lìng shāo qǐ lái
”潘婆道：“看花兴了，连茶都忘记去龋你要热的，待我另烧起来。
shuō ba wǎng lóu xià ér qù
”说罢，往楼下而去。
lù pó jiàn pān pó zhuǎn le shēn bǎ zhú zhuàng nèi huā duǒ zhěng dùn hǎo le què yòu cóng xiù zhōng mō chū yí gè hóng chóu bāo r yě fàng zài lǐ biān
陆婆见潘婆转了身，把竹撞内花朵整顿好了，却又从袖中摸出一个红绸包儿，也放在里边。
shòu r wèn dào zhè bāo de shì shén me dōng xī
寿儿问道：“这包的是什么东西？
lù pó dào shì yī jiàn yào jǐn wù shì nǐ kàn bù dé de
”陆婆道：“是一件要紧物事，你看不得的。
shòu r dào zěn me kàn bù dé
”寿儿道：“怎么看不得？
wǒ piān yào kàn
我偏要看。
bǎ shǒu biàn qù qǔ lù pó kǒu zhōng biàn shuō jué bù yǔ nǐ kàn
”把手便去龋陆婆口中便说：“决不与你看！
què fàng gè kōng ràng tā yī shǒu niān qǐ lián jiào ā yā jiǎ yì lái duó shí bèi shòu r qiǎng guò nà biān qù
”却放个空让他一手拈起，连叫“阿呀”，假意来夺时，被寿儿抢过那边去。
dǎ kāi kàn shí què shì tā qián yè zèng yǔ nà shēng de zhè zhī hé sè xié r
打开看时，却是他前夜赠与那生的这只合色鞋儿。
shòu r yī jiàn mǎn miàn tòng hóng
寿儿一见，满面通红。
lù pó biàn pī shǒu duó qù dào bié rén de dōng xī zhǐ guǎn luàn qiǎng
陆婆便劈手夺去道：“别人的东西，只管乱抢！
shòu r dào mā ma zhǐ zhè yī zhī xié r shèn me hǎo dōng xī nèn bān zūn zhòng
”寿儿道：“妈妈，只这一只鞋儿，甚么好东西，恁般尊重！
bǎ chóu r bāo zhe què yòu rén kàn bù dé
把绸儿包着，却又人看不得。
lù pó xiào dào nǐ biàn zhè yàng shuō bù zhí qián
”陆婆笑道：“你便这样说不值钱！
què bù dào yǒu gè guān rén bǎ zhè zhǐ xié r dāng shì xìng mìng yì bān jiào wǒ biàn chǔ xún fǎng nà duì r li
却不道有个官人，把这只鞋儿当似性命一般，教我遍处寻访那对儿哩。
shòu r xīn zhōng míng bái shì nà rén jiào tā lái tōng xìn hǎo shēng huān xǐ biàn qù qǔ chū nà yī zhī lái xiào dào mā ma wǒ dào yǒu yī zhī zài cǐ zhèng hǎo yǔ tā qià shì duì r
寿儿心中明白是那人教他来通信，好生欢喜，便去取出那一只来，笑道：“妈妈，我到有一只在此，正好与他恰是对儿。
lù pó dào xié biàn duì zhe le nǐ què zěn me fā fù nà shēng
”陆婆道：“鞋便对着了，你却怎么发付那生？
shòu r dī dī dào zhè shì mā ma zǒng shì xiǎo de de le wǒ yě bù xiāo mán de suǒ xìng wèn gè míng bái ba
”寿儿低低道：“这事妈妈总是晓得的了，我也不消瞒得，索性问个明白罢！
nà shēng duān de shì hé děng zhī rén
那生端的是何等之人？
xìng shèn míng shuí
姓甚名谁？
píng xī zuò rén hé rú
平昔做人何如？
pó zǐ dào tā xìng zhāng míng jìn jiā zhōng yǒu bǎi wàn jiā sī zuò rén jí shì wēn cún duō qíng
”婆子道：“他姓张名荩，家中有百万家私，做人极是温存多情。
wèi le nǐ rì yè qiān cháng guà dù fèi qǐn wàng cān xiǎo de wǒ zài nǐ jiā xiāng shú tè yāng wǒ lái yǔ nǐ tǎo xìn
为了你，日夜牵肠挂肚，废寝忘餐，晓得我在你家相熟，特央我来与你讨信。
kě yǒu gè fǎ ér fàng tā jìn lái me
可有个法儿放他进来么？
shòu r dào nǐ shì xiǎo de wǒ jiā diē diē yòu lì hài mén hù shèn shì jǐn jí yè jiān děng wǒ chuī xi dēng huǒ shuì guò le hái yào bǎ huǒ lái zhào guò yī biàn fāng cái xià qù xiē xī
”寿儿道：“你是晓得我家爹爹又利害，门户甚是紧急，夜间等我吹息灯火睡过了，还要把火来照过一遍，方才下去歇息。
zěn me de gè cè r yǔ tā xiāng huì
怎么得个策儿与他相会？
mā ma nǐ yǒu shén me jì cè chéng jiù le wǒ èr rén zhī shì nú jiā zì yǒu zhòng xiè
妈妈，你有什么计策，成就了我二人之事，奴家自有重谢。
lù pó xiāng le yī xiāng dào bù dǎ jǐn yǒu jì zài cǐ
”陆婆相了一相道：“不打紧，有计在此。
shòu r lián máng wèn dào yǒu hé jì cè
”寿儿连忙问道：“有何计策？
lù pó dào nǐ yè jiān zǎo xiē shuì le děng diē mā shàng lái zhào guò rán hòu qǐ lái zhǐ tīng xià biān ké sòu wèi hào bǎ jǐ pǐ bù jiē zhǎng chuí xià lóu lái dài tā cóng bù shàng pān yuán ér shàng
”陆婆道：“你夜间早些睡了，等爹妈上来照过，然后起来，只听下边咳嗽为号，把几匹布接长垂下楼来，待他从布上攀缘而上。
dào wǔ gēng shí fēn yuán rú cǐ ér xià
到五更时分，原如此而下。
jiù wǎng lái bǎi nián yě méi yǒu nà gè zhī jué
就往来百年，也没有那个知觉。
rèn píng nǐ liǎng gè qǔ lè kě bù hǎo me
任凭你两个取乐，可不好么？
shòu r tīng shuō xīn zhōng huān xǐ dào duō xiè mā ma yù chéng
”寿儿听说，心中欢喜道：“多谢妈妈玉成。
hái shì jǐ shí fāng lái
还是几时方来？
lù pó dào jīn rì tiān wǎn yǐ lái bù jí míng rì qīn zǎo qù yuē le tā dào wǎn lái biàn kě chéng shì
”陆婆道：“今日天晚已来不及，明日侵早去约了他，到晚来便可成事。
zhǐ shì zài dé yī jiàn xìn wù yǔ tā fāng jiàn lǎo shēn zuò shì dí dàng
只是再得一件信物与他，方见老身做事的当。
shòu r dào nǐ jiù bǎ zhè duì xié r yī zǒng ná qù wèi xìn
”寿儿道：“你就把这对鞋儿，一总拿去为信。
tā míng wǎn lái shí yī jiù dài hái wǒ
他明晚来时，依旧带还我。
shuō yóu wèi liǎo pān pó jiāng chá shàng lái
说犹未了，潘婆将茶上来。
lù pó huāng máng bǎ xié cáng yú xiù zhōng chuò le liǎng bēi chá
陆婆慌忙把鞋藏于袖中，啜了两杯茶。
shòu r dào lù mā ma huā qián jīn rì bù biàn gǎi rì fèng huán ba
寿儿道：“陆妈妈，花钱今日不便，改日奉还罢。
lù pó dào jiù chí jǐ rì bù fáng de
陆婆道：“就迟几日不妨得。
lǎo shēn bú shì zhè suǒ suì de
老身不是这琐碎的。
qǔ le zhú zhuàng zuò bié qǐ shēn
”取了竹撞，作别起身。
pān pó mǔ zi zhí sòng dào zhōng mén kǒu
潘婆母子直送到中门口。
shòu r dào mā ma míng rì ruò kōng zǒu lái huà huà
寿儿道：“妈妈，明日若空，走来话话。
lù pó dào xiǎo de
”陆婆道：“晓得。
zhè shì liǎng gè yì huì de shuō huà pān pó nà lǐ zhī dào
”这是两个意会的说话，潘婆那里知道？
zhèng shì làng zǐ xīn jiā rén yì bù jīn méi lái hé yǎn qù
正是：浪子心，佳人意，不禁眉来和眼去。
suī rán sè dǎn dà rú tiān zhōng jiān hái yào rén chuán huì
虽然色胆大如天，中间还要人传会。
jì liǎng shú kǒu shé lì wò yǔ xié yún duō qiǎo jì
伎俩熟，口舌利，握雨携云多巧计。
hǔ pó chuò hào mǎ bó liù duō shǎo liáng jiā shòu tā lèi
虎婆绰号马泊六，多少良家受他累。
bù pà tiān bù pà de bù pà bàng rén xián fàng pì
不怕天，不怕地，不怕傍人闲放屁。
zhǐ xū mán què fù hé niang àn zhōng cuō jiù yuān yāng duì
只须瞒却父和娘，暗中撮就鸳鸯对。
cháo xiāng duì mù xiāng duì xiǎng dé rén rú chī yǔ zuì
朝相对，暮相对，想得人如痴与醉。
bù shì yuān jiā bù jù tóu shā què qián pó fāng chū qì
不是冤家不聚头，杀却虔婆方出气。
qiě shuō lù pó yě bù huí jiā jìng wàng zhāng jìn jiā lái
且说陆婆也不回家，径望张荩家来。
jiàn le tā hún jiā zhǐ shuō mài huā wèn zhāng jìn shí què bù zài jiā
见了他浑家，只说卖花，问张荩时，却不在家。
zhāng jìn hé jiā nèi xiē fù nǚ bǎ tā zhèi xiē huā dū qiǎng yí gè gān jìng yě yǒu xiàn yě yǒu shē hùn le yī huí
张荩合家那些妇女，把他这些花都抢一个干净，也有现，也有赊，混了一回。
děng tā bù jí zuò bié qǐ shēn
等他不及，作别起身。
