wú yá nèi lín zhōu fù yuē
吴衙内邻舟赴约
tān huā fèi jǐn cǎi huā xīn shēn sǔn jīng shén dé sǔn yīn
贪花费尽采花心，身损精神德损阴。
quàn rǔ yù huā xiū làng cǎi fó mén dì yī jiè xié yín
劝汝遇花休浪采，佛门第一戒邪淫。
huà shuō nán sòng shí jiāng zhōu yǒu yī xiù cái xìng pān míng yù fù qīn pān lǎng céng zuò cháng shā tài shǒu gāo zhì zài jiā
话说南宋时，江州有一秀才，姓潘名遇，父亲潘朗，曾做长沙太守，高致在家。
pān yù yǐ zhōng guò shěng yuán bié le fù qīn mǎi zhōu wǎng lín ān huì shì
潘遇已中过省元，别了父亲，买舟往临安会试。
qián yī yè fù qīn mèng jiàn gǔ yuè qí cǎi sòng yī zhuàng yuán biǎn é jìn mén biǎn shàng zhèng zhù pān yù xìng míng
前一夜，父亲梦见鼓乐旗彩，送一状元扁额进门，扁上正注潘遇姓名。
zǎo qǐ huàn ér zi shuō zhī
早起唤儿子说知。
pān yù dà xǐ yǐ wéi qīng wéi shǒu jié wú yí
潘遇大喜，以为青闱首捷无疑。
yí lù qù gāo gē chàng yǐn qíng huái kāi fā
一路去高歌畅饮，情怀开发。
bù yī rì dào le lín ān xún mì xià chǔ dào yí gè xiǎo xiǎo rén jiā
不一日，到了临安，寻觅下处，到一个小小人家。
zhǔ wēng xiāng yíng wèn xiàng gōng kě xìng pān me
主翁相迎，问：“相公可姓潘么？
pān yù dào rán yě zú xià hé yǐ zhī zhī
”潘遇道：“然也，足下何以知之？
zhǔ wēng dào yè lái mèng jiàn tǔ dì gōng gōng shuō dào jīn kē zhuàng yuán xìng pān míng rì wǔ kè dào cǐ nǐ kě xiǎo xīn yíng jiē
”主翁道：“夜来梦见土地公公说道：‘今科状元姓潘，明日午刻到此，你可小心迎接。
xiàng gōng zhèng yīng qí zhào
’相公正应其兆。
ruò bù xián hán shè jiǎn màn jiù zài cǐ xià tà hé rú
若不嫌寒舍简慢，就在此下榻何如？
pān yù dào ruò guǒ yǒu cǐ shì fáng jià zì dāng bèi fèng
潘遇道：“若果有此事，房价自当倍奉。
jí lìng jiā rén bān yùn xíng lǐ dào qí jiā tíng sù
”即令家人搬运行李到其家停宿。
zhǔ rén yǒu nǚ nián fāng èr bā pō yǒu zī sè
主人有女年方二八，颇有姿色。
tīng de fù qīn shuō qí mèng zhào dào pān láng yǒu zhuàng yuán zhī fēn zài chuāng xià tōu qū yòu jiàn tā yí róng jùn yǎ xīn huái qì mù wú yáo tōng kuǎn
听得父亲说其梦兆，道潘郎有状元之分，在窗下偷觑，又见他仪容俊雅，心怀契慕，无繇通款。
yī rì pān shēng yīn qǔ yàn shuǐ ǒu rán tóng zǐ bù zài zì wǎng chú fáng qià yǔ zhǔ rén zhī nǚ xiàng jiàn
一日，潘生因取砚水，偶然童子不在，自往厨房，恰与主人之女相见。
qí nǚ yī xiào ér bì zhī
其女一笑而避之。
pān shēng hún bù fù tǐ suì jiāng jīn jiè zhǐ èr méi yù zān yī zhī zhǔ fù tóng ér qū kōng zhì yì cǐ nǚ kěn qiú yōu huì
潘生魂不附体，遂将金戒指二枚、玉簪一只，嘱付童儿，觑空致意此女，恳求幽会。
cǐ nǚ xīn rán lǐng shòu jiě yāo jiān xiù náng xiāng dá
此女欣然领受，解腰间绣囊相答。
yuē yǐ fù qīn chū wài qīn fù shū zhāi
约以父亲出外，亲赴书斋。
yī lián shù rì pān shēng wàng yǎn jiāng chuān wèi de qí biàn
一连数日，潘生望眼将穿，未得其便。
zhí zhì chǎng shì yǐ bì zhǔ wēng zhì bēi jié láo
直至场事已毕，主翁治杯节劳。
yǐn zhì gēng shēn zhǔ wēng dà zuì
饮至更深，主翁大醉。
pān shēng fāng yù jiù qǐn hū wén qīng qīng kòu mén zhī shēng qǐ ér shì zhī nǎi cǐ nǚ yě
潘生方欲就寝，忽闻轻轻叩门之声，启而视之，乃此女也。
bù jí jiāo yán pěng jìn shū zhāi chéng qí yún yǔ shí fēn huān ài
不及交言，捧进书斋，成其云雨，十分欢爱。
yuē yǐ chéng míng zhī hòu dāng qǔ wèi cè shì
约以成名之后，当娶为侧室。
shì yè pān lǎng zài jiā fù mèng xiàng shí gǔ yuè qí cǎi yíng zhuàng yuán biǎn é guò qí mén ér qù
是夜，潘朗在家，复梦向时鼓乐旗彩，迎状元匾额过其门而去。
pān lǎng mèng zhōng huàn yún cǐ nǎi wǒ jiā qí biǎn
潘朗梦中唤云：“此乃我家旗匾。
sòng biǎn zhě dá yún fēi shì
”送匾者答云：“非是。
pān lǎng zhuī ér kàn zhī guǒ rán yòu yī xìng míng yǐ
”潘朗追而看之，果然又一姓名矣。
sòng biǎn zhě yún jīn kē zhuàng yuán hé shì rǔ zi pān yù yīn zuò le qī xīn zhī shì tiān dì mìng xuē qù qián chéng lìng huàn yī rén yě
送匾者云：“今科状元合是汝子潘遇，因做了欺心之事，天帝命削去前程，另换一人也。
pān lǎng jīng xǐng jiāng xìn jiāng yí
”潘朗惊醒，将信将疑。
wèi jǐ jiē xiǎo pān lǎng yuè dēng kē jì zhuàng yuán guǒ shì mèng zhōng suǒ yíng biǎn shàng xìng míng qí zi luò dì
未几揭晓，潘朗阅登科记，状元果是梦中所迎匾上姓名，其子落第。
dài qí guī ér kòu zhī pān yù dǐ lài bù guò zhǐ de shí shuō
待其归而叩之，潘遇抵赖不过，只得实说。
fù zǐ tàn jiē bù yǐ
父子叹嗟不已。
pān yù guò le suì yú xīn niàn cǐ nǚ qiǎn rén chí jīn bó wǎng pìn zhī zé cǐ nǚ yǐ shì tā rén yǐ xīn zhōng shèn shì ào huǐ
潘遇过了岁余，心念此女，遣人持金帛往聘之，则此女已适他人矣，心中甚是懊悔。
hòu lái lián zǒu shù kē bù dì yù yù ér zhōng
后来连走数科不第，郁郁而终。
yīn tān piàn kè huān yú jǐng wù què zhōng shēn fù guì yuán
因贪片刻欢娱景，误却终身富贵缘。
shuō huà de yī nǐ shuō gǔ lái cái zǐ jiā rén wǎng wǎng sī xié huān hǎo hòu lái fū róng qī guì fǎn chéng měi tán tiān gōng dà suàn pán rú hé yòu chā cuò le
说话的，依你说，古来才子佳人，往往私谐欢好，后来夫荣妻贵，反成美谈，天公大算盘，如何又差错了？
kàn guān yǒu suǒ bù zhī
看官有所不知。
dà fán xíng jiān mài qiào huài rén zhōng shēn míng jié qí guò fēi xiào ruò shì wǔ bǎi nián qián hé wéi fū fù yuè xià lǎo chì shéng jì zú bù lùn yōu qī míng pèi zǒng shì qián yuán pàn dìng bù kuī xíng zhǐ
大凡行奸卖俏，坏人终身名节，其过非校若是五百年前合为夫妇，月下老赤绳系足，不论幽期明配，总是前缘判定，不亏行止。
tīng zài xià zài shuō yī jiàn gù shì yě chū zài sòng cháo què shì shén zōng huáng dì nián jiān yǒu yī wèi guān rén xìng wú míng dù biàn jīng rén shì jìn shì chū shēn chú shòu cháng shā fǔ tōng pàn
听在下再说一件故事，也出在宋朝，却是神宗皇帝年间，有一位官人，姓吴名度，汴京人氏，进士出身，除授长沙府通判。
fū rén lín shì shēng de yī wèi yá nèi dān huì gè yàn zì nián fāng yī shí liù suì yī biǎo rén cái fēng liú xiāo sǎ
夫人林氏，生得一位衙内，单讳个彦字，年方一十六岁，一表人才，风流潇洒。
zì yòu dú shū guǎng tōng jīng shǐ yín shī zuò fù jiàn jiàn jiē néng
自幼读书，广通经史，吟诗作赋，件件皆能。
gèng yǒu yī jiàn yì chù nǐ dào shì shèn yì chù
更有一件异处，你道是甚异处？
zhè děng yí gè qīng biāo rén wù què chī de dōng xī měi rì yào chī sān shēng mǐ fàn èr jīn duō ròu shí yú jīn jiǔ
这等一个清标人物，却吃得东西，每日要吃三升米饭，二斤多肉，十余斤酒。
qí wài yǐn zhuàn bù suàn
其外饮馔不算。
zhè hái shì wú fǔ yǐn kǒng tā shāng shí zhuó zhōng dìng xià de guī ju
这还是吴府尹恐他伤食，酌中定下的规矩。
ruò lùn qǐ wú yá nèi zhǐ suàn zuò bàn jī bàn bǎo wèi néng chèn xīn xiàng yì
若论起吴衙内，只算做半饥半饱，未能趁心像意。
shì nián sān yuè jiān wú tōng pàn rèn mǎn shēng xuǎn yáng zhōu fǔ yǐn
是年三月间，吴通判任满，升选扬州府尹。
bǐ chù lì shū chāi yì dài lǐng mǎ chuán zhí zhì cháng shā yíng jiē
彼处吏书差役带领马船，直至长沙迎接。
wú dù jí rì shōu shí xíng zhuāng cí bié liáo yǒu qǐ chéng
吴度即日收拾行装，辞别僚友起程。
xià le mǎ chuán yī lù shùn fēng shùn shuǐ
下了马船，一路顺风顺水。
fēi zhǐ yī rì jiāng jìn jiāng zhōu
非止一日，将近江州。
xī rì bái lè tiān zèng shāng fù pí pá xíng yún jiāng zhōu sī mǎ qīng shān shī
昔日白乐天赠商妇《琵琶行》云：“江州司马青衫湿。
biàn shì zhè gè dì fāng
”便是这个地方。
wú fǔ yǐn chuán shàng zhèng yáng zhe mǎn fān zhōng liú wěn dù
吴府尹船上正扬着满帆，中流稳度。
shū hū zhī jiān kuáng fēng dǒu zuò nù tāo xiōng yǒng xiǎn xiē r xiān fān
倏忽之间，狂风陡作，怒涛汹涌，险些儿掀翻。
mò shuō wú fǔ yǐn hé fū rén men huāng zhāng biàn shì gāo shī duò gōng wú bù shī sè jí máng shōu fān lǒng àn
莫说吴府尹和夫人们慌张，便是篙师舵工无不失色，急忙收帆拢岸。
zhǐ yǒu sì wǔ lǐ jiāng miàn yě zhēng le liǎng gè shí chén
只有四五里江面，也挣了两个时辰。
huí gù jiāng zhōng wǎng lái chuán zhī nà yī zhī shàng bù shǒu máng jiǎo luàn qiú shén xǔ yuàn zhèng dé dào àn biàn xiè tiān bù jìn le
回顾江中往来船只，那一只上不手忙脚乱，求神许愿，挣得到岸，便谢天不尽了。
zhè lǐ wú fǔ yǐn mǎ chuán zhì le àn páng pāo máo jì lǎn
这里吴府尹马船至了岸旁，抛锚系缆。
nà biān yǐ xiān yǒu yī zhī guān chuán tíng bó
那边已先有一只官船停泊。
liǎng xià xiāng gé yuē yǒu shí shù zhàng yuǎn
两下相隔约有十数丈远。
zhè guān chuán cāng mén shàng lián r bàn juǎn xià biān zhàn zhe yí gè zhōng nián fù rén yí gè měi mào nǚ zǐ
这官船舱门上帘儿半卷，下边站着一个中年妇人，一个美貌女子。
bèi hòu yòu shì lì sān sì gè yā huán
背后又侍立三四个丫鬟。
wú yá nèi zài cāng zhōng lián nèi zǎo yǐ qiáo jiàn
吴衙内在舱中帘内，早已瞧见。
nà nǚ zǐ guǒ rán shēng de jiāo yàn
那女子果然生得娇艳。
zěn jiàn de
怎见得？
yǒu shī wèi zhèng qiū shuǐ wèi shén yù wèi gǔ fú róng rú miàn liǔ rú méi
有诗为证：秋水为神玉为骨，芙蓉如面柳如眉。
fēn míng yuè diàn yáo chí nǚ bù xìn rén jiān yǒu yì zī
