卷二十三 — 醒世恒言 — 冯梦龙

jīn hǎi líng zòng yù wáng shēn

金海陵纵欲亡身

zuó rì liú yīng jīn rì chán qǐ lái yòu shì xī yáng tiān

昨日流莺今日蝉，起来又是夕阳天。

liù lóng fēi pèi zhǎng xiàng jiǒng hé rěn chéng wēi zì zhuó biān

六龙飞辔长相窘，何忍乘危自着鞭。

zhè sì jù shī shì táng cháo sī kōng tú suǒ zuò

这四句诗是唐朝司空图所作。

tā shuō liú guāng xùn sù rén shòu wú duō hé kǔ tān liàn sè yù zì cù qí mìng

他说流光迅速，人寿无多，何苦贪恋色欲，自促其命。

kàn lái zhè hái shì quàn huà píng rén de

看来这还是劝化平人的。

píng rén suǒ yǒu zhě bù guò yī shēn yī jiā jiù shì hào sè pín yín hái zhǐ xīn yǒu yú ér lì bù zú

平人所有者，不过一身一家，就是好色贫淫，还只心有余而力不足。

ruò shì guì wèi dì wáng fù yǒu sì hǎi hé lìng bù cóng hé qiú bù suí

若是贵为帝王，富有四海，何令不从，何求不遂。

jiǎ rú shāng huò dá jǐ zhōu ài bāo sì hàn bì fēi yàn táng ruò yáng fēi tā suǒ chǒng zhě zhǐ yú yī rén shàng qiě xiǎo zé zhèng luàn mín huāng dà zé sàng shēn wáng guó hé kuàng yú sè bù xiū tān yín wú dù bù xī lián chǐ bù lùn gāng cháng

假如商惑妲己，周爱褒姒，汉嬖飞燕，唐溺杨妃，他所宠者止于一人，尚且小则政乱民荒，大则丧身亡国，何况渔色不休，贪淫无度，不惜廉耻，不论纲常。

ruò shì ān rán wú yàng huáng tiān fú shàn huò yín zhī lǐ yě bù kě xìn le

若是安然无恙，皇天福善祸淫之理，也不可信了。

rú jīn shuō zhè jīn hǎi líng nǎi shì dà jīn guó yī zhāo cōng míng tiān zǐ

如今说这金海陵，乃是大金国一朝聪明天子。

zhǐ wèi tān yín wú dào miè lǐ bài lún zuò le shí èr nián bǎo wèi gǎi le sān gè nián hào chū cì tiān dé sān nián èr cì zhēn yuán yě shì sān nián mò cì zhèng lóng liù nián

只为贪淫无道，蔑礼败伦，坐了十二年宝位，改了三个年号，初次天德三年，二次贞元也是三年，末次正隆六年。

dào zhèng lóng liù nián dà jǔ qīn sòng bèi shì yú guā zhōu

到正隆六年，大举侵宋，被弑于瓜洲。

dà dìng dì jí wèi zhuī fèi wèi hǎi líng wáng

大定帝即位，追废为海陵王。

hòu rén jiāng shǐ shū suǒ zài fèi dì hǎi líng zhī shì fū yǎn chū yī duàn huà wén yǐ wéi jiāng lái zhī jiè

后人将史书所载废帝海陵之事，敷演出一段话文，以为将来之戒。

zhèng shì huà shuō jīn fèi dì hǎi líng wáng chū míng dí gǔ hòu gǎi míng liàng zì yuán gōng liáo wáng zōng gàn dì èr zi yě

正是：话说金废帝海陵王初名迪古，后改名亮，字元功，辽王宗干第二子也。

wéi rén shàn shì zhà piào jí duō cāi jì cán rěn rèn shù

为人善饰诈，慓急多猜忌，残忍任数。

nián shí bā yǐ zōng shì zi wèi fèng guó jiāng jūn fù liáng wáng zōng bì jūn qián rèn shǐ

年十八，以宗室子为奉国将军，赴梁王宗弼军前任使。

liáng wáng yǐ wéi xíng jūn wàn hù qiān piào qí shàng jiàng jūn

梁王以为行军万户，迁骠骑上将军。

wèi jǐ jiā lóng hǔ wèi shàng jiàng jūn lèi qiān shàng shū yòu chéng liú shǒu biàn jīng lǐng xíng tái shàng shū shěng shì

未几，加龙虎卫上将军，累迁尚书右丞，留守汴京，领行台尚书省事。

hòu zhào rù wèi chéng xiàng

后召入为丞相。

chū xī zōng yǐ tài zǔ dí sūn sì wèi

初，熙宗以太祖嫡孙嗣位。

hǎi líng niàn qí fù liáo wáng běn shì zhǎng zǐ jǐ yì shì tài zǔ dí sūn hé dāng yǒu tiān xià zhī fēn suì huái jì yú zhuān wù lì wēi yǐ yā fú rén xīn hòu jìng shì xī zōng ér cuàn qí wèi

海陵念其父辽王，本是长子，己亦是太祖嫡孙，合当有天下之分，遂怀觊觎，专务立威以压伏人心，后竟弑熙宗而篡其位。

xīn jì tài zōng zhū zǐ kǒng wèi hòu huàn yù chú qù zhī

心忌太宗诸子，恐为后患，欲除去之。

yǔ mì shū jiān xiāo yù mì móu

与秘书监萧裕密谋。

yù qīng xiǎn qiǎo zhà yīn gòu zhì tài fù zōng běn bǐng dé děng fǎn zhuàng

裕倾险巧诈，因构致太傅宗本、秉德等反状。

hǎi líng shā zōng běn qiǎn shǐ shā bǐng dé zōng yì jí tài zōng zǐ sūn qī shí yú rén qín wáng zōng hàn zǐ sūn sān shí yú rén

海陵杀宗本，遣使杀秉德、宗懿及太宗子孙七十余人，秦王宗翰子孙三十余人。

zōng běn yǐ sǐ yù nǎi qǔ zōng běn mén kè xiāo yù jiào yǐ jù kuǎn fǎn zhuàng lìng zuò zhǔ míng shàng biàn biàn zhào tiān xià

宗本已死，裕乃取宗本门客萧玉，教以具款反状，令作主名上变，遍诏天下。

tiān xià yuān zhī

天下冤之。

xiāo yù yǐ zhū zōng běn gōng wèi shàng shū yòu chéng lèi qiān zhì píng zhāng zhèng shì zhuān zì wēi fú suì yǐ móu nì cì sǐ

萧裕以诛宗本功为尚书右丞，累迁至平章政事，专恣威福，遂以谋逆赐死。

cǐ shì hòu huà

此是后话。

qiě shuō hǎi líng chū wèi chéng xiàng jiǎ yì jiǎn yuē qiè yìng bù guò sān shù rén

且说海陵初为丞相，假意俭约，妾媵不过三数人。

jí jiàn dà wèi chǐ xīn dùn méng yín zhì gǔ huò

及践大位，侈心顿萌，淫志蛊惑。

zì tú dān huáng hòu ér xià yǒu dà shì xiāo shì yē lǜ shì jù yǐ měi sè bèi chǒng

自徒单皇后而下有大氏、萧氏、耶律氏，俱以美色被宠。

fán píng rì céng yǔ yín zhě xī zhào rù nèi gōng liè zhī fēi wèi

凡平日曾与淫者，悉召入内宫，列之妃位。

yòu guǎng qiú měi sè bù lùn tóng xìng yì xìng míng fēn zūn bēi jí yǒu fu wú fu dàn xīn zhōng suǒ hǎo bǎi jì qiú yín

又广求美色，不论同姓、异姓，名分尊卑，及有夫无夫，但心中所好，百计求淫。

duō yǒu fēng wèi fēi pín zhě

多有封为妃嫔者。

zhū fēi míng hào gòng yǒu shí èr wèi zhāo yí zhì chōng yuàn jiǔ wèi jié yú měi rén cái rén sān wèi diàn zhí zuì xià qí tā bù kě jǔ shù

诸妃名号，共有十二位，昭仪至充媛九位、婕妤、美人、才人三位，殿直最下，其他不可举数。

dà yíng gōng diàn yǐ chù fēi pín

大营宫殿，以处妃嫔。

tǔ mù zhī fèi zhì èr qiān wàn

土木之费，至二千万。

qiān yī chē zhī lì zhì wǔ bǎi rén

牵一车之力，至五百人。

gōng diàn zhī shì biàn fu huáng jīn ér hòu xuàn yǐ wǔ cǎi jīn xiè fēi kōng rú luò xuě yī diàn zhī fèi yǐ yì wàn jì

宫殿之饰，遍傅黄金，而后绚以五采，金屑飞空如落雪，一殿之费，以亿万计。

chéng ér fù huǐ wu jí huá lì

成而复毁，务极华丽。

zhè jù bù bì tí qǐ

这俱不必题起。

qiě shuō zhāo fēi ā lǐ hǔ xìng pú chá shì fù mǎ dū wèi méi lǐ yě nǚ yě

且说昭妃阿里虎，姓蒲察氏，驸马都尉没里野女也。

shēng ér yāo ráo jiāo mèi shì jiǔ dié dàng

生而妖娆娇媚，嗜酒跌宕。

ā lǐ hǔ jià yú zōng shì zi ā hǔ dié shēng nǚ zhòng jié qī suì

阿里虎嫁于宗室子阿虎迭，生女重节七岁。

ā hǔ dié fú zhū ā lǐ hǔ bù dài bì sàng xié zhòng jié zài zhàn zōng shì nán jiā

阿虎迭伏诛，阿里虎不待闭丧，携重节再蘸宗室南家。

nán jiā gù shàn yín ā lǐ hǔ yòu yǐ fù suǒ yàn fāng xiū hé chūn yào yǔ nán jiā zhòu yè xuān yín

南家故善淫，阿里虎又以父所验方，修合春药，与南家昼夜宣淫。

zhòng jié shú dǔ qí chǒu tài ā lǐ hǔ tián bù huì yě

重节熟睹其丑态，阿里虎恬不讳也。

jiǔ zhī nán jiā suǐ jié ér sǐ

久之，南家髓竭而死。

nán jiā fù tū gé sù wèi nán jīng yuán shuài dōu jiān zhī ā lǐ hǔ yín dàng chǒu è mò néng jìn zhǐ

南家父突葛速为南京元帅都监，知阿里虎淫荡丑恶，莫能禁止。

yīn nán jiā sǐ suì xié ā lǐ hǔ wǎng nán jīng yōu bì yī shì zhōng bù lìng yú rén jiē jiàn

因南家死，遂携阿里虎往南京，幽闭一室中，不令与人接见。

ā lǐ hǔ xiàng wén hǎi líng shàn niǎo xì hǎo měi sè hèn tiān gè yī fāng bù dé yǔ zhī jiē huan zhì shì chén yù fán mèn wú yǐ zì jiě

阿里虎向闻海陵善嬲戏，好美色，恨天各一方，不得与之接欢，至是沉郁烦懑，无以自解。

qiě zhī hǎi líng yì zài nán jīng nǎi zì tú qí mào tí shī yú shàng

且知海陵亦在南京，乃自图其貌，题诗于上。

shī yuē ā lǐ hǔ ā lǐ hǔ yí guāng máo qiáng fēi qí wu

诗曰：阿里虎，阿里虎，夷光、毛嫱非其伍。

yī dàn fu sǐ lái nán jīng tū gé pá huī zhēn chī kǔ

一旦夫死来南京，突葛爬灰真吃苦。

yǒu rén jiù wǒ chū láo lóng tuō què cóng qián cóng hòu kǔ

有人救我出牢笼，脱却从前从后苦。

tí bì fēng jiān gù mì bá tóu shàng jīn zān yī zhī yín shí liǎng huì zhǔ jiān shǒu hūn rén sòng yú hǎi líng

题毕，封缄固密，拔头上金簪一枝，银十两，贿嘱监守阍人，送于海陵。

hǎi líng rěn wén ā lǐ hǔ zhī měi wèi zhī shēn xìn

海陵稔闻阿里虎之美，未之深信。

yī jiàn cǐ tú bù jué shǒu wǔ zú dǎo xiàn mù bù zhǐ

一见此图，不觉手舞足蹈，羡慕不止。

yú shì tuō rén dá tū gé sù yù qǔ zhī

于是托人达突葛速，欲取之。

tū gé sù bù cóng

突葛速不从。

hǎi líng gù yì yáng yán tū gé sù yǒu xīn tái zhī xíng yù tū gé sù bì xián ér chū zhī

海陵故意扬言，突葛速有新台之行，欲突葛速避嫌而出之。

tū gé sù zhī hǎi líng zhī yì zhǐ bù fàng chū

突葛速知海陵之意，只不放出。

jí cuàn wèi sān rì zhào qiǎn ā lǐ hǔ guī fù mǔ jiā yǐ lǐ nà zhī gōng zhōng

及篡位三日，诏遣阿里虎归父母家，以礼纳之宫中。

ā lǐ hǔ yì shì jiǔ xǐ yín hǎi líng hèn xiāng jiàn zhī wǎn

阿里虎益嗜酒喜淫，海陵恨相见之晚。

shù yuè hòu tè fēng xián fēi zài fēng zhāo fēi

数月后，特封贤妃，再封昭妃。

yī rì ā hǔ dié nǚ zhòng jié lái cháo

一日，阿虎迭女重节来朝。

zhòng jié wèi hǎi líng zài cóng xiōng zhī nǚ ā lǐ hǔ qí shēng mǔ yě

重节为海陵再从兄之女，阿里虎其生母也。

liú sù gōng zhōng

留宿宫中。

hǎi líng cù zhì jiàn zhòng jié nián jiāng jí jī zī sè gù miǎn jiǒng yì zhū nǚ bù jué qíng dòng sī yǒu yǐ zhōng zhī

海陵猝至，见重节年将及笄，姿色顾眄迥异诸女，不觉情动，思有以中之。

ér yú ā lǐ hǔ zhī jū jǐ nǎi gāo zhāng dēng zhú lìng shì zhōng huī huáng rú zhòu

而虞阿里虎之沮己，乃高张灯烛，令室中辉煌如昼。

zì fu yín yào yǔ ā lǐ hǔ jí zhū shì pín luǒ zhú ér yín yǐ dòng zhòng jié

自傅淫药，与阿里虎及诸侍嫔裸逐而淫，以动重节。

zhòng jié wén qí xī xiào shēng qián qǐ yǐ tīng zuàn xué xì kuī zhī shén chī xīn zuì jī yù pò hù qū qián xiū suō zì zhǐ

重节闻其嬉笑声，潜起以听，钻穴隙窥之，神痴心醉，几欲破户趋前，羞缩自止。

hǎi líng niǎo xuè zhì sì gǔ fāng zhǐ

海陵嬲谑至四鼓方止。

zhū pín xián miè zhú jiù qǐn jì rán wú shēng

诸嫔咸灭烛就寝，寂然无声。

dú zhòng jié yǎo zhǐ fǔ xīn shū qǐ shū wò xí bù dé nuǎn zhǐ de hé yī yōng bèi cháng tàn wāi mián

独重节咬指抚心，倏起倏卧，席不得暖，只得和衣拥被，长叹歪眠。

hū wén ā lǐ hǔ chuáng fù yǒu shēng yù zài qǐ kuī zhī tóu cén cén bù zhǐ yǐ zhěn tīng zhī yòu wén yǒu jī hù shēng

忽闻阿里虎床复有声，欲再起窥之，头岑岑不止，倚枕听之，又闻有击户声。

zhòng jié bù yīng

重节不应。

jī shēng shén jí

击声甚急。

zhòng jié wèn wèi shuí

重节问为谁。

hǎi líng niē zuò shì pín qǔ dēng shēng yǐ cù qí kāi

海陵捏作侍嫔取灯声，以促其开。

zhòng jié qiáng qǐ bá qù mén shuān

重节强起，拔去门栓。

hǎi líng tū rù lǒu bào jiē chún

海陵突入，搂抱接唇。

zhòng jié yù tuō shēn táo qù hǎi líng lì wǎn jiù tà zhōng pán huán yī yè xuè làng qiān bān

重节欲脱身逃去，海陵力挽就榻中，盘桓一夜，谑浪千般。

zhì ā lǐ hǔ yú bù lǐ zhě jiāng jí xún yǐ

置阿里虎于不理者将及旬矣。

ā lǐ hǔ yù huǒ gāo shāo qíng yān dǒu fā zhōng rì jiāo sī jìng wàng zhòng jié zhī wèi chū gōng yě

阿里虎欲火高烧，情烟陡发，终日焦思，竟忘重节之未出宫也。

mìng zhū shì pín zhēn chá hǎi líng zhī suǒ zhī

命诸侍嫔侦察海陵之所之。

yī shì pín yuē dì de xīn rén piē què jiù rén yǐ

一侍嫔曰：“帝得新人，撇却旧人矣。

ā lǐ hǔ jīng wèn dào xīn rén wèi shuí

”阿里虎惊问道：“新人为谁？

jǐ shí qǔ rù gōng zhōng

几时取入宫中？

shì pín dá dào dì xìng ā hǔ zhòng jié yú zhāo huá gōng niáng niáng yīn hé bù zhī

”侍嫔答道：“帝幸阿虎重节于昭华宫，娘娘因何不知？

ā lǐ hǔ miàn pí zǐ nù fà rú huǒ chuí xiōng diē jiǎo gòu mà zhòng jié

”阿里虎面皮紫，怒发如火，捶胸跌脚，诟骂重节。

shì pín dào niáng niáng yǔ zhī zhēng fēng kǒng rě xiào chǐ

侍嫔道：“娘娘与之争锋，恐惹笑耻。

qiě dì xìng zào jí huò qiě bù cè

且帝性躁急，祸且不测。

ā lǐ hǔ dào bǐ fù yǐ sǐ wǒ shēn zài jiào ēn yì jiǔ jué wǒ pà shuí xiào huà

”阿里虎道：“彼父已死，我身再醮，恩义久绝，我怕谁笑话！

wǒ shì bù yǔ cǐ yín zhǒng jù shēng dì yì nài wǒ hé zāi

我誓不与此淫种俱生，帝亦奈我何哉！

shì pín dào zhòng jié shào ài dì de zhī shèng bǎi hú míng zhū

侍嫔道：“重节少艾，帝得之胜百斛明珠。

niáng niáng chǐ cháng yǐ

娘娘齿长矣！

zì dāng gān bài xià fēng hé bì fā nù

自当甘拜下风，何必发怒！

ā lǐ hǔ wén qiào yù nù dào dì chū de wǒ shì bù xiāng shě

”阿里虎闻诮，愈怒道：“帝初得我，誓不相舍。

jù yì lái cǐ yín zhǒng duó wǒ kǒu shí

讵意来此淫种，夺我口食！

nǎi cù bù zhì zhāo huá gōng

”乃促步至昭华宫。

jiàn zhòng jié fāng lǐ zhuāng yī pín pěng fèng chāi yú cè

见重节方理妆，一嫔捧凤钗于侧。

suì xiàng qián pī qí jiá mà dào lǎo hàn bù rén bù gù qíng fèn tān tú yín lè gù wèi kě hèn

遂向前批其颊，骂道：“老汉不仁，不顾情分，贪图淫乐，固为可恨！

rǔ xiǎo xiǎo nián jì yòu shì wǒ qīn shēng ér nǚ yě bù gù lián chǐ biàn yǔ lǎo hàn gǒu hé qǐ shì yǒu rén xīn de

汝小小年纪，又是我亲生儿女，也不顾廉耻，便与老汉苟合，岂是有人心的！

zhòng jié yì nù mà dào lǎo jiàn bù zhī lǐ yì

”重节亦怒骂道：“老贱不知礼义；

bù shí xiū chǐ míng zhú zhāng dēng yǔ zhū pín luǒ chéng duó hàn qiú kuài yú xīn

不识羞耻，明烛张灯，与诸嫔裸裎夺汉，求快于心。

wǒ yīn lái cháo tà cǐ yín wǎng qiú shēng bù dé shēng qiú sǐ bù dé sǐ zhèng yuàn nǐ zhè lǎo jiàn zhǐ tú lì jǐ bù pà hài rén zào xià wú biān è niè rú hé fǎn lái dǎ wǒ

我因来朝，踏此淫网，求生不得生，求死不得死，正怨你这老贱，只图利己，不怕害人，造下无边恶孽，如何反来打我！

liǎng xià yán yǔ bù ràng yī jù niǔ zuò yī tuán jié zuò yí kuài

”两下言语不让一句，扭做一团，结做一块。

zhòng duō shì pín cóng zhōng quàn shì

众多侍嫔，从中劝释。

ā lǐ hǔ fèn fèn guī gōng

阿里虎忿忿归宫。

zhòng jié dà kū yī chǎng mèn mèn ér zuò

重节大哭一场，闷闷而坐。

qǐng zhī hǎi líng lái jiàn zhòng jié miàn dài yōu róng liǎng jiá lèi hén yóu shī biàn cù xī jìn qián wēi qí liǎn wèn dào rǔ yǒu rèn shì rú cǐ fán nǎo

顷之，海陵来，见重节面带忧容，两颊泪痕犹湿，便促膝近前，偎其脸问道：“汝有恁事，如此烦恼？

zhòng jié chén yín bù dá

”重节沉吟不答。

shì pín dào zhāo fēi niáng niáng pī guì rén miàn jiá rǔ mà bì xià shì yǐ guì rén shī huān

侍嫔道：“昭妃娘娘批贵人面颊，辱骂陛下，是以贵人失欢。

hǎi líng wén zhī dà nù dào rǔ wù fán nǎo

”海陵闻之，大怒道：“汝勿烦恼！

wǒ dāng bié yǒu chǔ fèn

我当别有处分。

shì rì ā lǐ hǔ huí gōng yì shì jiǔ wú lài dǐ zǐ hǎi líng bù yǐ

”是日，阿里虎回宫，益嗜酒无赖，诋訾海陵不已。

hǎi líng qiǎn rén zé ràng zhī

海陵遣人责让之。

ā lǐ hǔ tián wú jì dàn àn yǐ yī fú yí qián fū nán jiā zhī zǐ

阿里虎恬无忌惮，暗以衣服遗前夫南家之子。

hǎi líng zhēn zhī zhī nù dào shēn yǐ guī wǒ tū gé sù zhī qíng yóu wèi duàn yě

海陵侦知之，怒道：“身已归我，突葛速之情犹未断也！

yóu shì chǒng shuāi

”由是宠衰。

hǎi líng zhì jǐ zhū fēi wèi jiē yǐ shì nǚ fú nán zǐ yì guān hào jiǎ sī ér

海陵制，几诸妃位，皆以侍女服男子衣冠，号假厮儿。

yǒu shèng gē zhě shēn tǐ xióng zhuàng ruò nán zǐ gěi shì ā lǐ hǔ běn wèi jiàn ā lǐ hǔ yōu chóu bào bìng yè bù chéng mián zhī qí yù xīn chì yě nǎi tuō gōng shù shì jiǎo xiān shēng yī jù yǐ jìn

有胜哥者，身体雄壮若男子，给侍阿里虎本位，见阿里虎忧愁抱病，夜不成眠，知其欲心炽也，乃托宫竖市角先生一具以进。

ā lǐ hǔ shǐ shèng gē shì zhī qíng ruò bù zú xìng gèng yǒu yú

阿里虎使胜哥试之，情若不足，兴更有余。

sì shì yǔ zhǐ tóng wò qǐ rì xī bù xū yú lí

嗣是，与止同卧起，日夕不须臾离。

chú bì sān niang zhě bù zhī qí xiáng mì yǐ gào hǎi líng dào shèng gē shí shì nán zǐ bàn zuò nǚ ěr gěi shì zhāo fēi fēi lǐ

厨婢三娘者不知其详，密以告海陵道：“胜哥实是男子，扮作女耳，给侍昭妃非礼。

hǎi líng céng xìng shèng gē zhī qí fēi nán zǐ bù yǐ wèi xián wéi shǐ rén jiè ā lǐ hǔ wù chuí sān niang

”海陵曾幸胜哥，知其非男子，不以为嫌，惟使人诫阿里虎勿箠三娘。

ā lǐ hǔ nù sān niang zhī xiè qí yǐn yě péng shā zhī

阿里虎怒三娘之泄其隐也，搒杀之。

hǎi líng wén zhāo fēi gé yǒu sǐ zhě xiǎng dào bì sān niang yě

海陵闻昭妃阁有死者，想道：“必三娘也。

ruò guǒ ěr wú bì shā ā lǐ hǔ

若果尔，吾必杀阿里虎。

zhēn zhī guǒ rán

”侦之，果然。

shì yuè wèi tài zǐ guāng yīng shēng yuè hǎi líng sī jì bù xíng lù

是月为太子光英生月，海陵私忌不行戮。

tú dān hòu yòu lǜ zhū fēi pín wèi zhī āi qiú nǎi de miǎn

徒单后又率诸妃嫔为之哀求，乃得免。

shèng gē wèi zuì xiān yǎng yào ér wáng

胜哥畏罪，先仰药而亡。

ā lǐ hǔ wén hǎi líng jiāng shā jǐ yòu jiàn shèng gē xiān sǐ yì jué lì bù shí rì xī fén xiāng yù tiān yǐ jì tuō sǐ

阿里虎闻海陵将杀己，又见胜哥先死，亦绝粒不食，日夕焚香吁天，以冀脱死。

yú yuè ā lǐ hǔ yǐ wěi dùn bù zhī suǒ wéi

逾月，阿里虎已委顿不知所为。

hǎi líng nǎi shǐ rén yì shā zhī bìng shā shì bì chuí sān niang zhě yīn cǐ bù fù xìng zhāo huá gōng

