li qiān gōng qióng dǐ yù xiá kè
李汧公穷邸遇侠客
shì shì fēn fēn rú yì qí shū yíng biàn huàn qiǎo nán kuī
世事纷纷如弈棋，输赢变幻巧难窥。
dàn cún fāng cùn gōng píng lǐ ēn yuàn fēn míng bù yòng yí
但存方寸公平理，恩怨分明不用疑。
huà shuō táng xuán zōng tiān bǎo nián jiān cháng ān yǒu yī shì rén xìng fáng míng dé shēng de fāng miàn dà ěr wěi gàn fēng qū
话说唐玄宗天宝年间，长安有一士人，姓房名德，生得方面大耳，伟干丰躯。
nián jì sān shí yǐ wài jiā pín luò pò shí fēn yān jiǎn quán kuī zhe hún jiā bèi shì fǎng zhī dù rì
年纪三十以外，家贫落魄，十分淹蹇，全亏着浑家贝氏纺织度日。
shí yù shēn qiū tiān qì tóu shàng hái guǒ zhe yī dǐng pò tóu jīn shēn shàng chuān zhe yī jiàn jiù gé yī
时遇深秋天气，头上还裹着一顶破头巾，身上穿着一件旧葛衣。
nà gé yī yòu zhú lǚ lǚ kāi le què yǔ suō yī xiāng sì
那葛衣又逐缕缕开了，却与蓑衣相似。
sī xiǎng tiān qì jiàn hán zhè mú yàng zěn shēng jiàn rén
思想：“天气渐寒，这模样怎生见人？
zhī dào lǎo pó yú de liǎng pǐ bù r yù yào tǎo lái zuò jiàn yī fú
”知道老婆余得两匹布儿，欲要讨来做件衣服。
shéi zhī lǎo pó yuán shì xiǎo jiā zǐ chū shēn qì liàng zuì xiá què yòu pèi zhe yī fù hàn dú de hěn xīn cháng
谁知老婆原是小家子出身，器量最狭，却又配着一副悍毒的狠心肠。
nà zhāng zuǐ tóu zi yòu qiǎo yú yìng biàn sài guò dāo yì bān kuài
那张嘴头子又巧于应变，赛过刀一般快。
píng nǐ shén me shì gāo lái gāo jiù dī lái dī duì sǐ de yě shuō de huó qǐ lái huó de yě shuō de sǐ le qù shì yí gè fān chún nòng shé de pó niáng
凭你什么事，高来高就，低来低对，死的也说得活起来，活的也说得死了去，是一个翻唇弄舌的婆娘。
nà pó niáng kàn jiàn fáng dé méi shén huó lù kào tā chī sǐ fàn cháng bǎ lǎo gōng qī fù
那婆娘看见房德没甚活路，靠他吃死饭，常把老公欺负。
fáng dé yīn bù yù shí shuō zuǐ bù xiǎng měi shì zhǐ de ràng tā jiàn jiàn de yǒu jǐ fēn jù nèi
房德因不遇时，说嘴不响，每事只得让他，渐渐的有几分惧内。
shì rì bèi shì zhèng zài nà lǐ sī xiǎng lǎo gōng nèn bān láng bèi rú hé de gè hǎo rì
是日贝氏正在那里思想，老公恁般狼狈，如何得个好日？
què yòu yuàn fù mǔ jià cuò le duì tóu zhuàn le zhōng shēn xīn xià zhèng shì shí fēn fán nǎo
却又怨父母，嫁错了对头，赚了终身，心下正是十分烦恼。
qià hǎo chù zài qì tóu shàng nǎi dào lǎo dà yí gè hàn zi méi wài xún fàn chī kào zhe nǚ rén guò rì
恰好触在气头上，乃道：“老大一个汉子，没外寻饭吃，靠着女人过日。
rú jīn lián yī fú dōu yào zài lǎo niáng shēn shàng chū huō shuō chū lái kě bù xiū me
如今连衣服都要在老娘身上出豁，说出来可不羞么？
fáng dé bèi qiǎng bái le zhè liǎng jù
房德被抢白了这两句，
mǎn miàn xiū cán
满面羞惭，
shì zài wú nài
事在无奈，
zhǐ de lǎo zhe liǎn
只得老着脸，
dī shēng xià qì dào niáng zǐ
低声下气道：“娘子，
yī xiàng shēn kuī nǐ de qì lì
一向深亏你的气力，
gǎn jī bù jīng dàn mù xià suī shì luò báo
感激不荆但目下虽是落薄，
shào bù dé yǒu hǎo de rì zi
少不得有好的日子，
quán jiè zhè bù yǔ wǒ
权借这布与我，
hòu lái fā jī shí
后来发积时，
dà dà bào nǐ de qíng ba
大大报你的情罢。
bèi shì yáo shǒu dào nǐ de tián huà ér hōng de wǒ duō nián le xìn bù guò
”贝氏摇手道：“你的甜话儿哄得我多年了，信不过。
zhè liǎng pǐ bù lǎo niáng zì yào zuò jiàn yī fú guò hán de xiū de zhǐ wàng
这两匹布，老娘自要做件衣服过寒的，休得指望。
fáng dé bù yòu qǔ bù dé fǎn tǎo le xǔ duō méi qù yù dài sī nào yī chǎng yīn pà lǎo pó zuǐ shé yòu lì hóu lóng yòu xiǎng kǒng bèi lín jiā tīng jiàn fǎn zhuāng huǎng zi
”房德布又取不得，反讨了许多没趣，欲待厮闹一场，因怕老婆嘴舌又利，喉咙又响，恐被邻家听见，反妆幌子。
gǎn nù ér bù gǎn yán biē kǒu qì zhuàng chū mén qù zhǐ wàng xún gè xiāng shí gào jiè
敢怒而不敢言，憋口气撞出门去，指望寻个相识告借。
zǒu le dà bàn rì yī wú suǒ yù
走了大半日，一无所遇。
nà tiān què yòu yǔ tā zuò duì tóu piān shēng de hū dì fā yī chén fēng yǔ qǐ lái
那天却又与他做对头，偏生的忽地发一陈风雨起来。
zhè jiàn jiù gé yī bèi fēng chuī de sōu sōu rú luò yè zhī shēng jiù zhǎng le yī shēn hán lì zi
这件旧葛衣被风吹得飕飕如落叶之声，就长了一身寒栗子。
mào zhe fēng yǔ bēn xiàng qián miàn yī gǔ sì zhōng duǒ bì
冒着风雨，奔向前面一古寺中躲避。
nà sì míng wéi yún huá chán sì
那寺名为云华禅寺。
fáng dé kuà jìn shān mén kàn shí yǐ xiān yǒu gè zhǎng dà hàn zi zuò zài zuǒ láng kǎn shàng
房德跨进山门看时，已先有个长大汉子，坐在左廊槛上。
diàn zhōng yí gè lǎo sēng sòng jīng
殿中一个老僧诵经。
fáng dé jiù xiàng yòu láng kǎn shàng zuò xià dāi dāi de kàn zhe tiān shàng
房德就向右廊槛上坐下，呆呆的看着天上。
nà yǔ jiàn jiàn zhǐ le àn dào zhè shí bù zǒu zhǐ pà shǎo kè yòu dà qǐ lái
那雨渐渐止了，暗道：“这时不走，只怕少刻又大起来。
què dài zhuǎn shēn hū diào guò tóu lái kàn jiàn qiáng shàng huà yī zhī qín niǎo líng máo r chì bǎng r zú r wěi r jiàn jiàn jiē yǒu dān dān bù huà niǎo tóu
”却待转身，忽掉过头来，看见墙上画一只禽鸟，翎毛儿，翅膀儿，足儿，尾儿，件件皆有，单单不画鸟头。
tiān xià yǒu nèn yàng kōng nǎo zi de rén zì jǐ jī hán shàng qiě nán gù yǒu shèn xīn cháng què píng pǐn zhè huà de niǎo lái
天下有恁样空脑子的人，自己饥寒尚且难顾，有甚心肠，却评品这画的鸟来。
xiǎng dào cháng wén de rén shuō huà niǎo xiān huà tóu
想道：“常闻得人说：画鸟先画头。
zhè huà fǎ zěn yú rén bù tóng
这画法怎与人不同？
què yòu bù huà wán shì shèn yì gù
却又不画完，是甚意故？
yī tóu xiǎng yī tóu kàn zhuǎn jué zhè niǎo huà de kě ài nǎi dào wǒ suī bù xiǎo cǐ dào liàng zhè niǎo tóu yě méi shén nán chǔ hé bù bǎ lái xù wán
”一头想，一头看，转觉这鸟画得可爱，乃道：“我虽不晓此道，谅这鸟头也没甚难处，何不把来续完。
jí wǎng diàn shàng yǔ hé shàng jiè le yī zhī bǐ zhàn de mò bǎo zǒu lái jiāng niǎo tóu huà chū què yě bù shí fēn chǒu zì jué huān xǐ dào wǒ ruò xué dān qīng dào kě chéng de
”即往殿上与和尚借了一枝笔，蘸得墨饱，走来将鸟头画出，却也不十分丑，自觉欢喜道：“我若学丹青，到可成得。
gāng huà shí zuǒ láng nà hàn zi jiù ái guò lái guān kàn bǎ fáng dé shàng xià zǐ xì yī xiāng xiào róng kě jū xiàng qián dào xiù cái jiè yī bù shuō huà
刚画时，左廊那汉子就挨过来观看，把房德上下仔细一相，笑容可掬，向前道：“秀才，借一步说话。
fáng dé dào zú xià shì shuí
”房德道：“足下是谁？
yǒu shèn jiàn jiào
有甚见教？
nà hàn dào xiù cái bù xiāo xì wèn tóng zài xià qù zì yǒu hǎo chù
”那汉道：“秀才不消细问，同在下去，自有好处。
fáng dé zhèng zài kùn qióng zhī xiāng tīng jiàn shuō yǒu hǎo chù bù shèng zhī xǐ
”房德正在困穷之乡，听见说有好处，不胜之喜。
jiāng bǐ hái le hé shàng bǎ pò gé yī zhěng yī zhěng suí nà hàn zi qián qù
将笔还了和尚，把破葛衣整一整，随那汉子前去。
cǐ shí fēng yǔ suī zhǐ dì shàng hǎo shēng ní nìng què yě bù gù
此时风雨虽止，地上好生泥泞，却也不顾。
lí le yún bì sì zhí zǒu chū shēng píng mén dào lè yóu yuán bàng biān
离了云毕寺，直走出升平门到乐游原傍边。
zhè suǒ zài zuì shì lěng luò
这所在最是冷落。
nà hàn zi xiàng yī xiǎo jiǎo mén shàng lián kòu sān shēng tíng le yī huí yǒu gè rén kāi mén chū lái yě shì gè zhǎng dà hàn zi kàn jiàn fáng dé yì shén huān xǐ shàng qián shēng rě
那汉子向一小角门上连叩三声，停了一回，有个人开门出来，也是个长大汉子，看见房德，亦甚欢喜，上前声喏。
fáng dé xīn zhōng yí dào zhè liǎng gè hàn zi shì hé děng yàng rén
房德心中疑道：“这两个汉子，是何等样人？
bù zhī qǐng wǒ lái yǒu shèn hǎo chù
不知请我来有甚好处？
wèn dào zhè lǐ shì shuí jiā
”问道：“这里是谁家？
èr hàn dá dào xiù cái dào lǐ biān biàn xiǎo de
”二汉答道：“秀才到里边便晓得。
fáng dé kuà rù mén lǐ èr hàn yuán bǎ mén chēng shàng yǐn tā jìn qù
”房德跨入门里，二汉原把门撑上，引他进去。
fáng dé kàn shí jīng zhēn mǎn mù shuāi cǎo màn tiān nǎi shì gè bài luò huā yuán
房德看时，荆蓁满目，衰草漫天，乃是个败落花园。
wān wān qū qū zhuǎn dào yī ge bàn tā bù dǎo de tíng zi shàng lǐ biān yòu zǒu chū shí sì wǔ gè hàn zi yī gè gè quán zhǎng bì dà miàn mào zhēng níng jiàn le fáng dé jìn jiē mǎn miàn duī xià xiào lái dào xiù cái qǐng jìn
湾湾曲曲，转到一个半塌不倒的亭子上，里边又走出十四五个汉子，一个个拳长臂大，面貌狰狞，见了房德，尽皆满面堆下笑来，道：“秀才请进。
fáng dé àn zì jīng hài dào zhè bān rén lái de qiāo qī qiě kàn tā yǒu shèn huà shuō
”房德暗自惊骇道：“这班人来得跷蹊，且看他有甚话说？
zhòng rén yíng jìn tíng zhōng xiāng jiàn yǐ bì xùn zài bǎn dèng shàng zuò xià wèn dào xiù cái zūn xìng
众人迎进亭中，相见已毕，逊在板凳上坐下，问道：“秀才尊姓？
fáng dé dào xiǎo shēng xìng fáng bù zhī liè wèi yǒu hé shuō huà
”房德道：“小生姓房，不知列位有何说话？
qǐ chū tóng háng nà hàn dào shí bù xiāng mán wǒ zhòng dì xiōng nǎi jiāng hú shàng háo jié zhuān zuò zhè jiàn méi běn qián de shēng yì
”起初同行那汉道：“实不相瞒，我众弟兄乃江湖上豪杰，专做这件没本钱的生意。
zhǐ wèi jù shì yī yǒng zhī fu qián rì jī hū nòng chū shì lái gù cǐ duì tiān dǎo gào yào mì gè zú zhì duō móu de hǎo hàn ràng tā zuò gè dà gē tīng qí zhǐ huī
只为俱是一勇之夫，前日几乎弄出事来，故此对天祷告，要觅个足智多谋的好汉，让他做个大哥，听其指挥。
shì lái yún huá sì qiáng shàng huà bù wán de qín niǎo biàn shì zhòng dì xiōng duì tiān dǎo gào shè xià de shì yuàn qǔ yǔ yì jù quán dān shǎo tou er de yì sī
适来云华寺墙上画不完的禽鸟，便是众弟兄对天祷告，设下的誓愿，取羽翼俱全，单少头儿的意思。
ruò hé gāi xīng lóng tiān qiǎn gè yīng xióng hǎo hàn bǔ zú zhè niǎo biàn yíng qǐng lái wéi tóu
若合该兴隆，天遣个英雄好汉，补足这鸟，便迎请来为头。
děng hòu shù rì wèi de qí rén
等候数日，未得其人。
qiě xǐ tiān suí rén yuàn jīn rì yù zhe xiù cái nèn bān kuí wěi xiàng mào yí dìng zhì yǒng jiān bèi zhèng shì zhēn mìng zhài zhǔ le
且喜天随人愿，今日遇着秀才恁般魁伟相貌，一定智勇兼备，正是真命寨主了。
zhòng xiōng dì jīn hòu rèn píng diào dù bǎo gè zhōng shēn ān wěn kuài huó kě bù hǎo me
众兄弟今后任凭调度，保个终身安稳快活，可不好么？
duì zhòng rén dào kuài qù xìng shā xìng kǒu jì bài tiān dì
”对众人道：“快去幸杀性口，祭拜天地。
nèi zhōng yǒu sān sì gè yī liú yān pǎo xiàng hòu biān qù le
”内中有三四个，一溜烟跑向后边去了。
fáng dé wén yán dào yuán lái zhè bān rén què shì yī huǒ qiáng dào
房德闻言道：“原来这班人，却是一伙强盗。
wǒ nǎi qīng qīng bái bái de rén rú hé zuò nèn yàng shì
我乃清清白白的人，如何做恁样事？
dá dào liè wèi zhuàng shì zài shàng ruò yào wǒ zuò bié shì zé kě zhè yī zhuāng shí bù gǎn fèng mìng
”答道：“列位壮士在上，若要我做别事则可，这一桩实不敢奉命。
zhòng rén dào què shì wèi hé
”众人道：“却是为何？
fáng dé dào wǒ nǎi dú shū zhī rén hái yào ba gè chū shēn rì zi zěn kěn gàn zhè děng fàn fǎ de gòu dàng
”房德道：“我乃读书之人，还要巴个出身日子，怎肯干这等犯法的勾当？
zhòng rén dào xiù cái suǒ yán chà yǐ
”众人道：“秀才所言差矣。
fāng jīn yáng guó zhōng wèi xiāng mài guān yù jué yǒu qián de biàn zuò dà guān
方今杨国忠为相，卖官鬻爵，有钱的，便做大官。
chú le qián shí jiù shì li tài bái nèn yàng gāo cái yě shòu le tā de è qì bù néng dé zhōng ruò fēi biàn shí fān shū kǒng cǐ shí hái shì gè bái yī xiù shì li
除了钱时，就是李太白恁样高才，也受了他的恶气，不能得中，若非辨识番书，恐此时还是个白衣秀士哩。
bú shì mào fàn xiù cái shuō kàn nǐ shēn shàng zhè bān guāng jǐng yě bù xiàng yǒu qián de rú hé zhǐ wàng guān zuò
不是冒犯秀才说，看你身上这般光景，也不像有钱的，如何指望官做？
bù rú cóng le wǒ men dà wǎn jiǔ dà kuài ròu zhěng tào chuān yī lùn chèng fēn jīn qiě yòu ràng nǐ zuò gè zhǎng pán hé děng kuài huó sǎn dàn
不如从了我们，大碗酒大块肉，整套穿衣，论秤分金，且又让你做个掌盘，何等快活散诞。
tǎng ruò yǒu xiē qì xiàng shí jù zhe gè shān zhài chēng gū dào guǎ yě yáo de nǐ
倘若有些气象时，据着个山寨，称孤道寡，也繇得你。
fáng dé chén yín wèi dá
”房德沉吟未答。
nà hàn yòu dào xiù cái shí fēn bù kěn shí yě bù gǎn xiāng qiáng
那汉又道：“秀才十分不肯时，也不敢相强。
dàn zhǐ shì lái de qù bù dé bù cóng shí biàn yào huài nǐ xìng mìng zhè què mò guài
但只是来得去不得，不从时，便要坏你性命，这却莫怪。
dōu xiàng xuē lǐ sōu de bá chū dāo lái xià de fáng dé hún bù fù tǐ dào tuì xià shí shù bù lái dào liè wèi mò dòng shǒu róng zài shāng liáng
”都向靴里飕的拔出刀来，吓得房德魂不附体，倒退下十数步来道：“列位莫动手，容再商量。
zhòng rén dào cóng bù cóng yī yán ér jué yǒu shèn shāng liáng
”众人道：“从不从，一言而决，有甚商量？
fáng dé xiǎng dào zhè bān huāng pì suǒ zài ruò bù yī tā qǐ bù bái bái sòng le xìng mìng yǒu nà gè zhī de
房德想道：“这般荒僻所在，若不依他，岂不白白送了性命，有那个知得？
qiě hōng guò yī shí dào míng rì tuō shēn qù chū shǒu ba
且哄过一时，到明日脱身去出首罢。
suàn jì yǐ dìng nǎi dào duō chéng liè wèi zhuàng shì jiàn ài dàn xiǎo shēng píng xī dǎn qiè kǒng zuò bù dé cǐ shì
”算计已定，乃道：“多承列位壮士见爱，但小生平昔胆怯，恐做不得此事。
zhòng rén dào bù dǎ jǐn chū shí biàn dǎn qiè zuò guò jǐ cì jiù bù jué le
众人道：“不打紧，初时便胆怯，做过几次，就不觉了。