míng rì jué zǎo xiù le nà shuāng xié r yòu dào zhāng jiā wèn shí shuō zuó yè méi yǒu huí lái bù zhī zhù zài nà lǐ
明日绝早，袖了那双鞋儿，又到张家问时，说：“昨夜没有回来，不知住在那里。
lù pó yī jiù huí dào jiā zhōng
”陆婆依旧回到家中。
qià hǎo lù wǔ hàn yào shā yī kǒu zhū yīn fù shǒu chū qù le zài nà lǐ jiāo zào jiàn lù pó guī jiā dào lái de jí hǎo
恰好陆五汉要杀一口猪，因副手出去了，在那里焦躁，见陆婆归家，道：“来得极好！
qiě xiāng bāng wǒ fù yī fù zhū r
且相帮我缚一缚猪儿。
nà pó zǐ píng xī jù pà ér zi bù gǎn bù yī dào dài wǒ tuō le yī fú bāng nǐ
”那婆子平昔惧怕儿子，不敢不依，道：“待我脱了衣服帮你。
wàng lǐ biān jìn qù
”望里边进去。
lù wǔ hàn jiù suí tā jìn lái jiàn pó zǐ tuō yī shí là xià yí gè hóng chóu bāo r
陆五汉就随他进来，见婆子脱衣时，落下一个红绸包儿。
lù wǔ hàn zhī dào shì bāo yín zi shi qǐ lái zǒu dào wài biān jiě kāi kàn shí què shì yī shuāng hé sè nǚ xié hè cǎi dào shuí jiā nǚ zǐ yǒu nèn bān xiǎo jiǎo
陆五汉只道是包银子，拾起来，走到外边，解开看时，却是一双合色女鞋，喝采道：“谁家女子，有恁般小脚！
xiāng le yī huì yòu dào zhè gè xiǎo jiǎo nǚ zǐ bì dìng shì yǒu yán sè de ruò de bào zài shēn biān shuì yī yè yě bù wǎng cǐ yī shēng
”相了一会，又道：“这个小脚女子，必定是有颜色的，若得抱在身边睡一夜，也不枉此一生！
yòu xiǎng dào zhè xié rú hé zài mǔ qīn shēn biān
”又想道：“这鞋如何在母亲身边？
què yòu shì chuān jiù de yǒu nèn bān zhēn zhòng bǎ chóu r bāo zhe qí zhōng bì yǒu yuán gù
却又是穿旧的，有恁般珍重，把绸儿包着，其中必有缘故。
dài tā xún shí bǎ huà r xià tā bì yǒu shí xìn
待他寻时，把话儿吓他，必有实信。
yuán bǎ lái bāo hǎo chuāi zài huái lǐ
”原把来包好，揣在怀里。
pó zǐ tuō guò yī shang xiāng bāng ér zi fù zhū lái shā le jìng guò shǒu chuān le yī fú què yòu yào qù xún zhāng jìn
婆子脱过衣裳，相帮儿子缚猪来杀了，净过手，穿了衣服，却又要去寻张荩。
lín chū mén bǎ shǒu mō xiù zhōng shí nà shuāng xié r què bú jiàn le
临出门，把手摸袖中时，那双鞋儿却不见了。
lián máng fù zhuǎn shēn xún shí yǐng yě bú jiàn jí de nà pó zǐ jiào tiān jiào de
连忙复转身寻时，影也不见，急得那婆子叫天叫地。
lù wǔ hàn lěng yǎn kàn mǔ qīn nèn bān zháo jí yóu tā xún gè qì tàn fāng cái lái wèn dào bú jiàn le shén me dōng xī
陆五汉冷眼看母亲恁般着急，由他寻个气叹，方才来问道：“不见了什么东西？
zhè yàng zháo jí
这样着急！
pó zǐ dào shì yī jiàn yào jǐn wù shì shuō bù dé de
”婆子道：“是一件要紧物事，说不得的。
lù wǔ hàn dào ruò shuō gè yǐng er huò zhě nǐ lǎo rén jiā mù lì bù jì dài wǒ yǔ nǐ xún kàn
”陆五汉道：“若说个影儿，或者你老人家目力不济，待我与你寻看。
rú shuō bù dé de nǐ zì qù xún bù gàn wǒ shì
如说不得的，你自去寻，不干我事。
pó zǐ jiàn ér zi shuō huà qiāo qī biàn dào nǐ ruò shí dé hái le wǒ yǒu xǔ duō yín zi zài shàng gōu nǐ zuò běn qián li
婆子见儿子说话跷蹊，便道：“你若拾得，还了我，有许多银子在上，勾你做本钱哩。
lù wǔ hàn jiàn shuō yǒu yín zi dòng le huǒ wèn dào shi dào shì wǒ shí dé nǐ shuō nà gēn yóu yǔ wǒ fāng cái hái nǐ
”陆五汉见说有银子，动了火，问道：“拾到是我拾得，你说那根由与我，方才还你。
pó zǐ jiào dào lǐ biān qù yī wú yī shí bǎ nà liǎng gè qián hòu de shì xì xì shuō yǔ
”婆子叫到里边去，一五一十，把那两个前后的事，细细说与。
chén wǔ hàn tàn le pó zǐ xiāo xī xīn zhōng huān xǐ jiǎ yì jīng dào zǎo shì yǔ wǒ shuō zhī bù rán jī hū zuò chū shì lái
陈五汉探了婆子消息，心中欢喜，假意惊道：“早是与我说知，不然，几乎做出事来。
pó zǐ dào què shì wèi hé
”婆子道：“却是为何？
lù wǔ hàn dào zì gǔ shuō de hǎo ruò yào bù zhī chú fēi mò wèi
”陆五汉道：“自古说得好，若要不知，除非莫为。
zhè yàng shì zěn yǎn dé rén de ěr mù
这样事，怎掩得人的耳目！
kuàng qiě pān yòng nà gè lǎo qiáng dào kě shì rě de tā de me
况且潘用那个老强盗，可是惹得他的么？
tǎng huò shì lù xiǎo de nǐ zhuàn le yín liǎng yǔ tā zuò jiǎo nà shí bú yào shuō bǎ wǒ zuò běn qián zhǐ pà lián wǒ de diàn dǐ dōu dào zài tā shǒu lǐ hái bù xiàng yì li
倘或事露，晓得你赚了银两，与他做脚，那时不要说把我做本钱，只怕连我的店底都倒在他手里，还不像意哩。
lù pó bèi ér zi yī xià xīn zhōng lǎo dà jīng huāng dào r shuō de yǒu lǐ
”陆婆被儿子一吓，心中老大惊慌，道：“儿说得有理！
rú jīn wǒ bǎ zhè yín zi hé xié r hái le tā zhǐ shuō shì tǐ bù xié bù guǎn tā xián zhàng bà le
如今我把这银子和鞋儿还了他，只说事体不谐，不管他闲帐罢了。
lù wǔ hàn xiào dào zhè yín zi zài nà lǐ
”陆五汉笑道：“这银子在那里？
lù pó biàn qù qǔ chū lái yǔ ér zi kàn
”陆婆便去取出来与儿子看。
wǔ hàn bǎ lái xiù le dào mǔ qīn zhè yín zi hé xié r liú zài zhè lǐ
五汉把来袖了道：“母亲，这银子和鞋儿，留在这里。
wàn yī hòu rì tā men cóng bié chù nòng chū shì lái lián lěi nǐ shí bǎ tā zuò gè zhèng jiàn
万一后日他们从别处弄出事来，连累你时，把他做个证见。
ruò bù dào zhè tián dì nà yín zi luò de yòng de tā gǎn lái tǎo me
若不到这田地，那银子落得用的，他敢来讨么？
lù pó dào tǎng zhāng dà lǎo lái wèn huí yīn què zěn me chù
”陆婆道：“倘张大老来问回音，却怎么处？
wǔ hàn dào zhǐ shuō tā jiā mén hù jǐn jí yī shí bù néng
”五汉道：“只说他家门户紧急，一时不能。
ruò yǒu jī huì biàn lái tōng bào
若有机会，便来通报。
huí tā shù cì zì rán bù lái le
回他数次，自然不来了。
nà pó zǐ yín zi xié r dōu bèi wǔ hàn ná qù yòu bù gǎn tǎo shǒu zhōng méi le bǎ bǐng yòu pà nòng chū shì lái yě bù gǎn qù yuē zhāng jìn
”那婆子银子鞋儿都被五汉拿去，又不敢讨，手中没了把柄，又怕弄出事来，也不敢去约张荩。
qiě shuō lù wǔ hàn bǎ zhè shí liǎng yín zi bàn qǐ jǐ jiàn huá lì yī fú yě mǎi yī dǐng zhòu shā jīn r
且说陆五汉把这十两银子，办起几件华丽衣服，也买一顶绉纱巾儿。
dào wǎn shàng děng lù pó shuì le yuē mò yī gēng shí fēn jiāng xíng tóu dǎ bàn qǐ lái bǎ xié r cáng zài xiù lǐ qǔ suǒ fǎn suǒ le dà mén yī jìng dào pān jiā mén shǒu
到晚上等陆婆睡了，约莫一更时分，将行头打扮起来，把鞋儿藏在袖里，取锁反锁了大门，一径到潘家门首。
qí yè wēi yún lóng yuè bù shèn fēn míng qiě xǐ yè shēn rén jìng
其夜微云笼月，不甚分明，且喜夜深人静。
lù wǔ hàn zài lóu qiáng xià qīng qīng ké sòu yī shēng
陆五汉在楼墙下，轻轻咳嗽一声。
shàng miàn shòu r tīng de lián máng kāi chuāng
上面寿儿听得，连忙开窗。
nà chuāng jiù lǐ ya de yǒu shēng
那窗臼里，呀的有声。
shòu r kǒng pà jīng xǐng diē mā jí zhuó shàng qǔ guò chá hú lái sǎ xiē chá zài lǐ biān kāi shí què jiù bù xiǎng
寿儿恐怕惊醒爹妈，即卓上取过茶壶来，洒些茶在里边，开时却就不响。
bǎ bù yī tóu jǐn jǐn de fù zài zhù shàng yī tóu biàn chuí xià lái
把布一头紧紧的缚在柱上，一头便垂下来。
