zhèng jié shǐ lì gōng shén bì gōng
郑节使立功神臂弓
diān kuáng mí lè dào míng zhōu bù dài héng tuō zhǔ zhàng tóu
颠狂弥勒到明州，布袋横拖拄杖头。
ráo nǐ huà shēn qiān bǎi yì yī shēn hái yǒu yī shēn chóu
饶你化身千百亿，一身还有一身愁。
huà shuō dōng jīng biàn liáng chéng kāi fēng fǔ yǒu gè wàn wàn guàn de cái zhǔ yuán wài xìng zhāng pái háng dì yī shuāng míng jùn qīng
话说东京汴梁城开封府，有个万万贯的财主员外，姓张，排行第一，双名俊卿。
zhè gè yuán wài dōng mián hóng jǐn zhàng xià wò bì shā chú liǎng xíng zhū cuì yǐn yī duì měi rén fú
这个员外，冬眠红锦帐，夏卧碧纱厨，两行珠翠引，一对美人扶。
jiā zhōng yǒu chì jīn bái yín bān diǎn dài mào gǔ lún zhēn zhū xī niú tóu shàng jiǎo dà xiàng kǒu zhōng yá
家中有赤金白银、斑点玳瑁、鹘轮珍珠、犀牛头上角、大象口中牙。
mén shǒu yī bì kāi gè jīn yín pù yī bì kāi suǒ zhì kù
门首一壁开个金银铺，一壁开所质库。
tā nà diē diē dà zhāng yuán wài fāng sǐ bù duō shí zhǐ yǒu mā ma zài táng
他那爹爹大张员外，方死不多时，只有妈妈在堂。
zhāng yuán wài hào shàn rén jiào tā zuò zhāng fó zǐ
张员外好善，人叫他做张佛子。
hū yī rì zài mén shǒu guān kàn jiàn yí gè hé shàng dǎ bàn fēi cháng
忽一日在门首观看，见一个和尚，打扮非常。
dàn jiàn shuāng méi chuí xuě héng yǎn bì bō
但见：双眉垂雪，横眼碧波。
yī pī liè huǒ qī fú jiāo xiāo zhàng zhǔ xiáng mó jiǔ huán xī zhàng
衣披烈火七幅鲛绡，杖拄降魔九环锡杖。
ruò fēi yuán jì guāng zhōng kè dìng shì lèng yán fēng dǐng rén
若非圆寂光中客，定是楞严峰顶人。
nà hé shàng zǒu zhì miàn qián dào yuán wài bài yī
那和尚走至面前，道：“员外拜揖。
yuán wài huán lǐ bì zhī jiàn hé shàng xiù zhōng qǔ chū gè shū tóu lái shàng miàn xiě dào zhú lín sì tè lái chāo huà wǔ bǎi xiāng luó mù
”员外还礼毕，只见和尚袖中取出个疏头来，上面写道：“竹林寺特来抄化五百香罗木。
yuán wài kǒu zhōng bù shuō xīn xià sī liang wǒ cóng xiǎo zhī jiàn shuō zhú lín sì nà céng jiàn yǒu kuàng jiān zhè xiāng luó mù shì wǒ diē zài rì xǔ xià yuàn xīn yào wǎng dōng fēng dài yuè gài jiā níng dà diàn shàng wèi dá hái
”员外口中不说，心下思量：“我从小只见说竹林寺，那曾见有，况兼这香罗木，是我爹在日许下愿心，要往东峰岱岳盖嘉宁大殿，尚未答还。
yuán wài biàn duì hé shàng dào cǐ shì wǒ xiān rén zài rì xǔ xià yuàn xīn bù gǎn dòng zhe
”员外便对和尚道：“此是我先人在日许下愿心，不敢动着。
ruò shì wú shī yào bié wù dàn qǐng fǎ zhǐ
若是吾师要别物，但请法旨。
hé shàng dào ruò yuán wài bù kěn shě shī pín sēng dào wǎn zì jiào rén qǔ shuō ba zhuǎn shēn
”和尚道：“若员外不肯舍施，贫僧到晚自教人龋”说罢转身。
yuán wài dào zhè hé shàng mò shì fēng
员外道：“这和尚莫是风。
tiān sè jiàn wǎn yuán wài chī le sān wǔ bēi jiǔ què dài qù shuì zhī jiàn dāng zhí de lái bào yuán wài huò shì
天色渐晚，员外吃了三五杯酒，却待去睡，只见当值的来报：“员外祸事。
jiā zhōng hòu yuán huǒ fā
家中后园火发。
háo shā yuán wài huāng máng zǒu lái shí zhī jiàn yàn yàn de shāo zhe
”諕杀员外，慌忙走来时，只见焰焰地烧着。
qù nà huǒ guāng zhī zhōng jiàn nà zǎo lái hé shàng jiāng zhe bǎi shí rén dōu cháng qī bā chǐ bù lèi rén xíng jìn shù bān zhè xiāng luó bǎn qù
去那火光之中，见那早来和尚，将着百十人，都长七八尺，不类人形，尽数搬这香罗板去。
yuán wài gǎn shàng kàn shí huǒ guāng dùn xī hé shàng hé zhòng rén dōu bú jiàn le
员外赶上看时，火光顿息，和尚和众人都不见了；
zài lái yuán zhōng yī kàn bú jiàn le nà wǔ bǎi piàn xiāng luó mù kū tàn yě méi xiē gè
再来园中一看，不见了那五百片香罗木，枯炭也没些个。
què shì zuò guài
“却是作怪。
wǒ diē diē xǔ xià yuàn xīn què rú hé hǎo
我爹爹许下愿心，却如何好。
yī yè bù mián
”一夜不眠。
dàn jiàn yù lòu shēng cán jīn wū yǐng tǔ
但见：玉漏声残，金乌影吐。
lín jī sān chàng huàn jiā rén fù fěn shī zhū
邻鸡三唱，唤佳人傅粉施珠；
bǎo mǎ pín sī cuī xíng kè zhēng míng duó lì
宝马频嘶，催行客争名夺利。
jǐ piàn xiǎo xiá fēi hǎi qiáo yī lún hóng rì shàng fú sāng
几片晓霞飞海峤，一轮红日上扶桑。
yuán wài qǐ lái xǐ shù ba qù jiā táng shén dào qián shāo le xiāng xiàng táng qián qǐng jiàn mā ma bǎ zuó yè shì shuō le yī biàn dào sān yuè èr shí bā rì què rú hé shàng de dōng fēng dài yuè yǔ diē diē dá hái xīn yuàn
员外起来洗漱罢，去家堂神道前烧了香，向堂前请见妈妈，把昨夜事说了一遍，道：“三月二十八日，却如何上得东峰岱岳，与爹爹答还心愿？
mā ma dào wǒ r xiū fán nǎo dào zhè rì què yòu lǐ huì
”妈妈道：“我儿休烦恼，到这日却又理会。
yuán wài jiàn shuō cí le mā ma hái qù jīn yín pù zhōng zuò de
”员外见说，辞了妈妈，还去金银铺中坐地。
què zhèng shì èr yuè bàn tiān qì
却正是二月半天气。
zhèng shì jīn lè mǎ sī fāng cǎo de yù lóu rén zuì xìng huā tiān
正是：金勒马嘶芳草地，玉楼人醉杏花天。
zhǐ tīng de jiē shàng luó xiǎng yí gè xiǎo jié jí tóng gè chá jiǔ bǎ zhe tuán shū lái qǐng zhāng yuán wài tuán shè
只听得街上锣响，一个小节级同个茶酒，把着团书来请张员外团社。
yuán lái dà zhāng yuán wài zài rì qǐ zhè gè shè huì péng yǒu shí rén jìn lái sǐ le yī liǎng rén bù chéng shè huì
原来大张员外在日，起这个社会，朋友十人，近来死了一两人，不成社会。
rú jīn zhè jǐ wèi xiǎo yuán wài xué qián bèi zuò zuò yuē shí gè péng yǒu qǐ shè
如今这几位小员外，学前辈做作，约十个朋友起社。
què shì èr yuè bàn biàn lái tuán shè
却是二月半，便来团社。
yuán wài dào wǒ qù bù dé yào yǔ diē diē huán yuàn shí yòu bú jiàn le xiāng luó mù rú hé qù de
员外道：“我去不得，要与爹爹还愿时，又不见了香罗木，如何去得？
nà rén dào ruò shǎo le yuán wài yí gè biàn chāi sàn le shè huì
”那人道：“若少了员外一个，便拆散了社会。
yuán wài yǔ jué bù xià qù táng qián qǐng jiàn mā ma gào zhī zhòng yuán wài qǐng r tuán shè yuán méi le xiāng luó mù yǔ diē diē huán yuàn r bù gǎn qù
”员外与决不下，去堂前请见妈妈，告知：“众员外请儿团社，缘没了香罗木与爹爹还愿，儿不敢去。
mā ma jiù shǒu bǎ zhe jǐn dài shuō xiàng ér zi dào wǒ zhè yī jiàn bǎo wù shì nǐ diē diē fàn hǎi wài de lái de wú jià zhī bǎo wǒ r jiāng cǐ wù yǔ diē diē huán yuàn xīn
”妈妈就手把着锦袋，说向儿子道：“我这一件宝物，是你爹爹泛海外得来的无价之宝，我儿将此物与爹爹还愿心。
yuán wài jiē de dǎ kāi jǐn dài hóng zhǐ bāo kàn shí què shì yí gè yù jié lián tāo huán
”员外接得，打开锦袋红纸包看时，却是一个玉结连绦环。
yuán wài xiè le mā ma liú le qǐng shū tuán le shè ān pái shàng miào
员外谢了妈妈，留了请书，团了社，安排上庙。
nà jiǔ gè yuán wài yě zhǔn bèi xíng lǐ suí háng rén cóng bù zài huà xià
那九个员外，也准备行李，随行人从，不在话下。
què shuō zhāng yuán wài dǎ bàn dé yī shì jūn guān guǒ sì fāng dà wàn zì tóu jīn dài yī shuāng pū shòu biǎn jīn huán zhe xi chuān jǐn zhù sī páo xì yī tiáo gàn hóng dà biǎn tāo huī yī bǎ yù bǎ yā yī dāo chuān yī shuāng xuē xié
却说张员外打扮得一似军官：裹四方大万字头巾，带一双扑兽匾金环，着西川锦纻丝袍，系一条干红大匾绦，挥一把玉靶压衣刀，穿一双靴鞋。
yuán wài tóng jǐ gè shè yǒu lí le jiā zhōng yǐ wēi qián qù
员外同几个社友，离了家中，迤逶前去。
jī cān kě yǐn yè zhù xiǎo xíng
饥餐渴饮，夜住晓行。
bù zé yī rì dào de dōng yuè jiù kè diàn xiē le
不则一日，到得东岳，就客店歇了。
zhì rì shí gè yuán wài dōu shàng miào lái shāo xiāng gè zì dá hái xīn yuàn
至日，十个员外都上庙来烧香，各自答还心愿。
yuán wài biàn bǎ yù jié lián tāo huán shě rù bǐng líng gōng diàn nèi
员外便把玉结连绦环，舍入炳灵公殿内。
huán yuàn dōu le bié wú shén shì biàn zài láng xià kàn shè huǒ zhuó xiàn