fáng dé dào jì rú cǐ zhǐ de shùn cóng liè wèi
”房德道：“既如此，只得顺从列位。
zhòng rén dà xǐ bǎ dāo yī jiù nà zài xuē zhōng dào jí jīn yǐ shì yī jiā jiē yǐ dì xiōng xiāng chèn le kuài jiāng yī fú lái yǔ dà gē huàn guò hǎo bài tiān dì
”众人大喜，把刀依旧纳在靴中道：“即今已是一家，皆以弟兄相称了，快将衣服来与大哥换过，好拜天地。
biàn jìn qù pěng chū yī tào jǐn yī yī dǐng xīn táng jīn yī shuāng xīn xuē
”便进去捧出一套锦衣，一顶新唐巾，一双新靴。
fáng dé zhe ban qǐ lái wēi yí bǐ qián gèng shì bù tóng
房德着扮起来，威仪比前更是不同。
zhòng rén qí shēng hè cǎi dào dà gē zhè gè rén pǐn mò shuō zuò zhǎng pán jiù shì huáng dì yě zuò dé guò
众人齐声喝采道：“大哥这个人品，莫说做掌盘，就是皇帝，也做得过。
gǔ yǔ yún bú jiàn kě yù shǐ xīn bù luàn
古语云：“不见可欲，使心不乱。
fáng dé běn lái shì gè pín tǔ
”房德本来是个贫土，
zhè bān huá fú
这般华服，
cóng bù céng zhuó tǐ
从不曾着体，
rú jīn hū dì huàn rán yī xīn
如今忽地焕然一新，
bù jué yí dòng qí niàn
不觉移动其念，
bǎ zhòng rén nà bān shuō huà
把众人那班说话，
xì xì yī wèi
细细一味，
zhuǎn jué yǒu lǐ
转觉有理，
xiǎng dào rú jīn guǒ shì yáng guó zhōng wèi xiāng
想道：“如今果是杨国忠为相，
huì lù gōng xíng
贿赂公行，
bù zhī mái mò le duō shǎo gāo cái jué xué
不知埋没了多少高才绝学。
xiàng wǒ nèn yàng píng cháng xué wèn zhēn gè rú hé néng gōu guān zuò
像我恁样平常学问，真个如何能勾官做？
ruò bù de guān zhōng shēn pín jiàn fǎn bù rú zhè bān rén shòu yòng le
若不得官，终身贫贱，反不如这班人受用了。
yòu xiǎng qǐ jiàn jīn nèn bān shēn qiū tiān qì hái chuān zhe pò gé yī
”又想起：“见今恁般深秋天气，还穿着破葛衣。
yǔ hún jiā yào pǐ bù r zuò jiàn yī fú shàng bù néng gōu
与浑家要匹布儿做件衣服，尚不能勾。
jí zhì yǎng gào qīn shí yòu bìng wú yí gè kěn kǎi rán zhōu jì
及至仰告亲识，又并无一个肯慨然周济。
kàn qǐ lái dào shì zhè bān rén yì qì yǔ tā sù wú xiāng shi jiù bǎ rú cǐ huá měi yī fú yǔ wǒ chuān zhe yòu tuī wǒ wéi zhǔ
看起来到是这班人义气，与他素无相识，就把如此华美衣服与我穿着，又推我为主。
biàn yī tā men hú zuò yī chǎng dào yě luò guò bàn shì kuài huó
便依他们胡做一场，到也落过半世快活。
què yòu xiǎng dào bù kě bù kě
”却又想道：“不可，不可。
tǎng bèi rén ná zhù zhè xìng mìng jiù xiū le
倘被人拿住，这性命就休了。
zhèng zài hú sī luàn xiǎng bǎ cháng zi jiǎo de qī héng bā shù yí huò bù dìng
”正在胡思乱想，把肠子搅得七横八竖，疑惑不定。
zhī jiàn zhòng rén máng bǎi xiāng àn tái chū yī kǒu zhū yī qiāng yáng dàng tiān pái liè lián fáng dé gòng shì shí bā gè hǎo hàn yī qí guì xià niān xiāng shè shì shà xuè wéi méng
只见众人忙摆香案，抬出一口猪，一腔羊，当天排列，连房德共是十八个好汉，一齐跪下，拈香设誓，歃血为盟。
jì guò le tiān dì yòu yǔ fáng dé bā bài wèi jiāo gè xù xìng míng
祭过了天地，又与房德八拜为交，各叙姓名。
shǎo qǐng bǎi shàng jiǔ yáo qǐng fáng dé zuò le dì yī xí féi gān měi yùn zì yì yǐn dàn
少顷摆上酒肴，请房德坐了第一席，肥甘美酝，恣意饮啖。
fáng dé rì cháng bù guò huáng jī dàn fàn shàng qiě zì bù quán jiàn huò mì de xiē jiǔ ròu yě bù néng gōu chèn xīn zuì bǎo
房德日常不过黄齑淡饭，尚且自不全，间或觅得些酒肉，也不能勾趁心醉饱。
jīn rì zhè fān shòu yòng xǐ chū wàng wài
今日这番受用，喜出望外。
qiě yòu zhòng rén lún liú bǎ zhǎn dà gē qián dà gē hòu fèng cheng de méi huā yǎn xiào
且又众人轮流把盏，大哥前，大哥后，奉承得眉花眼笑。
qǐ chū hái zài yù wèi wèi wèi zhī jiān dào cǐ shí biàn kěn sǐ xīn tā dì zuò zhè zhuāng shì le
起初还在欲为未为之间，到此时便肯死心塌地，做这桩事了。
xiǎng dào huò zhě wǒ mìng lǐ hé gāi yǒu xiē zào huà yù zhe zhè bān dì xiōng fú zhù zhēn gè nòng chū dà shì yè lái yě wèi kě zhī
想道：“或者我命里合该有些造化，遇着这班弟兄扶助，真个弄出大事业来也未可知。
ruò shì xiǎo jiù shí zhǐ zuò liǎng sān cì xún le xiē cái wù jí biàn bà shǒu liào bì wú rén xiǎo de
若是小就时，只做两三次，寻了些财物，即便罢手，料必无人晓得。
rán hòu qù dǎ yáng guó zhōng de guān jié mì de gè guān r qǐ bù měi zāi
然后去打杨国忠的关节，觅得个官儿，岂不美哉。
wàn yī bài lù yǐ shì xiǎng yòng guò tóu biàn chī dāo chī guǎ yì suǒ gān xīn yě qiáng rú dān jī shòu dòng yī shēng zuò gè è piǎo
万一败露，已是享用过头，便吃刀吃剐，亦所甘心，也强如担饥受冻，一生做个饿莩。
yǒu shī wèi zhèng fēng yǔ xiāo xiāo yè zhèng hán piān zhōu jí jiǎng shàng wēi tān
”有诗为证：风雨萧萧夜正寒，扁舟急桨上危滩。
yě zhī cǐ qù bō tāo è zhǐ wèi jī hán èr zì nán
也知此去波涛恶，只为饥寒二字难。
zhòng rén bēi lái zhǎn qù zhí chī dào huáng hūn shí hòu
众人杯来盏去，直吃到黄昏时候。
yī rén dào jīn rì dà gē chū jù hé bù jiù fā gè lì shì
一人道：“今日大哥初聚，何不就发个利市？
zhòng rén qí shēng dào yán zhī yǒu lǐ
”众人齐声道：“言之有理。
hái shì dào nà yī jiā qù hǎo
还是到那一家去好？
fáng dé dào jīng dū fù jiā wú guò shì yán píng mén wáng yuán bǎo zhè lǎo ér wèi zuì kuàng qiě yòu zài chéng wài méi yǒu guān bīng xún luó qián hòu lù jìng wǒ jiē shú guàn
”房德道：“京都富家，无过是延平门王元宝这老儿为最，况且又在城外，没有官兵巡逻，前后路径，我皆熟惯。
shàng zhè yī chù jiù dǐ de shí shù jiā le
上这一处，就抵得十数家了。
bù zhī liè wèi yǐ wéi hé rú
不知列位以为何如？
zhòng rén xǐ dào bù mán dà gē shuō zhè lǎo ér wǒ men yě zài xīn jiǔ le
”众人喜道：“不瞒大哥说，这老儿我们也在心久了。
zhǐ yīn wèi de qí biàn bù xiǎng què yǔ dà gē àn hé zú jiàn tóng xīn
只因未得其便，不想却与大哥暗合，足见同心。
jí jiāng jiǔ xí shōu guò qǔ chū liú huáng yàn xiāo huǒ bǎ qì xiè zhī lèi yī qí zhā fù qǐ lái
”即将酒席收过，取出硫磺、焰硝、火把、器械之类，一齐扎缚起来。
dàn jiàn bái bù luō tóu xuē xié dōu jiǎo
但见：白布罗头，靴鞋兜脚。
liǎn shàng mǒ hēi chá hóng shǒu nèi tí dāo chí fǔ
脸上抹黑搽红，手内提刀持斧。
kù kūn gāng guò xī láo shuān guǒ dù
袴裩刚过膝，牢拴裹肚；
nà ǎo què qí yāo jǐn chán dā bo
衲袄却齐腰，紧缠搭膊。
yī duì me mó lái shì jiè shù qún hǔ bào rù shān lín
一队么魔来世界，数群虎豹入山林。
zhòng rén jié shù tíng dāng ái zhì gèng yú tiān qì chū le yuán mén jiàng mén fǎn chēng hǎo le rú jí fēng zhòu yǔ ér lái
众人结束停当，挨至更余天气，出了园门，将门反撑好了，如疾风骤雨而来。
zhè yán píng mén lí lè yóu yuán yuē yǒu liù qī lǐ zhī yuǎn bù duō shí jiù dào le
这延平门离乐游原约有六七里之远，不多时就到了。
qiě shuō wáng yuán bǎo nǎi jīng zhào yǐn wáng hóng de zú xiōng jiā yǒu dí guó zhī fù míng wén tiān xià xuán zōng tiān zǐ yì cháng zhào jiàn
且说王元宝乃京兆尹王𫟹的族兄，家有敌国之富，名闻天下，玄宗天子亦尝召见。
sān rì qián bèi xiǎo tōu qiè le ruò gān cái wù gào zhī wáng hóng zé lìng bù liáng rén bǔ huò yòu bō sān shí míng jiàn ér fáng hù
三日前被小偷窃了若干财物，告知王𫟹，责令不良人捕获，又拨三十名健儿防护。
bù xiǎng fáng dé zhè bān rén huì qì zhèng zhuàng zài wǎng lǐ
不想房德这班人晦气，正撞在网里。
dāng xià zhòng qiáng dào qǔ chū huǒ zhǒng yǐn zháo huǒ bǎ zhào yào hún rú bái zhòu lún qǐ dāo fǔ yí lù kǎn mén jìn qù
当下众强盗取出火种，引着火把，照耀浑如白昼，轮起刀斧，一路砍门进去。
nèi xiē fáng hù jiàn ér bìng jiā rén děng jù cóng shuì mèng zhōng jīng xǐng míng luó nà hǎn gè zhí gùn bàng shàng qián qín ná
那些防护健儿并家人等，俱从睡梦中惊醒，鸣锣呐喊，各执棍棒上前擒拿。
zhuāng qián zhuāng hòu lín jiā wén de dōu lái jiù hù
庄前庄后邻家闻得，都来救护。
zhè bān qiáng dào jiàn rén yǐ zhòng le xīn xià huāng zhāng biàn fàng qǐ huǒ lái duó lù ér zǒu
这班强盗见人已众了，心下慌张，便放起火来，夺路而走。
wáng jiā rén fēn yī bàn jiù huǒ yī bàn zhuī gǎn shǎng qù tuán tuán wéi zhù zhòng qiáng dào pàn mìng sǐ zhàn chuō shāng le jǐ gè zhuāng kè
王家人分一半救火，一半追赶上去，团团围祝众强盗拚命死战，戳伤了几个庄客。
zhōng shì guǎ bù dí zhòng bèi dǎ fān shù rén yú zhě jìn lì bēn tuō fáng dé yì zài dǎ fān shù nèi
终是寡不敌众，被打翻数人，余者尽力奔脱，房德亦在打翻数内。
yī qí shéng chuān suǒ fù děng zhì tiān míng jiě jìn jīng zhào yǐn yá mén
一齐绳穿索缚，等至天明，解进京兆尹衙门。
wáng hóng fā xià jī wèi tuī wèn
王𫟹发下畿尉推问。
nà jī wèi xìng li míng miǎn zì xuán qīng nǎi zōng shì zhī zǐ sù xìng zhōng zhēn shàng yì yǒu jīng tiān wěi dì zhī cái jì shì ān mín zhī zhì
那畿尉姓李名勉，字玄卿，乃宗室之子，素性忠贞尚义，有经天纬地之才，济世安民之志。
zhǐ wèi lǐ lín fǔ yáng guó zhōng xiāng jì wèi xiāng dù xián jí néng bìng guó yāng mín qū zài xià liáo bù néng shī zhǎn qí cái
只为李林甫、杨国忠相继为相，妒贤嫉能，病国殃民，屈在下僚，不能施展其才。
zhè jī wèi pǐn jí suī bēi què shì gè xíng míng guān r
这畿尉品级虽卑，却是个刑名官儿。
fán bǔ dào dào zéi jù shǔ jū xùn
凡捕到盗贼，俱属鞠讯；
shàng sī xíng yù xī wěi tuī kān
上司刑狱，悉委推勘。
gù lì rèn de jī wèi dìng shì kù lì zhuān yòng nà zhōu xìng lái jùn chén suǒ yuán lǐ yí xià yǒu míng sè de jí xíng
故历任的畿尉，定是酷吏，专用那周兴、来俊臣、索元礼遗下有名色的极刑。
shì nà jǐ bān míng sè
是那几般名色？
yǒu xī jiāng yuè wèi zhèng dú zǐ xuán chē kě wèi lǘ r bá jué kān āi
有《西江月》为证：犊子悬车可畏，驴儿拔橛堪哀。
fèng huáng shài chì mìng nán ái tóng zǐ cān chán hún zuó
凤凰晒翅命难挨，童子参禅魂捽。
yù nǚ dēng tī jǐng cǎn xiān rén xiàn guǒ shāng zāi
玉女登梯景惨，仙人献果伤哉。
mí hóu zuàn huǒ bù zhāo lái huàn gè yè chā wàng hǎi
猕猴钻火不招来，换个夜叉望海。
nèi xiē kù lì yī lái zhàng xíng lì wēi èr lái huò shì quán yào zhǔ tuō xī chéng qí zhǐ měi shì bù wèn qíng zhēn qíng wang yī wèi yán xíng duàn liàn luó zhī chéng zhāo
那些酷吏，一来仗刑立威，二来或是权要嘱托，希承其旨，每事不问情真情枉，一味严刑锻炼，罗织成招。
rèn nǐ tóng jīn tiě gǔ de hǎo hàn dào cǐ yě dǎn sàng hún jīng bù zhī duàn sòng le duō shǎo zhōng chén yì shì
任你铜筋铁骨的好汉，到此也胆丧魂惊，不知断送了多少忠臣义士。
wéi yǒu li miǎn yǔ tā wèi bù tóng zhuān shàng píng shù yī qiè cǎn kù zhī xíng zhì ér bù yòng lín shì wu zài de qíng gù cǐ bìng wú yuān yù
惟有李勉与他尉不同，专尚平恕，一切惨酷之刑，置而不用，临事务在得情，故此并无冤狱。
nà yī rì zhèng zhí zǎo yá jīng yǐn fā xià zhè jiàn shì lái shí lái gè qiáng dào wǔ liù gè chuō shāng zhuāng kè guì zuò yī tíng xíng xiōng dāo fǔ dōu duī zài jiē xià
那一日正值早衙，京尹发下这件事来，十来个强盗，五六个戳伤庄客，跪做一庭，行凶刀斧，都堆在阶下。
li miǎn jǔ mù kàn shí nèi zhōng wéi yǒu fáng dé rén cái xióng wěi fēng cǎi fēi fán xiǎng dào nèn yàng yī tiáo hàn zi rú hé wèi dào
李勉举目看时，内中惟有房德人材雄伟，丰彩非凡，想道：“恁样一条汉子，如何为盗？
xīn xià jiù huái gè jīn lián zhī niàn
”心下就怀个矜怜之念。
dāng xià xiān huàn xún luó de bìng wáng jiā zhuāng kè wèn le bèi jié qíng yáo rán hòu yòu wèn zhòng dào xìng míng zhú yī xì jū
当下先唤巡逻的并王家庄客，问了被劫情繇，然后又问众盗姓名，逐一细鞠。
jù xì dāng shí jiù qín bù dài yòng xíng jìn jiē kuǎn fú yòu zhāo chū dǎng yǔ kū xué
俱系当时就擒，不待用刑，尽皆款伏，又招出党羽窟穴。
li miǎn jí chà bù liáng rén qián qù bǔ jī
李勉即差不良人前去捕缉。
wèn zhì fáng dé nǎi pú fú dào àn qián hán lèi ér yán dào xiǎo rén zì yòu yè rú yuán fēi dào bèi
问至房德，乃匍匐到案前，含泪而言道：“小人自幼业儒，原非盗辈。
zhǐ yīn jiā pín wú cuò zuó dào qīn qī chù gào dài wèi yǔ zǔ yú yún huá sì zhōng bèi cǐ bèi yǐ jì yòu wēi bī rù huǒ chū yú wú nài
止因家贫无措，昨到亲戚处告贷，为雨阻于云华寺中，被此辈以计诱，威逼入伙，出于无奈。
suì jiāng huà niǎo jí rù huǒ qián hòu shì yī yī xì su
”遂将画鸟及入伙前后事，一一细诉。
li miǎn yǐ shì xī qí cái mào yòu jiàn tā shuō de qíng cí kě mǐn biàn yǒu yì shì fàng tā què yòu xiǎng yī huǒ tóng zuì dú fàng yī rén gōng lùn nán mǐn
李勉已是惜其材貌，又见他说得情词可悯，便有意释放他，却又想：“一伙同罪，独放一人，公论难泯。
kuàng shì shàng sī suǒ wěi rú hé huí fù
况是上司所委，如何回复？
chú fēi rú cǐ rú cǐ
除非如此如此。
nǎi jiǎ yì chì hè xià qù fēn fù jù shàng le jiā niǔ jìn yú yù zhōng sì ná dào yú dǎng zài wèn
”乃假意叱喝下去，分付俱上了枷杻，禁于狱中，俟拿到余党再问。
kǎn shāng zhuāng kè qiǎn huí tiáo lǐ
砍伤庄客，遣回调理。
xún luó rén jì gōng yǒu shǎng
巡逻人记功有赏。
fā luò zhòng rén qù hòu jí huàn yù zú wáng tài jìn yá
发落众人去后，即唤狱卒王太进衙。
yuán lái wáng tài xī nián yīn wù chù le běn guān bèi wū gòu chéng sǐ zuì yě kuī li miǎn shěn chū yuán zài yá mén fú yì
原来王太昔年因误触了本官，被诬构成死罪，也亏李勉审出，原在衙门服役。
nà wáng tài gǎn jī li miǎn zhī dé fán yǒu wěi tuō wú bù jìn lì
那王太感激李勉之德，凡有委托，无不尽力。
wèi cǐ jiù cān tā zuò yā yù zhī zhǎng
为此就参他做押狱之长。
dāng xià li miǎn fēn cǔn dào shì lái qiǎng rén nèi yǒu gè fáng dé wǒ kàn cǐ rén xiàng mào xuān áng yán cí tǐng bá shì gè wèi yù shí de háo jié
当下李勉分忖道：“适来强人内，有个房德，我看此人相貌轩昂，言词挺拔，是个未遇时的豪杰。