lù wǔ hàn jiàn bù chuí xià mǎn xīn huān xǐ liāo yī bá bù shàng qián shuāng shǒu wǎn zhù bù r liǎng jiǎo tǐng zài qiáng shàng zhú bù ái jiāng shǎng qù qǐng kè yǐ dào lóu chuāng biān qīng qīng kuà xià
陆五汉见布垂下，满心欢喜，撩衣拔步上前，双手挽住布儿，两脚挺在墙上，逐步挨将上去，顷刻已到楼窗边，轻轻跨下。
shòu r bǎ bù shōu qǐ jiāng chuāng r yǎn shàng
寿儿把布收起，将窗儿掩上。
lù wǔ hàn jiù shuāng shǒu bào zhù biàn lái qīn zuǐ
陆五汉就双手抱住，便来亲嘴。
shòu r jí bǎ shé r dù zài wǔ hàn kǒu zhōng
寿儿即把舌儿度在五汉口中。
cǐ shí liǎng qíng huǒ rè yòu shì hēi àn zhī zhōng nà biàn zhēn jiǎ xiāng wēi xiāng bào jiě yī jiù qǐn
此时两情火热，又是黑暗之中，那辨真假，相偎相抱，解衣就寝。
zhēn gè nǐ tān wǒ ài bèi lù wǔ hàn zì qíng qǔ lè
真个你贪我爱，被陆五汉恣情取乐。
zhèng shì dòu kòu bāo xiāng què bèi kū téng hú chán
正是：豆蔻包香，却被枯藤胡缠；
hǎi táng hán ruǐ wú duān bào yǔ cuī cán
海棠含蕊，无端暴雨摧残。
xiū chì zhàn jǐn yuān zhī kē fèng huáng zuò fán yā zhī ǒu
鸺𫛶占锦鸳之窠，凤凰作凡鸦之偶。
yí gè kǒu lǐ hū ròu ròu gān gān hái rèn zuò diàn zhōng xíng huò
一个口里呼肉肉肝肝，还认做店中行货；
yí gè xīn lǐ xiǎng qīn qīn ài ai nǎ zhī fēi lóu xià kě rén
一个心里想亲亲爱爱，那知非楼下可人。
hóng niáng yuē zhāng gǒng cuò dìng zhèng héng
红娘约张珙，错订郑恒；
guō sù xué wáng xuān ǒu mí xī zǐ
郭素学王轩，偶迷西子。
kě lián měi yù jiāo xiāng tǐ qīng fù tú gū shì jǐng rén
可怜美玉娇香体，轻付屠酤市井人。
dāng xià yǔ sàn yún shōu fāng cái xù kuò
当下雨散云收，方才叙阔。
wǔ hàn jiāng chū nà shuāng xié r xì shù xiàng lái qíng kuǎn
五汉将出那双鞋儿，细述向来情款。
shòu r yě su xiǎng niàn zhī yóu
寿儿也诉想念之由。
qíng yóu wèi zú zài fù yáng tái yù jiā ēn ài
情犹未足，再赴阳台，愈加恩爱。
dào le sì gēng jí biàn qǐ shēn
到了四更，即便起身。
kāi le chuāng yī jiù bǎ bù fàng xià
开了窗，依旧把布放下。
wǔ hàn pān yuán xià qù jí bēn huí jiā
五汉攀援下去，急奔回家。
shòu r bǎ bù shōu qǐ cáng guò qīng qīng bì shang chuāng r yuán fù shuì xià
寿儿把布收起藏过，轻轻闭上窗儿，原复睡下。
zì cǐ zhī hòu dàn shì yǔ xià yuè míng lù wǔ hàn jiù bù lái yú zé wú yè bú huì
自此之后，但是雨下月明，陆五汉就不来，余则无夜不会。
wǎng lái yuē yǒu bàn nián shí fēn chóu móu
往来约有半年，十分绸缪。
nà shòu r bù jué miàn mù yǔ yán fēi fù jiù shí
那寿儿不觉面目语言，非复旧时。
pān yòng fū qī xīn zhōng yí huò jǐ biàn jiāng nǚ ér pán wèn shòu r zhǐ shì yǎo dìng yá gēn yī zì bù tǔ
潘用夫妻，心中疑惑，几遍将女儿盘问，寿儿只是咬定牙根，一字不吐。
nà wǎn wǔ hàn yòu lái shòu r duì tā shuō dào diē mā bù zhī zěn me yǒu xiē zhī jué bù shí pán wèn
那晚五汉又来，寿儿对他说道：“爹妈不知怎么有些知觉，不时盘问。
suī rán zài sì bái lài guò le liǎng yè fáng jǐn yù yán
虽然再四白赖过了，两夜防谨愈严。
tǎng rán hou zhe dà jiā bù hǎo
倘然候着，大家不好。
jīn hòu nǐ qiě wù lái
今后你且勿来。
dài tā lǎn dài xiē ér zài tú huān huì
待他懒怠些儿，再图欢会。
wǔ hàn kǒu zhōng dá dào shuō de shì
”五汉口中答道：“说得是！
xīn nèi shèn shì bù rán
”心内甚是不然。
dào sì gēng shí yòu xià lóu qù le
到四更时，又下楼去了。
dàng yè pān yòng méng lóng zhōng jué dào lóu shàng yǒu xiē jī jī nóng nóng cè zhe ěr yào tīng gè zǐ xì rán hòu qǐ lái zhuō jiān
当夜潘用朦胧中，觉道楼上有些唧唧哝哝，侧着耳要听个仔细，然后起来捉奸。
bù xiǎng tīng le yī huí hū dì shuì qù tiān míng fāng xǐng duì pān pó dào ā shòu zhè jiàn rén zuò xià bù míng bái de gòu dàng shì zhēn le tā què hái yào kǒu yìng
不想听了一回，忽地睡去，天明方醒，对潘婆道：“阿寿这贱人，做下不明白的勾当是真了，他却还要口硬。
wǒ zuó yè míng míng lǐ tīng de lóu shàng yǒu rén shuō huà
我昨夜明明里听得楼上有人说话。
yù dài zài tīng jǐ jù qǐ shēn qù zhuō tā bù xiǎng què shuì zháo qù
欲待再听几句，起身去捉他，不想却睡着去。
pān pó dào biàn shì wǒ yě yǒu xiē yí xīn
”潘婆道：“便是我也有些疑心。
dàn suàn lái zhè lóu shàng méi gè lù dào r tōng de wài biān
但算来这楼上没个路道儿通得外边。
nán dào shì shén xiān guǐ guài lái wú jì qù wú zōng
难道是神仙鬼怪，来无迹，去无踪？
pān yòng dào rú jīn shào bù dé dǎ tā yī dùn kǎo wèn tā zhēn qíng chū lái
”潘用道：“如今少不得打他一顿，拷问他真情出来。
pān pó dào bù hǎo
”潘婆道：“不好！
cháng yán dào jiā chǒu bù kě wài yáng
常言道：‘家丑不可外扬。
ruò hái yī dǎ lín lǐ dōu yào xiǎo de le chuán shuō kāi qù shuí kěn lái qǔ tā
’若还一打，邻里都要晓得了，传说开去，谁肯来娶他？
rú jīn yě mò lùn yǒu zhè shì méi zhè shì zhǐ bǎ nǚ ér wò fáng qiān zài lóu xià lín wò shí jiāng tā fáng mén shàng luò le suǒ wàn wú tā yú
如今也莫论有这事没这事，只把女儿卧房迁在楼下，临卧时将他房门上落了锁，万无他虞。
nǐ wǒ liǎng kǒu bān zài tā lóu shàng qù shuì kàn yè jiān yǒu hé dòng jìng biàn zhī jiù lǐ
你我两口搬在他楼上去睡，看夜间有何动静，便知就里。
pān yòng dào shuō de yǒu lǐ
”潘用道：“说得有理。
dào wǎn jiān chī wǎn fàn shí pān yòng duì shòu r dào jīn hòu nǐ zài wǒ fáng zhōng shuì ba wǒ lǎo fū fù yào zài lóu shàng zuò fáng le
”到晚间吃晚饭时，潘用对寿儿道：“今后你在我房中睡罢，我老夫妇要在楼上做房了。
shòu r xīn zhōng míng bái bù gǎn bù yī zhǐ àn àn de jiào kǔ
”寿儿心中明白，不敢不依，只暗暗地叫苦。
dàng yè hù xiāng gēng huàn
当夜互相更换。
pān yòng bǎ nǚ ér fáng mén suǒ le duì lǎo pó dào jīn yè yǒu rén shàng lóu shí ná zhù le zhǐ zuò zéi lùn jié guǒ le tā fāng chū wǒ zhè qì
潘用把女儿房门锁了，对老婆道：“今夜有人上楼时，拿住了，只做贼论，结果了他，方出我这气。
bǎ chuāng r yě bù kòu shàng zhǔn hou ná rén
”把窗儿也不扣上，准候拿人。
bù tí pān yòng fū qī shāng yì
不题潘用夫妻商议。
qiě shuō lù wǔ hàn dàng yè shòu r dīng zhǔ tā qiě huǎn jǐ shí lái xīn shàng bú yuè què yě áo dìng le shù wǎn guǒ rán bù qù
且说陆五汉当夜寿儿叮嘱他且缓几时来，心上不悦，却也熬定了数晚，果然不去。
guò le shí yú rì hū yī wǎn yín xīn dàng yàng àn nà bú zhù yòu xiǎng yào yǔ shòu r qǔ lè
过了十余日，忽一晚淫心荡漾，按纳不住，又想要与寿儿取乐。
kǒng pà pān yòng lái zhuō jiān shēn biān dài zhe yī bǎ shā zhū de jiān dāo fáng bèi
恐怕潘用来捉奸，身边带着一把杀猪的尖刀防备。
chū le dà mén bǎ mén fǎn suǒ hǎo le zhí dào pān jiā mén shǒu yī qián ké sòu
出了大门，把门反锁好了，直到潘家门首，依前咳嗽。
děng hòu yī huí lóu shàng háo wú dòng jìng zhī dào shòu r bù tīng jiàn yòu ké sòu liǎng shēng gèng wú yīn xiǎng yí shì shòu r shuì zháo le
等候一回，楼上毫无动静，只道寿儿不听见，又咳嗽两声，更无音响，疑是寿儿睡着了。
rú cǐ sān sì fān kàn kàn děng zhì sì gǔ shì yǐ bù xié zhǐ de huí jiā xīn zhōng xiǎng dào tā jiàn wǒ hǎo jǐ yè bù qù rú hé zhī dào wǒ jīn fān zài cǐ