分明月殿瑶池女，不信人间有异姿。
wú yá nèi kàn le bù jué hún piāo shén dàng hèn bù dé jiù fēi dào tā shēn biān lǒu zài huái zhōng zhǐ shì gé zhe xǔ duō lù kàn de bù shí fēn jiào qiē
吴衙内看了，不觉魂飘神荡，恨不得就飞到他身边，搂在怀中，只是隔着许多路，看得不十分较切。
xīn shēng yī jì xiàng wú fǔ yǐn dào diē diē hé bù jiào shuǐ shǒu yí qù bāng zài zhè zhǐ chuán shàng
心生一计，向吴府尹道：“爹爹，何不教水手移去，帮在这只船上？
dào yě ān wěn
到也安稳。
wú fǔ yǐn yī zhe yá nèi fēn fù shuǐ shǒu yí chuán
”吴府尹依着衙内，分付水手移船。
shuǐ shǒu bù gǎn dài màn qǐ máo jiě lǎn chēng jìn nà zhǐ chuán páng
水手不敢怠慢，起锚解缆，撑近那只船旁。
wú yá nèi zhǐ wàng bāng guò le chuán biān xì xì bǎo kàn
吴衙内指望帮过了船边，细细饱看。
shéi zhī cái bàng guò qù biàn yǎn shàng cāng mén bǎ wú yá nèi yī tuán gāo xìng zhí lěng dàn dào jiǎo zhǐ jiān shàng
谁知才傍过去，便掩上舱门，把吴衙内一团高兴，直冷淡到脚指尖上。
nǐ dào nà chuán zhōng shì shèn guān yuán
你道那船中是甚官员？
xìng shèn míng shuí
姓甚名谁？
nà guān rén xìng hè míng zhāng zǔ guàn jiàn kāng rén shì yě zēng zhōng guò jìn shì
那官人姓贺名章，祖贯建康人氏，也曾中过进士。
qián rèn qián táng xiàn wèi xīn rèn jīng zhōu sī hù dài lǐng jiā juàn qián qù fù rèn yì wèi zǔ fēng zàn zhù jiāng zhōu
前任钱塘县尉，新任荆州司户，带领家眷前去赴任，亦为阻风，暂驻江州。
sān fǔ shì tā tóng nián shùn biàn jìn chéng bài wàng qù le gù cǐ jiā juàn kāi zhe cāng mén xián wán
三府是他同年，顺便进城拜望去了，故此家眷开着舱门闲玩。
zhōng nián de biàn shì fū rén jīn shì měi mào nǚ zǐ nǎi nǚ ér xiù é
中年的便是夫人金氏，美貌女子乃女儿秀娥。
yuán lái hè sī hù méi yǒu ér zi zhǐ de zhè xiù é xiǎo jiě
元来贺司户没有儿子，止得这秀娥小姐。
nián cái shí wǔ zhēn yǒu chén yú luò yàn zhī róng bì yuè xiū huā zhī mào
年才十五，真有沉鱼落雁之容，闭月羞花之貌。
nǚ gōng zhēn zhǐ bǎi líng bǎi lì bù jiào zì néng
女工针指，百伶百俐，不教自能。
jiān zhī yòu shí hè sī hù céng yán shī jiào guò dú shū shí zì xiě zuò jù gāo
兼之幼时贺司户曾延师教过，读书识字，写作俱高。
hè sī hù fū fù yīn shì dú yǎng nǚ r zhōng ài shèng rú zhēn bǎo yào zhuì gè kuài xù nán hu qí pèi shàng wèi xǔ rén
贺司户夫妇因是独养女儿，钟爱胜如珍宝，要赘个快婿，难乎其配，尚未许人。
dāng xià mǔ zǐ zhèng zài cāng mén kǒu guān kàn zhèi xiē chuán zhī huāng luàn què jiàn wú fǔ yǐn mǎ chuán bāng shàng lái fū rén jí jiào yā huán xià lián yǎn mén jìn qù
当下母子正在舱门口观看这些船只慌乱，却见吴府尹马船帮上来，夫人即教丫鬟下帘掩门进去。
wú fǔ yǐn shì shì lù shàng rén biàn lìng rén wèn shì hé chǔ guān fǔ
吴府尹是仕路上人，便令人问是何处官府。
bù yī shí huí bào shuō shì jīng zhōu sī hù xìng hè huì zhāng jīn qù shàng rèn
不一时回报说：“是荆州司户，姓贺讳章，今去上任。
wú fǔ yǐn duì fū rén dào cǐ rén xī nián zhì jīng yìng shì yǔ wǒ yǒu jiāo
”吴府尹对夫人道：“此人昔年至京应试，与我有交。
xiàng wèi qián táng xiàn wèi bù dào yě shēng qiān le
向为钱塘县尉，不道也升迁了。
jì zài cǐ xiāng yù lǐ hé bài fǎng
既在此相遇，礼合拜访。
jiào cóng rén qǔ tiè r guò qù chuán bào
”教从人取帖儿过去传报。
cóng rén yòu bǐng dào nà chuán shàng shuō hè ye jìn chéng bài kè wèi huí
从人又禀道：“那船上说，贺爷进城拜客未回。
zhèng shuō jiān chuán tóu shàng yòu bào dào hè ye yǐ lái le
”正说间，船头上又报道：“贺爷已来了。
wú fǔ yǐn jiào qǔ gōng fú chuān zhe zài cāng zhōng wàng qù hè sī hù zuò zhe yī chéng sì rén jiào bèi hòu gēn suí xǔ duō rén cóng
”吴府尹教取公服穿着，在舱中望去，贺司户坐着一乘四人轿，背后跟随许多人从。
yuán lái hè sī hù qù bài sān fǔ bù xiǎng nà sān fǔ shù rì qián dīng yōu qù le suǒ yǐ lái de shén kuài
元来贺司户去拜三府，不想那三府数日前丁忧去了，所以来得甚快。
tái dào chuán biān xià jiào kàn jiàn yòu yǒu yī zhī zuò chuán xīn nèi yě àn zhuǎn bù zhī shì hé shǐ kè
抬到船边下轿，看见又有一只座船，心内也暗转：“不知是何使客？
zǒu rù cāng zhōng fāng dài wèn shǒu xià rén wú fǔ yǐn tiè r zǎo yǐ dì jìn
走入舱中，方待问手下人，吴府尹帖儿早已递进。
hè sī hù kàn ba jí jiào xiāng qǐng
贺司户看罢，即教相请。
qià hǎo cāng mén xiāng duì zǒu guò lái jiù shì
恰好舱门相对，走过来就是。
jiàn lǐ yǐ bì gè xù jiān kuò hán wēn
见礼已毕，各叙间阔寒温。
chī guò liǎng bēi chá wú fǔ yǐn qǐ shēn zuò bié
吃过两杯茶，吴府尹起身作别。
bù yī shí hè sī hù huí bài
不一时，贺司户回拜。
wú fǔ yǐn kuǎn liú xiǎo zhuó huàn chū yá nèi xiāng jiàn mìng zuò yú páng
吴府尹款留小酌，唤出衙内相见，命坐于旁。
hè sī hù yīn zì jǐ wú zi guān jiàn wú yàn yí biǎo chāo qún qì zhì wēn yǎ xiān yǒu sì wǔ fēn huān xǐ
贺司户因自己无子，观见吴彦仪表超群，气质温雅，先有四五分欢喜。
jí zhì wèn xiē gǔ jīn shū shǐ què yòu yìng dá rú liú
及至问些古今书史，却又应答如流。
hè sī hù yù jiā qǐ jìng chēng zàn bù jué àn dào cǐ zǐ rén cái xué shi jìn shì kě rén
贺司户愈加起敬，称赞不绝，暗道：“此子人才学识，尽是可人。
ruò de tā wèi xù yǔ nǚ ér qià hǎo zhèng shì yī duì
若得他为婿，与女儿恰好正是一对。
dàn tā jū biàn jīng wǒ zhù jiàn kāng liǎng dì xiāng xuán wǎng lái yáo yuǎn nán hǎo chéng ǒu shēn wéi kě xī
但他居汴京，我住建康，两地相悬，往来遥远，难好成偶，深为可惜。
cǐ nǎi hè sī hù xīn nèi zhī shì què shì shuō bu chū de huà
”此乃贺司户心内之事，却是说不出的话。
wú fǔ yǐn wèn dào lǎo xiān shēng yǒu jǐ wèi gōng zǐ
吴府尹问道：“老先生有几位公子？
hè sī hù dào shí bù xiāng mán zhǐ yǒu xiǎo nǚ yī rén shàng wú zǐ sì
贺司户道：“实不相瞒，止有小女一人，尚无子嗣。
wú yá nèi yě àn xiǎng dào shì lái zhè měi mào nǚ zǐ bì dìng shì le kàn lái nián jì yǔ wǒ xiāng fǎng ruò qiú dé wèi fù píng shēng zú yǐ
”吴衙内也暗想道：“适来这美貌女子，必定是了，看来年纪与我相仿，若求得为妇，平生足矣。
dàn tā zhǐ yǒu cǐ nǚ liào bì bù kěn yuǎn jià shuō yě tú rán
但他止有此女，料必不肯远嫁，说也徒然。
yòu xiǎng dào mò shuō qiú tā wèi fù jīn yào zài jiàn yī miàn yě bù néng gōu le
”又想道：“莫说求他为妇，今要再见一面，也不能勾了。
zěn zuò nèn bān chī xiǎng
怎做恁般痴想。
wú fǔ yǐn tīng de hè sī hù shàng méi yǒu zi nǎi dào yuán lái lǎo xiān shēng hái wú lìng láng cǐ yì bù kě shǎo zhī shì
”吴府尹听得贺司户尚没有子，乃道：“原来老先生还无令郎，此亦不可少之事。
xū guǎng zhì jī qiè yǐ tú shēng yù biàn hǎo
须广置姬妾，以图生育便好。
hè sī hù dào duō chéng zhǐ jiào xué shēng jiāng lái yì yǒu cǐ yì
”贺司户道：“多承指教，学生将来亦有此意。
bǐ cǐ tán lùn bù jué gēng shēn fāng zhǐ
彼此谈论，不觉更深方止。
lín bié shí wú fǔ yǐn dào tǎng jīn wǎn fēng xī míng chén jí xíng kǒng bù jí xiāng cí le
临别时，吴府尹道：“傥今晚风息，明晨即行，恐不及相辞了。
hè sī hù dào xiāng bié yǐ jiǔ hòu huì wú qī hái qiú zài tán yī rì
”贺司户道：“相别已久，后会无期，还求再谈一日。
dào ba huí dào zì jǐ chuán zhōng
”道罢，回到自己船中。
fū rén xiǎo jiě dōu hái wèi wò bǐng zhú yǐ dài
夫人小姐都还未卧，秉烛以待。
hè sī hù jiǔ yǐ bàn hān xiàng fū rén shuō qǐ wú fǔ yǐn gāo qíng hòu yì yòu kuā yáng wú yá nèi qīng nián měi mào xué wèn guǎng bó xǔ duō hǎo chù jiāng lái bì shì gè dà qì míng rì yào shè xí qǐng tā fù zǐ
贺司户酒已半酣，向夫人说起吴府尹高情厚谊，又夸扬吴衙内青年美貌，学问广博，许多好处，将来必是个大器，明日要设席请他父子。
yīn yǒu nǚ ér zài páng bù hǎo shuō chū yì yù yào tā wèi xù zhè yī duàn qíng lái
因有女儿在旁，不好说出意欲要他为婿这一段情来。
nà xiǎo de xiù é tīng le biàn huái zhe ài mù zhī niàn
那晓得秀娥听了，便怀着爱慕之念。
zhì cì rì fēng làng zhuǎn jué kuáng dà jiāng miàn shàng yī wàng qù yān shuǐ mí méng làng tou tuī qǐ yuē yǒu èr sān zhàng gāo wéi wén péng pài zhī shēng
至次日，风浪转觉狂大，江面上一望去，烟水迷蒙，浪头推起约有二三丈高，惟闻澎湃之声。
wǎng lái yào yī zhī chuán r zuò yàng què yě méi yǒu
往来要一只船儿做样，却也没有。
wú fǔ yǐn zhǐ de zhù xià
吴府尹只得住下。
hè sī hù qīng zǎo jiù sòng qǐng tiě yāo tā fù zǐ fù zhuó
贺司户清早就送请帖，邀他父子赴酌。
nà wú yá nèi jì guà zhe hè xiǎo jiě yī yè wò bù ān wěn
那吴衙内记挂着贺小姐，一夜卧不安稳。
zǎo shàng hè sī hù xiāng yāo zhèng shì yà ěr dāng zhāo ba bù néng dào tā chuán zhōng xī tú zài dé yī qū
早上贺司户相邀，正是穵耳当招，巴不能到他船中，希图再得一觑。
zhè wú fǔ yǐn bú huì còu qù dào shì fù zǐ bù hǎo qí rǎo hè sī hù
这吴府尹不会凑趣，道是父子不好齐扰贺司户。
zhì wǔ hòu dú zì guò qù tì ér zi xiě tiè cí xiè
至午后独自过去，替儿子写帖辞谢。
wú yá nèi nán hǎo shuō de hǎo bù qì nǎo
吴衙内难好说得，好不气恼。
xìng xǐ hè sī hù bù tīng zài sān chāi rén xiāng qǐng
幸喜贺司户不听，再三差人相请。
wú yàn bù gǎn zì zhuān yòu qǐng le fù mìng fāng cái tuō huàn fú shì guò chuán xiāng jiàn rù zuò yǐn jiǔ
