shí wǔ guàn xì yán chéng qiǎo huò
十五贯戏言成巧祸
sòng běn zuò cuò zhǎn cuī níng
宋本作《错斩崔宁》
cōng míng líng lì zì tiān shēng měng dǒng chī dāi wèi bì zhēn
聪明伶俐自天生，懵懂痴呆未必真。
jí dù měi yīn méi jié qiǎn gē máo shí qǐ xiào tán shēn
嫉妒每因眉睫浅，戈矛时起笑谈深。
jiǔ qǔ huáng hé xīn jiào xiǎn shí zhòng tiě jiǎ miàn kān zēng
九曲黄河心较险，十重铁甲面堪憎。
shí yīn jiǔ sè wáng jiā guó jǐ jiàn shī shū wù hǎo rén
时因酒色亡家国，几见诗书误好人。
zhè shǒu shī dān biǎo wéi rén nán chǔ
这首诗，单表为人难处。
zhǐ yīn shì lù zhǎi xiá rén xīn pǒ cè dà dào jì yuǎn rén qíng wàn duān
只因世路窄狭，人心叵测，大道既远，人情万端。
xī xī rǎng rǎng dōu wèi lì lái
熙熙攘攘，都为利来；
chī chī chǔn chǔn jiē nà huò qù
蚩蚩蠢蠢，皆纳祸去。
chí shēn bǎo jiā wàn qiān fǎn fù
持身保家，万千反复。
suǒ yǐ gǔ rén yún pín yǒu wéi pín xiào yǒu wéi xiào
所以古人云：“颦有为颦，笑有为笑。
pín xiào zhī jiān zuì yi jǐn shèn
颦笑之间，最宜谨慎。
zhè huí shū dān shuō yí gè guān rén zhǐ yīn jiǔ hòu yī shí xì xiào zhī yán suì zhì shā shēn pò jiā xiàn le jǐ tiáo xìng mìng
”这回书，单说一个官人，只因酒后一时戏笑之言，遂至杀身破家，陷了几条性命。
qiě xiān yǐn xià yī ge gù shì lái quán zuò gè dé shèng tóu huí
且先引下一个故事来，权做个德胜头回。
què shuō gù sòng cháo zhōng yǒu yí gè shào nián jǔ zǐ xìng wèi míng péng jǔ zì chōng xiāo nián fāng yī shí bā suì
却说故宋朝中，有一个少年举子，姓魏名鹏举，字冲霄，年方一十八岁。
qǔ dé yī gè rú huā sì yù de hún jiā wèi jí yī yuè zhǐ yīn chūn bǎng dòng xuǎn chǎng kāi wèi shēng bié le qī zǐ shōu shí xíng náng shàng jīng qǔ yìng
娶得一个如花似玉的浑家，未及一月，只因春榜动，选场开，魏生别了妻子，收拾行囊，上京取应。
lín bié shí hún jiā fēn fù zhàng fū de guān bù dé guān zǎo zǎo huí lái xiū pāo shǎn le ēn ài fū qī
临别时，浑家分付丈夫：“得官不得官，早早回来，休抛闪了恩爱夫妻。
wèi shēng dá dào gōng míng èr zì shì ǎn běn lǐng qián chéng bù suǒ xián qīng yōu lǜ
”魏生答道：“功名二字，是俺本领前程，不索贤卿忧虑。
bié hòu dēng chéng dào jīng guǒ rán yī jǔ chéng míng chú shòu yī jiǎ dì èr míng bǎng yǎn jí dì
”别后登程到京，果然一举成名，除授一甲第二名榜眼及第。
zài jīng shèn shì huá yàn dòng rén shào bù dé xiū le yī fēng jiā shū chāi rén jiē qǔ jiā juàn rù jīng
在京甚是华艳动人，少不得修了一封家书，差人接取家眷入京。
shū shàng xiān xù le hán wēn jí de guān de shì hòu què xiě xià yī xíng dào shì wǒ zài jīng zhōng zǎo wǎn wú rén zhào guǎn yǐ tǎo le yí gè xiǎo lǎo pó zhuān hou fū rén dào jīng tóng xiǎng róng huá
书上先叙了寒温及得官的事，后却写下一行，道是：“我在京中早晚无人照管，已讨了一个小老婆，专候夫人到京，同享荣华。
jiā rén shōu le shū chéng yī jìng dào jiā jiàn le fū rén chēng shuō hè xǐ
”家人收了书程，一径到家，见了夫人，称说贺喜。
yīn qǔ jiā shū chéng shàng
因取家书呈上。
fū rén chāi kāi kàn le jiàn shì rú cǐ rú cǐ zhè bān zhè bān biàn duì jiā rén dào guān rén zhí nèn fù ēn
夫人拆开看了，见是如此如此，这般这般，便对家人道：“官人直恁负恩。
fǔ néng de guān biàn qǔ le èr fū rén
甫能得官，便娶了二夫人。
jiā rén biàn dào xiǎo rén zài jīng bìng méi jiàn yǒu cǐ shì
”家人便道：“小人在京，并没见有此事。
xiǎng shì guān rén xì xuè zhī yán
想是官人戏谑之言。
fū rén dào jīng biàn zhī duān dì xiū de yōu lǜ
夫人到京，便知端的，休得忧虑。
fū rén dào nèn dì shuō wǒ yě bà le
”夫人道：“恁地说，我也罢了。
què yīn rén zhōu wèi biàn yī miàn shōu shí qǐ shēn yī miàn xún mì biàn rén xiān jì fēng píng ān jiā shū dào jīng zhōng qù
”却因人舟未便，一面收拾起身，一面寻觅便人，先寄封平安家书到京中去。
nà jì shū rén dào le jīng zhōng xún wèn xīn kē wèi bǎng yǎn yù suǒ xià le jiā shū guǎn dài jiǔ fàn zì huí bù tí
那寄书人到了京中，寻问新科魏榜眼寓所，下了家书，管待酒饭自回，不题。
què shuō wèi shēng jiē shū chāi kāi lái kàn le bìng wú yī jù xián yán xián yǔ zhǐ shuō dào nǐ zài jīng zhōng qǔ le yí gè xiǎo lǎo pó wǒ zài jiā zhōng yě jià le yí gè xiǎo lǎo gōng zǎo wǎn tóng fù jīng shī yě
却说魏生接书拆开来看了，并无一句闲言闲语，只说道：“你在京中娶了一个小老婆，我在家中也嫁了一个小老公，早晚同赴京师也。
wèi shēng jiàn le yě zhī dào shì fū rén qǔ xiào de shuō huà quán bù zài yì wèi jí shōu hǎo wài miàn bào shuō yǒu gè tóng nián xiāng fǎng
”魏生见了，也只道是夫人取笑的说话，全不在意，未及收好，外面报说有个同年相访。
jīng dǐ yù zhōng bù bǐ zài jiā kuān zhuǎn nà rén yòu shì xiāng hòu de tóng nián yòu xiǎo de wèi shēng bìng wú jiā juàn zài nèi zhí zhì lǐ miàn zuò xia xù le xiē hán wēn
京邸寓中，不比在家宽转，那人又是相厚的同年，又晓得魏生并无家眷在内，直至里面坐下，叙了些寒温。
wèi shēng qǐ shēn qù jiě shǒu nà tóng nián ǒu fān zhuō shàng shū tiè kàn jiàn le zhè fēng jiā shū xiě de hǎo xiào gù yì lǎng sòng qǐ lái
魏生起身去解手，那同年偶翻桌上书帖，看见了这封家书，写得好笑，故意朗诵起来。
wèi shēng cuò shǒu bù jí tòng hóng le liǎn shuō dào zhè shì méi lǐ de huà
魏生措手不及，通红了脸，说道：“这是没理的话。
yīn shì xiǎo dì xì xuè le tā tā biàn qǔ xiào xiě lái de
因是小弟戏谑了他，他便取笑写来的。
nà tóng nián hē hē dà xiào dào zhè jié shì què shì qǔ xiào bù dé de
”那同年呵呵大笑道：“这节事却是取笑不得的。
bié le jiù qù
”别了就去。
nà rén yě shì yí gè shào nián
那人也是一个少年，
xǐ tán lè dào
喜谈乐道，
bǎ zhè fēng jiā shū yī jié
把这封家书一节，
qǐng kè jiān biàn chuán jīng jiá yě yǒu yī bān dù jì wèi shēng shào nián dēng gāo kē de
顷刻间遍传京郏也有一班妒忌魏生少年登高科的，
jiāng zhè zhuāng shì zhǐ dāng zuò fēng wén yán shì de yí gè xiǎo xiǎo xīn wén
将这桩事只当做风闻言事的一个小小新闻，
zòu shàng yī běn
奏上一本，
shuō zhè wèi shēng nián shǎo bù jiǎn
说这魏生年少不检，
bù yí jū qīng yào zhī zhí
不宜居清要之职，
jiàng chù wài rèn
降处外任。
wèi shēng ào hèn wú jí
魏生懊恨无及。
hòu lái bì jìng zuò guān cèng dèng bù qǐ bǎ jǐn piàn yě sì yī duàn měi qián chéng děng xián fàng guò qù le
后来毕竟做官蹭蹬不起，把锦片也似一段美前程，等闲放过去了。
zhè biàn shì yī jù xì yán sā màn le yí gè měi guān
这便是一句戏言，撒漫了一个美官。
jīn rì zài shuō yí gè guān rén yě zhǐ wèi jiǔ hòu yī shí xì yán duàn sòng le táng táng qī chǐ zhī qū lián lěi liǎng sān gè rén wǎng qū hài le xìng mìng
今日再说一个官人，也只为酒后一时戏言，断送了堂堂七尺之躯，连累两三个人，枉屈害了性命。
què shì wéi zhe shèn de
却是为着甚的？
yǒu shī wèi zhèng
有诗为证。
shì lù qí qū shí kě āi bàng rén xiào kǒu děng xián kāi
世路崎岖实可哀，傍人笑口等闲开。
bái yún běn shì wú xīn wù yòu bèi kuáng fēng yǐn chū lái
白云本是无心物，又被狂风引出来。
què shuō nán sòng shí jiàn dū lín ān fán huá fù guì bù jiǎn nà biàn jīng gù guó
却说南宋时，建都临安，繁华富贵，不减那汴京故国。
qù nà chéng zhōng jiàn qiáo zuǒ cè yǒu gè guān rén xìng liú míng guì zì jūn jiàn zǔ shàng yuán shì yǒu gēn jī de rén jiā dào de jūn jiàn shǒu zhōng què shì shí guāi yùn jiǎn