海陵乃使人缢杀之，并杀侍婢棰三娘者，因此不复幸昭华宫。

chū zhòng jié wèi mín jiān qī hòu lǚ zhào xìng chū rù zhāo fēi wèi yān

出重节为民间妻，后屡召幸，出入昭妃位焉。

róu fēi mí lè zhě yē lǜ shì zhī nǚ shēng yǒu guó sè zú zhōng rén wú bù qí zhī

柔妃弥勒者，耶律氏之女，生有国色，族中人无不奇之。

nián shí suì sè yì lì rén yì qí

年十岁，色益丽，人益奇。

mí lè yì zì wèi yì yú zhòng rén měi měi gū jiāo kuā xǔ

弥勒亦自谓异于众人，每每沽娇夸诩。

qí mǔ yǔ lín mǔ shàn shí shí dié wéi bīn zhǔ

其母与邻母善，时时迭为宾主。

lín mǔ zhī zǐ hā mì dōu lú nián shí èr suì fēng zī pō měi xián cháng yǔ mí lè ér xì yú fáng zhōng hù xiāng cháo xuè suì jí yú luàn

邻母之子哈密都卢年十二岁，丰姿颇美，闲尝与弥勒儿戏于房中，互相嘲谑，遂及于乱。

shuō huà de nà shí èr suì de hái ér hé nà shí suì de nǚ ér xiǎo de shèn me zuò zuò zhǐ wú guò shì wán shuǎ ér yǐ zěn me jiù shuō gè luàn zì

说话的，那十二岁的孩儿，和那十岁的女儿，晓得甚么做作，只无过是顽耍而已，怎么就说个乱字？

kàn guān men yǒu suǒ bù zhī běi fāng nán nǚ shēng de zhǎng dà tì tǎng róng yì zhī shì

看官们有所不知，北方男女，生得长大倜傥，容易知事。

kuàng qiě zhèi xiē sāo tà zi gàn shì bù mán zhe ér nǚ

况且这些骚挞子，干事不瞒着儿女。

tā men dōu kàn de guàn shú le gù cǐ xiǎo xiǎo nián jì biàn nòng chū shì lái

他们都看得惯熟了，故此小小年纪，便弄出事来。

guāng yīn rěn rǎn yuē mō yǒu yī nián duō guāng jǐng

光阴荏苒，约摸有一年多光景。

yī rì yě shì hé dāng bài lù

一日也是合当败露。

mí lè zhèng zài fáng zhōng xǐ yù wàng jì shàng le mén shuān qià hǎo hā mì dōu lú chuǎng jìn fáng lái

弥勒正在房中洗浴，忘记上了门闩，恰好哈密都卢闯进房来。

mí lè máng jiào tā huí qù shuō niang yào lái kàn tiān tāng

弥勒忙叫他回去，说：“娘要来看添汤。

nà hā mì dōu lú jiàn mí lè xuě bái shēn zi zài nà yù pén zhōng yǒu rú yù zhù yì bān huān xǐ dé le bù dé piān yào gòng pén xǐ yù mí lè kǔ bù kěn róng

”那哈密都卢见弥勒雪白身子在那浴盆中，有如玉柱一般，欢喜得了不得，偏要共盆洗裕弥勒苦不肯容。

zhèng zài jū zhí xuān nào qí mǔ tū zhì

正在拘执喧闹，其母突至。

hā mì dōu lú chéng jiàn yì qù

哈密都卢乘间逸去。

mǔ dà nù jiāng mí lè tòng chuí jiè xùn guān fáng yán mì zài bù de yǔ hā mì dōu lú chóu móu huān xiá

母大怒，将弥勒痛棰戒训，关防严密，再不得与哈密都卢绸缪欢狎。

shū jīng tiān dé èr nián mí lè nián yǐ yú jī

倏经天德二年，弥勒年已逾笄。

hǎi líng wén qí měi yě shǐ lǐ bù shì láng dí niǎn ā bù qǔ zhī yú biàn jīng

海陵闻其美也，使礼部侍郎迪辇阿不取之于汴京。

dí niǎn ā bù zhě huá yán xiāo gǒng yě wèi mí lè nǚ xiōng zé tè lǎn zhī fu fāng nián měi mào pō shi fēng qíng

迪辇阿不者，华言萧珙也，为弥勒女兄择特懒之夫，芳年美貌，颇识风情。

yī jiàn mí lè xīn shén yáo dòng jù dàn hǎi líng qiáng zì jǔ è bù yì mí lè jiǔ bié hā mì dōu lú yù huǒ shén ruò jiàn dí niǎn ā bù shēng de biāo zhì xīn lǐ biàn yǒu jǐ fēn ài tā

一见弥勒，心神摇动，惧惮海陵，强自沮遏，不意弥勒久别哈密都卢，欲火甚𦶟，见迪辇阿不生得标致，心里便有几分爱他。

zhǐ shì chuán zhī gè jū nán yǐ tōng qíng dá yì

只是船只各居，难以通情达意。

mí lè suì xīn shēng yī jì zhà yán guǐ mèi xiāng qīn yè bàn zhé hǎn jiào bù zhǐ

弥勒遂心生一计，诈言鬼魅相侵，夜半辄喊叫不止。

xiāng cóng zhū bì wú kě nài hé zhǐ de qǐng dí niǎn ā bù tóng zhōu gòng jì

相从诸婢，无可奈何，只得请迪辇阿不同舟共济。

guǒ ěr jì rán

果尔寂然。

cóng bì shí bù chá qí yǐn zhōng yě

从婢实不察其隐衷也。

yú shì méi mù xiāng diào qíng xìng rú huǒ bǐ cǐ jù bù néng è

于是眉目相调，情兴如火，彼此俱不能遏。

yù wǎn biàn tóng xí yǐn shí xuè làng wú suǒ bù zhì

遇晚，便同席饮食，谑浪无所不至。

suǒ yǐ bù jù shàng shǒu zhě dí niǎn ā bù wèi mí lè zhēn chǔ zǐ kǒng diǎn pò qí qū hǎi líng jiàn zuì gù ěr

所以不遽上手者，迪辇阿不谓弥勒真处子，恐点破其躯，海陵见罪故耳。

yī wǎn wéi zhōu bàng àn dà yǔ qīng pén liǎng xià zhèng yù ān mián hū wén gē shēng guō ěr

一晚，维舟傍岸，大雨倾盆，两下正欲安眠，忽闻歌声聒耳。

dí niǎn ā bù lǜ yǒu chuān yú zuò ér tīng zhī nǎi àn shàng gēng fū chàng hé shān gē gē yún yǔ luò chén chén bú jiàn tiān bā gē er fēi dào huà táng qián

迪辇阿不虑有穿窬，坐而听之，乃岸上更夫倡和山歌，歌云：雨落沉沉不见天，八哥儿飞到画堂前。

yàn zi wú kē liáng shàng sù ā yí xiāng bàn jiě fū mián

燕子无窠梁上宿，阿姨相伴姐夫眠。

dí niǎn ā bù tīng jiàn cǐ gē tàn dào zuò cǐ gē zhě míng shì jī qiào xià guān

迪辇阿不听见此歌，叹道：“作此歌者，明是讥诮下官。

qǐ zhī xià guān bìng méi zhè yàng shì qíng

岂知下官并没这样事情。

yàn yún yáng ròu bù chī de kōng rě yī shēn sāo yě

谚云‘羊肉不吃得，空惹一身臊’也！

tàn xī wèi bì yòu wén de sū sū shì yǒu rén xíng

叹息未毕，又闻得窣窣似有人行。

dìng jīng yī kàn zhī jiàn mí lè jǔ jǔ liáng liáng huǎn bù zhì chuáng qián yǐ

定睛一看，只见弥勒踽踽凉凉，缓步至床前矣。

dí niǎn ā bù jīng wèn guì rén hé suǒ jiàn ér lái

迪辇阿不惊问：“贵人何所见而来？

mí lè dào wén gē shēng ér lái guān rén qǐ nián gāo ěr lóng hu

”弥勒道：“闻歌声而来，官人岂年高耳聋乎？

dí niǎn ā bù dào gē shēng guō ěr xià guān zhèng wú yǐ zì míng guì rén hé bù ān qǐn

”迪辇阿不道：“歌声聒耳，下官正无以自明，贵人何不安寝？

mí lè dào wǒ bù jiě gē yù qiú guān rén jiě yí gè míng bái

”弥勒道：“我不解歌，欲求官人解一个明白。

dí niǎn ā bù suí jiāng gē cí sì jù zhú yī fēn xī jiǎng jiě

”迪辇阿不遂将歌词四句逐一分析讲解。

mí lè bù jué miàn chì ěr rè wēi zhe dí niǎn ā bù dào shān gē yuán lái rú cǐ guān rén qǐ wú yì hu

弥勒不觉面赤耳热，偎着迪辇阿不道：“山歌原来如此，官人岂无意乎？

dí niǎn ā bù guì yú chuáng qián gào dào xià guān xīn fēi mù shí qǐ néng wú qíng dàn jù zhǔ shàng wén zhī qǔ zuì bù jiào mí lè biàn lǒu bào tā qǐ lái shuō dào wǒ hé guān rén shì zhì qīn guā gé bù bǐ bié rén

”迪辇阿不跪于床前，告道：“下官心非木石，岂能无情，但惧主上闻知，取罪不校”弥勒便搂抱他起来说道：“我和官人是至亲瓜葛，不比别人。

dào zhǔ shàng gēn qián wǒ zì yǒu dào li zhī wú bù bì jù pà

到主上跟前，我自有道理支吾，不必惧怕。

dāng xià liǎng gè xīng fā rú kuáng jiù zài zhōu zhōng chéng qí yún yǔ

”当下两个兴发如狂，就在舟中成其云雨。

dàn jiàn fēng máng dié liàn ruò tài nán zhī

但见：蜂忙蝶恋，弱态难支。

shuǐ shèn lù shī jiāo shēng xì zuò

水渗露湿，娇声细作。

yí gè yuán shì guàn shú fēng qíng yí gè yě zēng lüè cháng zī wèi

一个原是惯熟风情，一个也曾略尝滋味。

guàn shú fēng qíng de dào cǐ yè jǐn chéng jì liǎng

惯熟风情的，到此夜尽呈伎俩；

lüè cháng zī wèi de xǐ jīn fān fāng chēng qíng huái

略尝滋味的，喜今番方称情怀。

yí gè dào dà hàn guǒ shèng sì hái tóng yí gè dào xiǎo yí yòu qiáng rú ā zǐ

一个道大汉果胜似孩童，一个道小姨又强如阿姊。

yí gè gù bu de nǚ shēn diǎn pò yí gè gù bu de wáng mìng jǐn yán

一个顾不得女身点破，一个顾不得王命紧严。

yuān yāng yún yǔ bǎi nián qíng guǒ rán sè dǎn tiān lái dà

鸳鸯云雨百年情，果然色胆天来大。

yī lù shàng zhāo huān mù lè rěn rǎn dān yán

一路上朝欢暮乐，荏苒耽延。

dào chū yān jīng dí niǎn ā bù fù xiāo zhòng gōng wèi yān jīng liú shǒu jiàn mí lè miàn mào zhī fēi chǔ nǚ nǎi tàn dào shàng bì yǐ yí shā gǒng yǐ

道出燕京，迪辇阿不父萧仲恭为燕京留守，见弥勒面貌，知非处女，乃叹道：“上必以疑杀珙矣。

què bù zhī gǒng zhī guǒ yǒu rǎn yě

”却不知珙之果有染也。

yǐ ér rù gōng mí lè zì chuāi shì bì bài lù huáng huǐ wú dì

已而入宫，弥勒自揣事必败露，惶悔无地。

jiàn hǎi líng lái tì jiāo yí xià zhàn lì bù gǎn yíng

见海陵来，涕交颐下，战栗不敢迎。

hǎi líng yín xìng dà zuò suì liè zhú liǎng xíng mìng shì pín tuō qí yī ér yín zhī

海陵淫兴大作，遂列烛两行，命侍嫔脱其衣而淫之。

mí lè yǎn shì bù lái zhǐ de rèn qí zuò zuò

弥勒掩饰不来，只得任其做作。

hǎi líng jiàn fēi chǔ nǚ dà nù dào dí niǎn ā bù nǎi gǎn dào ěr yuán hóng kě nǎo kě hèn

海陵见非处女，大怒道：“迪辇阿不乃敢盗尔元红，可恼可恨！

hū gōng shù kǔn bǎng mí lè shěn jū qí xiáng

”呼宫竖捆绑弥勒，审鞫其详。

mí lè qì gào dào qiè shí sān suì shí wèi hā mì dōu lú suǒ yín yǐ zhì yú shì yǔ dí niǎn ā bù shí wú gān shè

弥勒泣告道：“妾十三岁时，为哈密都卢所淫，以至于是，与迪辇阿不实无干涉。

hǎi líng chì wèn hā mì dōu lú hé zài

”海陵叱问：“哈密都卢何在？

mí lè dào sǐ yǐ jiǔ yǐ

”弥勒道：“死已久矣。

hǎi líng dào hā mì dōu lú sǐ shí jǐ suì

”海陵道：“哈密都卢死时几岁？

mí lè dào fāng shí liù suì

”弥勒道：“方十六岁。

hǎi líng nù dào shí liù suì xiǎo hái tóng qǐ néng jù chuàng rǔ yé

”海陵怒道：“十六岁小孩童，岂能巨创汝耶？

mí lè qì gào dào jiàn qiè sǐ zuì shí yǔ dí niǎn ā bù wú gàn

”弥勒泣告道：“贱妾死罪，实与迪辇阿不无干！

hǎi líng xiào dào wǒ zhī dào le shì bì hā mì dōu lú qǔ rǔ yuán hóng dí niǎn ā bù chéng jī rù gòu yě

”海陵笑道：“我知道了：是必哈密都卢取汝元红，迪辇阿不乘机入彀也。

mí lè dùn shǒu wú yán

”弥勒顿首无言。

jí rì qiǎn chū gōng zhì dí niǎn ā bù yú sǐ

即日遣出宫，致迪辇阿不于死。

mí lè chū gōng shù yuè hǎi líng sī zhī fù zhào rù fēng wèi chōng yuàn fēng qí mǔ zhāng shì huá guó fū rén bó mǔ lán líng jùn jūn xiāo shì wèi gǒng guó fū rén

弥勒出宫数月，海陵思之，复召入，封为充媛，封其母张氏华国夫人，伯母兰陵郡君萧氏为巩国夫人。

yuè rì hǎi líng guǐ yǐ mí lè zhī mìng zhào dí niǎn ā bù qī zé tè lǎn rù gōng luàn zhī xiào yuē dí niǎn ā bù shàn xǐ hùn shuǐ zhèn yì yín qí qī yǐ bào zhī

越日，海陵诡以弥勒之命，召迪辇阿不妻择特懒入宫乱之，笑曰：“迪辇阿不善躧混水，朕亦淫其妻以报之。

jìn fēng mí lè wèi róu fēi yǐ zé tè lǎn gěi shì běn wèi shí xíng xìng yān

”进封弥勒为柔妃，以择特懒给侍本位，时行幸焉。

chóng yì jié dù shǐ wū dài zhī qī dìng gē xìng táng gū shì yǎn héng qiū shuǐ rú yuè diàn héng é méi chā chūn shān shì yáo chí yù nǚ shuō bù jìn de fēng liú wàn zhǒng yǎo tiǎo qiān bān

崇义节度使乌带之妻定哥，姓唐姑氏，眼横秋水，如月殿姮娥，眉插春山，似瑶池玉女，说不尽的风流万种，窈窕千般。

hǎi líng zài biàn jīng shí ǒu yú lián zi xià qiáo jiàn dìng gē měi mào bù jué pò sàn hún fēi chī dāi le bàn shǎng zì xiǎng dào shì shàng rú hé yǒu zhè děng yí gè měi fù rén

海陵在汴京时，偶于帘子下瞧见定哥美貌，不觉魄散魂飞，痴呆了半晌，自想道：“世上如何有这等一个美妇人！

dǎo luò zài bié rén shǒu lǐ qǐ bù kě xī

倒落在别人手里，岂不可惜！

biàn àn àn zhe rén dǎ tīng shì shuí jiā zhái juàn

”便暗暗着人打听是谁家宅眷。

tàn shì rén huí fù shì jié dù shǐ wū dài zhī qī jí shì hǎo fēng yuè yǒu qíng qù de rén zhǐ shì méi rén jìn de tā

探事人回复：“是节度使乌带之妻，极是好风月有情趣的人，只是没人近得他。

tā jiā zhōng shì bì jí duō zhǐ yǒu yí gè guì gē shì tā dé yì yā huán cháng shí shǐ yòng de

他家中侍婢极多，止有一个贵哥是他得意丫鬟，常时使用的。

zhè guì gē yě yǒu jǐ fēn zī sè

这贵哥也有几分姿色。

hǎi líng jiù sī liang yí gè jì cè chāi rén qù xún zhe wū dài jiā zhōng shí cháng zǒu dòng de yí gè nǚ dài zhào jiào tā dào jiā lǐ lái yǔ zì jǐ bì le gè tóu shǎng tā shí liǎng yín zi

海陵就思量一个计策，差人去寻着乌带家中时常走动的一个女待诏，叫他到家里来，与自己篦了个头，赏他十两银子。

zhè nǚ dài zhào xiǎo de hǎi líng shì gè cāi kè de rén yòu pà tā wēi shì qiān tuī wàn zǔ bù gǎn shòu zhè shí liǎng yín zi

这女待诏晓得海陵是个猜刻的人，又怕他威势，千推万阻，不敢受这十两银子。

hǎi líng dào wǒ shǎng nǐ zhè jǐ liǎng yín zi zì yǒu yòng nǐ chù nǐ bú yào shí fēn tuī cí

海陵道：“我赏你这几两银子自有用你处，你不要十分推辞。

nǚ dài zhào dào dàn píng lǎo yé fēn fù

”女待诏道：“但凭老爷分付。

ruò kě zuò de xiǎo fù rén jìn xīn jié lì qù zuò jiù shì zěn gǎn wàng zhè xǔ duō shǎng cì

若可做的，小妇人尽心竭力去做就是，怎敢望这许多赏赐？

hǎi líng xiào dào nǐ bù kěn shōu wǒ yín zi jiù shì bù kěn tì wǒ jìn xīn jié lì zuò le

”海陵笑道：“你不肯收我银子，就是不肯替我尽心竭力做了。

nǐ ruò kěn wèi wǒ zuò shì rì hòu wǒ hái yǒu tái jǔ nǐ chù

你若肯为我做事，日后我还有抬举你处。

nǚ dài zhào dào bù zhī yào fù rén zuò nèn mǒ shì

”女待诏道：“不知要妇人做恁么事？

hǎi líng dào dà jiē nán shǒu gāo mén lóu nèi shì wū dài jié dù shǐ yá nèi me

”海陵道：“大街南首高门楼内，是乌带节度使衙内么？

nǚ dài zhào dá dào shì jié dù shǐ yá

”女待诏答道：“是节度使衙。

hǎi líng dào wén nǐ cháng cháng zài tā jiā zhōng bì tóu guǒ rán fǒu

”海陵道：“闻你常常在他家中篦头，果然否？

nǚ dài zhào dào tā fū rén yǔ shì bì jù yòng xiǎo fù rén bì tóu

”女待诏道：“他夫人与侍婢，俱用小妇人篦头。

hǎi líng dào tā jiā zhōng yǒu yí gè yā huán jiào zuò guì gē nǐ rèn de fǒu

”海陵道：“他家中有一个丫鬟叫做贵哥，你认得否？

nǚ dài zhào dào zhè gè shì fū rén dé yì de shì bì yǔ xiǎo fù rén jí shì xiāng hǎo bèi dì lǐ cháng cháng yǔ xiǎo fù rén dōng xī zhào gù zhe xiǎo fù rén

”女待诏道：“这个是夫人得意的侍婢，与小妇人极是相好，背地里常常与小妇人东西，照顾着小妇人。

hǎi líng dào fū rén xīn xìng hé rú

”海陵道：“夫人心性何如？

nǚ dài zhào dào fū rén duān jǐn yán lì yán xiào bù gǒu

”女待诏道：“夫人端谨严厉，言笑不苟。

zhǐ shì bù zhī wéi shèn me huān xǐ zhè guì gē

只是不知为甚么欢喜这贵哥？

píng zhe tā shí fēn nǎo nù ruò shì guì gē zhàn zài miàn qián yī quàn tiān dà de shì yě bīng xiāo le

凭着他十分恼怒，若是贵哥站在面前一劝，天大的事也冰消了。

suǒ yǐ yá nèi dà xiǎo rén dōu wèi jù tā

所以衙内大小人，都畏惧他。

hǎi líng dào nǐ jì yǔ guì gē xiāng hǎo wǒ yǒu yī jù huà yāng nǐ chuán yǔ guì gē

海陵道：“你既与贵哥相好，我有一句话央你传与贵哥。

nǚ dài zhào dào guì gē mò fēi yǔ lǎo yé zhān qīn dài gù me

女待诏道：“贵哥莫非与老爷沾亲带故么？

hǎi líng dào bú shì

”海陵道：“不是。

nǚ dài zhào dào mò fēi yǔ yá nèi nǚ shǐ men shì qīn juàn wǎng lái lǎo yé rèn de tā me

女待诏道：“莫非与衙内女使们是亲眷往来，老爷认得他么？

hǎi líng yě shuō bú shì

海陵也说：“不是。

nǚ dài zhào dào mò fēi yuán shì yá nèi dǎ fā chū qù de rén

”女待诏道：“莫非原是衙内打发出去的人？

hǎi líng dào yě bú shì

海陵道：“也不是。

nǚ dài zhào dào jì rán yī xiē méi xiāng gān yào xiǎo fù rén qù duì tā shuō nèn mǒ huà

”女待诏道：“既然一些没相干，要小妇人去对他说恁么话？

hǎi líng dào wǒ yǒu bǎo huán yī shuāng zhū chuàn yī duì yāng nǐ zhuǎn sòng yǔ guì gē shuō shì wǒ sòng yǔ tā de

”海陵道：“我有宝环一双、珠钏一对，央你转送与贵哥，说是我送与他的。

nǐ kěn ná qù me

你肯拿去么？

nǚ dài zhào dào ná biàn xiǎo fù rén ná qù zhǐ shì lǎo yé yǔ tā jì fēi yuǎn qīn yòu fēi jìn lín píng sù bù xiāng shí píng bái de sòng zhè xǔ duō dōng xī yǔ tā

”女待诏道：“拿便小妇人拿去，只是老爷与他既非远亲，又非近邻，平素不相识，平白地送这许多东西与他。

tǎng tā xì xì pán wèn shí jiào xiǎo fù rén rú hé dā yìng

倘他细细盘问时，叫小妇人如何答应？

hǎi líng dào nǐ shuō de yǒu lǐ nán dào jiào tā cāi yǎ mí bù chéng

”海陵道：“你说得有理，难道教他猜哑谜不成？

wǒ shuō yǔ nǐ tīng xū yào tì wǒ yòng xīn wěi qū bù kě luàn shì

我说与你听，须要替我用心委曲，不可乱事。

nǚ dài zhào dào fēn fù de míng bái fù rén zì yǒu chǔ zhì

”女待诏道：“分付得明白，妇人自有处置。

hǎi líng dào wǒ liǎng rì qián zài lián zi xià kàn jiàn tā fū rén lì zài nà lǐ shí fēn měi mào kě ài zhǐ shì wú yuán yǔ tā xiāng huì

”海陵道：“我两日前在帘子下看见他夫人立在那里，十分美貌可爱，只是无缘与他相会。

dǎ tīng de tā jiā zhǐ yǒu nǐ zài lǐ miàn zǒu dòng

打听得他家，只有你在里面走动。

fū rén yě zhǐ huān xǐ guì gē yī rén

夫人也只欢喜贵哥一人。

gù cǐ shǎng nǐ yín zi yāng nǐ zhuǎn sòng zhèi xiē dōng xī yǔ tā yào tā zài fū rén gēn qián tōng yī gè xìn ér yǐn wǒ jìn qù bó tā fū rén yī xiāo ēn ài

故此赏你银子，央你转送这些东西与他，要他在夫人跟前通一个信儿，引我进去，博他夫人一宵恩爱。

nǚ dài zhào dào tōu hán sòng nuǎn dà shì nán shì kuàng qiě tā fū rén yǒu xiē gǔ guài dōu dā fù rén rú hé qù zuò de

”女待诏道：“偷寒送暖，大是难事，况且他夫人有些古怪兜搭，妇人如何去做得？

hǎi líng nù dào nǐ zhè lǎo qián pó gǎn shuō sān gè bù qù me

”海陵怒道：“你这老虔婆，敢说三个不去么？

wǒ mù xià jiù duàn sòng nǐ zhè lǎo zhū gǒu

我目下就断送你这老猪狗！

zhǐ zhè yī jù xià de nǚ dài zhào máo fà dōu shù le dǒu zuò yī tuán dào fù rén bù shuō bù qù zhǐ shuō zhè jiàn shì bì xū cóng róng huǎn kuǎn xìng jí bù dé

”只这一句，吓得女待诏毛发都竖了，抖做一团道：“妇人不说不去，只说这件事，必须从容缓款，性急不得。

zěn me lǎo yé jiù fā qǐ nǎo lái

怎么老爷就发起恼来？

hǎi líng dào wǒ rú jīn yě bù nǎo nǐ le

”海陵道：“我如今也不恼你了。

zhǐ xiàn nǐ zài yí gè yuè nèi yào yuán chéng zhè shì bù kě shí fēn dài huǎn

只限你在一个月内，要圆成这事，不可十分怠缓。

nǚ dài zhào wěi wěi lián shēng pǎo dào jiā zhōng suàn jì le yī yè méi fǎ rù jiǎo

女待诏唯唯连声，跑到家中，算计了一夜，没法入脚。

zhǐ de zǎo zǎo qǐ lái shū xǐ wán bì jiù bǎ bǎo huán zhū chuàn cáng zài shēn biān yī jìng zǒu dào wū dài jiā zhōng