还愿都了，别无甚事，便在廊下看社火酌献。
zhè jǐ gè dōu shì hòu shēng jiā chéng xìng qù yóu shān yuán wài zài hòu xú xú ér xíng
这几个都是后生家，乘兴去游山，员外在后，徐徐而行。
dàn jiàn shān míng shuǐ xiù fēng ruǎn yún xián
但见：山明水秀，风软云闲。
yī yán fēng jǐng rú píng mǎn mù sōng yún shì huà
一岩风景如屏，满目松筠似画。
qīng yān dàn dàn shù shēng tí niǎo luò huā tiān
轻烟淡淡，数声啼鸟落花天；
lì rì róng róng shì chù lǜ yáng fāng cǎo de
丽日融融，是处绿杨芳草地。
yuán wài zì jué jiǎo lì pí kùn què jiào zhòng yuán wài xiān xíng zì jǐ zǒu dào yí gè tíng zi shàng xiē jiǎo
员外自觉脚力疲困，却教众员外先行，自己走到一个亭子上歇脚。
zhǐ tīng de fǔ záo zhī shēng kàn shí jiàn yī suǒ zuò chǎng zhú bā jiā zhe
只听得斧凿之声，看时见一所作场，竹笆夹着。
wàng nà lǐ miàn shí dōu shì qī bā chǐ lái zhǎng dà hàn zuò shēng huó
望那里面时，都是七八尺来长大汉做生活。
hū dì záo chū yī piàn mù xiè lái yuán wài shi qǐ kàn shí zhèng shì yuán zhōng de xiāng luó mù rèn de shì diē diē huā yā
忽地凿出一片木屑来，员外拾起看时，正是园中的香罗木，认得是爹爹花押。
yí guài zhī jiān zhī jiàn yí gè xíng zhě kāi ba mén lái miàn qián xiāng yī dào zhǎng lǎo fǎ zhǐ qǐng yuán wài lüè dào shān mén xiàn chá
疑怪之间，只见一个行者开笆门，来面前相揖道：“长老法旨，请员外略到山门献茶。
yuán wài rù nà ba mén zhōng yī sì shēn dēng yuè diàn bù rù péng yíng
”员外入那笆门中，一似身登月殿，步入蓬瀛。
dàn jiàn sān mén gāo sǒng fàn yǔ qīng yōu
但见：三门高耸，梵宇清幽。
dāng mén chì é zì fēn míng liǎng gè jīn gāng xíng yǒng měng
当门敕额字分明，两个金刚形勇猛。
guān yīn wèi jiē shuǐ lù tái bǎo gài xiāng suí guǐ zi mǔ
观音位接水陆台，宝盖相随鬼子母。
yuán wài dào de sì zhōng zhī jiàn yí gè hé shàng chū lái xiāng yī dào wài rì shēn hé le bàn yuán shì jīn rì xìng de yuán wài zhì cǐ qǐng guò fāng zhàng xiàn chá
员外到得寺中，只见一个和尚出来相揖道：“外日深荷了办缘事，今日幸得员外至此，请过方丈献茶。
yuán wài yuǎn guān bù shěn jìn dǔ fēn míng zhèng shì xiàng rì huà xiāng luó mù de hé shàng zhǐ de yīng dào rì zuó duō gǎn wú shī guò fǎng jiē dài bù jí
”员外远观不审，近睹分明，正是向日化香罗木的和尚，只得应道：“日昨多感吾师过访，接待不及。
hé shàng tóng zhì fāng zhàng xù lǐ fēn bīn zhǔ zuò dìng diǎn chá chī ba bù céng shuō de yī jù huà
”和尚同至方丈，叙礼分宾主坐定，点茶吃罢，不曾说得一句话。
zhī jiàn huáng jīn lì shì zǒu zhì miàn qián bào léi yě sì shēng gè rě gào wǒ shī bǐng líng gōng xiāng jiàn
只见黄巾力士走至面前，暴雷也似声个喏：“告我师，炳灵公相见。
háo de yuán wài shén hún dàng yàng kǒu zhōng bù yǔ xīn xià sī liang bǐng líng gōng shì dōng yuè shén dào rú hé lái zhè lǐ xiāng jiàn
”諕得员外神魂荡漾，口中不语，心下思量：“炳灵公是东岳神道，如何来这里相见？
nà hé shàng biàn qǐng yuán wài píng fēng hòu shǎo dài pín sēng duàn le cǐ shì què yǔ yuán wài shǎo xù
那和尚便请员外：“屏风后少待，贫僧断了此事，却与员外少叙。
yuán wài lǐng fǎ zhǐ qián shēn qù píng fēng hòu lì dì kàn shí jiàn shí shù gè huáng jīn lì shì suí zhe yí gè shén dào rù lái dàn jiàn méi dān yǎn xì mào měi shén qīng
”员外领法旨，潜身去屏风后立地看时，见十数个黄巾力士，随着一个神道入来，但见：眉单眼细，貌美神清。
shēn pī hóng jǐn gǔn lóng páo yāo xì lán tián bái yù dài
身披红锦衮龙袍，腰系蓝田白玉带。
guǒ cù jīn mào zi zhe cè miàn sī xié
裹簇金帽子，着侧面丝鞋。
yuán wài zǐ xì kàn shí yǔ yuè miào sù de yì bān
员外仔细看时，与岳庙塑的一般。
zhī jiàn hé shàng xià jiē xiāng yī lǐ bì biàn wèn zuó yè gōng shì rú hé
只见和尚下阶相揖，礼毕，便问：“昨夜公事如何？
bǐng líng gōng dào cǐ rén zhí bù kěn rèn zuò zhū hóu zhǐ yào zuò sān nián tiān zǐ
”炳灵公道：“此人直不肯认做诸侯，只要做三年天子。
hé shàng dào zhí nèn nán kān jiào yā guò lái
”和尚道：“直恁难勘，教押过来。
zhī jiàn jǐ gè lì shì yā zhe yī dà hàn yuē zhǎng bā chǐ lù chū mǎn shēn huā xiù
”只见几个力士，押着一大汉，约长八尺，露出满身花绣。
zhì fāng zhàng hé shàng biàn dào jiào nǐ zuò zhū hóu yǒu hé bù kě
至方丈，和尚便道：“教你做诸侯，有何不可？
què yào tú wáng zhēng dì
却要图王争帝。
hǎo dǎ
好打。
dào bù liǎo huáng jīn lì shì pū fān cháng hàn zài dì dǎ de jǐ zhàng zi
”道不了，黄巾力士扑翻长汉在地，打得几杖子。
nà hàn tàn yī shēng dào xiū xiū
那汉叹一声道：“休休。
bù kěn hái wǒ sān nián tiān zǐ hú luàn rèn zuò zhū hóu ba
不肯还我三年天子，胡乱认做诸侯罢。
huáng jīn lì shì jí shí bǎ guò wén zì ān zài miàn qián jiào tā yā le huā zì biàn fàng tā qù
”黄巾力士即时把过文字安在面前，教他押了花字，便放他去。
bǐng líng gōng tái shēn dào shén láo wú shī xīn lì
炳灵公抬身道：“甚劳吾师心力。
xiāng cí bié qù
”相辞别去。
hé shàng biàn qǐng yuán wài chū lái zuò dìng
和尚便请员外出来坐定。
hé shàng dào shān mén wú kě jiàn yì lüè bèi shuǐ jiǔ sān bēi shǎo yán qīng huà
和尚道：“山门无可见意，略备水酒三杯，少延清话。
yuán wài dào shēn gǎn wú shī jiàn ài
员外道：“深感吾师见爱。
dào ba jiǔ zhì miàn qián
”道罢，酒至面前。
chī le jǐ bēi biàn jiào shōu guò yī bì
吃了几杯，便教收过一壁。
hé shàng dào yuán wài kě tóng wǎng shān hòu xián yóu
和尚道：“员外可同往山后闲游。
yuán wài dào jǐn lǐng fǎ zhǐ
”员外道：“谨领法旨。
èr rén tóng zhì shān zhōng xián zǒu
”二人同至山中闲走。
dàn jiàn qí fēng sǒng cuì jiā mù jiāo yīn
但见：奇峰耸翠，佳木交阴。
qiān céng guài shí rě xián yún yī dào fēi quán chuí sù liàn
千层怪石惹闲云，一道飞泉垂素练。
wàn shān héng bì luò yī zhù rù dān xiāo
万山横碧落，一柱入丹霄。
yuán wài guān kàn zhī jiān xǐ bù zì shèng biàn wèn hé shàng cǐ chù qiào bì zhí nèn xiǎn jùn
员外观看之间，喜不自胜，便问和尚：“此处峭壁，直恁险峻。
hé shàng dào wèi wèi xiǎn jùn qǐng yuán wài kàn zhè lù shuǐ
”和尚道：“未为险峻，请员外看这路水。
yuán wài dī tóu kàn shí bèi hé shàng tuī xià qù
”员外低头看时，被和尚推下去。
yuán wài chī yī jīng què zài tíng zi shàng shuì jiào lái dào zuò guài
员外吃一惊，却在亭子上睡觉来，道：“作怪。
yù dào shì mèng lái kǒu zhōng jiǔ xiāng
欲道是梦来，口中酒香；
dào bú shì mèng lái què yòu bú jiàn zōng jì
道不是梦来，却又不见踪迹。
zhèng yí huò jiān zhī jiàn zhòng yuán wài zǒu lái dào yuán wài nǐ què zěn dì bù lái
正疑惑间，只见众员外走来道：“员外，你却怎地不来？
dú zì zài zhè lǐ dǎ kē shuì
独自在这里打磕睡。
zhāng yuán wài dào jiàn tǐ yǒu xiē bù zì zài yǒu shī péi bù dé zuì dé zuì
”张员外道：“贱体有些不自在，有失陪步，得罪得罪。
yě bù shuō mèng zhōng zhī shì
”也不说梦中之事。
zhòng yuán wài yóu shān dōu le lí bù dé mǎi xiē rén shì zhěng lǐ xíng zhuāng sī gǎn guī lái
众员外游山都了，离不得买些人事，整理行装，厮赶归来。
dān shuō zhāng yuán wài dào jiā qīn lín dōu lái yuǎn jiē yǔ yuán wài xǐ fú
单说张员外到家，亲邻都来远接，与员外洗拂。
jiàn le mā ma huān xǐ bù jīng zhī jiàn sì shí guāng jǐng jí rú xùn yī suì guāng yīn rú niān zhǐ
见了妈妈，欢喜不荆只见：四时光景急如梭，一岁光阴如拈指。
què zǎo là yuè chū tóu dàn jiàn běi fēng lǐn liè ruì xuě fēn fēn yǒu yī zhī zhè gū tiān cí wèi zhèng lǐn liè yán níng wù qì hūn kōng zhōng ruì xuě jiàng fēn fēn xū yú sì yě nán fēn bié qǐng kè shān hé bú jiàn hén
却早腊月初头，但见北风凛冽，瑞雪纷纷，有一只《鹧鸪天》词为证：凛冽严凝雾气昏，空中瑞雪降纷纷，须臾四野难分别，顷刻山河不见痕。
lán shū mèi xìng yǒng chù měng guā lù jiǎo xī bì yǐ jiē sǒng xù níng
∫澜纾袂ぃ幸永ヂ亍Ｈ艋瓜碌饺螅币钇接竦勖拧?