去那城中箭桥左侧，有个官人，姓刘名贵，字君荐，祖上原是有根基的人家，到得君荐手中，却是时乖运蹇。
xiān qián dú shū hòu lái kàn kàn bù jì què qù gǎi yè zuò shēng yì
先前读书，后来看看不济，却去改业做生意。
biàn shì bàn lù shàng chū jiā de yì bān mǎi mài xíng zhōng yī fà bú shì běn děng jì liǎng yòu bǎ běn qián xiāo shé qù le
便是半路上出家的一般，买卖行中，一发不是本等伎俩，又把本钱消折去了。
jiàn jiàn dà fáng gǎi huàn xiǎo fáng lìn de liǎng sān jiān fáng zi yǔ tóng hún jiā wáng shì nián shào qí méi
渐渐大房改换小房，赁得两三间房子，与同浑家王氏，年少齐眉。
hòu yīn méi yǒu zǐ sì qǔ xià yī ge xiǎo niáng zǐ xìng chén shì chén mài gāo de nǚ ér jiā zhōng dōu hū wèi èr jie
后因没有子嗣，娶下一个小娘子，姓陈，是陈卖糕的女儿，家中都呼为二姐。
zhè yě shì xiān qián bù shí fēn qióng báo de shí zuò xià de gòu dàng
这也是先前不十分穷薄的时，做下的勾当。
zhì qīn sān kǒu bìng wú xián zá rén zài jiā
至亲三口，并无闲杂人在家。
nà liú jūn jiàn jí shì wéi rén hé qì xiāng lǐ jiàn ài dōu chēng tā liú guān rén
那刘君荐，极是为人和气，乡里见爱，都称他刘官人。
nǐ shì yī shí yùn yǎn bù hǎo rú cǐ luò mò zài guò jǐ shí dìng xū yǒu gè hēng tōng de rì zi
“你是一时运眼不好，如此落莫，再过几时，定须有个亨通的日子。
shuō biàn shì zhè bān shuō nà de yǒu xiē xiē hǎo chù
”说便是这般说，那得有些些好处？
zhǐ shì zài jiā nà mèn wú kě nài hé
只是在家纳闷，无可奈何。
què shuō yī rì xián zuò jiā zhōng zhī jiàn zhàng rén jiā lǐ de lǎo wáng nián jìn qī xún zǒu lái duì liú guān rén shuō dào jiā jiān lǎo yuán wài shēng rì tè lìng lǎo hàn jiē qǔ guān rén niáng zǐ qù zǒu yī zāo
却说一日闲坐家中，只见丈人家里的老王——年近七旬——走来对刘官人说道：“家间老员外生日，特令老汉接取官人娘子，去走一遭。
liú guān rén biàn dào biàn shì wǒ rì zhú chóu mèn guò rì zi lián nà tài shān de shòu dàn yě dōu wàng le
”刘官人便道：“便是我日逐愁闷过日子，连那泰山的寿诞也都忘了。
biàn tóng hún jiā wáng shì shōu shí suí shēn yī fú dǎ dié gè bāo r jiāo yǔ lǎo wáng bèi le fēn fù èr jie kān shǒu jiā zhōng jīn rì wǎn le bù néng zhuǎn huí míng wǎn shùn suǒ lái jiā
”便同浑家王氏，收拾随身衣服，打叠个包儿，交与老王背了，分付二姐：“看守家中，今日晚了，不能转回，明晚顺索来家。
shuō le jiù qù
”说了就去。
lí chéng èr shí yú lǐ dào le zhàng rén wáng yuán wài jiā xù le hán wēn
离城二十余里，到了丈人王员外家，叙了寒温。
dāng rì zuò jiān kè zhòng zhàng rén nǚ xù bù hǎo shí fēn xù shù xǔ duō qióng xiāng
当日坐间客众，丈人女婿，不好十分叙述许多穷相。
dào de kè sàn liú zài kè fáng lǐ sù xiē
到得客散，留在客房里宿歇。
zhí zhì tiān míng zhàng rén què lái yǔ nǚ xù pān huà shuō dào jiě fū nǐ xū bú shì zhè bān suàn jì zuò chī shān kōng lì chī dì xiàn yān hóu shēn shì hǎi rì yuè kuài rú xùn
直至天明，丈人却来与女婿攀话，说道：“姐夫，你须不是这般算计，坐吃山空，立吃地陷，咽喉深似海，日月快如梭。
nǐ xū jì jiào yí gè cháng pián
你须计较一个常便。
wǒ nǚ ér jià le nǐ yī shēng yě zhǐ wàng fēng yī zú shí bù chéng zhǐ shì zhè děng jiù bà le
我女儿嫁了你，一生也指望丰衣足食，不成只是这等就罢了。
liú guān rén tàn le yī kǒu qì dào shì
”刘官人叹了一口气道：“是。
tài shān zài shàng dào bù dé gè shàng shān qín lǎo hǔ yì kāi kǒu gào rén nán
泰山在上，道不得个上山擒老虎易，开口告人难。
rú jīn de shí shì zài yǒu shuí shì tài shān zhè bān lián niàn wǒ de
如今的时势，再有谁似泰山这般怜念我的。
zhǐ suǒ shǒu kùn ruò qù qiú rén biàn shì láo ér wú gōng
只索守困，若去求人，便是劳而无功。
zhàng rén biàn dào zhè yě nán guài nǐ shuō
”丈人便道：“这也难怪你说。
lǎo hàn què shì kàn nǐ men bù guò jīn rì jī zhù nǐ xiē shǎo běn qián hú luàn qù kāi gè chái mǐ diàn zhuàn de xiē lì xī lái guò rì zi què bù hǎo me
老汉却是看你们不过，今日赍助你些少本钱，胡乱去开个柴米店，撰得些利息来过日子，却不好么？
liú guān rén dào gǎn méng tài shān ēn gù kě zhī shì hǎo
”刘官人道：“感蒙泰山恩顾，可知是好。
dāng xià chī le wǔ fàn zhàng rén qǔ chū shí wǔ guàn qián lái fù yǔ liú guān rén dào jiě fū qiě jiāng zhèi xiē qián qù shōu shí qǐ diàn miàn kāi zhāng yǒu rì wǒ biàn zài yìng fù nǐ shí guàn
当下吃了午饭，丈人取出十五贯钱来，付与刘官人道：“姐夫，且将这些钱去，收拾起店面，开张有日，我便再应付你十贯。
nǐ qī zǐ qiě liú zài cǐ guò jǐ rì dài yǒu le kāi diàn rì zi lǎo hàn qīn sòng nǚ r dào nǐ jiā jiù lái yǔ nǐ zuò hè yì xià rú hé
你妻子且留在此过几日，待有了开店日子，老汉亲送女儿到你家，就来与你作贺，意下如何？
liú guān rén xiè le yòu xiè tuó le qián yī jìng chū mén dào de chéng zhōng tiān sè què zǎo wǎn le què zhuàng zhe yí gè xiāng shí shùn lù zài tā jiā mén shǒu jīng guò
刘官人谢了又谢，驮了钱一径出门，到得城中，天色却早晚了，却撞着一个相识，顺路在他家门首经过。
nà rén yě yào zuò jīng jì de rén jiù yǔ tā shāng liáng yī huì kě zhī shì hǎo
那人也要做经纪的人，就与他商量一会，可知是好。
biàn qù qiāo nà rén mén shí lǐ miàn yǒu rén yìng nuò chū lái xiāng yī biàn wèn lǎo xiōng xià gù yǒu hé jiàn jiào
便去敲那人门时，里面有人应喏，出来相揖，便问：“老兄下顾，有何见教？
liú guān rén yī yī shuō zhī jiù lǐ
”刘官人一一说知就里。
nà rén biàn dào xiǎo dì xián zài jiā zhōng lǎo xiōng yòng de zháo shí biàn lái xiāng bāng
那人便道：“小弟闲在家中，老兄用得着时，便来相帮。
liú guān rén dào rú cǐ shén hǎo
”刘官人道：“如此甚好。
dāng xià shuō le xiē shēng yì de gòu dàng
”当下说了些生意的勾当。
nà rén biàn liú liú guān rén zài jiā xiàn chéng bēi pán chī le sān bēi liǎng zhǎn
那人便留刘官人在家，现成杯盘，吃了三杯两盏。
liú guān rén jiǔ liàng bù jì biàn jué yǒu xiē méng lóng qǐ lái chōu shēn zuò bié biàn dào jīn rì xiāng rǎo míng zǎo jiù fán lǎo xiōng guò hán jiā jì yì shēng lǐ
刘官人酒量不济，便觉有些朦胧起来，抽身作别，便道：“今日相扰，明早就烦老兄过寒家，计议生理。
nà rén yòu sòng liú guān rén zhì lù kǒu zuò bié huí jiā bù zài huà xià
”那人又送刘官人至路口，作别回家，不在话下。
ruò shì shuō huà de tóng nián shēng bìng jiān zhǎng lán yāo bào zhù bǎ bì tuō huí yě bú jiàn de shòu zhè bān zāi huǐ
若是说话的同年生，并肩长，拦腰抱住，把臂拖回，也不见得受这般灾悔。
què jiào liú guān rén sǐ dé bù rú wǔ dài shǐ li cún xiào hàn shū zhōng péng yuè
却教刘官人死得不如《五代史》李存孝，《汉书》中彭越。
què shuō liú guān rén tuó le qián yí bù yí bù ái dào jiā zhōng
却说刘官人驮了钱，一步一步挨到家中。
qiāo mén yǐ shì diǎn dēng shí fēn xiǎo niáng zǐ èr jie dú zì zài jiā méi yī xiē shì zuò shǒu dé tiān hēi bì le mén zài dēng xià dǎ kē shuì
敲门已是点灯时分，小娘子二姐独自在家，没一些事做，守得天黑，闭了门，在灯下打瞌睡。
liú guān rén dǎ mén tā nà lǐ biàn tīng jiàn
刘官人打门，他那里便听见。
qiāo le bàn shǎng fāng cái zhī jué dā yìng yī shēng lái le qǐ shēn kāi le mén
敲了半晌，方才知觉，答应一声来了，起身开了门。
liú guān rén jìn qù dào le fáng zhōng èr jie tì liú guān rén jiē le qián fàng zài zhuó shàng biàn wèn guān rén hé chǔ nà yí zhè xiàng qián lái què shì shén yòng