只得早早起来，梳洗完毕，就把宝环珠钏藏在身边，一径走到乌带家中。

yíng mén zhuàng jiàn guì gē

迎门撞见贵哥。

guì gē wèn dào jīn rì yǒu hé shì

贵哥问道：“今日有何事？

lái de rèn zǎo

来得恁早？

nǚ dài zhào dào yǒu yí gè qīn juàn wèi xiē xiǎo guān shì yǒu liǎng jiàn hǎo shǒu shì tuō wǒ lái fǔ zhōng biàn mài xiē yín liǎng shì yǐ zǎo lái

”女待诏道：“有一个亲眷，为些小官事，有两件好首饰，托我来府中变卖些银两，是以早来。

guì gē dào shǒu shì zài nà lǐ

”贵哥道：“首饰在那里？

wǒ yòng de de me

我用得的么？

nǚ dài zhào dào zhèng shì nǐ men yòng de de nǐ huàn le tā de dǎo hǎo

”女待诏道：“正是你们用得的，你换了他的倒好。

guì gē dào yào jǐ guàn qián

”贵哥道：“要几贯钱？

ná yǔ wǒ kàn yī kàn

拿与我看一看。

nǚ dài zhào dào dào fáng zhōng cái bǎ yǔ nǐ kàn

”女待诏道：“到房中才把与你看。

guì gē yǐn tā dào le zì jiā fáng nèi biàn xiàng chú guì lǐ bān xiē diǎn xīn guǒ zǐ qǐng tā chī wèn tā tǎo shǒu shì kàn

”贵哥引他到了自家房内，便向厨柜里搬些点心果子请他吃，问他讨首饰看。

nà nǚ dài zhào zài shēn biān mō chū yī shuāng bǎo huán fàng zài zhuó zǐ shàng nà huán shàng shì sì kē zǔ mǔ lǜ xiāng qiàn de guǒ rán yào rì céng guāng shì suǒ hǎn jiàn

那女待诏在身边摸出一双宝环放在卓子上，那环上是四颗祖母绿镶嵌的，果然耀日层光，世所罕见。

guì gē yī jiàn mǎn xīn huān xǐ biàn shuō tā yào duō shǎo yín zi

贵哥一见，满心欢喜，便说：“他要多少银子？

nǚ dài zhào dào tā yào èr qiān liǎng yī zhī sì qiān liǎng yī shuāng

女待诏道：“他要二千两一只，四千两一双。

guì gē tiǎn shé dào wǒ zhǐ shuō jǐ guàn qián de dōng xī wǒ biàn duì de qǐ

”贵哥舔舌道：“我只说几贯钱的东西，我便兑得起。

ruò shuō zhè xǔ duō yín zi mò shuō wǒ méi yǒu jiù shì wǒ fū rén yī shí jiān yě ná bù chū lái zhǐ hǎo kàn kàn ba

若说这许多银子，莫说我没有，就是我夫人一时间也拿不出来，只好看看罢。

yòu dào dài wǒ ná qù yǔ fū rén qiáo yī qiáo yě shí de shì jiān yǒu zhè bān hǎo shǒu shì

”又道：“待我拿去与夫人瞧一瞧，也识得世间有这般好首饰。

nǚ dài zhào dào qiě màn zhe

”女待诏道：“且慢着！

wǒ yǒu jù huà yǔ nǐ shuō gè míng bái ná qù bù chí

我有句话与你说个明白，拿去不迟。

guì gē dào yǒu huà jǐn shuō bù bì yǐn mán

”贵哥道：“有话尽说，不必隐瞒。

nǚ dài zhào dào wǒ chéng nǐ rì cháng kàn gù gǎn ēn bù jīng jīn rì yǒu jù bù shí jìn tuì de huà shuō yǔ nǐ tīng nǐ bú yào nǎo wǒ bú yào guài wǒ

女待诏道：“我承你日常看顾，感恩不荆今日有句不识进退的话，说与你听，你不要恼我，不要怪我。

guì gē dào nǐ jīn rì xiǎng shì fēng le

”贵哥道：“你今日想是风了。

nǐ zài fǔ zhōng zǒu dòng duō nián nà yī rì bù shuō jǐ jù huà zěn de jīn rì shuō huà wǒ jiù guài nǐ nǎo nǐ bù chéng

你在府中走动多年，那一日不说几句话，怎的今日说话我就怪你恼你不成？

nǐ shuō

你说！

nǐ shuō

你说！

nǚ dài zhào dào zhè huán r shì yī gè rén yāng wǒ sòng nǐ de bú yào nǐ de yín zi

”女待诏道：“这环儿是一个人央我送你的，不要你的银子。

hái yǒu yī shuāng zhū chuàn zài cǐ

还有一双珠钏在此。

lián máng xiàng yāo jiān mō chū zhū chuàn fàng zài zhuó zǐ shàng

”连忙向腰间摸出珠钏，放在卓子上。

guì gē jiàn le xiào dào nǐ zhè pó zǐ shuō huà zhēn gè fēng le

贵哥见了，笑道：“你这婆子说话真个风了！

wǒ cóng yòu ér lái zài fǔ zhōng zài bù céng chū mén qù yòu bù céng yǔ nèn rén xiāng shú wèi hé yǒu rén sòng zhè jǐ qiān liǎng yín zi de shǒu shì yǔ wǒ

我从幼儿来在府中，再不曾出门去，又不曾与恁人相熟，为何有人送这几千两银子的首饰与我？

xiǎng shì nà gè yào yāng rén zuò qián chéng nǐ pó zǐ zài wài biān zhǐ zhe wǒ lǎo yé de míng tóu shuō piàn tā zhèi xiē shǒu shì

想是那个要央人做前程，你婆子在外边，指着我老爷的名头，说骗他这些首饰；

jīn rì lù chū mǎ jiǎo kǒng pà wǒ lǎo yé zhī dào nǐ gù cǐ zǎo lái fǔ zhōng shuō zhè huà piàn wǒ

今日露出马脚，恐怕我老爷知道，你故此早来府中说这话骗我？

nǚ dài zhào dào ruò shì zhè bān shuō wǒ jiù gāi sǐ le

”女待诏道：“若是这般说，我就该死了。

nǐ jiāng ěr duǒ lái wǒ qiāo qiāo shuō yǔ nǐ tīng

你将耳朵来，我悄悄说与你听。

guì gē dào zhè lǐ zài méi yǒu rén lái tīng de nǐ qīng qīng shuō jiù shì le

”贵哥道：“这里再没有人来听的，你轻轻说就是了。

nǚ dài zhào dào zhè bǎo huán zhū chuàn bú shì bié rén sòng nǐ de shì nà liáo wáng zōng gàn dì èr shì zǐ jiàn zuò dāng cháo yòu chéng lǐng xíng tái shàng shū shěng shì wán yán dí gǔ lǎo yé yāng wǒ sòng lái yǔ nǐ de

女待诏道：“这宝环珠钏，不是别人送你的，是那辽王宗干第二世子，见做当朝右丞，领行台尚书省事完颜迪古老爷央我送来与你的。

guì gē xiào dào nà wán yán lǎo yé bú shì nà bái bái jìng jìng méi zī xū de jùn guān r me

”贵哥笑道：“那完颜老爷不是那白白净净没髭须的俊官儿么？

nǚ dài zhào dào zhèng shì nà jùn qiào hòu shēng guān r

”女待诏道：“正是那俊俏后生官儿。

guì gē dào zhè dào xī qí le

”贵哥道：“这到希奇了！

tā suī rán yǔ wǒ lǎo yé wǎng lái bù guò shì rén qíng tǐ miàn shàng zǒu dòng jì fēi fǔ zhōng zú fēn qīn qī yòu fēi tōng jiā xiōng dì bìng bù céng yǒu bēi zhuó wǎng lái

他虽然与我老爷往来，不过是人情体面上走动，既非府中族分亲戚，又非通家兄弟，并不曾有杯酌往来。

ruò shuō qǐ wǒ yī miàn yě bù céng xiāng jiàn tā rú hé kěn sòng wǒ zhè xǔ duō shǒu shì

若说起我一面也不曾相见，他如何肯送我这许多首饰？

nǚ dài zhào dào shuō lái guǒ tè xī qí tè hǎo xiào

女待诏道：“说来果忒希奇，忒好笑！

wǒ ruò bù shuō biàn bú shì shòu rén zhī tuō zhōng rén zhī shì

我若不说，便不是受人之托，终人之事；

wǒ ruò qīng qīng shuō chū lái lián nǐ yě chī yí gè dà jīng

我若轻轻说出来，连你也吃一个大惊。

guì gē xiào dào guǒ shì nèn mǒ shì qíng

”贵哥笑道：“果是恁么事情？

nǐ xū shuō gè míng bái

你须说个明白。

nǚ dài zhào cái dìng le chuǎn xī dī le shēng yīn fù zhuó guì gē ěr duǒ shuō dào shù rì qián wán yán yòu chéng zài jiē shàng guò qià hǎo nǐ jiā fū rén lì zài lián zi xià miàn bèi tā qiáo jiàn le

”女待诏才定了喘息，低了声音，附着贵哥耳朵说道：“数日前完颜右丞在街上过，恰好你家夫人立在帘子下面，被他瞧见了。

tā sī liang yào yǔ nǐ fū rén huì yī huì er méi gè jìn shēn de lù tóu

他思量要与你夫人会一会儿，没个进身的路头。

dǎ tīng de zhǐ yǒu nǐ zài fū rén yǎn qián shuō de yī jù huà gù cǐ yāng wǒ ná zhè bǎo huán zhū chuàn sòng yǔ nǐ yào nǐ zuò gè zhēn r jiāng xiàn yǐn

打听得只有你在夫人眼前说得一句话，故此央我拿这宝环珠钏送与你，要你做个针儿将线引。

nǐ shuō xī qí yě bù xī qí hǎo xiào yě bù hǎo xiào

你说希奇也不希奇，好笑也不好笑！

guì gē dào lài há má duǒ zài yīn gōu dòng lǐ zhǐ wàng tiān é ròu chī tè chà zuò mèng le

”贵哥道：“癞虾蟆躲在阴沟洞里指望天鹅肉吃，忒差做梦了！

fū rén hǎo bù dōu dā xìng zi

夫人好不兜搭性子！

shì bì men shuí gǎn zài tā gēn qián dào gè bù zì

侍婢们谁敢在他跟前道个不字？

mò shuō yǎn shēng miàn bù shú de rén yào jiàn tā jiù shì wǒ lǎo yé yǔ tā zuò le zhè jǐ nián fū qī tā ruò bù huān xǐ shí děng xián bù xǔ tā jìn shēn

莫说眼生面不熟的人要见他，就是我老爷与他做了这几年夫妻，他若不欢喜时，等闲不许他近身。

zěn me wán yán yòu chéng zuò zhè gè dà chūn mèng lái

怎么完颜右丞做这个大春梦来！

nǚ dài zhào dào yī nǐ zhè bān shuō dà shì chéng bù dé le

”女待诏道：“依你这般说，大事成不得了。

wǒ yī xiān ná zhè huán chuàn sòng hái le tā liǎng xià sā kāi shěng de tā lái xù guō

我依先拿这环钏送还了他，两下撒开，省得他来絮聒。

nà guì gē kǒu lǐ suī shì zhè bān huí fù

那贵哥口里虽是这般回复，

qià kàn le zhè liǎng shuāng hǎo huán chuàn

恰看了这两双好环钏，

yǒu xiē yǎn huáng de hēi

有些眼黄地黑，

xīn xià bù gē shè de hái tā

心下不割舍得还他，

biàn duì nǚ dài zhào dào nǐ shì lǎo rén jiā

便对女待诏道：“你是老人家，

jī nián zuò mǎ bó liù de zhǔ zi

积年做马泊六的主子，

yòu bú shì shào nián xí fù

又不是少年媳妇，

bù céng jīng shí shì de

不曾经识事的，

yòu bú shì tóu shēng r

又不是头生儿，

wèi hé zhè bān xìng jí

为何这般性急？

fán shì xū cóng cháng jì jiào sān sī ér xíng

凡事须从长计较，三思而行。

shì shàng nà lǐ yǒu yī qiāo jué gè jǐng de dào lǐ

世上那里有一锹掘个井的道理？

nǚ dài zhào dào bú shì wǒ xìng jí nǐ shuō de huà méi yǒu yī xiē r kǒu fēng jiào wǒ rú hé qù huí fù yòu chéng

”女待诏道：“不是我性急，你说的话，没有一些儿口风，教我如何去回复右丞。

bù rú sòng hái le tā zhè liǎng jiàn shǒu shì dào de ān jìng

不如送还了他这两件首饰，倒得安静。

guì gē dào shuō biàn shì zhè bān shuō qiě bǎ zhè huán chuàn liú zài wǒ zhè lǐ dài wǒ màn màn de kàn qù gè fāng biàn shí jié xǐ tàn yí gè xiāo xī huí huà nǐ

”贵哥道：“说便是这般说，且把这环钏留在我这里，待我慢慢地看觑个方便时节，躧探一个消息回话你。

ruò yǒu de yī xiàn de mén lù wǒ biàn jiāng zhè wù jiàn sòng le fū rén

若有得一线的门路，我便将这物件送了夫人。

nǐ duì yòu chéng shuō lìng ná liǎng jiàn sòng wǒ hé rú

你对右丞说，另拿两件送我何如？

nǚ dài zhào dào zhè gè shǐ de

”女待诏道：“这个使得。

zhǐ shì nǐ xū yào xiǎo xīn zài yì jǐn chà jǐn zuò bù kě diū de bīng yáng le

只是你须要小心在意，紧差紧做，不可丢得冰洋了。

wǒ guò liǎng sān rì jiù lái tǎo gè xiāo xī hǎo qù huí fù yòu chéng

我过两三日就来讨个消息，好去回复右丞。

shuō bì jiào shēng guō zào qù le

”说毕，叫声聒躁去了。

guì gē biàn bǎ zhè dōng xī fàng zài zì jǐ xiāng nèi chóu chú suàn jì bù gǎn tí qǐ

贵哥便把这东西，放在自己箱内，踌躇算计，不敢提起。

yī xī wǎn yuè míng rú zhòu yù yǔ wú chén

一夕晚，月明如昼，玉宇无尘。

dìng gē dú zì yí gè zuò zài nà xuān láng xià yǐ zhe lán gān kàn yuè

定哥独自一个坐在那轩廊下，倚着栏杆看月。

guì gē yě shàng qián qù zhàn zài nà lǐ xì xì de qiáo tā de miàn páng

贵哥也上前去站在那里，细细地瞧他的面庞。

guǒ shì shēng de yǒu chén yú luò yàn zhī róng bì yuè xiū huā zhī mào

果是生得有沉鱼落雁之容，闭月羞花之貌。

zhǐ shì méi mù zhī jiān jué dào yǒu xiē bù kuài huó de yì sī

只是眉目之间，觉道有些不快活的意思。

biàn cāi pò tā de xīn shì bā jiǔ fēn dàn dàn de shuō dào fū rén dú zì yí gè kàn yuè yě jué de qī liáng hé bù jiē lǎo yé jìn lái bēi jiǔ jiāo huān tóng zuò yī kàn gèng rè nào yǒu qù

便猜破他的心事八九分，淡淡的说道：“夫人独自一个看月，也觉得凄凉，何不接老爷进来，杯酒交欢，同坐一看，更热闹有趣。

dìng gē zhòu méi dá dào cóng lái shuō dào rén yuè shuāng qīng

”定哥皱眉，答道：“从来说道人月双清。

wǒ dú zì zuò zài yuè xià suī shì gū lìng hái bù gū fù le zhè hǎo yuè

我独自坐在月下，虽是孤另，还不辜负了这好月。

ruò jiē zhè ā zā zhuó wù lái jǔ bēi yāo yuè kě bù bèi cháng é lián wǒ yě xiào de sú le

若接这腌臜浊物来，举杯邀月，可不被嫦娥连我也笑得俗了！

guì gē dào fū rén zài shàng xiǎo nī zǐ méng ēn tái jǔ què bù xiǎo de zěn me yàng de rén jiào zuò qù rén zěn me yàng de jiào zuò sú rén

”贵哥道：“夫人在上，小妮子蒙恩抬举，却不晓得怎么样的人叫做趣人，怎么样的叫做俗人？

dìng gē xiào dào nǐ shì yě bù xiǎo de wǒ shuō yǔ nǐ tīng

”定哥笑道：“你是也不晓得，我说与你听。

rì hòu jiǎn yí gè zhī qù de cái jià tā ruò yù zhe nà bān sú wù nìng kě yī shì méi yǒu lǎo gōng bú yào bèi tā wū rǔ le shēn zi

日后拣一个知趣的才嫁他，若遇着那般俗物，宁可一世没有老公，不要被他污辱了身子。

guì gē dào xiǎo nī zǐ wàng fū rén zhǐ jiào

贵哥道：“小妮子望夫人指教。

dìng gē dào nà rén shēng de qīng biāo xiù lì tì tǎng tuō sǎ rú yǎ wén mò shi zhòng zhī qīng zhè biàn shì qù rén

定哥道：“那人生得清标秀丽，倜傥脱洒，儒雅文墨，识重知轻，这便是趣人。

nà rén shēng de chǒu lòu bǐ wěi cū zhuó chǔn è qǔ zēng tǎo yàn wò chuò bù jié zhè biàn shì sú rén

那人生得丑陋鄙猥，粗浊蠢恶，取憎讨厌，龌龊不洁，这便是俗人。

wǒ qián shì lǐ bù céng zāi xiū de rú jīn jià le zhè gè zhuó wù nà yǎn shāo lǐ kàn de tā shàng

我前世里不曾栽修得，如今嫁了这个浊物，那眼稍里看得他上！

dào bù rú zì jiā kàn kàn yuè dǎo hái yǒu xiē qù

到不如自家看看月，倒还有些趣。

guì gē dào xiǎo nī zǐ bù zhī shì gǎn wèn fū rén bǐ rú xiǎo nī zǐ bù xìng jià le gè sú zhàng fū hái hǎo zài xún gè qù zhàng fū me

”贵哥道：“小妮子不知事，敢问夫人，比如小妮子，不幸嫁了个俗丈夫，还好再寻个趣丈夫么？

dìng gē hā hā de yī xiào le yī shēng dào zhè nī zǐ dào shuō de yǒu qù

”定哥哈哈的一笑了一声道：“这妮子倒说得有趣！

shì shàng fù rén zhǐ yǒu yí gè zhàng fū nà yǒu liǎng gè de lǐ

世上妇人只有一个丈夫，那有两个的理？

zhè jiù shì yú qíng bù zhèng qì de gòu dàng le

这就是愉情不正气的勾当了。

guì gē dào xiǎo nī zǐ cháng tīng rén shuō yǒu tōu qíng zhī shì yuán lái bú shì qīn zhàng fū jiù jiào tōu qíng le

”贵哥道：“小妮子常听人说有偷情之事，原来不是亲丈夫就叫偷情了。

dìng gē dào zhèng shì

”定哥道：“正是！

nǐ tā rì jià le zhàng fū mò yào tōu qíng

你他日嫁了丈夫莫要偷情。

guì gē kǔ xiào shuō dào ruò shì fū rén bāo de xiǎo nī zǐ jià de gè qù zhàng fū yòu qù tōu shén me qíng

”贵哥苦笑说道：“若是夫人包得小妮子嫁得个趣丈夫，又去偷什么情！

tǎng huò xiàng fū rén jīn rì yǎn qián rén bù zhòng yì cháng cháng tǎo bù kuài huó chī bù rú bèi dì lǐ lìng xún yí gè qīng yǎ wén wù zhī qīng shi zhòng de yǔ tā qiāo dì wǎng lái yě xiǎo de rén dào zhī lè

倘或像夫人今日，眼前人不中意，常常讨不快活吃，不如背地里另寻一个清雅文物，知轻识重的，与他悄地往来，也晓得人道之乐。

zhōng bù rán rén shēng yī shì cǎo shēng yī qiū jiù zhǐ guǎn zhè bān mèn hūn hūn guò rì zi bù chéng

终不然人生一世，草生一秋，就只管这般闷昏昏过日子不成？

nà jiàn de nà zhèng qì bù tōu qíng de jiù jǔ le jié fù míng biāo qīng shǐ

那见得那正气不偷情的就举了节妇，名标青史？

dìng gē bàn shǎng bù yǔ fāng cái dào nī zǐ jìn kǒu wù de hú yán

定哥半晌不语，方才道：“妮子禁口，勿得胡言！

kǒng yǒu rén tīng de bù dàng wěn biàn

恐有人听得，不当稳便。

guì gē dào yī fǔ zhī zhōng lǎo yé shì zhǔ fù fū rén shì zhǔ mǔ zài wú yǐ cì zuò dé zhǔ de rén

”贵哥道：“一府之中，老爷是主父，夫人是主母，再无以次做得主的人。

lǎo yé yòu chèn cháng bù zài fǔ zhōng

老爷又趁常不在府中。

fū rén jiù zhēn gè yǒu xiē xiǎo zuò zuò shuí rén gǎn shuō gè bù zì

夫人就真个有些小做作，谁人敢说个不字！

kuàng qiě shuō huà zhī jiān hé zú wèi lǜ

况且说话之间，何足为虑。

dìng gē duì zhe yuè sè tàn le yī kǒu qì yù yán hái zhǐ

”定哥对着月色，叹了一口气，欲言还止。

guì gē yòu dào xiǎo nī zǐ shì fū rén xīn fù zhī rén fū rén yǒu shèn xīn huà bú yào mán wǒ

贵哥又道：“小妮子是夫人心腹之人，夫人有甚心话，不要瞒我。

dìng gē dào nǐ fāng cái suǒ yán wǒ fēi bù zhī

”定哥道：“你方才所言，我非不知。

zhǐ shì wǒ rú jīn hǎo sì lóng zhōng zhī niǎo jiù yǒu cǐ xīn yǎn qián yě méi yī gè zhōng de wǒ yì de rén kōng fèi yī fān shén sī le

只是我如今好似笼中之鸟，就有此心，眼前也没一个中得我意的人，空费一番神思了。

jiǎ rú wǒ yǎn lǐ jiù kàn de yī gè rén zhòng yì yě méi gè rén yǔ wǒ qù chuán xiāo dì xi tā zěn me dào de zhè lǐ lái

假如我眼里就看得一个人中意，也没个人与我去传消递息，他怎么到得这里来？

guì gē dào fū rén ruò guǒ yǒu de yì de rén xiǎo nī zǐ biàn zuò gè hóng niáng tì fū rén chuán shū dì jiǎn zěn me fū rén shuō méi rén gǎn qù

”贵哥道：“夫人若果有得意的人，小妮子便做个红娘，替夫人传书递柬，怎么夫人说没人敢去？

dìng gē yòu mí mí de xiào yī shēng bù dā yìng tā

”定哥又迷迷的笑一声，不答应他。

guì gē zhuǎn shēn jiù zǒu dìng gē jiào zhù tā dào nǐ wǎng nà lǐ qù

贵哥转身就走，定哥叫住他道：“你往那里去？

mò bú shì nǐ jiàn wǒ bù dā yìng xīn xià zhe le máng me

莫不是你见我不答应，心下着了忙么？

wǒ bú shì bù dā yìng zhǐ xiào nǐ zhè gè xiǎo nī zǐ shuō huà dǎo fēng de yǒu qù

我不是不答应，只笑你这个小妮子说话倒风得有趣。

guì gē dào xiǎo nī zǐ zǎo jiān gěi dé yī jiàn bǎo bèi cáng fàng zài fáng lǐ yào qù ná lái yǔ fū rén shi yī shi bǎo

”贵哥道：“小妮子早间给得一件宝贝，藏放在房里，要去拿来与夫人识一识宝。

dìng gē dào nèn mǒ bǎo bèi

”定哥道：“恁么宝贝？

nà lǐ shí dé lái de

那里拾得来的？

wǒ yòu bú shì shi bǎo de sān shū gōng

我又不是识宝的三叔公。

guì gē yě bù huí yán máng máng de zǒu huí fáng zhōng ná le bǎo huán zhū chuàn dì yǔ dìng gē dào fū rén zhè liǎng jiàn shǒu shì hǎo zuò dé rén jiā de pìn lǐ me

贵哥也不回言，忙忙的走回房中，拿了宝环珠钏，递与定哥，道：“夫人，这两件首饰，好做得人家的聘礼么？

dìng gē ná zài shǒu lǐ kàn le yī huí dào zhè dōng xī nà lǐ lái de

”定哥拿在手里看了一回道：“这东西那里来的？

guǒ shì hǎo de jǐn

果是好得紧。

suí nǐ nèn mǒ rén jiā xià pìn yě méi zhè děng hǎo shǒu shì luò pán

随你恁么人家下聘，也没这等好首饰落盘。

chú fēi shì huáng qīn guó qī fù mǎ gōng hóu rén jiā cái ná de zhè yàng dōng xī chū lái

除非是皇亲国戚、驸马公侯人家，才拿得这样东西出来。

nǐ zhè nī zǐ rú hé yǒu zài shēn biān

你这妮子如何有在身边？

shí shí de shuō yǔ wǒ tīng

实实的说与我听。

guì gē dào bù gǎn mán fū rén shuō zhè shì yī gè rén yāng zhe nǚ dài zhào lái wǒ fǔ lǐ zuò méi xiān xíng lái de pìn lǐ

