cài ruì hóng rěn rǔ bào chóu
蔡瑞虹忍辱报仇
jiǔ kě táo qíng shì xìng jiān néng jiě mèn xiāo chóu
酒可陶情适性，兼能解闷消愁。
sān bēi wǔ zhǎn lè yōu yōu tòng yǐn fān néng sǔn shòu
三杯五盏乐悠悠，痛饮翻能损寿。
jǐn hòu huà chéng xiōng xiǎn jīng míng biàn zuò hūn liú
谨厚化成凶险，精明变作昏流。
yǔ shū yí dí qǐ wú yóu
禹疏仪狄岂无由？
kuáng yào shǐ rén duō jiù
狂药使人多咎。
zhè shǒu cí míng wèi xī jiāng yuè shì quàn rén jié yǐn zhī yǔ
这首词名为《西江月》，是劝人节饮之语。
jīn rì shuō yī wèi guān yuán zhǐ yīn tān bēi shàng shòu le fēi cháng zhī huò
今日说一位官员，只因贪杯上，受了非常之祸。
huà shuō zhè xuān dé nián jiān nán zhí lì huái ān fǔ jiāng ān wèi yǒu gè zhǐ huī xìng cài míng wǔ jiā zī fù hòu bì pú pō duō
话说这宣德年间，南直隶淮安府江安卫，有个指挥姓蔡名武，家资富厚，婢仆颇多。
píng xī bié wú suǒ hǎo piān ài de shì bēi zhōng zhī wù ruò yī jiàn le jiǔ lián xìng mìng yě bù xiāng gù rén dōu jiào tā zuò cài jiǔ guǐ
平昔别无所好，偏爱的是杯中之物，若一见了酒，连性命也不相顾，人都叫他做“蔡酒鬼”。
yīn zhè jiàn shàng bà guān zài jiā
因这件上，罢官在家。
bù dàn cài zhǐ huī huì yǐn jiù shì fū rén tián shì què yě yì bān shàn zhuó èr rén yě bù xiàng gè fū qī dào xiàng liǎng gè jiǔ yǒu
不但蔡指挥会饮，就是夫人田氏，却也一般善酌，二人也不像个夫妻，到像两个酒友。
piān shēng qí guài cài zhǐ huī fū qī dōu huì yǐn jiǔ shēng de sān gè ér nǚ què yòu jiǔ dī bù wén
偏生奇怪，蔡指挥夫妻都会饮酒，生得三个儿女，却又酒滴不闻。
nà dà ér cài tāo cì yǔ chá lüè nián jì shàng xiào nǚ ér dào yǒu yī shí wǔ suì shēng shí yīn jiàn tiān shàng yǒu yī tiáo hóng ní wǔ sè càn làn zhèng huán zài tā jiā wū shàng cài wǔ yǐ wéi xiáng ruì suì qǔ míng jiào zuò ruì hóng
那大儿蔡韬，次予察略，年纪尚校女儿到有一十五岁，生时因见天上有一条虹霓，五色灿烂，正环在他家屋上，蔡武以为祥瑞，遂取名叫做瑞虹。
nà nǚ zǐ shēng de yǒu shí èr fēn yán sè shàn néng miáo lóng huà fèng cì xiù niān huā
那女子生得有十二分颜色，善能描龙画凤，刺绣拈花。
bù dú nǚ gōng líng lì qiě yǒu zhì shí cái néng jiā zhōng dà xiǎo shì tǐ dào shì tā zhǎng guǎn
不独女工伶俐，且有智识才能，家中大小事体，到是他掌管。
yīn jiàn fù mǔ rì xī chén miǎn shí cháng guī jiàn cài zhǐ huī nà lǐ kěn yī
因见父母日夕沉湎，时常规谏，蔡指挥那里肯依。
huà fēn liǎng tóu qiě shuō nà shí yǒu gè bīng bù shàng shū zhào guì dāng nián wèi dá shí zhù zài huái ān wèi jiàn bì jiā dào shén pín qín kǔ dú shū yè yè zhí dú dào jī míng fāng wò
话分两头，且说那时有个兵部尚书赵贵，当年未达时，住在淮安卫间壁，家道甚贫，勤苦读书，夜夜直读到鸡鸣方卧。
cài wǔ de fù qīn lǎo cài zhǐ huī ài tā kǔ xué shí cháng sòng chái sòng mǐ zī zhù zhào guì
蔡武的父亲老蔡指挥，爱他苦学，时常送柴送米，资助赵贵。
hòu lái lián kē jí dì zhí zuò dào bīng bù shàng shū
后来连科及第，直做到兵部尚书。
sī niàn lǎo cài zhǐ huī xī nián zhī qíng jiāng cài wǔ tè shēng le hú guǎng jīng xiāng děng chù yóu jī jiāng jūn shì yí gè shàng hǎo de měi quē tè dì chāi rén jiāng wén píng sòng yǔ chá wǔ