yuán wài kàn jiàn xuě què dà biàn jiào rén kāi cāng kù sàn xiē qián mǐ yǔ qióng hàn
员外看见雪却大，便教人开仓库散些钱米与穷汉。
qiě shuō yī gè rén zài kè diàn zhōng bèi diàn xiǎo èr mán yuàn dào rě dà gè hàn méi xiē yùn zhì zhè zǎo wǎn wū zì bù qǐ
且说一个人在客店中，被店小二埋怨道：“喏大个汉，没些运智，这早晚兀自不起。
jīn rì yòu shì liǎng gè yuè bù hái fáng qián
今日又是两个月，不还房钱。
gē ge nǐ qǐ xiū
哥哥你起休。
nà rén cháng tàn yī shēng kǔ kǔ
”那人长叹一声：“苦，苦。
xiǎo èr gē mò guài wǒ yě shì méi jì nài hé
小二哥莫怪，我也是没计奈何。
diàn xiǎo èr dào jīn rì qián xiàng zhāng yuán wài sàn pín nǐ kě tǎo xiē tāng xǐ le tóu liǎn hú luàn tǎo de xiē qián lái qiě zuò pán chán wǒ yòu bù zhǐ wàng nǐ de
”店小二道：“今日前巷张员外散贫，你可讨些汤洗了头脸，胡乱讨得些钱来，且做盘缠，我又不指望你的。
nà rén dào zuì guò nǐ
那人道：“罪过你。
biàn qù dài le nà dǐng dā jī tóu jīn shēn shàng pī zhe pò yī fú lù zhe tuǐ chì zhe jiǎo lí le kè diàn yíng zháo fēng xuě zǒu dào zhāng yuán wài zhái qián
”便去带了那顶搭圾头巾，身上披着破衣服，露着腿，赤着脚，离了客店，迎着风雪走到张员外宅前。
shì yǒu dòu qiǎo wù yǒu gù rán què lái de chí xiē dōu sàn le
事有斗巧，物有故然，却来得迟些，都散了。
zhè gè rén zǒu zhì zhái qián jiàn mén gōng chàng gè rě wén zhī zhái shàng sàn pín
这个人走至宅前，见门公唱个喏：“闻知宅上散贫。
mén gōng dào què bù zǎo lái dōu sàn le
”门公道：“却不早来，都散了。
nà rén tīng de jiào shēng kǔ pǐ rán dǎo dì
”那人听得，叫声苦，匹然倒地。
yuán wài zài chuāng zhōng kàn jiàn jí shí jiào rén fú qǐ
员外在窗中看见，即时教人扶起。
qǐng kè zhī jiān sān hún zài zhì qī pò chóng lái
顷刻之间，三魂再至，七魄重来。
yuán wài zǐ xì kàn shí chī yī jīng zhè rén zhèng shì tíng zi shàng mèng zhōng jiàn de què nèn dì mú yàng
员外仔细看时吃一惊，这人正是亭子上梦中见的，却恁地模样。
biàn wèn nà hàn nǐ shì nà lǐ rén
便问那汉：“你是那里人？
xìng shèn míng shuí
姓甚名谁？
jiàn zài nà lǐ zhù
见在那里住？
nà rén chā zhuó shǒu gào yuán wài xiǎo rén shì zhèng zhōu tài níng jūn dà hù cái zhǔ rén jiā hái ér fù mǔ zǎo sàng liú luò cǐ jiān jiàn zài zhái hòu wáng pó diàn zhōng ān xiē xìng zhèng míng xìn
那人叉着手，告员外：“小人是郑州泰宁军大户财主人家孩儿，父母早丧，流落此间，见在宅后王婆店中安歇，姓郑名信。
yuán wài jí shí tǎo jǐ jiàn jiù yī fú yǔ tā tǎo xiē fàn shí qǐng tā chī ba biàn dào nǐ huì shén shǒu yì
员外即时讨几件旧衣服与他，讨些饭食请他吃罢，便道：“你会甚手艺？
nà rén dào lüè huì xiē shū suàn
”那人道：“略会些书算。
yuán wài jiàn shuō bǎ xiē qián wù yǔ tā hái le diàn zhōng biàn shōu liú tā
”员外见说，把些钱物与他，还了店中，便收留他。
jiàn tā huì shū suàn yòu shì mèng zhōng jiàn de yì bān biàn jiào tā zài zhái zhōng zuò zhǔ guǎn
见他会书算，又似梦中见的一般，便教他在宅中做主管。
nà rén què líng lì zài zhái zhōng xiǎo xīn xiàng qián
那人却伶俐，在宅中小心向前。
yuán wài shèn shì jìng zhòng biàn zuò xīn fù rén
员外甚是敬重，便做心腹人。
yòu guò jǐ shí dàn jiàn shí guāng rú jiàn rì yuè rú suō bù jué yòu shì èr yuè bàn jiān
又过几时，但见时光如箭，日月如梭，不觉又是二月半间。
nà zhòng yuán wài biàn shāng liáng lái qǐng zhāng yuán wài tóng qù chū jiāo yī zé tuán shè èr zé shǎng chūn
那众员外便商量来请张员外同去出郊，一则团社，二则赏春。
nà jǐ gè yuán wài gé yè diǎn le jì dì yī jiā dài zhe yí gè xún cháng jiān lái wǎng shuō de zháo xíng shǒu
那几个员外隔夜点了妓弟，一家带着一个寻常间来往说得着行首；
zhī de zhāng yuán wài yǒu xiào pà tā bù kěn dài jì nǚ xiān qǐng tā yí gè dé yì de biǎo zǐ zài nà lǐ
知得张员外有孝，怕他不肯带妓女，先请他一个得意的表子在那里。
zhāng yuán wài bù zhī shì jì zǒu dào huā yuán zhōng jiàn le jǐ gè xíng shǒu sī jiào le
张员外不知是计，走到花园中，见了几个行首厮叫了。
zhī jiàn zhòng zhōng zǒu chū yí gè xíng shǒu lái tā shì liǎng jīng shī jiǔ kè yān huā zhàng zǐ tóu huàn zuò wáng qiàn què shì zhāng yuán wài shuō de zháo de dǐng lǎo
只见众中走出一个行首来，他是两京诗酒客烟花杖子头，唤做王倩，却是张员外说得着的顶老。
yuán wài jiàn le què dài yào zǒu bèi wáng qiàn yī bǎ chě zhù dào yuán wài jiǔ bié tái yán yī xiàng shū shī
员外见了，却待要走，被王倩一把扯住道：“员外，久别台颜，一向疏失。
yuán wài dào shēn hé jiě jie hòu yì yuán xiān fù wáng qù chí fú zài shēn kǒng wài rén jiàn zhī shēn wéi bù xiào
”员外道：“深荷姐姐厚意，缘先父亡去，持服在身，恐外人见之，深为不孝。
biàn zhuǎn shēn lái cí zhòng yuán wài dào jùn qīng hé zhū xiōng jiàn ài ǒu jiàn tǐ bù kuài zuò shì bù jí xiān cǐ gào cí
”便转身来辞众员外道：“俊卿荷诸兄见爱，偶贱体不快，坐侍不及，先此告辞。
nà zhòng yuán wài hé wáng qiàn zài sān xiāng liú yuán wài bù dé yǐ zhǐ de jiù xí hé wáng xíng shǒu bìng zuò
”那众员外和王倩再三相留，员外不得已，只得就席，和王行首并坐。
zhòng yuán wài shēn biān yī jiā yí gè jì dì biàn jiào zhěng dùn jiǔ lái
众员外身边一家一个妓弟，便教整顿酒来。
zhèng chī de bàn hān zhī jiàn zǒu yī gè rén rù lái
正吃得半酣，只见走一个人入来。
rú hé dǎ bàn
如何打扮？
guǒ yī dǐng lán qīng tóu jīn dài yī duì pū biǎn jīn huán zhe liǎng shàng lǐng bái líng zi shān yāo xì gàn hóng róng xiàn tāo xià zhe duō ěr má xié shǒu zhōng xié zhe yí gè lán ér
裹一顶蓝青头巾，带一对扑匾金环，着两上领白绫子衫，腰系干红绒线绦，下着多耳麻鞋，手中携着一个篮儿。
zhè rén zǒu zhì miàn qián fàng xià lán ér chā zhuó shǒu chàng sān gè rě
这人走至面前，放下篮儿，叉着手唱三个喏。
zhòng yuán wài dào yǒu hé huà shuō
众员外道：“有何话说？
zhī jiàn nà hàn jiù lán nèi qǔ chū zhēn dāo jiè gè pán zi bǎ kuài niú ròu lái qiè de jǐ piàn ān zài pán lǐ biàn lái zhòng yuán wài miàn qián dào dé zhī zhòng yuán wài zài cǐ chī jiǔ tè lái sòng yī quàn
”只见那汉就篮内取出砧刀，借个盘子，把块牛肉来切得几片，安在盘里，便来众员外面前道：“得知众员外在此吃酒，特来送一劝。
dào ba ān zài miàn qián chàng gè rě biàn qù
”道罢，安在面前，唱个喏便去。
zhāng yuán wài kàn le àn àn jiào kǔ dào wǒ bèi nà sī zhà hài jǐ biàn le
张员外看了，暗暗叫苦道：“我被那厮诈害几遍了。
yuán lái nà sī shì dōng jīng pò luò hù xìng xià míng dé yǒu yí gè hùn míng jiào zuò chě lǘ
”元来那厮是东京破落户姓夏名德，有一个浑名，叫做“扯驴”。
xiān nián céng yǒu gè mèi zǐ jià zài lǎo zhāng yuán wài shēn biān wèi zhēng kǒu xián qì yī tiáo shéng yì sǐ le
先年曾有个妹子，嫁在老张员外身边，为争口闲气，一条绳缢死了。
xià dé jiāng cǐ rén mìng wèi yáo lǚ cì shàng mén xià zhà zài xiǎo zhāng yuán wài shǒu lǐ yě zhà guò le yī èr cì
夏德将此人命为繇，屡次上门吓诈，在小张员外手里，也诈过了一二次。
zhòng yuán wài dào bù xū yōu lǜ tā zhǐ shì tǎo xiē shǎng cì wǒ men zì chī jiǔ
众员外道：“不须忧虑，他只是讨些赏赐，我们自吃酒。
dào bù liǎo nà sī lì zài miàn qián dào jīn rì xià dé yǒu cǎi zāo jì zhè yī huì yuán wài
”道不了，那厮立在面前道：“今日夏德有采，遭际这一会员外。
zhòng rén dào gè zhī èr liǎng yín zi yǔ tā
”众人道：“各支二两银子与他。
tǎo zhì zhāng yuán wài miàn qián yuán wài dào yī lì zhī èr liǎng
”讨至张员外面前，员外道：“依例支二两。
nà sī kàn zhe zhāng yuán wài dào yuán wài yī lì bù dé
”那厮看着张员外道：“员外依例不得。
bié de yuán wài èr liǎng nǐ què yào èr bǎi liǎng
别的员外二两，你却要二百两。
zhāng yuán wài dào wǒ bǐ bié de jiā bèi yě zhǐ sì liǎng rú hé yào èr bǎi liǎng
”张员外道：“我比别的加倍，也只四两，如何要二百两？