如此三四番，看看等至四鼓，事已不谐，只得回家，心中想道：“他见我好几夜不去，如何知道我今番在此？
zhè yě bú yào guài tā
这也不要怪他。
dào cì yè yòu qù yī yuán bú jiàn dòng jìng
”到次夜又去，依原不见动静。
děng de bù nài fán xīn xià zǎo yǒu sān fēn fèn nù
等得不耐烦，心下早有三分忿怒。
dào dì sān yè zì jǐ zài jiā zhōng chī gè bàn hān děng dào gēng lán qián le yī zhāng tī zi zhí dào pān jiā lóu xià
到第三夜，自己在家中吃个半酣，等到更阑，掮了一张梯子，直到潘家楼下。
yě bù dǎ àn hào yī jìng shàng dào lóu chuāng biān bǎ chuāng qīng qīng yī yè nà chuāng ya de kāi le
也不打暗号，一径上到楼窗边，把窗轻轻一拽，那窗呀的开了。
wǔ hàn tiào shēn rù qù chōu qǐ tī zi bì shang chuāng r mō zhì chuáng shàng lái
五汉跳身入去，抽起梯子，闭上窗儿，摸至床上来。
zhèng shì yī niàn yuàn yāo yún yǔ mèng piàn shí fēi guò fèng huáng lóu
正是：一念愿邀云雨梦，片时飞过凤凰楼。
què shuō pān yòng fū qī chū dào lóu shàng zhè liǎng yè yǒu xīn cǎi tīng fēng shēng bù gǎn shú shuì
却说潘用夫妻初到楼上这两夜，有心采听风声，不敢熟睡。
yī lián shí yú yè jìng qiāo qiāo de lǎo shǔ yě bù tīng de jiào yī shēng xīn zhōng yǐ yí nǚ ér méi yǒu cǐ shì dī fáng biàn xiè dài le
一连十余夜，静悄悄地老鼠也不听得叫一声，心中已疑女儿没有此事，提防便懈怠了。
shì yǒu ǒu rán qià hǎo zhè yī yè shòu r fáng mén shàng de dā niǔ duàn le xià bù dé suǒ
事有偶然，恰好这一夜寿儿房门上的搭钮断了，下不得锁。
pān pó dào zhǐ bǎ qián hòu mén suǒ duàn fáng mén shàng yòng gè fēng tiáo fēng jì zhè yī yè liào méi shén shì
潘婆道：“只把前后门锁断，房门上用个封条封记，这一夜料没甚事。
pān yòng yī le tā shuō huà
”潘用依了他说话。
qí yè lǎo fū qī yě yòng le jǐ bēi jiǔ dài zhe jiǔ xìng liǎng kǒu er yī tóu shuì le zuò le xiē bù sān bù sì méi zhèng jīng de shēng huó shēn zi kùn juàn jǐn jǐn bào zhù shuì shú
其夜老夫妻也用了几杯酒，带着酒兴，两口儿一头睡了，做了些不三不四没正经的生活，身子困倦，紧紧抱住睡熟。
gù cǐ wǔ hàn shàng lái kāi bì chuāng fēn háo bù zhī
故此五汉上来，开闭窗~+，分毫不知。
qiě shuō wǔ hàn mō dào chuáng biān zhèng yào jiě yī jiù qǐn què tīng de chuáng shàng liǎng gè rén zài yī tóu dǎ hōu xīn zhōng dà nù dào guài dào liǎng yè ké sòu tā zhǐ zuò shuì zháo bù chǒu cǎi wǒ
且说五汉摸到床边，正要解衣就寝，却听得床上两个人在一头打齁，心中大怒道：“怪道两夜咳嗽，他只做睡着不瞅采我！
yuán lái zhè yín fù yòu gōu dā shàng le bié rén què jiǎ yì cuò shuō fù mǔ pán wèn jiào wǒ qiě bú yào lái míng míng duàn jué wǒ le
原来这淫妇又勾搭上了别人，却假意措说父母盘问，教我且不要来，明明断绝我了！
zhè bān wú ēn yín fù yào tā zěn de
这般无恩淫妇，要他怎的！
shēn biān qǔ chū jiān dāo bǎ shǒu mō zhe èr rén jǐng xiàng qīng qīng tòu rù jiān dāo yī lēi xiān jiāng pān pó shā sǐ
”身边取出尖刀，把手摸着二人颈项，轻轻透入，尖刀一勒，先将潘婆杀死。
hái pà yān hóu wèi duàn bǎ dāo zài nèi sān sì juǎn yǎn jiàn bù néng huó le
还怕咽喉未断，把刀在内三四卷，眼见不能活了。
fù dāo zhuàn lái yě jiāng pān yòng shā sǐ
复刀转来，也将潘用杀死。
kāi mǒ le shǒu shàng xuè wū jiāng dāo cáng guò
揩抹了手上血污，将刀藏过。
tuī kāi chuāng zi bǎ tī r zhuì xià kuà chū lóu chuāng bǎ chuāng yī jiù bì hǎo
推开窗子，把梯儿坠下，跨出楼窗，把窗依旧闭好。
qīng qīng liū jiāng xià lái dān qǐ tī zi fēi bēn huí jiā qù le
轻轻溜将下来，担起梯子，飞奔回家去了。
qiě shuō shòu r zì huàn le wò fáng kǒng pà qíng rén yòu lái dǎ àn hào lù chū mǎ jiǎo fàng xīn bù xià
且说寿儿自换了卧房，恐怕情人又来打暗号，露出马脚，放心不下。
dào zǎo shàng bú jiàn fù mǔ shuō qǐ nà yī rì fāng cái fàng xīn
到早上不见父母说起，那一日方才放心。
dào shí yú rì hòu quán rán méi shì le
到十余日后，全然没事了。
zhè yī rì shuì xǐng le shǒu dào yǐ pái shí fēn hái bú jiàn fù mǔ xià lóu xīn zhōng qí guài
这一日睡醒了，守到已牌时分，还不见父母下楼，心中奇怪。
xiǎo de mén shàng yǒu fēng jì yòu bù gǎn zì kāi zhī zài fáng zhōng shēng huàn dào diē mā qǐ shēn ba
晓得门上有封记，又不敢自开，只在房中声唤道：“爹妈起身罢！
tiān sè yàn le rú hé hái shuì
天色晏了，如何还睡？
jiào huàn duō shí bìng bù dā yìng zhǐ de kāi le fáng mén zǒu shàng lóu lái
”叫唤多时，并不答应，只得开了房门，走上楼来。
jiē kāi zhàng zi kàn shí dàn jiàn mǎn chuáng liú xiě xuè pō lǐ tǐng zhe liǎng gè shī shǒu
揭开帐子看时，但见满床流血，血泊里挺着两个尸首。
shòu r jīng dǎo zài dì bàn shǎng fāng sū fǔ chuáng dà kū bù zhī hé rén shā hài
寿儿惊倒在地，半晌方苏，抚床大哭，不知何人杀害。
kū le yī huí xiǎng dào cǐ shì fēi tóng xiǎo kě
哭了一回，想道：“此事非同小可！
ruò bù bào zhī lín lǐ bì yào lěi jí zì jǐ
若不报知邻里，必要累及自己。
jí biàn qǔ le yào shi kāi mén chū lái què yòu pà xiū lì zài mén nèi hǎn dào liè wèi gāo lín bù hǎo le
”即便取了钥匙，开门出来，却又怕羞，立在门内喊道：“列位高邻，不好了！
wǒ jiā diē mā bù zhī bèi shén rén shā sǐ
我家爹妈不知被甚人杀死？
qǐ yǔ nú jiā zuò zhǔ
乞与奴家作主！
lián hǎn shù shēng
”连喊数声。
nèi xiē duì mén jiàn bì bìng jiē shàng guò wǎng de rén tīng jiàn yī qí yōng jìn bǎ shòu r dào jǐ zài hòu biān dōu wèn dào nǐ diē mā shuì zài nà lǐ
那些对门间壁，并街上过往的人听见，一齐拥进，把寿儿到挤在后边，都问道：“你爹妈睡在那里？
shòu r kū dào zuó yè hǎo hǎo de shàng lóu jīn zǎo mén hù bù kāi
”寿儿哭道：“昨夜好好的上楼，今早门户不开。
bù zhī hé rén bǎ lái shuāng shuāng shā sǐ
不知何人，把来双双杀死。
zhòng rén jiàn shuō zài lóu shàng dōu gǎn shàng lóu
众人见说在楼上，都赶上楼。
jiē kāi zhàng zi kàn shí lǎo fū qī guǒ rán shā sǐ zài chuáng
揭开帐子看时，老夫妻果然杀死在床。
zhòng rén xiāng kàn zhè lóu yòu lín zhe jiē dào shàng miàn suī yǒu lóu chuāng xià miàn què shì bāo yán qiáng wú chǔ pān yuán shàng lái
众人相看这楼，又临着街道，上面虽有楼窗，下面却是包檐墙，无处攀援上来。
shòu r yòu shuō mén hù dōu shì suǒ hǎo de shì cái fāng kāi jiā zhōng què yòu wú bié rén
寿儿又说门户都是锁好的，适才方开，家中却又无别人。
dōu dào cǐ shì shèn shì qiāo qī bú shì dāng shuǎ de
都道：“此事甚是跷蹊，不是当耍的！
jí shí bào dì fāng zǒng jiǎ lái kàn le tóng zhe sì lín yǐn shòu r qù bào guān
”即时报地方总甲来看了，同着四邻，引寿儿去报官。
kě lián shòu r cóng bù céng chū mén jīn rì shì zài wú nài zhǐ de bǎ bāo tóu qí méi dōu le suǒ shàng dà mén suí zhòng rén wàng háng zhōu fǔ lái
可怜寿儿从不曾出门，今日事在无奈，只得把包头齐眉兜了，锁上大门，随众人望杭州府来。
nà shí hōng dòng bàn ge kàng chéng dōu chuán shuō zhè shì
那时哄动半个杭城，都传说这事。