”贵哥道：“不敢瞒夫人说，这是一个人央着女待诏来我府里做媒，先行来的聘礼。

dìng gē xiào dào nǐ zhè nī zǐ zhēn gè hài fēng le

”定哥笑道：“你这妮子真个害风了！

wǒ wú nán wú nǚ yòu méi gū niáng xiǎo shū nǚ dài zhào lái tì nà gè zuò méi

我无男无女，又没姑娘小叔，女待诏来替那个做媒？

guì gē dào tā yě bù shuō nán shuō nǚ yě bù shuō gū niáng xiǎo shū

”贵哥道：“他也不说男说女，也不说姑娘小叔。

tā shuō de méi yuǎn bù yuǎn qiān lǐ jìn zhī zài mù qián

他说的媒远不远千里，近只在目前。

dìng gē dào nán dào nǚ dài zhào lái tì nǐ zuò méi

”定哥道：“难道女待诏来替你做媒？

guì gē dào xiǎo nī zǐ nà de fú lái xiāo shòu zhè bǎo huán zhū chuàn

”贵哥道：“小妮子那得福来消受这宝环珠钏？

dìng gē dào nán dào tì shì nǚ zhōng nà yí gè zuò méi bù chéng

”定哥道：“难道替侍女中那一个做媒不成？

suàn lái zhèi xiē nī zǐ yī fà xiāo shòu bù qǐ le

算来这些妮子，一发消受不起了。

guì gē dào shǐ nǚ men rú hé yǒu fú xiāo shòu zhè jiàn

”贵哥道：“使女们如何有福消受这件？

zhī chú shì tiān shàng xiān jī yáo tái yù nǚ xiàng de fū rén zhè bān rén wù cái yǒu fú shòu yòng tā

只除是天上仙姬，瑶台玉女，像得夫人这般人物，才有福受用他。

dìng gē xiào dào jù nǐ zhè bān shuō wǒ rú jīn lìng xún yí gè tóu lù qù zuò xīn xí fù zuò xīng nǚ dài zhào zuò gè méi rén nǐ zhè nī zǐ zuò gè cóng jià ba

定哥笑道：“据你这般说，我如今另寻一个头路去做新媳妇，作兴女待诏做个媒人，你这妮子做个从嫁罢。

guì gē guì zài dì shàng dào ruò de fū rén zuò chéng nǚ dài zhào xiǎo nī zǐ qíng yuàn cóng jià fū rén

”贵哥跪在地上道：“若得夫人作成女待诏，小妮子情愿从嫁夫人。

dìng gē yòu xī xī de xiào le yī shēng bǎ guì gē dǎ yī zhǎng dào wǒ yī xiàng hǎo kàn nǐ nǐ jīn rì zhēn zhēn hài fēng shuō chū xǔ duō fēng huà lái

定哥又嘻嘻地笑了一声，把贵哥打一掌道：“我一向好看你，你今日真真害风，说出许多风话来！

tǎng ruò bèi rén tīng jiàn qǐ bù lián wǒ yě méi le tǐ miàn

倘若被人听见，岂不连我也没了体面？

guì gē dào bú shì nī zǐ hú yán luàn dào zhēn zhēn shí shí nà nǚ dài zhào ná zhè lǐ wù lái pìn fū rén

”贵哥道：“不是妮子胡言乱道，真真实实那女待诏拿这礼物来聘夫人。

dìng gē liǔ méi dào shù xīng yǎn yuán zhēng bó rán nù dào wǒ shì èr pǐn fū rén bú shì xiǎo hù rén jiā gū shuāng lí fù tā zěn gǎn xiǎo qù wǒ bǎ zhè yàng méi gēn dì de huà lái xī luò wǒ

”定哥柳眉倒竖，星眼圆睁，勃然怒道：“我是二品夫人，不是小户人家孤孀嫠妇，他怎敢小觑我，把这样没根蒂的话，来徯落我！

míng rì duì lǎo yé shuō zhe rén qù ná tā lái kǎo dǎ tā yī fān yě chū zhè yī kǒu qì

明日对老爷说，着人去拿他来，拷打他一番，也出这一口气。

guì gē dào fū rén qiě mò nǎo nù dài xiǎo nī zǐ qiāo qiāo de shuō chū lái dòu fū rén yī chǎng hǎo xiào

”贵哥道：“夫人且莫恼怒，待小妮子悄悄地说出来，斗夫人一场好笑。

sú yǔ yún bù shuō bù xiào bù dǎ bù jiào

俗语云：‘不说不笑，不打不叫。

zhǐ pà xiǎo nī zǐ shuō chū lái fū rén yòu xiào yòu jiào

’只怕小妮子说出来，夫人又笑又叫。

dìng gē yī xiàng shì xǐ huan guì gē de

”定哥一向是喜欢贵哥的。

dà fán yǒu shì fā nù jiàn le guì gē jiù jiě sàn le hé kuàng tā jīn rì zì jiā de yán yǔ táng tū zěn kěn yǔ tā jì jiào gù cǐ shùn kǒu shuō dào nǐ shuō wǒ tīng

大凡有事发怒，见了贵哥，就解散了，何况他今日自家的言语唐突，怎肯与他计较，故此顺口说道：“你说我听。

nà yī qiāng nù qì zhí zǒu dào zhǎo wā guó qù le

”那一腔怒气直走到爪哇国去了。

guì gē dào jǐ rì qián tóu yǒu yí gè shàng shū yòu chéng dǎ cóng ǎn fǔ mén shǒu jīng guò qiáo jiàn fū rén lì zài lián zi xià miàn shēng de jiāo ráo měi yàn rú máo qiáng fēi yàn yì bān

贵哥道：“几日前头有一个尚书右丞，打从俺府门首经过，瞧见夫人立在帘子下面，生得娇娆美艳，如毛嫱、飞燕一般。

tā nà yì diǎn hún líng r jiù diào zài fū rén shēn shàng guī jiā qù zhěng zhěng xīn hūn mí chī xiǎng le liǎng rì zài bù de còu qiǎo r yù jiàn fū rén

他那一点魂灵儿就掉在夫人身上，归家去整整欣昏迷痴想了两日，再不得凑巧儿遇见夫人。

yīn cǐ shàng tuō zhè nǚ dài zhào sòng zhè liǎng jiàn shǒu shì yǔ fū rén qiú fū rén zài jiàn yī miàn

因此上托这女待诏送这两件首饰与夫人，求夫人再见一面。

fū rén ruò kěn kàn qù tā biàn zài zài lián zi xià yǔ tā yī jiàn yě hǎo shōu tā zhè liǎng jiàn huán chuàn

夫人若肯看觑他，便再在帘子下与他一见，也好收他这两件环钏。

kuàng zhè gè yòu chéng jiù shì nà wán yán dí gǔ hǎo bù shēng de cōng jùn sǎ luò jí shì yǒu fú fēn de guān r

况这个右丞，就是那完颜迪古，好不生得聪俊洒落，极是有福分的官儿！

suàn lái fū rén yě zēng qiáo jiàn tā lái

算来夫人也曾瞧见他来？

dìng gē huí chēn zuò xǐ dào mò bú shì cháng lái tàn wàng lǎo yé de nà shào nián guān r me

”定哥回嗔作喜道：“莫不是常来探望老爷的那少年官儿么？

shēng de dào yě qīng jùn wén yǎ

生得到也清俊文雅。

zhǐ shì zhè gè rén xīn xìng shì bù cháng de

只是这个人心性是不常的。

guì gē hā hā de xiào dào cóng lái xiàng miàn de xiān shēng yú rén duì zuò zhe bàn rì cóng tóu kàn dào jiǎo xià yòu xiāng shǒu mō yāo hái zhǐ zhī miàn bù zhī xīn

”贵哥哈哈的笑道：“从来相面的先生，与人对坐着半日，从头看到脚下，又相手摸腰，还只知面不知心。

fū rén lüè qiáo yòu chéng yī qiáo lián xīn dōu qiáo jiàn le qǐ bù shì liǎng xīn xiāng zhào

夫人略瞧右丞一瞧，连心都瞧见了，岂不是两心相照？

dìng gē dào yā tou mò yào rǎng

”定哥道：“丫头莫要嚷！

wǒ qiě wèn nǐ nà nǚ dài zhào zěn me yàng duì nǐ shuō

我且问你，那女待诏怎么样对你说？

nǐ zěn me yàng huí huà nà nǚ dài zhào

你怎么样回话那女待诏？

guì gē dào nà nǚ dài zhào shì gè lǎo zuò jiā kǒng pà yī jù shuō chū lái rě shì fēi dào le shēn shàng biàn shēn jìn tǔ chū tuán tuán quān quān yuǎn yuǎn de shuō jiāng lái

贵哥道：“那女待诏是个老作家，恐怕一句说出来，惹是非到了身上，便伸进吐出，团团圈圈，远远地说将来。

wǒ shuō lǎo pó zǐ nǐ bù xiāo duō shuō le yǐ dìng shì yǒu nà gè rén r kàn shàng le wǒ jiā fū rén nǐ sī liang zuò gè mǎ bǎi liù hé kǔ chě chě zhuài zhuài pái bù zhè gè dà tào zǐ

我说：‘老婆子，你不消多说了，以定是有那个人儿看上了我家夫人，你思量做个马百六，何苦扯扯拽拽排布这个大套子？

nà nǚ dài zhào biàn pāi shǒu pāi jiǎo de xiào qǐ lái shuō dào hǎo gè guāi guāi jiě jie

’那女待诏便拍手拍脚的笑起来，说道：‘好个乖乖姐姐！

xiàng sì bèi rén kāi guò cōng míng kǒng le yī cāi jiù cāi zháo

像似被人开过聪明孔了，一猜就猜着。

bèi xiǎo nī zǐ zhào liǎn yī kǒu cuì tuò mà tā dào lǎo qián pó lǎo huā niang

’被小妮子照脸一口啐，唾骂他道：‘老虔婆，老花娘！

nǐ zì méi lián chǐ bèi qiān rén wàn rén kāi le cōng míng kǒng cái xué de zhè bì tóu shēng yì

你自没廉耻，被千人万人开了聪明孔，才学得这篦头生意。

wǒ shì tiān shēng tiān huà tà zhe wěi bā tóu biàn dòng de nà gè hé nǐ zhè qián pó qǔ xiào

我是天生天化，踏着尾羓头便动的，那个和你这虔婆取笑！

nà nǚ dài zhào dào hǎo jiě jie nǐ bù xū fā nǎo wǒ bù guò shì chèn kǒu qǔ xiào nǐ nán dào nǐ zhè bān jué liè

’那女待诏道：‘好姐姐，你不须发恼，我不过是趁口取笑你，难道你这般决烈！

suǒ xìng dī jiě jie shēn biān jiù kěn tiān gè yǐng rén r

索性的姐姐身边就肯添个影人儿。

xiǎo nī zǐ dào nǐ zhè bān shuō qiě ráo nǐ qù

’小妮子道：‘你这般说，且饶你去。

bù xǔ zài cǐ hú chán

不许在此胡缠！

nà nǚ dài zhào yòu dào wǒ tè tè wéi zhe fū rén lái bèi nǐ qiǎng bái zhè yī dùn zěn me jiào wǒ jiù qù le

’那女待诏又道：‘我特特为着夫人来，被你抢白这一顿，怎么教我就去了？

nǐ qiě bǎ fū rén píng rì de xìng gé shuō shuo wǒ tīng

你且把夫人平日的性格说说我听。

wǒ shì pī miàn xiāng wén shēng xiāng chuāi gǔ xiāng má yī xiāng dá mó xiāng yī xià lǐ jiù zhī dào tā de xīn shì le

我是劈面相、闻声相、揣骨相、麻衣相、达磨相，一下里就知道他的心事了。

xiǎo nī zǐ biàn dào ruò wèn bié yàng xīn shì wǒ shí shí bù céng xiǎo de

’小妮子便道：‘若问别样心事，我实实不曾晓得。

ruò shuō wǒ fū rén zhèng sè zhì jiā yán sù dài zhòng jiàn wǒ men yī xiē xiào róng yě shì méi yǒu de shuí gǎn zài tā yǎn qián bǎ shēn zi cè lì lì r

若说我夫人正色治家，严肃待众，见我们一些笑容也是没有的，谁敢在他眼前把身子侧立立儿？

nà nǚ dài zhào dào ruò yī zhè bān shuō jiù gōng xǐ hè xǐ wǒ zhè mǎ bǎi liù wěn wěn de zuò chéng le

’那女待诏道：‘若依这般说，就恭喜贺喜我这马百六稳稳地做成了。

xiǎo nī zǐ dào nǐ zhè bān hú cháo luàn jiǎng

’小妮子道：‘你这般胡嘲乱讲！

mò bù rě de dǎ xià jié lái

莫不惹得打下截来！

tā dào wǒ shì yī zhe xiāng shū shàng xiàng lái de

’他道：‘我是依着相书上相来的。

xiǎo nī zǐ dào xiāng shū shàng nà yī běn yǒu rú cǐ shuō huà

’小妮子道：‘相书上那一本有如此说话？

tā dào sú yǔ shuō de hǎo

’他道：‘俗语说得好！

xī xī hā hā bú yào rě tā

嬉嬉哈哈，不要惹他；

liǎn r hěn hěn yī wèn jiù kěn

脸儿狠狠，一问就肯。

dìng gē zhèng xiā zhe yī kǒu chá tīng jiàn guì gē zhèi xiē huà bù jué xiào le yī shēng pēn chá mǎn miàn mà dào qián pó yī wèi yóu zuǐ míng rì jiào tā lái dǎ tā jǐ gè ěr guō zǐ cái ráo tā

’”定哥正呷着一口茶，听见贵哥这些话，不觉笑了一声，喷茶满面，骂道：“虔婆一味油嘴，明日叫他来，打他几个耳聒子才饶他！

shuō ba huà shí lú yān yǐ jǐn zhī nǚ héng xié lòu xià èr gǔ yǐ

”说罢话时，炉烟已尽，织女横斜，漏下二鼓矣。

guì gē fú shì dìng gē guī fáng ān zhì jiù wèn dào zhè liǎng jiàn bǎo bèi fàng zài nà lǐ hǎo

贵哥伏侍定哥归房安置，就问道：“这两件宝贝放在那里好？

dìng gē dào qiě fàng zài wǒ shǒu shì xiāng nèi hǎo hǎo suǒ zhe

定哥道：“且放在我首饰箱内，好好锁着。

guì gē yī yán shōu shí bù tí

”贵哥依言收拾不题。

qià shuō guì gē dé le dìng gē zhè gè guāng jǐng xīn zhōng chuāi dìng yǒu bā jiǔ fēn wěn de shì yě ān mián le yī yè

恰说贵哥得了定哥这个光景，心中揣定有八九分稳的事，也安眠了一夜。

dào cì rì qīng chén dìng gē zài zhuāng gé shū lǐ guì gē zhàn zài nà lǐ fú shì tā

到次日清晨，定哥在妆阁梳里，贵哥站在那里伏侍他。

kàn jiàn tā méi yǎn xīn xīn bǐ měi rì huān xǐ de bù liǎo biàn cóng bàng chā yī zuǐ dào fū rén jīn rì wèi hé bù zháo rén qù jiào nà qián pó lái dǎ tā yī dùn

看见他眉眼欣欣，比每日欢喜的不了，便从傍插一嘴道：“夫人，今日为何不着人去，叫那虔婆来打他一顿？

dìng gē xiào dào qiě cóng róng nà pó zǐ zì rán lái

”定哥笑道：“且从容，那婆子自然来。

guì gē dào bú shì xiǎo nī zǐ xìng jí shí shì qì nà lǎo qián pó bù guò

”贵哥道：“不是小妮子性急，实是气那老虔婆不过！

dìng gē dào dāng nù huǒ yán wéi rěn shuǐ zhì nǐ bù xiāo xìng jí

”定哥道：“当怒火炎，惟忍水制，你不消性急。

guì gē yòu qiāo qiāo dào dà fán zuò shì zhī gāi yī cù yī chéng

”贵哥又悄悄道：“大凡做事，只该一促一成。

tǎng huò yè cháng mèng duō zhè bān yí gè biāo zhì rén wù bèi rén lǒu shàng le nà shí biàn chí le

倘或夜长梦多，这般一个标致人物，被人搂上了，那时便迟了。

dìng gē dào tā zì biāo zhì yào tā zuò nèn mǒ

”定哥道：“他自标致，要他做恁么？

guì gē dào bú shì xiǎo nī zǐ duō yán lǎo yé cháng cháng bù zài jiā fū rén dú zì yí gè pō shì qī lěng

”贵哥道：“不是小妮子多言，老爷常常不在家，夫人独自一个，颇是凄冷。

xiǎo nī zǐ yòu yào ruò niào gé bù dé fū rén de jiǎo

小妮子又要溺尿，搿不得夫人的脚。

dài zhè biāo zhì rén lái tì fū rén gé yī gé yě qiáng rú dōng tiān yòng tāng pó zǐ xià tiān yòng zhú fū rén

待这标致人来替夫人搿一搿，也强如冬天用汤婆子，夏天用竹夫人。

dìng gē dào yā tou duō zuǐ wǒ bú yào nǐ guǎn

”定哥道：“丫头多嘴，我不要你管！

guì gē dào xiǎo nī zǐ méng fū rén tái jǔ gù tì fū rén dān yōu

”贵哥道：“小妮子蒙夫人抬举，故替夫人耽忧。

zěn me shuō gè guǎn zhe fū rén

怎么说个管着夫人？

dìng gē yě bù dā yìng tā de shuō huà xiàng shēn biān chāo dài nèi mō chū shí liǎng yī dìng de yín zi dì yǔ guì gē dào wǒ bǎ zhè yín zi shǎng cì nǐ ná qù dǎ yī shuāng zhuó r dài zài bì bó shàng yě shì fú shì wǒ yī chǎng ēn niàn

定哥也不答应他的说话，向身边钞袋内摸出十两一锭的银子，递与贵哥道：“我把这银子赏赐你，拿去打一双镯儿戴在臂膊上，也是伏侍我一场恩念。

nǐ bù kě yǔ zhòng rén zhī dào

你不可与众人知道。

guì gē kòu tóu jiē le yín zi duì dìng gē dào yī sī wèi dìng wàn jīn bù yí

”贵哥叩头接了银子，对定哥道：“一丝为定，万金不移。

fū rén jì chóu xiè le méi pó méi pó jí zhe rén qù xún nǚ dài zhào yuē nà rén wǎn shàng dào fǔ zhōng lái

夫人既酬谢了媒婆，媒婆即着人去寻女待诏，约那人晚上到府中来。

dìng gē yǎn kǒu hú lú dào huáng huā nǚ ér zuò méi zì shēn nán bǎo

定哥掩口胡卢道：“黄花女儿做媒，自身难保！

shì jiān nà yǒu wèi chū jià de méi pó

世间那有未出嫁的媒婆？

guì gē dào qián pó yě shì nǚ ér shēn nán dào nǚ ér jiù zuò bù dé qián pó

”贵哥道：“虔婆也是女儿身，难道女儿就做不得虔婆？

dìng gē yòu xiào dào nǐ shuō huà zhēn gè guāi qiǎo hǎo xiào

”定哥又笑道：“你说话真个乖巧好笑！

zhǐ shì rén shēng lù bù shú xiū dā dā de zěn hǎo qù yuē tā

只是人生路不熟，羞答答的，怎好去约他？

guì gē dào bié de shì pà xiū zhè shì ér zhǐ yǒu xiǎo nī zǐ nǚ dài zhào zhī dào pà nèn mǒ xiū

”贵哥道：“别的事怕羞，这事儿只有小妮子、女待诏知道，怕恁么羞！

sú yǔ dào de hǎo xiū yī xiū chōu yī chōu xiū liǎng xiū chōu liǎng chōu

俗语道得好：‘羞一羞，抽一抽，羞两羞，抽两抽。

zhǐ gù xiū zhǐ gù chōu

只顾羞，只顾抽。

ruò bù xiū biàn bù chōu

若不羞，便不抽。

dìng gē dào hǎo nǚ r nǐ zěn me xué de zhè xǔ duō guǐ huà r zài dù lǐ

’”定哥道：“好女儿，你怎么学得这许多鬼话儿在肚里？

liǎng gè yī dì yī jù shuō de shū zhuāng shì bì

两个一递一句，说得梳妆事毕。

guì gē biàn zǒu dào tīng shàng fēn fù dāng zhí de qù jiào nǚ dài zhào lái

贵哥便走到厅上，分付当直的去叫女待诏来。

fū rén yào bì tóu jiǎo miàn

“夫人要篦头绞面。

dāng zhí de dào fū rén yòu bù chū qù shāo xiāng fù yán xí wèi hé yào jiǎo miàn

”当直的道：“夫人又不出去烧香赴筵席，为何要绞面？

guì gē dào fū rén miàn shàng de máo kě shì yǎng de zhǎng de nǐ xiū duō guǎn xián shì

”贵哥道：“夫人面上的毛，可是养得长的，你休多管闲事！

dāng zhí de dào shǎo kè nǚ dài zhào lái jiě jie de máo yī fà yāng tā jiǎo yī jiǎo shěng de yǎng cháng le tuō zháo dì

”当直的道：“少刻女待诏来，姐姐的毛一发央他绞一绞，省得养长了拖着地。

guì gē cuì le yī shēng jìn lǐ miàn qù le

”贵哥啐了一声，进里面去了。

bù yí shí nǚ dài zhào dào le

不移时，女待诏到了。

jiàn guò dìng gē

见过定哥。

dìng gē lǐng tā dào zhuāng gé shǎng qù bì tóu zhǐ jiào guì gē zài bàng fú shì qí yú nǚ shǐ yí gè yě bù xǔ dào gé ér shàng lái

定哥领他到妆阁上去篦头，只叫贵哥在傍伏侍，其余女使一个也不许到阁儿上来。

nǚ dài zhào dào de zhuāng gé shàng tou biàn dǎ kāi jiā huo bāo r bǎ bì jī yī gè gè bǎi liè zài zhuó zǐ shàng qià shì yí gè dà shū yí gè tōng shū yí gè lüè r sì gè bì jī yòu yǒu tī zi tī zhou yī shuāng zān zǐ gòng shì shí yī jiàn jiā huo

女待诏到得妆阁上头，便打开家伙包儿，把篦箕一个个摆列在卓子上，恰是一个大梳，一个通梳，一个掠儿，四个篦箕，又有剔子剔帚，一双簪子，共是十一件家伙。

cái bǎ dìng gē tóu fà fàng sàn le yòng shǒu qù qián qián hòu hòu zuǒ biān yòu biān pú suō mō suo niē le yī biàn cái bǎ bì jī bì shàng liǎng sān bì jī

才把定哥头发放散了，用手去前前后后，左边右边蒲睃摸索，捏了一遍，才把篦箕篦上两三篦箕。

guì gē zài bàng bǎ zuǐ yī nǔ nà nǚ dài zhào jiù zhī qí yì yuàn kǒu r kāi kē shuō dào fū rén tóu gòu qì sè jí shí zhǔ yǒu xǐ shì lín shēn

贵哥在傍，把嘴一努，那女待诏就知其意愿，口儿开科说道：“夫人，头垢气色及时，主有喜事临身。

guì gē chā zuǐ dào yīng zài jǐ shí de xǐ

”贵哥插嘴道：“应在几时得喜？

nǚ dài zhào dào zhī zài zǎo wǎn zhī jiān zhǔ yǒu fēi cháng xǐ qìng

”女待诏道：“只在早晚之间，主有非常喜庆。

dìng gē dào cháo tíng méi yǒu tán ēn wǒ yòu bù tǎo fēng zèng yǒu nèn mǒ fēi cháng de xǐ shì

”定哥道：“朝廷没有覃恩，我又不讨封赠，有恁么非常的喜事？

nǚ dài zhào dào gāi yǒu gè de huó bǎo de xǐ qì

”女待诏道：“该有个得活宝的喜气。

guì gē chā zuǐ dào chú le xī yáng guó chū de zǒu pán zhū miǎn diàn guó chū de miǎn líng zhǐ yǒu rén cái shì huó bǎo

”贵哥插嘴道：“除了西洋国出的走盘珠，缅甸国出的缅铃，只有人才是活宝。

ruò shuō qǐ rén shí fǔ zhōng qiě shì duō de jǐn fū rén qià shì yòng bù zháo de

若说起人时，府中且是多得紧，夫人恰是用不着的。

nǐ shuō nèn mǒ huó bǎo bù huó bǎo

你说恁么活宝不活宝？

nǚ dài zhào dào rén yǒu jǐ děng rén wù yǒu jǐ děng wù bǎo yǒu jǐ děng bǎo huó yě yǒu jǐ děng huó

”女待诏道：“人有几等人，物有几等物，宝有几等宝，活也有几等活。

nǐ zhè jiě jie zhǐ hǎo duǒ zài fū rén gēn qián chāi bái dào lǜ hē wǔ yāo sān nà céng jiàn xī qí de huó bǎo lái

你这姐姐只好躲在夫人跟前拆白道绿，喝五吆三，那曾见希奇的活宝来？

dìng gē xīn zhōng suī shì rè zào de jǐn zhǐ shì kǒu lǐ shuō bu chū lái

定哥心中虽是热燥得紧，只是口里说不出来。

guì gē yòu wèn nǚ dài zhào dào nǐ jīn rì lái bì tóu hái shì lái xiàn bǎo

贵哥又问女待诏道：“你今日来篦头，还是来献宝？

dìng gē biàn bǎ nǚ dài zhào tuī le yī tuī dào xiǎo nī zǐ duō zuǐ ráo shé nǐ mò tīng tā