yǒu xīn yào chū tuō tā yīn ài zhe zhòng rén bù hǎo dāng táng míng fàng
有心要出脱他，因碍着众人，不好当堂明放。
tuō zài nǐ shēn shàng qū gè fāng biàn zòng tā táo zǒu
托在你身上，觑个方便，纵他逃走。
qǔ guò sān liǎng yī fēng yín zi jiào tā dì yǔ zèng wèi pán fèi sù wǎng yuǎn chù qián bì mò zài jìn biān yòu wéi rén suǒ huò
”取过三两一封银子，教他递与，赠为盘费，速往远处潜避，莫在近边，又为人所获。
wáng tài dào xiàng gōng fēn fù zěn gǎn yǒu wéi
王太道：“相公分付，怎敢有违？
dàn kǒng yí lèi zhòng yù zú què rú hé chù
但恐遗累众狱卒，却如何处？
li miǎn dào nǐ fàng tā qù hòu jí yǐn qī xiǎo duǒ rù wǒ yá zhōng jiāng shēn wén jù zuò yú nǐ de míng xià zhòng rén zì rán wú shì
”李勉道：“你放他去后，即引妻小，躲入我衙中，将申文俱做于你的名下，众人自然无事。
nǐ zài wǒ zuǒ yòu zuò gè qīn suí qǐ bù qiáng rú wèi zhè jiàn yì
你在我左右，做个亲随，岂不强如为这贱役？
wáng tài dào ruò de xiàng gōng shōu liú zài yá fú shì wàn fēn hǎo le
”王太道：“若得相公收留，在衙伏侍，万分好了。
jiāng yín xiù guò jí jí chū yá lái dào yù zhōng duì xiǎo láo zǐ dào xīn dào qiú fàn wèi jīng xíng zhàng mò jiào jù yú yī chù kǒng nòng chū xiē shì lái
”将银袖过，急急出衙，来到狱中，对小牢子道：“新到囚犯，未经刑杖，莫教聚于一处，恐弄出些事来。
xiǎo láo zǐ yī yán suì jiāng zhòng rén sì sàn fēn kāi
”小牢子依言，遂将众人四散分开。
wáng tài dú yǐn fáng dé zhì zài yí gè pì jìng zhī chù bǎ běn guān měi yì xì xì shuō chū yòu jiāng yín liǎng jiāo yǔ
王太独引房德置在一个僻静之处，把本官美意，细细说出，又将银两交与。
fáng dé bù shèng gǎn jī dào fán jìn zhǎng gē zhì xiè xiàng gōng xiǎo rén jīn shēng ruò bù néng bǔ bào sǐ dàng zuò quǎn mǎ chóu ēn
房德不胜感激道：“烦禁长哥致谢相公，小人今生若不能补报，死当作犬马酬恩。
wáng tài dào xiàng gōng yī piàn rè cháng jiù nǐ nà zhǐ wàng bào dá
”王太道：“相公一片热肠救你，那指望报答？
dàn yuàn nǐ cǐ qù gǎi xíng cóng shàn mò fù xiàng gōng qǐ sǐ huí shēng zhī dé
但愿你此去，改行从善，莫负相公起死回生之德。
fáng dé dào duō gǎn jìn zhǎng gē zhǐ jiào gǎn bù pèi lǐng
”房德道：“多感禁长哥指教，敢不佩领。
ái dào bàng wǎn wáng tài yǎn tóng zhòng láo zǐ jiāng zhòng fàn jǐn shàng qiú chuáng dì yī gè xiān cóng fáng dé qǐ rán hòu āi cì ér qù
挨到傍晚，王太眼同众牢子将众犯尽上囚床，第一个先从房德起，然后挨次而去。
wáng tài qū zhòng rén zhèng shǒu máng jiǎo luàn zhī shí zhuō kōng chì guò lái jiāng fáng dé fàng qǐ kāi le jiā suǒ yòu bǎ zì jǐ jiù yī mào yǔ tā chuān le yǐn zhì jiān mén kǒu
王太觑众人正手忙脚乱之时，捉空踅过来，将房德放起，开了枷锁，又把自己旧衣帽与他穿了，引至监门口。
qiě xǐ nèi wài gèng wú yī rén lái wǎng jí máng kāi le yù mén tuī tā chū qù
且喜内外更无一人来往，急忙开了狱门，推他出去。
fáng dé yè kāi jiǎo bù bù gù gāo dī yě bù gǎn huí jiā āi chū chéng mén lián yè ér zǒu xīn xià sī xiǎng duō gǎn jī wèi xiàng gōng jiù le xìng mìng rú jīn tóu wū shuí hǎo
房德拽开脚步，不顾高低，也不敢回家，挨出城门，连夜而走，心下思想：“多感畿尉相公救了性命，如今投兀谁好？
xiǎng qǐ dāng jīn wéi yǒu ān lù shān zuì wéi tiān zǐ chǒng rèn shōu luó háo jié hé bù tóu zhī
想起当今惟有安禄山，最为天子宠任，收罗豪杰，何不投之？
suì qǔ lù zhí zhì fàn yáng qià hǎo yù zhe gè gù yǒu yán zhuāng wèi fàn yáng zhǎng shǐ yǐn jiàn lù shān
”遂取路直至范阳，恰好遇着个故友严庄，为范阳长史，引见禄山。
nà shí ān lù shān jiǔ xù yì zhì zhuān yī zhāo wáng nà pàn jiàn fáng dé shēng de rén cái chū zhòng tán tǔ tóu jī suì liú yú bù xià
那时安禄山久蓄异志，专一招亡纳叛，见房德生得人材出众，谈吐投机，遂留于部下。
fáng dé zhù le jǐ shí àn dì chāi rén yíng qǔ qī zǐ dào bǐ bù zài huà xià
房德住了几时，暗地差人迎取妻子到彼，不在话下。
zhèng shì zhēng pò tiān luó dì wǎng piē kāi mèn hǎi chóu chéng
正是：挣破天罗地网，撇开闷海愁城。
dé yì jǐn kuā jīn rì huí tóu què rèn qián shēng
得意尽夸今日，回头却认前生。
qiě shuō wáng tài dàng wǎn zhǐ tuī jiā zhōng yǒu shì yào huí fēn fù zhòng láo zǐ hǎo shēng zhào guǎn jiāng shi yào jiāo fù míng bái chū le yù mén lái zhì jiā zhōng shōu shí náng qiè qiāo qiāo lǐng zhe qī zǐ lián yè duǒ rù li miǎn yá zhōng bù tí
且说王太当晚，只推家中有事要回，分付众牢子好生照管，将匙钥交付明白，出了狱门，来至家中，收拾囊箧，悄悄领着妻子，连夜躲入李勉衙中，不题。
qiě shuō zhòng láo zǐ dào cì zǎo fàng zhòng qiú shuǐ huǒ kàn fáng dé shí jiā suǒ piē zài bàn biān bù zhī jǐ shí táo qù le
且说众牢子到次早放众囚水火，看房德时，枷锁撇在半边，不知几时逃去了。
zhòng rén dōu jīng de miàn rú tǔ sè jiào kǔ bù dié dào nèn yàng jǐn jǐn shàng de xíng jù bù zhī zhè sǐ qiú zěn dì zuó tuō táo zǒu le
众人都惊得面如土色，叫苦不迭道：“恁样紧紧上的刑具，不知这死囚怎地捽脱逃走了？
què hài wǒ men chī qū guān sī
却害我们吃屈官司。
yòu bù zhī cóng hé chù qù de
又不知从何处去的？
sì miàn zhāng wàng qiáng bì bìng bù jiàn kuài zhuān wǎ luò dì lián ní xiè yě méi yǒu yī xiē qí dào zhè sǐ qiú zuó rì hái hōng jī wèi xiàng gōng shuō shì chū fàn dào shì gè jī nián gāo shǒu
”四面张望墙壁，并不见块砖瓦落地，连泥屑也没有一些，齐道：“这死囚昨日还哄畿尉相公，说是初犯，到是个积年高手。
nèi zhōng yī rén dào wǒ qù bào zhī wáng yù zhǎng jiào tā kuài qù bǐng guān zuò jí jī huò
”内中一人道：“我去报知王狱长，教他快去禀官，作急缉获。
nà rén yī kǒu qì pǎo dào wáng tài jiā jiàn mén bì zhe yī piàn shēng luàn qiāo nà lǐ yǒu rén dā yìng
”那人一口气跑到王太家，见门闭着，一片声乱敲，那里有人答应。
jiàn bì yí gè lín jiā zǒu guò lái dào tā jiā zuó yè luàn le liǎng gè gēng cì xiǎng shì bān qù le
间壁一个邻家走过来，道：“他家昨夜乱了两个更次，想是搬去了。
láo zǐ dào bìng bù jiàn wáng yù zhǎng shuō qǐ qiān jū nà yǒu zhè shì
”牢子道：“并不见王狱长说起迁居，那有这事。
lín jiā dào wú guò zhǐ zhè jiān wū r rú hé qiāo bù yīng
”邻家道：“无过止这间屋儿，如何敲不应？
nán dào shuì sǐ bù chéng
难道睡死不成？
láo zǐ jiàn shuō de yǒu lǐ jìn lì bǎ mén tuī kāi yuán lái bǎ gēn mù zǐ fǎn chēng de lǐ biān zhǐ yǒu jǐ jiàn cū zhòng jiā huo bìng wú yī rén
”牢子见说得有理，尽力把门推开，原来把根木子反撑的，里边止有几件粗重家伙，并无一人。
láo zǐ dào què bù zuò guài
牢子道：“却不作怪。
tā wéi shèn me yě zǒu le
他为甚么也走了？
zhè sǐ qiú mò bù dào shì tā mài fàng de
这死囚莫不到是他卖放的？
xiū guǎn shì bú shì qiě dōu tuī zài tā shēn shàng bà le
休管是不是，且都推在他身上罢了。
bǎ mén yī jiù dài shàng yě bù huí yù jìng wàng jī wèi yá mén qián lái
”把门依旧带上，也不回狱，径望畿尉衙门前来。
qià hǎo li miǎn zǎo yá lǐ shì láo zǐ shàng qián bǐng zhī
恰好李勉早衙理事，牢子上前禀知。
li miǎn yáng jīng dào xiàng lái zhī dào wáng tài xiǎo xīn bù xiǎng nèn bān dà dǎn gǎn mài fàng chóng fàn
李勉佯惊道：“向来只道王太小心，不想恁般大胆，敢卖放重犯。
liào tā yě zhǐ duǒ zài zuǒ jìn nǐ men sì sàn qù jī fǎng huò dào zhě zì yǒu zhòng shǎng
料他也只躲在左近，你们四散去缉访，获到者自有重赏。
láo zǐ kòu tóu ér chū
”牢子叩头而出。
li miǎn bèi wén bào fǔ
李勉备文报府。
wáng hóng yǐ li miǎn shū yú fáng xián yǐ bù zhí zòu wén tiān zǐ bà guān wèi mín
王𫟹以李勉疏虞防闲，以不职奏闻天子，罢官为民。
yī miàn xuán bǎng bǔ huò fáng dé wáng tài
一面悬榜，捕获房德、王太。
li miǎn jí rì nà hái guān gào shōu shí qǐ shēn jiāng wáng tài cáng yú nǚ rén zhī zhōng dài huí jiā qù
李勉即日纳还官诰，收拾起身，将王太藏于女人之中，带回家去。
bù yīn jì kùn fú wēi yì kěn zuò cáng wáng nì zuì rén
不因济困扶危意，肯作藏亡匿罪人？
li miǎn jiā dào sù pín què yòu ài zuò qīng guān fēn wén bù gǎn wàng qǔ jí zhì bà rèn yī yuán shì gè hán shì
李勉家道素贫，却又爱做清官，分文不敢妄取，及至罢任，依原是个寒士。
guī dào xiāng zhōng qīn lǜ tóng pú gōng gēng ér shí
归到乡中，亲率童仆，躬耕而食。
jiā jū èr nián yǒu yú pín kùn zhuǎn jù nǎi bié le fū rén dài zhe wáng tài bìng liǎng gè jiā nú xún fǎng gù zhī
家居二年有余，贫困转剧，乃别了夫人，带着王太并两个家奴，寻访故知。
yóu dōng dōu yí lù zhí zhì hé běi wén de gù rén yán gǎo qīng xīn rèn cháng shān tài shǒu suì wǎng yè zhī
由东都一路，直至河北，闻得故人颜杲卿新任常山太守，遂往谒之。
lù jīng bǎi xiāng xiàn guò zhè dì fāng lí cháng shān shàng yǒu èr bǎi yú lǐ
路经柏乡县过，这地方离常山尚有二百余里。
li miǎn zhèng xíng jiān zhī jiàn yī xíng tóu tà shǒu chí bái bàng kāi dào ér lái hē hè dào xiàn lìng xiàng gōng lái hái bù xià mǎ
李勉正行间，只见一行头踏，手持白棒，开道而来，呵喝道：“县令相公来，还不下马？
li miǎn yǐn guò bàn biān huí bì
”李勉引过半边回避。
wáng tài yuǎn yuǎn wàng jiàn nà xiàn lìng shàng zhāng zào gài xià shèng bái mǎ wēi yí jì jì xiàng mào táng táng
王太远远望见那县令，上张皂盖，下乘白马，威仪济济，相貌堂堂。
zǐ xì rèn shí bú shì bié gè biàn shì xī nián shì fàng de fáng dé nǎi dào xiàng gōng bù xiāo bì de zhè xiàn lìng jiù shì fáng dé
仔细认时，不是别个，便是昔年释放的房德，乃道：“相公不消避得，这县令就是房德。
li miǎn wén yán xīn zhōng shén xǐ dào wǒ shuō nà rén shì gè wèi yù shí de háo jié jīn què guǒ rán
”李勉闻言，心中甚喜，道：“我说那人是个未遇时的豪杰，今却果然。
dàn bù zhī zěn dì jiù dé le guān zhí
但不知怎地就得了官职？
yù yào shàng qián qù wèn yòu xiǎng dào wǒ ruò wèn shí cǐ rén zhī dào xiǎo de tā zài cǐ zuò guān lái yǔ suǒ bào le mò wèn ba
”欲要上前去问，又想道：“我若问时，此人只道晓得他在此做官，来与索报了，莫问罢。
fēn fù wáng tài jìn shēng bǎ tóu huí zhuǎn ràng tā guò qù
”分付王太禁声，把头回转，让他过去。
nà fáng dé jiàn jiàn zhì jìn yī yǎn qù jiàn li miǎn bèi shēn ér lì wáng tài yě zài bàng biān yòu jīng yòu xǐ lián máng zhǐ zhù cóng rén tiào xià mǎ lái xiàng qián zuō yī dào ēn xiāng jiàn le fáng dé rú hé bù huàn yī shēng fǎn diào zhuǎn tóu qù
那房德渐渐至近，一眼觑见李勉背身而立，王太也在傍边，又惊又喜，连忙止住从人，跳下马来，向前作揖道：“恩相见了房德，如何不唤一声，反掉转头去？
xiǎn xiē r cuò guò
险些儿错过。
li miǎn huán lǐ dào kǒng fáng zú xià zhèng shì gù bù gǎn xiāng tōng
”李勉还礼道：“恐妨足下政事，故不敢相通。
fáng dé dào shuō nà lǐ huà
”房德道：“说那里话。
nán de ēn xiāng zhì cǐ qǐng dào bì yá shǎo xù
难得恩相至此，请到敝衙少叙。
li miǎn cǐ shí ān mǎ láo juàn yòu jiàn qí yì yīn qín dá dào jì chéng yǎ qíng dāng zàn huà piàn shí
”李勉此时鞍马劳倦，又见其意殷勤，答道：“既承雅情，当暂话片时。
suì shàng mǎ bìng pèi ér xíng wáng tài suí zài hòu miàn
”遂上马并辔而行，王太随在后面。
bù yī shí dào le xiàn zhōng zhí zhì tīng qián xià mǎ
不一时到了县中，直至厅前下马。
fáng dé qǐng li miǎn jìn hòu táng zhuǎn guò zuǒ biān yí gè shū yuàn zhōng lái fēn fù cóng rén bù bì gēn rù zhǐ liú yí gè xīn fù gàn bàn chén yán zài mén kǒu cì hou yī miàn zhe rén zhěng bèi shàng děng yán xí
房德请李勉进后堂，转过左边一个书院中来，分付从人不必跟入，止留一个心腹干办陈颜，在门口伺候，一面着人整备上等筵席。
jiāng li miǎn sì gè shēng kǒu fā yú hòu cáo wèi yǎng xíng lǐ jí jiào wáng tài děng bān jiāng rù qù
将李勉四个生口，发于后槽喂养，行李即教王太等搬将入去。
yòu jiào rén chuán huà yá zhōng huàn liǎng gè jiā rén lái fú shì
又教人传话衙中，唤两个家人来伏侍。
nà liǎng gè jiā rén yí gè jiào zuò lù xìn yí gè jiào zuò zhī chéng dōu shì fáng dé wèi xiàn wèi shí suǒ mǎi
那两个家人，一个教做路信，一个教做支成，都是房德为县尉时所买。
qiě shuō fáng dé wèi hé bú yào cóng rén rù qù
且说房德为何不要从人入去？
zhǐ yīn tā píng rì mào chēng shì zǎi xiàng fáng xuán líng zhī hòu zài rén qián kuā xuàn jiā shì tóng liáo zhōng bù zhī tā de lái lì xìn yǐ wéi zhēn bǎ tā shí fēn jìng zhòng
只因他平日冒称是宰相房玄龄之后，在人前夸炫家世，同僚中不知他的来历，信以为真，把他十分敬重。
jīn rì li miǎn lái zhì xiāng jiàn zhī jiān kǒng tí qǐ xī rì wèi dào zhè duàn qíng yóu pà zhòng rén wén de chuán shuō kāi qù bèi rén chǐ xiào zuò guān bù qǐ yīn cǐ bú yào cóng rén jìn qù zhè shì tā yòng xīn zhī chù
今日李勉来至，相见之间，恐题起昔日为盗这段情由，怕众人闻得，传说开去，被人耻笑，做官不起，因此不要从人进去，这是他用心之处。
dāng xià li miǎn bù rù lǐ biān qù kàn shí què shì xiàng yáng yí dài sān jiān shū shì cè biān yòu shì liǎng jiān xiāng fáng
当下李勉步入里边去看时，却是向阳一带三间书室，侧边又是两间厢房。
zhè shū shì tíng hù xū chǎng chuāng gé míng liàng zhèng zhōng guà yī fú míng rén shān shuǐ gōng yí gè gǔ tóng xiāng lú lú nèi xiāng yān fù yù
这书室庭户虚敞，窗槅明亮，正中挂一幅名人山水，供一个古铜香炉，炉内香烟馥郁。
zuǒ biān shè yī zhāng xiāng fēi zhú tà yòu biān jià shàng duī mǎn ruò gān tú shū
左边设一张湘妃竹榻，右边架上堆满若干图书。
yán chuāng yī zhī jǐ shàng bǎi liè wén fáng sì bǎo
沿窗一只几上，摆列文房四宝。
tíng zhōng zhòng zhí xǔ duō huā mù pū shè de shí fēn qīng yǎ
庭中种植许多花木，铺设得十分清雅。
zhè suǒ zài nǎi shì xiàn lìng xiū mù zhī chù gù ěr nèn bān qí zhěng
这所在乃是县令休沐之处，故尔恁般齐整。