xià dé dào bié de yuán wài méi shén shì nǐ què yǒu xiē guā gé mò dài wǒ shuō chū lái bù hǎo kàn
”夏德道：“别的员外没甚事，你却有些瓜葛，莫待我说出来不好看。
zhāng yuán wài bèi tā zhí zhà dào èr shí liǎng zhòng yuán wài dào yě hǎo le
”张员外被他直诈到二十两，众员外道：“也好了。
nà sī dào kàn zhòng yuán wài miàn yě bà zhǐ qiú biàn cì
”那厮道：“看众员外面，也罢，只求便赐。
zhāng yuán wài dào méi zài cǐ jiān bǎ pī zǐ qù wǒ zhái zhōng zhì kù nèi tǎo
”张员外道：“没在此间，把批子去我宅中质库内讨。
xià chě lǘ dé le pī zǐ chàng gè rě biàn chū yuán mén yī jìng lái zhāng yuán wài zhì kù lǐ jiē qǐ qīng bù lián r zǒu rù qù chàng gè rě
夏扯驴得了批子，唱个喏，便出园门，一径来张员外质库里，揭起青布帘儿，走入去唱个喏。
zhòng rén hái le lǐ
众人还了礼。
wèi fā jì de guì rén wèn dào shú diǎn hái shì jiě qián
未发迹的贵人问道：“赎典，还是解钱？
xià chě lǘ dào bù shú bù jiě yuán wài yǒu pī zǐ zài cǐ jiào zhī èr shí liǎng yín
夏扯驴道：“不赎不解，员外有批子在此，教支二十两银。
zhèng xìn biàn wèn yuán wài mǎi nǐ shèn me
郑信便问：“员外买你甚么？
zhī xǔ duō yín
支许多银？
nà sī dào mǎi wǒ niú ròu chī
”那厮道：“买我牛肉吃。
zhèng xìn dào yuán wài zhí chī de xǔ duō niú ròu
”郑信道：“员外直吃得许多牛肉？
xià chě lǘ dào zhǔ guǎn mò wèn zhǐ zhào pī zǐ fù yǔ wǒ
”夏扯驴道：“主管莫问，只照批子付与我。
liǎng gè shuō lái shuō qù yī shēng gāo shì yī shēng
”两个说来说去，一声高似一声。
zhè zhèng xìn zhǐ shì bù kěn fù yǔ tā jiāng le èr shí liǎng yín zi zài shǒu dào xià chě lǘ
这郑信只是不肯付与他，将了二十两银子在手道：“夏扯驴。
wǒ shuō yǔ nǐ yín zi yǐ zài cǐ le wǒ tóng dào huā yuán zhōng qù jiàn yuán wài ruò shì dāng miàn fēn fù de yǒu huà wǒ biàn yǔ nǐ
我说与你，银子已在此了，我同到花园中，去见员外，若是当面分付得有话，我便与你。
xià chě lǘ mà dào dǎ jǐ kè zuò ér
”夏扯驴骂道：“打脊客作儿。
yuán wài yǔ wǒ yín zi gàn nǐ shén shì què yào nǐ zuò nán
员外与我银子，干你甚事，却要你作难。
biàn yǔ nǐ qù jiàn yuán wài zhè pī zǐ xū bú shì jiǎ de
便与你去见员外，这批子须不是假的。
zhè zhèng xìn hé xià chě lǘ yī jìng dào huā yuán zhōng jiàn zhòng yuán wài zài tíng zi shàng chī jiǔ jìn qián chàng gè rě
这郑信和夏扯驴一径到花园中，见众员外在亭子上吃酒，进前唱个喏。
zhāng yuán wài jiàn zhèng xìn lái biàn dào zhǔ guǎn méi shén shì
张员外见郑信来，便道：“主管没甚事？
zhèng xìn dào fù shǐ tóu méng tái pī zhī èr shí liǎng yín rú jīn zì bǎ lái qǔ tái zhǐ
”郑信道：“覆使头：蒙台批支二十两银，如今自把来取台旨。
zhāng yuán wài dào zhè sī shì gè pò luò hù bǎ yǔ tā qù ba
”张员外道：“这厮是个破落户，把与他去罢。
xià chě lǘ jiù lái zhèng xìn shǒu zhōng qiǎng nà yín zi
”夏扯驴就来郑信手中抢那银子。
zhèng xìn nà kěn yǔ tā biàn duì xià chě lǘ dào yín zi zài zhè lǐ yuán wài jiào bǎ yǔ nǐ wǒ què bù kěn
郑信那肯与他，便对夏扯驴道：“银子在这里，员外教把与你，我却不肯。
nǐ yǐ zhe dōng jīng pò luò hù yào píng bái de piàn rén qián cái bié de pà nǐ wǒ zhèng xìn bù pà nǐ
你倚着东京破落户，要平白地骗人钱财，别的怕你，我郑信不怕你。
jiù zhòng yuán wài miàn qián yǔ nǐ bǐ shì
就众员外面前，与你比试。
nǐ dǎ de wǒ guò biàn bǎ yín zi yǔ nǐ
你打得我过，便把银子与你；
dǎ wǒ bù guò jiào nǐ xǔ duō shí shēng míng yī dàn dōu xiū
打我不过，教你许多时声名，一旦都休。
xià chě lǘ tīng de shuō wǒ hǎo méi xīng chī zhè kè zuò qī fù
”夏扯驴听得说：“我好没兴，吃这客作欺负。
zhèng xìn dào mò shuō nǐ qiáng wǒ huì
郑信道：“莫说你强我会。
zhè lǐ qiě shì kuān hé nǐ dǔ gè shèng fù
这里且是宽，和你赌个胜负。
zhèng xìn tuō bó xià lái zhòng rén kàn le hè cǎi xiān zì rén cái chū zhòng nà kān mǎn tǐ diāo qīng
”郑信脱膊下来，众人看了喝采：先自人才出众，那堪满体雕青。
zuǒ bì shàng sān xiān zhàng jiàn yòu bì shàng wǔ guǐ qín lóng
左臂上三仙仗剑，右臂上五鬼擒龙。
xiōng qián yī dā yù píng fēng jǐ bèi shàng bā shān lóng chū shuǐ
胸前一搭御屏风，脊背上巴山龙出水。
xià chě lǘ yě tuō bó xià lái zhòng rén dǎ yī kàn shí nà sī shēn shàng cì zhe de shì mù guǎi tī zi huáng pàng r rěn zì
夏扯驴也脱膊下来，众人打一看时，那厮身上刺着的是木拐梯子，黄胖儿忍字。
dāng xià liǎng gè zài huā yuán zhōng sī dǎ dǔ gè shū yíng
当下两个在花园中厮打，赌个输赢。
zhè zhèng xìn quán dào shǒu qǐ qù tài yáng shàng dǎ gè zhèng zháo
这郑信拳到手起，去太阳上打个正着。
xià chě lǘ pū de dǎo dì dēng shí shēn sǐ háo de zhòng yuán wài hé jì dì dōu zǒu le
夏扯驴扑的倒地，登时身死，諕得众员外和妓弟都走了。
jí shí biàn yǒu zuò gōng de wéi zhù zhèng xìn pāi zhuó shǒu dào wǒ shì zhèng zhōu tài níng jūn rén jiàn jīn zài zhāng yuán wài zhái zhōng zuò zhǔ guǎn
即时便有做公的围祝郑信拍着手道：“我是郑州泰宁军人，见今在张员外宅中做主管。
xià chě lǘ lái piàn wǒ zhǔ rén wǒ quán shǒu zhòng dǎ shā le tā bù gàn tā rén zhī shì biàn bǎ tiáo suǒ zǐ fù wǒ qù
夏扯驴来骗我主人，我拳手重，打杀了他，不干他人之事，便把条索子缚我去。
zhòng rén jiàn shuō dào hǎo hàn zi
”众人见说道：“好汉子。
yǔ wǒ dōng jīng chú le yī hài yě bú dào de cháng mìng
与我东京除了一害，也不到得偿命。
lí bù dé jiě dào kāi fēng fǔ yā xià xiōng shēn duì shī
”离不得解到开封府，押下凶身对尸。
zhè zhèng xìn yī fà dōu zhāo rèn le xià yù dìng zuì
这郑信一发都招认了，下狱定罪。
zhāng yuán wài zài fǔ lǐ shǐ qián jiào hǎo kàn tā zhǐ wàng qiān yán děng tiān ēn dà shè bù zài huà xià
张员外在府里使钱，教好看他，指望迁延，等天恩大赦，不在话下。
hū yī rì kāi fēng fǔ dà yǐn chū chéng yè miào zhèng xíng jiào zhī jiān zhī jiàn lù bàng yī kǒu gǔ jǐng hēi qì chōng tiān ér qǐ
忽一日开封府大尹出城谒庙，正行轿之间，只见路傍一口古井，黑气冲天而起。
dà yǐn biàn jiào zhù jiào kàn le dào guài zāi
大尹便教住轿，看了道：“怪哉。
biàn qù miào zhōng shāo le xiāng
”便去庙中烧了香。
huí dào fǔ bù rù yá zhōng biàn jiào kè jiāng zhū zhòng guān lái
回到府，不入衙中，便教客将诸众官来。
bù duō shí zhòng guān jiē zhì xiāng jiàn chá tāng yǐ bì
不多时，众官皆至，相见茶汤已毕。
dà yǐn biàn dào jīn rì chū chéng yè miào lù páng jiàn yī kǒu gǔ jǐng qí zhōng hēi qì chōng tiān bù zhī yǒu hé yāo guài
大尹便道：“今日出城谒庙，路旁见一口古井，其中黑气冲天，不知有何妖怪？
zhòng guān wú rén gǎn yīng zhǐ yǒu tōng pàn qǐ shēn dào jù xiǎo guān yú jiàn yào zhī jǐng zhōng guài wù hé bù jù zòu cháo tíng zhào huì jiāng jiàn zài láo zhōng gāi sǐ zuì rén jiào tā xià jǐng qù kàn yàn de shí bì zhī xiū jiù
”众官无人敢应，只有通判起身道：“据小官愚见，要知井中怪物，何不具奏朝廷，照会将见在牢中该死罪人，教他下井，去看验的实，必知休咎。
dà yǐn yī yán jí jù zòu cháo tíng
”大尹依言，即具奏朝廷。
biàn zhǐ huī yù zhōng jiǎn xuǎn dāng sǐ zuì rén xià jǐng yào kàn zǐ xì
便指挥狱中，拣选当死罪人下井，要看仔细。
dà yǐn hé zhòng rén dào dì tóu yā guò zuì rén bǎ lán shèng le yòng lù lu fàng jiāng xià qù
大尹和众人到地头，押过罪人把篮盛了，用辘轳放将下去。
zhǐ tīng líng xiǎng shàng lái kàn shí zhǐ yǒu gú tou
只听铃响，上来看时，止有骨头。
yí gè xià qù yí gè sǐ èr rén xià qù yī shuāng wáng shì cǐ sǐ le shù shí rén
一个下去一个死，二人下去一双亡，似此死了数十人。
yù zhōng shòu le zhāng yuán wài zhǔ tuō yě yào cáng liú zhèng xìn
狱中受了张员外嘱托，也要藏留郑信。
dà yǐn tái zhǐ jiào yù zhōng dàn yǒu zuì rén dōu yào yā lái què cáng liú zhèng xìn bù dé zhǐ de yā lái
大尹台旨，教狱中但有罪人都要押来，却藏留郑信不得，只得押来。
dà yǐn jiào tā xià jǐng qù zhèng xìn dào xià qù bù cí yuàn qǐ wǔ jiàn wù