刘官人进去，到了房中，二姐替刘官人接了钱，放在卓上，便问：“官人何处那移这项钱来，却是甚用？
nà liú guān rén yī lái yǒu le jǐ fēn jiǔ èr lái guài tā kāi de mén chí le qiě xì yán xià tā yī xià biàn dào shuō chū lái yòu kǒng nǐ jiàn guài
”那刘官人一来有了几分酒，二来怪他开得门迟了，且戏言吓他一吓，便道：“说出来，又恐你见怪；
bù shuō shí yòu xū tōng nǐ dé zhī
不说时，又须通你得知。
zhǐ shì wǒ yī shí wú nài méi jì kě shī zhǐ de bǎ nǐ diǎn yǔ yí gè kè rén yòu yīn shě bù dé nǐ zhǐ diǎn de shí wǔ guàn qián
只是我一时无奈，没计可施，只得把你典与一个客人，又因舍不得你，只典得十五贯钱。
ruò shì wǒ yǒu xiē hǎo chù jiā lì fù nǐ huí lái
若是我有些好处，加利赋你回来。
ruò shì zhào qián zhè bān bù shùn liū zhǐ suǒ bà le
若是照前这般不顺溜，只索罢了。
nà xiǎo niáng zǐ tīng le yù dài bù xìn yòu jiàn shí wǔ guàn qián duī zài miàn qián
那小娘子听了，欲待不信，又见十五贯钱堆在面前；
yù dài xìn lái tā píng bái yǔ wǒ méi bàn jù yán yǔ dà niáng zǐ yòu guò de hǎo zěn me biàn xià de zhè děng hěn xīn là shǒu
欲待信来，他平白与我没半句言语，大娘子又过得好，怎么便下得这等狠心辣手。
yí hú bù jué zhǐ de zài wèn dào suī rán rú cǐ yě xū tōng zhī wǒ diē niáng yī shēng
疑狐不决，只得再问道：“虽然如此，也须通知我爹娘一声。
liú guān rén dào ruò shì tōng zhī nǐ diē niáng cǐ shì duàn rán bù chéng
”刘官人道：“若是通知你爹娘，此事断然不成。
nǐ míng rì qiě dào le rén jiā wǒ màn màn yāng rén yǔ nǐ diē niáng shuō tōng tā yě xū guài wǒ bù dé
你明日且到了人家，我慢慢央人与你爹娘说通，他也须怪我不得。
xiǎo niáng zǐ yòu wèn guān rén jīn rì zài hé chǔ chī jiǔ lái
”小娘子又问：“官人今日在何处吃酒来？
liú guān rén dào biàn shì bǎ nǐ diǎn yú rén xiě le wén shū chī tā de jiǔ cái lái de
”刘官人道：“便是把你典与人，写了文书，吃他的酒，才来的。
xiǎo niáng zǐ yòu wèn dà jiě jie rú hé bù lái
小娘子又问：“大姐姐如何不来？
liú guān rén dào tā yīn bù rěn jiàn nǐ fēn lí dài de nǐ míng rì chū le mén cái lái zhè yě shì wǒ méi jì nài hé yī yán wéi dìng
”刘官人道：“他因不忍见你分离，待得你明日出了门才来，这也是我没计奈何，一言为定。
shuō ba àn dì rěn bu zhù xiào bù tuō yī shang shuì zài chuáng shàng bù jué shuì qù le
”说罢，暗地忍不住笑，不脱衣裳，睡在床上，不觉睡去了。
nà xiǎo niáng zǐ hǎo shēng bǎi tuō bù xià bù zhī tā mài wǒ yǔ shén sè yàng rén jiā
那小娘子好生摆脱不下：“不知他卖我与甚色样人家？
wǒ xū xiān qù diē niáng jiā lǐ shuō zhī
我须先去爹娘家里说知。
jiù shì tā míng rì yǒu rén lái yào wǒ xún dào wǒ jiā yě xū yǒu gè xià luò
就是他明日有人来要我，寻到我家，也须有个下落。
chén yín le yī huì què bǎ zhè shí wǔ guàn qián yī duǒ r duī zài liú guān rén jiǎo hòu biān chèn tā jiǔ zuì qīng qīng de shōu shí le suí shēn yī fú kuǎn kuǎn de kāi le mén chū qù yè shàng le mén
”沉吟了一会，却把这十五贯钱，一垛儿堆在刘官人脚后边，趁他酒醉，轻轻的收拾了随身衣服，款款的开了门出去，拽上了门。
què qù zuǒ biān yí gè xiāng shú de lín shè jiào zuò zhū sān lǎo ér jiā lǐ yǔ zhū sān mā sù le yī yè shuō dào zhàng fū jīn rì wú duān mài wǒ wǒ xū xiān qù yǔ diē niáng shuō zhī
却去左边一个相熟的邻舍，叫做朱三老儿家里，与朱三妈宿了一夜，说道：“丈夫今日无端卖我，我须先去与爹娘说知。
fán nǐ míng rì duì tā shuō yī shēng jì yǒu le zhǔ gù kě tóng wǒ zhàng fu dào diē niáng jiā zhōng lái tǎo gè fēn xiǎo yě xū yǒu gè xià luò
烦你明日对他说一声，既有了主顾，可同我丈夫到爹娘家中来讨个分晓，也须有个下落。
nà lín shè dào xiǎo niáng zǐ shuō de yǒu lǐ nǐ zhǐ gù zì qù wǒ biàn yǔ liú guān rén shuō zhī jiù lǐ
”那邻舍道：“小娘子说得有理，你只顾自去，我便与刘官人说知就理。
guò le yī xiāo xiǎo niáng zǐ zuò bié qù liǎo bù tí
”过了一宵，小娘子作别去了不题。
zhèng shì áo yú tuō què jīn gōu qù bǎi wěi yáo tóu zài bù huí
正是：鳌鱼脱却金钩去，摆尾摇头再不回。
fàng xià yī tóu
放下一头。
què shuō zhè lǐ liú guān rén yī jiào zhí zhì sān gēng fāng xǐng jiàn zhuó shàng dēng yóu wèi miè xiǎo niáng zǐ bù zài shēn biān
却说这里刘官人一觉，直至三更方醒，见卓上灯犹未灭，小娘子不在身边。
zhī dào tā hái zài chú xià shōu shí jiā huǒ biàn huàn èr jie tǎo chá chī
只道他还在厨下收拾家火，便唤二姐讨茶吃。
jiào le yī huí méi rén dā yìng què dài zhēng zhá qǐ lái jiǔ shàng wèi xǐng bù jué yòu shuì le qù
叫了一回，没人答应，却待挣扎起来，酒尚未醒，不觉又睡了去。
bù xiǎng què yǒu yí gè zuò bú shì de rì jiān dǔ shū le qián méi chù chū huō yè jiān chū lái tāo mō xiē dōng xī què hǎo dào liú guān rén mén shǒu
不想却有一个做不是的，日间赌输了钱，没处出豁，夜间出来掏摸些东西，却好到刘官人门首。
yīn shì xiǎo niáng zǐ chū qù le mén ér yè shàng bù guān
因是小娘子出去了，门儿拽上不关。
nà zéi lüè tuī yī tuī huō de kāi le niē shǒu niē jiǎo zhí dào fáng zhōng bìng wú yī rén zhī jué
那贼略推一推，豁地开了，捏手捏脚，直到房中，并无一人知觉。
dào de chuáng qián dēng huǒ shàng míng
到得床前，灯火尚明。
zhōu wéi kàn shí bìng wú yī wù kě qǔ mō dào chuáng shàng jiàn yī rén cháo zhe lǐ chuáng shuì qù jiǎo hòu què yǒu yī duī qīng qián biàn qù qǔ le jǐ guàn
周围看时，并无一物可龋摸到床上，见一人朝着里床睡去，脚后却有一堆青钱，便去取了几贯。
bù xiǎng jīng jué le liú guān rén qǐ lái hè dào nǐ xū bù jìn dào lǐ
不想惊觉了刘官人，起来喝道：“你须不近道理。
wǒ cóng zhàng rén jiā jiè bàn de jǐ guàn qián lái yǎng shēn huó mìng bù zhēng nǐ tōu le wǒ de qù què shì zěn de jì jié
我从丈人家借办得几贯钱来养身活命，不争你偷了我的去，却是怎的计结。
nà rén yě bù huí huà zhào miàn yī quán liú guān rén cè shēn duǒ guò biàn qǐ shēn yǔ zhè rén xiāng chí
”那人也不回话，照面一拳，刘官人侧身躲过，便起身与这人相持。
nà rén jiàn liú guān rén shǒu jiǎo huó dòng biàn bá bù chū fáng
那人见刘官人手脚活动，便拔步出房。
liú guān rén bù shě qiǎng chū mén lái yī jìng gǎn dào chú fáng lǐ qià dài shēng zhāng lín shè qǐ lái zhuō zéi
刘官人不舍，抢出门来，一径赶到厨房里，恰待声张邻舍，起来捉贼。
nà rén jí le zhèng hǎo méi chū huō què jiàn míng huǎng huǎng yī bǎ pǐ chái fǔ tóu zhèng zài shǒu biān yě shì rén jí jì shēng bèi tā chāo qǐ yī fǔ zhèng zhōng liú guān rén miàn mén pū dì dào le yòu fù yī fǔ zhuó dào yī biān
那人急了，正好没出豁，却见明晃晃一把劈柴斧头，正在手边：也是人极计生，被他绰起，一斧正中刘官人面门，扑地倒了，又复一斧，斫倒一边。
yǎn jiàn de liú guān rén bù huó le wū hū āi zāi fú wéi shàng xiǎng
眼见得刘官人不活了，呜呼哀哉，伏惟尚飨。
nà rén biàn dào yī bū zuò èr bù xiū què shì nǐ lái gǎn wǒ bú shì wǒ lái xún nǐ
那人便道：“一不做，二不休，却是你来赶我，不是我来寻你。
suǒ xìng fān shēn rù fáng qǔ le shí wǔ guàn qián
”索性翻身入房，取了十五贯钱。
chě tiáo dān bèi bāo guǒ de tíng dāng yè zā de shuǎng lì chū mén yè shàng le mén jiù zǒu bù tí
扯条单被，包裹得停当，拽扎得爽俐，出门，拽上了门就走，不题。
cì zǎo lín shè qǐ lái jiàn liú guān rén jiā mén yě bù kāi bìng wú rén shēng xī jiào dào liú guān rén shī xiǎo le
次早邻舍起来，见刘官人家门也不开，并无人声息，叫道：“刘官人，失晓了。
lǐ miàn méi rén dā yìng ái jiāng jìn qù zhī jiàn mén yě bù guān