吴彦不敢自专，又请了父命，方才脱换服饰，过船相见，入坐饮酒。
zǎo jīng dòng hòu cāng hè xiǎo jiě qiāo qiāo zǒu zhì zhē táng hòu mén fèng zhōng zhāng wàng
早惊动后舱贺小姐，悄悄走至遮堂后，门缝中张望。
nà wú yá nèi zhuāng shù zhěng qí bǐ píng rì yù jiā fēng cǎi piāo yì
那吴衙内妆束整齐，比平日愈加丰采飘逸。
zěn jiàn de
怎见得？
yě yǒu shī wèi zhèng hé láng jùn qiào yán rú fěn xún lìng fēng liú zuò yǒu xiāng
也有诗为证：何郎俊俏颜如粉，荀令风流坐有香。
ruò yǔ pān shēng tóng guò shì bù zhī zhì guǒ xiàng shuí bàng
若与潘生同过市，不知掷果向谁傍？
hè xiǎo jiě kàn jiàn wú yá nèi zhè biǎo rén wù bù jué dòng le sī xīn xiǎng dào zhè yá nèi guǒ rán fēng liú jùn yǎ wǒ ruò jià de zhè bān gè zhàng fū biàn xīn mǎn yì zú le
贺小姐看见吴衙内这表人物，不觉动了私心，想道：“这衙内果然风流俊雅，我若嫁得这般个丈夫，便心满意足了。
zhǐ shì zěn hǎo zài diē mā miàn qián qǐ chǐ
只是怎好在爹妈面前启齿？
chú fēi tā jiā lái xiāng qiú cái hǎo
除非他家来相求才好。
dàn wǒ biàn zài sī xiǎng wú yá nèi rú hé xiǎo de
但我便在思想，吴衙内如何晓得？
yù dài yuē tā miàn huì zěn nài diē mā jù zài yī chù liǎng biān chuán shàng ěr mù yòu guǎng méi tǎo gè kōng chù
欲待约他面会，怎奈爹妈俱在一处，两边船上，耳目又广，没讨个空处。
yǎn jiàn de nán jiù zhǐ suǒ bà xiū
眼见得难就，只索罢休。
xīn nèi suī rú cǐ zhuǎn niàn nà shuāng yǎn què jǐn jǐn qù dìng wú yá nèi
心内虽如此转念，那双眼却紧紧觑定吴衙内。
dà fán rén qǐ le ài niàn zǒng yǒu shí fēn chǒu chù jù rèn zuò měi chù
大凡人起了爱念，总有十分丑处，俱认作美处。
hé kuàng wú yá nèi běn lái fēng liú zì rán zhuǎn pàn shēng zī yù jué kě ài
何况吴衙内本来风流，自然转盼生姿，愈觉可爱。
yòu xiǎng dào jīn fān cuò guò cǐ rén hòu lái zǒng pèi gè háo jiā huàn shì kǒng wèi bì yǒu cǐ cái mào jiān quán
又想道：“今番错过此人，后来总配个豪家宦室，恐未必有此才貌兼全。
zuǒ sī yòu xiǎng bǎ cháng zi dōu xiǎng duàn le yě méi gè jì cè yǔ tā xiāng huì
”左思右想，把肠子都想断了，也没个计策，与他相会。
xīn xià fán nǎo dào zǒu qù zuò xia
心下烦恼，倒走去坐下。
xí hái wèi nuǎn qià xiàng yǒu rén tuī qǐ shēn de yì bān liǎng zhǐ jiǎo yòu zǎo dào píng mén hòu zhāng wàng
席还未暖，恰像有人推起身的一般，两只脚又早到屏门后张望。
kàn le yī huí yòu zhuǎn shēn qù zuò
看了一回，又转身去坐。
bù shàng chī yī wǎn chá de gōng fū què yòu zǒu lái guān kàn yóu rú zǒu mǎ dēng yì bān qǐng kè jǐ gè pán xuán hèn bù dé sān sì bù niǎn zhì wú yá nèi shēn biān bǎ ài mù zhī qíng yī yī xì qìng
不上吃一碗茶的工夫，却又走来观看，犹如走马灯一般，顷刻几个盘旋，恨不得三四步撵至吴衙内身边，把爱慕之情，一一细罄。
shuō huà de wǒ qiě wèn nǐ zài hòu cāng zhōng fēi zhǐ hè xiǎo jiě yī rén xū yǒu fū rén yā huán děng bèi nán dào zhè bān zháo mí guāng jǐng qǐ bù yào kàn chū pò zhàn
说话的，我且问你，在后舱中非止贺小姐一人，须有夫人丫鬟等辈，难道这般着迷光景，岂不要看出破绽？
kàn guān yǒu gè yuán gù
看官，有个缘故。
zhǐ yīn fū rén píng sù yǒu jiàn máo bìng gāng dào wǔ jiān biàn yào shú shuì yī jiào zhè shí zhèng zài shuì xiāng bù dé gōng fū
只因夫人平素有件毛病，刚到午间，便要熟睡一觉，这时正在睡乡，不得工夫。
nà yā tou men bā bù dé fū rén xiǎo jiě bù lái hū huàn bèi dì zì qù dǎ huǒ zuò yuè shuí gè guǎn zhè yàng xián zhàng
那丫头们巴不得夫人小姐不来呼唤，背地自去打伙作乐，谁个管这样闲帐？
wèi cǐ bìng wú rén zhī jué
为此并无人知觉。
shǎo qǐng fū rén shuì xǐng xiù é zhǐ de nài zhù shuāng jiǎo mèn zuò dāi xiǎng
少顷，夫人睡醒，秀娥只得耐住双脚，闷坐呆想。
zhèng shì xiāng sī xiāng jiàn zhī hé rì
正是：相思相见知何日？
cǐ shí cǐ jì nán wéi qíng
此时此际难为情。
qiě shuō wú yá nèi shēn suī zuò yú xí jiān xīn què guà zài cāng hòu bú zhù tōu yǎn qiáo kàn
且说吴衙内身虽坐于席间，心却挂在舱后，不住偷眼瞧看。
jiàn píng mén jǐn bì háo wú yǐng xiǎng àn tàn dào hè xiǎo jiě wǒ tè wèi nǐ ér lái bù néng zài jiàn yī miàn hé yuán fēn qiǎn bó rú cǐ
见屏门紧闭，毫无影响，暗叹道：“贺小姐，我特为你而来，不能再见一面，何缘分浅薄如此。
yàng yàng bù lè lián jiǔ yě lǎn de qù yǐn
”怏怏不乐，连酒也懒得去饮。
dǐ mù xí sàn guī dào zì jǐ chuán zhōng méi qíng méi xù biàn xiàng chuáng shàng hé yī ér wò
抵暮席散，归到自己船中，没情没绪，便向床上和衣而卧。
zhè lǐ sī hù sòng le wú fǔ yǐn fù zǐ guò chuán qǐng fū rén nǚ ér dào zhōng cāng yè fàn
这里司户送了吴府尹父子过船，请夫人女儿到中舱夜饭。
xiù é yī xīn yì zhe wú yá nèi zuò zài páng biān bù yán bù yǔ rú zuì rú chī jiǔ yě bù zhān yī dī zhù yě bù dòng yī dòng
秀娥一心忆着吴衙内，坐在旁边，不言不语，如醉如痴，酒也不沾一滴，箸也不动一动。
fū rén kàn le zhè gè mú yàng máng wèn dào r wéi shèn yī háo dōng xī bù chī zhǐ shì dāi zuò
夫人看了这个模样，忙问道：“儿，为甚一毫东西不吃，只是呆坐？
lián wèn jǐ shēng xiù é fāng dá dào shēn zi yǒu xiē bù hǎo chī bu xià
”连问几声，秀娥方答道：“身子有些不好，吃不下。
sī hù dào jì rán bù zì zài xiān qù shuì ba
”司户道：“既然不自在，先去睡罢。
fū rén biàn qǐ shēn jiào yā huán zhǎng dēng sòng tā shuì xià fāng cái chū qù
”夫人便起身，叫丫鬟掌灯，送他睡下，方才出去。
tíng le yī huí fū rén yòu lái kàn qū yī fān cuī yā huán chī le yè fàn jìn lái dǎ pù xiāng bàn
停了一回，夫人又来看觑一番，催丫鬟吃了夜饭，进来打铺相伴。
xiù é shuì zài zhàng zhōng fān lái fù qù nà lǐ shuì de zháo
秀娥睡在帐中，翻来覆去那里睡得着。
hū wén cāng wài yǒu yín yǒng zhī shēng cè ěr tīng shí nǎi shì wú yá nèi de shēng yīn
忽闻舱外有吟咏之声，侧耳听时，乃是吴衙内的声音。
qí shī yún tiān yá yóu yǒu mèng duì miàn qǐ wú yuán
其诗云：天涯犹有梦，对面岂无缘？
mò dào huān yú zàn hái qī méng shì jiān
莫道欢娱暂，还期盟誓坚。
xiù é tīng ba bù shèng huān xǐ dào wǒ xiǎng le yī rì wú jì jiàn tā yī miàn
秀娥听罢，不胜欢喜道：“我想了一日，无计见他一面。
rú jīn zài wài yín shī qǐ fēi tiān fù liáng yuán
如今在外吟诗，岂非天付良缘。
liào cǐ gēng shēn rén jìng wú rén zhī jué zhèng hǎo yǔ tā xiāng huì
料此更深人静，无人知觉，正好与他相会。
yòu kǒng yā huán men wèi shuì lián hū shù shēng jù bù dā yìng liàng yǐ shú shuì
”又恐丫鬟们未睡，连呼数声，俱不答应，量已熟睡。
jí pī yī qǐ shēn jiāng cán dēng tiāo de liàng liàng de qīng qīng bǎ cāng mén tuī kāi
即披衣起身，将残灯挑得亮亮的，轻轻把舱门推开。
wú yá nèi qià rú zài mén shǒu shǒu hòu de yì bān mén qǐ chù biàn zuān rù lái liǎng shǒu lǒu bào
吴衙内恰如在门首守候的一般，门启处便钻入来，两手搂抱。
xiù é yòu jīng yòu xǐ
秀娥又惊又喜。
rì jiān xǔ duō xiǎng niàn zhī qíng yě bù xiá sù shuō
日间许多想念之情，也不暇诉说。
lián cāng mén yě bù céng bì shang xiāng wēi xiāng bào jiě yī jiù qǐn chéng qí yún yǔ
连舱门也不曾闭上，相偎相抱，解衣就寝，成其云雨。
zhèng zài hān měi shēn chù zhī jiàn yā huán qǐ lái jiě shǒu hǎn dào bù hǎo le cāng mén yǐ kāi xiǎng bì yǒu zéi
正在酣美深处，只见丫鬟起来解手，喊道：“不好了，舱门已开，想必有贼。
jīng dòng hé chuán de rén dōu dào cāng mén kǒu guān kàn
”惊动合船的人，都到舱门口观看。
sī hù yǔ fū rén tuī mén jìn lái jiào yā huán diǎn huǒ xún mì
司户与夫人推门进来，教丫鬟点火寻觅。
wú yá nèi huāng zuò yī duī jiào dào xiǎo jiě zěn me chù
吴衙内慌做一堆，叫道：“小姐，怎么处？
xiù é dào bú yào zháo máng nǐ zhǐ duǒ zài chuáng shàng liào rán bù xún dào cǐ
”秀娥道：“不要着忙，你只躲在床上，料然不寻到此。
dài wǒ dǎ fā tā men chū qù sòng nǐ guò chuán
待我打发他们出去，送你过船。
gāng chōu shēn xià chuáng bù xiǎng yā huán zhào jiàn le wú yá nèi de xié r nǎi dào zéi de xié yě zài cǐ xiǎng duǒ zài chuáng shàng
”刚抽身下床，不想丫鬟照见了吴衙内的鞋儿，乃道：“贼的鞋也在此，想躲在床上。
sī hù fū qī biàn lái sōu kàn
”司户夫妻便来搜看。
xiù é tuī zhù lián jiào méi yǒu
秀娥推住，连叫没有。
nà lǐ kěn tīng xiàng chuáng shàng sōu chū wú yá nèi
那里肯听，向床上搜出吴衙内。
xiù é zhǐ jiào de kǔ yě
秀娥只叫得“苦也”。
sī hù dào pǒ nài zhè sī zěn lái diǎn wū wǒ jiā
司户道：“叵耐这厮，怎来点污我家？
fū rén biàn shuō diào qǐ kǎo dǎ
”夫人便说：“吊起拷打。
sī hù dào yě bú yào dǎ jìng piē rù jiāng lǐ qù ba
”司户道：“也不要打，竟撇入江里去罢。
jiào liǎng gè shuǐ shǒu dǎ tóu káng jiǎo tái jiāng chū qù
”教两个水手，打头扛脚抬将出去。
wú yá nèi zhǐ jiào ráo mìng
吴衙内只叫饶命。
xiù é chě zhù jiào dào diē mā dōu shì hái ér zhī zuì bù yú tā shì
秀娥扯住叫道：“爹妈，都是孩儿之罪，不于他事。
sī hù yě bù dā yìng jiāng xiù é tuī shàng yī jiāo bǎ wú yá nèi pū tōng piē zài shuǐ lǐ
”司户也不答应，将秀娥推上一交，把吴衙内扑通撇在水里。
xiù é cǐ shí yě bù gù xiū chǐ diē jiǎo chuí xiōng kū dào wú yá nèi shì wǒ hài zhe nǐ le
秀娥此时也不顾羞耻，跌脚捶胸，哭道：“吴衙内，是我害着你了。