”定哥便把女待诏推了一推道：“小妮子多嘴饶舌，你莫听他！

guì gē biàn xiàng nǚ dài zhào chǒu le yī yǎn

”贵哥便向女待诏瞅了一眼。

nǚ dài zhào dào yào huó bǎo shí jǐn yǒu zhǐ pà fū rén bù yòng

女待诏道：“要活宝时尽有，只怕夫人不用。

guì gē dào fū rén zhèng yòng de zháo zhè huó bǎo

”贵哥道：“夫人正用得着这活宝。

dìng gē dào hái bù jìn shēng

”定哥道：“还不噤声！

shuí xǔ nǐ duō shuō

谁许你多说？

guì gē dào wǒ zhàn zài cǐ jīn bú zhù kǒu

”贵哥道：“我站在此，禁不住口。

wǒ qiě zhàn yuǎn xiē gè

我且站远些个。

shuō ba yáng yáng de zǒu guò yī biān

”说罢，洋洋的走过一边。

dìng gē biàn dào pó zǐ wǒ qiě wèn nǐ nà rén jǐ shí jiàn wǒ lái

定哥便道：“婆子，我且问你，那人几时见我来？

yǒu rèn huà duì nǐ shuō

有恁话对你说？

nǐ zěn me dà dǎn jiù gǎn tì tā lái yòu piàn wǒ

你怎么大胆就敢替他来诱骗我？

nǚ dài zhào dào fū rén wù zuì

女待诏道：“夫人勿罪！

dài lǎo pó zǐ xì xì gào sù fū rén

待老婆子细细告诉夫人。

zhè gè yuè nà yī rì fū rén lì zài zhū lián xià biān qiáo kàn nà wǎng lái de rén

这个月那一日，夫人立在朱帘下边，瞧看那往来的人。

qià hǎo shuō de nà rén dǎ cóng fǔ mén guò kàn jiàn fū rén róng mào biàn tàn dào tiān xià zěn me yǒu zhè děng yí gè měi rén dào bèi bié rén qǔ le qù qǐ bù shì wǒ méi fú

恰好说的那人，打从府门过，看见夫人容貌，便叹道：‘天下怎么有这等一个美人，倒被别人娶了去，岂不是我没福！

dìng gē xiào dào zhè bu shì nà rén méi fú

’”定哥笑道：“这不是那人没福？

guì gē tīng de yòu zǒu lái chā zuǐ dào bú shì nà rén méi fú shì shuí méi fú

”贵哥听得，又走来插嘴道：“不是那人没福，是谁没福？

nǚ dài zhào dào shì wǒ pó zǐ méi fú

”女待诏道：“是我婆子没福。

guì gē dào zěn me shì nǐ méi fú

”贵哥道：“怎么是你没福？

nǚ dài zhào dào ruò shì fū rén bù céng chū gé wǒ qù duì nà rén shuō zuò shàng yī tóu méi qǐ bù zhuàn nà rén bǎi shí liǎng méi qián

”女待诏道：“若是夫人不曾出阁，我去对那人说，做上一头媒，岂不撰那人百十两媒钱？

guì gē dào fū rén dào kěn zuò chéng nǐ zhuàn bǎi shí liǎng yín zi zhǐ pà nà rén méi fú shòu xiǎng zhe fū rén

”贵哥道：“夫人倒肯作成你撰百十两银子，只怕那人没福受享着夫人。

dìng gē dào tā pài yǎn tiān huáng guān jū yòu xiāng nà lǐ shǎo jīn chāi shí èr fěn dài chéng háng shuō tā méi fú

”定哥道：“他派演天潢，官居右相，那里少金钗十二，粉黛成行，说他没福！

kàn lái dǎo shì wǒ méi fú

看来倒是我没福！

nǚ dài zhào dào fū rén gān jìng shí de rén

”女待诏道：“夫人，干净识得人。

zhǐ shì nà rén qíng zhòng yǎn jīng lǐ bù qīng yì kàn shàng yī gè rén

只是那人情重，眼睛里不轻意看上一个人。

fū rén rú hé de méi fú

夫人如何得没福！

yī biān shuō yī biān bì tóu

一边说，一边篦头。

sān gè rén shuō de huǒ gǔn bān rè jìng méi le yī xiē bì jì

三个人说得火滚般热，竟没了一些避忌。

zhè dìng gē huān tiān xǐ dì kāi xiāng zi qǔ chū yī tào hǎo yī fú shí liǎng xuě huā yín shǎng yǔ nǚ dài zhào dào pó zǐ jīn rì bì de tóu hǎo quán shǎng nǐ zhèi xiē dōng xī

这定哥欢天喜地，开箱子取出一套好衣服，十两雪花银，赏与女待诏，道：“婆子，今日篦得头好，权赏你这些东西。

wǒ rì hòu hái yào zhòng zhòng chou nǐ

我日后还要重重酬你。

nǚ dài zhào qiān ēn wàn xiè shōu cáng guò le cái fù zhuó dìng gē ěr duǒ shuō dào qǐng wèn fū rén hái shì pó zǐ jīn rì qù yuē nà rén lái

”女待诏千恩万谢，收藏过了，才附着定哥耳朵说道：“请问夫人，还是婆子今日去约那人来？

hái shì míng rì qù yuē tā

还是明日去约他？

dìng gē miàn pí tòng hóng dā yìng bù chū

”定哥面皮通红，答应不出。

guì gē dào lǎo qián pó zuò shì diān dǎo

贵哥道：“老虔婆做事颠倒！

shuō huà hǎo xiào

说话好笑！

jīn rì shì yí gè huáng dào dà jí rì zhū yàng shùn liū de

今日是一个黄道大吉日，诸样顺溜的。

kuàng qiě nà rén shù rì qián jiù děng nǐ de huí fù tā xīn lǐ hǎo bù jí zài nà lǐ

况且那人，数日前就等你的回复，他心里好不急在那里。

nǐ rú jīn máng máng qù yuē tā wǎn shàng lái tā hái děng bù dé rì luò xī shān yuè shēng dōng hǎi zěn me shuō gè míng rì

你如今忙忙去约他晚上来，他还等不得日落西山，月升东海，怎么说个明日？

dìng gē xiào dào chī yā tou nǐ yòu bù céng yǔ nà rén xiāng chù jǐ shí zěn me lián tā de xīn shì xiān qiáo pò lái

定哥笑道：“痴丫头，你又不曾与那人相处几时，怎么连他的心事先瞧破来？

guì gē dào xiǎo nī zǐ suī rán bù céng yǔ nà rén xiāng chù qià shì chuān tiě cǎo xié zǒu dé rén de dǔ zi guò

”贵哥道：“小妮子虽然不曾与那人相处，恰是穿铁草鞋，走得人的肚子过。

dìng gē yòu lěng xiào le yī shēng dī tóu nòng zhe qún dài zi

”定哥又冷笑了一声，低头弄着裙带子。

nǚ dài zhào dào pó zǐ rú jīn qù yuē nà rén

女待诏道：“婆子如今去约那人。

fū rén bǎ nèn mǒ wù jiàn wèi xìn

夫人把恁么物件为信？

guì gē jiāng dìng gē yī zhī fèng tóu jīn zān ná zài shǒu zhōng dì yǔ nǚ dài zhào

”贵哥将定哥一枝凤头金簪拿在手中，递与女待诏。

nà zān ér yǒu hé hǎo chù yè zi jīn chū zì yì bāng sè qī huǒ chì

那簪儿有何好处：叶子金出自异邦，色欺火赤；

xì chōu sī zǎn chéng shuāng fèng zhuàng ruò tiān shēng

细抽丝攒成双凤，状若天生。

dǐng shàng qiàn māo ér yǎn shǎn yī pài guāng máng chōng xiāo huī rì

顶上嵌猫儿眼，闪一派光芒，冲霄辉日；

kǒu zhōng xián jīn gāng zuàn chuí liǎng tiáo zhū jié shì wǔ rú fēi

口中衔金刚钻，垂两条珠结，似舞如飞。

cháng wǎn qīng sī hǎo xiàng wū yún zhōng chì lóng chū xiàn

常绾青丝，好像乌云中赤龙出现；

jīn cáng cuì xiù wǎn rán jiǔ tiān jiàng dān zhào qián lái

今藏翠袖，宛然九天降丹诏前来。

zhè nǚ dài zhào jiāng zhe zhè yī jiàn dōng xī míng shì gè xiāo chú niè zhàng jiù kǔ tiān zūn jiě sàn xiāng sī wǔ wēn shǐ zhě

这女待诏将着这一件东西，明是个消除孽障救苦天尊，解散相思五瘟使者。

guì gē bǎ zān ér dì yǔ nǚ dài zhào dào zhè gè jiù shì xìn wù le

贵哥把簪儿递与女待诏道：“这个就是信物了。

dìng gē xiào dào zhè nī zǐ hǎo dà dǎn shàn dòng wǒ de shǒu shì

”定哥笑道：“这妮子好大胆，擅动我的首饰！

guì gē xiào dào xiǎo nī zǐ tóu yī cì dà dǎn wàng fū rén ráo shù zé gè

”贵哥笑道：“小妮子头一次大胆，望夫人饶恕则个。

dìng gē dào ráo nǐ ráo nǐ

”定哥道：“饶你，饶你！

nǚ dài zhào huān tiān xǐ dì jiē zhe zān ér chū mén yī jìng pǎo dào hǎi líng fǔ zhōng

”女待诏欢天喜地，接着簪儿出门，一径跑到海陵府中。

hǎi líng zhèng zuò zài shū fáng lǐ miàn

海陵正坐在书房里面。

nǚ dài zhào biàn zǒu dào nà lǐ cháo zhe hǎi líng dào lǎo yé gōng xǐ lǎo yé hè xǐ

女待诏便走到那里，朝着海陵道：“老爷恭喜，老爷贺喜！

hǎi líng dào wǒ tuō nǐ de shì rú jīn yǐ shì qī bā rì le wǒ zhèng zài cǐ nǎo nǐ

”海陵道：“我托你的事，如今已是七八日了，我正在此恼你。

nǐ jīn rì lái hè nèn mǒ xǐ

你今日来贺恁么喜？

nǚ dài zhào dào lǎo fù rén rú jīn bù zuò dài zhào le shì yí gè xí dìng sān qín fú yán liú de hán xìn lín tóng dòu bǎo zūn zhōu shì de zǐ xū huái chuāi lìng zhǐ bīng fú lái jiù nà kùn wéi chéng de liè zhàng fū zěn me hái shuō gè nǎo zì

”女待诏道：“老妇人如今不做待诏了，是一个檄定三秦扶炎刘的韩信，临潼斗宝尊周室的子胥，怀揣令旨兵符来救那困围城的烈丈夫，怎么还说个恼字！

hǎi líng xīn xīn rán dào zǎo zhī nǐ gàn chéng le gōng láo què shì cuò guài le yě

”海陵欣欣然道：“早知你干成了功劳，却是错怪了也。

nà nǚ dài zhào bǎ qián qián hòu hòu de huà xì xì chén shuō le yī biàn cái xiàng xiù zhōng qǔ chū nà tóng xīn jié de fèng tóu zān ér dì yǔ hǎi líng dào zhè biàn shì huáng wáng lìng zhǐ dà jiàng bīng fú yí dào jí xíng bù xǔ chí zhì

那女待诏把前前后后的话，细细陈说了一遍，才向袖中取出那同心结的凤头簪儿，递与海陵道：“这便是皇王令旨，大将兵符，一到即行，不许迟滞。

huān xǐ de nà hǎi líng mǎn shēn rú chóng zuān shī yǎo pí zào gǔ qīng zuò lì bù láo dào zhè shì kuī zhe nǐ le

”欢喜得那海陵满身如虫钻虱咬，皮燥骨轻，坐立不牢，道：“这事亏着你了。

zhǐ shì wǒ nèn mǒ shí hòu hǎo qù

只是我恁么时候好去？

cóng nà yī tiáo lù rù jiǎo

从那一条路入脚？

nǚ dài zhào dào huáng hūn shí hòu lǎo yé bǎ fú jīn lóng le tóu chuān shang yī jiàn zī yī zhǐ shuō fū rén zhe pó zǐ qǐng lái xuān juàn de ní gū cóng zuǒ jiǎo mén jìn qù wàn wú yī shī

”女待诏道：“黄昏时候，老爷把幅巾笼了头，穿上一件缁衣，只说夫人着婆子请来宣卷的尼姑，从左角门进去，万无一失。

hǎi líng xiào dào zhè pó zǐ guǒ rán shì zhì sài sūn wú móu qī lù gǔ

”海陵笑道：“这婆子果然是智赛孙吴，谋欺陆贾。

lián wǒ yě zǒu bù chū zhè gè quān tào le

连我也走不出这个圈套了。

máng qǔ yín èr shí liǎng shǎng tā

”忙取银二十两赏他。

nǚ dài zhào dào qián rì sòng yǔ guì gē de bǎo huán zhū chuàn guì gē jiù sòng yǔ fū rén zuò pìn lǐ le

女待诏道：“前日送与贵哥的宝环珠钏，贵哥就送与夫人作聘礼了。

lǎo yé jīn wǎn guò qù xū suǒ lìng xún liǎng jiàn qù sòng yǔ tā

老爷今晚过去，须索另寻两件去送与他。

hǎi líng dào huán r chuàn zǐ wǒ hái yǒu liǎng duì bǐ qián rì de gèng hǎo yuán liú zhe sòng fū rén de

”海陵道：“环儿钏子，我还有两对，比前日的更好，原留着送夫人的。

fū rén jì shōu le nà liǎng duì wǒ wǎn shàng lìng dài zhè liǎng duì qù sòng yǔ tā

夫人既收了那两对，我晚上另带这两对去送与他。

nǐ xū xiān hé tā yuē huì yí gè duān zhèng hòu tou hǎo cháng cháng lái wǎng

你须先和他约会一个端正，后头好常常来往。

nǚ dài zhào yīng yǔn qù jiàn dìng gē bǎ hǎi líng de shuō huà huí fù le yī biàn

女待诏应允，去见定哥，把海陵的说话回复了一遍。

dìng gē mǎn miàn duī xià xiào lái jiào guì gē sòng tā chū mén zhǔ fù dào shī fu zǎo xiē lái

定哥满面堆下笑来，叫贵哥送他出门，嘱咐道：“师父早些来。

nǚ dài zhào yī tóu zǒu qiāo qiāo de duì guì gē shuō wán yán lǎo yé zài sān zhǔ xiè nǐ shuō wǎn shàng lìng yǒu huán r chuàn zǐ sòng nǐ bǐ qián rì yòu hǎo

女待诏一头走，悄悄地对贵哥说：“完颜老爷再三嘱谢你，说晚上另有环儿钏子送你，比前日又好。

nǐ xū yào wēn cún fǔ xī tā bú yào zhǐ tuī zài fū rén shēn shàng

你须要温存抚惜他，不要只推在夫人身上。

guì gē cuì le yī shēng dào hǎo yí gè bāo qián bāo hòu de mǎ bǎi liù

”贵哥啐了一声，道：“好一个包前包后的马百六。

liǎng xià sàn qù

”两下散去。

kàn kàn tiān sè wǎn le dìng gē biàn fēn fù qián hòu guān mén nán fù gè guī fáng qù

看看天色晚了，定哥便分付前后关门，男妇各归房去。

dà xiǎo shì bì jù gè zǎo zǎo xiē xī bù xǔ dōng chuān xi zǒu zhǐ liú guì gē yí gè zài fáng fú shì

大小侍婢，俱各早早歇息，不许东穿西走，只留贵哥一个在房伏侍。

bù jué qiáo lóu gǔ xiǎng yuǎn sì zhōng míng

不觉谯楼鼓响，远寺钟鸣。

zhè hǎi líng mán le tú dān fū rén yí gè cóng rén yě bù dài zhe dú zì yí gè zǒu dào nǚ dài zhào jiā zhōng qiāo mén jiào dào dài zhào zài fǒu

这海陵瞒了徒单夫人，一个从人也不带着，独自一个走到女待诏家中，敲门叫道：“待诏在否？

zhī jiàn nǚ dài zhào tí le yī zhǎn xiǎo dēng lóng zǒu jiāng chū lái kāi mén

”只见女待诏提了一盏小灯笼，走将出来开门。

kàn jiàn hǎi líng hēi xū xū de dú zì lì zài jiē shàng biàn dào qǐng jìn lái zuò zuò qù

看见海陵黑魆魆的独自立在街上，便道：“请进来，坐坐去。

hǎi líng dào zhè shì shén me shí hòu le hái shuō zuò zuò

”海陵道：“这是什么时候了，还说坐坐？

nǚ dài zhào dào pì rú tā nà lǐ hái bù zhāo jià zi zěn de zhè bān xìng jí

”女待诏道：“譬如他那里还不招架子，怎的这般性急？

hǎi líng xiào le shēng yè le shǒu jiù zǒu

”海陵笑了声，拽了手就走。

nǚ dài zhào dào fàng zūn zhòng xiē bú yào lián pó zǐ yě qǔ xiào

女待诏道：“放尊重些，不要连婆子也取笑。

liǎng gè tí zhe zhè zhǎn xiǎo dēng lóng zhē zhē yǎn yǎn zǒu dào wū dài fǔ yá jiǎo mén shǒu qīng qīng qiāo shàng yī xià

两个提着这盏小灯笼，遮遮掩掩，走到乌带府衙角门首，轻轻敲上一下。

nà lǐ miàn zǒu chū yí gè yā huán yě ná le yī wǎn xiǎo shā dēng r yíng mén xiāng jiào

那里面走出一个丫鬟，也拿了一碗小纱灯儿，迎门相叫。

hǎi líng zǒu jìn mén qù yā huán biàn yī dì lǐ shuān shàng le mén

海陵走进门去，丫鬟便一地里拴上了门。

nǚ dài zhào chě chě hǎi líng dào yán shī fu zhè gè biàn shì guì gē jiě jie

女待诏扯扯海陵道：“颜师父，这个便是贵哥姐姐。

hǎi líng tīng le nǚ dài zhào huà biàn qiān yī wàn yī xiè le guì gē

”海陵听了女待诏话，便千揖万揖，谢了贵哥；

yòu zài xiù zi lǐ qǔ chū liǎng shuāng huán gòng chuàn yǔ tā dào lǚ láo jiě jie fèi xīn zhè wù jiàn quán biǎo cùn xīn wàng jiě jie wù xián qīng bǎo nǚ dài zhào cóng páng cuān duō dào lǎo yé zǐ xì kàn yī kàn bú yào cuò rèn le

又在袖子里取出两双环共钏，与他道：“屡劳姐姐费心，这物件权表寸心，望姐姐勿嫌轻保”女待诏从旁撺掇道：“老爷仔细看一看，不要错认了。

ruò lùn zhè bān yí gè hǎo jiě jie jiù shòu lǎo yé zhè pìn lǐ yě bù wéi guò

若论这般一个好姐姐，就受老爷这聘礼，也不为过。

hǎi líng xiào dào yuán méng jiě jie cuò ài cái gǎn táng tū

”海陵笑道：“原蒙姐姐错爱，才敢唐突。

ruò lùn xiǎo shēng zhè bān rén wù qǐ bù rǔ mò le jiě jie

若论小生这般人物，岂不辱莫了姐姐？

nǚ dài zhào dào lǎo yé bù bì guò qiān jiě jie bú yào hài pà

”女待诏道：“老爷不必过谦，姐姐不要害怕。

nǐ liǎng gè hé bù xiān chī gè hé jǐn bēi r

你两个何不先吃个合卺杯儿？

hǎi líng dào pó pó shuō de jí shì

”海陵道：“婆婆说得极是。

zhǐ shì jiǔ zài nà lǐ

只是酒在那里？

bēi r zài nà lǐ

杯儿在那里？

nǚ dài zhào gé zhe tā liǎng gè de tóu dào hǎo gè bù cōng míng de lǎo yé bēi r jiù zài zuǐ shàng hǎo jiǔ jiù zài zuǐ lǐ

”女待诏搿着他两个的头道：“好个不聪明的老爷，杯儿就在嘴上，好酒就在嘴里。

nǐ liǎng gè xiāng pēn pēn měi tián tián yí gè zuǐ jiù shì hé jǐn bēi le

你两个香喷喷美甜甜+w一个嘴，就是合卺杯了。

hǎi líng dào guǒ shì xiǎo shēng dāi chǔn jiàn bú dào cǐ

”海陵道：“果是小生呆蠢，见不到此。

biàn lǒu zhe guì gē yào yǔ tā zuò zuǐ

”便搂着贵哥，要与他做嘴。

nà guì gē niǔ tóu niē jǐng bù kěn shùn cóng

那贵哥扭头捏颈，不肯顺从。

bèi hǎi líng lán yāo bào zhù zuǒ còu yòu còu

被海陵拦腰抱住，左凑右凑。

guì gē jū bù guò zhǐ de zuò le gè féi zuǐ

贵哥拘不过，只得做了个肥嘴。

hǎi líng jiù yòng chū nà shuǐ mó de gōng fū zā zā yǎo yǎo duō shí hái bù fàng sōng

海陵就用出那水磨的工夫，咂咂咬咬，多时还不放松。

nǚ dài zhào xiào dào hǎo jiě jie jiǔ biàn shǎo chī xiē mò yào tān bēi chī zuì le sā jiǔ fēng

女待诏笑道：“好姐姐，酒便少吃些，莫要贪杯吃醉了，撒酒风。

hǎi líng biàn zhào nǚ dài zhào jiān jiǎ shàng pāi yī xià dào lǎo qián pó

”海陵便照女待诏肩胛上拍一下道：“老虔婆。

yī wèi hú yán quán bù lǐ lùn zhèng shì

一味胡言，全不理论正事。

sān gè rén shuō shuo dào dào zǒu dào dìng gē fáng zhōng

三个人说说道道，走到定哥房中。

zhī jiàn dēng zhú huī huáng bēi pán luó liè zhēn xiū bì bèi shuǐ lù jiān chén

只见灯烛辉煌，杯盘罗列，珍羞毕备，水陆兼陈。

qià biàn sì huì qīn jiàn lǐ nán nán nǚ nǚ dòu xīn zhuāng

恰便似会亲见礼，男男女女斗新妆；

qìng xǐ fāng yán sè sè bān bān duī měi pǐn

庆喜芳筵，色色般般堆美品。

hǎi líng jìn qián xià bài dìng gē huāng máng dá lǐ fēn bīn zhǔ zuò xia

海陵近前下拜，定哥慌忙答礼，分宾主坐下。

nǚ dài zhào dào jīn rì gāi zuò chuáng chè zhàng

女待诏道：“今日该坐床撤帐。

nǐ liǎng gè yòu bú shì qìng jiā wēng rú hé duì miàn zuò zhe

你两个又不是亲家翁，如何对面坐着？

tuō dìng gē guò lái zuò zài hǎi líng shēn biān

”拖定哥过来，坐在海陵身边。

guì gē xī xī de xiào dào nǐ cái zuò méi pó yòu zuò chān fú pó le

贵哥嘻嘻地笑道：“你才做媒婆，又做搀扶婆了。

hǎi líng dào zhè gè jiào zuò yī dāng liǎng dà jiā miǎn sī xiǎng

”海陵道：“这个叫做一当两，大家免思想。

tā liǎng gè bìng jiān tóng zuò yī dì yī bēi xí qián gè xù xiāng mù zhī yì

”他两个并肩同坐，一递一杯，席前各叙相慕之意。

nǚ dài zhào zuò zài bàng biān zuǒ zhēn yòu quàn

女待诏坐在傍边，左斟右劝。

guì gē pěng zhe jiǔ hú lì zài yǐ zi bèi hòu kàn tā men tiáo qíng dòu kǒu jué de liǎn shàng rè le yòu lěng lěng le yòu rè

贵哥捧着酒壶，立在椅子背后，看他们调情斗口，觉得脸上，热了又冷，冷了又热。

yuē mò jiǔ zhì bàn hān nǚ dài zhào dào huān yú yè duǎn jì mò gèng zhǎng zǎo jié tóng xīn mò jiào cuò guò

约莫酒至半酣，女待诏道：“欢娱夜短，寂寞更长，早结同心，莫教错过。

biàn shōu shí guò jiǔ yáo jī àn yè shàng le mén guān zì hé guì gē qù shuì le

”便收拾过酒肴几案，拽上了门关，自和贵哥去睡了。

tā liǎng gè xié guī luō zhàng gè chěng fēng liú

他两个携归罗帐，各逞风流。

jiě kòu qīng mó xiè yī jiāo jǐng

解扣轻摹，卸衣交颈。

shuō bù jìn bǎi mèi qiān jiāo hún fēi pò dàng

说不尽百媚千娇，魂飞魄荡。

zhèng shì chūn yì mǎn shēn fú bù qǐ yī shuāng hú dié zhú rén lái

正是：春意满身扶不起，一双蝴蝶逐人来。

diān dǎo yuē yǒu liǎng gè gēng cì hái xiàng biào jiāo yì bān bù kěn fàng kāi

颠倒约有两个更次，还像鳔胶一般，不肯放开。

liǎng gè kuáng dé wú dù fāng cái hé yǎn ān xī

两个狂得无度，方才合眼安息。

nà nǚ dài zhào yě hān hān de shuì zháo bù xǐng

那女待诏也鼾鼾的睡着不醒。

zhǐ yǒu guì gē yí gè tīng tā men yī huì yòu zǒu qǐ lái suō tā men yī huì ěr wén mù jī zhè xǔ duō wǔ nòng de guāng jǐng nòng de méi qíng méi xù zhǎn zhuǎn wú liáo yǎn yě hé bù shàng