”里面没人答应，挨将进去，只见门也不关。
zhí dào lǐ miàn jiàn liú guān rén pī sǐ zài dì
直到里面，见刘官人劈死在地。
tā jiā dà niáng zǐ liǎng rì jiā qián yǐ zì wǎng niáng jiā qù le xiǎo niáng zǐ rú hé bú jiàn
“他家大娘子，两日家前已自往娘家去了，小娘子如何不见？
miǎn bù dé shēng zhāng qǐ lái
”免不得声张起来。
què yǒu zuó yè xiǎo niáng zǐ jiè sù de lín jiā zhū sān lǎo ér shuō dào xiǎo niáng zǐ zuó yè huáng hūn shí dào wǒ jiā sù xiē
却有昨夜小娘子借宿的邻家朱三老儿说道：“小娘子昨夜黄昏时到我家宿歇，
shuō dào liú guān rén wú duān mài le tā
说道：刘官人无端卖了他，
tā yī jìng xiān dào diē niáng jiā lǐ qù le
他一径先到爹娘家里去了，
jiào wǒ duì liú guān rén shuō
教我对刘官人说，
jì yǒu le zhǔ gù
既有了主顾，
kě tóng dào tā diē niáng jiā zhōng
可同到他爹娘家中，
yě tǎo de gè fēn xiǎo
也讨得个分晓。
jīn yī miàn zhe rén qù zhuī tā zhuàn lái biàn yǒu xià luò
今一面着人去追他转来，便有下落；
yī miàn zhe rén qù bào tā dà niáng zǐ dào lái zài zuò qū chǔ
一面着人去报他大娘子到来，再作区处。
zhòng rén dōu dào shuō de shì
”众人都道：“说得是。
xiān zhāo rén qù dào wáng lǎo yuán wài jiā bào le xiōng xìn
先着人去到王老员外家报了凶信。
lǎo yuán wài yǔ nǚ ér dà kū qǐ lái duì nà rén dào zuó rì hǎo duān duān chū mén lǎo hàn zèng tā shí wǔ guàn qián jiào tā jiāng lái zuò běn rú hé biàn nèn de bèi rén shā le
老员外与女儿大哭起来，对那人道：“昨日好端端出门，老汉赠他十五贯钱，教他将来作本，如何便恁的被人杀了？
nà qù de rén dào hǎo jiào lǎo yuán wài dà niáng zǐ dé zhī zuó rì liú guān rén guī shí yǐ zì hūn hēi chī de bàn hān wǒ men dōu bù xiǎo de tā yǒu qián méi qián guī chí guī zǎo
那去的人道：“好教老员外大娘子得知，昨日刘官人归时，已自昏黑，吃得半酣，我们都不晓得他有钱没钱，归迟归早。
zhǐ shì jīn zǎo liú guān rén jiā mén ér bàn kāi zhòng rén tuī jiāng jìn qù zhī jiàn liú guān rén shā sǐ zài dì shí wǔ guàn qián yī wén yě bú jiàn xiǎo niáng zǐ yě bú jiàn zōng jì
只是今早刘官人家，门儿半开，众人推将进去，只见刘官人杀死在地，十五贯钱一文也不见，小娘子也不见踪迹。
shēng zhāng qǐ lái què yǒu zuǒ lín zhū sān lǎo ér chū lái shuō dào tā jiā xiǎo niáng zǐ zuó yè huáng hūn shí fēn jiè sù tā jiā
声张起来，却有左邻朱三老儿出来，说道他家小娘子昨夜黄昏时分，借宿他家。
xiǎo niáng zǐ shuō dào liú guān rén wú duān bǎ tā diǎn yú rén le
小娘子说道：‘刘官人无端把他典与人了。
xiǎo niáng zǐ yào duì diē niáng shuō yī shēng zhù le yī xiāo jīn rì jìng zì qù le
’小娘子要对爹娘说一声，住了一宵，今日径自去了。
rú jīn zhòng rén jì yì yī miàn lái bào dà niáng zǐ yǔ lǎo yuán wài yī miàn zhe rén qù zhuī xiǎo niáng zǐ
如今众人计议，一面来报大娘子与老员外，一面着人去追小娘子。
ruò shì bàn lù lǐ zhuī bù zháo de shí jié zhí dào tā diē niáng jiā zhōng hǎo dǎi zhuī tā zhuàn lái wèn gè míng bái
若是半路里追不着的时节，直到他爹娘家中，好歹追他转来，问个明白。
lǎo yuán wài yǔ dà niáng zǐ xū suǒ qù zǒu yī zāo yǔ liú guān rén zhí mìng
老员外与大娘子，须索去走一遭，与刘官人执命。
lǎo yuán wài yǔ dà niáng zǐ jí jí shōu shí qǐ shēn guǎn dài lái rén jiǔ fàn sān bù zuò yī bù gǎn rù chéng zhōng bù tí
老员外与大娘子急急收拾起身，管待来人酒饭，三步做一步，赶入城中，不题。
què shuō nà xiǎo niáng zǐ qīng zǎo chū le lín shè rén jiā āi shàng lù qù xíng bù shàng yī èr lǐ zǎo shì jiǎo téng zǒu bù dòng zuò zài lù páng
却说那小娘子清早出了邻舍人家，挨上路去，行不上一二里，早是脚疼走不动，坐在路旁。
què jiàn yí gè hòu shēng tóu dài wàn zì tóu jīn shēn chuān zhí fèng kuān shān bèi shàng tuó le yí gè dā bo lǐ miàn què shì tóng qián jiǎo xià sī xié jìng wà yì zhí zǒu shàng qián lái
却见一个后生，头带万字头巾，身穿直缝宽衫，背上驮了一个搭膊，里面却是铜钱，脚下丝鞋净袜，一直走上前来。
dào le xiǎo niáng zǐ miàn qián kàn le yī kàn suī rán méi yǒu shí èr fēn yán sè què yě míng méi hào chǐ lián liǎn shēng chūn qiū bō sòng mèi hǎo shēng dòng rén
到了小娘子面前，看了一看，虽然没有十二分颜色，却也明眉皓齿，莲脸生春，秋波送媚，好生动人。
zhèng shì yě huā piān yàn mù cūn jiǔ zuì rén duō
正是：野花偏艳目，村酒醉人多。
nà hòu shēng fàng xià dā bo xiàng qián shēn shēn zuō yī xiǎo niáng zǐ dú xíng wú bàn què shì wǎng nà lǐ qù de
那后生放下搭膊，向前深深作揖：“小娘子独行无伴，却是往那里去的？
xiǎo niáng zǐ hái le wàn fú dào shì nú jiā yào wǎng diē niáng jiā qù yīn zǒu bù shàng quán xiē zài cǐ
”小娘子还了万福，道：“是奴家要往爹娘家去，因走不上，权歇在此。
yīn wèn gē ge shì hé chǔ lái
”因问：“哥哥是何处来？
jīn yào wǎng hé fāng qù
今要往何方去？
nà hòu shēng chā shǒu bù lí fāng cùn xiǎo rén shì cūn lǐ rén yīn wǎng chéng zhōng mài le sī zhàng tǎo de xiē qián yào wǎng zhě jiā táng nà biān qù de
”那后生叉手不离方寸：“小人是村里人，因往城中卖了丝帐，讨得些钱，要往褚家堂那边去的。
xiǎo niáng zǐ dào gào gē ge zé gè nú jiā diē niáng yě zài zhě jiā táng zuǒ cè ruò de gē ge dài qiè nú jiā tóng zǒu yī chéng kě zhī shì hǎo
”小娘子道：“告哥哥则个，奴家爹娘也在褚家堂左侧，若得哥哥带挈奴家，同走一程，可知是好。
nà hòu shēng dào yǒu hé bù kě
”那后生道：“有何不可。
jì rú cǐ shuō xiǎo rén qíng yuàn fú shì xiǎo niáng zǐ qián qù
既如此说，小人情愿伏侍小娘子前去。
liǎng gè sī gǎn zhe yí lù zhèng xíng xíng bú dào èr sān lǐ tián dì zhī jiàn hòu miàn liǎng gè rén jiǎo bù diǎn dì gǎn shàng qián lái
两个厮赶着，一路正行，行不到二三里田地，只见后面两个人脚不点地，赶上前来。
gǎn de hàn liú qì chuǎn yī jīn chǎng kāi lián jiào qián miàn xiǎo niáng màn zǒu wǒ què yǒu huà shuō zhī
赶得汗流气喘，衣襟敞开，连叫：“前面小娘慢走，我却有话说知。
xiǎo niáng zǐ yǔ nà hòu shēng kàn jiàn gǎn de qī qiao dōu lì zhù le jiǎo
”小娘子与那后生看见赶得蹊跷，都立住了脚。
hòu biān liǎng gè gǎn dào gēn qián jiàn le xiǎo niáng zǐ yǔ nà hòu shēng bù róng fēn shuō yī jiā chě le yí gè shuō dào nǐ men gàn de hǎo shì
后边两个赶到根前，见了小娘子与那后生，不容分说，一家扯了一个，说道：“你们干得好事。
què zǒu wǎng nà lǐ qù
却走往那里去？
xiǎo niáng zǐ chī le yī jīng jǔ yǎn kàn shí què shì liǎng jiā lín shè yí gè jiù shì xiǎo niáng zǐ zuó yè jiè sù de zhǔ rén
”小娘子吃了一惊，举眼看时，却是两家邻舍，一个就是小娘子昨夜借宿的主人。
xiǎo niáng zǐ biàn dào zuó yè yě xū gào guò gōng gōng dé zhī zhàng fū wú duān mài wǒ wǒ zì qù duì diē niáng shuō zhī
小娘子便道：“昨夜也须告过公公得知，丈夫无端卖我，我自去对爹娘说知；
jīn rì gǎn lái què yǒu hé shuō
今日赶来，却有何说？
zhū sān lǎo dào wǒ bù guǎn xián zhàng zhǐ shì nǐ jiā lǐ yǒu shā rén gōng shì nǐ xū huí qù duì lǐ
”朱三老道：“我不管闲帐，只是你家里有杀人公事，你须回去对理。
xiǎo niáng zǐ dào zhàng fū mài wǒ zuó rì qián yǐ tuó zài jiā zhōng yǒu shèn shā rén gōng shì
”小娘子道：“丈夫卖我，昨日钱已驮在家中，有甚杀人公事？
wǒ zhǐ shì bù qù
我只是不去。
zhū sān lǎo dào hǎo zì zài xìng ér
”朱三老道：“好自在性儿。
nǐ ruò zhēn gè bù qù jiào qǐ dì fāng yǒu shā rén zéi zài cǐ fán wèi yī zhuō bù rán xū yào lián lěi wǒ men