yòu xiǎng dào tā jì yīn wǒ ér sǐ wǒ yòu hé yán dú shēng
”又想道：“他既因我而死，我又何颜独生？
suì qiǎng chū cāng mén xiàng zhe jiāng xīn biàn tiào
遂抢出舱门，向着江心便跳。
kě lián nèn yù jiāo xiāng nǚ huà zuò suí bō zhú làng hún
可怜嫩玉娇香女，化作随波逐浪魂。
xiù é gāng tiào xià shuǐ měng rán jīng jué què shì mèng yǎn shēn zi réng zài chuáng shàng
秀娥刚跳下水，猛然惊觉，却是梦魇，身子仍在床上。
páng biān yā huán hái zài nà lǐ jiào hǎn xiǎo jiě sū xǐng
旁边丫鬟还在那里叫喊：“小姐苏醒。
xiù é zhēng yǎn kàn shí tiān yǐ míng liǎo yā huán jù yǐ qǐ shēn
”秀娥睁眼看时，天已明了，丫鬟俱已起身。
wài biān fēng làng yī rán kuáng dà
外边风浪，依然狂大。
yā huán dào xiǎo jiě mèng jiàn shèn de
丫鬟道：“小姐梦见甚的？
nèn bān tí kū jiào huàn bù xǐng
恁般啼哭，叫唤不醒。
xiù é bǎ yán yǔ zhī wú guò le xiǎng dào mò bù wǒ yǔ wú yá nèi méi yǒu yīn yuán zhī fēn xiǎn zhè děng xiōng è mèng zhào
”秀娥把言语支吾过了，想道：“莫不我与吴衙内没有姻缘之分，显这等凶恶梦兆？
yòu xiǎng dào ruò de zhēn rú mèng lǐ zhè huí ēn ài jiù sǐ yì suǒ gān xīn
”又想道：“若得真如梦里这回恩爱，就死亦所甘心。
cǐ shí yòu bèi mèng zhōng nà duàn guāng jǐng zài fù nèi dǎ jiǎo yuè fā xiǎng de chī le jué dào shuì lái méi xiē liáo lài tuī zhěn ér qǐ
”此时又被梦中那段光景在腹内打搅，越发想得痴了，觉道睡来没些聊赖，推枕而起。
yā huán men dōu bù zài yǎn qián jí jiāng mén yǎn shàng kàn zhe cāng mén shuō dào zuó yè wú yá nèi míng míng cóng cǐ jìn lái lǒu bào zhì chuáng bù xìn dào shì zuò mèng
丫鬟们都不在眼前，即将门掩上，看着舱门，说道：“昨夜吴衙内明明从此进来，搂抱至床，不信到是做梦。
yòu xiǎng dào nán dào wǒ mèng zhōng biàn zhè bān jiǎo xìng xǐng shí què zhēn gè wú yuán bù chéng
”又想道：“难道我梦中便这般侥幸，醒时却真个无缘不成？
yī tóu sī xiǎng yī miàn suí shǒu jiāng cāng mén tuī kāi yòng mù yī qū
”一头思想，一面随手将舱门推开，用目一觑。
zhī jiàn wú fǔ yǐn chuán shàng cāng mén dà kāi wú yá nèi xiàng zhe zhè biān chuán shàng dāi dāi ér zuò
只见吴府尹船上舱门大开，吴衙内向着这边船上呆呆而坐。
yuán lái èr rén wò chǔ dōu zài hòu cāng qià hǎo jiàn bì zhǐ gé de wǔ liù chǐ yuǎn
原来二人卧处，都在后舱，恰好间壁，止隔得五六尺远。
ruò qù le liǎng chóng chuāng gé biàn shì yī jiā
若去了两重窗槅，便是一家。
nà wú yá nèi yě yīn yè lái hún diān mèng dào qīng zǎo jiù qǐ shēn kāi zhe chuāng r guān wàng hè sī hù chuán zhōng
那吴衙内也因夜来魂颠梦到，清早就起身，开着窗儿，观望贺司户船中。
zhè yě shì lài há má xiǎng tiān é ròu chī de wàng xiǎng
这也是癞虾蟆想天鹅肉吃的妄想。
nǎ zhī yīn yuán yǒu fèn shù hé dāng rán
那知姻缘有分，数合当然。
còu qiǎo hè xiǎo jiě kāi chuāng liǎng xià zhèng dǎ gè zhào miàn
凑巧贺小姐开窗，两下正打个照面。
sì mù xiāng shì qiě jīng qiě xǐ
四目相视，且惊且喜。
qià rú shí shú guò de bǐ cǐ wēi wēi ér xiào
恰如识熟过的，彼此微微而笑。
xiù é yù dài tōng jù huà r qī tā xiāng huì yòu kǒng bèi rén tīng jiàn
秀娥欲待通句话儿，期他相会，又恐被人听见。
suì qǔ guò yī fú táo huā jiān zhǐ mó de mò nóng jiào de bǐ bǎo tí shī yī shǒu zhé chéng fāng shèng xiù zhōng mō chū yī fāng xiù pà bāo guǒ juǎn zuò yī tuán zhì guò chuán qù
遂取过一幅桃花笺纸，磨得墨浓，醮得笔饱，题诗一首，折成方胜，袖中摸出一方绣帕包裹，卷做一团，掷过船去。
wú yá nèi shuāng shǒu chéng shòu shēn shēn chàng gè féi rě xiù é hái le gè lǐ
吴衙内双手承受，深深唱个肥喏，秀娥还了个礼。
rán hòu jiě kāi kàn shí qí shī yún huā jiān cái jǐn zì xiù pà guǒ róu cháng
然后解开看时，其诗云：花笺裁锦字，绣帕裹柔肠。
bù fù xiāng wáng mèng xíng yún zài cǐ fāng
不负襄王梦，行云在此方。
bàng biān yòu yǒu yī xíng xiǎo zì dào jīn wǎn qiè dāng tiǎo dēng xiāng hòu yǐ jiǎn dāo shēng xiǎng wèi hào xìng wù shuǎng yuē
傍边又有一行小字道：“今晚妾当挑灯相候，以剪刀声响为号，幸勿爽约。
wú yá nèi kàn ba xǐ chū wàng wài
”吴衙内看罢，喜出望外。
àn dào bù dào xiǎo jiě yòu yǒu rú cǐ xiù měi cái huá zhēn gè shì jiān shǎo yǒu
暗道：“不道小姐又有如此秀美才华，真个世间少有。
yī tóu zàn xiàn jí máng qǔ guò yī fú jīn jiān tí shī yī shǒu yāo jiān jiě xià yī tiáo jǐn dài yě juǎn chéng yí kuài zhì jiāng guò lái
”一头赞羡，即忙取过一幅金笺，题诗一首，腰间解下一条锦带，也卷成一块，掷将过来。
xiù é jiē de kàn shí zhè shī yǔ mèng zhōng tīng jiàn de yì bān zhuǎn jué hài rán àn dào rú hé tā cái tí de shī zuó yè mèng zhōng dào xiān jiàn le
秀娥接得看时，这诗与梦中听见的一般，转觉骇然，暗道：“如何他才题的诗，昨夜梦中倒先见了？
kàn qǐ lái wǒ èr rén hé gāi wèi pèi gù xiān zuò zhè bān zhēn mèng
看起来我二人合该为配，故先做这般真梦。
shī hòu biān yě yǒu yī xíng xiǎo zì dào chéng fāng qīng yǎ ài gǎn bù rú mìng
”诗后边也有一行小字道：“承芳卿雅爱，敢不如命。
kàn ba nà zhū xiù zhōng
”看罢，纳诸袖中。
zhèng zài mí liàn zhī jì qià zhí yā huán sòng miàn shuǐ kòu mén
正在迷恋之际，恰值丫鬟送面水叩门。
xiù é qīng qīng dài shàng gé zi kāi fàng yā huán
秀娥轻轻带上槅子，开放丫鬟。
suí hòu fū rén yě lái xún shì
随后夫人也来询视。
jiàn nǚ ér yǐ shì qǐ shēn fāng fàng xià zhè piàn chóu xīn
见女儿已是起身，方放下这片愁心。
nà rì nǎi shì wú fǔ yǐn dá xí wǔ qián hè sī hù jiù qù fù yàn
那日乃是吴府尹答席，午前贺司户就去赴宴。
fū rén yě zì zhòu qǐn
夫人也自昼寝。
xiù é qǔ chū nà shǒu shī lái bù shí zhǎn wán sī xīn zì xǐ pàn bú dào wǎn
秀娥取出那首诗来，不时展玩，私心自喜，盼不到晚。
yǒu nèn bān guài shì
有恁般怪事。
měi cháng shí shà shà yǎn biàn guò le yī rì
每常时，翣翣眼便过了一日。
piān shēng zhè rì de rì zi qià xiàng yǒu tiáo shéng zi xì zhù zài bù néng gōu xià qù xīn xià hǎo bù jiāo zào
偏生这日的日子，恰像有条绳子系住，再不能勾下去，心下好不焦躁。
jiàn jiàn ái zhì huáng hūn hū dì xiǎng zhe zhè liǎng gè yā huán ài yǎn bù dàng wěn biàn chú fēi rú cǐ rú cǐ
渐渐挨至黄昏，忽地想着这两个丫鬟碍眼，不当稳便，除非如此如此。
dào yè fàn shí sī zì shǎng nà tiè shēn fú shì de yā huán yī dà hú jiǔ liǎng wǎn cài shū
到夜饭时，私自赏那帖身伏侍的丫鬟一大壶酒，两碗菜蔬。
zhè liǎng gè yā tou yóu rú kě lóng xiàn shuǐ chī dé yī dī bù liú
这两个丫头犹如渴龙见水，吃得一滴不留。
shǎo qǐng hè sī hù yán sàn huí chuán yǐ shì làn zuì
少顷贺司户筵散回船，已是烂醉。
xiù é kǒng pà wú yá nèi yě chī zuì le bù néng fù yuē fǎn zēng yōu lǜ
秀娥恐怕吴衙内也吃醉了，不能赴约，反增忧虑。
huí dào hòu cāng yǎn shàng mén r jiào yā huán jiāng xiāng r xūn hǎo le qīn zhěn fēn cǔn dào wǒ hái yào zuò xiē zhēn zhǐ nǐ men xiān shuì zé gè
回到后舱，掩上门儿，教丫鬟将香儿熏好了衾枕，分忖道：“我还要做些针指，你们先睡则个。
nà liǎng gè yā huán zhèng shì jiǔ yǒng shàng lái miàn hóng ěr rè jiǎo ruǎn tóu xuán yě sī liang gàn zhè dào er zhǐ shì bù hǎo kāi kǒu dé le cǐ yán zhèng zhòng xià huái lián máng shōu shí bèi wō qù shuì
”那两个丫鬟正是酒涌上来，面红耳热，脚软头旋，也思量干这道儿，只是不好开口，得了此言，正中下怀，连忙收拾被窝去睡。
tou er gāng gāng zhe zhěn bí kǒng zhōng jiù shān fēng xiāng bān dǎ hān le
头儿刚刚着枕，鼻孔中就搧风箱般打鼾了。
xiù é zuò le gèng yú zǐ xì tīng nà liǎng chuán rén shēng jìng qiāo jì jì wú wén liào de wú shì suì bǎ jiǎn dāo xiàng zhuō r shàng sī láng de yī xiǎng
秀娥坐了更余，仔细听那两船人声静悄，寂寂无闻，料得无事，遂把剪刀向桌儿上厮琅的一响。
nà biān wú yá nèi zǎo yǐ huì yì
那边吴衙内早已会意。
yuán lái wú yá nèi jì guà cǐ shì zài xí shàng jiǔ yě bù gǎn duō yǐn
原来吴衙内记挂此事，在席上酒也不敢多饮。
hè sī hù qù hòu huí zhì cāng zhōng cè ěr zhuān tīng
贺司户去后，回至舱中，侧耳专听。
yuē mò zuò le yí gè gèng tiān
约莫坐了一个更天，
bú jiàn xiē yǐng xiǎng
不见些影响，
xīn nèi zhèng zài yí huò
心内正在疑惑，
hū tīng dé le jiǎn dāo zhī shēng
忽听得了剪刀之声，
xǐ bù zì shèng
喜不自胜，
lián máng qǐ shēn
连忙起身，
qīng shǒu qīng jiǎo
轻手轻脚，
kāi le chuāng r
开了窗儿，
kuà jiāng chū qù
跨将出去，
yī yuán tuī shàng
依原推上，
sǒng shēn tiào guò zhè biān chuán lái
耸身跳过这边船来，
xiàng chuāng mén shàng qīng qīng dàn le sān dàn
向窗门上轻轻弹了三弹。
xiù é biàn lái kāi chuāng wú yá nèi zuàn rù cāng zhōng xiù é yuán fù dài shàng
秀娥便来开窗，吴衙内钻入舱中，秀娥原复带上。
liǎng xià yòu jiàn le gè lǐ r
两下又见了个礼儿。
wú yá nèi zài dēng xià bǎ hè xiǎo jiě zǐ xì yī guān gèng jué qiān jiāo bǎi mèi
吴衙内在灯下把贺小姐仔细一观，更觉千娇百媚。
zhè shí bǐ cǐ qíng rú huǒ rè nà yǒu xián gōng fū shuō shèn yán yǔ
这时彼此情如火热，那有闲工夫说甚言语。
wú yá nèi pěng guò hè xiǎo jiě sōng kāi niǔ kòu jiě xiè yī shang shuāng shuāng jiù zhěn
吴衙内捧过贺小姐，松开钮扣，解卸衣裳，双双就枕。
sū xiōng jǐn tiē yù tǐ qīng wēi
酥胸紧贴，玉体轻偎。