大尹教他下井去，郑信道：“下去不辞，愿乞五件物。
dà yǐn wèn yào shén wǔ jiàn
”大尹问：“要甚五件？
zhèng xìn dào yào tǎo tóu kuī yī jiǎ hé xuē jiàn yī kǒu yī dǒu jiǔ èr jīn ròu chuī bǐng zhī lèi
”郑信道：“要讨头盔衣甲和靴、剑一口、一斗酒、二斤肉、炊饼之类。
dà yǐn jí shí jiào yī tā suǒ yào yī yī jiāng zhì miàn qián
”大尹即时教依他所要，一一将至面前。
zhèng xìn chàng le rě bǎ jiǔ ròu hé chuī bǐng chī le pī guà yī jiǎ zhàng le jiàn
郑信唱了喏，把酒肉和炊饼吃了，披挂衣甲，仗了剑。
zhòng rén hē shēng cǎi
众人喝声采。
dàn jiàn tóu lán sì xuě yī jiǎ rú yín
但见：头蓝似雪，衣甲如银。
chuān yī bǐng mǒ lǜ zào xuē shǒu zhàng qī xīng bǎo jiàn
穿一鞆抹绿皂靴，手仗七星宝剑。
zhèng xìn dǎ bàn le zuò zài lán zhōng lù lu fàng jiāng xià qù
郑信打扮了，坐在篮中，辘轳放将下去。
líng xiǎng jiǎo shàng lái kàn shí bú jiàn le zhèng xìn nà jǐng zhōng hēi qì yě biàn bù qǐ
铃响绞上来看时，不见了郑信，那井中黑气也便不起。
dà yǐn zài jiào fàng xià lán qù qǔ shí yǎo wú zōng jī yī sì shí chén dà hǎi xiàn duàn fēng zhēng
大尹再教放下篮去取时，杳无踪迹，一似石沉大海，线断风筝。
dà yǐn hé zhòng guān děng hou duō shí qiě gè zì huí yá qù
大尹和众官等候多时，且各自回衙去。
què shuō wèi fā jì biàn tài guó jiā jié dù shǐ zhèng xìn dào de jǐng dǐ biàn zǒu chū lán zhōng zhàng jiàn zài shǒu qù jǐng zhōng yī bì lì dì
却说未发迹变泰国家节度使郑信到得井底，便走出篮中，仗剑在手，去井中一壁立地。
chū xià lái shí biàn hēi zài xià duō shí què míng
初下来时便黑，在下多时却明。
zhèng xìn dī tóu kàn shí jiàn yī bì xiāng yí gè shuǐ kǒu què hǎo róng de shēn āi shēn rù qù
郑信低头看时，见一壁厢一个水口，却好容得身，挨身入去。
xíng bù duō jǐ bù tái tóu kàn shí dàn jiàn
行不多几步，抬头看时，但见：
shān lǐng xiāng biān yān xiá liáo rào
山岭相边，烟霞缭绕。
fāng cǎo zhǎng róng róng nèn lǜ yán huā pēn fù fù qīng xiāng
芳草长茸茸嫩绿，岩花喷馥馥清香。
cāng yá yù yù cháng qīng sōng qū jiàn juān juān liú xì shuǐ
苍崖郁郁长青松，曲涧涓涓流细水。
zhèng xìn zhèng xíng zhī jiān mèn mèn bù yǐ zhī dào cǐ chù shì nà lǐ yòu méi rén yān
郑信正行之间，闷闷不已：知道此处是那里，又没人烟。
rì zhōng qián hòu qù sōng yīn zhú yǐng xī chù wàng shí zhī jiàn fēi yán bì wǎ dòng yǔ xuān chuāng xiǎng yǒu yōu rén jū zhǐ
日中前后，去松阴竹影稀处望时，只见飞檐碧瓦，栋宇轩窗，想有幽人居止。
suì dēng wēi lì xiǎn xún jìng ér wǎng
遂登危历险，寻径而往。
zhǐ wén liú shuǐ sōng shēng bù lǚ zhī xià jiàn jiàn lín lù liǎng fēn luán fēng sì hé
只闻流水松声，步履之下，渐渐林麓两分，峦峰四合。
dàn jiàn xī shēn shuǐ qǔ fēng jìng yún xián
但见：溪深水曲，风静云闲。
qīng sōng suǒ bì wǎ zhū méng xiū zhú yìng diāo yán yù qì
青松锁碧瓦朱甍，修竹映雕檐玉砌。
lóu tái gāo sǒng yuàn yǔ shēn chén
楼台高耸，院宇深沉。
ruò fēi wáng zhě zhī gōng bì shì shén xiān zhī fǔ
若非王者之宫，必是神仙之府。
zhèng xìn jiàn zhè yī suǒ gōng diàn biàn qù gōng qián lì dì duō shí gèng wú yī rén chū rù
郑信见这一所宫殿，便去宫前立地多时，更无一人出入。
tái tóu kàn shí zhī jiàn mén shàng yī miàn zhū hóng pái jīn zì xiě zhe rì xiá zhī diàn
抬头看时，只见门上一面朱红牌金字，写着“日霞之殿”。
lǐ miàn jì liáo yǎo wú rén jì
里面寂寥，杳无人迹。
zhàng jiàn zhí rù gōng mén zǒu dào diàn nèi zhī jiàn yí gè nǚ zǐ zhěn zhe jiàn wù shì hōu hōu de luǒ tǐ ér wò
仗剑直入宫门，走到殿内，只见一个女子，枕着件物事，齁齁地裸体而卧。
dàn jiàn lán róu liǔ kùn yù ruò huā xiū
但见：兰柔柳困，玉弱花羞。
shì yáng fēi chū yù zhuǎn xiāng qīn rú xī zǐ xīn téng yī yù zhěn
似杨妃出浴转香衾，如西子心疼欹玉枕。
liǔ méi liǎn cuì táo liǎn níng hóng
柳眉敛翠，桃脸凝红。
què shì xī yuán sháo yào yǐ zhū lán nán hǎi guān yīn chū rù dìng
却是西园芍药倚朱栏，南海观音初入定。
zhèng xìn jiàn le nǚ zǐ zhè què shì cǐ guài
郑信见了女子，这却是此怪。
biàn qiāo qiāo de bǎ zhī shǒu chèn zhe nà nǚ zǐ ná le zhěn tou de wù shì yòu qīng qīng fàng xià nǚ zǐ tóu zǒu chū wài miàn kàn shí què shì gè gàn hóng sè pí dài
便悄悄地把只手衬着那女子，拿了枕头的物事，又轻轻放下女子头，走出外面看时，却是个干红色皮袋。
zhèng xìn bù jiě qí gù bǎ zhè jiàn wù shì qù huā shù xià jiāng jiàn jué gè kēng mái le
郑信不解其故，把这件物事去花树下，将剑掘个坑埋了。
yòu huí shēn zhàng jiàn zài rù diàn zhōng kàn zhe nà nǚ zǐ jìn lì yī hē dào qǐ
又回身仗剑再入殿中，看着那女子，尽力一喝道：“起。
zhī jiàn nà nǚ zǐ shǎn kāi nà jiāo dī dī yǎn r huāng máng bǎ wàn zhǒng yāo ráo háo zuò yī tuán huí tóu dào zhèng láng nǐ lái yě
”只见那女子闪开那娇滴滴眼儿，慌忙把万种妖娆諕做一团，回头道：“郑郎，你来也。
qiè shǒu kōng fáng děng nǐ duō shí
妾守空房，等你多时。
qiè yǔ nǐ wǔ bǎi nián qián yīn juàn jīn rì de jiàn nǐ
妾与你五百年前姻眷，今日得见你。
nà nǚ zǐ chū shí dài yào biàn chū běn xiàng què bèi zhèng xìn tōu le tā de shén tōng wù shì zhǐ de jiāng cuò jiù cuò
”那女子初时待要变出本相，却被郑信偷了他的神通物事，只得将错就错。
ruò shì shēng de bù hǎo shí bǎ lái yī jiàn shā le què jiàn tā rú huā sì yù bù jué xīn dòng biàn wèn nǚ zǐ shú shì
若是生得不好时，把来一剑杀了，却见他如花似玉，不觉心动，便问：“女子孰氏？
nǚ zǐ dào zhàng fū nǐ kě fàng xià shǒu zhōng bǎo jiàn tuō le yī jiǎ qiè hé nǐ shǎo xù chóu miù
”女子道：“丈夫，你可放下手中宝剑，脱了衣甲，妾和你少叙绸谬。
dàn jiàn mù yún lóng dì xiè báo ǎi zhào chí táng
”但见：暮云笼帝榭，薄霭罩池塘。
shuāng shuāng fěn dié sù fāng cóng duì duì huáng lí qī cuì liǔ
双双粉蝶宿芳丛，对对黄鹂栖翠柳。
huà liáng qiāo qiāo zhū lián fàng xià yàn guī lái
画梁悄悄，珠帘放下燕归来；
xiǎo yuàn chén chén xiù bèi xūn xiāng rén yù shuì
小院沉沉，绣被薰香人欲睡。
fēng dìng zǐ guī tí yù shù yuè yí huā yǐng shàng shā chuāng
风定子规啼玉树，月移花影上纱窗。
nǚ zǐ biàn jiào qīng yī ān pái jiǔ lái
女子便叫青衣，安排酒来。
qǐng kè zhī jiān jiǔ zhì miàn qián bǎi wèi zhēn xiū jù bèi
顷刻之间，酒至面前，百味珍羞俱备。
yǐn zhì shù bēi jiǔ yǐ bàn hān
饮至数杯，酒已半酣。
nǚ zǐ dào jīn rì tiān yǔ zhī xìng de jiàn zhàng fū jìn zuì fāng xiū
女子道：“今日天与之幸，得见丈夫，尽醉方休。
zhèng xìn tuī cí
”郑信推辞。
nǚ zǐ dào qiè yǔ zhèng láng shì wǔ bǎi nián qián yīn juàn jīn rì qǐ kě tuī tuō
女子道：“妾与郑郎是五百年前姻眷，今日岂可推托。
yòu chī le duō shí nǎi lìng qīng yī shōu guò bēi pán liǎng gè tóng xié sù shǒu gòng rù lán fáng
”又吃了多时，乃令青衣收过杯盘，两个同携素手，共入兰房。
zhèng shì xiù huǎng dī chuí luō qīn màn zhǎn
正是：绣幌低垂，罗衾漫展。
liǎng qíng huān huì gòng su hǎi shì shān méng
两情欢会，共诉海誓山盟；
èr yì hé xié duō shǎo yún qíng yǔ yì
二意和谐，多少云情雨意。
yún dàn dàn tiān biān luán fèng shuǐ chén chén jiāo jǐng yuān yāng
云淡淡天边鸾凤，水沉沉交颈鸳鸯。
xiě chéng jīn shì bù xiū shū jié xià lái shēng hé huān dài
写成今世不休书，结下来生合欢带。
dào de tiān míng nǚ zǐ qǐ lái dào zhàng fū yè lái shēn hé jiàn lián
到得天明，女子起来道：“丈夫，夜来深荷见怜。
zhèng xìn dào shēn gǎn niáng niáng jiàn ài wèi zhī shú shì
”郑信道：“深感娘娘见爱，未知孰氏？
kǒng lìng rì xiāng jiàn jí dāng bào dá shēn ēn
恐另日相见，即当报答深恩。
nǚ zǐ dào qiè nǎi rì xiá xiān zǐ wǒ yǔ zhàng fū jǐn lǎo bǎi nián hé yǒu sī guī zhī yì
女子道：“妾乃日霞仙子，我与丈夫尽老百年，何有思归之意？
zhè liǎng kǒu er tóng háng bìng zuò mù lè cháo huan
这两口儿，同行并坐，暮乐朝欢。