lù wǔ hàn yǐ xiǎo de shā cuò le xīn zhōng ào huǐ bù jí shī zhāng shī zhì diān dǎo zài jiā zhōng xún nào
陆五汉已晓得杀错了，心中懊悔不及，失张失智，颠倒在家中寻闹。
lù pó xiàng lái yě xiǎo de ér zi xiē lái zōng qù jì jīn fān shā rén yī shì dìng yǒu gān shè zhǐ shì bù gǎn wèn tā què yě huái zhe guǐ tāi bù gǎn chū mén
陆婆向来也晓得儿子些来踪去迹，今番杀人一事，定有干涉，只是不敢问他，却也怀着鬼胎，不敢出门。
zhèng shì lǐ zhí qiān rén bì wǎng xīn kuī cùn bù nán yí
正是：理直千人必往，心亏寸步难移。
qiě shuō zhòng rén lái dào háng zhōu fǔ qián zhèng zhí tài shǒu zuò táng yī qí jìn qù bǐng dào jīn yǒu shí guān zǐ xiàng pān yòng jiā yè lái mén hù wèi kāi fū qī jù bèi shā sǐ tóng yī nǚ shòu r tè lái bǐng zhī
且说众人来到杭州府前，正值太守坐堂，一齐进去禀道：“今有十官子巷潘用家，夜来门户未开，夫妻俱被杀死，同伊女寿儿特来禀知。
tài shǒu huàn shàng shòu r wèn dào nǐ qiě xì shuō fù mǔ nà shí shuì de
”太守唤上寿儿问道：“你且细说父母那时睡的？
shuì zài hé chǔ
睡在何处？
shòu r dào zuó yè huáng hūn shí chī le yè fàn bǎ mén hù suǒ hǎo shuāng shuāng shàng lóu shuì de
”寿儿道：“昨夜黄昏时，吃了夜饭，把门户锁好，双双上楼睡的。
jīn zǎo yǐ pái shí fēn bú jiàn qǐ shēn
今早已牌时分，不见起身。
shàng lóu kàn shí yǐ shā zài bèi zhōng
上楼看时，已杀在被中。
lóu shàng chuāng gé yī jiù guān bì xià biān mén hù yī háo bù dòng fēng suǒ yī rán
楼上窗槅依旧关闭，下边门户一毫不动，封锁依然。
tài shǒu yòu wèn dào kě zēng shī shén dōng xī
”太守又问道：“可曾失甚东西？
shòu r dào jiàn jiàn jù zài
”寿儿道：“件件俱在。
tài shǒu dào qǐ yǒu mén hù bù kāi què shā le rén
”太守道：“岂有门户不开，却杀了人？
dōng xī yòu yī jiàn bù shī
东西又一件不失。
shì yǒu kě yí
事有可疑。
xiǎng le yī xiǎng yòu wèn dào nǐ jiā zhōng hái yǒu hé rén
”想了一想，又问道：“你家中还有何人？
shòu r dào zhǐ yǒu dí qīn sān kǒu bìng wú bié rén
”寿儿道：“止有嫡亲三口，并无别人。
tài shǒu dào nǐ fù qīn píng xī kě yǒu chóu jiā me
”太守道：“你父亲平昔可有仇家么？
shòu r dào bìng méi yǒu shén chóu jiā
”寿儿道：“并没有甚仇家。
tài shǒu dào zhè shì què yě zuò guài
”太守道：“这事却也作怪。
chén yín le bàn shǎng xīn zhōng hū rán míng bái jiào shòu r tái qǐ tóu lái jiàn bāo tóu gài zhe bàn miàn
沉吟了半晌，心中忽然明白，教寿儿抬起头来，见包头盖着半面。
tài shǒu lìng zuǒ yòu jiē kāi kàn shí shēng de fēi cháng yàn lì
太守令左右揭开看时，生得非常艳丽。
tài shǒu dào nǐ jīn nián jǐ suì le
太守道：“你今年几岁了？
shòu r dào shí qī suì le
”寿儿道：“十七岁了。
tài shǒu dào kě zēng xǔ pèi rén jiā me
”太守道：“可曾许配人家么？
shòu r dī dī dào wèi zēng
”寿儿低低道：“未曾。
tài shǒu dào nǐ de shuì chǔ zài nà lǐ
”太守道：“你的睡处在那里？
shòu r dào shuì zài lóu xià
”寿儿道：“睡在楼下。
tài shǒu dào zěn me nǐ dào zhù zài xià biān fù mǔ fǎn jū lóu shàng
”太守道：“怎么你到住在下边，父母反居楼上？
shòu r dào yī xiàng shì nú shuì zài lóu shàng bàn yuè qián huàn xià lái de
”寿儿道：“一向是奴睡在楼上，半月前换下来的。
tài shǒu dào wéi shèn huàn le xià lái
”太守道：“为甚换了下来？
shòu r duì dá bù lái dào bù zhī diē mā wéi shèn yào huàn
”寿儿对答不来，道：“不知爹妈为甚要换。
tài shǒu hè dào zhè fù mǔ shì nǐ shā de
”太守喝道：“这父母是你杀的！
shòu r zhe le jí kū dào yé ye shēng shēn fù mǔ nú jiā gǎn zuò zhè shì
”寿儿着了急，哭道：“爷爷，生身父母，奴家敢做这事！
tài shǒu dào wǒ xiǎo de bú shì nǐ shā de yí dìng shì nǐ xīn shàng rén shā de kuài xiē shuō tā míng zì shàng lái
”太守道：“我晓得不是你杀的，一定是你心上人杀的，快些说他名字上来！
shòu r tīng shuō xīn zhōng huāng zhāng lài dào nú jiā zú jì bù chū zhōng mén nà yǒu cǐ děng gòu dàng
”寿儿听说，心中慌张，赖道：“奴家足迹不出中门，那有此等勾当！
ruò yǒu shí lín lǐ yí dìng xiǎo de
若有时，邻里一定晓得。
yé ye wèn lín lǐ biàn zhī nú jiā píng xī wéi rén le
爷爷问邻里，便知奴家平昔为人了。
tài shǒu xiào dào shā le rén lín lǐ shàng bù xiǎo de zhè děng shì lín lǐ rú hé xiǎo de
”太守笑道：“杀了人，邻里尚不晓得，这等事邻里如何晓得？
cǐ shì míng míng nǐ yǔ jiān fū wǎng lái fù mǔ zhī jué le gù cǐ bàn yuè qián huàn nǐ xià biān qù shuì jué le jiān fū de mén lù
此是明明你与奸夫往来，父母知觉了，故此半月前换你下边去睡，绝了奸夫的门路。
tā biàn fèn nù shā le
他便忿怒杀了。
bù rán wéi shèn huàn nǐ zài lóu xià qù shuì
不然，为甚换你在楼下去睡？
sú yǔ dào zéi rén xīn xū
俗语道：“贼人心虚。
shòu r bèi tài shǒu jù jù dào zhe xīn shì bù jué miàn shàng yī huí hóng yī huí bái kǒu nèi rú chī zi yì bān bàn ge zì yě shuō bù qīng jié
”寿儿被太守句句道着心事，不觉面上一回红，一回白，口内如吃子一般，半个字也说不清洁。
tài shǒu jiàn tā zhè gè guāng jǐng yī fà shì le hē jiào zuǒ yòu zā qǐ
太守见他这个光景，一发是了，喝教左右拶起。
nèi xiē zào lì fēi bēn shàng qián chě chū shòu r shǒu lái rú yù xiāng shì nà jīn de nèn bān kǔ chǔ
那些皂隶飞奔上前，扯出寿儿手来，如玉相似，那禁得恁般苦楚。
zǎn zǐ cái tào de zhǐ tou shàng téng tòng nán rěn jí máng zhāo dào yé ye yǒu yǒu yǒu gè jiān fū
拶子才套得指头上，疼痛难忍，即忙招道：“爷爷，有，有，有个奸夫！
tài shǒu dào jiào shén míng zì
”太守道：“叫甚名字？
shòu r dào jiào zuò zhāng jìn
”寿儿道：“叫做张荩。
tài shǒu dào tā zěn me yàng shàng nǐ lóu lái
”太守道：“他怎么样上你楼来？
shòu r dào měi yè děng wǒ diē mā shuì zháo tā zài lóu xià ké sòu wèi hào
”寿儿道：“每夜等我爹妈睡着，他在楼下咳嗽为号。
nú jiā bǎ bù jiē zhǎng xì yī tóu zài zhǔ shàng chuí xià tā cóng bù shàng pān yǐn shàng lóu
奴家把布接长，系一头在拄上垂下，他从布上攀引上楼。
wèi dào tiān míng jí biàn xià qù
未到天明，即便下去。
rú cǐ wǎng lái yuē yǒu bàn nián
如此往来，约有半年。
diē mā yǒu xiē zhī jué jǐ cì jiāng nú pán wèn bèi nú lài guò
爹妈有些知觉，几次将奴盘问，被奴赖过。
nú jiā zhǔ fù zhāng jìn jīn hòu mò lái shěng de chū chǒu
奴家嘱付张荩，今后莫来，省得出丑。
zhāng jìn yīng yǔn ér qù
张荩应允而去。
zì cǐ diē mā bǎ nú huàn zài lóu xià lái shuì yòu jiàng mén hù jìn jiē xià suǒ
自此爹妈把奴换在楼下来睡，又将门户尽皆下锁。
nú jiā yě yào yǐn è yáng shàn qíng yuàn zhù zài xià biān yǔ tā duàn jué
奴家也要隐恶扬善，情愿住在下边，与他断绝。
zhī cǐ biàn shì shí qíng
只此便是实情。
qí diē mā bèi shā wěi guǒ bù zhī qíng yóu
其爹妈被杀，委果不知情由。
tài shǒu jiàn tā zhāo le hē jiào fàng le zǎn zǐ qǐ qiān chà sì gè zào lì sù ná zhāng jìn lái shěn
太守见他招了，喝教放了拶子，起签差四个皂隶速拿张荩来审。
nà sì gè zào lì fēi yě sì qù le
那四个皂隶，飞也似去了。
zhè shì bì mén jiā lǐ zuò huò cóng tiān shàng lái
这是：闭门家里坐，祸从天上来。