zhè chǎng yún yǔ shí fēn měi mǎn
这场云雨，十分美满。
dàn jiàn cāng mén qīng kòu xiǎo chuāng kāi piē jiàn yóu nǐ mèng lǐ lái
但见：舱门轻叩小窗开，瞥见犹疑梦里来。
wàn zhǒng huān yú chóu bù zú méi xiāng shú shuì mò jīng cāi
万种欢娱愁不足，梅香熟睡莫惊猜。
yì huí er yún shōu yǔ sàn gè dào xiǎng mù zhī qíng
一回儿云收雨散，各道想慕之情。
xiù é zhǐ jiāng mèng zhōng tīng jiàn shī jù què yǔ suǒ zèng xiāng tóng de huà shuō chū
秀娥只将梦中听见诗句，却与所赠相同的话说出。
wú yá nèi jīng yà dào yǒu nèn bān qí shì
吴衙内惊讶道：“有恁般奇事。
wǒ zuó yè suǒ mèng yǔ nǐ fēn háo bù chā
我昨夜所梦，与你分毫不差。
yīn dào shì qí yì mèn zuò dāi xiǎng
因道是奇异，闷坐呆想。
bù dào tiān shǐ xiǎo jiě yě kāi chuāng guān qù suì chéng hǎo shì
不道天使小姐也开窗观觑，遂成好事。
kàn qǐ lái duō fēn shì sù shì yīn yuán gù lìng hún mèng xiān tōng
看起来，多分是宿世姻缘，故令魂梦先通。
míng rì jí kěn diē diē qiú qīn yǐ tú xié lǎo bǎi nián
明日即恳爹爹求亲，以图偕老百年。
xiù é dào cǐ yán zhèng hé wǒ yì
”秀娥道：“此言正合我意。
èr rén shuō dào qíng nóng zhī jì yáng tái zhòng fù ēn ài zhuǎn dǔ jìng zì yī jiào shuì qù
”二人说到情浓之际，阳台重赴，恩爱转笃，竟自一觉睡去。
bù xiǎng nà wǎn yè bàn fēng làng píng jìng wǔ gǔ shí fēn gè chuán jìn jiē kāi fàng
不想那晚夜半，风浪平静，五鼓时分，各船尽皆开放。
hè sī hù wú fǔ yǐn liǎng biān chuán shàng yě gè shōu shí péng qiáng jiě lǎn kāi chuán
贺司户吴府尹两边船上，也各收拾篷樯，解缆开船。
zhòng shuǐ shǒu qí shēng dǎ hào zǐ qǐ peng zǎo bǎ wú yá nèi hè xiǎo jiě jīng xǐng
众水手齐声打号子起篷，早把吴衙内、贺小姐惊醒。
yòu tīng de shuǐ shǒu shuō dào zhè bān hǎo shùn fēng pà gǎn bú dào qí zhōu
又听得水手说道：“这般好顺风，怕赶不到蕲州。
xià de wú yá nèi àn àn zhǐ guǎn jiào kǔ shuō dào rú jīn zěn shēng shì hǎo
”吓得吴衙内暗暗只管叫苦，说道：“如今怎生是好？
hè xiǎo jiě dào dī shēng
”贺小姐道：“低声。
tǎng bèi yā huán tīng jiàn fǎn shì lǎo dà lì hài
傥被丫鬟听见，反是老大利害。
shì yǐ rú cǐ jí yě wú yòng
事已如此，急也无用。
nǐ qiě ān xià zài zuò qū chǔ
你且安下，再作区处。
wú yá nèi dào mò yào yīng le zuó wǎn de mèng biàn hǎo
吴衙内道：“莫要应了昨晚的梦便好。
zhè jù huà què diǎn xǐng le hè xiǎo jiě xiǎng mèng zhōng bèi yā huán kàn jiàn xié r yǐ zhì shì lù suì shēn shǒu mō qǐ wú yá nèi nà shuāng sī xié cáng guò
”这句话却点醒了贺小姐，想梦中被丫鬟看见鞋儿，以致事露，遂伸手摸起吴衙内那双丝鞋藏过。
hè xiǎo jiě chóu chú le qiān bǎi wàn biàn xiǎng chū yí gè jì lái nǎi dào wǒ yǒu gè fǎ ér zài cǐ
贺小姐踌躇了千百万遍，想出一个计来，乃道：“我有个法儿在此。
wú yá nèi dào shì shèn fǎ ér
”吴衙内道：“是甚法儿？
hè xiǎo jiě dào rì lǐ nǐ biàn xiàng chuáng dǐ xià duǒ bì wǒ yě zhǐ tuī yǒu bìng bù wǎng wài biān péi mǔ qīn chī fàn jìng tǎo jìn cāng lái
”贺小姐道：“日里你便向床底下躲避，我也只推有病，不往外边陪母亲吃饭，竟讨进舱来。
dài dào le jīng zhōu duō jiāng xiē yín liǎng yǔ nǐ chèn qǐ àn shí rén cóng fēn yún cóng nào zhōng tuō shēn mì gè biàn chuán huí dào yáng zhōu rán hòu xiě shū lái qiú qīn
待到了荆州，多将些银两与你，趁起岸时人从纷纭，从闹中脱身，觅个便船回到扬州，然后写书来求亲。
diē mā ruò shì yǔn le bù xiāo shuō qǐ
爹妈若是允了，不消说起；
tǎng huò bù kěn zhǐ de yǐ shí gào zhī
傥或不肯，只得以实告之。
diē mā píng rì jiāng wǒ jí shì ài xī dào cǐ dì wèi liào yě zhǐ de yǔn cóng
爹妈平日将我极是爱惜，到此地位，料也只得允从。
nà shí kě bù yī jiù fū qī huì hé
那时可不依旧夫妻会合。
wú yá nèi dào ruò de rú cǐ kě zhī hǎo li
”吴衙内道：“若得如此，可知好哩。
dào le tiān míng děng yā huán qǐ shēn chū cāng qù hòu èr rén yě jiù xià chuáng
到了天明，等丫鬟起身出舱去后，二人也就下床。
wú yá nèi jí máng zuān rù chuáng dǐ xià zuò yī duī r fú zhe
吴衙内急忙钻入床底下，做一堆儿伏着。
liǎng páng jù yǒu xiāng lǒng zhē yǐn chuáng qián zì yǒu zhàng màn dī chuí
两旁俱有箱笼遮隐，床前自有帐幔低垂。
hè xiǎo jiě yòu jǐn jǐn zuò zài chuáng biān cùn bù bù lí
贺小姐又紧紧坐在床边，寸步不离。
guàn shù guò le tóu yě bù shū jiǎ yì kào zài zhuó shàng
盥漱过了，头也不梳，假意靠在卓上。
fū rén zǒu rù kàn jiàn biàn dào ā yā
夫人走入看见，便道：“阿呀。
wèi hé bù shū tóu què kào zài cǐ
为何不梳头，却靠在此？
xiù é dào shēn zi jué dào bù kuài pà de shū tóu
”秀娥道：“身子觉道不快，怕得梳头。
fū rén dào xiǎng shì qǐ de zǎo xiē shāng le fēng le hái bú dào chuáng shǎng qù shuì shuì
”夫人道：“想是起得早些，伤了风了，还不到床上去睡睡？
xiù é dào yīn shì shuì bù ān wěn cái zuò zài zhè lǐ
”秀娥道：“因是睡不安稳，才坐在这里。
fū rén dào jì rán yào zuò hái gāi zài tiān jiàn yī fú xiū de dòng le yuè jiā bù hǎo
”夫人道：“既然要坐，还该再添件衣服，休得冻了，越加不好。
jiào yā huán xún guò yī lǐng pī fēng yǔ tā chuān qǐ
教丫鬟寻过一领披风，与他穿起。
yòu zuò le yī huí yā huán qǐng chī cháo shàn
”又坐了一回，丫鬟请吃朝膳。
fū rén dào r nǐ shēn zi bù ān mò yào chī fàn bù rú jiào yā huán xiāng xiāng de zhǔ xiē zhōu r tiáo yǎng dǎo hǎo
夫人道：“儿，你身子不安，莫要吃饭，不如教丫鬟香香的煮些粥儿调养，倒好。
xiù é dào wǒ xīn lǐ bù xǐ huan chī zhōu hái shì fàn hǎo
”秀娥道：“我心里不喜欢吃粥，还是饭好。
zhǐ bù nài fán zǒu dòng ná jìn lái chī ba
只不耐烦走动，拿进来吃罢。
fū rén dào jì nèn bān wǒ yě zài cǐ péi nǐ
”夫人道：“既恁般，我也在此陪你。
xiù é dào zhè bān yā tou bēi zhe nǐ yǎn jiù yào hú zuò le mǔ qīn hái dào wài biān qù chī
”秀娥道：“这班丫头，背着你眼就要胡做了，母亲还到外边去吃。
fū rén dào yě shuō de shì
”夫人道：“也说得是。
suì zhuǎn shēn chū qù jiào yā huán jiāng fàn sòng jìn bǎi zài zhuó shàng
”遂转身出去，教丫鬟将饭送进摆在卓上。
xiù é dào nǐ men zì qù dài wǒ huàn shí fāng lái
秀娥道：“你们自去，待我唤时方来。
dǎ fā yā huán qù hòu bǎ mén dǐng shàng xiàng chuáng dǐ xià zhāo chū wú yá nèi lái chī fàn
”打发丫鬟去后，把门顶上，向床底下招出吴衙内来吃饭。
nà wú yá nèi pá qǐ shēn bǎ yāo shēn le yī shēn jǔ mù kàn zhuó shàng shí nǎi shì liǎng wǎn hūn cài yī wǎn sù cài fàn zhǐ yǒu yī chī yī tiān
那吴衙内爬起身，把腰伸了一伸，举目看卓上时，乃是两碗荤菜，一碗素菜，饭只有一吃一添。
yuán lái hè xiǎo jiě píng rì fàn liàng bù jì é dìng liǎng wǎn gù cǐ zhǐ yǒu zhèi xiē
原来贺小姐平日饭量不济，额定两碗，故此只有这些。
nǐ xiǎng wú yá nèi shí sān shēng mǐ de cháng zi zhè liǎng wǎn fàn tián zài nà chù
你想吴衙内食三升米的肠子，这两碗饭填在那处？
wēi wēi xiào le yī xiào jǔ qǐ zhù liǎng sān chāo jiù biàn le zhàng què yòu bù hǎo shuō de rěn zhe è yuán xiàng chuáng xià duǒ guò
微微笑了一笑，举起箸两三超，就便了帐，却又不好说得，忍着饿原向床下躲过。
xiù é kāi mén huàn guò yā huán yòu jiào tiān liǎng wǎn fàn lái chī le
秀娥开门，唤过丫鬟又教添两碗饭来吃了。
nà yā huán hù xiāng sī yì dào xiǎo jiě zì lái zhǐ yòng de liǎng wǎn jīn rì shuō dào yǒu bìng rú hé fǎn duō chī le yī bàn kě bú shì guài shì
那丫鬟互相私议道：“小姐自来只用得两碗，今日说道有病，如何反多吃了一半，可不是怪事。
bù xiǎng fū rén tīng jiàn zǒu lái shuō dào r nǐ shēn zi bù kuài zěn de fǎn chī xǔ duō fàn shí
”不想夫人听见，走来说道：“儿，你身子不快，怎的反吃许多饭食？
xiù é dào bù fáng shì wǒ hái wèi bǎo li
”秀娥道：“不妨事，我还未饱哩。
zhè yī rì sān cān jù shì rú cǐ
”这一日三餐俱是如此。
sī hù fū fù zhī dào nǚ ér nián jì zhǎng dà zēng le fàn shí zhèng bù zhī cāng zhōng lìng yǒu gè tì chī fàn de hái è de yǒu qì wú lì li
司户夫妇只道女儿年纪长大，增了饭食，正不知舱中，另有个替吃饭的，还饿得有气无力哩。
zhèng shì ān pái bù de mán tiān huǎng chéng jiù tōu xiāng qiè yù qíng
正是：安排布地瞒天谎，成就偷香窃玉情。
dàng wǎn yè fàn guò le
当晚夜饭过了。
hè xiǎo jiě jí jiào wú yá nèi xiān shàng chuáng shuì wò zì jǐ suí hòu jiě yī rù qǐn
贺小姐即教吴衙内先上床睡卧，自己随后解衣入寝。
fū rén yòu lái kàn shí jiàn nǚ ér yǐ shuì wèn le shēng zì qù yā huán yě yǎn mén xiē xī
夫人又来看时，见女儿已睡，问了声自去，丫鬟也掩门歇息。
wú yá nèi jī è nán áo duì hè xiǎo jiě shuō dào shì suī hǎo le zhǐ yǒu yī jiàn kǔ chǔ
吴衙内饥饿难熬，对贺小姐说道：“事虽好了，只有一件苦处。
xiù é dào shì nà jiàn
”秀娥道：“是那件？
wú yá nèi dào bù mán xiǎo jiě shuō wǒ de shí liàng pō kuān
”吴衙内道：“不瞒小姐说，我的食量颇宽。
jīn rì zhè sān cān hái bù gōu wǒ yī dùn
今日这三餐，还不勾我一顿。
ruò zhè bān rěn è guò rì zěn néng ái dào jīng zhōu
若这般忍饿过日，怎能挨到荆州？
xiù é dào jì nèn dì hé bù zǎo shuō
”秀娥道：“既恁地，何不早说？
míng rì duō tǎo xiē jiù shì
明日多讨些就是。
wú yá nèi dào shí fēn tǎo de duō yòu pà rě rén yí huò
”吴衙内道：“十分讨得多，又怕惹人疑惑。
xiù é dào bù dǎ jǐn zì yǒu dào lǐ dàn bù zhī yào duō shǎo cái gōu