qiě shuō fáng dé ràng li miǎn jìn le shū fáng máng máng de duó guò yī bǎ yǐ zi jū zhōng ān fàng qǐng li miǎn zuò xia nà tóu biàn bài
且说房德让李勉进了书房，忙忙的掇过一把椅子，居中安放，请李勉坐下，纳头便拜。
li miǎn jí máng fú zhù dào zú xià rú hé xíng cǐ dà lǐ
李勉急忙扶住道：“足下如何行此大礼？
fáng dé dào mǒu nǎi dài sǐ zhī qiú de ēn xiāng chāo bá yòu cì zèng pán chán dùn táo zhì cǐ fāng yǒu jīn rì
”房德道：“某乃待死之囚，得恩相超拔，又赐赠盘缠，遁逃至此，方有今日。
ēn xiāng jí mǒu zhī zài shēng fù mǔ qǐ kě bù shòu yī bài
恩相即某之再生父母，岂可不受一拜。
li miǎn shì gè zhōng zhèng zhī rén jiàn tā shuō de yǒu lǐ suì shòu le liǎng bài
”李勉是个忠正之人，见他说得有理，遂受了两拜。
fáng dé bài bà qǐ lái yòu xiàng wáng tài lǐ xiè yǐn tā sān rén dào xiāng fáng zhōng zuò de yòu dīng níng dào tǎng lì zú xún wèn shí qiè mò yǔ tā shuō xī nián zhī shì
房德拜罢起来，又向王太礼谢，引他三人到厢房中坐地，又叮咛道：“倘隶卒询问时，切莫与他说昔年之事。
wáng tài dào bù xiāo fēn fù xiǎo rén lǐ huì dé le
”王太道：“不消分付，小人理会得了。
fáng dé fù shēn dào shū fáng zhōng chě bǎ yǐ r dǎ héng xiāng péi dào shēn méng xiàng gōng huó mìng zhī ēn rì yè gǎn jī wèi néng chóu bào bù yì tiān cì zhì cǐ xiāng huì
房德复身到书房中，扯把椅儿，打横相陪道：“深蒙相公活命之恩，日夜感激，未能酬报，不意天赐至此相会。
li miǎn dào zú xià yī shí bèi xiàn wú bù guò yīn biàn wò xuán hé dé zhī yǒu
”李勉道：“足下一时被陷，吾不过因便斡旋，何德之有？
nǎi chéng rú cǐ chuí niàn
乃承如此垂念。
xiàn chá yǐ bì fáng dé yòu dào qǐng wèn ēn xiāng shēng zài hé rèn dé guò bì yì
”献茶已毕，房德又道：“请问恩相，升在何任，得过敝邑？
li miǎn dào wú yīn shì fàng zú xià jīng yǐn lùn yǐ bù zhí bà guī xiāng lǐ
”李勉道：“吾因释放足下，京尹论以不职，罢归乡里。
jiā jū wú liáo gù biàn yóu shān shuǐ yǐ chàng jīn huái
家居无聊，故遍游山水，以畅襟怀。
jīn yù wǎng cháng shān fǎng gù rén yán tài shǒu lù jīng yú cǐ
今欲往常山，访故人颜太守，路经于此；
bù xiǎng què yù zú xià qiě yǐ dé le guān zhí shén wèi bǐ yì
不想却遇足下，且已得了官职，甚慰鄙意。
fáng dé dào yuán lái ēn xiāng yīn mǒu zhī gù lěi jí bà guān mǒu fǎn gǒu yán qiè lù yú cǐ shēn qiè huáng kuì
房德道：“元来恩相因某之故，累及罢官，某反苟颜窃禄于此，深切惶愧。
li miǎn dào gǔ rén wèi yì qì shàng suī shēn jiā shàng rán bù gù qū qū bēi zhí hé zú wéi dào
”李勉道：“古人为义气上，虽身家尚然不顾，区区卑职，何足为道。
dàn bù shí zú xià bié hòu guī yú hé chǔ de zǎi cǐ yì
但不识足下别后，归于何处，得宰此邑？
fáng dé dào mǒu zì tuō yù táo zhì fàn yáng xìng yù gù rén yǐn jiàn ān jié shǐ shōu yú mù xià shén méng yōu lǐ bàn nián hòu jí shǔ cǐ xiàn wèi zhī zhí
房德道：“某自脱狱，逃至范阳，幸遇故人，引见安节使，收于幕下，甚蒙优礼，半年后，即署此县尉之职。
jìn yǐ xiàn zhǔ shēn gù suì biǎo mǒu wèi lìng
近以县主身故，遂表某为令。
zì kuì jiǎn lòu fěi cái làn tāo mín shè hái yāo qiú ēn xiāng zhǐ jiào
自愧谫陋菲才，滥叨民社，还要求恩相指教。
li miǎn suī zé bù zài qí wèi què sù wén ān lù shān yǒu fǎn pàn zhī zhì
”李勉虽则不在其位，却素闻安禄山有反叛之志。
jīn jiàn fáng dé nǎi shì tā biǎo jǔ de guān zhí
今见房德乃是他表举的官职，
kǒng qí hòu lái dǎng nì
恐其后来党逆，
gù jiù tā qǐng jiào shàng
故就他请教上，
bǎ yán yǔ qù guī xùn dào zuò guān yě méi shén nán chǔ
把言语去规训道：“做官也没甚难处，
dàn yào shàng bù fù cháo tíng
但要上不负朝廷，
xià bù hài bǎi xìng
下不害百姓，
yù zhe sǐ shēng lì hài zhī chù
遇着死生利害之处，
zǒng yǒu dǐng huò zài qián
总有鼎镬在前，
fǔ zhì zài hòu
斧锧在后，
yì bù néng duó wǒ zhī zhì
亦不能夺我之志；
qiē wù wèi fěi rén suǒ huò xiǎo lì suǒ yòu dùn ěr gǎi jié
切勿为匪人所惑，小利所诱，顿尔改节。
suī huò jiǎo xìng yī shí shí shì yí xiào qiān gǔ
虽或侥幸一时，实是贻笑千古。
zú xià lì dìng zhè gè zhǔ yì mò shuō wèi cǐ xiàn lìng jiù shì zǎi xiàng yì jǐn kě zuò dé guò
足下立定这个主意，莫说为此县令，就是宰相，亦尽可做得过。
fáng dé xiè dào ēn xiāng jīn yù zhī yán mǒu dāng zhōng shēn pèi míng
”房德谢道：“恩相金玉之言，某当终身佩铭。
liǎng xià yī dì yī dá shén shuō de lái
”两下一递一答，甚说得来。
shǎo qǐng lù xìn lái bǐng yán yàn yǐ wán qǐng ye rù xí
少顷，路信来禀：“筵宴已完，请爷入席。
fáng dé qǐ shēn qǐng li miǎn zhì hòu táng kàn shí nǎi shì shàng xià liǎng xí
”房德起身，请李勉至后堂，看时乃是上下两席。
fáng dé jiào cóng rén jiāng xià xí yí guò zuǒ bàng
房德教从人将下席移过左傍。
li miǎn jiàn tā yào bàng zuò nǎi dào zú xià rú cǐ xiāng xù fǎn jué bù ān hái qǐng zuò zhuǎn
李勉见他要傍坐，乃道：“足下如此相叙，反觉不安，还请坐转。
fáng dé dào ēn xiāng zài shàng shì zuò yǐ shì jiàn wàng qǐ gǎn kàng lǐ
”房德道：“恩相在上，侍坐已是僭妄，岂敢抗礼？
li miǎn dào wú yǔ zú xià jīn yǐ wèi shēng qì zhī you hé bì guò qiān
李勉道：“吾与足下今已为声气之友，何必过谦。
suì lìng zuǒ yòu yī jiù yí zài duì xí
”遂令左右，依旧移在对席。
cóng rén xiàn guò bēi zhù fáng dé ān xí dìng wèi
从人献过杯箸，房德安席定位。
tíng xià chéng yìng lè rén yī xíng r bǎi liè zòu yuè
庭下承应乐人，一行儿摆列奏乐。
nà yán xí bēi pán luó liè fēi cháng fēng shèng suī wú páo fèng pēng lóng yě jí shān zhēn hǎi cuò
那筵席杯盘罗列，非常丰盛：虽无炮凤烹龙，也极山珍海错。
dāng xià bīn zhǔ huān qià kāi huán chàng yǐn gèng yú fāng zhǐ
当下宾主欢洽，开怀畅饮，更余方止。
wáng tài děng lìng zài yī biān kuǎn dài zì bù bì shuō
王太等另在一边款待，自不必说。
cǐ shí èr rén zhuàn jué qīn rè xié shǒu ér xíng tóng guī shū yuàn
此时二人转觉亲热，携手而行，同归书院。
fáng dé fēn fù lù xìn qǔ guò yī fù gòng fèng shàng sī de pū gài qīn zì shī shè yīn rù tí xié ruò qì
房德分付路信，取过一副供奉上司的铺盖，亲自施设裀褥，提携溺器。
li miǎn chě zhù dào cǐ nǎi pú cóng zhī shì hé láo zú xià zì wèi
李勉扯住道：“此乃仆从之事，何劳足下自为。
fáng dé dào mǒu shòu xiàng gōng dà ēn jí shǐ shēng shēng shì shì zhí biān suí dèng shàng bù néng bào wàn yī
”房德道：“某受相公大恩，即使生生世世执鞭随镫，尚不能报万一；
jīn bù guò shǎo jǐn qí xīn hé zú wèi láo
今不过少尽其心，何足为劳。
pū shè tíng dāng yòu jiào jiā rén lìng fàng yī tà zài bàng xiāng péi
”铺设停当，又教家人另放一榻，在傍相陪。
li miǎn jiàn qí yán cí chéng kěn yǐ wéi xìn yì zhī shì yù jiā jìng zhòng
李勉见其言词诚恳，以为信义之士，愈加敬重。
liǎng xià tiǎo dēng duì zuò bǐ cǐ qīng xīn tǔ dǎn gè dào shēng píng zhì yuàn qíng tóu qì hé suì wèi zhì jiāo zhǐ hèn xiāng jiàn zhī wǎn
两下挑灯对坐，彼此倾心吐胆，各道生平志愿，情投契合，遂为至交，只恨相见之晚。
zhí zhì yè fēn fāng cái jiù qǐn
直至夜分，方才就寝。
cì rì tóng liáo guān wén de dōu lái xiāng fǎng
次日同僚官闻得，都来相访。
xiāng jiàn zhī jiān fáng dé zhǐ shuō shì xī nián céng méng shi jiàn gù cǐ yǒu ēn
相见之间，房德只说：“是昔年曾蒙识荐，故此有恩。
tóng liáo guān yòu zài xiàn zhǔ miàn shàng tǎo hǎo gè bèi yán xí kuǎn dài
”同僚官又在县主面上讨好，各备筵席款待。
huà xiū fán xù
话休烦絮。
fáng dé zì cóng li miǎn dào hòu zhōng rì yǐn jiǔ tán lùn yě bù lǐ shì yě bù jìn yá qí shì fèng qū chéng jiù shì xiào zǐ shì qīn yě méi zhè bān jìn lǐ
房德自从李勉到后，终日饮酒谈论，也不理事，也不进衙，其侍奉趋承，就是孝子事亲，也没这般尽礼。
li miǎn jiàn nèn yàng yīn qín zhū shì jù fèi fǎn jué guò yì bù qù
李勉见恁样殷勤，诸事俱废，反觉过意不去。
zhù le shí lái rì zuò cí qǐ shēn
住了十来日，作辞起身。
fáng dé nà lǐ kěn fàng shuō dào ēn xiāng zhì cǐ zhèng hǎo xiāng jù nà yǒu jiù qù zhī lǐ
房德那里肯放，说道：“恩相至此，正好相聚，那有就去之理。
xū shì duō zhù jǐ yuè dài mǒu bō fū mǎ sòng zhì cháng shān biàn liǎo
须是多住几月，待某拨夫马送至常山便了。
li miǎn dào chéng zú xià gāo yì yuán bù rěn yán bié
”李勉道：“承足下高谊，原不忍言别。
dàn zú xià nǎi yī xiàn zhī zhǔ jīn yīn wǒ zài cǐ dān wù le xǔ duō zhèng wù tǎng shàng sī zhī de bù dàng wěn biàn
但足下乃一县之主，今因我在此，耽误了许多政务，倘上司知得，不当稳便。
kuàng wǒ qù xīn yǐ jué qiǎng liú yú cǐ fǎn bù shì yì
况我去心已决，强留于此，反不适意。
fáng dé liào dào liú tā bú zhù nǎi dào ēn xiāng jì jiān zhí yào qù mǒu yì bù hǎo kǔ liú
”房德料道留他不住，乃道：“恩相既坚执要去，某亦不好苦留。
zhǐ shì cóng cǐ yī bié hòu huì wú qī
只是从此一别，后会无期。
míng rì róng zhì yī zūn yǐ jǐn jìng rì zhī huan hòu rì zǎo xíng hé rú
明日容治一樽，以尽竟日之欢，后日早行何如？
li miǎn dào jì chéng yǎ yì zhǐ de miǎn liú yī rì
”李勉道：“既承雅意，只得勉留一日。
fáng dé liú zhù le li miǎn huàn lù xìn gēn zhe huí dào sī yá yào shōu shí lǐ wù kuì sòng
”房德留住了李勉，唤路信跟着回到私衙，要收拾礼物馈送。
zhǐ yīn zhè fān yǒu fèn jiào li jī wèi xiǎn xiē r sòng le xìng mìng
只因这番，有分教李畿尉险些儿送了性命。
zhèng shì huò xī fú suǒ yǐ fú xī huò suǒ fú
正是：祸兮福所倚，福兮祸所伏。
suǒ yǐ tián dàn rén wú yíng xīn zì zú
所以恬淡人，无营心自足。
huà fēn liǎng tóu què shuō fáng dé lǎo pó bèi shì xī nián fáng dé luò báo shí ràng tā zuò zhǔ guàn le dào jīn zuò le guān měi shì yě yào qiáo zhǔ zhāng
话分两头，却说房德老婆贝氏，昔年房德落薄时，让他做主惯了，到今做了官，每事也要乔主张。
cǐ fān jiàn lǎo gōng huàn le liǎng gè jiā rén chū qù yī lián shí shù rì bú jiàn jìn yá zhī dào mán le tā zuò shèn shì tǐ shí fēn nǎo hèn
此番见老公唤了两个家人出去，一连十数日不见进衙，只道瞒了他做甚事体，十分恼恨。
zhè rì jiàn lǎo gōng lái dào yá lǐ biàn dài fā zuò yīn yào tàn kǒu qì mǎn liǎn fǎn duī xià xiào lái wèn dào wài biān yǒu hé shì jiǔ bù tuì yá
这日见老公来到衙里，便待发作，因要探口气，满脸反堆下笑来，问道：“外边有何事，久不退衙？
fáng dé dào bú yào shuō qǐ dà ēn rén zài cǐ jī hū dāng miàn cuò guò
”房德道：“不要说起，大恩人在此，几乎当面错过。
xìng xǐ wǒ yǎn kuài qiáo zhe liú dé dào xiàn lǐ gù cǐ pán huán le zhè jǐ rì
幸喜我眼快瞧着，留得到县里，故此盘桓了这几日。
tè lái yǔ nǐ shāng liáng shōu shí xiē lǐ wù sòng tā
特来与你商量，收拾些礼物送他。
bèi shì dào nà lǐ shén me dà ēn rén
”贝氏道：“那里什么大恩人？
fáng dé dào āi yā
”房德道：“哎呀。
nǐ rú hé wàng le
你如何忘了？
biàn shì xiàng nián jiù mìng de jī wèi li xiàng gōng
便是向年救命的畿尉李相公。
zhǐ wèi wǒ zǒu le dài lèi tā bà le guān zhí jīn wǎng cháng shān qù fǎng yán tài shǒu lù jīng yú cǐ nà yù zú wáng tài yě suí zài zhè lǐ
只为我走了，带累他罢了官职，今往常山去访颜太守，路经于此，那狱卒王太也随在这里。
bèi shì dào yuán lái shì zhè rén me
”贝氏道：“元来是这人么？
nǐ dǎ zhàng sòng tā duō shǎo dōng xī
你打帐送他多少东西？
fáng dé dào zhè gè dà ēn rén nǎi zài shēng fù mǔ xū de chóng chóng chóu bào
”房德道：“这个大恩人，乃再生父母，须得重重酬报。
bèi shì dào sòng shí pǐ juàn kě shǎo me
贝氏道：“送十匹绢可少么？
fáng dé hē hē dà xiào dào nǎi nai dào huì shuō yào huà nèn dì yí gè ēn rén zhè shí pǐ juàn sòng tā jiā rén yě shǎo
”房德呵呵大笑道：“奶奶到会说要话，恁地一个恩人，这十匹绢送他家人也少。
bèi shì dào hú shuō
”贝氏道：“胡说。
nǐ zuò le gè xiàn guān jiā rén shàng méi chù yī zhù zhuàn shí pǐ juàn yí gè dǎ chōu fēng de rú hé jiā rén biàn yào xǔ duō
你做了个县官，家人尚没处一注赚十匹绢，一个打抽丰的，如何家人便要许多？
lǎo niáng hái yào suàn jì li
老娘还要算计哩。
rú jīn zuò wǒ bù zháo zài jiā shí pǐ kuài xiē dǎ fā qǐ shēn
如今做我不着，再加十匹，快些打发起身。
fáng dé dào nǎi nai zěn shuō chū nèn yàng méi qì lì de huà lái
”房德道：“奶奶怎说出恁样没气力的话来？
tā jiù le wǒ xìng mìng yòu jī zèng pán chán yòu huài le guān zhí zhè èr shí pǐ juàn dāng de shèn de
他救了我性命，又赍赠盘缠，又坏了官职，这二十匹绢当得甚的？
bèi shì cóng lái bǐ lìn lián zhè èr shí pǐ juàn hái bù shě de de zhǐ wéi shì lǎo gōng jiù mìng zhī rén gù cǐ kǎi rán kěn chū tā yǐ suàn zuò tiān dà de shì le
”贝氏从来鄙吝，连这二十匹绢，还不舍得的，只为是老公救命之人，故此慨然肯出，他已算做天大的事了。
fáng dé wù shì xián shǎo
房德兀是嫌少。
xīn zhōng biàn yǒu xiē bú yuè gù yì dào yī bǎi pǐ hé rú
心中便有些不悦，故意道：“一百匹何如？
fáng dé dào zhè yī bǎi pǐ zhǐ gōu sòng wáng tài le
”房德道：“这一百匹只勾送王太了。
bèi shì jiàn shuō yī bǎi pǐ hái zhǐ gōu sòng wáng tài zhèng bù zhī yào sòng li miǎn duō shǎo shí fēn jiāo zào dào wáng tài sòng le yī bǎi pǐ jī wèi jí shǎo yě sòng de wǔ bǎi pǐ li
贝氏见说一百匹还只勾送王太，正不知要送李勉多少，十分焦躁道：“王太送了一百匹，畿尉极少也送得五百匹哩。
fáng dé dào wǔ bǎi pǐ hái bù gōu
”房德道：“五百匹还不勾。
bèi shì nù dào suǒ xìng còu zú yī qiān hé rú
”贝氏怒道：“索性凑足一千何如？
fáng dé dào zhè biàn chà bù duō le
”房德道：“这便差不多了。
bèi shì tīng le zhè huà xiàng fáng dé pī miàn yī kǒu xián mò dào cuì
”贝氏听了这话，向房德劈面一口涎沫道：“啐。
xiǎng shì nǐ shī xīn fēng le
想是你失心风了。
zuò de jǐ shí guān jiāo duō shǎo dōng xī yǔ wǒ
做得几时官，交多少东西与我？
què lái de zhè děng dà luō