只有贵哥一个听他们一会，又走起来睃他们一会，耳闻目击，这许多侮弄的光景，弄得没情没绪，辗转无聊，眼也合不上。

kàn kàn qiáo lóu shàng zhōng míng lòu jǐn huà jiǎo gāo chuī guì gē zhǐ de jìn qián jiào dào jī jiāng míng yǐ qǐng zǎo qǐ shēn yǐ tú zài huì

看看谯楼上钟鸣漏尽，画角高吹，贵哥只得近前叫道：“鸡将鸣矣，请早起身，以图再会。

hǎi líng cóng hún mèng zhōng pá qǐ lái pī yī jiù zǒu

”海陵从魂梦中爬起来，披衣就走。

dìng gē yě pī le yī fú yào sòng hǎi líng

定哥也披了衣服，要送海陵。

hǎi líng jiào tā jiāng xī bú yào tā qǐ lái

海陵叫他将息，不要他起来。

dìng gē fēn fù guì gē hǎo hǎo sòng ye chū qù nǐ jiù jìn lái

定哥分付贵哥：“好好送爷出去，你就进来。

guì gē biàn zhǎng le dēng qiāo qiāo de yī chóng chóng kāi le mén sòng hǎi líng

”贵哥便掌了灯，悄悄地一重重开了门送海陵。

hǎi líng zǒu de jǐ bù jiàn cè biān yī jiān xiāng fáng jìng dàng dàng méi yǒu rén biàn lǒu zhù guì gē qiú huān

海陵走得几步，见侧边一间厢房净荡荡没有人，便搂住贵哥求欢。

guì gē dào fū rén jí shì yí xīn zhòng de wǒ jìn qù de chí tā qǐ bù guài

贵哥道：“夫人极是疑心重的，我进去得迟，他岂不怪。

hǎi líng dào nǐ shì yǒu gōng zhī rén

”海陵道：“你是有功之人。

fū rén yě yào chóu xiè nǐ de dìng bù zuò suān

夫人也要酬谢你的，定不作酸。

yī tóu shuō yī tóu jiù bào le guì gē zǒu jìn xiāng fáng

”一头说，一头就抱了贵哥走进厢房。

qià hǎo yǒu jiù yǐ zi yī zhāng kào zhe bì hǎi líng jiù nà yǐ zi shàng yǔ guì gē xíng shì

恰好有旧椅子一张靠着壁，海陵就那椅子上，与贵哥行事。

yuán lái guì gē nián jì zhǐ de shí wǔ liù suì wū dài suī shì kàn shàng tā jǐ fān yào tōu mō tā pà zhe dìng gē bù céng dào shǒu

原来贵哥年纪只得十五六岁，乌带虽是看上他，几番要偷摸他，怕着定哥，不曾到手。

tā zhǐ suō jiàn dìng gē yǔ hǎi líng zhè bān ēn ài zhī dào zěn dì kuài lè suǒ yǐ xīn rán xiāng jiù

他只睃见定哥与海陵这般恩爱，只道怎地快乐，所以欣然相就。

hǎi líng mó nòng duō shí cái chū jiǎo mén ér qù

海陵摩弄多时，才出角门而去。

què shuō dìng gē jiàn guì gē sòng hǎi líng qù xǔ jiǔ bù zhuǎn yí yǒu bié shì máng máng de qián zōng niè zú lì zài jiǎo mén lǐ děng tā

却说定哥见贵哥送海陵去，许久不转，疑有别事，忙忙的潜踪蹑足立在角门里等他。

jiàn tā màn màn de zhuàn lái biàn jiāng shēn zi yǐng zài hēi dì lǐ tīng tā shuō xiē shén huà

见他慢慢地转来，便将身子影在黑地里，听他说些甚话。

zhī jiàn tā yí lù guān mén kǒu lǐ nán nán de shuō dào zhè zhuāng shì yǒu shèn hǎo chù què yě dāng yī jiàn shì qù zuò tā zhēn shì hǎo xiào

只见他一路关门，口里喃喃的说道：“这桩事有甚好处，却也当一件事去做他，真是好笑。

yī tóu shuō yī tóu xiào wàng fáng lǐ zǒu zhī dào méi rén tīng jiàn

”一头说，一头笑，望房里走，只道没人听见。

bù liào dìng gē yǐng zhe shēn zi gēn zhe tā zǒu dào fáng lǐ

不料定哥影着身子，跟着他走到房里。

zhuǎn shēn qù guān fáng mén cái kàn jiàn dìng gē lì zài fáng mén wài xià le yī diē xiū dé dàng bù dé

转身去关房门，才看见定哥立在房门外，吓了一跌，羞得当不得。

dìng gē fú tā qǐ lái dào nǐ hé tā gàn de hǎo shì wǒ dōu qiáo jiàn le

定哥扶他起来道：“你和他干得好事，我都瞧见了。

guì gē dào bìng bù gàn nèn mǒ shì

”贵哥道：“并不干恁么事。

dìng gē dào nǐ lài dào nà lǐ qù

”定哥道：“你赖到那里去？

ruò shì bié yí gè wǒ shí shì róng bu dé

若是别一个，我实是容不得。

tā shì nǐ yǐn jìn lái de guǒ rán bù bǐ wǒ nà zhuó wù

他是你引进来的，果然不比我那浊物。

rú jīn zhèng yào hé tā lái wǎng nán dào dào duō nǐ bù chéng

如今正要和他来往，难道倒多你不成？

zhǐ shì nǐ rì hòu bú yào jiàn wǒ de xiān tóu

只是你日后不要僭我的先头。

guì gē dào xiǎo nī zǐ ān gǎn jiàn xiān

”贵哥道：“小妮子安敢僭先。

zhǐ wàng fū rén ráo shuǎ shuō bì dà jiā huān huān xǐ xǐ zuò dào tiān míng

只望夫人饶耍”说毕，大家欢欢喜喜，坐到天明。

bù tí

不题。

cóng cǐ yǐ hòu hǎi líng bù shí dào dìng gē nà lǐ tōng xiāo zuò yuè

从此以后，海陵不时到定哥那里，通宵作乐。

guì gē hé dìng gē liǎng gè dōu xiàng jiě mèi yì bān bù xiāng xián jì

贵哥和定哥两个，都像姐妹一般，不相嫌忌。

jiàn jiàn de shì nǚ men yě dōu zhī dào

渐渐的侍女们也都知道。

zhǐ shì bù gǎn guǎn tā de shì

只是不敢管他的事。

suǒ bù zhī zhě wū dài yī rén ér yǐ

所不知者，乌带一人而已。

guāng yīn sì jiàn yuē mō zhe wǎng lái yǒu shù gè yuè

光阴似箭，约摸着往来，有数个月。

hǎi líng shì yú sè de rén yòu xún zhe bié gè zhǔ ér qù nòng

海陵是渔色的人，又寻着别个主儿去弄。

yǒu hǎo yī chéng bú dào dìng gē zhè lǐ

有好一程不到定哥这里。

zhè dìng gē tōu chuí lèi yǎn lǎn shì xīn zhuāng lěng luò qī liáng mán yuàn ào huǐ jiào guì gē zhe rén qù xún nǚ dài zhào yào tā jì gè xìn ér yǔ hǎi líng cuī tā zài lái

这定哥偷垂泪眼，懒试新妆，冷落凄凉，埋怨懊悔，叫贵哥着人去寻女待诏，要他寄个信儿与海陵，催他再来。

nà nǚ dài zhào yòu bìng dǎo zài chuáng shàng zǒu lái bù dé

那女待诏又病倒在床上，走来不得。

dìng gē nà bú zhù nà chūn xīn gǔ dòng yù niàn láo sāo

定哥捺不住那春心鼓动，欲念牢骚。

guò yī rì yǒu rú yī nián jiàn le wū dài jiù shì yǎn zhōng dīng yì bān yī fà rě dòng xīn zhōng fán nǎo méi fǎ jì jiào

过一日有如一年，见了乌带就似眼中钉一般，一发惹动心中烦恼，没法计较。

jiā nú zhōng yǒu gè yán qǐ ér nián bù shàng èr shí qiě shì shēng de gān jìng huó tuō

家奴中有个阎乞儿，年不上二十，且是生得干净活脱。

dìng gē kàn shàng le tā yòu pà guì gē bù kěn bù gǎn kāi yán

定哥看上了他，又怕贵哥不肯，不敢开言。

còu zhe guì gē wǎng niáng jiā qù le biàn qīng yí lián bù dú zì yí gè zǒu dào tīng qián zhǐ zuò jiào yán qǐ ér fēn fù shuō huà jiù yǔ tā jié shàng le sī qíng

凑着贵哥往娘家去了，便轻移莲步，独自一个走到厅前，只做叫阎乞儿分付说话，就与他结上了私情。

zěn jiàn de sī qíng hǎo chù

怎见得私情好处？

yí gè shì yōu guī zhà kuàng yí gè shì nǚ sè chū qīn

一个是幽闺乍旷，一个是女色初侵。

yōu guī zhà kuàng yǒu rú è hǔ qín yáng

幽闺乍旷，有如饿虎擒羊；

nǚ sè chū qīn hǎo sì cāng yīng zhú tù

女色初侵，好似苍鹰逐兔。

yuān yāng zhěn shàng luō wà zòng héng

鸳鸯枕上，罗袜纵横；

péi cuì qīn zhōng yún huán sǎn luàn

裴翠衾中，云鬟散乱。

dìng gē xǔ duō yù wèi zhī xìng qù cǐ jì fāng chou

定哥许多欲为之兴趣，此际方酬；

qǐ ér yī duàn áo zhàn zhī jīng shén jīn xiāo bì lù

乞儿一段鏖战之精神，今宵毕露。

wéi yuàn tóng xīn tiān dì lǎo hé fáng mù mù yǔ zhāo zhāo

惟愿同心天地老，何妨暮暮与朝朝。

rú cǐ wǎng lái fēi zhǐ yī yè

如此往来，非止一夜。

yī rì guì gē huí lái kàn jiàn dìng gē róng yán bù shì qián fān chóu mèn biàn wèn nà rén shì jǐ shí lái de

一日贵哥回来，看见定哥容颜，不似前番愁闷，便问：“那人是几时来的？

dìng gē dào nà rén hé cháng kěn lái

”定哥道：“那人何尝肯来？

bú shì tiào cáo jué shì fèng mìng wǎng tā fāng qù le

不是跳槽，决是奉命往他方去了。

wǒ rì yè zài cǐ xiǎng nǐ yuàn nǐ nǐ wèi hé jīn rì cái huí

我日夜在此想你，怨你，你为何今日才回？

guì gē dào fū rén rú hé shì xiǎng wǒ

”贵哥道：“夫人如何是想我？

rú hé shì yuàn wǒ

如何是怨我？

dìng gē dào kuī nǐ yǐn de nà rén lái zhè biàn shì xiǎng nǐ

”定哥道：“亏你引得那人来，这便是想你；

nà rén rú jīn zài bù lái zhè biàn shì yuàn nǐ

那人如今再不来，这便是怨你。

guì gē jiàn dìng gē zhè yàng shuō huà xīn zhōng yǒu qī bā fēn yí huò zhǐ shì bù gǎn wèn

”贵哥见定哥这样说话，心中有七八分疑惑，只是不敢问。

tíng bù yí shí dìng gē jiào guì gē dào fáng zhōng yào duì tā shuō xiē nèn mǒ huà què yòu liǎn hóng le bù shuō bàn tūn bàn tǔ de shù zhù le zuǐ

停不移时，定哥叫贵哥到房中，要对他说些恁么话，却又脸红了，不说，半吞半吐的束住了嘴。

guì gē lì le yī huì zhǐ de wèn dào fū rén hū huàn xiǎo nī zǐ lái bì jìng yào fēn fù xiē huà

贵哥立了一会，只得问道：“夫人呼唤小妮子来，毕竟要分付些话。

zěn de yòu bù kāi kǒu

怎的又不开口？

dìng gē tàn kǒu qì dào nǐ qù de zhè jǐ rì wǒ rě xià yī zhuāng shì zài zhè lǐ yào hé nǐ shāng yì gù cǐ jiào nǐ lái

”定哥叹口气道：“你去得这几日，我惹下一桩事在这里，要和你商议，故此叫你来。

jí zhì nǐ dào wǒ gēn qián wǒ yòu shuō bu chū le

及至你到我跟前，我又说不出了。

guì gē dào fū rén píng rì méi yī jù huà bú duì xiǎo nī zǐ shuō de zěn me jīn rì zhè bān hán hu yí lǜ

”贵哥道：“夫人平日没一句话不对小妮子说的，怎么今日这般含糊疑虑？

dìng gē dào wǒ bù hǎo shuō de wǒ shòu le qǐ ér de kuī

”定哥道：“我不好说得，我受了乞儿的亏。

guì gē dào qǐ ér bù guò shì chāo huà wú lài de rén shòu le tā kuī fū rén ruò kěn ráo tā biàn bù dǎ jǐn

”贵哥道：“乞儿不过是抄化无赖的人，受了他亏，夫人若肯饶他，便不打紧。

ruò bù kěn ráo tā zhe dāng zhí de sòng dào wǔ chéng bīng mǎ sī dǎ tā yī dùn bǎn zi chóng chóng de jiā jiā shì tā liǎng sān gè yuè jiù chū qì le

若不肯饶他，着当直的送到五城兵马司，打他一顿板子，重重的枷，枷示他两三个月，就出气了。

dìng gē dào bú shì zhè gè qǐ ér suǒ yǐ yào hé nǐ jì jiào yí gè shì cháng biàn

”定哥道：“不是这个乞儿，所以要和你计较一个是长便。

guì gē dào bú shì zhè gè qǐ ér què shì nà gè qǐ ér

”贵哥道：“不是这个乞儿，却是那个乞儿？

dìng gē dào shì jiā zhōng de yán qǐ ér

定哥道：“是家中的阎乞儿。

guì gē dào ruò shì yán qǐ ér chōng jī le fū rén yī fà hǎo chéng zhì de le

”贵哥道：“若是阎乞儿冲激了夫人，一发好惩治的了。

fū rén zì jǐ bù nài fán dǎ tā yě bù xiāo sòng guān fǔ zhǐ dài lǎo yé huí lái zhe zhe shí shí de dǎ tā jǐ bǎi gǎn zhú tā lí le fǔ mén jiù gòu le yǒu nèn mǒ cháng biàn duǎn biàn yào jì jiào de

夫人自己不耐烦打他，也不消送官府，只待老爷回来，着着实实的打他几百，赶逐他离了府门就够了，有恁么长便短便要计较得？

dìng gē fù zhuó guì gē de ěr duǒ dào bú shì zhè bān shuō huà

定哥附着贵哥的耳朵道：“不是这般说话。

shù rì qián wǒ bèi yán qǐ ér qiáng jiān le bù hǎo duì bié gè shuō de zhǐ děng nǐ huí lái hé nǐ shāng yì yí gè cháng biàn

数日前我被阎乞儿强奸了，不好对别个说得，只等你回来，和你商议一个长便。

guì gē xiào dào fǔ zhōng guī ju cóng lái bù xǔ nán zǐ shàn rù zhōng táng

”贵哥笑道：“府中规矩，从来不许男子擅入中堂。

biàn shì nà rén lái yě yǒu gè nǚ dài zhào zuò qiān tóu xiǎo nī zǐ zuò jiǎo lì cái zǒu de jìn lái

便是那人来，也有个女待诏做牵头，小妮子做脚力，才走得进来。

zhè gǒu cái zěn de gǎn chuǎng jìn xiù fáng qiáng jiān fū rén

这狗才怎的敢闯进绣房，强奸夫人？

zhēn shì fū rén shòu kuī le

真是夫人受亏了。

zhè gǒu cái de dǎn bù zhī shì zěn me yàng dà de

这狗才的胆，不知是怎么样大的。

dàn bù zhī tā shì rì jiān chuǎng lái de shì yè jiān chuǎng lái de

但不知他是日间闯来的，是夜间闯来的？

dìng gē de liǎn hóng le yòu bái bái le yòu hóng xiū cán mǎn miàn dào bù mán nǐ shuō shì yè lǐ jìn lái de

”定哥的脸，红了又白，白了又红，羞惭满面道：“不瞒你说，是夜里进来的。

guì gē xiào dào jù fū rén shuō lái shì hé jiān bú shì qiáng jiān le

”贵哥笑道：“据夫人说来是和奸，不是强奸了。

bú yào shuō qǐ ér yǒu zuì lián fū rén yě yǒu gè zuì le

不要说乞儿有罪，连夫人也有个罪了。

dìng gē dào wǒ shuì zháo zài chuáng shàng bù zhī tā zěn dì zǒu jiāng jìn lái bǎ wǒ piàn le

”定哥道：“我睡着在床上，不知他怎地走将进来把我骗了。

guì gē xiào dào zhè gǒu cái dǎo shì gè zhuó mù niǎo

贵哥笑道：“这狗才倒是个啄木鸟。

dìng gē yě xiào dào tā zěn de shì gè zhuó mù niǎo

”定哥也笑道：“他怎的是个啄木鸟？

guì gē dào xiǎo nī zǐ wén de nà zhuó mù niǎo bǎ jiān zuǐ zài nà shù shàng huà le jǐ huà yáo le jǐ yáo nà shù mù lǐ tou de chǔn chóng r zì rán zuān chū lái děng zhè niǎo er chī

”贵哥道：“小妮子闻得那啄木鸟，把尖嘴在那树上，画了几画，摇了几摇，那树木里头的蠢虫儿，自然钻出来，等这鸟儿吃。

fū rén de fáng mén jǐn jǐn shuān shàng de fáng mén yòu yǒu shì qiè men xiāng bàn zhe bù zhī zhè gǒu cái bǎ shèn de zài fū rén mén shàng huà de jǐ huà yáo de jǐ yáo fū rén de fáng mén jiù zì kāi le

夫人的房门谨谨拴上的，房门又有侍妾们相伴着，不知这狗才，把甚的在夫人门上，画得几画，摇得几摇，夫人的房门就自开了？

qǐ bù shì gè zhuó mù niǎo

岂不是个啄木鸟？

dìng gē xiào dào hǎo jiě jie nǐ yòu lái qǔ xiào

”定哥笑道：“好姐姐，你又来取笑。

wǒ shí shí yǔ nǐ shuō nà rén xǔ jiǔ bù lái wǒ xīn lǐ zhuó shí yuàn tā

我实实与你说，那人许久不来，我心里着实怨他。

nǐ yòu bù zài jiā zhōng méi yǒu yí gè zhī wǒ xīn de wǒ lěng luò bù guò gù cǐ jiāng jiù róng nà le qǐ ér

你又不在家中，没有一个知我心的，我冷落不过，故此将就容纳了乞儿。

nǐ rú jīn jì huí lái wǒ jiù duàn jué le tā zài bù xǔ tā jìn lái jiù shì

你如今既回来，我就断绝了他，再不许他进来就是。

guì gē dào xiāo hé lǜ fǎ hé jiān yě hé zhàng kāi

”贵哥道：“萧何律法，和奸也合杖开。

fū rén zhè shuō huà zhèng hé zhe lǜ fǎ dàn píng fū rén zì jiā cái chǔ

夫人这说话，正合着律法，但凭夫人自家裁处。

zhǐ pà nà chóng ér bù kěn duǒ yòu yào zuān chū lái còu zhe

只怕那虫儿不肯躲，又要钻出来凑着。

tā liǎng gè zhèng zài shuō huà dāng zhí de bào shuō wū dài huí lái

”他两个正在说话，当直的报说乌带回来。

dà jiā jīng de miàn rú tǔ sè máng máng chū qù yíng jiē

大家惊得面如土色，忙忙出去迎接。

bù zài huà xià

不在话下。

dāng shí dìng gē suī duì guì gē shuō le zhè yī fān xīn zhōng què bù shě de duàn jué qǐ ér yī xiān àn àn de gǎn zhe kòng ér gàn shì

当时定哥虽对贵哥说了这一番，心中却不舍得断绝乞儿，依先暗暗地赶着空儿干事。

zhǐ bù gǎn tōng xiāo zuò yuè

只不敢通宵作乐。

guì gē míng zhī qí shì yě zhǐ zuò bù zhī bù qù cān pò tā

贵哥明知其事，也只做不知，不去参破他。

bì zhōng yǒu gè xiǎo dǐ yào shī nú yī rì zhuàng yù dìng gē hé qǐ ér zài xuān láng xià shuō huà pǎo lái gào sù guì gē

婢中有个小底药师奴，一日撞遇定哥和乞儿在轩廊下说话，跑来告诉贵哥。

guì gē dīng zhǔ tā jiào tā bú yào duō guǎn rě fū rén zé fá

贵哥叮嘱他，叫他不要多管，惹夫人责罚。

gù cǐ xiǎo dǐ yào shī nú yě bú duì rén shuō

故此小底药师奴也不对人说。

qǐ ér cháng cháng lái liáo bō guì gē yào tú guì gē dǎ zuò yī jiā

乞儿常常来撩拨贵哥，要图贵哥打做一家。

guì gē zhǐ shì bù lǐ tā

贵哥只是不理他。

yī rì qǐ ér zhāng zhuó yǎn cuò bào guì gē yī bǎ lǒu zhù le yào qīn zuǐ bèi guì gē mà dào nǐ zhè gǒu cái shēn shàng rě xià le líng chí de zuì r hái bù zhī sǐ huó yòu lái liāo wǒ

一日，乞儿张着眼错抱贵哥，一把搂住了要唚嘴，被贵哥骂道：“你这狗才，身上惹下了凌迟的罪儿，还不知死活，又来撩我。

wǒ shuō chū lái shí zhǐ pà nǐ zhè gǒu cái sǐ wú zàng shēn zhī dì

我说出来时，只怕你这狗才死无葬身之地。

nà qǐ ér chī le zhè yī chǎng qiǎng bái àn àn duì dìng gē shuō cái jué le zhè gè niàn tou zài bù gǎn lái tiǎo nòng guì gē

”那乞儿吃了这一场抢白，暗暗对定哥说，才绝了这个念头，再不敢来𫍥弄贵哥。

hòu lái hǎi líng jí le dà wèi wū dài hái zuò chóng yì jié dù shǐ

后来海陵即了大位，乌带还做崇义节度使。

měi yù yuán huì shēng chén shǐ jiā nú gé lǔ gé wēn yì què shàng shòu

每遇元会生辰，使家奴葛鲁葛温诣阙上寿。

dìng gē yì shǐ guì gē hòu wèn liǎng gōng tài hòu qǐ jū

定哥亦使贵哥候问两宫太后起居。

hǎi líng yī jiàn guì gē jiù xiǎng qǐ xī rì de qíng yì yīn guì gē chuán huà dìng gē dào zì gǔ tiān zǐ yì yǒu liǎng hòu zhě néng shā rǔ fu yǐ cóng wǒ dāng yǐ rǔ wèi hòu

海陵一见贵哥，就想起昔日的情意，因贵哥传话定哥道：“自古天子亦有两后者，能杀汝夫以从我，当以汝为后。

guì gē guī jù yǐ hǎi líng yán gào dìng gē

贵哥归，具以海陵言告定哥。

dìng gē xiào dào shǎo shí chǒu è shì yǐ kě chǐ

定哥笑道：“少时丑恶，事已可耻。

jīn ér nǚ yǐ chéng lì qǐ kě gèng wéi cǐ shì yǐ yí ér nǚ xiū

今儿女已成立，岂可更为此事，以贻儿女羞？

gài yǔ yán qǐ ér xiāng de bù rěn shě zhī yě

”盖与阎乞儿相得，不忍舍之也。

hǎi líng wén qí yán yòu shǐ rén duì dìng gē shuō dào rǔ bù rěn shā rǔ fu wǒ jiāng zú miè rǔ jiā

海陵闻其言，又使人对定哥说道：“汝不忍杀汝夫，我将族灭汝家。

dìng gē dà kǒng nǎi yǐ zi wū dá bǔ wèi cí shuō bǐ cháng shì qí fù wú xì kě chéng

”定哥大恐，乃以子乌答补为辞，说：“彼常侍其父，无隙可乘。

hǎi líng jí zhào wū dá bǔ wèi fú bǎo zhī hóu

”海陵即召乌答补为符宝祗侯。

dìng gē yǔ guì gē shāng yì dào shì bù kě zhǐ yǐ

定哥与贵哥商议道：“事不可止矣。

yīn wū dài jiǔ zuì lìng jiā nú gé lǔ gé wēn yì shā wū dài

”因乌带酒醉，令家奴葛鲁葛温缢杀乌带。

shí tiān dé sān nián qī yuè yě

时天德三年七月也。

wū dài sǐ hǎi líng wěi wèi āi shāng yǐ lǐ hòu zàng zhī

乌带死，海陵伪为哀伤，以礼厚葬之。

shǐ xiǎo dǐ yào shī nú chuán zhǐ dìng gē gào yǐ nà zhī zhī yì

使小底药师奴传旨定哥，告以纳之之意。

dìng gē jiāng xíng guì gē wéi cóng

定哥将行，贵哥为从。

xiǎo dǐ yào shī nú xuè zhī yuē fū rén xíng yǐ yán qǐ ér hé yǐ wéi qíng

小底药师奴谑之曰：“夫人行矣，阎乞儿何以为情？

dìng gē jù qí xiè yú hǎi líng yě yǐ nú bì shí bā kǒu lù zhī shǐ wú yán yǔ yán qǐ ér sī shì

”定哥惧其泄于海陵也，以奴婢十八口赂之，使无言与阎乞儿私事。

dìng gē rù guān hǎi líng cè wèi niáng zǐ

定哥入官，海陵册为娘子。

zhēn yuán yuán nián fēng guì fēi dà ài xìng xǔ yǐ wéi hòu cì qí jiā nú sūn méi jìn shì jí dì