秀娥道：“不打紧，自有道理，但不知要多少才勾？
wú yá nèi dào nà lǐ xiàng de wǒ yì
”吴衙内道：“那里像得我意。
měi dùn shí lái wǎn yě hú luàn dù dé guò le
每顿十来碗也胡乱度得过了。
dào cì zǎo wú yá nèi yī jiù duǒ guò
到次早，吴衙内依旧躲过。
hè xiǎo jiě zhà bìng zài chuáng shēn yín bù jué
贺小姐诈病在床，呻吟不绝。
sī hù fū rén dān zhe chóu xīn yào qǐng yī rén tiáo zhì yòu zài dà jiāng zhōng méi chù qù qǐng
司户夫人担着愁心，要请医人调治，又在大江中，没处去请。
xiù é què yě bú yào zhǐ jiào dù lǐ è de huāng
秀娥却也不要，只叫肚里饿得慌。
fū rén liú shuǐ cuī jìn fàn lái yòu zhǐ xián shǎo gòng zhēng le shí shù duō wǎn dǎo bǎ fū rén xià le yī tiào quàn tā shǎo chī shí gù yì shǐ qǐ xìng ér lián jiào kuài ná qù
夫人流水催进饭来，又只嫌少，共争了十数多碗，倒把夫人吓了一跳，劝他少吃时，故意使起性儿，连叫：“快拿去。
bú yào chī le suǒ xìng è sǐ ba
不要吃了，索性饿死罢。
fū rén shì gè ài nǚ jiàn tā shǐ xìng fǎn péi xiào liǎn dào r wǒ shì hǎo huà rú hé biàn qì nǐ
”夫人是个爱女，见他使性，反赔笑脸道：“儿，我是好话，如何便气你？
ruò chī de jìn yì chī bà le zhǐ bú yào miǎn qiǎng
若吃得，尽意吃罢了，只不要勉强。
qīn zì ná qǐ wǎn zhù dì dào tā shǒu lǐ
”亲自拿起碗箸，递到他手里。
xiù é dào mǔ qīn zài cǐ kàn zhe wǒ biàn chī bu xià qù
秀娥道：“母亲在此看着，我便吃不下去。
xū tōng chū qù le děng wǒ màn màn de huò zhě chī bù wán yě wèi kě zhī
须通出去了，等我慢慢的，或者吃不完也未可知。
fū rén yī tā yán yǔ jiào yā huán yī qí chū wài
”夫人依他言语，教丫鬟一齐出外。
xiù é pī yī xià chuáng jiàng mén yǎn shàng
秀娥披衣下床，将门掩上。
wú yá nèi biàn zuān chū lái yīn shì zuó yè è huài le jiàn zhe zhè fàn yě bù qiān ràng yě bù tái tóu yī lián shí shù wǎn chī gè liú xīng gǎn yuè
吴衙内便钻出来，因是昨夜饿坏了，见着这饭，也不谦让，也不抬头，一连十数碗，吃个流星赶月。
yuē mò cún de wǎn yú fāng cái zhù shǒu bǎ hè xiǎo jiě dào kàn dāi le dī dī wèn dào kě hái shǎo me
约莫存得碗余，方才住手，把贺小姐到看呆了，低低问道：“可还少么？
wú yá nèi dào jiāng jiù xiē ba zài chī biàn méi yì sī le
”吴衙内道：“将就些罢，再吃便没意思了。
xiè bēi chá shù shù kǒu r xiàng chuáng xià sōu de yòu zuān rù qù le
”泻杯茶漱漱口儿，向床下飕的又钻入去了。
hè xiǎo jiě jiāng yú xià de fàn chī ba kāi mén r yuán dào chuáng shàng shuì wò
贺小姐将余下的饭吃罢，开门儿，原到床上睡卧。
nà yā huán zhuān děng tā kāi mén jiù bēn jìn qù
那丫鬟专等他开门，就奔进去。
kàn jiàn fàn r cài r dōu chī de jīng guāng shōu zhe jiā huo yí lù xiào dào yuán lái xiǎo jiě huàn de què shì chī fàn bō bào zhī fū rén
看见饭儿菜儿，都吃得精光，收着家伙，一路笑道：“原来小姐患的却是吃饭玻”报知夫人。
fū rén wén yán zhǐ bǎ tóu yáo shuō dào kuī tā zěn dì chī shàng zhèi xiē
夫人闻言，只把头摇，说道：“亏他怎地吃上这些。
nà bìng r yě huàn de qī qiao
那病儿也患得蹊跷。
jí qǐng sī hù lái shuō zhī jiào tā qǐng yī wèn bǔ
”急请司户来说知，教他请医问卜。
lián sī hù yě bù kěn xìn fēn fù wǔ jiān mò yào yī tā kǒng shí shāng le wǔ zàng biàn nàn yī zhì
连司户也不肯信，分付午间莫要依他，恐食伤了五脏，便难医治。
nǎ zhī wèi dào wǔ shí xiù é biàn jiào dù jī
那知未到午时，秀娥便叫肚饥。
fū rén zài sān bǎ hǎo yán yǔ quàn yù shí xiù é jiù tí kū qǐ lái
夫人再三把好言语劝谕时，秀娥就啼哭起来。
fū rén méi fǎ zhǐ de yòu yī zhe tā
夫人没法，只得又依着他。
wǎn jiān yì shì rú cǐ
晚间亦是如此。
sī hù fū qī zhī dào nǚ ér dé le guài bìng shí fēn huāng zhāng
司户夫妻只道女儿得了怪病，十分慌张。
zhè wǎn yǐ dào qí zhōu tíng bó fēn fù shuǐ shǒu míng rì bú yào kāi chuán
这晚已到蕲州停泊，分付水手明日不要开船。
qīng zǎo chāi rén rù chéng fǎng wèn míng yī
清早差人入城，访问名医；
yī miàn qiú shén zhān guà
一面求神占卦。
bù yī shí qǐng xià ge tài yī lái
不一时，请下个太医来。
nà tài yī yī guàn jì chǔ qì yǔ xuān áng
那太医衣冠济楚，气宇轩昂。
hè sī hù yíng zhì cāng zhōng xù lǐ kàn zuò
贺司户迎至舱中，叙礼看坐。
nà tài yī xiǎo de shì wèi guān yuán lǐ mào shén gōng
那太医晓得是位官员，礼貌甚恭。
xiàn guò liǎng bēi chá wèn le xiē bìng yuán rán hòu dào hòu cāng zhěn mài
献过两杯茶，问了些病缘，然后到后舱诊脉。
zhěn guò mài fù zhì zhōng cāng zuò xia
诊过脉，复至中舱坐下。
hè sī hù dào qǐng wèn tài yī xiǎo nǚ hái shì hé zhèng
贺司户道：“请问太医，小女还是何症？
tài yī xiān hāi le yī shēng sou fāng dá dào lìng ài shì gān péng shí jī
”太医先咳了一声嗽，方答道：“令爱是疳膨食积。
hè sī hù dào xiān shēng chà yǐ
”贺司户道：“先生差矣。
gān péng shí jī nǎi yīng ér zhī jí xiǎo nǚ jīn nián shí wǔ suì le rú hé hái fàn cǐ zhèng
疳膨食积乃婴儿之疾，小女今年十五岁了，如何还犯此症？
tài yī xiào dào lǎo xiān shēng dàn zhī qí yī bù zhī qí èr
”太医笑道：“老先生但知其一，不知其二。
lìng ài míng suī shí wǔ suì jí jīn shàng zài chūn jiān zhǐ yǒu shí sì suì zhī shí
令爱名虽十五岁，即今尚在春间，只有十四岁之实。
tǎng zài hán yuè suǒ shēng cái shí sān suì yǒu yú
傥在寒月所生，才十三岁有余。
lǎo xiān shēng nǐ qiě xiǎng shí sān suì de nǚ zǐ nán dào bù suàn yīng hái
老先生，你且想，十三岁的女子，难道不算婴孩？
dà dǐ cǐ zhèng qǐ yú yǐn shí shī tiáo jiān zhī shuǐ tǔ bù fú shí jī yú xiǎo fù zhī zhōng níng zhì bù xiāo suì zhì shēng rè shēng zhì xiōng zhōng biàn jué jī è
大抵此症，起于饮食失调，兼之水土不伏，食积于小腹之中，凝滞不消，遂至生热，升至胸中，便觉饥饿。
jí chī xià yǐn shí fǎn zī qí huǒ suǒ yǐ rì shèng yī rì
及吃下饮食，反资其火，所以日盛一日。
ruò zài guò yuè yú bù yī jiù nán zhì le
若再过月余不医，就难治了。
hè sī hù jiàn shuō de yǒu xiē dào lǐ wèn dào xiān shēng suǒ jiàn jí shì yǒu lǐ le
”贺司户见说得有些道理，问道：“先生所见，极是有理了。
dàn jīn rú hé zhì zhī
但今如何治之？
tài yī dào rú jīn xué shēng xiān xiāo qí jī zhì qù qí fēng rè zhù le rè yǐn shí zì rán jiàn jiàn jiǎn shǎo píng fù rú jiù yǐ
”太医道：“如今学生先消其积滞，去其风热，住了热，饮食自然渐渐减少，平复如旧矣。
hè sī hù dào ruò de rú cǐ shén xiào zì dāng zhòng chou
”贺司户道：“若得如此神效，自当重酬。
dào ba tài yī qǐ shēn bài bié
”道罢，太医起身拜别。
hè sī hù fēng le yào zī chāi rén qǔ de yào lái liú shuǐ jiān qǐ sòng yǔ xiù é
贺司户封了药资，差人取得药来，流水煎起，送与秀娥。
nà xiù é yī xīn zhǐ yào zǎo zhì jīng zhōu nà gè yào chī shén me tāng yào
那秀娥一心只要早至荆州，那个要吃什么汤药？
chū shí jiàn fù mǔ qǐng yī zài sān zǔ dāng bú zhù yòu nán hǎo dào chū zhēn qíng zhǐ de yóu tā huāng luàn
初时见父母请医，再三阻当不住，又难好道出真情，只得由他慌乱。
xiǎo de le yī zhě zhè bān yán yǔ àn zì hǎo xiào
晓得了医者这班言语，暗自好笑。
jiāng lái de yào yě dǎ fā yā huán jiāng qù jìng po rù jìng tǒng
将来的药，也打发丫鬟将去，竟泼入净桶。
qiú shén zhān guà yǒu de shuō shì xīng chén bù lì yòu chù fàn le hè shén xū qǐng sēng dào ráng jiě zì rán wú shì
求神占卦，有的说是星辰不利，又触犯了鹤神，须请僧道禳解，自然无事；
yǒu de shuō zài yě kuàng chù yù le gū hún è guǐ ruò shè zhàn zhuī jiàn biàn kě quán yù
有的说在野旷处遇了孤魂饿鬼，若设蘸追荐，便可痊愈。
hè sī hù fū qī yī yī yī cóng
贺司户夫妻一一依从。
jiàn fú le jǐ jì yào méi xiē xiào yàn chī fàn rú jiù
见服了几剂药，没些效验，吃饭如旧。
yòu qǐng yí gè yī zhě
又请一个医者。
nà yī zhě gèng shì kuò ér chōng zhī chéng zhe jiào zi sān sì gè pú cóng gēn suí
那医者更是扩而充之，乘着轿子，三四个仆从跟随。
xiāng jiàn zhī hòu gāo tán kuò lùn yě xiān tàn le bìng yuán fāng cái zhěn mài wèn dào lǎo xiān shēng kě yǒu nà gè kàn guò me
相见之后，高谈阔论，也先探了病源，方才诊脉，问道：“老先生可有那个看过么？
hè sī hù dào qián rì céng qǐng yī wèi kàn lái
”贺司户道：“前日曾请一位看来。
yī zhě dào tā kàn de shì hé zhèng
”医者道：“他看的是何症？
hè sī hù dào shuō shì gān péng shí jī
”贺司户道：“说是疳膨食积。
yī zhě hē hē xiào dào cǐ nǎi láo zhài zhī zhèng zěn shuō shì gān péng shí jī
”医者呵呵笑道：“此乃痨瘵之症，怎说是疳膨食积？
hè sī hù dào xiǎo nǚ nián jì shàng yòu rú hé yǒu cǐ zhèng hòu
”贺司户道：“小女年纪尚幼，如何有此症候？
yī zhě dào lìng ài fēi qī qíng liù yù láo qiè zhī bǐ tā běn bǐng qì xū ruò suǒ wèi hái ér láo biàn shì
”医者道：“令爱非七情六欲痨怯之比，他本秉气虚弱，所谓孩儿痨便是。
hè sī hù dào yǐn shí wú dù zhè shì wèi hé
”贺司户道：“饮食无度，这是为何？
yī zhě dào hán rè jiāo gōng xū huǒ shàng yán yīn cǐ róng yì jī è
”医者道：“寒热交攻，虚火上延，因此容易饥饿。
fū rén zài píng hòu dǎ tīng jiào rén chuán shuō xiǎo jiě shēn zi bìng bù fā rè
”夫人在屏后打听，教人传说，小姐身子并不发热。
yī zhě dào zhè nǎi nèi rè wài hán gǔ zhēng zhī zhèng gù bù jué de
医者道：“这乃内热外寒骨蒸之症，故不觉得。