qiě shuō zhāng jìn zì cóng yǔ lù pó zài jiǔ diàn zhōng bié hòu jí dào yí gè jì jiā zhù le sān yè
且说张荩自从与陆婆在酒店中别后，即到一个妓家住了三夜。
huí jiā zhī lù pó lái xún guò liǎng biàn jí qù huí xìn shí lù pó yīn ér zi bǎ huà xià zhù qiě yòu méi le xié zǐ jiǎ yì shuō dào xié zǐ shì shòu jie shōu le jiào duō duō bài shàng rú jīn tā fù qīn lì hài mén hù jǐn jí wú chǔ kě rù
回家知陆婆来寻过两遍，急去回信时，陆婆因儿子把话吓住，且又没了鞋子，假意说道：“鞋子是寿姐收了，教多多拜上，如今他父亲利害，门户紧急，无处可入。
zài guò jǐ shí fù qīn jí yào chū qù yuē yǒu bàn nián fāng cái huí lái
再过几时，父亲即要出去，约有半年方才回来。
dài tā qǐ shēn hòu nà shí kě fàng dǎn lái huì
待他起身后，那时可放胆来会。
zhāng jìn zhī dào shì zhēn huà bù shí tàn wèn xiāo xī
”张荩只道是真话，不时探问消息。
luò hòu yòu jiàn shòu r jǐ zāo xiāng duì wēi xiào
落后又见寿儿几遭，相对微笑。
liǎng xià dōu shì cuò rèn
两下都是错认。
shòu r rèn zuò yè jiān lái de jí shì cǐ rén gù jiàn le xǐ xiào
寿儿认做夜间来的即是此人，故见了喜笑。
zhāng jìn rèn zuò yào tiáo xì tā shàng shǒu shí cháng xiàn zài tā yǎn qián mài qiào
张荩认做要调戏他上手，时常现在他眼前卖俏。
rì fù yī rì bìng wú què xìn
日复一日，并无确信。
zhāng jìn jiàn jiàn yì xiǎng chéng bìng zài jiā fú yào tiáo zhì
张荩渐渐忆想成病，在家服药调治。
nà rì zhèng zài shū fáng zhōng mèn zuò zhī jiàn jiā rén lái shuō yǒu sì gè gōng chāi zài wài miàn wèn dà yé shén me shuō huà
那日正在书房中闷坐，只见家人来说，有四个公差在外面，问大爷什么说话。
zhāng jìn jiàn shuō chī le yī jīng xiǎng dào chú fēi jì dì jiā shí me shì gù
张荩见说，吃了一惊，想道：“除非妓弟家什么事故？
bù miǎn chū tīng xiāng jiàn wèn qí lái yì
”不免出厅相见，问其来意。
gōng chāi dá dào xiǎng shì wèi shén me qián liáng lǐ yì shì qíng dào bǐ zì zhī
公差答道：“想是为什么钱粮里役事情，到彼自知。
zhāng jìn biàn fàng xià le xīn tǎo jiàn yī fú huàn le yòu dǎ fā xiē qián chāo suí zhe zào lì wàng fǔ zhōng ér lái
”张荩便放下了心，讨件衣服换了，又打发些钱钞，随着皂隶望府中而来。
hòu miàn xǔ duō jiā rén gēn zhe
后面许多家人跟着。
yí lù yǒu rén chuán shuō pān shòu r tóng jiān fū shā le diē mā
一路有人传说潘寿儿同奸夫杀了爹妈。
zhāng jìn tīng le shèn shì jīng hài
张荩听了，甚是惊骇。
xīn xià xiǎng dào zhè yā tou nòng chū nèn yàng shì lái
心下想道：“这丫头弄出恁样事来？
zǎo shì wǒ bù céng yǔ tā chéng jiù
早是我不曾与他成就！
yuán lái yě shì gè bù chéng cái de làn huò
原来也是个不成才的烂货！
xiǎn xiē bǎ wǒ yě chán zài shì fēi zhī zhōng
险些把我也缠在是非之中。
bù yī shí lái dào gōng tīng
不一时，来到公厅。
tài shǒu jǔ mù guān kàn zhāng jìn què shì gè biāo zhì shào nián bù xiàng gè shā rén xiōng tú xīn xià yǒu xiē yí huò nǎi wèn dào zhāng jìn nǐ rú hé jiān piàn le pān yòng nǚ ér yòu jiāng tā fū qī shā sǐ
太守举目观看张荩，却是个标致少年，不像个杀人凶徒，心下有些疑惑，乃问道：“张荩，你如何奸骗了潘用女儿，又将他夫妻杀死？
nà zhāng jìn nǎi fēng liú zǐ dì zhǐ xiǎo de sān wǎ liǎng shě xíng jiān mài qiào shì tā de běn děng hé zēng kàn jiàn guān fǔ de wēi yán
”那张荩乃风流子弟，只晓得三瓦两舍，行奸卖俏，是他的本等，何曾看见官府的威严。
yī ná dào shí yǐ shì dǎn zhàn xīn jīng rú jīn tīng shuō bǎ pān shòu r shā rén de shì zuò zài tā shēn shàng jiù shì qīng tiān lǐ dǎ xià yí gè pī lì xià de bàn ge zì yě shuō bu chū zhēng le bàn rì fāng cái dào xiǎo rén yǔ pān shòu r suī rán yǒu yì què wèi zēng chéng jiān
一拿到时，已是胆战心惊，如今听说把潘寿儿杀人的事，坐在他身上，就是青天里打下一个霹雳，吓得半个字也说不出，挣了半日，方才道：“小人与潘寿儿虽然有意，却未曾成奸。
mò shuō shā tā fù mǔ jiù shì lóu shàng cóng bù céng dào
莫说杀他父母，就是楼上从不曾到。
tài shǒu hè dào pān shòu r yǐ zhāo yǔ nǐ tōng jiān bàn nián rú hé shàng gǎn dǐ lài
”太守喝道：“潘寿儿已招与你通奸半年，如何尚敢抵赖！
zhāng jìn duì pān shòu r dào wǒ hé cháng yǔ nǐ chéng jiān què lái hài wǒ
”张荩对潘寿儿道：“我何尝与你成奸，却来害我？
qǐ chū pān shòu r hái dào bú shì zhāng jìn suǒ shā zhè shí jiàn tā bù rèn jiān qíng lián shā rén shì dào yí xīn shì zhēn le yī kǒu yǎo zhù kū kū tí tí
”起初潘寿儿还道不是张荩所杀，这时见他不认奸情，连杀人事到疑心是真了，一口咬住，哭哭啼啼。
zhāng jìn fēn biàn bù qīng
张荩分辩不清。
tài shǒu hē jiào jiā qǐ lái
太守喝教夹起来。
zhǐ tīng de liǎng bàng zào lì yī shēng yāo he fēng yōng shàng qián chě jiǎo yè tuǐ
只听得两傍皂隶一声吆喝，蜂拥上前，扯脚拽腿。
kě lián zhāng jìn cóng xiǎo zài líng luó duī lǐ gǔn dà de jiù ái zhe xiàn jié yě hái guò bù qù rú hé shòu de zhè děng xíng fá
可怜张荩从小在绫罗堆里滚大的，就挨着线结也还过不去，如何受得这等刑罚。
jiā gùn gāng tào shàng jiǎo jiù shā zhū bān hǎn jiào lián lián kòu tóu dào xiǎo rén yuàn zhāo
夹棍刚套上脚，就杀猪般喊叫，连连叩头道：“小人愿招。
tài shǒu jiào fàng le jiā gùn kuài xiě gòng zhuàng shàng lái
”太守教放了夹棍，快写供状上来。
zhāng jìn zhǐ shì tí kū dào wǒ bìng bù zhī qíng què jiào wǒ xiě shèn me lái
张荩只是啼哭道：“我并不知情，却教我写甚么来！
yòu xiàng pān shòu r shuō dào nǐ bù zhī bèi nà gè jiān piàn le què chě wǒ dǐ dàng
”又向潘寿儿说道：“你不知被那个奸骗了，却扯我抵当！
rú jīn yě bù xiāo shuō qǐ dàn píng nǐ zěn me yàng shuō lái wǒ zhǐ yī nǐ de kǒu zhāo chéng biàn liǎo
如今也不消说起，但凭你怎么样说来，我只依你的口招承便了。
pān shòu r dào nǐ zì zuò zì shòu pà nǐ bù zhāo chéng
”潘寿儿道：“你自作自受，怕你不招承！
nán dào nǐ bù céng zài lóu xià tiáo xì wǒ
难道你不曾在楼下调戏我？
nǐ bù céng bǎ hàn jīn diū shàng lái yǔ wǒ
你不曾把汗巾丢上来与我？
nǐ bù céng jiē shòu wǒ de hé sè xié
你不曾接受我的合色鞋？
zhāng jìn dào zhè dōu shì le zhǐ shì wǒ méi yǒu shàng lóu yǔ nǐ xiāng chǔ
”张荩道：“这都是了，只是我没有上楼与你相处。
tài shǒu hè dào yī shì zhēn bǎi shì zhēn
”太守喝道：“一事真，百事真。
hái yào duō shuō
还要多说！
kuài kuài gòng zhāo
快快供招！
zhāng jìn dī tóu
”张荩低头。
zhǐ tīng pān shòu r shuō yī jù biàn xiě yī jù qīng qīng lǐ bǎ gè sǐ zuì rèn zài shēn shàng
只听潘寿儿说一句，便写一句，轻轻里把个死罪认在身上。
huà gòng yǐ bì chéng yǔ tài shǒu kàn le jiāng zhāng jìn wèn shí zhǎn zuì
画供已毕，呈与太守看了，将张荩问实斩罪。
shòu r suī bù zhī qíng yīn jiān shāng hài fù mǔ yì nǐ zhǎn zuì
寿儿虽不知情，因奸伤害父母，亦拟斩罪。
gè zé sān shí shàng le zhǎng bǎn
各责三十，上了长板。
zhāng jìn yā fù sǐ qiú láo lǐ pān shòu zì rù nǚ jiān shōu guǎn bù zài huà xià
张荩押付死囚牢里，潘寿自入女监收管，不在话下。