贞元元年封贵妃，大爱幸，许以为后，赐其家奴孙梅进士及弟。

hǎi líng měi yǔ dìng gē tóng bèi yóu yáo chí zhū fēi bù cóng zhī

海陵每与定哥同辈游瑶池，诸妃步从之。

yán qǐ ér yǐ fēi jiā jiù rén de gěi shì běn wèi

阎乞儿以妃家旧人，得给侍本位。

hòu huǐ líng bì xìng yù duō dìng gē xī de jiàn

后悔陵嬖幸愈多，定哥希得见。

yī rì dú jū lóu shàng hǎi líng yǔ tā fēi tóng niǎn cóng lóu xià guò

一日独居楼上，海陵与他妃同辇从楼下过。

dìng gē wàng jiàn hào hū qiú qù zǔ mà hǎi líng

定哥望见，号呼求去，诅骂海陵。

hǎi líng yáng wéi bù wén ér qù

海陵佯为不闻而去。

dìng gē yì wú liáo lài yù fù yǔ qǐ ér tōng nǎi shǐ bǐ qiū ní xiàng qǐ ér suǒ suǒ yí yī fú yǐ diào zhī

定哥益无聊赖，欲复与乞儿通，乃使比丘尼向乞儿索所遗衣服以调之。

qǐ ér shi qí yì xiào yuē fēi jīn rì fù guì wàng wǒ yé

乞儿识其意，笑曰：“妃今日富贵忘我耶？

dìng gē yù yǐ jì nà qǐ ér yú gōng zhōng wéi kǒng hūn zhě chá qí yǐn nǎi xiān lìng shì ér yǐ dà qiè shèng xiè yī qí zhōng qiǎn rén zài zhī rù gōng

”定哥欲以计纳乞儿于宫中，惟恐阍者察其隐，乃先令侍儿以大箧盛亵衣其中，遣人载之入宫。

hūn zhě suǒ zhī jiàn qiè zhōng jiē xiè yī

阍者索之，见箧中皆亵衣。

hūn zhě yǐ huǐ jù

阍者已悔惧。

dìng gē shǐ rén jié zé hūn zhě yuē wǒ tiān zǐ fēi qīn tǐ zhī yī ěr gù wán shì hé yě

定哥使人诘责阍者，曰：“我天子妃，亲体之衣，尔故玩视何也？

wǒ qiě zòu wén zhī

我且奏闻之。

hūn zhě huáng jù gān sǐ zuì qǐng hòu bù gǎn zài shì

”阍者惶惧，甘死罪，请后不敢再视。

dìng gē nǎi shǐ ní yǐ dà qiè shèng qǐ ér zǎi rù gōng zhōng hūn zhě guǒ bù gǎn fù suǒ

定哥乃使尼以大箧盛乞儿载入宫中，阍者果不敢复索。

qǐ ér rù gōng shí yú rì dìng gē de zì qíng huān xuè xǐ chū wàng wài

乞儿入宫十余日，定哥得恣情欢谑，喜出望外。

rán lè bù kě jí bù dé yǐ shǐ yī fù rén yī zá zhū shì bì dǐ mù hùn chū

然乐不可极，不得已，使衣妇人衣，杂诸侍婢，抵暮混出。

guì gē wén qí shì yǐ gào hǎi líng

贵哥闻其事，以告海陵。

hǎi líng nǎi yì sǐ dìng gē sōu bǔ qǐ ér jí bǐ qiū ní jiē fú zhū

海陵乃缢死定哥，搜捕乞儿及比丘尼皆伏诛。

fēng guì gē cuì guó fū rén

封贵哥萃国夫人。

xiǎo dǐ yào shī nú yǐ nì dìng gē jiān shì zhàng bǎi wǔ shí hòu yì cì sǐ

小底药师奴以匿定哥奸事，杖百五十，后亦赐死。

lì fēi shí gē zhě dìng gē zhī mèi mì shū jiān wén zhī qī yě

丽妃石哥者，定哥之妹，秘书监文之妻也。

hǎi líng yǔ zhī sī yù nà zhī gōng zhōng nǎi shǐ wén shù mǔ àn dōu guā zhǔ wén jiā

海陵与之私，欲纳之宫中，乃使文庶母按都瓜主文家。

hǎi líng wèi àn dōu guā yuē bì chū ér fù bù rán wǒ jiāng bì yǒu suǒ xíng

海陵谓按都瓜曰：“必出而妇，不然，我将必有所行。

àn dōu guā yǐ yǔ wén

”按都瓜以语文。

wén nán zhī àn dōu guā yuē shàng wèi bié yǒu suǒ xíng shì yù shā rǔ yě

文难之，按都瓜曰：“上谓别有所行，是欲杀汝也。

qǐ yǐ yī qī shā qí shēn hu

岂以一妻杀其身乎？

yú chī liàng bù zhì cǐ

愚痴谅不至此。

wén bù dé yǐ nǎi yǔ shí gē xiāng chí tòng kū ér bié

”文不得已，乃与石哥相持，恸哭而别。

shì shí hǎi líng zhì zhōng dōu yíng shí gē yú zhōng dōu nà zhī

是时海陵至中都，迎石哥于中都，纳之。

yī rì hǎi líng yǔ shí gē zuò biàn diàn zhào wén zhì qián zhǐ shí gē wèn dào qīng hái sī cǐ rén fǒu

一日，海陵与石哥坐便殿，召文至前，指石哥问道：“卿还思此人否？

wén dá dào hóu mén yī rù shēn rú hǎi cóng cǐ xiāo láng shì lù rén

”文答道：“‘侯门一入深如海，从此萧郎是路人。

wēi chén qǐ gǎn zài méng xié sī

’微臣岂敢再萌邪思。

hǎi líng dà xǐ dào qīng wéi rén dà zhōng hòu

海陵大喜道：“卿为人大忠厚。

nǎi yǐ dí niǎn ā bù zhī qī zé tè lǎn shì zhī shǐ wèi fū fù

”乃以迪辇阿不之妻择特懒侍之，使为夫妇。

jí dìng gē yì sǐ qiǎn shí gē chū gōng

及定哥缢死，遣石哥出宫。

bù shù rì fù zhào rù fēng wèi zhāo yí

不数日，复召入，封为昭仪。

zhèng lóng yuán nián fēng róu fēi èr nián jìn fēng lì fēi

正隆元年封柔妃，二年进封丽妃。

zhāo huǎn chá bā zhě xìng yē lǜ shì cháng jià xī rén xiāo táng gǔ dài

昭缓察八者，姓耶律氏，尝嫁奚人萧堂古带。

hǎi líng wén qí měi qiáng nà zhī fēng wèi zhāo yuàn

海陵闻其美，强纳之，封为昭媛。

yǐ xiāo táng gǔ dài wèi hù wèi

以萧堂古带为护卫。

chá bā jiàn hǎi líng pín yù shén duō měi yǐ xīn huān jiàn zǔ jiù ài bù dé yǐ miǎn yì chéng huān ér xīn shí liàn liàn táng gǔ dài yě

察八见海陵嫔御甚多，每以新欢间阻旧爱，不得已，勉意承欢，而心实恋恋堂古带也。

yī rì shǐ shì nǚ yǐ ruǎn jīn ān chún dài zi shù méi tí shī yī shǒu yí xiāo táng gǔ dài

一日，使侍女以软金鹌鹑袋子数枚，题诗一首，遗萧堂古带。

shī yún yī rù shēn gōng jìn rì xián sī jūn yù jiàn lèi lán shān

诗云：一入深宫尽日闲，思君欲见泪阑珊。

jīn shēng bù jié yuān yāng dài yě yīng zhòng guò wàng fu shān

今生不结鸳鸯带，也应重过望夫山。

táng gǔ dài de zhī jù huò jí jǐ yè gào wǎng hé jiān yì

堂古带得之，惧祸及己，谒告往河间驿。

wú hé shì jué

无何，事觉。

hǎi líng zhào wèn zhī

海陵召问之。

táng gǔ dài yǐ shí wén

堂古带以实闻。

hǎi líng dào cǐ fēi rǔ zhī zuì yě zuì zài sī rǔ zhě wú wèi rǔ jié lái shēng yuán

海陵道：“此非汝之罪也，罪在思汝者，吾为汝结来生缘。

nǎi dēng bǎo chāng lóu shǒu rèn chá bā duò lóu xià sǐ

”乃登宝昌楼，手刃察八，堕楼下死。

zhū hòu fēi gǔ lì mò néng yǎng shì

诸后妃股栗，莫能仰视。

bìng zhū shì nǚ zhī qiǎn ruǎn jīn ān chún dài zhě

并诛侍女之遣软金鹌鹑袋者。

hǎi líng shā zhū zōng shì zé qí fù rén zhī měi zhě jiē yù nà rù gōng zhōng nǎi fěng zǎi xiàng dào zhèn sì xù wèi guǎng cǐ dǎng rén fù nǚ yǒu zhèn zhōng wài qīn nà zhī gōng zhōng hé rú

海陵杀诸宗室，择其妇人之美者，皆欲纳入宫中，乃讽宰相道：“朕嗣续未广，此党人妇女，有朕中外亲，纳之宫中何如？

tú dān zhēn yǐ gào xiāo yù

”徒单贞以告萧裕。

xiāo yù dào jìn shā zōng shì zhōng wài yì yì fēn yún nài hé fù wèi cǐ yé

萧裕道：“近杀宗室，中外异议纷纭，奈何复为此耶？

tú dān zhēn yǐ qí yǔ fù hǎi líng

”徒单贞以其语复海陵。

hǎi líng dào wú gù zhī yù bù kěn cóng

海陵道：“吾固知裕不肯从。

nǎi shǐ zhēn zì yǐ jǐ yì fěng xiāo yù bì yù yù děng qǐng xíng cǐ shì

乃使贞自以己意讽萧裕，必欲裕等请行此事。

zhēn bù huò cí nǎi duì yù shuō dào shàng yì yǐ yǒu suǒ shǔ

贞不获辞，乃对裕说道：“上意已有所属。

gōng gù zhǐ zhī huò jiāng jí yǐ

公固止之，祸将及矣。

xiāo yù dào bì bù kěn yǐ wéi shàng zé yī rén nà zhī

”萧裕道：“必不肯已，惟上择一人纳之。

tú dān zhēn dào bì xū gōng děng bái zhī

”徒单贞道：“必须公等白之。

yù zhī bù kě zhǐ nǎi jù zòu suì nà bǐng dé dì jiǔ lǐ qī gāo shì zōng běn zi suō céng là qī zōng gù zi hú lǐ là qī hú shī lái qī yòu nà shū cáo guó wáng zi zōng mǐn qī ā lǎn yú gōng zhōng

裕知不可止，乃具奏，遂纳秉德弟乣里妻高氏、宗本子莎曾剌妻、宗固子胡里剌妻，胡失来妻，又纳叔曹国王子宗敏妻阿懒于宫中。

zhēn yuán yuán nián fēng wèi zhāo fēi

贞元元年，封为昭妃。

dà chén zòu zōng mǐn shǔ jìn zūn xíng bù kě

大臣奏宗敏属近尊行，不可。

nǎi lìng ā lǎn chū gōng ér fēng gāo shì wèi xiū yí jiā qí fù gāo yá lǔ wǎ fǔ guó shàng jiàng jūn mǔ wán yán shì fēng mì guó fū rén

乃令阿懒出宫，而封高氏为修仪，加其父高邪鲁瓦辅国上将军，母完颜氏封密国夫人。

yòu sòng wáng zōng wàng nǚ shòu níng xiàn zhǔ shén gǔ liáng wáng zōng bì nǚ jìng lè xiàn zhǔ pú là jí xí niān zōng juàn nǚ shī gū r jiē hǎi líng cóng jiě mèi yě

又宋王宗望女寿宁县主什古，梁王宗弼女净乐县主蒲剌，及习拈宗隽女师姑儿，皆海陵从姐妹也。

hùn tóng jùn jūn suō lǐ gǔ zhēn jí qí mèi yú dōu tài fù zōng běn nǚ yě wèi hǎi líng zài cóng jiě mèi

混同郡君莎里古真及其妹余都，太傅宗本女也，为海陵再从姐妹。

biǎo xiōng zhāng dìng ān qī nài là hū lì fēi mèi pú lǔ hú zhǐ jiē yǒu fu

表兄张定安妻奈剌忽，丽妃妹蒲鲁胡只皆有夫。

wéi shén gǔ sàng fu

惟什古丧夫。

hǎi líng wú suǒ jì chǐ shǐ gāo shī gǔ nèi gē ā gǔ děng chuán dá yán yǔ jiē yǔ zhī sī

海陵无所忌耻，使高师古内哥阿古等，传达言语，皆与之私。

nèi zhōng suō lǐ gǔ zhēn sè zuì měi ér shàn yín

内中莎里古真色最美而善淫。

gāo shī gū duì tā shuō dào shàng zhī hǎo měi sè rǔ suǒ zhī yě

高师姑对他说道：“上之好美色，汝所知也。

rǔ zhī měi zhǔ shàng néng shě rǔ hu

汝之美，主上能舍汝乎？

zhǔ shàng yú rǔ wèi zài cóng jiě mèi

主上于汝为再从姐妹。

chū gé zhī rì fú zhì wú yǐ

出阁之日，服制无矣。

xiāng yù yóu lù rén

相遇犹路人。

rán rǔ hé bù rù shì yú shàng yǐ bó ēn chǒng

然汝曷不入侍于上，以博恩宠？

suō lǐ gǔ zhēn xiào ér cóng zhī rù jiàn hǎi líng

”莎里古真笑而从之，入见海陵。

hǎi líng xìng zhī jié jìn jīng lì bó de gǔ zhēn yī xiào

海陵幸之，竭尽精力，博得古真一笑。

cì rì yǐ qí fu sā sù jìn shì jú zhí sù hǎi líng wèi sā sù dào ěr qī nián shào yù ěr zhí sù bù kě lìng sù yú jiā dāng lìng sù yú fēi wèi

次日，以其夫撒速近侍局直宿，海陵谓撒速道：“尔妻年少，遇尔直宿，不可令宿于家，当令宿于妃位。

sā sù mò rán bù gǎn chū yī yǔ

”撒速默然不敢出一语。

měi zhào gǔ zhēn rù hǎi líng bì qīn cì hou yú láng xià lì

每召古真入，海陵必亲伺候，于廊下立。

jiǔ bù zhì zé zuò yú gāo shī gū xī shàng yǐ wàng zhī

久不至，则坐于高师姑膝上，以望之。

gāo shī gū dào bì xià zūn wèi tiān zǐ pín yù mǎn qián hé láo kǔ rú cǐ

高师姑道：“陛下尊为天子，嫔御满前，何劳苦如此？

hǎi líng xiào dào wǒ gù yǐ tiān zǐ wèi yì de ěr cǐ děng qī huì nǎi kě guì yě

”海陵笑道：“我固以天子为易得耳，此等期会乃可贵也。

suō lǐ gǔ zhēn yī zhì zé pěng xī yōng chí wú suǒ bù yòng qí jí wéi kǒng gǔ zhēn zhī bú yuè jǐ

”莎里古真一至，则捧惜拥持无所不用其极，惟恐古真之不悦己。

rán gǔ zhēn zài wài pō zì yín yì shì chǒng chī jué qí fu qí fu yì bù néng zhì

然古真在外颇恣淫佚，恃宠笞决其夫，其夫亦不能制。

jiàn guān zhī zūn guì rén zhī yǒu cái zhě jí měi mào ér ráo yú yín jù zhě bì zhāo lái zhī yǔ zhī jiāo hé bù yǐ wéi chǐ

见官之尊贵，人之有才者，及美貌而饶于淫具者，必招徕之，与之交合，不以为耻。

hǎi líng wén zhī dà nù dào ěr ài guì guān yǒu guì rú tiān zǐ zhě hu

海陵闻之，大怒道：“尔爱贵官，有贵如天子者乎？

ěr ài rén cái yǒu cái jiān wén wǔ shì wǒ zhě hu

尔爱人才，有才兼文武似我者乎？

ěr ài yú lè yǒu fēng fù wěi àn guò wǒ zhě hu

尔爱娱乐，有丰富伟岸过我者乎？

nù shén qì yè bù néng yán

”怒甚，气咽不能言。

suō lǐ gǔ zhēn tián bù wéi yì xī xī de dào wǒ zhǐ xiào ěr wú néng ěr

莎里古真恬不为意，嘻嘻的道：“我只笑尔无能耳。

hǎi líng yòu dà nù qiǎn zhī chū gōng

”海陵又大怒，遣之出宫。

hòu fù sī zhī lǚ zhào rù yān

后复思之，屡召入焉。

qí mèi yú dōu pái yìn sōng gǔ là qī yě

其妹余都，牌印松古剌妻也。

hǎi líng cháng sī zhī wèi zhī yuē rǔ mào suī bù yáng ér jī fū jié bái kě ài shèng suō lǐ gǔ zhēn duō yǐ

海陵尝私之，谓之曰：“汝貌虽不扬，而肌肤洁白可爱，胜莎里古真多矣。

yú dōu huì yuē gǔ zhēn jì yǒu mào bì xià hé bù yì qí jī fū zuò yī quán rén

”余都恚曰：“古真既有貌，陛下何不易其肌肤，作一全人？

hǎi líng dào wǒ yòu bú shì yán luó tiān zǐ ān néng qǔ bǐ yì cǐ

”海陵道：“我又不是阎罗天子，安能取彼易此？

yú dōu dào cóng jīn yǐ hòu qiè bù gǎn fù chéng xìng yù yǐ

”余都道：“从今以后，妾不敢复承幸御矣。

hǎi líng wèi zhī yuē qián yán xì zhī ěr

”海陵慰之曰：“前言戏之耳。

rǔ wú yǐ wǒ yán wèi shí ér shēng yuàn huì yě

汝毋以我言为实，而生怨恚也。

jìn fēng shòu yáng xiàn zhǔ chū rù guì fēi wèi

”进封寿阳县主，出入贵妃位。

yòu shǐ nèi gē zhào shén gǔ chū rù zhāo fēi wèi

又使内哥召什古，出入昭妃位。

shén gǔ zhě jiāng jūn wǎ là hā mí qī yě

什古者，将军瓦剌哈迷妻也。

wǎ là hā mí fēng qū wěi gàn zhǎng jiǔ chǐ yǒu jī lì néng gāng dǐng qì kě tūn niú

瓦剌哈迷丰躯伟干，长九尺有奇，力能扛鼎，气可吞牛。

yī xī cháng yín èr sān jī

一夕常淫二三姬。

bù zé mǎn shēn chōu chè nán áo

不则满身抽彻难熬。

bì tí duō zhòng wù yǐ xiè qí qì

必提掇重物，以泄其气。

hòu yīn wǎ là hā mí cóng zhēng zhèn wáng shén gǔ bù nài guǎ jū suì yǔ mén xià shào nián xiāng tōng hèn bù chàng yì

后因瓦剌哈迷从征阵亡，什古不耐寡居，遂与门下少年相通，恨不畅意。

hǎi líng wén shén gǔ zhī shàn niǎo yě suì shǐ nèi gē chuán yǔ shén gǔ dào ěr fēng liú diē dàng guàn jué yī shí rán chén nì xià liáo wèi jiàn fēng liú yuán shuài qǐ bù xū fù cǐ shēng

海陵闻什古之善嬲也，遂使内哥传语什古道：“尔风流跌宕，冠绝一时，然沉溺下僚，未见风流元帅，岂不虚负此生？

zhǔ shàng yáng zūn jiǔ wǔ jié chū dà liáo ěr hé bù dú dāng yī duì fēn zhān yǔ lù yǐ zì kuài hu

主上阳尊九五，杰出大僚，尔何不独当一队分沾雨露，以自快乎？

shén gǔ xiào dào zhǔ shàng suī xióng liàng bù néng dí wǎ là hā mí zhī bàn

”什古笑道：“主上虽雄，谅不能敌瓦剌哈迷之半。

kuàng qiě hòu gōng sēn liè hé bì zhào qiè

况且后宫森列，何必召妾？

nèi gē dào zhǔ shàng zhǔ yì ěr jiǔ yǐ

”内哥道：“主上属意尔久矣。

ěr ruò bù wǎng kǒng shàng nù bù cè

尔若不往，恐上怒不测。

shén gǔ bù dé yǐ nǎi rù gōng yān

什古不得已，乃入宫焉。

hǎi líng chéng qí wèi zhì xiān yú xiǎo diàn wèi zhì qín ruǎn qí zhōng

海陵乘其未至，先于小殿位置琴阮其中。

shén gǔ lái cháo jiàn lǐ bì hǎi líng xié qí shǒu zuò yú xī shàng tiáo qín bō ruǎn yǐ yuè qí xīn jìn fēng zhāo níng gōng zhǔ

什古来朝见礼毕，海陵携其手，坐于膝上，调琴拨阮以悦其心，进封昭宁公主。

nǎi jiǎn dòng fáng chūn yì yī cè xì dào zhèn jīn xiāo yǔ rǔ jiāng cì dì shì zhī

乃检洞房春意一册，戏道：“朕今宵与汝将次第试之。

hǎi líng wèi jǐn qí shì zhī bàn yì yù shǎo xī

”海陵未尽其势之半，意欲少息。

hǎi níng dào wǎ là hā mí rú hé

海宁道：“瓦剌哈迷如何？

shén gǔ dào dà

”什古道：“大*#。

yú shì hǎi líng bú yuè dào rǔ chǐ cháng yǐ rǔ sè shuāi yǐ zhèn bù qì rǔ rǔ zhī dà xìng hé de yún ěr

”于是海陵不悦道：“汝齿长矣，汝色衰矣，朕不弃汝，汝之大幸，何得云尔。

shén gǔ kuì hèn ér ba yì rì chū gōng qián yǐ qí zhuàng duì shào nián shuō dào dì zhī jiāo hé bó guǒ yǒu chuán shòu fēi kōng bó yě

”什古愧恨而罢，翌日出宫，潜以其状对少年说道：“帝之交合搏，果有传授，非空搏也。

shào nián bù jǐn yǐ qí yǔ xiè zhī yú rén

”少年不谨，以其语泄之于人。

rén xiào wèi shào nián dào dì jīn zuò chà qiǎng rén yǐ

人笑谓少年道：“帝今作差强人矣。

nài là hū zhě pú zhǐ gào là chì nǚ yě xiū měi jié bái jiàn zhě wú bù zé zé

奈剌忽者，蒲只告剌赤女也，修美洁白，见者无不啧啧。

jí jī jià yú jié dù shǐ zhāng dìng ān wèi qī

及笄，嫁于节度使张定安为妻。

dìng ān wèi hǎi líng biǎo xiōng hǎi líng wèi guàn shí cháng guò dìng ān jiā xī xì

定安为海陵表兄，海陵未冠时，常过定安家嬉戏。

jí yǔ nài là hū tóng xí jiē tán xuè xiào jìng rì suì yǔ zhī sī

即与奈剌忽同席，接谈谑笑竟日，遂与之私。

wú hé zhāng dìng ān shòu xī zōng mìng chū shǐ yú sòng

无何，张定安受熙宗命，出使于宋。

hǎi líng yǔ nài là hū tōng xiāo xíng lè suì rú fū fù

海陵与奈剌忽通宵行乐，遂如夫妇。

fáng zhōng dài bì wú de miǎn zhě

房中待婢，无得免者。

bù liào xī zōng zhào hǎi líng fù liáng wáng jūn qián tīng yòng

不料熙宗诏海陵赴梁王军前听用。

hǎi líng zhǐ de cí bié nài là hū ér qù bù fù zài jiàn

海陵只得辞别奈剌忽而去，不复再见。

zhí zhì jí wèi fāng cái yòu zhào nài là hū chū rù róu fēi wèi

直至即位，方才又召奈剌忽出入柔妃位。

nǚ shǐ pì lǎn yǒu fu zài wài hǎi líng yù xìng zhī fēng yǐ xiàn jūn zhào zhī rù gōng

女使辟懒有夫在外，海陵欲幸之，封以县君，召之入宫。

è qí yǒu shēn nǎi mìng rén jiān shè xiāng tāng gōng zì guàn zhī qiě róu lā qí fù

恶其有娠，乃命人煎麝香汤，躬自灌之，且揉拉其腹。

pì lǎn yù quán xìng mìng nǎi qǐ āi dào gǒu de rǔ miǎn dāng bù jǔ yǐ shì bì xià

辟懒欲全性命，乃乞哀道：“苟得乳娩，当不举，以侍陛下。

hǎi líng dào ruò dài dà chǎn zé rǔ bù kě yòng yǐ

”海陵道：“若待大产，则汝不可用矣。

jìng róu duò qí tāi

”竟揉堕其胎。

yuè shù rì xìng zhī

越数日幸之。

pú chá ā hǔ dié nǚ yì chá hǎi líng zǐ qìng yi gōng zhōng suǒ shēng

蒲察阿虎迭女义察，海陵姊庆宜公中所生。

yòu yǎng yú liáo wáng zōng gàn fǔ zhōng jí jī ér jià bǐng dé zhī dì tè lǐ

幼养于辽王宗干府中，及笄而嫁秉德之弟特里。

bǐng dé fú zhū yì chá dāng lián zuò

秉德伏诛，义察当连坐。

tài hòu shǐ wú tóng qǐng yú hǎi líng yóu shì de miǎn

太后使梧桐请于海陵，由是得免。

hǎi líng suì bái tài hòu yù nà zhī

海陵遂白太后欲纳之。

tài hòu dào shì r shǐ shēng xiān dì qīn bào zhì wú jiā yǎng zhī zhì yú chéng rén

太后道：“是儿始生，先帝亲抱至吾家养之，至于成人。

dì suī jiù yóu fù yě

帝虽舅，犹父也。

qǐ kě wèi cǐ fēi lǐ zhī shì

岂可为此非礼之事？

hǎi líng qū yú tài hòu ér zhǐ

”海陵屈于太后而止。

yì chá dié dàng xǐ yín bù ān qí shì suì yǔ wán yán shǒu chéng yǒu jiān

义察跌宕喜淫，不安其室，遂与完颜守诚有奸。

shǒu chéng běn míng è lǐ lái fāng nián shū ài bái xī guò rén gèng shàn jiāo jiē

守诚本名遏里来，芳年淑艾，白晰过人，更善交接。

yì chá jué ài zhī

义察绝爱之。

tài hòu qiè zhī qí shì nǎi yǐ zhī jià zōng shì ān dá hǎi zhī zǐ yǐ bǔ là

太后窃知其事，乃以之嫁宗室安达海之子乙补剌。

yǐ bǔ là bù shèng qí yù yì chá rì yǔ zhī fǎn mù

乙补剌不胜其欲，义察日与之反目。

hǎi líng bù zhī qí gù shù shǐ rén fěng yǐ bǔ là chū zhī yīn ér nà zhī

海陵不知其故，数使人讽乙补剌出之，因而纳之。

tài hòu chū bù zhī yě

太后初不知也。

yì chá sī niàn shǒu chéng chóu méi bù zhān měi shì hǎi líng qiáng wèi xiào lè zhuǎn bèi jí zǔ lì bù yǐ