你若真个不去，叫起地方有杀人贼在此，烦为一捉，不然，须要连累我们。
nǐ zhè lǐ dì fāng yě bù dé qīng jìng
你这里地方也不得清净。
nà gè hòu shēng jiàn bú shì huà tóu biàn duì xiǎo niáng zǐ dào jì rú cǐ shuō xiǎo niáng zǐ zhǐ suǒ huí qù xiǎo rén zì jiā qù xiū
”那个后生见不是话头，便对小娘子道：“既如此说，小娘子只索回去，小人自家去休。
nà liǎng gè gǎn lái de lín shè qí jiào qǐ lái shuō dào ruò shì méi yǒu nǐ zài cǐ biàn bà jì rán nǐ yǔ xiǎo niáng zǐ tóng háng tóng zhǐ nǐ xū yě qù bù dé
”那两个赶来的邻舍，齐叫起来说道：“若是没有你在此便罢，既然你与小娘子同行同止，你须也去不得。
nà hòu shēng dào què yě gǔ guài wǒ zì bàn lù yù jiàn xiǎo niáng zǐ ǒu rán bàn tā xíng yī chéng lù r què yǒu shèn zào sī má xiàn yào lè kèn wǒ huí qù
”那后生道：“却也古怪，我自半路遇见小娘子，偶然伴他行一程路儿，却有甚皂丝麻线，要勒掯我回去？
zhū sān lǎo dào tā jiā xiàn yǒu shā rén gōng shì bù zhēng fàng nǐ qù le què dǎ méi duì tóu guān sī
”朱三老道：“他家现有杀人公事，不争放你去了，却打没对头官司。
dāng xià bù róng xiǎo niáng zǐ hé nà hòu shēng zuò zhǔ
”当下不容小娘子和那后生做主。
kàn de rén jiàn jiàn lì mǎn dōu dào hòu shēng nǐ qù bù dé
看的人渐渐立满，都道：“后生你去不得。
nǐ rì jiān bù zuò kuī xīn shì bàn yè qiāo mén bù chī jīng biàn qù hé fáng
你日间不作亏心事，半夜敲门不吃惊，便去何妨。
nà gǎn lái de lín shè dào nǐ ruò bù qù biàn shì xīn xū wǒ men què hé nǐ bà xiū bù dé
”那赶来的邻舍道：“你若不去，便是心虚，我们却和你罢休不得。
sì gè rén zhǐ de sī wǎn zhe yí lù zhuàn lái
四个人只得厮挽着一路转来。
dào de liú guān rén mén shǒu hǎo yī chǎng rè nào
到得刘官人门首，好一场热闹。
xiǎo niáng zǐ rù qù kàn shí zhī jiàn liú guān rén fǔ pī dào zài dì sǐ le chuáng shàng shí wǔ shǎng qián fēn wén yě bú jiàn
小娘子入去看时，只见刘官人斧劈倒在地死了，床上十五赏钱分文也不见。
kāi le kǒu hé bù dé shēn le shé suō bù shàng qù
开了口合不得，伸了舌缩不上去。
nà hòu shēng yě huāng le biàn dào wǒ nèn de huì qì
那后生也慌了，便道：“我恁的晦气。
méi lái yóu hé nà xiǎo niáng zǐ tóng zǒu yī chéng què zuò le gàn lián rén
没来由和那小娘子同走一程，却做了干连人。
zhòng rén dōu hè hòng zhe
”众人都和哄着。
zhèng zài nà lǐ fēn huō bù kāi zhī jiàn wáng lǎo yuán wài hé nǚ ér yī bù yī diān zǒu huí jiā lái jiàn le nǚ xù shēn shī kū le yī chǎng biàn duì xiǎo niáng zǐ dào nǐ què rú hé shā le zhàng fū
正在那里分豁不开，只见王老员外和女儿一步一攧走回家来，见了女婿身尸，哭了一场，便对小娘子道：“你却如何杀了丈夫？
jié le shí wǔ guàn qián táo zǒu chū qù
劫了十五贯钱，逃走出去？
jīn rì tiān lǐ zhāo rán yǒu hé lǐ shuō
今日天理昭然，有何理说。
xiǎo niáng zǐ dào shí wǔ guàn qián wěi shì yǒu de
”小娘子道：“十五贯钱，委是有的。
zhǐ shì zhàng fū zuó wǎn huí lái shuō shì wú jì nài hé jiāng nú jiā diǎn yǔ tā rén diǎn de shí wǔ guàn shēn jià zài cǐ shuō guò jīn rì biàn yào nú jiā dào tā jiā qù
只是丈夫昨晚回来，说是无计奈何，将奴家典与他人，典得十五贯身价在此，说过今日便要奴家到他家去。
nú jiā yīn bù zhī tā diǎn yǔ shén sè yàng rén jiā xiān qù yǔ diē niáng shuō zhī gù cǐ chèn tā shuì le jiāng zhè shí wǔ guàn qián yī duǒ r duī zài tā jiǎo hòu biān yè shàng mén jiè zhū sān lǎo jiā zhù le yī xiāo jīn zǎo zì qù diē niáng jiā lǐ shuō zhī
奴家因不知他典与甚色样人家，先去与爹娘说知，故此趁他睡了，将这十五贯钱，一垛儿堆在他脚后边，拽上门，借朱三老家住了一宵，今早自去爹娘家里说知。
lín qù zhī shí yě zēng yāng zhū sān lǎo duì wǒ zhàng fu shuō jì rán yǒu le zhǔ gù biàn tóng dào wǒ diē niáng jiā lǐ lái jiāo gē què bù zhī yīn shén shā sǐ zài cǐ
临去之时，也曾央朱三老对我丈夫说，既然有了主顾，便同到我爹娘家里来交割，却不知因甚杀死在此？
nà dà niáng zǐ dào kě yòu lái
”那大娘子道：“可又来。
wǒ de fù qīn zuó rì míng míng bǎ shí wǔ guàn qián yǔ tā tuó lái zuò běn yǎng shàn qī xiǎo tā qǐ yǒu hōng nǐ shuō shì diǎn lái shēn jià zhī lǐ
我的父亲昨日明明把十五贯钱与他驮来作本，养赡妻小，他岂有哄你说是典来身价之理？
zhè shì nǐ liǎng rì yīn dú zì zài jiā
这是你两日因独自在家，
gōu dā shàng le rén
勾搭上了人，
yòu jiàn jiā zhōng hǎo shēng bù jì
又见家中好生不济，
wú xīn shǒu nài
无心守耐，
yòu jiàn le shí wǔ guàn qián
又见了十五贯钱，
yī shí jiàn cái qǐ yì
一时见财起意，
shā sǐ zhàng fū
杀死丈夫，
jié le qián
劫了钱，
yòu shǐ jiàn shí
又使见识，
wǎng lín shè jiā jiè sù yī yè
往邻舍家借宿一夜，
què yǔ hàn zi tōng tóng jì jiào
却与汉子通同计较，
yī chù táo zǒu
一处逃走。
xiàn jīn nǐ gēn zhe yí gè nán zǐ tóng zǒu què yǒu hé lǐ shuō dǐ lài dé guò
现今你跟着一个男子同走，却有何理说，抵赖得过。
zhòng rén qí shēng dào dà niáng zǐ zhī yán shèn shì yǒu lǐ
众人齐声道：“大娘子之言，甚是有理。
yòu duì nà hòu shēng dào hòu shēng nǐ què rú hé yǔ xiǎo niáng zǐ móu shā qīn fū
”又对那后生道：“后生，你却如何与小娘子谋杀亲夫？
què àn àn yuē dìng zài pì jìng chù děng hòu yī tóng qù táo bèn tā fāng què shì rú hé jì jié
却暗暗约定在僻静处等候一同去，逃奔他方，却是如何计结。
nà rén dào xiǎo rén zì xìng cuī míng níng yǔ nà gè niáng zǐ wú bàn miàn zhī shi
”那人道：“小人自姓崔名宁，与那个娘子无半面之识。
xiǎo rén zuó wǎn rù chéng mài de jǐ guàn sī qián zài zhè lǐ yīn lù shàng yù jiàn xiǎo niáng zǐ xiǎo rén ǒu rán wèn qǐ wǎng nà lǐ qù de què dú zì yí gè xíng zǒu
小人昨晚入城，卖得几贯丝钱在这里，因路上遇见小娘子，小人偶然问起往那里去的，却独自一个行走。
xiǎo niáng zǐ shuō qǐ shì yǔ xiǎo rén tóng lù yǐ cǐ zuò bàn tóng háng què bù zhī qián hòu yīn yī
小娘子说起是与小人同路，以此作伴同行，却不知前后因依。
zhòng rén nà lǐ kěn tīng tā fēn shuō sōu suǒ tā dā bo zhōng qià hǎo shì shí wǔ guàn qián yī wén yě bù duō yī wén yě bù shǎo
”众人那里肯听他分说，搜索他搭膊中，恰好是十五贯钱，一文也不多，一文也不少。
zhòng rén qí fā qǐ hǎn lái dào shì tiān wǎng huī huī shū ér bù lòu
众人齐发起喊来道：“是天网恢恢，疏而不漏。
nǐ què yǔ xiǎo niáng zǐ shā le rén guǎi le qián cái dào le fù nǚ tóng wǎng tā xiāng què lián lěi wǒ dì fāng lín lǐ dǎ méi tóu guān sī
你却与小娘子杀了人，拐了钱财，盗了妇女，同往他乡，却连累我地方邻里打没头官司。
dāng xià dà niáng zǐ jié niǔ le xiǎo niáng zǐ wáng lǎo yuán wài jié niǔ le cuī níng sì lín shě dōu shì zhèng jiàn yí hòng dōu rù lín ān fǔ zhōng lái
当下大娘子结扭了小娘子，王老员外结扭了崔宁，四邻舍都是证见，一哄都入临安府中来。
nà fǔ yǐn tīng de yǒu shā rén gōng shì jí biàn shēng tīng biàn jiào yī gān rén fàn zhú yī cóng tóu shuō lái
那府尹听得有杀人公事，即便升厅，便叫一干人犯，逐一从头说来。
xiān shì wáng lǎo yuán wài shǎng qù gào shuō xiàng gōng zài shàng xiǎo rén shì běn fǔ cūn zhuāng rén shì nián jìn liù xún zhǐ shēng yī nǚ
先是王老员外上去，告说：“相公在上，小人是本府村庄人氏，年近六旬，只生一女。
xiān nián jià yǔ běn fǔ chéng zhōng liú guì wèi qī hòu yīn wú zi qǔ le chén shì wèi qiè hū wèi èr jie
先年嫁与本府城中刘贵为妻，后因无子，取了陈氏为妾，呼为二姐。
yī xiàng sān kǒu zài jiā guò huó bìng wú piàn yán