却来得这等大落。
kǒng pà lián lǎo niáng shēn zi mài lái hái còu bù shàng yī bàn li nà lǐ lái xǔ duō juàn sòng rén
恐怕连老娘身子卖来，还凑不上一半哩，那里来许多绢送人？
fáng dé kàn jiàn lǎo pó fā hóu jí biàn dào nǎi nai yǒu huà hǎo hǎo shāng liáng zěn jiù zhe nǎo
”房德看见老婆发喉急，便道：“奶奶有话好好商量，怎就着恼。
bèi shì rǎng dào yǒu shèn shāng liáng nǐ ruò yǒu zì qù sòng tā mò xiàng wǒ shuō
”贝氏嚷道：“有甚商量，你若有，自去送他，莫向我说。
fáng dé dào shí fēn shǎo zhǐ de zài kù shàng cuō qù
”房德道：“十分少，只得在库上撮去。
bèi shì dào zé zé nǐ hǎo tiān dà de dǎn er
贝氏道：“啧啧，你好天大的胆儿。
kù cáng nǎi cháo tíng qián liáng nǐ gǎn sī zì yòng de de
库藏乃朝廷钱粮，你敢私自用得的。
tǎng yī shí shàng sī zhā hé nà shí zěn dì huí dá
倘一时上司查核，那时怎地回答？
fáng dé wén yán xīn zhōng fán nǎo dào huà suī yǒu lǐ zhǐ shì ēn rén yòu qù de jí yī shí méi chù shè fǎ què zěn shēng chù
”房德闻言，心中烦恼道：“话虽有理，只是恩人又去得急，一时没处设法，却怎生处？
zuò zài páng biān chóu chú
”坐在旁边踌躇。
shuí xiǎng bèi shì jiàn lǎo gōng zhí yì yào sòng nèn bān hòu lǐ jiù shì gē shēn shàng ròu yě méi zhè yàng téng tòng lián cháng zi yě jí shù qiān bǎi duàn dùn qǐ bù liáng zhī niàn nǎi dào kàn nǐ wang zuò le gè nán zǐ hàn zhèi xiē shì méi yǒu jué duàn rú hé zuò de dà guān
谁想贝氏见老公执意要送恁般厚礼，就是割身上肉，也没这样疼痛，连肠子也急数千百段，顿起不良之念，乃道：“看你枉做了个男子汉，这些事没有决断，如何做得大官？
wǒ yǒu gè jié jìng fǎ ér zài cǐ dào yě yī láo yǒng yì
我有个捷径法儿在此，到也一劳永逸。
fáng dé rèn zuò hǎo huà máng wèn dào nǐ yǒu shèn me fǎ ér
”房德认做好话，忙问道：“你有甚么法儿？
bèi shì dá dào zì gǔ yǒu yán dà ēn bù bào
”贝氏答道：“自古有言：‘大恩不报。
bù rú jīn yè qū gè fāng biàn jié guǒ le tā xìng mìng qǐ bù gān jìng
’不如今夜觑个方便，结果了他性命，岂不干净。
zhǐ zhè jù huà nǎo de fáng dé chè ěr gēn tòng hóng hè dào nǐ zhè bu xián fù
”只这句话，恼得房德彻耳根通红，喝道：“你这不贤妇。
dāng chū zhǐ wèi yǔ nǐ tǎo pǐ bù r zuò jiàn yī fú bù kěn yǐ zhì chū qù qiú gào xiāng shí bèi zhè bān rén yòu qù rù huǒ xiǎn xiē r sòng le xìng mìng
当初只为与你讨匹布儿做件衣服不肯，以致出去求告相识，被这班人诱去入伙，险些儿送了性命。
ruò fēi zhè ēn rén shě le zì jǐ guān zhí shì fàng chū lái ān dé jīn rì fū qī xiàng jù
若非这恩人，舍了自己官职，释放出来，安得今日夫妻相聚？
nǐ bù quàn wǒ xíng xiē hǎo shì fǎn jiào shāng hài ēn rén yú xīn hé rěn
你不劝我行些好事，反教伤害恩人，于心何忍。
bèi shì yī jiàn lǎo gōng fā nù yòu péi zhe xiào dào wǒ shì hǎo huà zěn dào fā è
贝氏一见老公发怒，又陪着笑道：“我是好话，怎到发恶。
ruò shuō de yǒu lǐ nǐ biàn tīng le
若说得有理，你便听了；
méi lǐ shí biàn bú yào tīng hé xiāo dà jīng xiǎo guài
没理时，便不要听，何消大惊小怪。
fáng dé dào nǐ qiě shuō yǒu shèn lǐ
房德道：“你且说有甚理？
bèi shì dào nǐ dào xī nián bù kěn bǎ bù yǔ nǐ zhì jīn hèn wǒ me
”贝氏道：“你道昔年不肯把布与你，至今恨我么？
nǐ qiě xiǎng wǒ zì shí qī suì suí le nǐ rì zhú suǒ xū nà yī jiàn bù kuī wǒ zhī chí
你且想，我自十七岁随了你，日逐所需，那一件不亏我支持？
nán dào zhè liǎng pǐ bù zhēn gè bù shě de
难道这两匹布，真个不舍得？
yīn wén de dāng chū yǒu gè sū qín wèi yù shí hé jiā yáng wéi bù lǐ jī lì tā zuò dào liù guó chéng xiàng
因闻得当初有个苏秦，未遇时，合家佯为不礼，激励他做到六国丞相。
wǒ zhǐ wàng xué zhè gù shì yě bǎ nǐ jī fā
我指望学这故事，也把你激发。
bù dào nǐ shí yùn bù jì què yù zhè qiáng dào yòu méi sū qín nà bān zhì qì jiù suí tā men hú zuò nòng chū shì lái
不道你时运不济，却遇这强盗，又没苏秦那般志气，就随他们胡做，弄出事来。
cǐ nǎi nǐ zì zuò zhī niè yǔ wǒ shén me xiāng gān
此乃你自作之孽，与我什么相干？
nà li miǎn dāng shí qǐ zhēn wèi yì qì shàng fàng nǐ me
那李勉当时岂真为义气上放你么？
fáng dé dào nán dào shì jiǎ yì
”房德道：“难道是假意？
bèi shì xiào dào nǐ wǎng zì yǒu xǔ duō cōng míng zhèi xiē shì biàn jiàn bù tòu
贝氏笑道：“你枉自有许多聪明，这些事便见不透。
dà fán zuò xíng míng guān de duō yǒu tān kù zhī rén jiù shì zhì qīn zhì qī fàn dào shǒu lǐ shàng bù kěn shùn qíng
大凡做刑名官的，多有贪酷之人，就是至亲至戚，犯到手里，尚不肯顺情。
hé kuàng yǔ nǐ sù wú xiāng shi qiě yòu qíng zhēn zuì dāng zěn kěn shě le zì jǐ guān zhí qīng yì zòng fàng gè chóng fàn
何况与你素无相识，且又情真罪当，怎肯舍了自己官职，轻易纵放个重犯？
wú fēi wén shuō nǐ shì gè qiáng dào tou er dìng yǒu zāng wù wō dùn zhǐ wàng fàng le àn dì qù xiào shùn jiāng xiē qù mǎi shàng zhǔ xià
无非闻说你是个强盗头儿，定有赃物窝顿，指望放了暗地去孝顺，将些去买上嘱下。
zhè guān yòu bù huài yòu luò xiē rù jǐ
这官又不坏，又落些入己。
bù rán rú hé yī huǒ zhī zhōng dú dú zòng nǐ yí gè
不然，如何一伙之中，独独纵你一个？
nà lǐ zhī dào nǐ shì chū fàn de qióng guǐ jìng yī liú yān zǒu le tā zhè guān yòu bà xiū
那里知道你是初犯的穷鬼，竟一溜烟走了，他这官又罢休。
jīn fān dǎ tīng zhe zài cǐ zuò guān kě kě de lái le
今番打听着在此做官，可可的来了。
fáng dé yáo shǒu dào méi yǒu zhè shì
”房德摇首道：“没有这事。
dāng chū fàng wǒ nǎi yī tuán hǎo yì hé cháng yǒu sī háo bié niàn
当初放我，乃一团好意，何尝有丝毫别念。
rú jīn tā zì wǎng cháng shān ǒu rán yù jiàn hái pà wù wǒ gōng shì bǎ tóu diào zhuǎn bù kěn xiāng jiàn bìng fēi tè dì lái xiāng jiàn bú yào yí huài le rén
如今他自往常山，偶然遇见，还怕误我公事，把头掉转，不肯相见，并非特地来相见，不要疑坏了人。
bèi shì yòu tàn dào tā shuō wǎng cháng shān nǎi shì jiǎ huà rú hé jiù xìn yǐ wéi zhēn
”贝氏又叹道：“他说往常山乃是假话，如何就信以为真？
qiě bú yào lùn bié jiàn zhǐ tā dài zhe wáng tài tóng háng biàn jiàn qí lái yì le
且不要论别件，只他带着王太同行，便见其来意了。
fáng dé dào dài wáng tài tóng háng biàn zěn me
”房德道：“带王太同行便怎么？
bèi shì dào nǐ yě tè shā měng dǒng
”贝氏道：“你也忒杀懵懂。
nà li miǎn yǔ yán tài shǒu shì xiāng shí huò zhě qù xiāng fǎng shì zhēn le
那李勉与颜太守是相识，或者去相访是真了。
zhè wáng tài nǎi jīng zhào fǔ yù zú nán dào yě yǔ yán tài shǒu yǒu jiù qù xiāng fǎng què gēn zhe tóng zǒu
这王太乃京兆府狱卒，难道也与颜太守有旧去相访，却跟着同走？
ruò shuō bǎ tóu diào zhuǎn bù lái zhāo lǎn cǐ nǎi lěng yǎn qū nǐ kě qù xiāng yíng
若说把头掉转不来招揽，此乃冷眼觑你，可去相迎？
zhèng shì tā jiān qiǎo zhī chù qǐ shì hǎo yì
正是他奸巧之处，岂是好意？
rú guǒ zhēn yào dào cháng shān zěn kěn yòu zhù zhè jǐ duō shí
如果真要到常山，怎肯又住这几多时。
fáng dé dào tā nà lǐ kěn zhù shì wǒ zài sān kǔ liú xià de
”房德道：“他那里肯住，是我再三苦留下的。
bèi shì dào zhè yě shì tā yòng xīn chù shì nǐ dài tā de niàn tou chéng yě bù chéng
”贝氏道：“这也是他用心处，试你待他的念头诚也不诚。
fáng dé yuán shì méi zhǔ yì de rén bèi lǎo pó zhè bān huà yī sǒng jiàn shēng yí huò chén yín bù wù
房德原是没主意的人，被老婆这班话一耸，渐生疑惑，沉吟不悟。
bèi shì yòu dào zǒng lái zhè ēn shì bào bù dé de
贝氏又道：“总来这恩是报不得的。
fáng dé dào rú hé bào bù dé
”房德道：“如何报不得？
bèi shì dào jīn ruò bào de báo le tā yī shí fān guò liǎn lái jiāng jiù shì hé pán tuō chū nà shí bù dàn guān r le zhàng zhǐ pà dàng zuò yuè yù qiáng dào ná qù xìng mìng dēng shí jiù sòng
”贝氏道：“今若报得薄了，他一时翻过脸来，将旧事和盘托出，那时不但官儿了帐，只怕当做越狱强盗拿去，性命登时就送；
ruò bào de hòu le tā zuò xià é zǐ bù cháng lái qǔ suǒ
若报得厚了，他做下额子，不常来取索。
rú zhào jiù kuì sòng zì bù bì shuō
如照旧馈送，自不必说；
shāo bù mǎn yù yī rán jiē qǐ jiù àn yuán zǒu bù tuō kě bú shì dào dǐ zhōng xū yī jié
稍不满欲，依然揭起旧案，原走不脱，可不是到底终须一结？
zì gǔ dào xiān xià shǒu wéi qiáng
自古道：‘先下手为强。
jīn ruò bù yī wǒ yán shì dào qí bǐ huǐ zhī wǎn yǐ
’今若不依我言，事到其彼，悔之晚矣。
fáng dé wén shuō zhì cǐ àn àn diǎn tóu xīn cháng yǐ shì biàn le
房德闻说至此，暗暗点头，心肠已是变了。
yòu xiǎng le yī xiǎng nǎi dào rú jīn yuán shì wǒ yào bào tā ēn dé tā què cóng wú yī zì tí qǐ kǒng méi zhè xīn cháng
又想了一想，乃道：“如今原是我要报他恩德，他却从无一字题起，恐没这心肠。
bèi shì xiào dào tā hái bù céng jiàn nǐ chū shǒu gù bù kāi kǒu dào lín qī zì rán yǒu shuō huà de
”贝氏笑道：“他还不曾见你出手，故不开口，到临期自然有说话的。
hái yǒu yī jiàn tā cǐ lái zhè fān zòng wú bié huà nǐ de qián chéng yǐ shì bù néng bǎo le
还有一件，他此来这番，纵无别话，你的前程，已是不能保了。
fáng dé dào què shì wèi hé
”房德道：“却是为何？
bèi shì dào li miǎn zhì cǐ nǐ bǎ tā wàn fēn qīn rè yá mén zhōng rén bù zhī lái lì bì dìng wèn tā jiā rén
”贝氏道：“李勉至此，你把他万分亲热，衙门中人不知来历，必定问他家人。
nà jiā rén kěn tì nǐ zhē yǎn
那家人肯替你遮掩？
shào bù dé yǐ zhí gào zhī
少不得以直告之。
nǐ xiǎng yá mén rén de kǒu zuǐ hǎo bù lì hài
你想衙门人的口嘴，好不利害。
zhī de běn guān shì qiáng dào chū shēn dìng rán dàng zuò xīn wén hù xiāng chuán shuō
知得本官是强盗出身，定然当做新闻，互相传说。
tóng liáo men zhī de suī bù gǎn dāng miàn xiào nǐ bèi hòu fěi yì yě jīng bu qǐ jiù shì nǐ yě wú yán zài cún zuò de zhù zhè gè hái suàn xiǎo kě de shì
同僚们知得，虽不敢当面笑你，背后诽议也经不起，就是你也无颜再存坐得祝这个还算小可的事。
nà li miǎn yǔ yán tài shǒu jì shì hǎo yǒu dào bǐ nán dào bù shuō
那李勉与颜太守既是好友，到彼难道不说？
zì rán yī yī dào zhī qí xiáng
自然一一道知其详。
wén de zhè lǎo ér zuì shì gǔ guài qiě yòu shì tā shǔ xià tǎng bèi biàn hé běi yī chuán lián yè zǒu lù hái zhǐ suàn chí le
闻得这老儿最是古怪，且又是他属下，倘被遍河北一传，连夜走路，还只算迟了。
nà shí kě bù yī jiù luò báo zhōng shēn zěn chù
那时可不依旧落薄，终身怎处。
rú jīn jí jí xià shǒu hái kě miǎn de yán tài shǒu zhè tóu chū chǒu
如今急急下手，还可免得颜太守这头出丑。
fáng dé chū shí yuán pà li miǎn jiā rén zǒu lòu le xiāo xī gù cǐ àn dì dīng níng wáng tài
房德初时，原怕李勉家人走漏了消息，故此暗地叮咛王太。
rú jīn lǎo pó shuō chū xǔ duō lì hài zhèng tóu qí suǒ jì suì bǎ bào ēn niàn tou piē xiàng dōng yáng dà hǎi lián chēng hái shì nǎi nai jiàn de dào bù rán jī hū fǎn hài zì jǐ
如今老婆说出许多利害，正投其所忌，遂把报恩念头，撇向东洋大海，连称：“还是奶奶见得到，不然，几乎反害自己。
dàn tā lái shí hé yá mén rén tōng xiǎo de míng rì bú jiàn le qǐ bù yí huò
但他来时，合衙门人通晓得，明日不见了，岂不疑惑？
kuàng nà shī shǒu yě nán chū tuō
况那尸首也难出脱。
bèi shì dào zhè gè hé nán
”贝氏道：“这个何难？
shǎo tíng chū yá zhǐ liú jǐ gè xīn fù rén dā yìng qí yú dōu dǎ fā qù le
少停出衙，止留几个心腹人答应，其余都打发去了。
jiāng tā zhǔ pú guàn zuì dào yè jìng gēng shēn chāi rén cì sǐ
将他主仆灌醉，到夜静更深，差人刺死。
rán hòu bǎ shū yuàn fàng shàng yī bǎ huǒ shāo le míng rì xún chū xiē cán shī shèng gǔ jiǎ kū yī fān yī guān shèng liàn
然后把书院放上一把火烧了，明日寻出些残尸剩骨，假哭一番，衣棺盛殓。
nà shí rén zhǐ rèn shì huǒ shāo sǐ de yǒu hé yí huò
那时人只认是火烧死的，有何疑惑。
fáng dé dà xǐ dào cǐ jì shén miào
”房德大喜道：“此计甚妙。
biàn yào qǐ shēn chū yá
”便要起身出衙。
nà pó niáng xiǎo de lǎo gōng xīn shì huó de kǒng liǎng xià jiǔ zuò cháng tán shuō de rù gǎng yòu gǎi guò niàn lái nǎi dào zǒng zé tiān sè hái zǎo qiě zài guò yī huí chū qù
那婆娘晓得老公心是活的，恐两下久坐长谈，说得入港，又改过念来，乃道：“总则天色还早，且再过一回出去。
fáng dé yī zhe lǎo pó zhēn gè zhù xià
”房德依着老婆，真个住下。
yǒu shī wèi zhèng měng hǔ kǒu zhōng jiàn cháng shé wěi shàng zhēn
有诗为证：猛虎口中剑，长蛇尾上针。
liǎng bān yóu wèi dú zuì dú fù rén xīn
两般犹未毒，最毒妇人心。
zì gǔ dào gé qiáng xū yǒu ěr chuāng wài qǐ wú rén
自古道：“隔墙须有耳，窗外岂无人。
fáng dé fū qī zài fáng shuō huà shí nà pó niáng yī wèi bù shě de zhè juàn pǐ zhuān yì cuān suō lǎo gōng hài rén quán bù dī fáng yǒu rén kuī tīng
”房德夫妻在房说话时，那婆娘一味不舍得这绢匹，专意撺唆老公害人，全不提防有人窥听。
kuàng zài sī yá zhōng liào wú wài rén lái wǎng zì yì tiáo chún nòng shé
况在私衙中，料无外人来往，恣意调唇弄舌。
bù xiǎng jiā rén lù xìn qǐ chū wén de bèi shì jiāo zào biàn fù zài jiàn bì qiáng shàng tīng tā men zhēng duō jìng shǎo zhí zhì fàng huǒ shāo wū yī jù jù tīng de shí fēn zǐ xì dào chī le yī jīng xiǎng dào yuán lái wǒ zhǔ rén céng zuò guò qiáng dào kuī zhè guān rén jiù le xìng mìng
不想家人路信，起初闻得贝氏焦躁，便覆在间壁墙上听他们争多竞少，直至放火烧屋，一句句听得十分仔细，到吃了一惊，想道：“原来我主人曾做过强盗，亏这官人救了性命。
jīn fǎn ēn jiāng chóu bào tiān lǐ hé zài
今反恩将仇报，天理何在。
kàn qǐ lái zhè bān dà ēn rén shàng qiě rú cǐ hé kuàng wǒ nú pú zhī bèi
看起来这般大恩人，尚且如此，何况我奴仆之辈。
tǎng shāo yǒu guò shī zhè xìng mìng yī fà sǐ de kuài le
倘稍有过失，这性命一发死得快了。