qiě shuō zhāng jìn xìng xǐ zào lì men zhī tā shì yǒu chāo zhǔ ér hái dǎ gè chū tóu bàng zi bù zhì shí fēn shāng sǔn
且说张荩幸喜皂隶们知他是有钞主儿，还打个出头棒子，不致十分伤损。
lái dào láo lǐ jiào qū lián shēng wú mén kě su
来到牢里叫屈连声，无门可诉。
zhèi xiē yù zú fēn míng shì tiāo yī dān yín zi jìn jiān nà gè bù huān xǐ nà gè bù bǎ tā fèng cheng
这些狱卒分明是挑一担银子进监，那个不欢喜，那个不把他奉承？
dōu lái wèn dào zhāng dà ye nǐ zěn me zuò nèn bān gòu dàng
都来问道：“张大爷，你怎么做恁般勾当？
zhāng jìn dào liè wèi dà gē bù mán nǐ shuō dāng chū qí shí yǔ nà pān shòu jie céng jiàn guò yī miàn
”张荩道：“列位大哥，不瞒你说，当初其实与那潘寿姐曾见过一面。
liǎng xià suī rán yǒu yì què cóng bù céng yǔ tā yī huì
两下虽然有意，却从不曾与他一会。
bù zhī bèi shén rén piàn le què bǎ wǒ lái dǐng gāng
不知被甚人骗了，却把我来顶缸！
nǐ dào wǒ zhè yàng yī gè rén kě shì gè shā rén de me
你道我这样一个人，可是个杀人的么？
zhòng rén dào jì rú cǐ shì cái nǐ zěn me jiù zhāo le
”众人道：“既如此，适才你怎么就招了？
zhāng jìn dào wǒ zhè shòu qiè qiè de shēn zi kě shì áo de xíng de me
”张荩道：“我这瘦怯怯的身子可是熬得刑的么？
kuàng qiě xīn bìng le shù rì gāng gāng qǐ lái zhèng shì xuě shàng jiā shuāng yì bān
况且新病了数日，刚刚起来，正是雪上加霜一般。
ruò zhāo le hái huó de jǐ rì
若招了，还活得几日；
ruò bù zhāo zhè tiáo xìng mìng jīn yè jiù yào sòng le
若不招，这条性命今夜就要送了。
zhè yě shì qián shì yuān yè bù xiāo shuō qǐ
这也是前世冤业，不消说起。
dàn pān shòu jie shì cái shuō huà lì lì yǒu jù qí zhōng bì yǒu yuán gù
但潘寿姐适才说话，历历有据，其中必有缘故。
wǒ rú jīn yuàn sòng shí liǎng yín zi yǔ liè wèi mǎi bēi jiǔ chī yǐn wǒ qù yǔ pān shòu jie yī jiàn xì xì wèn míng zhè shì wǒ sǐ yì míng mù
我如今愿送十两银子与列位买杯酒吃，引我去与潘寿姐一见，细细问明这事，我死亦瞑目。
nèi zhōng yí gè yù zú tou er dào zhāng dà ye yào kàn jiàn pān shòu r yě bù nán zhǐ shì shí liǎng tài shǎo
”内中一个狱卒头儿道：“张大爷要看见潘寿儿也不难，只是十两太少。
zhāng jìn dào zài jiā wǔ liǎng ba
”张荩道：“再加五两罢。
jìn zǐ tóu dào wǒ men rén zhòng fēn bù lái jí shǎo yě de èr shí liǎng
”禁子头道：“我们人众，分不来，极少也得二十两。
zhāng jìn yī yǔn
张荩依允。
liǎng gè jìn zǐ fú zhe liǎng yè zhí dào nǚ jiān zhà mén wài
两个禁子扶着两腋，直到女监栅门外。
pān shòu r zhèng zài lǐ miàn tí kū
潘寿儿正在里面啼哭。
yù zú fú tā dào zhà mén kǒu jiàn le zhāng jìn biàn yī tóu kū yī tóu mà dào nǐ zhè wú ēn wú yì de zéi
狱卒扶他到栅门口，见了张荩，便一头哭，一头骂道：“你这无恩无义的贼！
wǒ yī shí mí huò bèi nǐ jiān piàn yǒu shèn kuī le nǐ xià zhè yàng dú shǒu shā wǒ diē mā hài wǒ xìng mìng
我一时迷惑，被你奸骗，有甚亏了你，下这样毒手，杀我爹妈，害我性命！
zhāng jìn dào nǐ qiě bú yào rǎng rú jīn dài wǒ xì xì shuō yǔ nǐ xiáng chá qǐ chū jiàn nǐ shí duō chéng gù xì liú xīn bǐ cǐ yǒu xīn
”张荩道：“你且不要嚷，如今待我细细说与你详察：起初见你时，多承顾盻留心，彼此有心。
yǐ hòu yuè yè wǒ jiāng hàn jīn zèng nǐ nǐ jiāng hé sè xié lái chou wǒ
以后月夜我将汗巾赠你，你将合色鞋来酬我。
wǒ yīn wú yóu xiāng huì dǎ tīng mài huā de lù pó zài nǐ jiā zǒu dòng
我因无由相会，打听卖花的陆婆在你家走动。
xiān sòng tā shí liǎng yín zi jiāng nà xié r lái tǎo xìn tā lái huí shuō xié biàn nǐ shōu le zhǐ yīn fù qīn lì hài mén hù jǐn jí mù xià yào chū qù jǐ gè yuè
先送他十两银子，将那鞋儿来讨信，他来回说：鞋便你收了，只因父亲利害，门户紧急，目下要出去几个月。
dài qǐ shēn hòu jí lái xiāng yuē
待起身后，即来相约。
shì cóng nà rì wèi shǐ zhāo sān mù sì yuē liǎo wú shù rì zi yǐ jí bàn nián bìng wú shí hào
是从那日为始，朝三暮四，约了无数日子，已及半年，并无实耗。
jí zhì yǒu shí jiàn nǐ què yòu wēi xiào
及至有时见你，却又微笑。
jiào wǒ rì yè qiān guà chéng le sī yì zhī bìng zài jiā fú yào hé cháng dào nǐ lóu shàng què lái wū hài wǒ zhì cǐ dì wèi
教我日夜牵挂，成了思忆之病，在家服药，何尝到你楼上，却来诬害我至此地位！
shòu r kū dào fù xīn zéi
”寿儿哭道：“负心贼！
nǐ hái yào lài li
你还要赖哩！
nà rì nǐ jiào lù pó jiāng xié lái yuē huì le dìng xià jì cè jiào wǒ děng diē mā shuì zháo tīng xià biān ké sòu wèi hào bǎ bù jiē zhǎng chuí xià lái yǔ nǐ wèi tī
那日你教陆婆将鞋来约会了，定下计策，教我等爹妈睡着，听下边咳嗽为号，把布接长，垂下来与你为梯。
dào cì yè nǐ guǒ rán zài xià biān ké sòu
到次夜，你果然在下边咳嗽。
wǒ yī fǎ yòng bù yǐn nǐ shàng lóu nǐ chū xié wèi xìn
我依法用布引你上楼，你出鞋为信。
cǐ hòu měi yè bì lái
此后每夜必来。
bù xiǎng diē mā yǒu xiē zhī jué jiāng wǒ pán wèn jǐ cì
不想爹妈有些知觉，将我盘问几次。
wǒ duì nǐ shuō cǐ hòu qiě mò lái kǒng fáng shì lù dà jiā huài le míng shēng
我对你说：此后且莫来，恐防事露，大家坏了名声。
děng diē mā bù dī fáng le zài tú xiāng huì
等爹妈不提防了，再图相会。
nǎ zhī nǐ zhè hěn xīn zéi jiù xián hèn wǒ diē mā
那知你这狠心贼，就衔恨我爹妈。
zuó yè bù zhī zěn shēng shàng lóu bǎ lái shā le
昨夜不知怎生上楼，把来杀了。
rú jīn dào hái dǐ lài lián qián miàn de shì dōu bù kěn chéng rèn
如今到还抵赖，连前面的事，都不肯承认！
zhāng jìn xiǎng le yī xiǎng dào jì shì wǒ yǔ nǐ xiāng chǔ bàn nián nà xíng tǐ shēng yīn liào bì shí shú
张荩想了一想道：“既是我与你相处半年，那形体声音，料必识熟。
nǐ qiě xì xì shěn shì kě bù chà me
你且细细审视，可不差么？
zhòng rén dào zhāng dà ye zhè huà shuō de jí shì
”众人道：“张大爷这话说得极是。
ruò guǒ rán bù chà nǐ yě xū bú shì rén le
若果然不差，你也须不是人了。
bú yào shuō wèn zhǎn zuì jiù wèn líng chí yě bù wéi guò
不要说问斩罪，就问凌迟也不为过。
shòu r jiàn shuō chóu chú le bàn shǎng yòu zhēng mù bǎ tā xì xì guān kàn
”寿儿见说，踌躇了半晌，又睁目把他细细观看。
zhāng jìn lián wèn dào shì bú shì
张荩连问道：“是不是？
kuài xiē shuō chū bú yào chí yí
快些说出，不要迟疑。
shòu r dào shēng yīn shèn shì bù tóng shēn zi yě jué dà shì nǐ
”寿儿道：“声音甚是不同，身子也觉大似你。
xiàng lái dōu shì hēi àn zhōng bù néng xiáng chá
向来都是黑暗中，不能详察。
zhǐ jì de nǐ zuǒ yāo jiān yǒu gè chuāng hén zhǒng qǐ dà rú tóng qián
止记得你左腰间有个疮痕肿起，大如铜钱。
zhǐ zhè gè biàn shì sè rèn
只这个便是色认。
zhòng rén dào zhè gè yī fà róng yì míng bái
”众人道：“这个一发容易明白。
zhāng dà ye nǐ qiě tuō xià yī lái kàn ruò guǒ rán méi yǒu míng rì bǐng zhī tài yé wǒ zhòng rén wèi zhèng chū nǐ zuì míng
张大爷，你且脱下衣来看，若果然没有，明日禀知太爷，我众人为证，出你罪名。
yú shì zhāng jìn mǎn xīn huān xǐ dào duō xiè liè wèi