思念老蔡指挥昔年之情，将蔡武特升了湖广荆襄等处游击将军——是一个上好的美缺，特地差人将文凭送与察武。
cài wǔ xīn zhōng huān xǐ yǔ fū rén shāng yì dǎ diǎn zé rì fù rèn
蔡武心中欢喜，与夫人商议，打点择日赴任。
ruì hóng dào diē diē yī hái ér kàn qǐ lái cǐ guān mò qù zuò ba
瑞虹道：“爹爹，依孩儿看起来，此官莫去做罢！
cài wǔ dào què shì wèi hé
”蔡武道：“却是为何？
ruì hóng dào zuò guān de yī lái tú míng èr lái tú lì gù cǐ qiān xiāng wàn lǐ yuǎn qù
瑞虹道：“做官的一来图名，二来图利，故此千乡万里远去。
rú jīn diē diē zài jiā rì rì zhǐ shì chī jiǔ bìng bù guǎn yī háo bié shì
如今爹爹在家，日日只是吃酒，并不管一毫别事。
tǎng ruò dào rèn shàng yě shì rú cǐ nà gè bǎ yín zi sòng lái qǐ bù bái bái lǐ qián shé le pán chán xīn kǔ lù shàng hái yào dān jīng shòu pà
倘若到任上也是如此，那个把银子送来，岂不白白里干折了盘缠辛苦，路上还要担惊受怕？
jiù shì méi de yín zi chèn yě zhǐ suàn shì xiǎo shì hái yǒu bié yàng yào jǐn shì tǐ dān yú xì li
就是没得银子趁，也只算是小事，还有别样要紧事体，担于系哩！
cài wǔ dào chú le méi yín zi chèn bà le hái yǒu shèn me gān xì
”蔡武道：“除了没银子趁罢了，还有甚么干系？
ruì hóng dào diē diē nǐ yī xiàng zuò guān shí bù zhī jiàn guò duō shǎo le nán dào zhè yàng shì dào bù xiǎo de
”瑞虹道：“爹爹，你一向做官时，不知见过多少了，难道这样事到不晓得？
nà yóu jī guān r zài wǔ zhí lǐ biàn suàn zuò měi rèn zài wén guān shàng sī yòng bù guò shì gè shǒu lìng guān bù shí yá mén cì hou dōng yíng xi jiē dōu yào zǎo qǐ yàn mián
那游击官儿，在武职里便算做美任，在文官上司用，不过是个守令官，不时衙门伺候，东迎西接，都要早起晏眠。
wǒ xiǎng nǐ píng rì zài jiā dān guǎn chī jiǔ zì zài guàn le tǎng dào nà lǐ yī yuán rú cǐ qǐ bù shòu shàng sī zé fá
我想你平日在家单管吃酒，自在惯了，倘到那里，依原如此，岂不受上司责罚？
zhè yě hái bù suàn lì hài
这也还不算利害。
huò shì xìn dì dào zéi shēng fà chāi bō qù bǔ huò huò zhě bié chù dì fāng yǒu jǐng diào qiǎn qù chū zhēng
或是信地盗贼生发，差拨去捕获，或者别处地方有警，调遣去出征。
nà shí bú shì mǎ shàng dìng shì zhōu zhōng shēn pī jiǎ zhòu shǒu zhí gē máo zài shēng sǐ guān xì zhī jì tǎng ruò yì bān zhōng rì chī jiǔ qǐ bù bǎ xìng mìng sòng le
那时不是马上，定是舟中，身披甲胄，手执戈矛，在生死关系之际，倘若一般终日吃酒，岂不把性命送了？
bù rú zài jiā ān xián zì zài kuài huó guò le rì zi què qù tǎo zhè yàng fán nǎo chī
不如在家安闲自在，快活过了日子，却去讨这样烦恼吃！
cài wǔ dào cháng yán shuō de hǎo jiǔ zài xīn tóu shì zài dù lǐ
蔡武道：“常言说得好：‘酒在心头，事在肚里。
nán dào wǒ zhēn gè dān chī jiǔ bù guǎn zhèng shì bù chéng
’难道我真个单吃酒不管正事不成？
zhǐ wèi jiā zhōng yǒu nǐ zhǎng guǎn wǒ luò de kuài huó dào le rèn shàng nǐ tì wǒ bù dé shí zì rán zháo jí bù xiāo nǐ dān gé yè rǎo
只为家中有你掌管，我落得快活，到了任上，你替我不得时，自然着急，不消你担隔夜扰。
kuàng qiě zhè yàng měi quē bié rén yòng yín zi móu gàn shàng bù néng gōu rú jīn chéng zhào shàng shū yī piàn hǎo niàn tè dì chāi rén sòng shàng dà mén wǒ ruò bù qù zuò fǎn fú le zhè yī duàn lái yì
况且这样美缺，别人用银子谋干，尚不能勾，如今承赵尚书一片好念，特地差人送上大门，我若不去做，反拂了这一段来意。