hū yī rì nà nǚ zǐ duì zhèng xìn dào zhàng fū nǐ nài jìng zé gè
忽一日那女子对郑信道：“丈夫，你耐静则个。
wǒ chū qù biàn guī
我出去便归。
zhèng xìn dào dào nà lǐ qù
”郑信道：“到那里去？
nǚ zǐ dào wǒ jīn rì qù fù shàng jiè pán táo yàn biàn guī liú xià qīng yī xiāng bàn
”女子道：“我今日去赴上界蟠桃宴便归，留下青衣相伴。
rú yào jiǔ shí xuán biàn zhǐ huī
如要酒食，旋便指挥。
yǒu jiàn shì zhǔ fù zhàng fū qiè bù kě qù hòu gōng yóu xì ruò hái qù shí lì hài fēi qīng
有件事嘱付丈夫，切不可去后宫游戏，若还去时，利害非轻。
nà nǚ zǐ fēn fù le zàn bié
”那女子分付了，暂别。
liǎng gè qīng yī fú shì
两个青衣伏侍。
zhèng xìn dú zì wú liáo suì lìng ān pái jǐ bēi jiǔ xiāo qiǎn sī liang què shì yī chǎng chūn mèng liú luò zài cǐ
郑信独自无聊，遂令安排几杯酒消遣，思量：“却似一场春梦，留落在此。
shì lái wǒ qī fēn fù mò qù hòu gōng xiǎng bì lìng yǒu jǐng zhì bù jiāo wǒ qù
适来我妻分付，莫去后宫，想必另有景致，不交我去。
wǒ zài shì tàn zé gè
我再试探则个。
suì yí bù chū mén yǐ wēi bēn hòu gōng lái dǎ yī kàn yòu shì yí gè qù chù yí gè gōng mén
”遂移步出门，迤逶奔后宫来，打一看，又是一个去处，一个宫门。
dào de lǐ miàn yí gè dà diàn jīn shū pái é yuè huá zhī diàn
到得里面，一个大殿，金书牌额“月华之殿”。
zhèng kàn zhī jiān tīng de xié lǚ xiǎng jiǎo bù míng yǔ xiào xuān zá zhī shēng
正看之间，听得鞋履响，脚步鸣，语笑喧杂之声。
zhī jiàn yī cù qīng yī yōng zhe yí gè xiān nǚ chū lái shēng de yíng yíng yù mào chǔ chǔ méi zhuāng
只见一簇青衣拥着一个仙女出来，生得：盈盈玉貌，楚楚梅妆。
kǒu diǎn yīng táo méi shū liǔ yè
口点樱桃，眉舒柳叶。
qīng dié wū yún zhī fā fēng xiāo xuě bái zhī jī bù ráo zhào shuǐ fú róng kǒng shì líng bō hàn dàn
轻叠乌云之发，风消雪白之迹不饶照水芙蓉，恐是凌波菡萏。
yī chén bù rǎn bǎi mèi jù shēng
一尘不染，百媚俱生。
zhèng xìn jiàn le xǐ bù zì shèng
郑信见了，喜不自胜。
zhī jiàn nà nǚ zǐ biàn dào hǎo yě
只见那女子便道：“好也。
hé chǔ bù xún shén chù bù mì yuán lái wǒ zhàng fu zhī zài cǐ jiān
何处不寻，甚处不觅，元来我丈夫只在此间。
bù wèn shì yáo biàn bǎ zhèng xìn cù yōng jiāng qù jiào dào zhàng fū nǐ lái yě
”不问事繇，便把郑信簇拥将去，叫道：“丈夫你来也。
qiè shǒu kōng fáng děng nǐ jiǔ yǐ
妾守空房，等你久矣。
zhèng xìn dào niáng niáng cuò rèn le wǒ zì yǒu hún jiā zài qián diàn
”郑信道：“娘娘错认了，我自有浑家在前殿。
nà nǚ zǐ bù yáo fēn shuō cù yōng dào diàn shàng biàn jiào ān pái jiǔ lái
”那女子不繇分说，簇拥到殿上，便教安排酒来。
nà nǚ zǐ hé zhèng xìn yǐn le shù bēi èr rén xié shǒu rù fáng xiàng yuān wéi zhī zhōng chéng fū fù zhī lǐ
那女子和郑信饮了数杯，二人携手入房，向鸳帏之中，成夫妇之礼。
qǐng kè jiān yún shōu yǔ sàn zhěng yī ér qǐ
顷刻间云收雨散，整衣而起。
zhī jiàn qīng yī lái bào qián diàn rì xiá niáng niáng lái jiàn
只见青衣来报：“前殿日霞娘娘来见。
zhè nǚ zǐ huāng máng cáng zhèng xìn bù jí rì xiá xiān zǐ zǒu zhì miàn qián dào zhàng fū nǐ què zǒu lái zhè lǐ zé shèn
”这女子慌忙藏郑信不及，日霞仙子走至面前道：“丈夫，你却走来这里则甚。
biàn tuō zhù zhèng xìn bì bó jiāng guī qián diàn
”便拖住郑信臂膊，将归前殿。
yuè huá xiān zǐ jiàn le liǔ méi tī shù xīng yǎn yuán zhēng dào nǐ què jiāng shēn jià tā wǒ què rú hé
月华仙子见了，柳眉剔竖，星眼圆睁道：“你却将身嫁他，我却如何？
biàn dài shù shí gè qīng yī bēn lái zhí zhì diàn shàng dào jiě jie wǒ de zhàng fū nǐ què rú hé duó le
”便带数十个青衣奔来，直至殿上道：“姐姐，我的丈夫，你却如何夺了？
rì xiá xiān zǐ dào mèi mei shì wǒ zhàng fu nǐ què shuō shèn me huà
”日霞仙子道：“妹妹，是我丈夫，你却说甚么话。
liǎng gè yī shēng gāo shì yī shēng
”两个一声高似一声。
zhè zhèng xìn bèi rì xiá xiān zǐ bǎ lái cáng le yuè huá xiān zǐ wú jì nài hé
这郑信被日霞仙子把来藏了，月华仙子无计奈何。
liǎng gè dǎ zuò yī tuán niǔ zuò yí kuài
两个打做一团，纽做一块。
dòu le duō shí yuè huá xiān zǐ jué dào dòu jiě jie bù xià hē shēng qǐ tiào zhì xū kōng biàn chū běn xiàng
斗了多时，月华仙子觉道斗姐姐不下，喝声起，跳至虚空，变出本相。
nà rì xiá xiān zǐ yě dài yào biàn yuán lái bèi zhèng xìn mái le tā de shén tōng biàn biàn bù dé què shū le huāng máng zǒu lái jiàn zhèng xìn liǎng lèi jiāo liú dào zhàng fū zhǐ yīn nǐ bù xìn wǒ yán gù yǒu jīn rì zhī kǔ
那日霞仙子，也待要变，元来被郑信埋了他的神通，便变不得，却输了，慌忙走来见郑信，两泪交流道：“丈夫，只因你不信我言，故有今日之苦。
yòu bèi nǐ mái le wǒ de shén tōng wǒ biàn bù dé
又被你埋了我的神通，我变不得。
ruò yào nài hé de tā kě bǎ zhè jiàn wù shì hái wǒ
若要奈何得他，可把这件物事还我。
zhèng xìn jiàn tā āi qiú bù yǐ zhǐ de zǒu lái diàn wài huā shù xià jué chū nà jiàn wù shì lái
郑信见他哀求不已，只得走来殿外花树下，掘出那件物事来。
rì xiá xiān zǐ biàn zài hé yuè huá xiān zǐ dòu shèng
日霞仙子便再和月华仙子斗圣。
rì xiá xiān zǐ yòu shū le zǒu huí lái
日霞仙子又输了，走回来。
zhèng xìn dào wǒ qī yòu zěn de nài hé tā bù xià
郑信道：“我妻又怎的奈何他不下？
rì xiá xiān zǐ dào wèi wǒ shēn huái liù jiǎ yíng nà jiàn rén bù dé
”日霞仙子道：“为我身怀六甲，赢那贱人不得。
wǒ yǒu jiàn shì gào nǐ
我有件事告你。
zhèng xìn dào wǒ qī yǒu huà dàn shuō
”郑信道：“我妻有话但说。
rì xiá xiān zǐ jiào qīng yī qù qǔ lái
”日霞仙子教青衣去取来。
bù duō shí bǎ yī zhāng gōng yī zhī jiàn dào zhàng fū cǐ gōng fēi rén jiān suǒ yǒu zhī wù míng wéi shén bì gōng bǎi fā bǎi zhòng
不多时，把一张弓，一只箭，道：“丈夫，此弓非人间所有之物，名为神臂弓，百发百中。
wǒ zài kōng zhōng biàn jiù shén tōng hé nà jiàn rén dòu fǎ nǐ kě zài xià kàn zhe bái de shè yī jiàn zhù wǒ yī bì zhī lì
我在空中变就神通，和那贱人斗法，你可在下看着白的，射一箭，助我一臂之力。
zhèng xìn dào hǎo nǐ dàn fàng xīn
”郑信道：“好，你但放心。
shuō bù liǎo yuè huá xiān zǐ yòu lái liǎng gè shàng yún zhōng biàn chū běn xiàng xiāng dòu
说不了，月华仙子又来，两个上云中变出本相相斗。
zhèng xìn zài xià kàn shí nà lǐ jiàn liǎng gè rú huā sì yù de xiān zǐ
郑信在下看时，那里见两个如花似玉的仙子？
zhī jiàn yí gè bái yí gè hóng liǎng gè zhī zhū zài kōng zhōng xiāng dòu
只见一个白一个红，两个蜘蛛在空中相斗。
zhèng xìn dào yuán lái rú cǐ
郑信道：“原来如此。
zhī jiàn hóng de shū le biàn zǒu hòu miàn bái de gǎn lái bèi zhèng xìn wān gōng qū de qīn yī jiàn shè qù hē shēng dào zhe bǎ bái zhī zhū shè le xià lái
”只见红的输了便走，后面白的赶来，被郑信弯弓，觑得亲，一箭射去，喝声道：“着”，把白蜘蛛射了下来。
yuè huá xiān zǐ dà tòng wú shēng biàn mà zhèng xìn fù xīn zéi
月华仙子大痛无声，便骂：“郑信负心贼。
àn suàn le wǒ yě
暗算了我也。
zì wǎng hòu diàn qù bù tí
”自往后殿去，不题。
zhè lǐ rì xiá xiān zǐ shōu le běn xiàng yī xiān yí gè rú huā sì yù jiā rén kàn zhe zhèng xìn dào zhàng fū shēn hé hòu ēn yǔ qiè jiě wéi shǐ qiè de suì zhōng shēn xié lǎo zhī yuàn
这里日霞仙子，收了本相，依先一个如花似玉佳人，看着郑信道：“丈夫，深荷厚恩，与妾解围，使妾得遂终身偕老之愿。
liǎng gè zì cǐ yuè shuō de zhe xíng zé bìng jiān zuò zé dié gǔ wú piàn shí xiāng shě
”两个自此越说得著，行则并肩，坐则叠股，无片时相舍。
zhèng shì chūn hé shū lì tóng xié shǒu yú huā qián
正是：春和淑丽，同携手于花前；
xià qì yán zhēng gòng nà liáng yú huā xià
夏气炎蒸，共纳凉于花下；
qiū guāng jiǎo jié yín chán yǔ guì ǒu tóng yuán
秋光皎洁，银蟾与桂偶同圆；
dōng jǐng yán níng yù tǐ yǔ xiāng jiān gòng nuǎn
冬景严凝，玉体与香肩共暖。
shòu wù wài wú qióng kuài lè xiǎng rén jiān bù jìn huān yú
受物外无穷快乐，享人间不尽欢娱。