一向三口在家过活，并无片言。
zhǐ yīn qián rì shì lǎo hàn shēng rì chāi rén jiē qǔ nǚ ér nǚ xù dào jiā zhù le yī yè
只因前日是老汉生日，差人接取女儿女婿到家，住了一夜。
cì rì yīn jiàn nǚ xù jiā zhōng quán wú huó jì yǎng shàn bù qǐ bǎ shí wǔ guàn qián yǔ nǚ xù zuò běn kāi diàn yǎng shēn
次日，因见女婿家中全无活计，养赡不起，把十五贯钱与女婿作本，开店养身。
què yǒu èr jie zài jiā kān shǒu
却有二姐在家看守。
dào de zuó yè nǚ xù dào jiā shí fēn bù zhī yīn shén yuán gù jiāng nǚ xù fǔ pī sǐ le èr jie què yǔ yí gè hòu shēng míng huàn cuī níng yī tóng táo zǒu bèi rén zhuī zhuō dào lái
到得昨夜，女婿到家时分，不知因甚缘故，将女婿斧劈死了，二姐却与一个后生，名唤崔宁，一同逃走，被人追捉到来。
wàng xiàng gōng kě lián jiàn lǎo hàn de nǚ xù shēn sǐ bù míng jiān fū yín fù zāng zhèng xiàn zài fú qǐ xiàng gōng míng duàn
望相公可怜见老汉的女婿，身死不明，奸夫淫妇，赃证现在，伏乞相公明断。
fǔ yǐn tīng de rú cǐ rú cǐ biàn jiào chén shì shàng lái nǐ què rú hé tōng tóng jiān fū shā sǐ le qīn fū jié le qián yú rén yī tóng táo zǒu shì hé lǐ shuō
府尹听得如此如此，便叫陈氏上来：“你却如何通同奸夫杀死了亲夫，劫了钱，与人一同逃走，是何理说？
èr jie gào dào xiǎo fù rén jià yǔ liú guì suī shì zuò xiǎo lǎo pó què yě de tā kàn chéng de hǎo dà niáng zǐ yòu xián huì què rú hé kěn qǐ zhè piàn dǎi xīn
”二姐告道：“小妇人嫁与刘贵，虽是做小老婆，却也得他看承得好，大娘子又贤慧，却如何肯起这片歹心？
zhǐ shì zuó wǎn zhàng fū huí lái chī de bàn hān tuó le shí wǔ guàn qián jìn mén
只是昨晚丈夫回来，吃得半酣，驮了十五贯钱进门。
xiǎo fù rén wèn tā lái lì zhàng fū shuō dào wéi yīn yǎng shàn bù zhōu jiāng xiǎo fù rén diǎn yǔ tā rén diǎn de shí wǔ guàn shēn jià zài cǐ yòu bù tōng wǒ diē niáng dé zhī míng rì jiù yào xiǎo fù rén dào tā jiā qù
小妇人问他来历，丈夫说道，为因养赡不周，将小妇人典与他人，典得十五贯身价在此，又不通我爹娘得知，明日就要小妇人到他家去。
xiǎo fù rén huāng le lián yè chū mén zǒu dào lín shè jiā lǐ jiè sù yī xiāo
小妇人慌了，连夜出门，走到邻舍家里，借宿一宵。
jīn zǎo yī jìng xiān wǎng diē niáng jiā qù jiào tā duì zhàng fū shuō jì rán mài wǒ yǒu le zhǔ gù kě dào wǒ diē niáng jiā lǐ lái jiāo gē
今早一径先往爹娘家去，教他对丈夫说，既然卖我有了主顾，可到我爹娘家里来交割。
cái zǒu dé dào bàn lù què jiàn zuó yè jiè sù de lín jiā gǎn lái zhuō zhù xiǎo fù rén huí lái què bù zhī zhàng fū shā sǐ de gēn yóu
才走得到半路，却见昨夜借宿的邻家赶来，捉住小妇人回来，却不知丈夫杀死的根由。
nà fǔ yǐn hè dào hú shuō
”那府尹喝道：“胡说。
zhè shí wǔ guàn qián fēn míng shì tā zhàng rén yǔ nǚ xù de nǐ què shuō shì diǎn nǐ de shēn jià yǎn jiàn de méi bā bì de shuō huà le
这十五贯钱，分明是他丈人与女婿的，你却说是典你的身价，眼见得没巴臂的说话了。
kuàng qiě fù rén jiā rú hé hēi yè xíng zǒu
况且妇人家，如何黑夜行走？
dìng shì tuō shēn zhī jì
定是脱身之计。
zhè zhuāng shì xū bú shì nǐ yí gè fù rén jiā zuò de yí dìng yǒu jiān fu bāng nǐ móu cái hài mìng nǐ què cóng shí shuō lái
这桩事须不是你一个妇人家做的，一定有奸夫帮你谋财害命，你却从实说来。
nà xiǎo niáng zǐ zhèng dài fēn shuō zhī jiàn jǐ jiā lín shè yī qí guì shǎng qù gào dào xiàng gōng de yán yǔ wěi shì qīng tiān
那小娘子正待分说，只见几家邻舍一齐跪上去告道：“相公的言语，委是青天。
tā jiā xiǎo niáng zǐ zuó yè guǒ rán jiè sù zài zuǒ lín dì èr jiā de jīn zǎo tā zì qù le
他家小娘子，昨夜果然借宿在左邻第二家的，今早他自去了。
xiǎo de men jiàn tā zhàng fū shā sǐ yī miàn zhe rén qù gǎn gǎn dào bàn lù què jiàn xiǎo niáng zǐ hé nà yí gè hòu shēng tóng zǒu kǔ sǐ bù kěn huí lái
小的们见他丈夫杀死，一面着人去赶，赶到半路，却见小娘子和那一个后生同走，苦死不肯回来。
xiǎo de men miǎn qiǎng zhuō tā zhuàn lái què yòu yī miàn zhe rén qù jiē tā dà niáng zǐ yǔ tā zhàng rén dào shí shuō zuó rì yǒu shí wǔ guàn qián fù yǔ nǚ xù zuò shēng lǐ de
小的们勉强捉他转来，却又一面着人去接他大娘子与他丈人，到时，说昨日有十五贯钱，付与女婿做生理的。
jīn zhě nǚ xù yǐ sǐ zhè qián bù zhī cóng hé ér qù
今者女婿已死，这钱不知从何而去。
zài sān wèn nà gè niáng zǐ shí shuō dào tā chū mén shí jiāng zhè qián yī duī r duī zài chuáng shàng
再三问那个娘子时，说道：他出门时，将这钱一堆儿堆在床上。
què qù sōu nà hòu shēng shēn biān shí wǔ guàn qián fēn wén bù shǎo
却去搜那后生身边，十五贯钱，分文不少。
què bú shì xiǎo niáng zǐ yǔ nà hòu shēng tōng tóng zuò jiān
却不是小娘子与那后生通同作奸？
zāng zhèng fēn míng què rú hé lài de guò
赃证分明，却如何赖得过？
fǔ yǐn tīng tā men yán yán yǒu lǐ biàn huàn nà hòu shēng shàng lái dào dì niǎn zhī xià zěn róng nǐ zhè děng hú xíng
府尹听他们言言有理，便唤那后生上来道：“帝辇之下，怎容你这等胡行？
nǐ què rú hé móu le tā xiǎo lǎo pó jié le shí wǔ guàn qián shā sǐ le qīn fū jīn rì tóng wǎng hé chǔ
你却如何谋了他小老婆，劫了十五贯钱，杀死了亲夫，今日同往何处？
cóng shí zhāo lái
从实招来。
nà hòu shēng dào xiǎo rén xìng cuī míng níng shì xiāng cūn rén shì
”那后生道：“小人姓崔名宁，是乡村人氏。
zuó rì wǎng chéng zhōng mài le sī mài de zhè shí wǔ guàn qián
昨日往城中卖了丝，卖得这十五贯钱。
jīn zǎo ǒu rán lù shàng zhuàng zhe zhè xiǎo niáng zǐ bìng bù zhī tā xìng shèn míng shuí nà lǐ xiǎo de tā jiā shā rén gōng shì
今早偶然路上撞着这小娘子，并不知他姓甚名谁，那里晓得他家杀人公事？
fǔ yǐn dà nù hè dào hú shuō
”府尹大怒喝道：“胡说。
shì jiān bù xìn yǒu zhè děng qiǎo shì
世间不信有这等巧事。
tā jiā shī qù le shí wǔ guàn qián nǐ què mài de sī qià hǎo yě shì shí wǔ guàn qián zhè fēn míng shì zhī wú de shuō huà le
他家失去了十五贯钱，你却卖的丝恰好也是十五贯钱，这分明是支吾的说话了。
kuàng qiě tā qī mò ài tā mǎ mò qí nǐ jì yǔ nà fù rén méi shén shǒu wěi què rú hé yǔ tā tóng háng gòng sù
况且他妻莫爱，他马莫骑，你既与那妇人没甚首尾，却如何与他同行共宿？
nǐ zhè děng wán pí lài gǔ bù dǎ rú hé kěn zhāo
你这等顽皮赖骨，不打如何肯招？
dāng xià zhòng rén jiāng nà cuī níng yǔ xiǎo niáng zǐ sǐ qù huó lái kǎo dǎ yī dùn
当下众人将那崔宁与小娘子，死去活来，拷打一顿。
nà biān wáng lǎo yuán wài yǔ nǚ ér bìng yī gān lín yòu rén děng kǒu kǒu shēng shēng yǎo tā èr rén
那边王老员外与女儿并一干邻佑人等，口口声声咬他二人。
fǔ yǐn yě bā bù dé liǎo jié zhè duàn gōng àn
府尹也巴不得了结这段公案。
kǎo xùn yī huí kě lián cuī níng hé xiǎo niáng zǐ shòu xíng bù guò zhǐ de qū zhāo le shuō shì yī shí jiàn cái qǐ yì shā sǐ qīn fū jié le shí wǔ guàn qián tóng jiān fū táo zǒu shì shí
拷讯一回，可怜崔宁和小娘子，受刑不过，只得屈招了，说是一时见财起意，杀死亲夫，劫了十五贯钱，同奸夫逃走是实。
zuǒ lín yòu shè dōu zhǐ huà le shí zì jiāng liǎng rén dà jiā jiā le sòng rù sǐ qiú láo lǐ
左邻右舍都指画了“十”字，将两人大枷枷了，送入死囚牢里。
jiāng zhè shí wǔ guàn qián gěi hái yuán zhǔ yě zhǐ hǎo fèng yǔ yá mén zhōng rén zuò shǐ yòng yě hái bù gōu li
将这十五贯钱，给还原主，也只好奉与衙门中人做使用，也还不勾哩。