cǐ děng cán báo zhī rén gēn tā hé yì
此等残薄之人，跟他何益。
yòu xiǎng dào cháng yán jiù rén yī mìng shèng zào qī jí fú tú
”又想道：“常言‘救人一命，胜造七级浮屠’。
hé bù jiù le zhè sì rén yě shì yì diǎn yīn dé
何不救了这四人，也是一点阴德。
què yòu xiǎng dào ruò fàng tā men zǒu le liào rán bù kěn ráo wǒ bù rú yě zǒu le ba
”却又想道：“若放他们走了，料然不肯饶我，不如也走了罢。
suì qǔ xiē yín liǎng cáng zài shēn biān qū gè kōng qiāo qiāo shǎn chū sī yá yī jìng bēn rù shū yuàn
”遂取些银两，藏在身边，觑个空，悄悄闪出私衙，一径奔入书院。
zhī jiàn zhī chéng zài xiāng fáng zhōng pēng chá zuò yú kǎn shàng zhí zhuó shàn zi dǎ dǔn yě bù qù jīng xǐng tā
只见支成在厢房中烹茶，坐于槛上，执着扇子打盹，也不去惊醒他。
jìng chì rù shū shì kàn wáng tài shí què dōu bù zài zhǐ yǒu li miǎn zhèng jīn jù àn ér zuò zhǎn wán shū xiāng
竟踅入书室，看王太时，却都不在，止有李勉正襟据案而坐，展玩书箱。
lù xìn zǒu jìn àn páng dī dī dào xiàng gōng nǐ huò shì dào le
路信走近案旁，低低道：“相公，你祸事到了。
hái bù kuài zǒu gèng dài jǐ shí
还不快走，更待几时？
li miǎn bèi zhè jīng bù xiǎo jí wèn huò cóng hé lái
”李勉被这惊不小，急问：“祸从何来？
lù xìn chě dào bàn biān jiāng shì lái suǒ wén yī yī xì shuō yòu dào xiǎo rén yīn niàn xiāng gōng wú gū shòu hài tè lái tōng bào
”路信扯到半边，将适来所闻，一一细说，又道：“小人因念相公无辜受害，特来通报。
rú jīn bù zǒu shǎo qǐng jiù bù néng miǎn huò le
如今不走，少顷就不能免祸了。
li miǎn tīng le zhè huà jīng de shēn zi yóu rú diào zài bīng tǒng lǐ bǎ bú zhù de hán zhàn xiàng zhe lù xìn dǎo shēn xià bài dào ruò fēi zú xià zhàng yì jiù wǒ li miǎn xìng mìng dìng rán xiū yǐ
”李勉听了这话，惊得身子犹如吊在冰桶里，把不住的寒颤，向着路信倒身下拜道：“若非足下仗义救我，李勉性命定然休矣。
dà ēn dà dé zì dāng hòu bào
大恩大德，自当厚报。
jué bù xué cǐ fù xīn zhī rén
决不学此负心之人。
jí de lù xìn dá bài bù dié dào xiàng gōng mò yào gāo shēng kǒng zhī chéng tīng de zǒu lòu le xiāo xī bǐ cǐ nán bǎo
”急得路信答拜不迭，道：“相公莫要高声，恐支成听得走漏了消息，彼此难保。
li miǎn dào dàn wǒ zǒu le yí lèi zú xià yú xīn hé ān
”李勉道：“但我走了，遗累足下，于心何安？
lù xìn dào xiǎo rén yòu wú qī shì dài xiàng gōng qù hòu yì zì yuǎn dùn bù xiāo lǜ de
”路信道：“小人又无妻室，待相公去后，亦自远遁，不消虑得。
li miǎn dào jì rú cǐ hé bù suí wǒ tóng wǎng cháng shān
”李勉道：“既如此，何不随我同往常山？
lù xìn dào xiàng gōng kěn shōu liú xiǎo rén qíng yuàn zhí biān suí dèng
”路信道：“相公肯收留，小人情愿执鞭随镫。
li miǎn dào nǐ nǎi dà ēn rén zěn shuō cǐ huà
”李勉道：“你乃大恩人，怎说此话？
suì jiào wáng tài yī lián shí shù shēng zài méi yī rén dā yìng diē zú jiào kǔ dào tā men dōu wǎng nà lǐ qù le
”遂叫王太，一连十数声，再没一人答应，跌足叫苦道：“他们都往那里去了？
lù xìn dào dài xiǎo rén qù xún lái
”路信道：“待小人去寻来。
li miǎn yòu dào mǎ pǐ jù zài hòu cáo què zěn chù
”李勉又道：“马匹俱在后槽，却怎处？
lù xìn dào yě děng xiǎo rén qù hōng tā dài lái
”路信道：“也等小人去哄他带来。
jí chū shū shì huí tóu kàn zhī chéng yǐ bù zài kǎn shàng dǎ dǔn le
”急出书室，回头看支成已不在槛上打盹了。
lù xìn jí zǒu rù xiāng fáng zhōng guān kàn què yě bù zài
路信即走入厢房中观看，却也不在。
yuán lái zhī chéng dēng dōng sī qù le
元来支成登东厮去了。
lù xìn zhī dào bèi tā tīng de jìn yá qù bào fáng dé xīn xià huāng zhāng fù zhuǎn shēn xiàng li miǎn dào xiàng gōng bù hǎo le
路信只道被他听得，进衙去报房德，心下慌张，复转身向李勉道：“相公，不好了。
xiǎng bèi zhī chéng tīng jiàn qù bào zhǔ rén le kuài zǒu ba
想被支成听见，去报主人了，快走罢。
děng bù jí guǎn jiā yǐ
等不及管家矣。
li miǎn yòu chī yī jīng bàn jù huà yě yìng dá bù chū qì xià xíng li guāng shēn zi tóng zhe lù xìn liàng liàng qiàng qiàng qiǎng chū shū yuàn
”李勉又吃一惊，半句话也应答不出，弃下行李，光身子，同着路信踉踉跄跄抢出书院。
zuò gōng de jiàn le li miǎn zuò xia de dōu zhàn qǐ lái
做公的见了李勉，坐下的都站起来。
li miǎn liǎng bù bìng zuò yī bù bēn chū yí mén wài jiàn yǒu sān qí mǎ xì zhe shì sì hóu xiàn lìng zhǔ bù xiàn wèi chū rù de
李勉两步并作一步，奔出仪门外，见有三骑马系着，是俟侯县令、主簿、县尉出入的。
lù xìn xīn shēng yī jì duì mǎ fu dào li xiàng gōng yào wǎng xī mén bài kè kuài dài mǎ lái
路信心生一计，对马夫道：“李相公要往西门拜客，快带马来。
nà mǎ fū xiǎo de li miǎn shì xiàn zhǔ guì kè qiě yòu xiàn zhǔ guǎn jiā fēn fù zěn gǎn bù yī
”那马夫晓得李勉是县主贵客，且又县主管家分付，怎敢不依？
lián máng qiān guò liǎng qí
连忙牵过两骑。
li miǎn gāng gāng shàng mǎ wáng tài zhuàng zhì mǎ qián shǒu zhōng tí zhe yī shuāng má xié wèn dào xiàng gōng wǎng hé chǔ qù
李勉刚刚上马，王太撞至马前，手中提着一双麻鞋，问道：“相公往何处去？
lù xìn jiē kǒu dào xiàng gōng yào wǎng xī mén bài kè nǐ men tōng dào nà lǐ qù le
”路信接口道：“相公要往西门拜客，你们通到那里去了？
wáng tài dào yīn má xié huài le shàng jiē qù mǎi xiàng gōng bài nà gè kè
”王太道：“因麻鞋坏了，上街去买，相公拜那个客？
lù xìn dào nǐ gēn lái bà le wèn zěn de
”路信道：“你跟来罢了，问怎的？
yòu jiào mǎ fū dài nà qí mǎ yǔ tā chéng zuò qí chū xiàn mén mǎ fū zài hòu gēn suí
”又叫马夫带那骑马与他乘坐，齐出县门，马夫在后跟随。
lù xìn fēn cǔn dào qǐng kè jiù lái bù xiāo nǐ suí le
路信分忖道：“顷刻就来，不消你随了。
nà mǎ fū zhēn gè zhù xià
”那马夫真个住下。
lí le xiàn zhōng li miǎn jiā shàng yī biān nà mǎ rú fēi ér zǒu
离了县中，李勉加上一鞭，那马如飞而走。
wáng tài jiàn jiā zhǔ nèn bān huāng cù zhèng bù zhī yào bài shén kè
王太见家主恁般慌促，正不知要拜甚客。
xíng bù shàng yī jiàn zhī dì liǎng gè jiā rén yě gè tí zhe má xié ér lái wàng jiàn jiā zhǔ biàn shǎn zài bàn biān wèn dào xiàng gōng wǎng nà lǐ qù
行不上一箭之地，两个家人，也各提着麻鞋而来，望见家主，便闪在半边，问道：“相公往那里去？
li miǎn dào nǐ qiě mò wèn kuài gēn lái biàn liǎo
”李勉道：“你且莫问，快跟来便了。
huà hái wèi liǎo nà mǎ yǐ pǎo xiàng qián qù èr rén fù mìng de gǎn rú hé gēn de shàng
”话还未了，那马已跑向前去，二人负命的赶，如何跟得上。
kàn kàn xíng jìn xī mén zǎo yǒu liǎng rén qí kàn shēng kǒu cóng yī tiáo xiàng zhōng héng chōng chū lái
看看行近西门，早有两人骑看生口，从一条巷中横冲出来。
lù xìn jǔ mù guān kàn bú shì bié rén què shì gàn bàn chén yán tóng zhe yí gè lìng shǐ
路信举目观看，不是别人，却是干办陈颜，同着一个令史。
èr rén jiàn le li miǎn gǔn ān xià mǎ shēng rě
二人见了李勉，滚鞍下马声喏。
lù xìn jiàn jǐng shēng qíng jí jiào dào li xiàng gōng guǎn jiā men hái shǎo shēng kǒu hé bù jiè chén gàn bàn de zàn yòng
路信见景生情，急叫道：“李相公管家们还少生口，何不借陈干办的暂用？
li miǎn àn dì yì huì suì shōu jiāng lè mǎ dào rú cǐ shén hǎo
”李勉暗地意会，遂收缰勒马道：“如此甚好。
lù xìn xiàng chén yán dào li xiàng gōng yào qù bài kè zàn jiè nǐ de shēng kǒu yǔ guǎn jiā yī chéng shǎo qǐng biàn lái
”路信向陈颜道：“李相公要去拜客，暂借你的生口与管家一乘，少顷便来。
èr rén ba bù néng fèng cheng de li miǎn huān xǐ zhǐ wàng zài běn guān miàn qián zēng tiān xiē hǎo yán yǔ kě yǒu bù kěn de lǐ me
”二人巴不能奉承得李勉欢喜，指望在本官面前，增添些好言语，可有不肯的理么？
lián shēng dā yìng dào xiàng gōng yào yòng zhǐ guǎn chéng qù
连声答应道：“相公要用，只管乘去。
děng le yī huí liǎng gè jiā rén dài diē de gǎn lái zǒu de hàn lín qì chuǎn
”等了一回，两个家人带跌的赶来，走得汗淋气喘。
chén yán èr rén jiāng biān jiāng sòng yǔ liǎng gè jiā rén shàng le mǎ suí li miǎn zǎn chū chéng mén zòng kāi sī jiāng èr shí gè mǎ tí rú sā bó xiāng sì xún zhe dà dào wàng cháng shān yí lù fēi bēn qù le
陈颜二人将鞭缰送与两个家人上了马，随李勉趱出城门，纵开丝缰，二十个马蹄，如撒钹相似，循着大道，望常山一路飞奔去了。
zhèng shì zhé pò yù lóng fēi cǎi huáng dùn kāi jīn suǒ zǒu jiāo lóng
正是：折破玉笼飞彩凰，顿开金锁走蛟龙。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō zhī chéng shàng le dōng sī zhuàn lái pēng le chá pěng jìn shū shì què bú jiàn le li miǎn zhī dào zài huā mù zhōng xíng zǒu yòu biàn xún yī guò yě méi gè yǐng er xiǎng dào shì le yí dìng liǎng rì jiǔ zuò zài cǐ xīn zhōng bù shū chàng wǎng wài xián yóu qù le
且说支成上了东厮转来，烹了茶，捧进书室，却不见了李勉，只道在花木中行走，又遍寻一过，也没个影儿，想道：“是了，一定两日久坐在此，心中不舒畅，往外闲游去了。
yuē mò yǒu yí gè shí chén hái bú jiàn jìn lái zǒu chū shū yuàn qù guān kàn gāng zhì mén kǒu pī miàn zhèng zhuàng zhe jiā zhǔ
”约莫有一个时辰，还不见进来，走出书院去观看，刚至门口，劈面正撞着家主。
yuán lái fáng dé bèi lǎo pó liú zhù yòu zuò le yī dà huí fāng qǐ shēn dǎ diǎn chū yá qià hǎo yù jiàn zhī chéng wèn kě jiàn lù xìn me
元来房德被老婆留住，又坐了一大回，方起身打点出衙，恰好遇见支成，问：“可见路信么？
zhī chéng dào bú jiàn xiǎng suí li xiàng gōng chū wài xián zǒu qù le
支成道：“不见，想随李相公出外闲走去了。
fáng dé xīn zhōng yí lǜ zhèng dài chà zhī chéng qù xún mì zhī jiàn chén yán lái dào
”房德心中疑虑，正待差支成去寻觅，只见陈颜来到。
fáng dé wèn dào céng jiàn li xiàng gōng me
房德问道：“曾见李相公么？
chén yán dào fāng cái chū xī mén yù jiàn
”陈颜道：“方才出西门遇见。
lù xìn shuō yào wǎng nà lǐ qù bài kè
路信说：‘要往那里去拜客。
lián xiǎo rén de shēng kǒu dōu jiè yǔ tā guǎn jiā chéng zuò
’连小人的生口，都借与他管家乘坐。
yī xíng gòng wǔ gè mǎ fēi lù rú yún zhèng bù zhī yǒu shèn jǐn shì
一行共五个马，飞路如云，正不知有甚紧事？
fáng dé tīng ba liào shì lù xìn zǒu lòu xiāo xi àn dì jiào kǔ yě bù zài wèn fù zhuǎn shēn yuán rù sī yá bào yǔ lǎo pó zhī de
”房德听罢，料是路信走漏消息，暗地叫苦，也不再问，复转身，原入私衙，报与老婆知得。
nà pó niáng tīng shuō zǒu le dào chī yī jīng dào bà le bà le
那婆娘听说走了，到吃一惊道：“罢了，罢了。
zhè huò yī fà lái de sù yǐ
这祸一发来得速矣。
fáng dé jiàn lǎo pó yě zhe le jí huāng de shǒu zú wú cuò mán yuàn dào wèi jiàn de tā zěn dì
房德见老婆也着了急，慌得手足无措，埋怨道：“未见得他怎地。
dōu shì nǐ shuō cháng dào duǎn rú jīn dào nòng chū shì lái le
都是你说长道短，如今到弄出事来了。
bèi shì dào bú yào huāng zì gǔ dào yī bū zuò èr bù xiū
”贝氏道：“不要慌，自古道一不做，二不休。
shì dào qí jiān shuō bù dé le
事到其间，说不得了。
liào tā qù yě bù yuǎn kuài huàn jǐ gè xīn fù rén lián yè zhuī gǎn qián qù bàn zuò qiáng dào yī qí kǎn le qǐ bù gān jìng
料他去也不远，快唤几个心腹人，连夜追赶前去，扮作强盗，一齐砍了，岂不干净。
fáng dé suí huàn chén yán jìn yá yǔ tā jì jiào
”房德随唤陈颜进衙，与他计较。
chén yán dào zhè shì xíng bù dé yī zé xiǎo rén men zhǐ hǎo qū chéng bēn zǒu nà shā rén gòu dàng cóng bù céng xí guàn
陈颜道：“这事行不得，一则小人们只好趋承奔走，那杀人勾当，从不曾习惯；
èr zé tǎng yī shí yǒu rén jiù yìng ná zhù fǎn sòng le xìng mìng
二则倘一时有人救应拿住，反送了性命。
xiǎo rén dào yǒu yī jì zài cǐ bù xiāo láo shī dòng zhòng jiào tā yí gè yě táo bù tuō
小人到有一计在此，不消劳师动众，教他一个也逃不脱。
fáng dé huān xǐ dào nǐ qiě shuō yǒu shèn miào cè
”房德欢喜道：“你且说有甚妙策？
chén yán dào xiǎo rén jiàn bì yī yuè qián yǒu yí gè yì rén bān lái jū zhù bù yán xìng míng yě bù zuò shèn shēng lǐ měi rì chū qù chī de làn zuì fāng guī
陈颜道：“小人间壁，一月前有一个异人，搬来居住，不言姓名，也不做甚生理，每日出去吃得烂醉方归。
xiǎo rén jiàn tā lái lì qiāo qī xíng zōng guǐ mì yǒu xīn qù chá tā dòng jìng
小人见他来历跷蹊，行踪诡秘，有心去察他动静。
hū yī rì yǒu yī háo shì qīng bù jǐn páo yuè mǎ ér lái cóng zhě shù rén jìng dào cǐ rén zhī jiā liú yǐn sān rì fāng qù
忽一日，有一豪士青布锦袍，跃马而来，从者数人，径到此人之家，留饮三日方去。
xiǎo rén sī xià wèn nà cóng zhě bīn zhǔ xìng míng dōu bù kěn shuō
小人私下问那从者宾主姓名，都不肯说。
yǒu yī gè rén qiāo duì xiǎo rén shuō nà rén shì gè jiàn xiá néng fēi jiàn qǔ rén tóu yòu néng fēi xíng qǐng kè bǎi lǐ
有一个人悄对小人说：‘那人是个剑侠，能飞剑取人头，又能飞行，顷刻百里。
qiě shì jí yǒu yì qì céng yǔ cháng ān shì shàng dài rén bào chóu bái zhòu shā rén qián jī yú cǐ
且是极有义气，曾与长安市上代人报仇，白昼杀人，潜迹于此。
xiàng gōng hé bù bèi xiē lǐ wù qián qù zhǐ shuō bèi li miǎn xiàn hài qiú tā bào chóu
’相公何不备些礼物前去，只说被李勉陷害，求他报仇。
ruò de yīng yǔn biàn kě liǎo shì kě bù hǎo me
若得应允，便可了事，可不好么。
fáng dé dào cǐ jì suī hǎo zhǐ kǒng tā bù kěn
”房德道：“此计虽好，只恐他不肯。
chén yán dào tā jiàn xiàng gōng shì yī xiàn zhī zhǔ qū jǐ xiāng qiú dìng bù tuī tuō hái pà lián lǐ wù yě wèi bì kěn shòu li
”陈颜道：“他见相公是一县之主，屈己相求，定不推托，还怕连礼物也未必肯受哩。
bèi shì zài píng hòu tīng de biàn dào cǐ jì shén miào
”贝氏在屏后听得，便道：“此计甚妙。
kuài qù qiú zhī
快去求之。
fáng dé dào jiāng duō shǎo lǐ wù sòng qù