”于是张荩满心欢喜道：“多谢列位。
lián máng bǎ yī fú tùn xià
”连忙把衣服褪下。
zhòng rén kàn shí biàn shēn rú yù yāo jiān nà yǒu chuāng hén
众人看时，遍身如玉，腰间那有疮痕？
shòu r kàn le yǎ kǒu wú yán
寿儿看了，哑口无言。
zhāng jìn dào xiǎo niáng zǐ rú jīn kě zhī bú shì wǒ me
张荩道：“小娘子，如今可知不是我么？
zhòng rén dào bù xiāo shuō le zhè biàn zhēn zhèng yuān wǎng
”众人道：“不消说了，这便真正冤枉。
míng rì yǔ nǐ bǐng guān
明日与你禀官。
dāng xià yī jiù fú dào yí gè fáng tóu zhù le yī xiāo
”当下依旧扶到一个房头，住了一宵。
míng zǎo tài shǒu shēng táng zhòng jìn zǐ guì xià jiāng zuó yè zhāng jìn yǔ pān shòu r miàn zhèng zhī shì yī yī bǐng zhī
明早，太守升堂，众禁子跪下，将昨夜张荩与潘寿儿面证之事，一一禀知。
tài shǒu dà jīng jí biàn diào chū èr rén fù shěn xiān huàn zhāng jìn shǎng qù cóng tóu zhì wěi xì su yī biàn
太守大惊，即便吊出二人覆审，先唤张荩上去，从头至尾，细诉一遍。
tài shǒu dào nǐ nà zhǐ xié r fù yǔ lù pó qù hòu bù céng hái nǐ
太守道：“你那只鞋儿付与陆婆去后，不曾还你？
zhāng jìn dào zhèng shì
”张荩道：“正是。
yòu huàn shòu r shǎng qù
”又唤寿儿上去。
shòu r yě bǎ qián hòu shì yòu xì xì chéng shuō
寿儿也把前后事，又细细呈说。
tài shǒu dào nà xié r guǒ shì yuán yǔ lù pó ná qù míng wǎn zhāng jìn dào lóu fù nǐ de me
太守道：“那鞋儿果是原与陆婆拿去，明晚张荩到楼，付你的么？
shòu r dào zhèng shì
”寿儿道：“正是。
tài shǒu diǎn tóu dào zhè děng shì lù pó mài le zhāng jìn jiāng xié lìng yǔ bié rén mào míng jiān piàn nǐ le
”太守点头道：“这等，是陆婆卖了张荩，将鞋另与别人冒名奸骗你了。
jí biàn chāi rén qù ná nà pó zǐ
即便差人去拿那婆子。
bù duō shí pó zǐ ná dào
不多时，婆子拿到。
tài shǒu xiān dǎ sì shí rán hòu wèn dào dāng chū zhāng jìn yāng nǐ yǔ pān shòu r tōng xìn jì yuē le míng wǎn xiāng huì nǐ rú hé yòu hōng zhāng jìn bù jiào tā qù què bǎ xié r yǔ bié rén mào míng qù jiān piàn
太守先打四十，然后问道：“当初张荩央你与潘寿儿通信，既约了明晚相会，你如何又哄张荩不教他去，却把鞋儿与别人冒名去奸骗？
cóng shí shuō lái ráo nǐ xìng mìng
从实说来，饶你性命！
ruò bàn jù xū le dēng shí qiāo sǐ
若半句虚了，登时敲死。
nà pó zǐ bèi zhè sì shí dǎ de pí kāi ròu zhàn nà gǎn bàn zì xū wàng
”那婆子被这四十打得皮开肉绽，那敢半字虚妄。
bǎ nà mài huā wèi yóu dìng cè qī yuē lián xún zhāng jìn bù yù huí lái bāng ér zi shā zhū luò diào xié zǐ bìng ér zi kǒng hè shuō huà yǐ hòu zhāng jìn lái tǎo xìn yīn wú le xié zǐ hán hu hōng tā děng qíng yī yī xì su
把那卖花为由，定策期约，连寻张荩不遇，回来帮儿子杀猪，落掉鞋子，并儿子恐吓说话，已后张荩来讨信，因无了鞋子，含糊哄他等情，一一细诉。
qí jiān piàn shā rén qíng yóu què bù xiǎo de
其奸骗杀人情由，却不晓得。
tài shǒu jiàn shuō huà yǔ èr rén xiāng hé yǐ zhī shì lù wǔ hàn suǒ wéi jí yòu chāi rén jiāng wǔ hàn ná dào
太守见说话与二人相合，已知是陆五汉所为，即又差人将五汉拿到。
tài shǒu wèn dào lù wǔ hàn nǐ jiān piàn le liáng jiā nǚ zǐ què yòu shā tā fù mǔ yǒu hé lǐ shuō
太守问道：“陆五汉，你奸骗了良家女子，却又杀他父母，有何理说！
lù wǔ hàn lài dào yé ye xiǎo rén shì shì jǐng yú mín nà yǒu cǐ shì
”陆五汉赖道：“爷爷，小人是市井愚民，那有此事！
zhè shì zhāng jìn yāng xiǎo rén mǔ qīn zuò jiǎo jiān le pān jiā nǚ ér shā le tā fù mǔ zěn tuī dào xiǎo rén shēn shàng
这是张荩央小人母亲做脚，奸了潘家女儿，杀了他父母，怎推到小人身上！
shòu r bù děng tā shuō wán biàn hǎn dào jiān piàn nú jiā de shēng yīn zhèng shì nà rén
”寿儿不等他说完，便喊道：“奸骗奴家的声音，正是那人！
yé ye zhǐ yàn tā zuǒ yāo kě yǒu zhǒng qǐ chuāng hén biàn zhī zhēn jiǎ
爷爷止验他左腰可有肿起疮痕，便知真假！
tài shǒu jí jiào zào lì bō xià yī fú kàn shí zuǒ yāo jiān guǒ yǒu chuāng hén zhǒng qǐ
”太守即教皂隶剥下衣服看时，左腰间果有疮痕肿起。
lù wǔ hàn fāng cái kǒu ruǎn lián chēng qíng yuàn cháng mìng bǎ qián hòu jiān piàn wù shā pān yòng fū qī děng qíng yī yī gōng chū
陆五汉方才口软，连称情愿偿命，把前后奸骗误杀潘用夫妻等情，一一供出。
tài shǒu hē dǎ liù shí wèn chéng zhǎn zuì zhuī chū xíng xiōng jiān dāo shàng kù
太守喝打六十，问成斩罪，追出行凶尖刀上库。
shòu r yī xiān yuán nǐ zhǎn zuì
寿儿依先原拟斩罪。
lù pó shuō yòu liáng jiā nǚ zǐ yī lǜ wèn tú
陆婆说诱良家女子，依律问徒。
zhāng jìn bù hé xī tú jiān piàn suī wèi chéng jiān shí wèi huò běn yì wèn tú zuì zhào bǎo nà shú
张荩不合希图奸骗，虽未成奸，实为祸本，亦问徒罪，召保纳赎。
dāng táng yī yī pàn dìng zuì míng bèi wén shū shēn bào shàng sī
当堂一一判定罪名，备文书申报上司。
nà pān shòu r sī xiǎng què bèi chén wǔ hàn jiān piàn fù mǔ wèi wǒ ér sǐ chū guāi lù chǒu
那潘寿儿思想：“却被陈五汉奸骗，父母为我而死，出乖露丑！
ào huǐ bù jí wú yán zài huó lì qǐ shēn lái wàng dan chi jiē yán qīng shí shàng yī tóu zhuàng qù nǎo jiāng bèng chū qǐng kè sǐ yú fēi mìng
”懊悔不及，无颜再活，立起身来，望丹墀阶沿青石上一头撞去，脑浆迸出，顷刻死于非命。
kě lián mù sè rú huā nǚ huà zuò hán yuān dài xuè hún
可怜慕色如花女，化作含冤带血魂。
tài shǒu jiàn shòu r zhuàng sǐ xīn zhōng bù rěn hē jiào bǎ lù wǔ hàn zài jiā sì shí còu chéng yī bǎi xià zài sǐ qiú láo lǐ tīng hòu wén shū zhuǎn rì qiū hòu chǔ jué
太守见寿儿撞死，心中不忍，喝教把陆五汉再加四十，凑成一百，下在死囚牢里，听候文书转日，秋后处决。
yòu jū lín lǐ jiāng shòu r shī hái tái chū bǎ pān yòng fáng chǎn jiā sī jìn jiē biàn mài bèi guān shèng liàn sān shī mǎi de mái zàng
又拘邻里，将寿儿尸骸抬出，把潘用房产家私尽皆变卖，备棺盛殓三尸，买地埋葬。
yú yín rù guān shàng kù bù zài huà xià
余银入官上库，不在话下。
qiě shuō zhāng jìn jiàn shòu r chù jiē ér sǐ xīn xià shí fēn kě lián xiǎng dào jiē yīn wèi wǒ zhì tā fù zǐ sàng shēn wáng jiā
且说张荩见寿儿触阶而死，心下十分可怜，想道：“皆因为我，致他父子丧身亡家。
huí zhì jiā zhōng jiāng yín liǎng chóu xiè le gōng chāi yù zú děng bèi yòu nà le tú zuì shú yín tiáo yǎng hǎo le shēn zi dào sēng fáng dào yuàn lǐ jīng qiǎn chāo dù pān shòu r fù zǐ sān rén
”回至家中，将银两酬谢了公差狱卒等辈，又纳了徒罪赎银，调养好了身子，到僧房道院礼经忏超度潘寿儿父子三人。
zì jǐ chī le cháng zhāi lì shì zài bù jiān yín rén jiā fù nǚ lián huā liǔ zhī de yě jué zú bù xíng
自己吃了长斋，立誓再不奸淫人家妇女，连花柳之地也绝足不行。
zài jiā qīng xián zì zài zhí zhì qī shí ér zhōng
在家清闲自在，直至七十而终。
shí rén yǒu shī tàn yún dǔ jìn dào xī jiān jìn shā gǔ rén shuō huà bù céng chà
时人有诗叹云：赌近盗兮奸近杀，古人说话不曾差。
jiān dǔ liǎng bān dé bù rǎn tài píng wú shì zuò rén jiā
奸赌两般得不染，太平无事做人家。