shū hū jiān guò le sān nián shēng xià yī nán yī nǚ
倏忽间过了三年，生下一男一女。
zhèng xìn zì sī zài cǐ suī shì zhāo huān mù lè zuò hé dào lǐ fā jì biàn tài
郑信自思：“在此虽是朝欢暮乐，作何道理，发迹变态？
suì gào dào gǎn hè niáng niáng shōu liú zài cǐ yī zhù sān nián shēng nán yù nǚ
”遂告道：“感荷娘娘收留在此，一住三年，生男育女。
ruò de qián tú fā jì bào dá wǒ qī shì wú suǒ yuàn
若得前途发迹，报答我妻，是吾所愿。
rì xiá xiān zǐ jiàn shuō lèi xià rú yǔ dào zhàng fū nǐ qù bù zhēng jiào wǒ rú hé
”日霞仙子见说，泪下如雨道：“丈夫你去，不争教我如何。
liǎng gè hái ér què shì zěn dì
两个孩儿却是怎地。
zhèng xìn dào wǒ ruò dé yī guān bàn zhí biàn lái qǔ nǐ men
”郑信道：“我若得一官半职，便来取你们。
xiān zǐ dào zhàng fū nǐ yào hé chǔ qù
”仙子道：“丈夫你要何处去？
zhèng xìn dào wǒ wǎng tài yuán tóu jūn
”郑信道：“我往太原投军。
xiān zǐ jiàn shuō biàn dào zhàng fū yǔ nǐ yī jiàn wù shì jiào nǐ qù tóu jūn yǒu fèn fā jì
”仙子见说，便道：“丈夫，与你一件物事，教你去投军，有分发迹。
biàn jiào qīng yī qǔ nà zhāng shén bì kè dí gōng biàn shì jīn shí tà dèng nǔ fēn cǔn dào nǐ kě dài qu jūn qián lì gōng dìng rán yǒu wǔ děng zhū hóu zhī guì
”便叫青衣，取那张神臂克敌弓，便是今时踏凳弩，分忖道：“你可带去军前立功，定然有五等诸侯之贵。
zhè yī nán yī nǚ yǔ nǐ fú yǎng zài cǐ
这一男一女，与你扶养在此。
zhí dài yī jì zhī hòu nú zì qiǎn rén sòng hái
直待一纪之后，奴自遣人送还。
zhèng xìn dào wǒ cǐ qù ruò yǒu fā jì zhī rì zǎo wǎn lái yíng nǐ mǔ zǐ
郑信道：“我此去若有发迹之日，早晚来迎你母子。
xiān zǐ dào nǐ wǒ xiāng yù yì shì sù yuán
”仙子道：“你我相遇，亦是夙缘。
jīn sān nián xiàn mǎn xiān fán lù gé qǐ fù yǒu xiāng jiàn zhī qī hu
今三年限满，仙凡路隔，岂复有相见之期乎。
shuō ba bù jué shān rán xià lèi
”说罢，不觉潸然下泪。
zhèng xìn chū shí qiú qù tīng shuō xiāng jiàn wú qī xīn zhōng gǎn shāng yì liú lèi bù yǐ qíng yuàn zài zhù jǐ shí
郑信初时求去，听说相见无期，心中感伤，亦流泪不已，情愿再住几时。
xiān zǐ dào fū qī yuán jǐn zì rán fēn bié
仙子道：“夫妻缘尽，自然分别。
qiè yì bù gǎn liú jūn kǒng wù jūn qián chéng bì zāo tiān qiǎn
妾亦不敢留君，恐误君前程，必遭天谴。
jí mìng qīng yī zhì jiǔ jiàn bié
”即命青衣置酒饯别。
yǐn zhì shù bēi xiān zǐ dào zhàng fū nǐ xiān qián xié lái de jiàn hé nà yī fù kuī jiǎ quán liú zài cǐ
饮至数杯，仙子道：“丈夫，你先前携来的剑，和那一副盔甲，权留在此。
tā rì zhè ér nǚ hái nǐ nà shí hǎo zuò xìn wù
他日这儿女还你，那时好作信物。
zhèng xìn dào dàn píng xián qī zhǔ yì
”郑信道：“但凭贤妻主意。
xiān zǐ yòu qīn quàn bié jiǔ sān bēi qǔ yī dà bāo jīn zhū xiāng zèng qīn zì sòng chū gōng mén
仙子又亲劝别酒三杯，取一大包金珠相赠，亲自送出宫门。
yuē xíng shù lǐ zhī chéng yuǎn yuǎn wàng jiàn lù kǒu xiān zǐ dào zhàng fū nǐ cóng cǐ chū qù biàn shì dà lù
约行数里之程，远远望见路口，仙子道：“丈夫，你从此出去，便是大路。
qián chéng wàn lǐ bǎo zhòng bǎo zhòng
前程万里，保重，保重。
zhèng xìn fāng yù juàn liàn hū rán jiù jiǎo xià qǐ zhèn kuáng fēng fēng dìng hòu yǐ bù jiàn le xiān zǐ
”郑信方欲眷恋，忽然就脚下起阵狂风，风定后已不见了仙子。
dàn jiàn qīng yún cáng bǎo diàn bó wù yǐn huí láng
但见：青云藏宝殿，薄雾隐回廊。
jìng tīng bù wén xiāo xī zhī shēng huí shì yǐ shī fēng luán zhī shì
静听不闻消息之声，回视已失峰峦之势。
rì xiá gōng xiǎng guī hǎi shàng shén xiān nǚ liào fǎn péng lái
日霞宫想归海上，神仙女料返蓬莱。
duō yìng kàn ba sēng yáo huà juǎn qǐ dān qīng yī fú tú
多应看罢僧繇画，卷起丹青一幅图。
zhèng xìn bào le yī zhāng shén bì gōng dāi dāi de lì le bàn shǎng mò nài hé zhǐ de qián xíng
郑信抱了一张神臂弓，呆呆的立了半晌，没奈何，只得前行。
dào de lù kǒu kàn shí què shì fén zhōu dà lù cǐ lù qù hé dōng tài yuán fǔ bù yuǎn
到得路口看时，却是汾州大路，此路去河东太原府不远。
nà tài yuán fǔ zhǔ què shì zhǒng xiàng gōng huì shī dào jiàn zài chū bǎng zhāo jūn
那太原府主，却是种相公，讳师道，见在出榜招军。
zhèng xìn zǒu dào yuán mén tóu jūn xiàn shàng shén bì gōng
郑信走到辕门投军，献上神臂弓。
zhǒng xiàng gōng dà xǐ fēn fù gōng rén rú fǎ zhì zào shù qiān zhāng suì bǔ zhèng xìn wèi zhàng qián guǎn jūn zhǐ huī
种相公大喜，分付工人如法制造数千张，遂补郑信为帐前管军指挥。
hòu lái shōu fān lèi lì zhàn gōng
后来收番累立战功；
dōu kuī nà shén bì gōng zhī yòng
都亏那神臂弓之用。
shí yú nián jiān zhí zuò dào liǎng chuān jié dù shǐ zhī zhí
十余年间，直做到两川节度使之职。
sī niàn rì xiá gōng zhǔ ēn yì bìng bù hūn qǔ
思念日霞公主恩义，并不婚娶。
huà fēn liǎng tóu zài shuō zhāng jùn qīng yuán wài zì cóng nà nián zhèng xìn xià jǐng zhī hòu hǎo shēng sī niàn
话分两头，再说张俊卿员外，自从那年郑信下井之后，好生思念。
měi nián féng le cǐ rì jiù chà zhǔ guǎn bèi xià sān shēng jì lǐ qīn dào jǐng biān jì diàn yě shì bù wàng gù jiù zhī yì
每年逢了此日，就差主管备下三牲祭礼，亲到井边祭奠，也是不忘故旧之意。
rú cǐ shù nián wèi cháng yǒu quē
如此数年，未尝有缺。
hū yī rì jì diàn huí lái jué de shēn zi kùn juàn zài tīng wū zhōng shǎo qì piàn shí bù jué shuì qù
忽一日祭奠回来，觉得身子困倦，在厅屋中，少憩片时，不觉睡去。
mèng jiàn tiān shàng wǔ sè yún xiá càn làn duó mù hū rán xiàn chū yī wèi hóng yī xiān zǐ zuǒ shǒu zhōng bào zhe yī nán yòu shǒu zhōng bào zhe yī nǚ gāo jiào zhāng jùn qīng zhè yī duì nán nǚ shì zhèng xìn suǒ shēng jīn rì jiāo fù yǔ nǐ nǐ kě hǎo shēng fǔ yǎng
梦见天上五色云霞，灿烂夺目，忽然现出一位红衣仙子，左手中抱着一男，右手中抱着一女，高叫：“张俊卿，这一对男女，是郑信所生，今日交付与你，你可好生抚养。
dài zhèng xìn fā jì zhī hòu sòng zhì jiàn mén bù kě fù wú zhī tuō
待郑信发迹之后，送至剑门，不可负吾之托。
shuō ba jiāng shǒu zhōng nán nǚ cóng bàn kōng lǐ piē xia lái
”说罢，将手中男女，从半空里撇下来。
yuán wài jiē shòu bù dié jīng chū yī shēn lěng hàn mò rán xǐng lái kǒu chēng qí guài
员外接受不迭，惊出一身冷汗，蓦然醒来，口称奇怪。
shàng wèi zhuàn dòng zhī jiàn mén gōng bào dào fāng cái yǒu gè bái xū gōng gōng lǐng zhe yī nán yī nǚ sòng yǔ yuán wài shuō dào yuán wài zài gǔ jǐng biān céng shòu tā zhī tuō
尚未转动，只见门公报道：“方才有个白须公公，领着一男一女，送与员外，说道：‘员外在古井边，曾受他之托。
yòu yǒu sòng zhè gè bāo guǒ zhè yī kǒu jiàn shuō shì liǎng chuān jié dù shǐ de xìn wù zài nèi jiào yuán wài qīn shǒu kāi kàn
’又有送这个包裹，这一口剑，说是两川节度使的信物在内，教员外亲手开看。
nán nǚ bù zhī hǎo dǎi tè lái bào zhī
男女不知好歹，特来报知。
zhāng yuán wài tīng shuō zhèng fú le mèng zhōng zhī yán dǎ kāi bāo guǒ kàn shí què shì yī fù kuī jiǎ zài nèi hé zhè kǒu jiàn
张员外听说，正符了梦中之言，打开包裹看时，却是一副盔甲在内，和这口剑。
shōu qǐ qīn zǒu chū mén qián kàn shí yǐ bù jiàn le bái xū gōng gōng dàn jiàn rú huā sì yù de yī shuāng nán nǚ yuē mò yǒu sān sì suì cháng chéng
收起，亲走出门前看时，已不见了白须公公，但见如花似玉的一双男女，约莫有三四岁长成。
wèn qí lái lì dàn yún niang shì rì xiá gōng zhǔ jiào wǒ qù gēn xún zhèng jiā diē diē
问其来历，但云：“娘是日霞公主，教我去跟寻郑家爹爹。
zài kòu qí xiáng dōu bù néng yán
”再叩其详，都不能言。
zhāng yuán wài xiǎng dào zhèng xìn yǐ duò jǐng zhōng jǐ zēng chū lái
张员外想道：“郑信已堕井中，几曾出来？
nà lǐ yòu yǒu ér nǚ mò fēi shì tóng míng tóng xìng de
那里又有儿女，莫非是同名同姓的？
yòu xiǎng qǐ yuè miào jiǔ mèng fēn míng tā yǒu wǔ děng zhū hóu zhī guì xīn zhōng wěi jué bù xià