义察思念守诚，愁眉不展，每侍海陵，强为笑乐，转背即诅詈不已。

zhēn zhě yǐ gào hǎi líng

侦者以告海陵。

hǎi líng nù dào zhèn nǎi bù rú wán yán shǒu chéng yé

海陵怒道：“朕乃不如完颜守诚耶？

suì wō shā shǒu chéng yù bìng shā yì chá yòu de tài hòu qiú āi nǎi shì fàng chū gōng

”遂挝杀守诚，欲并杀义察，又得太后求哀，乃释放出宫。

wú hé yì chá jiā nú gào yì chá tòng shǒu chéng zhī sǐ rì yè zhòu zǔ yǔ shè bù dào

无何，义察家奴，告义察痛守诚之死，日夜咒诅，语涉不道。

hǎi líng nǎi zì lín wèn zé yì chá dào rǔ yǐ shǒu chéng sǐ lì wǒ yé

海陵乃自临问，责义察道：“汝以守诚死詈我耶？

shǒu chéng bù kě de jiàn yǐ

守诚不可得见矣。

zhèn jīn lìng rǔ wǎng jiàn zhī

朕今令汝往见之。

suì shā yì chá ér fēn qí shī

”遂杀义察而分其尸。

dà zōng zhèng ā lǐ hǔ qī pú sù wǎn nǎi yuán fēi zhī mèi yě dà yǒu zī sè ér chí shēn pō zhèng

大宗正阿里虎妻蒲速碗，乃元妃之妹也，大有姿色，而持身颇正。

yīn rù jiàn yuán fēi liú sù yú gōng zhōng

因入见元妃，留宿于宫中。

dài wǎn hǎi líng qiáng zhī tóng zuò yǐn yàn

迨晚，海陵强之同坐饮宴。

pú sù wǎn zhèng sè gù jù tuì shí yú yuán fēi zhī mù jiāng zhōu shēn yī fú jǐn xì láo jié zuò ér bù wò yǐ fáng hǎi líng zhī rǔ jǐ

蒲速碗正色固拒，退食于元妃之幕，将周身衣服，谨系牢结，坐而不卧，以防海陵之辱己。

guǒ rán qiáo lóu gǔ jí huà jiǎo shēng cuī yín gāng bàn miè bàn míng shén sī zhà xǐng zhà juàn

果然，谯楼鼓急，画角声摧，银缸半灭半明，神思乍醒乍倦。

hǎi líng tū zhì qiáng bào qiú huān

海陵突至，强抱求欢。

pú sù wǎn zài sì bù cóng

蒲速碗再四不从。

hǎi líng líng bī bù yǐ xiāng chí xiāng jù

海陵凌逼不已，相持相拒。

jiāng jí gèng yú hǎi líng nǎi yǐ lì zhì zhī nù fà rú léi shēng rú rǔ hǔ hē jiào shì bì gòng xié chí zhī jǐn duàn qí zhōng wài yī dài

将及更余，海陵乃以力制之，怒发如雷，声如乳虎，喝教侍婢共挟持之，尽断其中外衣带。

pú sù wǎn qì suǒ lì pí zhī chēng bú zhù jiào bù dé zhuàng tiān de yuān qū zhǐ de jǐn bì zhe shuāng yǎn fàng kāi le liǎng shǒu rèn píng zhe hǎi líng bǎi xuè qiān cháo jiù xiàng hóu lóng qì duàn sǐ liǎo bù dé zhī de yì bān

蒲速碗气索力疲，支撑不住，叫不得撞天的冤屈，只得紧闭着双眼，放开了两手，任凭着海陵百谑千嘲，就像喉咙气断，死了不得知的一般。

zhè hǎi líng xiàng xīn xiàng yì wǔ nòng le xǔ duō shí jié jiàn pú sù wǎn méi yǒu yī xiē r qíng qù dào yě jué de méi yì sī xìng jìn ér qù

这海陵像心像意，侮弄了许多时节，见蒲速碗没有一些儿情趣，到也觉得没意思，兴尽而去。

yuán fēi wèn pú sù wǎn dào mèi mei nǐ píng xī de xìng zài nà lǐ qù le

元妃问蒲速碗道：“妹妹，你平昔的兴在那里去了？

jīn rì zuò chū zhè bān mú yàng

今日做出这般模样。

pú sù wǎn dào jiě jie nǐ kě shì yǒu rén qì de

”蒲速碗道：“姐姐，你可是有人气的？

gǔ lái nà é huáng nǚ yīng dōu shì wèi chū jià de nǚ zǐ suǒ yǐ dì yáo bǎ tā jià de shùn gē tiān zǐ

古来那娥皇、女英，都是未出嫁的女子，所以帝尧把他嫁得舜哥天子。

wǒ shì yǒu zhàng fū de ruò hé nǐ hé zhe gè lǎo gōng qǐ bù rě rén xiào shā

我是有丈夫的，若和你合着个老公，岂不惹人笑杀。

lián jiě jie yě zuò rén bù chéng le

连姐姐也做人不成了。

yuán fēi dào shì dào qí jiān lián wǒ yě zuò bù dé zhǔ

”元妃道：“事到其间，连我也做不得主。

sú yǔ shuō de hǎo zhǐ hǎo suí xiāng rù xiāng

俗语说得好：‘只好随乡入乡。

nà lǐ gù dé rén xiào chǐ

’那里顾得人笑耻。

pú sù wǎn dào jiě jie nǐ shuō de hǎo huà r

”蒲速碗道：“姐姐，你说得好话儿。

zhè huà r zhǐ dāng bù shuō ba

这话儿只当不说罢。

shì shàng nà yǒu bǎi shì tài píng qiān nián tiān zǐ

世上那有百世太平千年天子。

nǐ tǎng huò bèi rén líng rǔ nǐ xīn lǐ guò qù de fǒu

你倘或被人凌辱，你心里过去得否？

yuán fēi cǎn jǔ bù chū yī shēng

”元妃惨沮不出一声。

guò le yī yè

过了一夜。

cì rì zǎo chén pú sù wǎn cí cháo guī qù zài bù rù gōng cháo jiàn

次日早晨，蒲速碗辞朝归去，再不入宫朝见。

suī shì hǎi líng jiǎ tuō bié yàng míng mù lái xuān zhào tā tā yě zhǐ yǐ jí cí dào chén qiè yǒu sǐ ér yǐ bù néng fù jiàn niáng niáng

虽是海陵假托别样名目来宣召他，他也只以疾辞道：“臣妾有死而已，不能复见娘娘。

hǎi líng yì fù zhī wú kě nài hé yě

”海陵亦付之无可奈何也。

zhāng zhòng kē zhě yòu míng niú r nǎi shì jǐng wú lài xiǎo rén guàn shuō chuán qí xiǎo shuō zá yǐ pái yōu huī xié yǔ wèi yè

张仲轲者，幼名牛儿，乃市井无赖小人，惯说传奇小说，杂以排优诙谐语为业。

qí shé jiān ér qiě zhǎng shēn chū kě yǐ gòu zháo bí zi

其舌尖而且长，伸出可以够着鼻子。

hǎi líng cháng yǐn zhī zuǒ yòu yǐ zī xì xiào

海陵尝引之左右，以资戏笑。

jí jí wèi nǎi yǐ wéi mì shū láng shǐ zhī rù zhí gōng zhōng yù jǐng shēng qíng chéng jī xuè làng lüè wú yī xiē bì jì

及即位，乃以为秘书郎，使之入直宫中，遇景生情，乘机谑浪，略无一些避忌。

hǎi líng cháng yǔ fēi pín yún yǔ bì chè qí wéi zhàng shǐ zhòng kē shuō yín huì yǔ yú qí qián yǐ gǔ qí xìng

海陵尝与妃嫔云雨，必撤其帷帐，使仲轲说淫秽语于其前，以鼓其兴。

bú yào shuō qǐ nà gōng zhōng fēi pín jiù shì guān shù fù rén céng méng xìng zhě hǎi líng yě liè zài gōng rén shù nèi

不要说起那宫中妃嫔，就是官庶妇人，曾蒙幸者，海陵也列在宫人数内。

suī yǒu zhàng fū de jiē fēn fān chū rù tīng qí yín luàn

虽有丈夫的，皆分番出入，听其淫乱。

hǎi líng hái bù zú yì yù bǎ zhèi xiē fù rén suí yì xìng zhī

海陵还不足意，欲把这些妇人随意幸之。

xiàn yú gēng fān bù biàn nǎi jǐn qiǎn qí zhàng fū wǎng shàng jīng qù le qià bǎ zhèi xiē fù rén dōu liú zài gōng zhōng

限于更番不便，乃尽遣其丈夫往上京去了，恰把这些妇人都留在宫中。

měi dāng xíng xìng jí lìng chè bì qù wéi zhàng jiào fāng sī jìn qián zòu yuè xìng yǐ fāng zhǐ

每当行幸，即令撤蔽去围帐，教坊司近前奏乐，幸已方止。

zài xìng zài zòu

再幸再奏。

yī xìng bì jí shù fù tú yǐ jǐn jǐ zhī xìng ér zhū fù jiē bù chàng suǒ yù rén rén jiē yuàn

一幸必及数妇，徒以尽己之兴，而诸妇皆不畅所欲，人人嗟怨。

cháng yǔ fēi pín tóng zuò bì zì zhì yī wù yú de shǐ jìn shì huán shì zhī tā shì zhě shā

尝与妃嫔同坐，必自掷一物于地，使近侍环视之，他视者杀。

yòu jiè gōng zhōng gěi shǐ nán zǐ yú fēi pín wèi jǔ shǒu zhě wān qí mù

又诫宫中给使男子，于妃嫔位举首者，剜其目。

chū rù bù dé dú xíng pián xuán xū sì rén xié wǎng

出入不得独行，便旋须四人偕往。

suǒ sī zhí dāo jiān hù bù yóu lù zhě zhǎn zhī

所司执刀监护，不由路者斩之。

rì rù hòu xià jiē qì xíng zhě sǐ

日入后，下阶砌行者死。

gào zhě shǎng qián bǎi wàn

告者赏钱百万。

nán nǚ cāng cù hù xiāng chù xiān shēng yán zhě shǎng sān pǐn guān hòu yán zhě sǐ

男女仓猝互相触，先声言者，赏三品官，后言者死。

qí yán zhě jiē shì zhī

齐言者皆释之。

yǒu liáng chōng zhě běn dà sòng jiā nú suí yuán fēi rù gōng yǐ yān shù shì hǎi líng

有梁珫者，本大宋家奴，随元妃入宫，以阉竖事海陵。

chōng xìng pián nìng shàn yíng hé rén yì

珫性便佞，善迎合人意。

hǎi líng tè jiàn chǒng xìn yán wú bù cóng

海陵特见宠信，言无不从。

chōng cháng gòu qiú hǎi shàng xiān fāng yuǎn mì xìng yáng yì wù xiū hé mèi yào yǐ fèng hǎi líng

珫尝构求海上仙方，远觅兴阳异物，修合媚药，以奉海陵。

hǎi líng shì zhī pō yǒu xiào yàn yì sì yín gǔ

海陵试之，颇有效验，益肆淫蛊。

zhōng wài pín yù fù nǚ dài jiāng wàn rén yóu hèn bù dé jué sè yǐ chěng xīn yì

中外嫔御妇女殆将万人，犹恨不得绝色，以逞心意。

chōng nǎi jí yán sòng liú guì fēi jué sè qīng guó

珫乃极言宋刘贵妃绝色倾国。

hǎi líng dào rǔ shì yán qí róng zhǐ

海陵道：“汝试言其容止。

chōng dào huán fā nì lǐ zī zhì xiān róu tǐ qī hào xuě zhī róng guāng liǎn duó yīng huá zhī zhuó yàn

”珫道：“鬟发腻理，姿质纤柔，体欺皓雪之容光，脸夺英华之濯艳。

gù yǐng pái huái guāng cǎi yì mù

顾影徘徊，光彩溢目。

chéng yíng xì lài jǔ zhǐ jué lún

承迎盻睐，举止绝伦；

zhì suàn guò rén gē wǔ chū zhòng

智算过人，歌舞出众。

hǎi líng wén yán dà xǐ zì cǐ jué nán zhēng zhī yì

”海陵闻言大喜，自此决南征之意。

jiāng xíng mìng xiàn jūn gāo shī gū yù zhù zǐ xiāo zhàng huà shí chuáng zhè gū zhěn què chén rù shén sī xiù bèi sè sè mù wén bù jīn

将行，命县君高师姑预贮紫绡帐、画石床、鹧鸪枕、却尘褥、神丝绣被、瑟瑟幕、纹布巾。

zhàng qīng shū ér báo shì zhī rú wú suǒ ài

帐轻疏而薄，视之如无所碍。

suī shǔ lóng dōng ér fēng bù néng rù shèng shǔ zé qīng liáng zì zhì

虽属隆冬，而风不能入，盛暑则清凉自至。

qí sè yǐn yǐn yān hū bù zhī qí zhàng yě nǎi jiāo xiāo zhī lèi

其色隐隐焉，忽不知其帐也，乃鲛绡之类。

chuáng wén rú jǐn xiù shí tǐ shén qīng zhì zhī guó suǒ xiàn

床文如锦绣，石体甚轻，郅支国所献。

zhěn yǐ qī bǎo hé wéi zhè gū rù sè yīn xiān guāng ruǎn wú bǐ yún shì què chén shòu máo suǒ wéi chū zì gōu lí guó

枕以七宝合为鹧鸪，褥色殷鲜，光软无比，云是却尘兽毛所为，出自句骊国。

bèi xiù sān qiān yuān yāng réng jiān yǐ qí huā yì yè shàng zhui líng sù zhī zhū rú guǒ lì wǔ sè huī huàn

被绣三千鸳鸯，仍间以奇花异叶，上缀灵粟之珠，如果粒，五色辉焕。

qí mù sè rú sè sè kuò sān zhàng zhǎng bǎi chǐ qīng míng xū báo wú yǐ wéi bǐ xiàng kōng zhāng zhī zé shū lǎng zhī wén rú bì sī zhī guàn qí zhū suī dà yǔ bào jiàng bù néng shī lòu yún yǐ jiāo rén ruì xiāng gāo suǒ fu gù yě

其幕色如瑟瑟，阔三丈，长百尺，轻明虚薄，无以为比，向空张之，则疏朗之纹，如碧丝之贯其珠，虽大雨暴降，不能湿漏，云以蛟人瑞香膏所傅故也。

wén bù jīn jí shǒu jīn yě jié bái rú xuě guāng ruǎn rú mián shì shuǐ bù rú yòng zhī mí nián bù shēng gòu nì nǎi de zì guǐ gǔ guó zhě

纹布巾，即手巾也，洁白如雪光，软如绵，拭水不濡，用之弥年，不生垢腻，乃得自鬼谷国者。

sì de liú guì fēi shí yòng zhī

俟得刘贵妃时用之。

gèng dài jiǔ yù chāi juān fèn xī rú yì yù lóng xiāo yī lóng rán zǐ fú

更带九玉钗、蠲忿犀、如意玉、龙绡衣、龙髯紫拂。

chāi kè jiǔ luán jiē jiǔ sè qí shàng yǒu zì bái yù r gōng qiǎo miào lì dài fēi rén zhì

钗刻九鸾，皆九色，其上有字，白玉儿工巧妙丽，殆非人制。

xī yuán rú dàn wán dài zhī lìng rén juān fèn nù

犀圆如弹丸，带之令人蠲忿怒。

yù lèi táo shí shàng yǒu qī kǒng yún shì tōng míng zhī xiàng

玉类桃实，上有七孔，云是通明之象。

yī zhòng wú yī èr liǎng fu zhī bù yíng yī wò

衣重无一二两，傅之不盈一握。

fú sè zǐ rú làn shèn kě cháng sān chǐ xuē shuǐ jīng wèi bǐng kè hóng yù wèi huán niǔ huò fēng yǔ huì míng lín liú zhān sǎ zé guāng cǎi dòng yáo fèn rán rú nù

拂色紫如烂椹，可长三尺，削水晶为柄，刻红玉为环纽，或风雨晦暝，临流沾洒，则光彩动摇，奋然如怒。

zhì yú táng zhōng zé rì wú yíng chóng yè wú wén ruì

置于堂中，则日无蝇虫，夜无蚊蚋。

fú zhī wèi shēng zé jī quǎn wú bù jīng yì

拂之为声，则鸡犬无不惊逸；

chuí zhī chí tán zé lín jiè zhī shǔ xī fǔ fú ér zhì

垂之池潭，则鳞介之属，悉俯伏而至。

yǐn shuǐ yú kōng zhōng zé chéng pù bù

引水于空中，则成瀑布；

shāo yàn ròu xūn zhī zé bó bó yān ruò shēng yún wù yún de yú dòng tíng hú zhōng zhě

烧燕肉熏之，则侼侼焉若生云雾，云得于洞庭湖中者。

sì de liú guì fēi zé yǐ cì zhī

俟得刘贵妃，则以赐之。

hǎi líng jiàn jiàn sè sè dōu dǎ diǎn duān zhèng

海陵件件色色，都打点端正。

bù xiǎng tàn shì rén lái bào shuō liú guì fēi yǐ cí shì yǐ

不想探事人来，报说：“刘贵妃已辞世矣。

hǎi líng hǎo bù tòng xī

”海陵好不痛惜。

máng chuán xià hào lìng shuō miè què sòng shí bǎ tā sǐ shī yě tái lái qiáo yī qiáo wán le xīn zhōng yī niàn

忙传下号令，说灭却宋时，把他死尸也抬来瞧一瞧，完了心中一念。

zhè cái shì shēng qián bù jié yuān yāng dài sǐ hòu kōng láo li shǎo jūn

这才是：生前不结鸳鸯带，死后空劳李少君。

shì zōng shí wéi jǐ nán yǐn fū rén wū lín dá shì yù zhì níng fū tǐ qīng qì fù chuò yuē yǎo tiǎo zhuàn dòng zhào rén

世宗时为济南尹，夫人乌林答氏，玉质凝肤，体轻气馥，绰约窈窕，转动照人。

hǎi líng wén qí měi sī yǒu yǐ tōng zhī

海陵闻其美，思有以通之。

ér wū lín dá shì duān fāng yán què wú xì kě chéng

而乌林答氏端方严悫，无隙可乘。

yī rì chuán zhǐ zhào zhī

一日，传旨召之。

shì zōng fèn fèn kàng zhǐ bù shǐ zhī qù

世宗忿忿，抗旨不使之去。

wū lín dá shì qì duì shì zōng dào qiè zhī shēn wáng zhī shēn yě

乌林答氏泣对世宗道：“妾之身，王之身也。

yī jiào bù zài qiè zhī zhì yě nìng kěn wéi shàng suǒ rǔ

一醮不再，妾之志也，宁肯为上所辱。

dì qiè bù yīng zhào zé wú jūn wáng bù chéng zhǐ zé bù chén

第妾不应召，则无君，王不承旨则不臣。

shàng zuò shì yǐ shā wáng wáng gèng hé cí yǐ miǎn

上坐是以杀王，王更何辞以免？

wǒ xíng dāng zì miǎn bù yǐ lèi wáng yě

我行当自勉，不以累王也。

shì zōng tì qì bù rěn fēn lí

”世宗涕泣，不忍分离。

wū lín dá shì yì rán jiù dào

乌林答氏毅然就道。

yī lù shàng qī qí jū yù wú yǐ wéi qíng

一路上凄其沮郁，无以为情。

xíng zhì liáng xiāng dì fāng nǎi jiāng zhōu shēn yī fú féng rèn gù mì tí shī yī shǒu yú yī jū shàng suì zì shā

行至良乡地方，乃将周身衣服，缝纫固密，题诗一首于衣裾上，遂自杀。

shī yún shì tài fān rú zhǎng jūn xīn hěn shì láng

诗云：世态翻如掌，君心狠似狼。

xiōng kuáng tú kuài lè yín nì miè gāng cháng

凶狂图快乐，淫逆灭纲常。

wǒ sǐ shēn wú rǔ fu cún xìng yì xiāng

我死身无辱，夫存姓亦香。

gǎn láo chuán zhǐ kè chí xuè bào jūn wáng

敢劳传旨客，持血报君王。

wū lín dá shì jì sǐ shǐ zhě yǐ fù wén

乌林答氏既死，使者以讣闻。

hǎi líng wěi wèi āi shāng mìng guī qí chèn yú shì zōng

海陵伪为哀伤，命归其榇于世宗。

shì zōng fā chèn shì zhī miàn sè rú shēng xuè níng hóu wěn fǔ shī tòng dào yǐ lǐ zàng yān

世宗发榇视之，面色如生，血凝喉吻，抚尸痛悼，以礼葬焉。

hòu shì zōng zài wèi èr shí jiǔ nián bù fù lì hòu zhě yǐ wū lín dá shì zhī sǐ jié yě

后世宗在位二十九年，不复立后者，以乌林答氏之死节也。

cǐ shì hòu huà

此是后话。

què shuō hǎi líng dà jǔ nán qīn zào zhàn chuán yú jiāng shàng huǐ mín lú shè yǐ wéi cái zhǔ sǐ rén gāo yǐ wéi yóu fèi cái yòng rú ní shā shì rén mìng rú cǎo jiān

却说海陵大举南侵，造战船于江上，毁民庐舍以为材，煮死人膏以为油，费财用如泥沙，视人命如草菅。

jì fā bīng nán xià qún chén yīn wàn mín zhī jiē yuàn lì cáo guó gōng wū lù wèi dì jí wèi liáo yáng gǎi míng yōng gǎi yuán dà dìng yáo jiàng hǎi líng wèi wáng

既发兵南下，群臣因万民之嗟怨，立曹国公乌禄为帝，即位辽阳，改名雍，改元大定，遥降海陵为王。

hǎi líng wén zhī tàn dào zhèn běn yù xuē píng jiāng nán rán hòu gǎi yuán dà dìng

海陵闻之，叹道：“朕本欲削平江南，然后改元大定。

jīn rì zhī shì qǐ fēi tiān hu

今日之事，岂非天乎？

yīn chū sù suǒ shū yī zhāo róng yī tiān xià dà dìng

”因出素所书：“一着戎衣，天下大定。

gǎi yuán shì yǐ shì qún chén

”改元事以示群臣。

suì zhào zhū jiāng móu shuài shī běi hái

遂召诸将，谋帅师北还。

zhì guā zhōu zhè xi lù dū tǒng zhì yē lǜ yuán yi děng móu shì zhī jiàn rù zhàng zhōng

至瓜洲，浙西路都统制耶律元宜等谋弑之，箭入帐中。

hǎi líng yǐ wéi sòng bīng zhuī zhì

海陵以为宋兵追至。

jí shì jiàn yuē cǐ wǒ bīng yě

及视箭，曰：“此我兵也。

yù qǔ gōng hái shè

”欲取弓还射。

hū yòu zhōng yī jiàn pū de yán ān shǎo yǐn nà hé gàn lǔ bǔ xiān rèn zhī

忽又中一箭仆地，延安少尹纳合干鲁补先刃之。

shǒu zú yóu dòng suì yì shā zhī

手足犹动，遂缢杀之。

fēi pín děng shù shí rén jiē yù hài

妃嫔等数十人皆遇害。

hòu shì zōng shù hǎi líng guò è bù dàng yǒu wáng fēng tǔ bù dàng zài zhū wáng yíng yù

后世宗数海陵过恶，不当有王封土，不当在诸王茔域。

nǎi jiàng fèi wèi hǎi líng hóu fù jiàng wèi shù rén

乃降废为海陵侯，复降为庶人。

gǎi zàng yú xī nán sì shí lǐ

改葬于西南四十里。

hòu rén yǒu cí tàn yún shì shàng shuí rén bù ài sè

后人有词叹云：世上谁人不爱色？

wéi yǒu hǎi líng wú zhǐ jí

惟有海陵无止极。

wèi zēng lì mǎ xiàng wú shān dà dìng gǎi yuán kōng tàn xī

未曾立马向吴山，大定改元空叹息。

kōng tàn xī kōng tàn xī guó pò jiā wáng huí bù dé

空叹息，空叹息，国破家亡回不得。

gū shēn kè sǐ qiàn rén lián wàn gǔ chuán míng wèi nì zéi

孤身客死倩人怜，万古传名为逆贼。

Don't lose your spot.