fǔ yǐn dié chéng wén àn zòu guò cháo tíng bù fù shēn xiáng dǎo xià shèng zhǐ shuō cuī níng bù hé jiān piàn rén qī móu cái hài mìng yī lǜ chǔ zhǎn
府尹叠成文案，奏过朝廷，部覆申详，倒下圣旨，说：“崔宁不合奸骗人妻，谋财害命，依律处斩。
chén shì bù hé tōng tóng jiān fū shā sǐ qīn fū dà nì bù dào líng chí shì zhòng
陈氏不合通同奸夫，杀死亲夫，大逆不道，凌迟示众。
dāng xià dú le zhāo zhuàng dà láo nèi qǔ chū èr rén lái dāng tīng pàn yí gè zhǎn zì yí gè guǎ zì yā fù shì cáo xíng xíng shì zhòng
”当下读了招状，大牢内取出二人来，当厅判一个斩字，一个剐字，押赴市曹，行刑示众。
liǎng rén hún shēn shì kǒu yě nán fēn shuō
两人浑身是口，也难分说。
zhèng shì yǎ zǐ mán cháng huáng niè wèi nán jiāng kǔ kǒu duì rén yán
正是：哑子谩尝黄蘖味，难将苦口对人言。
kàn guān tīng shuō zhè duàn gōng shì guǒ rán shì xiǎo niáng zǐ yǔ nà cuī níng móu cái hài mìng de shí jié tā liǎng rén xū lián yè táo zǒu tā fāng zěn de yòu qù lín shè rén jiā jiè sù yī xiāo
看官听说：这段公事，果然是小娘子与那崔宁谋财害命的时节，他两人须连夜逃走他方，怎的又去邻舍人家借宿一宵？
míng zǎo yòu zǒu dào diē niáng jiā qù què bèi rén zhuō zhù le
明早又走到爹娘家去，却被人捉住了？
zhè duàn yuān wǎng zǐ xì kě yǐ tuī xiáng chū lái
这段冤枉，仔细可以推详出来。
shuí xiǎng wèn guān hú tú zhǐ tú liǎo shì bù xiǎng chuí chǔ zhī xià hé qiú bù dé
谁想问官糊涂，只图了事，不想捶楚之下，何求不得。
míng míng zhī zhōng jī le yīn dé yuǎn zài ér sūn jìn zài shēn
冥冥之中，积了阴德，远在儿孙近在身。
tā liǎng gè yuān hún yě xū fàng nǐ bù guò
他两个冤魂，也须放你不过。
suǒ yǐ zuò guān de qiē bù kě shuài yì duàn yù rèn qíng yòng xíng yě yāo qiú gè gōng píng míng yǔn
所以做官的切不可率意断狱，任情用刑，也要求个公平明允。
dào bù dé gè sǐ zhě bù kě fù shēng duàn zhě bù kě fù xù kě shèng tàn zāi
道不得个死者不可复生，断者不可复续，可胜叹哉。
xián huà xiū tí
闲话休题。
què shuō nà liú dà niáng zǐ dào de jiā zhōng shè gè líng wèi shǒu xiào guò rì
却说那刘大娘子到得家中，设个灵位，守孝过日。
fù qīn wáng lǎo yuán wài quàn tā zhuǎn shēn dà niáng zǐ shuō dào bú yào shuō qǐ sān nián zhī jiǔ yě xū dào xiǎo xiáng zhī hòu
父亲王老员外劝他转身，大娘子说道：“不要说起三年之久，也须到小祥之后。
fù qīn yīng yǔn zì qù
”父亲应允自去。
guāng yīn xùn sù dà niáng zǐ zài jiā bā bā jiē jiē jiāng jìn yī nián
光阴迅速，大娘子在家，巴巴结结，将近一年。
fù qīn jiàn tā shǒu bù guò biàn jiào jiā lǐ lǎo wáng qù jiē tā lái shuō jiào dà niáng zǐ shōu shí huí jiā yǔ liú guān rén zuò le zhōu nián zhuǎn le shēn qù ba
父亲见他守不过，便叫家里老王去接他来，说：“叫大娘子收拾回家，与刘官人做了周年，转了身去罢。
dà niáng zǐ méi jì nài hé xì sī fù yán yì shì yǒu lǐ shōu shí le bāo guǒ yǔ lǎo wáng bèi le yǔ lín shè jiā zuò bié zàn qù zài lái
”大娘子没计奈何，细思父言亦是有理，收拾了包裹，与老王背了，与邻舍家作别，暂去再来。
yí lù chū chéng zhèng zhí qiū tiān yī zhèn wū fēng měng yǔ zhǐ de luò lù wǎng yī suǒ lín zi qù duǒ bù xiǎng zǒu cuò le lù
一路出城，正值秋天，一阵乌风猛雨，只得落路，往一所林子去躲，不想走错了路。
zhèng shì zhū yáng rù tú zǎi zhī jiā yī jiǎo jiǎo lái xín sǐ lù
正是：猪羊入屠宰之家，一脚脚来寻死路。
zǒu rù lín zi lǐ lái zhǐ tīng tā lín zi bèi hòu dà hē yī shēng wǒ nǎi jìng shān dài wáng zài cǐ
走入林子里来，只听他林子背后，大喝一声：“我乃静山大王在此。
xíng rén zhù jiǎo xū bǎ mǎi lù qián yǔ wǒ
行人住脚，须把买路钱与我。
dà niáng zǐ hé nà lǎo wáng chī nà yī jīng bù xiǎo zhī jiàn tiào chū yī gè rén lái tóu dài gàn hóng āo miàn jīn shēn chuān yī lǐng jiù zhàn páo yāo jiān hóng juàn dā bo guǒ dù jiǎo xià dēng yī shuāng wū pí zào xuē shǒu zhí yī bǎ pō dāo
”大娘子和那老王吃那一惊不小，只见跳出一个人来：头带干红凹面巾，身穿一领旧战袍，腰间红绢搭膊裹肚，脚下蹬一双乌皮皂靴，手执一把朴刀。
wǔ dāo qián lái
舞刀前来。
nà lǎo wáng gāi sǐ biàn dào nǐ zhè jiǎn jìng de máo tuán
那老王该死，便道：“你这剪径的毛团。
wǒ xū shì rèn de nǐ zuò zhè lǎo xìng mìng zhe yǔ nǐ duì le ba
我须是认得你，做这老性命着，与你兑了罢。
yī tóu zhuàng qù bèi tā shǎn guò kōng
”一头撞去，被他闪过空。
lǎo rén jiā yòng lì měng le pū dì biàn dào
老人家用力猛了，扑地便倒。
nà rén dà nù dào zhè niú zǐ hǎo shēng wú lǐ
那人大怒道：“这牛子好生无礼。
lián shuò yī liǎng dāo xuè liú zài dì yǎn jiàn de lǎo wáng yǎng bù dà le
”连搠一两刀，血流在地，眼见得老王养不大了。
nà liú dà niáng zǐ jiàn tā xiōng měng liào dào tuō shēn bù dé xīn shēng yī jì jiào zuò tuō kōng jì pāi shǒu jiào dào shā de hǎo
那刘大娘子见他凶猛，料道脱身不得，心生一计，叫做脱空计，拍手叫道：“杀得好。
nà rén biàn zhù le shǒu zhēng yuán guài yǎn hè dào zhè shì nǐ shèn me rén
”那人便住了手，睁员怪眼，喝道：“这是你甚么人？
nà dà niáng zǐ xū xīn jiǎ qì de dá dào nú jiā bù xìng sàng le zhàng fū què bèi méi rén hǒng yòu jià le zhè gè lǎo ér zhǐ huì chī fàn
”那大娘子虚心假气的答道：“奴家不幸丧了丈夫，却被媒人哄诱，嫁了这个老儿，只会吃饭。
jīn rì què de dài wáng shā le yě tì nú jiā chú le yī hài
今日却得大王杀了，也替奴家除了一害。
nà rén jiàn dà niáng zǐ rú cǐ xiǎo xīn yòu shēng de yǒu jǐ fēn yán sè biàn wèn dào nǐ kěn gēn wǒ zuò gè yā zhài fū rén me
”那人见大娘子如此小心，又生得有几分颜色，便问道：“你肯跟我做个压寨夫人么？
dà niáng zǐ xún sī wú jì kě shī biàn dào qíng yuàn fú shì dài wáng
”大娘子寻思，无计可施，便道：“情愿伏侍大王。
nà rén huí chēn zuò xǐ shōu shí le dāo zhàng jiāng lǎo wáng shī shǒu cuān rù jiàn zhōng lǐng le liú dà niáng zǐ dào yī suǒ zhuāng yuàn qián lái shèn shì wěi qū
”那人回嗔作喜，收拾了刀杖，将老王尸首撺入涧中，领了刘大娘子到一所庄院前来，甚是委曲。
zhī jiàn dài wáng xiàng nà dì shàng shi xiē tǔ kuài pāo xiàng wū shǎng qù lǐ miàn biàn yǒu rén chū lái kāi mén
只见大王向那地上，拾些土块，抛向屋上去，里面便有人出来开门。
dào de cǎo táng zhī shàng fēn fù shā yáng bèi jiǔ yǔ liú dà niáng zǐ chéng qīn
到得草堂之上，分付杀羊备酒，与刘大娘子成亲。
liǎng kǒu er qiě shì shuō de zháo
两口儿且是说得着。
zhèng shì míng zhī bú shì bàn shì jí qiě xiāng suí
正是：明知不是伴，事急且相随。
bù xiǎng nà dài wáng zì dé le liú dà niáng zǐ zhī hòu bù shàng bàn nián lián qǐ le jǐ zhǔ dà cái jiā jiān yě fēng fù le
不想那大王自得了刘大娘子之后，不上半年，连起了几主大财，家间也丰富了。
dà niáng zǐ shèn shì yǒu shí jiàn zǎo wǎn yòng hǎo yán yǔ quàn tā zì gǔ dào wǎ guàn bù lí jǐng shàng pò jiāng jūn nán miǎn zhèn zhōng wáng
大娘子甚是有识见，早晚用好言语劝他：“自古道：‘瓦罐不离井上破，将军难免阵中亡。
nǐ wǒ liǎng rén xià bàn shì yě gōu chī yòng le zhǐ guǎn zuò zhè méi tiān lǐ de gòu dàng zhōng xū bú shì gè hǎo jié guǒ
’你我两人，下半世也勾吃用了，只管做这没天理的勾当，终须不是个好结果。
què bù dào shì liáng yuán suī hǎo bú shì jiǔ liàn zhī jiā bù ruò gǎi xíng cóng shàn zuò gè xiǎo xiǎo jīng jì yě de guò yǎng shēn huó mìng
却不道是梁园虽好，不是久恋之家，不若改行从善，做个小小经纪，也得过养身活命。