”又想起岳庙九梦，分明他有五等诸侯之贵，心中委决不下。
qiě shōu liú zhe zhè shuāng nán nǚ hǎo shēng fǔ yǎng yī miàn dǎ tàn zhèng xìn xiāo xī
且收留着这双男女，好生抚养，一面打探郑信消息。
guāng yīn rú jiàn kàn kàn zhǎng dà
光阴如箭，看看长大。
zhāng yuán wài bǎ zuò zì jǐ qīn ér nǚ kàn chéng nán qǔ míng zhèng wǔ nǚ qǔ míng cǎi niang
张员外把作自己亲儿女看成，男取名郑武，女取名彩娘。
zhāng yuán wài zì yǒu yī zi nián jì xiāng fāng jiào zuò zhāng wén
张员外自有一子，年纪相方，叫做张文。
yī wén yī wǔ rú tóng bāo xiōng dì tóng zài xué táng gōng shū
一文一武，如同胞兄弟，同在学堂攻书。
cǎi niang zì zài guī fáng zhēn zhǐ
彩娘自在闺房针指。
yòu guò le jǐ nián bìng bù zhī zhèng xìn xià luò
又过了几年，并不知郑信下落。
hū yī rì zhāng yuán wài zǒu chū lái hū jiàn mén gōng lái bào yǒu liǎng chuān jié dù shǐ chà lái jìn biǎo guān yuán xiě le yuán wài xìng míng jū zhǐ wèn dào zhè lǐ tā yào qīn zì qiú jiàn
忽一日，张员外走出来，忽见门公来报：“有两川节度使差来进表官员，写了员外姓名居址，问到这里，他要亲自求见。
yuán wài xīn zhōng yí lǜ máng jiào qǐng jìn
”员外心中疑虑，忙教请进。
zhī jiàn nà chà guān tóu dǐng chán zōng dà mào jiǎo tà fěn dǐ wū xuē
只见那差官：头顶缠棕大帽，脚踏粉底乌靴。
shēn chuān shǔ jǐn zhǎi xiù ǎo zi yāo xì jiān yín chún tiě tǐng dài
身穿蜀锦窄袖袄子，腰系间银纯铁挺带。
xíng lái kuí àn zhī róng miàn dài fēng chén zhī sè
行来魁岸之容，面带风尘之色。
cóng zhě qiān zhe yì pǐ dà mǎ xiāng suí
从者牵着一匹大马相随。
zhāng yuán wài jiàng jiē yíng jiē xù lǐ yǐ bì
张员外降阶迎接，叙礼已毕。
nà chà guān qǔ chū yī bāo lǐ wù bìng shū xìn yī fēng shuō dào jié dù shǐ zhèng ye duō duō bài shàng
那差官取出一包礼物，并书信一封，说道：“节度使郑爷多多拜上。
zhāng yuán wài chāi shū kàn shí rèn de zhèng xìn bǐ jī shū shàng xiě dào xìn xiàng méng ēn rén qīng mù yù zhōng yòu duō de kàn qù cǐ nǎi mò dà zhī ēn yě
”张员外拆书看时，认得郑信笔迹，书上写道：信向蒙恩人青目，狱中又多得看觑，此乃莫大之恩也。
qián rù gǔ jǐng zì fēn wú xìng hé qī yǒu rì xiá xiān zǐ zhī yù
前入古井，自分无幸，何期有日霞仙子之遇。
kàng lì sān nián fù zèng zī fǔ sòng chū fén zhōu tóu jūn lèi lì zhàn gōng
伉俪三年，复赠资斧，送出汾州投军，累立战功。
jīn tāo fú bì zài yú shǔ zhōng
今叨福庇，在于蜀中。
xiàng wú biàn fēng yǒu shī fèng hòu
向无便风，有失奉候。
jīn yīn jìn biǎo zhī biàn báo jù huáng jīn sān shí liǎng shǔ jǐn shí duān quán biǎo wēi chén
今因进表之便，薄具黄金三十两，蜀锦十端，权表微忱。
tǎng bù wèi shǔ dào zhī nán kěn dào bì zhì guāng gù xìn zhī wàn xìng
傥不畏蜀道之难，肯到敝治光顾，信之万幸。
xuán wàng xuán wàng
悬望悬望。
zhāng yuán wài kàn ba jǔ shǒu jiā é dào zhèng jiā guǒ rán fā jì biàn tài yòu bù wàng gù jiù yuǎn sòng lǐ wù zhēn nǎi yǒu dé yǒu xíng zhī rén yě
张员外看罢，举手加额道：“郑家果然发迹变泰，又不忘故旧，远送礼物，真乃有德有行之人也。
suì jiāng xiàng lái mèng zhōng zhī shì yī yī yǔ chà guān shuō zhī
”遂将向来梦中之事，一一与差官说知。
chà guān yì jīng yà bù yǐ
差官亦惊讶不已。
shì rì shè yán kuǎn dài chà guān
是日设筵，款待差官。
nà chà guān suī rán shì yǒu pǐn jí de wǔ zhí què shòu le jié shǐ fēn fù yán yǔ lái yíng qǔ zhāng yuán wài de hǎo shēng qiān jǐn
那差官虽然是有品级的武职，却受了节使分付言语来迎取张员外的，好生谦谨。
zhāng yuán wài jiù liú tā zài jiā zhōng zuò yù rì rì yàn huì
张员外就留他在家中作寓，日日宴会。
xián huà xiū xù
闲话休叙。
guò le shí lái rì gōng shì le bì chà guān cuī cù yuán wài qǐ shēn
过了十来日，公事了毕，差官催促员外起身。
zhāng yuán wài yǔ yuàn jūn shāng liáng yào dài nà nán nǚ sòng hái zhèng jié shǐ
张员外与院君商量，要带那男女送还郑节使。
yòu xiǎng nǚ ér bù biàn tóng háng zhǐ de liú zài jiā zhōng dān dài nà zhèng wǔ shàng lù
又想女儿不便同行，只得留在家中，单带那郑武上路。
suí shēn xíng lǐ tóng pú sì rén hé chà guān gòng shì qī gè mǎ yī tóng chū le biàn jīng wàng jiàn mén yí lù jìn fā
随身行李，童仆四人，和差官共是七个马，一同出了汴京，望剑门一路进发。
bù yī rì dào le jié dù shǐ yá mén
不一日，到了节度使衙门。
chà guān xiān rù bǐng fù zhèng xìn máng jiào qǐng jìn sī yá yǐ jiā rén zhī lǐ xiāng jiàn
差官先入禀复，郑信忙教请进私衙，以家人之礼相见。
yuán wài shuài lǐng zhèng wǔ bài rèn fù qīn xù jí bái xū gōng gōng lǐng lái xiāng tuō xiàn shàng kuī jiǎ yāo dāo xìn wù bìng shuō jí liǎng fān qí mèng
员外率领郑武拜认父亲，叙及白须公公领来相托，献上盔甲、腰刀信物，并说及两翻奇梦。
zhèng xìn niàn qǐ rì xiá xiān zǐ qíng fèn qī rán shāng gǎn
郑信念起日霞仙子情分，凄然伤感。
qū zhǐ suàn zhī qià hǎo yī shí èr nián nán nǚ jiē yī shí èr suì
屈指算之，恰好一十二年，男女皆一十二岁。
xiān zǐ lín xíng suǒ yán fēn háo bù shuǎng
仙子临行所言，分毫不爽。
qí shí dà pái yán huì guǎn dài zhāng yuán wài lǐ wéi shàng bīn
其时大排筵会，管待张员外，礼为上宾。
jiù xí jiān jiāng nǚ ér cǎi niang xǔ pèi yuán wài zhī zǐ zhāng wén qìng jia xiāng chèn
就席间将女儿彩娘许配员外之子张文，亲家相称。
cǐ wèi yǐ dé bào yu yě
此谓以德报德也。
què shuō zhèng xìn sī niàn rì xiá xiān zǐ bù yǐ yú jǐn jiāng zhī bàng jiàn zào rì xiá xíng gōng jí qí zhuàng lì
却说郑信思念日霞仙子不已，于锦江之傍，建造日霞行宫，极其壮丽。
suì shí qīn wǎng xíng xiāng
岁时亲往行香。
zài shuō zhāng yuán wài zhù le sān yuè yǒu yú sī xiǎng jiā xiāng zhèng xìn bù gǎn qiǎng liú ān pái chē mǎ sòng chū shí lǐ cháng tíng zhī wài
再说张员外住了三月有余，思想家乡，郑信不敢强留，安排车马，送出十里长亭之外。
zèng yí zhī hòu zì bù bì shuō yòu jiāng huáng jīn bǎi liǎng tuō yuán wài shī shě yuè miào xiū zào bǐng líng gōng dà diàn
赠遗之厚，自不必说，又将黄金百两，托员外施舍岳庙修造炳灵公大殿。
hòu lái yīn jīn wù shù rù kòu tiān zǐ sì xià zhēng bīng zhèng xìn dài lǐng ér zi zhèng wǔ qín wáng lèi shōu jīn bīng dào biàn jīng fù yǔ zhāng jùn qīng xiàng huì fāng cái rèn de nǚ xù zhāng wén jí nǚ ér cǎi niang
后来因金兀术入寇，天子四下征兵，郑信带领儿子郑武勤王，累收金兵，到汴京复与张俊卿相会，方才认得女婿张文及女儿彩娘。
zhèng xìn shòu zhì wǔ shí yú bái rì kàn jiàn rì xiá xiān zǐ chē jià lái yíng wú jí ér shì
郑信寿至五十余，白日看见日霞仙子车驾来迎，无疾而逝。
qí zi zhèng wǔ yǐ fù yīn lèi guān zhì xuān fǔ shǐ
其子郑武以父荫累官至宣抚使。
qí hòu jīn bīng rù kòu bù yǐ gè jùn xiàn jù fǎng shén bì gōng zhī zhì duō néng shā zéi
其后金兵入寇不已，各郡县俱仿神臂弓之制，多能杀贼。
dào huī qīn běi shòu kāng wáng dù jiāng wèi jīn bīng suǒ zhuī hū jiàn kōng zhōng yǒu jīn jiǎ shén rén shuài lǐng shén bīng yǐ shén bì gōng shè zéi zéi bīng shǐ tuì
到徽、钦北狩，康王渡江，为金兵所追，忽见空中有金甲神人，率领神兵，以神臂弓射贼，贼兵始退。
kāng wáng jiàn qí zhì shàng yǒu zhèng zì yǐ wèn cóng jià zhī chén
康王见旗帜上有“郑”字，以问从驾之臣。
yǒu rén zòu yán qián liǎng chuān jié dù shǐ zhèng xìn céng xiàn kè dí shén bì gōng cǐ bì qí shén lái hù jià ěr
有人奏言：“前两川节度使郑信，曾献克敌神臂弓，此必其神来护驾耳。
kāng wáng jì jí wèi chì fēng míng líng zhāo huì wáng lì miào yú jiāng shàng zhì jīn gǔ jì yóu cún
”康王既即位，敕封明灵昭惠王，立庙于江上，至今古迹犹存。
shī yuē zhèng xìn dāng nián wèi yù shí jùn qīng mèng lǐ yǐ xiān zhī
诗曰：郑信当年未遇时，俊卿梦里已先知。
yùn lái zì yǒu yīn yuán dào dào shǒu xiū xián zǎo gòng chí
运来自有因缘到，到手休嫌早共迟。