yòu tǎo qián rì yī zhě yào jì kàn le shuō dào zhè bān kè fá yào xuē ruò yuán qì
”又讨前日医者药剂看了，说道：“这般克罚药，削弱元气。
zài fú jǐ jì biàn nàn jiù le
再服几剂，便难救了。
dài xué shēng xiān yǐ jiān jì zhì qí xū rè tiáo hé zàng fǔ jié qí yǐn shí
待学生先以煎剂治其虚热，调和脏腑，节其饮食。
nà shí fāng yǐ zī yīn jiàng huǒ yǎng xuè bǔ yuán de wán yào màn màn tiáo lǐ zì dāng quán kě
那时，方以滋阴降火养血补元的丸药，慢慢调理，自当痊可。
hè sī hù chēng xiè dào quán zhàng shén lì
贺司户称谢道：“全仗神力。
suì cí bié ér qù
”遂辞别而去。
shǎo qǐng jiā rén yòu qǐng yí gè tài yī dào lái
少顷，家人又请一个太医到来。
nà tài yī què shì gè lǎo zhě xū bìn hào rán bù lǚ pán shān gāng zuò xia biàn kuā zhāng shàn shi yí nán guài yì zhī bìng mǒu guān fǔ kuī lǎo fū jiù de mǒu fū rén yòu kuī lǎo fū yòng shén yào zòu xiào
那太医却是个老者，须鬓皓然，步履蹒跚，刚坐下，便夸张善识疑难怪异之病：“某官府亏老夫救的，某夫人又亏老夫用甚药奏效。
nà mén miàn huà r jiù shuō le yī dà pài
”那门面话儿就说了一大派。
yòu xì xì wèn le bìng zhě qǐ jū yǐn shí cái qù zhěn mài
又细细问了病者起居饮食，才去诊脉。
hè sī hù bèi tā dà huà yí hòng rèn zuò yǒu yì sī de àn dào cháng yán lǎo yī shǎo bo huò zhě zhè yī rén yǒu xiē xiào yàn yě wèi kě zhī
贺司户被他大话一哄，认做有意思的，暗道：“常言老医少卜，或者这医人有些效验，也未可知。
yī zhě zhěn guò le mài xiàng hè sī hù dào hái shì lǎo xiān shēng yǒu yuán de yù lǎo fū
”医者诊过了脉，向贺司户道：“还是老先生有缘，得遇老夫。
lìng ài zhè gè bìng zhèng fēi lǎo fū bù néng shi
令爱这个病症，非老夫不能识。
hè sī hù dào qǐng wèn guǒ shì hé jí
贺司户道：“请问果是何疾？
yī zhě dào cǐ nǎi yǒu míng sè de wèi zhī gé bō hè sī hù dào chī bu xià yǐn shí fāng shì gé bìng mù jīn bǐ píng cháng duō shí jǐ bèi rú hé shì zhè zhèng hòu
”医者道：“此乃有名色的，谓之膈玻”贺司户道：“吃不下饮食，方是膈病，目今比平常多食几倍，如何是这症候？
yī zhě dào gé bìng yuán yǒu jǐ bān
”医者道：“膈病原有几般。
xiàng lìng ài zhè gé bìng sú míng huàn zuò lǎo shǔ gé
像令爱这膈病俗名唤做老鼠膈。
bèi hòu jǐn duō jǐn chī
背后尽多尽吃；
jí zhì jiàn le rén yī xiē yě nán xià yàn hóu
及至见了人，一些也难下咽喉。
hòu lái shí duō fā zhǎng biàn chéng gǔ zhàng
后来食多发涨，便成蛊胀。
èr bìng xiāng jiān biàn nàn yī zhì
二病相兼，便难医治。
rú jīn xìng ér chū qǐ hái bù fáng de bāo zài lǎo fū shēn shàng kě yǐ chú gēn
如今幸而初起，还不妨得，包在老夫身上，可以除根。
yán ba qǐ shēn
言罢，起身。
hè sī hù sòng chū chuán tóu fāng bié
贺司户送出船头方别。
nà shí yī jiā dōu rèn zuò lǎo shǔ gé jiàn shén jiàn guǐ de qǐng yī wèn bǔ
那时一家都认做老鼠膈，见神见鬼的，请医问卜。
nà xiǎo de hè xiǎo jiě bǎ lái de yào dōu sòng zài jìng tǒng dù lǐ bèi dì lěng xiào
那晓得贺小姐把来的药，都送在净桶肚里，背地冷笑。
hè sī hù zài qí zhōu tíng le jǐ rì suàn lái bú shì cháng fǎ yǔ fū rén shāng yì yǔ yī zhě qiú le gè yào fāng duō mǎi xiē yào cái yí lù chī qù qiě dào jīng zhōu lìng qǐng yī rén
贺司户在蕲州停了几日，算来不是长法，与夫人商议，与医者求了个药方，多买些药材，一路吃去，且到荆州另请医人。
nà lǎo ér yīn yào tā xiě fāng zhuó shí zhà le hǎo xiē yín liǎng kě bú shì tā de zào huà
那老儿因要他写方，着实诈了好些银两，可不是他的造化。
yǒu shī wèi zhèng yī rén wèi bì jǐn zhī yī què shì jiāng jī biàn jiù xiàn
有诗为证：医人未必尽知医，却是将机便就现。
wú bìng wàng cāi yún yǒu bìng què jiào sī hù shé biàn yí
无病妄猜云有病，却教司户折便宜。
cháng yán shuō de hǎo shào nǚ shǎo láng qíng sè xiāng dāng
常言说得好：“少女少郎，情色相当。
hè xiǎo jiě chū shí hái shì gè chǔ zi yún yǔ zhī jì shàng shì qūn xún wèi suō
”贺小姐初时，还是个处子，云雨之际，尚是逡巡畏缩。
kuàng jiān wú yá nèi xīn huāng dǎn qiè bù gǎn zì sì bǐ cǐ wèi jiàn shí fēn měi mǎn
况兼吴衙内心慌胆怯，不敢恣肆，彼此未见十分美满。
liǎng sān rì hòu jiàn rù jiā jìng zì yì qǔ lè wàng qí suǒ yǐ
两三日后，渐入佳境，恣意取乐，忘其所以。
yī wǎn yè bàn yā huán shuì xǐng tīng de chuáng shàng jī jī nóng nóng chuáng léng jiá jiá de xiǎng
一晚夜半，丫环睡醒，听得床上唧唧哝哝，床棱戛戛的响。
gé le yī huí yòu tīng de qì chuǎn xū xū xīn zhōng guài yì cì zǎo bào yǔ fū rén
隔了一回，又听得气喘吁吁，心中怪异，次早报与夫人。
fū rén yě yīn jiàn nǚ ér miàn sè hóng huó bù xiàng gè bìng róng zhèng yǒu xiē yí huò tīng le zhè huà hé zhe tā de yì sī
夫人也因见女儿面色红活，不像个病容，正有些疑惑，听了这话，合着他的意思。
bù qù tōng zhī sī hù jìng zǒu lái guān kàn yòu méi xiē pò zhàn
不去通知司户，竟走来观看，又没些破绽。
jí xì kàn xiù é miàn mào yù jué fēng cǎi bèi cháng què yòu bù hǎo kāi kǒu wèn de dào méi le zhǔ yì
及细看秀娥面貌，愈觉丰采倍常，却又不好开口问得，倒没了主意。
zuò le yī huí yuán zǒu chū qù
坐了一回，原走出去。
cháo fàn yǐ hòu zhōng shì fàng xīn bù xià yòu jìn qù tàn qū bǎ yuǎn huà tiāo wèn
朝饭已后，终是放心不下，又进去探觑，把远话挑问。
xiù é jiàn fū rén huà r wèn de qī qiao biàn bù dā yìng
秀娥见夫人话儿问得蹊跷，便不答应。
ěr biān hū wén de dǎ hān zhī shēng
耳边忽闻得打鼾之声。
yuán lái wú yá nèi yè jiān duō zuò le xiē zhèng jīng bù céng shuì de cǐ shí chī bǎo le fàn zài chuáng dǐ xià hān shuì
原来吴衙内夜间多做了些正经，不曾睡得，此时吃饱了饭，在床底下酣睡。
xiù é yī shí zhē yǎn bù lái bèi fū rén tīng jiàn jiāng yā huán shǐ qiǎn kāi qù bǎ mén dǐng shàng xiàng chuáng xià yī wàng
秀娥一时遮掩不来，被夫人听见，将丫鬟使遣开去，把门顶上，向床下一望。
zhī jiàn kào bì yí gè lǒng tóu hái zi qū zhe shēn tǐ shuì de hǎo bù zì zài
只见靠壁一个拢头孩子，曲着身体，睡得好不自在。
fū rén àn àn jiào kǔ bù dié duì xiù é dào nǐ zuò xià zhè děng gòu dàng què zhà tuī yǒu bìng xià de wǒ fū qī xīn huā r jí suì le
夫人暗暗叫苦不迭，对秀娥道：“你做下这等勾当，却诈推有病，吓得我夫妻心花儿急碎了。
rú jīn xiū rén dā dā zěn dì zuò rén
如今羞人答答，怎地做人。
zhè tiān shā de hái shì nà lǐ lái de
这天杀的，还是那里来的？
xiù é xiū de mǎn miàn tòng hóng shuō dào shì hái ér bú shì yī shí zuò chāi shì le
秀娥羞得满面通红，说道：“是孩儿不是，一时做差事了。
wàng mǔ qīn zhē gài zé gè
望母亲遮盖则个。
zhè rén bú shì bié gè biàn shì wú fǔ yǐn de yá nèi
这人不是别个，便是吴府尹的衙内。
fū rén shī jīng dào wú yá nèi yǔ nǐ cóng wèi jiàn miàn kuàng nà rì nǐ diē zài tā chuán shàng chī jiǔ hái zài xí jiān péi shì yè shēn fāng sàn sì gǔ biàn kāi chuán le rú hé de néng dào cǐ
”夫人失惊道：“吴衙内与你从未见面，况那日你爹在他船上吃酒，还在席间陪侍，夜深方散，四鼓便开船了，如何得能到此？
xiù é cóng shí jiāng sī hù chēng zàn liú xīn cì rì píng hòu zhāng wàng yè lái zuò mèng zǎo shàng kāi chuāng dìng yuē bìng shuì shú chuán kāi qián hòu shì xì xì shuō le yòu dào bù xiào nǚ yī shí qíng chī sàng míng shī jié diàn rǔ fù mǔ zuì shí nán huàn
”秀娥从实将司户称赞留心，次日屏后张望，夜来做梦，早上开窗订约，并睡熟船开，前后事细细说了，又道：“不肖女一时情痴，丧名失节，玷辱父母，罪实难逭。
dàn liǎng dì xiāng gé shù qiān lǐ yī dàn yīn zǔ fēng ér huì cǐ nǎi sù shì yīn yuán tiān qiǎn chéng pèi fēi yáo rén lì
但两地相隔数千里，一旦因阻风而会，此乃宿世姻缘，天遣成配，非繇人力。
r yǔ wú yá nèi shì tóng shēng sǐ gè bù gēng gǎi
儿与吴衙内誓同生死，各不更改。
wàng mǔ qīn hǎo yán quàn diē qǔ yǔn shàng kě wǎn huí qián shī
望母亲好言劝爹曲允，尚可挽回前失；
tǎng diē yǒu bié niàn r jí zì jìn jué bù tōu shēng gǒu huó
倘爹有别念，儿即自尽，决不偷生苟活。
jīn méng chǐ bǐng zhī mǔ qīn yī rèn zhǔ zhāng
今蒙耻禀知母亲，一任主张。
dào ba lèi rú yǔ xià
”道罢，泪如雨下。
zhè lǐ mǔ zǐ biàn shuō huà xià biān wú yá nèi dǎ hān shēng yuè fā léi yì bān xiǎng le
这里母子便说话，下边吴衙内打鼾声越发雷一般响了。
cǐ shí fū rén yòu qì yòu nǎo yù dài bǎ tā nán wéi yī lái jiāo yǎng guàn le nà lǐ shè de
此时夫人又气又恼，欲待把他难为，一来娇养惯了，那里舍得；
èr lái kǒng bì pú wén zhī fǎn zuò huà bǎ tūn shēng rěn qì yè kāi mén zǒu wǎng wài biān qù le
二来恐婢仆闻知，反做话靶，吞声忍气，拽开门走往外边去了。
xiù é děng mǔ qīn zhuǎn shēn hòu jí xià chuáng dǐng shàng mén ér zài chuáng xià jiào xǐng wú yá nèi mán yuàn dào nǐ dǎ hān yě gāi qīng xiē ér jīng dòng mǔ qīn shì dōu xiè lòu le
秀娥等母亲转身后，急下床顶上门儿，在床下叫醒吴衙内，埋怨道：“你打鼾，也该轻些儿，惊动母亲，事都泄漏了。
wú yá nèi tīng shuō shì lòu xià de hún shēn lěng hàn zhí lín shàng xià yá chǐ qǐng kè jiù kē dēng dēng de xiāng dǎ bàn jù huà yě zhēng bù chū
吴衙内听说事漏，吓得浑身冷汗直淋，上下牙齿，顷刻就趷蹬蹬的相打，半句话也挣不出。
xiù é dào mò yào huāng
秀娥道：“莫要慌。
shì lái yǔ mǔ qīn rú cǐ rú cǐ shuō le
适来与母亲如此如此说了。