”房德道：“将多少礼物送去？
chén yán dào tā shì gè yì shì zhòng qíng bù zhòng wù de sān bǎi jīn zú yǐ
”陈颜道：“他是个义士，重情不重物，得三百金足矣。
bèi shì zài sān cuān duō jiù bèi le sān bǎi jīn lǐ wù
”贝氏再三撺掇，就备了三百金礼物。
tiān sè bàng wǎn fáng dé yì le biàn fú chén yán zhī chéng xiāng suí yě bù chéng mǎ qiāo qiāo de bù xíng dào chén yán jiā lǐ
天色傍晚，房德易了便服，陈颜、支成相随，也不乘马，悄悄的步行到陈颜家里。
yuán lái què zhù zài yī tiáo lěng xiàng zhōng bù shàng sì wǔ jiā lín shè hǎo bù jì jìng
元来却住在一条冷巷中，不上四五家邻舍，好不寂静。
chén yán liú fáng dé dào lǐ biān zuò xia diǎn qǐ dēng huǒ xiàng bì fèng zhōng zhāng kàn nà rén hái wèi zēng huí
陈颜留房德到里边坐下，点起灯火，向壁缝中张看，那人还未曾回。
zǒu chū mén kǒu guān wàng děng le yī huí zhī jiàn nà rén yòu shì làn zuì dōng dǎo xī wāi de zhuàng rù wū lǐ qù le
走出门口观望，等了一回，只见那人又是烂醉，东倒西歪的，撞入屋里去了。
chén yán bēn rù bào zhī fáng dé qǐ shēn jiù zǒu
陈颜奔入报知，房德起身就走。
chén yán dào xiàng gōng xū dǎ diǎn le yī bān shuō huà gèng yào qū xī yǔ tā zhè shì fāng xié
陈颜道：“相公须打点了一班说话，更要屈膝与他，这事方谐。
fáng dé diǎn tóu dào shì
”房德点头道：“是。
yī qí dào le mén shǒu xiàng mén shàng qīng qīng kòu shàng liǎng xià
”一齐到了门首，向门上轻轻扣上两下。
nà rén kāi mén chū wèn shì shuí
那人开门出问：“是谁？
chén yán dī shēng yǎ qì dá dào běn xiàn zhī xiàn xiàng gōng zài cǐ bài fǎng yì shì
”陈颜低声哑气答道：“本县知县相公，在此拜访义士。
nà rén dài zuì shuō dào zán zhè lǐ méi yǒu shén me yì shì
”那人带醉说道：“咱这里没有什么义士。
biàn yào guān mén
”便要关门。
chén yán dào qiě mò bì mén hái yǒu jù shuō huà
陈颜道：“且莫闭门，还有句说话。
nà rén dào zán yào jǐn qù shuì shuí gè nài fán
”那人道：“咱要紧去睡，谁个耐烦。
yǒu huà míng rì lái shuō
有话明日来说。
fáng dé dào lüè huà piàn shí jí biàn xiāng bié
”房德道：“略话片时，即便相别。
nà rén dào jì rú cǐ dào lǐ miàn lái
”那人道：“既如此，到里面来。
sān rén kuà jìn mén nèi yǎn shàng mén r
三人跨进门内，掩上门儿。
yǐn guò yī céng fáng zi nǎi shì xiǎo xiǎo kè zuò diǎn jiàng dēng zhú yíng huáng
引过一层房子，乃是小小客坐，点将灯烛荧煌。
fáng dé jí dǎo shēn xià bài dào bù zhī yì shì jià lín bì yì yǒu shī yíng yà jīn rì xìng de shí jīng shēn wèi píng shēng
房德即倒身下拜道：“不知义士驾临敝邑，有失迎迓，今日幸得识荆，深慰平生。
nà rén jiāng shǒu fú zhù dào zú xià yī xiàn zhī zhǔ rú hé xíng cǐ dà lǐ
”那人将手扶住道：“足下一县之主，如何行此大礼。
qǐ bù shī le tǐ miàn
岂不失了体面。
kuàng zán bìng fēi shén me yì shì bú yào cuò rèn le
况咱并非什么义士，不要错认了。
fáng dé dào xià guān zhuān lái bài fǎng yì shì ān yǒu chà cuò zhī lǐ
”房德道：“下官专来拜访义士，安有差错之理。
jiào chén yán zhī chéng jiāng lǐ wù xiàn shàng shuō dào xiē gè bó lǐ tè xiàn yì shì wèi dǒu jiǔ zhī zī wàng qǐ shěn liú
”教陈颜、支成将礼物献上，说道：“些个薄礼，特献义士为斗酒之资，望乞哂留。
nà rén xiào dào zán nǎi lǘ yán wú lài sì hǎi wú jiā wú yī jì yī néng hé gǎn dāng yì shì zhī chēng
”那人笑道：“咱乃闾阎无赖，四海无家，无一技一能，何敢当义士之称？
zhèi xiē lǐ wù yě méi yòng chù
这些礼物也没用处；
kuài qǐng shōu qù
快请收去。
fáng dé yòu gōng shēn dào lǐ wù suī wēi chū zì fáng qí yī diǎn xuè chéng xìng wù jùn jù
”房德又躬身道：“礼物虽微，出自房其一点血诚，幸勿峻拒。
nà rén dào zú xià mò dì qū shēn pǐ fū qiě yòu cì nèn bān hòu lǐ què shì wèi hé
”那人道：“足下蓦地屈身匹夫，且又赐恁般厚礼，却是为何？
fáng dé dào qǐng yì shì shōu le fāng hǎo xiāng gào
”房德道：“请义士收了，方好相告。
nà rén dào zán suī pín jiàn shì bù qǔ wú míng zhī wù
”那人道：“咱虽贫贱，誓不取无名之物。
zú xià ruò bù shuō míng bái duàn rán bù shòu
足下若不说明白，断然不受。
fáng dé jiǎ yì kū bài yú dì dào fáng mǒu fù dài dà yuān jiǔ yǐ
”房德假意哭拜于地道：“房某负戴大冤久矣。
jīn chóu zài mù qián wú néng xuě chǐ
今仇在目前，无能雪耻。
tè mù yì shì shì gè hǎo nán zǐ yǒu niè zhèng jīng qīng zhī jì gù gǎn dǒu dǎn kòu bài jiē xià
特慕义士是个好男子，有聂政、荆卿之技，故敢斗胆，叩拜阶下。
wàng yì shì lián niàn fáng mǒu hán yuān fù qū shǎo zhǎn bàn bì zhī lì cì sǐ cǐ zéi shēng sǐ bù wàng dà dé
望义士怜念房某含冤负屈，少展半臂之力，刺死此贼，生死不忘大德。
nà rén yáo shǒu dào wǒ shuō zú xià rèn cuò le zán zī shēn shàng qiě wú cè ān néng wéi rén móu dà shì
”那人摇手道：“我说足下认错了，咱资身尚且无策，安能为人谋大事？
kuàng shā rén gòu dàng fēi tōng xiǎo kě shè huò bèi rén tīng jiàn zhè huà fǎn lèi zá jiā kuài xiē qǐng huí
况杀人勾当，非通小可，设或被人听见这话，反累咱家，快些请回。
yán ba zhuǎn shēn xiān xiàng wài ér zǒu
”言罢转身，先向外而走。
fáng dé shàng qián yī bǎ chě zhù dào wén de yì shì sù bào zhōng yì zhuān yī chú cán qū bào jì kùn fú wēi yǒu gǔ liè shì zhī fēng
房德上前，一把扯住，道：“闻得义士，素抱忠义，专一除残袪暴，济困扶危，有古烈士之风。
jīn fáng mǒu shēn bào dà yuān yì shì fǎn bú jiàn lián liào xiǎng cǐ chóu yǒng bù néng bào yǐ
今房某身抱大冤，义士反不见怜，料想此仇永不能报矣。
dào ba yòu jiǎ yì tí kū
”道罢，又假意啼哭。
nà rén lěng yǎn qiáo le zhè gè guāng jǐng zhī dào shì zhēn qíng fāng dào zú xià zhēn gè yǒu yuān me
那人冷眼瞧了这个光景，只道是真情，方道：“足下真个有冤么？
fáng dé dào ruò méi dà yuān zěn gǎn lái qiú yì shì
”房德道：“若没大冤，怎敢来求义士？
nà rén dào jì nèn yàng qiě zuò xia jiāng yuān yì zhī shì bìng chóu jiā xìng míng jīn zài hé chǔ xì xì shuō lái
”那人道：“既恁样，且坐下，将冤抑之事并仇家姓名，今在何处，细细说来。
kě xíng zé xíng kě zhǐ zé zhǐ
可行则行，可止则止。
liǎng xià suì duì miàn ér zuò chén yán zhī chéng zhàn yú páng biān
”两下遂对面而坐，陈颜、支成站于旁边。
fáng dé niē chū yī duàn jiǎ qíng fǎn shuō li miǎn xī nián wū zhǐ wèi dào bǎi bān dú xíng kǎo dǎ xiàn yú yù zhōng jǐ biàn chà yù zú wáng tài móu hài xìng mìng jiē bèi rén zhī jué bù zhì yú sǐ
房德捏出一段假情，反说：“李勉昔年诬指为盗，百般毒刑拷打，陷于狱中，几遍差狱卒王太谋害性命，皆被人知觉，不致于死。
xìng kuī hòu guān shěn míng shì fàng de guān cǐ yì
幸亏后官审明释放，得官此邑。
jīn yòu yǔ wáng tài tóng lái xié zhì suǒ zhà qiān jīn yì yóu wèi zú yòu chuàn tōng jiā nú àn dì xíng cì shì lù shì lái lián cǐ nú qiè qù bēn wǎng cháng shān yào suō yán tài shǒu lái bǎi bù
今又与王太同来挟制，索诈千金，意犹未足，又串通家奴，暗地行刺，事露，适来连此奴挈去，奔往常山，要唆颜太守来摆布。
bǎ yī piàn shuō huà zhuāng diǎn de shí fēn lì hài
把一片说话，妆点得十分利害。
nà rén tīng bì dà nù dào yuán lái zú xià shòu cǐ dà yuān zá jiā qǐ rěn zuò shì
那人听毕，大怒道：“原来足下受此大冤，咱家岂忍坐视。
zú xià qiě qǐng huí xiàn zài zán shēn shàng jīn yè wǎng cháng shān yí lù zhǎo xún cǐ zéi wèi zú xià bào chóu yè bàn dào yá zhōng fù mìng
足下且请回县，在咱身上，今夜往常山一路，找寻此贼，为足下报仇，夜半到衙中复命。
fáng dé dào duō gǎn yì shì gāo yì mǒu dāng bǐng zhú yǐ dài
”房德道：“多感义士高义，某当秉烛以待。
shì chéng zhī rì lìng yǒu hòu bào
事成之日，另有厚报。
nà rén zuò sè dào zán yī shēng lù jiàn bù píng bá dāo xiāng zhù nà gè xī tú nǐ de hòu bào
”那人作色道：“咱一生路见不平，拔刀相助，那个希图你的厚报？
zhè lǐ wù zán yě bù shòu
这礼物咱也不受。
shuō yóu wèi jué piāo rán chū mén qí qù rú fēng xū yú bú jiàn le
说犹未绝，飘然出门，其去如风，须臾不见了。
fáng dé yǔ zhòng rén jīng de mù zhēng kǒu dāi lián shēng dào zhēn yì rén yě
房德与众人惊得目睁口呆，连声道：“真异人也。
quán jiāng lǐ wù shōu huí dài tā fù lìng shí zài sòng
”权将礼物收回，待他复令时再送。
yǒu shī wèi zhèng bào chóu píng yī jiàn zhòng yì miǎo qiān jīn
有诗为证：报仇凭一剑，重义藐千金。
shuí wèi jiān xióng shé néng wéi liè shì xīn
谁谓奸雄舌，能违烈士心？
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
qiě shuō wáng tài tóng liǎng gè jiā rén jiàn jiā zhǔ chū le chéng mén yòu bù bài shén kè zhǐ guǎn luàn pǎo zhèng bù zhī wéi shèn yuán gù
且说王太同两个家人，见家主出了城门，又不拜甚客，只管乱跑，正不知为甚缘故。
yī kǒu qì jiù xíng le sān shí yú lǐ tiān sè yǐ wǎn què yòu bù xún diàn sù xiē
一口气就行了三十余里，天色已晚，却又不寻店宿歇。
nà wǎn nǎi shì shí sān yī lún míng yuè zǎo yǐ shēng kōng chèn zhe yuè sè bù gù tú lù qí qū fù mìng ér táo cháng kǒng hòu miàn yǒu rén zhuī gǎn
那晚乃是十三，一轮明月，早已升空，趁着月色，不顾途路崎岖，负命而逃，常恐后面有人追赶。
zài lù yě wú bàn jù yán yǔ zhǐ guǎn zǎn xiàng qián qù
在路也无半句言语，只管趱向前去。
yuē mò yǒu èr gēng tiān qì gòng xíng le liù shí duō lǐ lái dào yí gè cūn zhèn yǐ huang jǐng xíng xiàn dì fāng
约莫有二更天气，共行了六十多里，来到一个村镇，已晃井陉县地方。
nà shí zǒu de kǒu zhōng yòu kě fù nèi yòu jī mǎ yě jiàn jiàn xíng zǒu bù dòng
那时走得口中又渴，腹内又饥，马也渐渐行走不动。
lù xìn dào lái lù yǐ yuǎn liào de wú shì le qiě jiù cǐ mì gè sù chù míng rì zǎo xíng
路信道：“来路已远，料得无事了，且就此觅个宿处，明日早行。
li miǎn yī yán jìng tóu lǚ diàn
李勉依言，径投旅店。
shuí xiǎng yè shēn le jiā jiā bì hù guān mén wú chǔ kě sù
谁想夜深了，家家闭户关门，无处可宿。
zhí dào shì shāo tóu jiàn yī jiā mén r bàn kāi bàn yǎn hái zài nà lǐ shōu shí jiā huo suì yī qí xià mǎ zǒu rù diàn mén
直到市梢头，见一家门儿半开半掩，还在那里收拾家伙，遂一齐下马，走入店门。
jiāng shēng kǒu xiè le ān pèi xì zài cáo biān wèi liào
将生口卸了鞍辔，系在槽边喂料。
lù xìn dào zhǔ rén jiā jiǎn yī chù jié jìng suǒ zài yǔ wǒ men ān xiē
路信道：“主人家，拣一处洁净所在，与我们安歇。
diàn jiā dá dào bù mán kè guān shuō xiǎo diàn fáng tóu méi yǒu gè bù jié jìng de
”店家答道：“不瞒客官说，小店房头，没有个不洁净的。
rú jīn yě zhǐ kōng dé yī jiān zài cǐ
如今也止空得一间在此。
jiào xiǎo èr zhǎng dēng yǐn rù fáng zhōng
”教小二掌灯引入房中。
li miǎn xiàng yī tiáo bǎn dèng shàng zuò xià jué de qì chuǎn xū xū
李勉向一条板凳上坐下，觉得气喘吁吁。
wáng tài rěn bu zhù wèn dào qǐng wèn xiàng gōng nà fáng xiàn zhǔ quán quán kǔ liú hòu rì bō fū mǎ xiāng sòng cóng róng ér xíng yǒu hé bù měi
王太忍不住问道：“请问相公，那房县主惓惓苦留，后日拨夫马相送，从容而行，有何不美？
què fǎn bǎ zì jǐ xíng lǐ qì xià yóu rú táo nàn yì bān lián yè bēn zǒu shòu zhè bān láo lù
却反把自己行李弃下，犹如逃难一般，连夜奔走，受这般劳碌。
lù guǎn jiā yòu suí zhe wǒ men tóng lái shì shèn yì gù
路管家又随着我们同来，是甚意故？
li miǎn tàn kǒu qì dào rǔ nǎ zhī jiù lǐ
李勉叹口气道：“汝那知就里？
ruò fēi lù guǎn jiā wǒ yǔ rǔ děng sǐ wú zàng shēn zhī dì yǐ
若非路管家，我与汝等死无葬身之地矣。
jīn xìng de tuō hǔ kǒu yǐ xiè tiān bù jìn le huán gù de shén me xíng lǐ xīn kǔ
今幸得脱虎口，已谢天不尽了，还顾得什么行李、辛苦？
wáng tài jīng wèn qí gù
”王太惊问其故。
li miǎn fāng dài yào shuō bù xiǎng diàn zhǔ rén jiàn tā men wǔ rén wǔ qí shēn yè tóu sù yī háo xíng lǐ yě wú yí shì dǎi rén zǒu jìn lái pán wèn jué sè shuō dào zhòng kè cháng zuò shèn shēng yì
李勉方待要说，不想店主人见他们五人五骑，深夜投宿，一毫行李也无，疑是歹人，走进来盘问脚色，说道：“众客长做甚生意？
dǎ cóng hé chǔ lái zhè shí hou dào cǐ
打从何处来，这时候到此？
li miǎn yī dǔ zi qì hèn zhèng méi chù shuō jiàn diàn zhǔ xiāng wèn dá dào huà tóu shén zhǎng qǐng zuò xia le dài wǒ xì su
李勉一肚子气恨，正没处说，见店主相问，答道：“话头甚长，请坐下了，待我细诉。
nǎi jiāng fáng dé wèi dào fàn zuì lián qí cái mào àn lìng wáng tài shì fàng yǐ zhì bà guān jí kè yóu yù jiàn liú huí hòu kuǎn jīn rì wǔ hòu huí yá tīng xìn lǎo pó chán yán shè jì shā hài kuī lù xìn bào zhī táo tuō qián hòu zhī shì xì shuō yī biàn
”乃将房德为盗犯罪，怜其才貌，暗令王太释放，以致罢官，及客游遇见，留回厚款，今日午后，回衙听信老婆谗言，设计杀害，亏路信报知逃脱，前后之事，细说一遍。
wáng tài tīng le zhè huà lián shēng tuò mà fù xīn zhī zéi
王太听了这话，连声唾骂：“负心之贼。
diàn zhǔ rén yě bù shèng jiē tàn
”店主人也不胜嗟叹。
lù xìn dào zhǔ rén jiā xiàng gōng ān mǎ xīn kǔ kuài xiē cuī jiǔ fàn lái chī le shuì yī jiào hǎo gǎn lù
路信道：“主人家，相公鞍马辛苦，快些催酒饭来吃了，睡一觉好赶路。
diàn zhǔ rén dā yìng chū qù
”店主人答应出去。
zhī jiàn chuáng dǐ xià hū dì zuān chū yí gè dà hàn hún shēn jié shù shǒu chí bǐ shǒu wēi fēng lǐn lǐn shā qì téng téng xià de li miǎn zhǔ pú hún bù fù tǐ yī qí guì dǎo kǒu chēng zhuàng shì ráo mìng
只见床底下忽地钻出一个大汉，浑身结束，手持匕首，威风凛凛，杀气腾腾，吓得李勉主仆魂不附体，一齐跪倒，口称：“壮士饶命。
nà rén yī bǎ fú qǐ li miǎn dào bù bì huāng zhāng zì yǒu huà shuō
”那人一把扶起李勉道：“不必慌张，自有话说。
zán nǎi yì shì píng shēng zhuān bào bù píng yào shā tiān xià fù xīn zhī rén
咱乃义士，平生专抱不平，要杀天下负心之人。