nà dài wáng zǎo wǎn bèi tā quàn zhuǎn guǒ rán huí xīn zhuǎn yì bǎ zhè mén dào lù piē le què qù chéng shì jiān lìn xià yī chù fáng wū kāi le yí gè zá huò diàn
”那大王早晚被他劝转，果然回心转意，把这门道路撇了，却去城市间赁下一处房屋，开了一个杂货店。
yù xián xiá de rì zi yě shí cháng qù sì yuàn zhōng niàn fó chí zhāi
遇闲暇的日子，也时常去寺院中，念佛持斋。
hū yī rì zài jiā xián zuò duì nà dà niáng zǐ dào wǒ suī shì gè jiǎn jìng de chū shēn què yě xiǎo de yuān gè yǒu tóu zhai gè yǒu zhǔ
忽一日在家闲坐，对那大娘子道：“我虽是个剪径的出身，却也晓得冤各有头，债各有主。
měi rì jiān zhǐ shì xià piàn rén dōng xī jiāng lái guò rì zi hòu lái de yǒu le nǐ yī xiàng mǎi mài shùn liū jīn yǐ gǎi xíng cóng shàn
每日间只是吓骗人东西，将来过日子，后来得有了你，一向买卖顺溜，今已改行从善。
xián lái zhuī sī jì wǎng zhǐ céng wǎng shā le liǎng gè rén yòu yuān xiàn le liǎng gè rén shí cháng guà niàn
闲来追思既往，止曾枉杀了两个人，又冤陷了两个人，时常挂念。
sī yù zuò xiē gōng guǒ chāo dù tā men yī xiàng wèi zēng duì nǐ shuō zhī
思欲做些功果，超度他们，一向未曾对你说知。
dà niáng zǐ biàn dào rú hé shì wǎng shā le liǎng gè rén
”大娘子便道：“如何是枉杀了两个人？
nà dài wáng dào yí gè shì nǐ de zhàng fū qián rì zài lín zi lǐ de shí jié tā lái zhuàng wǒ wǒ què shā le tā
”那大王道：“一个是你的丈夫，前日在林子里的时节，他来撞我，我却杀了他。
tā xū shì gè lǎo rén jiā yǔ wǒ wǎng rì wú chóu rú jīn yòu móu le tā lǎo pó tā sǐ yě shì bù kěn gān xīn de
他须是个老人家，与我往日无仇，如今又谋了他老婆，他死也是不肯甘心的。
dà niáng zǐ dào bù nèn dì shí wǒ què nà de yǔ nǐ sī shǒu
”大娘子道：“不恁地时，我却那得与你厮守？
zhè yě shì wǎng shì xiū tí le
这也是往事，休题了。
yòu wèn shā nà yí gè yòu shì shèn rén
”又问：“杀那一个，又是甚人？
nà dài wáng dào shuō qǐ lái zhè gè rén yī fà tiān lǐ shàng fàng bù guò qù qiě yòu dài lèi le liǎng gè rén wú gū cháng mìng
”那大王道：“说起来这个人，一发天理上放不过去，且又带累了两个人无辜偿命。
shì yī nián qián yě shì dǔ shū le shēn biān bìng wú yī wén yè jiān biàn qù tāo mō xiē dōng xī
是一年前，也是赌输了，身边并无一文，夜间便去掏摸些东西。
bù xiǎng dào yī jiā mén shǒu jiàn tā mén yě bù shuān
不想到一家门首，见他门也不闩。
tuī jìn qù shí lǐ miàn bìng wú yī rén
推进去时，里面并无一人。
mō dào mén lǐ zhī jiàn yī rén zuì dào zài chuáng jiǎo hòu què yǒu yī duī tóng qián biàn qù mō tā jǐ guàn
摸到门里，只见一人醉倒在床，脚后却有一堆铜钱，便去摸他几贯。
zhèng dài yào zǒu què jīng xǐng le
正待要走，却惊醒了。
nà rén qǐ lái shuō dào zhè shì wǒ zhàng rén jiā yǔ wǒ zuò běn qián de bù zhēng nǐ tōu qù le yī jiā rén kǒu dōu shì è sǐ
那人起来说道：‘这是我丈人家与我做本钱的，不争你偷去了，一家人口都是饿死。
qǐ shēn qiǎng chū fáng mén
’起身抢出房门。
zhèng dài shēng zhāng qǐ lái shì wǒ yī shí jiàn tā bú shì huà tóu què hǎo yī bǎ pǐ chái fǔ tóu zài wǒ jiǎo biān zhè jiào zuò rén jí jì shēng chāo qǐ fǔ lái hē yī shēng dào bú shì wǒ biàn shì nǐ
正待声张起来，是我一时见他不是话头，却好一把劈柴斧头在我脚边，这叫做人极计生，绰起斧来，喝一声道，‘不是我，便是你。
liǎng fǔ pī dào
’两斧劈倒。
què qù fáng zhōng jiāng shí wǔ guàn qián jìn shù qǔ le
却去房中将十五贯钱，尽数取了。
hòu lái dǎ tīng de tā què lián lěi le tā jiā xiǎo lǎo pó yǔ nà yí gè hòu shēng huàn zuò cuī níng shuō tā liǎng rén móu cái hài mìng shuāng shuāng shòu le guó jiā xíng fǎ
后来打听得他，却连累了他家小老婆，与那一个后生，唤做崔宁，说他两人谋财害命，双双受了国家刑法。
wǒ suī shì zuò le yī shì qiǎng rén zhǐ yǒu zhè liǎng zhuāng rén mìng shì tiān lǐ rén xīn dǎ bu guò qù de
我虽是做了一世强人，只有这两桩人命，是天理人心打不过去的。
zǎo wǎn hái yào chāo dù tā yě shì gāi de
早晚还要超度他，也是该的。
nà dà niáng zǐ tīng shuō àn àn de jiào kǔ yuán lái wǒ de zhàng fū yě chī zhè sī shā le yòu lián lěi wǒ jiā èr jie yǔ nà gè hòu shēng wú gū bèi lù
那大娘子听说，暗暗地叫苦：“原来我的丈夫也吃这厮杀了，又连累我家二姐与那个后生无辜被戮。
sī liang qǐ lái shì wǒ bù hé dāng chū zhí zhèng tā liǎng rén cháng mìng liào tā liǎng rén yīn sī zhōng yě xū fàng wǒ bù guò
思量起来，是我不合当初执证他两人偿命，料他两人阴司中，也须放我不过。
dāng xià quán qiě huān tiān xǐ dì bìng wú tā huà
当下权且欢天喜地，并无他话。
míng rì zhuō gè kōng biàn yī jìng dào lín ān fǔ qián jiào qǐ qū lái
明日捉个空，便一径到临安府前，叫起屈来。
nà shí huàn le yí gè xīn rèn fǔ yǐn cái de bàn yuè zhèng zhí shēng tīng zuǒ yòu zhuō jiāng nà jiào qū de fù rén jìn lái
那时换了一个新任府尹，才得半月，正直升厅，左右捉将那叫屈的妇人进来。
liú dà niáng zǐ dào yú jiē xià fàng shēng dà kū kū ba jiāng nà dài wáng qián hòu suǒ wéi zěn de shā le wǒ zhàng fu liú guì
刘大娘子到于阶下，放声大哭，哭罢，将那大王前后所为：“怎的杀了我丈夫刘贵。
wèn guān bù kěn tuī xiáng hán hu liǎo shì què jiāng èr jie yǔ nà cuī níng méng lóng cháng mìng
问官不肯推详，含糊了事，却将二姐与那崔宁，朦胧偿命。
hòu lái yòu zěn de shā le lǎo wáng jiān piàn le nú jiā
后来又怎的杀了老王，奸骗了奴家。
jīn rì tiān lǐ zhāo rán yī yī shì tā qīn kǒu zhāo chéng
今日天理昭然，一一是他亲口招承。
fú qǐ xiàng gōng gāo tái míng jìng zhāo xuě qián yuān
伏乞相公高抬明镜，昭雪前冤。
shuō ba yòu kū
”说罢又哭。
fǔ yǐn jiàn tā qíng cí kě mǐn jí zhe rén qù zhuō nà jìng shān dài wáng dào lái yòng xíng kǎo xùn yǔ dà niáng zǐ kǒu cí yī xiē bù chà
府尹见他情词可悯，即着人去捉那静山大王到来，用刑拷讯，与大娘子口词一些不差。
jí shí wèn chéng sǐ zuì zòu guò guān lǐ
即时问成死罪，奏过官里。
dài liù shí rì xiàn mǎn dǎo xià shèng zhǐ lái kān de jìng shān dài wáng móu cái hài mìng lián lěi wú gū zhǔn lǜ shā yī jiā fēi sǐ zuì sān rén zhě zhǎn jiā děng jué bù dài shí
待六十日限满，倒下圣旨来：“勘得静山大王谋财害命，连累无辜，准律：杀一家非死罪三人者，斩加等，决不待时。
yuán wèn guān duàn yù shī qíng xuē zhí wéi mín
原问官断狱失情，削职为民。
cuī níng yǔ chén shì wǎng sǐ kě lián yǒu sī fǎng qí jiā liàng xíng yōu xù
崔宁与陈氏枉死可怜，有司访其家，谅行优恤。
wáng shì jì xì qiáng tú wēi bī chéng qīn yòu néng shēn xuě fu yuān zhe jiāng zéi rén jiā chǎn yī bàn mò rù guān yī bàn gěi yǔ wáng shì yǎng shàn zhōng shēn
王氏既系强徒威逼成亲，又能伸雪夫冤，着将贼人家产，一半没入官，一半给与王氏养赡终身。
liú dà niáng zǐ dāng rì wǎng fǎ chǎng shàng kàn jué le jìng shān dài wáng yòu qǔ qí tóu qù jì xiàn wáng fu bìng xiǎo niáng zǐ jí cuī níng dà kū yī cháng jiāng zhè yī bàn jiā sī shě rù ní gū ān zhōng zì jǐ zhāo xī kàn jīng niàn fó zhuī jiàn wáng hún jǐn lǎo bǎi nián ér jué
”刘大娘子当日往法场上，看决了静山大王，又取其头去祭献亡夫，并小娘子及崔宁，大哭一常将这一半家私，舍入尼姑庵中，自己朝夕看经念佛，追荐亡魂，尽老百年而绝。
yǒu shī wèi zhèng shàn è wú fēn zǒng sàng qū zhǐ yīn xì yǔ niàng yāng wēi
有诗为证：善恶无分总丧躯，只因戏语酿殃危。
quàn jūn chū huà xū chéng shí kǒu shé cóng lái shì huò jī
劝君出话须诚实，口舌从来是祸基。