ruò diē diē yī yǔn bù bì jiǎng qǐ
若爹爹依允，不必讲起；
bù kěn shí pīn de xué mèng zhōng jié jú jué bù jiào nǐ dú shòu qí lèi
不肯时，拚得学梦中结局，决不教你独受其累。
shuō dào cǐ chù bù jué lèi zhū luàn gǔn
”说到此处，不觉泪珠乱滚。
qiě shuō fū rén jí qǐng sī hù jìn lái bǐng tuì yā huán wèi zēng kāi yán yǎn zhōng zǎo yǐ sù sù lèi xià
且说夫人急请司户进来，屏退丫鬟，未曾开言，眼中早已簌簌泪下。
sī hù hái dào chóu nǚ ér bìng tǐ fǎn kuān wèi dào nà yī zhě shuō zhī zài shù rì biàn kě zòu xiào bù xiāo fán nǎo
司户还道愁女儿病体，反宽慰道：“那医者说，只在数日便可奏效，不消烦恼。
fū rén dào tīng nà lǎo guāng gùn huā zuǐ shén me lǎo shǔ gé
”夫人道：“听那老光棍花嘴，什么老鼠膈。
lùn qǐ nèn yàng tài yī mò shuō shù rì nèi zòu xiào jiù yī qiān rì hái kàn bu chū bìng tǐ
论起恁样太医，莫说数日内奏效，就一千日还看不出病体。
sī hù dào nǐ qiě shuō zěn de
”司户道：“你且说怎的？
fū rén jiāng qián shì xì shù
”夫人将前事细述。
bǎ sī hù qì de gè fā hūn zhāng dì shí yī lián shēng dào bà le bà le
把司户气得个发昏章第十一，连声道：“罢了，罢了。
zhè děng bù xiào zhī nǚ zuò nèn bān chǒu shì bài huài mén fēng yào tā hé yòng
这等不肖之女，做恁般丑事，败坏门风，要他何用？
chèn jīn wǎn dōu jié guǒ le xìng mìng yě tuō le zhè gè chǒu míng
趁今晚都结果了性命，也脱了这个丑名。
zhè liǎng jù huà jīng de fū rén miàn rú tǔ sè quàn dào nǐ wǒ yǐ zài zhōng nián zhǐ yǒu zhè diǎn gǔ xuè
”这两句话惊得夫人面如土色，劝道：“你我已在中年，止有这点骨血。
yī fà duàn sòng gèng yǒu hé rén
一发断送，更有何人？
lùn lái wú yá nèi hǎo rén jiā zǐ xī cái mào jiān quán zhāo tā wèi xù yuán shì mén dāng hù duì
论来吴衙内好人家子息，才貌兼全，招他为婿，原是门当户对。
dú guài tā bù lái qiú qīn sī xià zuò zhè bān gòu dàng
独怪他不来求亲，私下做这般勾当。
shì yǐ rú cǐ yě shuō bù dé le
事已如此，也说不得了。
jiāng cuò jiù cuò qiāo dì chāi rén sòng tā huí qù xiě shū yǔ wú fǔ yǐn lìng rén lái xià pìn rán hòu chéng lǐ liǎng quán qí měi
将错就错，悄地差人送他回去，写书与吴府尹，令人来下聘，然后成礼，两全其美。
jīn ruò shēng zhāng fǎn zhuāng huǎng zi
今若声张，反妆幌子。
sī hù chén yín bàn shǎng wú kě nài hé zhǐ de yī zhe fū rén
”司户沉吟半晌，无可奈何，只得依着夫人。
chū lái wèn shuǐ shǒu dào zhè lǐ shì shèn dì fāng
出来问水手道：“这里是甚地方？
shuǐ shǒu dá dào qián biān yǐ shì wǔ chāng fǔ le
水手答道：“前边已是武昌府了。
sī hù fēn fù jiù wǔ chāng zàn tíng yào chāi rén huí qù
”司户分付就武昌暂停，要差人回去。
yī miàn xiū qǐ shū zhá huàn guò yí gè xīn fù jiā rén fēn fù tíng dāng
一面修起书札，唤过一个心腹家人，分付停当。
bù yī shí dào le wǔ chāng
不一时到了武昌。
nà jiā rén biàn shàng yá xiě xià chuán zhī páng zài chuán biān
那家人便上涯写下船只，旁在船边。
hè sī hù yǔ fū rén tóng zhì hòu cāng
贺司户与夫人同至后舱。
xiù é jiàn le fù qīn zì jué wú yán bǎ bèi méng zài miàn shàng
秀娥见了父亲，自觉无颜，把被蒙在面上。
sī hù yě bù yǔ tā shuō huà zhī dào zuò de hǎo shì
司户也不与他说话，只道：“做得好事。
xiàng chuáng dǐ xià hū huàn wú yá nèi
”向床底下，呼唤吴衙内。
nà wú yá nèi kàn jiàn le sī hù fū fù bù zhī shì shèn yì r zhàn jīng jīng pá chū lái fú zài dì shàng kǒu chēng sǐ zuì
那吴衙内看见了司户夫妇，不知是甚意儿，战兢兢爬出来，伏在地上，口称死罪。
sī hù dī zé dào wǒ zhī dào nǐ shào nián bó xué kě yǐ chéng qì bù xiǎng rú cǐ wú xíng rǔ wǒ jiā mén
司户低责道：“我只道你少年博学，可以成器，不想如此无行，辱我家门。
běn gāi piē xia jiāng lǐ cái xiāo zhè diǎn è qì
本该撇下江里，才消这点恶气。
jīn gū kàn nǐ fù qīn miàn pí ráo nǐ xìng mìng chāi rén sòng guī
今姑看你父亲面皮，饶你性命，差人送归。
ruò de chéng míng biàn bǎ bù xiào nǚ yǔ nǐ wèi qī
若得成名，便把不肖女与你为妻；
rú méi yǒu zhè bān zhì qì xiū de zhǐ wàng
如没有这般志气，休得指望。
wú yá nèi lián lián kòu tóu lǐng mìng
”吴衙内连连叩头领命。
sī hù yuán jiào tā duǒ guò ái zhì yè shēn rén jìng qiāo dì jiào jiā rén yǐn tā guò chuán lián yā huán bù róng yí gè jiàn miàn
司户原教他躲过，挨至夜深人静，悄地教家人引他过船，连丫鬟不容一个见面。
bǐ shí liǎng xià fēn bié dōu hái dào yǒu shèn dǎi niàn shí fēn qī cǎn yòu bù gǎn chū shēng tí kū
彼时两下分别，都还道有甚歹念，十分凄惨，又不敢出声啼哭。
xiù é yòu chě fū rén dào bèi hòu shuō dào cǐ xíng bù zhī diē diē yǒu shèn niàn tou xū jiào jiā rén huí shí tǎo wú yá nèi shū xìn fù wǒ fāng cái fàng xīn
秀娥又扯夫人到背后，说道：“此行不知爹爹有甚念头，须教家人回时，讨吴衙内书信覆我，方才放心。
fū rén zhēn gè yī zhe tā yòu dīng zhǔ le jiā rén
”夫人真个依着他，又叮嘱了家人。
cì rì qīng zǎo kāi chuán zì qù
次日清早开船自去。
hè sī hù chuán zhī yě zì wàng jīng zhōu jìn fā
贺司户船只也自望荆州进发。
hè xiǎo jiě chéng kǒng wú yá nèi tú zhōng yǒu biàn xīn xià yōu lǜ
贺小姐诚恐吴衙内途中有变，心下忧虑。
jí shí zhēn gè dǎo xiǎng chū bìng lái
即时真个倒想出病来。
zhèng shì zhà bié lěng rú bīng dòng niàn rè rú huǒ
正是：乍别冷如冰，动念热如火。
sān bǎi liù shí bìng wéi yǒu xiāng sī kǔ
三百六十病，唯有相思苦。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō wú fǔ yǐn zì nà zǎo lí le jiāng zhōu xíng le jǐ shí lǐ lù yǐ shì cháo shàn shí fēn bú jiàn yá nèi qǐ shēn
且说吴府尹自那早离了江州，行了几十里路，已是朝膳时分，不见衙内起身。
hái dào yè lái zhōng jiǔ kàn kàn zhì wǔ bú jiàn shēng xī yǐ wéi qí guài
还道夜来中酒，看看至午，不见声息，以为奇怪。
fū rén zì qù jiào huàn bìng bù dā yìng
夫人自去叫唤，并不答应。
nà shí zhe le máng
那时着了忙。
wú fǔ yǐn jiào jiā rén dǎ kāi guān kàn zhǐ yǒu yí gè kōng cāng
吴府尹教家人打开观看，只有一个空舱。
xià de fǔ yǐn fū qī hún pò fēi sàn hū tiān chuàng de de hào kū zhǐ shì jiě shuō bù chū
吓得府尹夫妻魂魄飞散，呼天怆地的号哭，只是解说不出。
hé chuán de rén dōu dào zhè yě zuò guài
合船的人，都道：“这也作怪。
zǒng lái zhǐ yǒu shuāng chuán nà lǐ qù le
总来只有双船，那里去了？
chú fēi luò zài shuǐ lǐ
除非落在水里。
wú fǔ yǐn tīng le zhòng rén suì pō zhù chuán xún rén dǎ lāo
”吴府尹听了众人，遂泊住船，寻人打捞。
zì jiāng zhōu qǐ zhì pō chuán zhī suǒ bǎi lǐ nèi wài bǎ jiāng yě lāo biàn le nà lǐ luō de shī shǒu
自江州起至泊船之所，百里内外，把江也捞遍了，那里罗得尸首。
yī miàn zhāo hún shè jì bǎ fū rén kū de sǐ ér fù sū
一面招魂设祭，把夫人哭得死而复苏。
wú fǔ yǐn yīn méi le ér zi lián guān yě bú yào zuò le
吴府尹因没了儿子，连官也不要做了。
shǒu xià rén zài sān kǔ quàn fāng cái qián qù shàng rèn
手下人再三苦劝，方才前去上任。
bù zé yī rì hè sī hù jiā rén sòng wú yá nèi dào lái
不则一日，贺司户家人送吴衙内到来。
fù zǐ yī jiàn jīng xǐ xiāng bàn
父子一见，惊喜相半。
kàn le shū zhá fāng zhī jiù lǐ jiāng yá nèi zé le yī cháng kuǎn liú hè sī hù jiā rén zhù le shù rì zhǔn bèi pìn lǐ xiě qǐ huí shū chāi rén tóng qù qiú qīn
看了书札，方知就里，将衙内责了一常款留贺司户家人，住了数日，准备聘礼，写起回书，差人同去求亲。
wú yá nèi yě xiě fēng sī shū jì yǔ hè xiǎo jiě
吴衙内也写封私书寄与贺小姐。
liǎng xià jiā rén lǐng zhe lǐ wù bié le wú fǔ yǐn zhí zhì jīng zhōu cān jiàn hè sī hù
两下家人领着礼物，别了吴府尹，直至荆州，参见贺司户。
shōu le pìn lǐ
收了聘礼。
yòu zuò huí shū dǎ fā wú fǔ yǐn jiā rén huí qù
又做回书，打发吴府尹家人回去。
nà hè xiǎo jiě zhèng zài bìng zhōng jiàn le wú yá nèi shū xìn rán hòu jiàn jiàn quán yù
那贺小姐正在病中，见了吴衙内书信，然后渐渐痊愈。
nà wú yá nèi zài yá zhōng rì yè gōng shū
那吴衙内在衙中，日夜攻书。
hou zhì kāi kē zhì jīng yìng shì yī jǔ chéng míng zhōng le jìn shì
候至开科，至京应试，一举成名，中了进士。
còu qiǎo chú shòu jīng zhōu fǔ xiāng tán xiàn xiàn yǐn
凑巧除授荆州府湘潭县县尹。
wú fǔ yǐn jiàn ér zi chéng míng biàn gào le zhì shì tóng zhì jīng zhōu shàng rèn zé jí yíng qǔ hè xiǎo jiě guò mén chéng qīn
吴府尹见儿子成名，便告了致仕，同至荆州上任，择吉迎娶贺小姐过门成亲。
tóng liáo men qián lái chēng hè
同僚们前来称贺。
liǎng gè huā zhú xià xīn rén jǐn qīn nèi yī shuāng jiù yǒu
两个花烛下新人，锦衾内一双旧友。
xiù é guò mén zhī hòu xiào jìng gōng gū fū qī hé shùn pō yǒu xián míng
秀娥过门之后，孝敬公姑，夫妻和顺，颇有贤名。
hòu lái hè sī hù yīn niàn zhe nǚ ér yě rù jí biàn jīng kào lǎo zhōng shēn
后来贺司户因念着女儿，也入籍汴京，靠老终身。
wú yàn guān zhì lóng tú gé xué shì shēng de èr zi yì dēng kē jiǎ
吴彦官至龙图阁学士，生得二子，亦登科甲。
zhè huí shū huàn zuò wú yá nèi lín zhōu fù yuē
这回书唤做《吴衙内邻舟赴约》。
shī yún jiā rén cái zǐ mào xiāng dāng bā jù xīn shī àn zì jiāng
诗云：佳人才子貌相当，八句新诗暗自将。
bǎi suì yīn yuán chuáng xià jiù lì qíng qiān gǔ bō cí cháng
百岁姻缘床下就，丽情千古播词常