shì lái fáng dé jiǎ niē xū qíng fǎn shuō gōng wū xiàn móu tā xìng mìng qiú zán lái xíng cì
适来房德假捏虚情，反说公诬陷，谋他性命，求咱来行刺。
nǎ zhī zhè zéi zǐ nèn bān láng xīn gǒu fèi fù yì wàng ēn
那知这贼子恁般狼心狗肺，负义忘恩。
zǎo shì gōng shuō chū qián qíng bù rán xiǎn xiē wù shā le zhǎng zhě
早是公说出前情，不然，险些误杀了长者。
li miǎn lián máng kòu xià tou qù dào duō gǎn yì shì huó mìng zhī ēn
”李勉连忙叩下头去，道：“多感义士活命之恩。
nà rén chě zhù dào mò xiè mò xiè zán zàn qù biàn lái
”那人扯住道：“莫谢莫谢，咱暂去便来。
jí chū tíng zhōng sǒng shēn shàng wū jí rú fēi niǎo qǐng kè bú jiàn
”即出庭中，耸身上屋，疾如飞鸟，顷刻不见。
zhǔ pú dōu jīng de tǔ le shé suō bù shàng qù bù zhī zài lái hái yǒu hé yì
主仆都惊得吐了舌，缩不上去，不知再来还有何意。
huái zhe guǐ tāi bù gǎn shuì wò lián jiǔ fàn yě chī bu xià
怀着鬼胎，不敢睡卧，连酒饭也吃不下。
yǒu shī wèi zhèng bēn zǒu cháng tú qì shàng chōng hū rán chuáng xià qǐ qīng fēng
有诗为证：奔走长途气上冲，忽然床下起青锋。
yī fān zhōng qǔ yīn qín su huàn xǐng qí rén shuì mèng zhōng
一番衷曲殷勤诉，唤醒奇人睡梦中。
zài shuō fáng dé de lǎo pó jiàn zhàng fū huí lái dà shì yǐ jiù lǐ wù yuán fēng bù dòng xǐ de mǎn liǎn dōu shì xiào yè
再说房德的老婆，见丈夫回来，大事已就，礼物原封不动，喜得满脸都是笑靥。
lián máng zhěng bèi jiǔ xí bǎi zài táng shàng fū qī bǐng zhú yǐ dài
连忙整备酒席，摆在堂上，夫妻秉烛以待。
chén yán yě liú zài yá zhōng sì hòu
陈颜也留在衙中俟候。
dào sān gēng shí fēn hū tīng de tíng qián sù niǎo jīng míng luò yè luàn zhuì yī rén kuà rù táng zhōng
到三更时分，忽听得庭前宿鸟惊鸣，落叶乱坠，一人跨入堂中。
fáng dé jǔ mù kàn shí qià biàn shì nà yì shì dǎ bàn de rú tiān shén yì bān bǐ qián dà shì bù tóng qiě jīng qiě xǐ xiàng qián yíng jiē
房德举目看时，恰便是那义士，打扮得如天神一般，比前大似不同，且惊且喜，向前迎接。
nà yì shì quán bù qiān ràng qì fèn fèn de dà tà bù zǒu rù qù jū zhōng zuò xia
那义士全不谦让，气愤愤的大踏步走入去，居中坐下。
fáng dé fū qī kòu bài chēng xiè
房德夫妻叩拜称谢。
fāng yù qǐ wèn zhī jiàn nà yì shì nù róng kě jū sōu de chè chū bǐ shǒu zhǐ zhe mà dào nǐ zhè fù xīn zéi zǐ
方欲启问，只见那义士怒容可掬，飕地掣出匕首，指着骂道：“你这负心贼子。
li jī wèi nǎi jiù mìng dà ēn rén bù sī bào xiào fǎn tīng fù rén zhī yán bèi ēn fǎn shì
李畿尉乃救命大恩人，不思报效，反听妇人之言，背恩反噬。
jì yǐ shì lù táo qù biàn gāi huǐ guò què yòu jià niē xū cí hōng zán xíng cì
既已事露逃去，便该悔过，却又架捏虚词，哄咱行刺。
ruò fēi tā dào chū zhēn qíng lián zán yě xiàn yú bú yì
若非他道出真情，连咱也陷于不义。
guǎ nǐ zhè fù xīn zéi yī wàn dāo fāng chū zán zhè diǎn bù píng zhī qì
剐你这负心贼一万刀，方出咱这点不平之气。
fáng dé wèi jí cuò biàn tóu yǐ luò dì jīng de bèi shì huāng zuò yī duī píng shí qiě shì huì huà huì jiǎng dào cǐ xīn dǎn jù liè yī zhāng zuǐ yóu rú jiāo qī zhān láo dòng tan bu dé
房德未及措辨，头已落地，惊得贝氏慌做一堆，平时且是会话会讲，到此心胆俱裂，一张嘴犹如胶漆粘牢，动弹不得。
yì shì zhǐ zhe mà dào nǐ zhè pō jiàn gǒu fù
义士指着骂道：“你这泼贱狗妇。
bù quàn zhàng fū wéi shàn fǎn jiào tā shāng hài ēn rén
不劝丈夫为善，反教他伤害恩人。
wǒ qiě kàn nǐ fèi gān shì zěn yàng shēng de
我且看你肺肝是怎样生的。
tuō dì tiào qǐ shēn lái jiāng bèi shì yī jiǎo tī fān zuǒ jiǎo tà zhù tóu fà yòu xī nà zhù liǎng tuǐ
”托地跳起身来，将贝氏一脚踢翻，左脚踏住头发，右膝捺住两腿。
zhè pó niáng lián jiào yì shì ráo mìng
这婆娘连叫：“义士饶命。
jīn hòu zài bù gǎn le
今后再不敢了。
nà yì shì mà dào pō jiàn yín fù
”那义士骂道：“泼贱淫妇。
zán yě dào kěn ráo nǐ zhǐ shì nǐ bù kěn ráo rén
咱也到肯饶你，只是你不肯饶人。
tí qǐ bǐ shǒu xiàng xiōng táng shàng yī dāo zhí pōu dào qí xià
”提起匕首向胸膛上一刀，直剖到脐下。
jiāng bǐ shǒu xián zài kǒu zhōng shuāng shǒu pāi kāi bǎ wǔ zàng liù fǔ kōu jiāng chū lái xuè lì lì tí zài shǒu zhōng xiàng dēng xià zhào kàn dào zán zhī dào zhè gǒu fù fèi gān yú rén bù tóng yuán lái yě zhī rú cǐ zěn shēng nèn bān hěn dú
将匕首衔在口中，双手拍开，把五脏六腑，抠将出来，血沥沥提在手中，向灯下照看道：“咱只道这狗妇肺肝与人不同，原来也只如此，怎生恁般狠毒。
suì piē guò yī biān yě gē xià shǒu jí liǎng kē tóu jié zuò yī duī shèng zài gé náng zhī zhōng
”遂撇过一边，也割下首级，两颗头结做一堆，盛在革囊之中。
kāi mǒ le shǒu shàng xuè wū cáng le bǐ shǒu tí qǐ gé náng bù chū tíng zhōng yú yuán ér qù
揩抹了手上血污，藏了匕首，提起革囊，步出庭中，逾垣而去。
shuō shí yì dǎn bāo tiān dì huà qǐ xióng xīn dòng guǐ shén
说时义胆包天地，话起雄心动鬼神。
zài shuō li miǎn zhǔ pú zài lǚ diàn zhōng shǒu zhì wǔ gēng shí fēn hū jiàn yī dào jīn guāng cóng tíng zhōng fēi rù
再说李勉主仆在旅店中，守至五更时分，忽见一道金光，从庭中飞入。
zhòng rén yī qí jīng qǐ kàn shí zhèng shì nà yì shì
众人一齐惊起，看时正是那义士。
fàng xià gé náng shuō dào fù xīn zéi yǐ bèi zán kū fù tú cháng jīn xié qí shǒu zài cǐ
放下革囊，说道：“负心贼已被咱刳腹屠肠，今携其首在此。
xiàng gé náng zhōng qǔ chū liǎng kē shǒu jí
”向革囊中取出两颗首级。
li miǎn yòu jīng yòu xǐ dǎo shēn xià bài dào zú xià gāo yì qiān gǔ suǒ wú
李勉又惊又喜，倒身下拜道：“足下高义，千古所无。
qǐng shì xìng míng dāng tú hòu bào
请示姓名，当图后报。
yì shì xiào dào zán zì lái méi yǒu xìng míng yì bú yào rén chóu bào
”义士笑道：“咱自来没有姓名，亦不要人酬报。
qǐng zán cóng chuáng xià ér lái rì hòu shè yǒu xiāng féng jìng yǐ chuáng xià yì shì xiāng hū biàn liǎo
顷咱从床下而来，日后设有相逢，竟以‘床下义士’相呼便了。
dào ba xiàng huái zhōng qǔ yī bāo yào r yòng xiǎo zhǐ jiǎ tiāo shǎo xǔ dàn yú shǒu jí duàn chù jǔ shǒu yī gǒng zǎo yǐ téng shàng wū yán wǎn zhī bù jí xū yú bù zhī suǒ wǎng
”道罢，向怀中取一包药儿，用小指甲挑少许，弹于首级断处，举手一拱，早已腾上屋檐，挽之不及，须臾不知所往。
li miǎn jiàn qì xià liǎng gè rén tóu xīn zhōng huāng zhāng zhèng zài bǎi bù
李勉见弃下两个人头，心中慌张，正在摆布。
kě shà zuò guài kàn nà rén tóu shí jiàn jiàn suō xiǎo xū yú huà wèi yī dā qīng shuǐ li miǎn fāng cái fàng xīn
可霎作怪，看那人头时，渐渐缩小，须臾化为一搭清水，李勉方才放心。
zuò zhì tiān míng lù xìn qǔ xiē qián chāo hái le diàn jiā shōu shí mǎ pǐ shàng lù
坐至天明，路信取些钱钞，还了店家，收拾马匹上路。
shuō huà de jù nǐ shuō li miǎn gòng xíng le liù shí duō lǐ fāng dào lǚ diàn zhè yì shì yòu wú shēng kǒu rú hé yī yè zhī jiān wǎng fǎn rú fēng
说话的，据你说，李勉共行了六十多里方到旅店，这义士又无牲口，如何一夜之间，往返如风？
zhè biàn shì qián miàn shuō qǐ qǐng kè néng fēi xíng bǎi lǐ nǎi jiàn xiá cháng shì ěr
这便是前面说起，顷刻能飞行百里，乃剑侠常事耳。
nà yì shì shòu fáng dé zhī tuō bù guò huáng hūn shí fēn bǐ jí zhuī gǎn li miǎn hái zài tú zhōng chí zhòu wèi zēng qī xī
那义士受房德之托，不过黄昏时分，比及追赶，李勉还在途中驰骤，未曾栖息。
tā xiān yī bù mái fú děng hòu
他先一步埋伏等候。
yī wǎng yī lái yǒu fēng wú yǐng suǒ yǐ fú yú chuáng xià diàn zhōng quán rán bù zhī
一往一来，有风无影，所以伏于床下，店中全然不知。
cǐ shì jiàn shù miào chù
此是剑术妙处。
qiě shuō li miǎn dàng yè wú huà cì rì qǐ shēn yòu xíng le liǎng rì fāng dào cháng shān jìng rù fǔ zhōng bài yè yán tài shǒu
且说李勉当夜无话，次日起身，又行了两日，方到常山，径入府中，拜谒颜太守。
gù rén xiāng jiàn xǐ suí yán kāi suì liú yú yá shǔ zhōng ān xiē
故人相见，喜随颜开，遂留于衙署中安歇。
yán tài shǒu yě jiàn méi yǒu xíng lǐ xīn zhōng qí guài wèn qí yuán gù
颜太守也见没有行李，心中奇怪，问其缘故。
li miǎn jiāng qián shì yī yī su chū bù shèng hài yì
李勉将前事一一诉出，不胜骇异。
guò le liǎng rì bǎi xiāng xiàn jiāng xiàn zǎi fū qī bèi shā yuán yóu shēn wén dào fǔ
过了两日，柏乡县将县宰夫妻被杀缘由，申文到府。
yuán lái shì yè chén yán zhī chéng tóng jǐ gè nú pú jiàn yì shì xíng xiōng yī gè gè jīng hào shǔ cuàn sì sàn qián duǒ zhí zhì tiān míng fāng gǎn chū tóu
原来是夜陈颜、支成同几个奴仆，见义士行凶，一个个惊号鼠窜，四散潜躲，直至天明，方敢出头。
zhī jiàn liǎng gè méi tóu shī shǒu héng zài xuè pō lǐ wǔ zàng liù fǔ dōu kōu zài bàn biān shǒu jí bù zhī qù xiàng zhuō shàng qì mǐn yī háo bù shī
只见两个没头尸首，横在血泊里，五脏六腑，都抠在半边，首级不知去向，桌上器皿一毫不失。
yī jiā jiào kǔ lián tiān bào zhī zhǔ bù xiàn wèi jù chī yī jīng qí lái yàn guò
一家叫苦连天，报知主簿、县尉，俱吃一惊，齐来验过。
xì xún qí qíng chén yán zhǐ de bǎ fáng dé yào hài li miǎn qiú rén xíng cì shǐ mò shuō chū
细询其情，陈颜只得把房德要害李勉，求人行刺始末说出。
zhǔ bù xiàn wèi jí diǎn qǐ ruò gān zuò gōng de gè zhí bīng qì yā chén yán zuò yǎn qián qù bǔ huò cì kè
主簿县尉，即点起若干做公的，各执兵器，押陈颜作眼，前去捕获刺客。
nà shí hōng dòng hé xiàn rén mín dōu gēn lái kàn
那时哄动合县人民，都跟来看。
dào le chén yán jiàn bì dǎ jiāng rù qù wéi yǒu jǐ jiān kōng fáng nà jiàn yī gè rén yǐng
到了陈颜间壁，打将入去，惟有几间空房，那见一个人影。
zhǔ bù yǔ xiàn wèi shāng yì shēn wén yǐ xiǎo de li miǎn shì yán tài shǒu de hǎo yǒu cóng shí shēn bào zài tā miàn shàng pà yǒu gān ài èr zé yòu jiàn de xiàn zhǔ báo dé
主簿与县尉商议申文，已晓得李勉是颜太守的好友，从实申报，在他面上，怕有干碍，二则又见得县主薄德。
nǎi jiāng zhēn qíng yǐn guò zhǐ shuō yè bàn bèi dào yuè rù sī yá shā sǐ xiàn lìng fū fù qiè qù shǒu jí wú cóng bǔ huò
乃将真情隐过，只说夜半被盗越入私衙，杀死县令夫妇，窃去首级，无从捕获。
liǎng xià zhōu quán qí shì
两下周全其事。
yī miàn mǎi guān shèng liàn yán tài shǒu yī nǐ shēn wén shàng sī
一面买棺盛殓，颜太守依拟，申文上司。
nà shí hé běi yí lù dōu shì ān lù shān zhuān zhì zhī de shā le fáng dé qǐ bù qù le yí gè xīn fù dǎo xià huí wén zhe lìng yán jiā jī huò
那时河北一路，都是安禄山专制，知得杀了房德，岂不去了一个心腹，倒下回文，着令严加缉获。
li miǎn wén le zhè gè xiāo xī kǒng pà chán dào shēn shàng suì zuò bié yán tài shǒu huí guī cháng ān gù lǐ
李勉闻了这个消息，恐怕缠到身上，遂作别颜太守，回归长安故里。
qià hǎo wáng hóng zuò shì xià yù fán bèi hé bà guān jìn jiē qǐ rèn
恰好王𫟹坐事下狱，凡被劾罢官，尽皆起任。
li miǎn yuán qǐ jī wèi bù shàng bàn nián jí shēng jiān chá yù shǐ
李勉原起畿尉，不上半年，即升监察御史。
yī rì
一日，
zài cháng ān jiē shàng xíng guò
在长安街上行过，
zhī jiàn yī rén shēn yī huáng shān
只见一人身衣黄衫，
zuò xia bái mǎ
坐下白马，
liǎng gè hú nú gēn suí
两个胡奴跟随，
wàng zhe jié dǎo zhōng luàn zhuàng
望着节导中乱撞，
cóng rén hē hè bù zhù li miǎn jǔ mù guān kàn
从人呵喝不祝李勉举目观看，
què biàn shì xī rì chuáng xià yì shì
却便是昔日床下义士，
suì gǔn ān xià mǎ
遂滚鞍下马，
jū shè dào yì shì bié lái wú yàng
鞠射道：“义士别来无恙？
nà yì shì xiào dào kuī dà rén hái rèn de zá jiā
”那义士笑道：“亏大人还认得咱家。
li miǎn dào li mǒu rì yè zài xīn ān yǒu bù shí zhī lǐ
”李勉道：“李某日夜在心，安有不识之理？
qǐng dào bì yá shǎo xù
请到敝衙少叙。
yì shì dào zán lìng rì jié chéng lái bài jīn rì bù gǎn cóng mìng
”义士道：“咱另日竭诚来拜，今日不敢从命。
tǎng dà rén bù qì tóng dào bì yù yī huà hé rú
倘大人不弃，同到敝寓一话何如？
li miǎn xīn rán xiāng cóng bìng mǎ ér xíng
”李勉欣然相从，并马而行。
lái dào qìng yuán fang yí gè xiǎo jiǎo mén nèi rù qù
来到庆元坊，一个小角门内入去。
guò le jǐ chóng mén hù hū rán xiǎn chū yī zuò dà zhái yuàn tīng táng wū shè gāo sǒng yún hàn
过了几重门户，忽然显出一座大宅院，厅堂屋舍，高耸云汉；
nú pú qū chéng bù xià shù bǎi
奴仆趋承，不下数百。
li miǎn àn àn diǎn tóu dào zhēn shì gè yì rén
李勉暗暗点头道：“真是个异人。
qǐng rù táng zhōng chóng xīn jiàn lǐ fēn bīn zhǔ ér zuò
”请入堂中，重新见礼，分宾主而坐。
qǐng kè bǎi xià yán xí fēng fù shèng yú wáng hóu
顷刻摆下筵席，丰富胜于王侯。
huàn chū jiā lè zài tíng qián zòu lè yī gè gè dōu shì míng móu hào chǐ jué sè jiā rén
唤出家乐在庭前奏乐，一个个都是明眸皓齿，绝色佳人。
yì shì dào suí cháng xiǎo fàn bù zú yǐ gōng guì rén xìng wù guài
义士道：“随常小饭，不足以供贵人，幸勿怪。
li miǎn mǎn kǒu chēng xiè
”李勉满口称谢。
dāng xià èr rén xí jiān tán lùn xiē gǔ jīn yīng xióng zhī shì zhì wǎn ér sàn
当下二人席间谈论些古今英雄之事，至晚而散。
cì rì li miǎn bèi le xiē lǐ wù zài lái bài fǎng shí zhǐ cún yī suǒ kōng zhái bù zhī bān xiàng hé chù qù le
次日李勉备了些礼物，再来拜访时，止存一所空宅，不知搬向何处去了。
jiē tàn ér huí
嗟叹而回。
hòu lái li miǎn guān zhì zhōng shū mén xià píng zhāng shì fēng wèi qiān guó gōng
后来李勉官至中书门下平章事，封为汧国公。
wáng tài lù xìn yì fú chí zuò gè xiǎo xiǎo guān zhí
王太、路信亦扶持做个小小官职。
shī yún cóng lái ēn yuàn yào fēn míng jiāng yuàn chóu ēn zuì bù píng
诗云：从来恩怨要分明，将怨酬恩最不平。
ān dé jiàn xiān chuáng xià shì rén jiān biàn qǔ bù píng rén
安得剑仙床下士，人间遍取不平人。