wǒ zì yǒu zhǔ yì zài cǐ nǐ bú yào zǔ dāng
我自有主意在此，你不要阻当。
ruì hóng jiàn fù qīn lì yì yào qù biàn dào diē diē jì rán yào qù bǎ jiǔ lái jiè le hái ér fāng cái fàng xīn
”瑞虹见父亲立意要去，便道：“爹爹既然要去，把酒来戒了，孩儿方才放心。
cài wǔ dào nǐ xiǎo de wǒ shì jiǔ yǎng mìng de rú hé quán jiè de zhǐ shì shǎo chī jǐ bēi ba
”蔡武道：“你晓得我是酒养命的，如何全戒得，只是少吃几杯罢。
suì shuō xià jǐ jù kǒu hào
遂说下几句口号：
lǎo fū xìng yǔ mìng quán kào shuǐ biān jiǔ
老夫性与命，全靠水边酒。
nìng kě bù chī fàn qǐ kě bù yǐn jiǔ
宁可不吃饭，岂可不饮酒。
jīn tīng rǔ zhōng yán jié yǐn zhī jǐn shǒu
今听汝忠言，节饮知谨守。
měi cháng shí biàn yǐn jīn fān yī jiā jiǔ
每常十遍饮，今番一加九。
měi cháng yǐn shí shēng jīn fān zhǐ yī dòu
每常饮十升，今番只一斗。
měi cháng yī qì tūn jīn fān fēn liǎng kǒu
每常一气吞，今番分两口。
měi cháng chuáng shàng yǐn jīn fān dì xià zǒu
每常床上饮，今番地下走。
měi cháng dào sān gēng jīn fān èr gēng hòu
每常到三更，今番二更后。
zài yào cái jiǎn shí xìng mìng bù zhí gǒu
再要裁减时，性命不直狗。
qiě shuō cài wǔ cì rì jí jiào jiā rén cài yǒng zài huái guān xiě le yī zhī mín zuò chuán jiāng yī shì xì ruǎn dōu dǎ dié dài qu cū zhòng jiā huǒ fēng suǒ hǎo le liú yī fáng jiā rén kān shǒu qí yú tóng pú jǐn suí wǎng rèn suǒ
且说蔡武次日即教家人蔡勇，在淮关写了一只民座船，将衣饰细软，都打叠带去，粗重家火，封锁好了，留一房家人看守，其余童仆尽随往任所。
yòu mǎi le xǔ duō hǎo jiǔ dài lù shǎng qù chī
又买了许多好酒，带路上去吃。
zé le jí rì bèi zhū yáng jì hé zuò bié qīn qī qǐ shēn xià chuán
择了吉日，备猪羊祭河，作别亲戚，起身下船。
shāo gōng chě qǐ peng yóu yáng zhōu yí lù jìn fā
稍公扯起篷，由扬州一路进发。
nǐ dào shāo gōng shì hé děng yàng rén
你道稍公是何等样人？
nà shāo gōng jiào zuò chén xiǎo sì yě shì huái ān fǔ rén nián jì sān shí yǐ wài gù zhe yī bān shuǐ shǒu gòng yǒu qī rén huàn zuò bái mǎn li lài zǐ chén tiě bèng qín xiǎo yuán hé mán èr yú há bā lìng wāi zuǐ
那稍公叫做陈小四，也是淮安府人，年纪三十已外，雇着一班水手，共有七人，唤做白满、李癞子、沈铁甏、秦小元、何蛮二、余蛤蚆、凌歪嘴。
zhè bān rén dōu shì xiōng è zhī tú zhuān zài hé lù shàng móu jié kè shāng bù xiǎng jīn rì cài wǔ huì qì xià le tā de chuán zhī
这班人都是凶恶之徒，专在河路上谋劫客商，不想今日蔡武晦气，下了他的船只。
chén xiǎo sì qǐ chū jiàn fā xià xǔ duō xíng lǐ yǎn zhōng yǐ shì fàng chū huǒ lái jí zhì jiā xiǎo xià chuán yòu yī yǎn qiáo zhe ruì hóng měi yàn xīn zhōng yù jiā zhe hún àn àn suàn jì qiě yuǎn yī bù r xià shǒu shěng de zài jìn chù róng yì lù rén yǎn mù
陈小四起初见发下许多行李，眼中已是放出火来，及至家小下船，又一眼瞧着瑞虹美艳，心中愈加着魂，暗暗算计：“且远一步儿下手，省得在近处，容易露人眼目。
bù yī rì jiāng dào huáng zhōu nǎi dào cǐ qù zhèng hǎo xíng shì le qiě yǔ zhòng xiōng dì men shuō zhī
不一日，将到黄州，乃道：“此去正好行事了，且与众兄弟们说知。
zǒu dào shāo shàng duì zhòng shuǐ shǒu dào cāng zhōng yī zhù dà cái xiāng bù kě cuò guò chèn jīn wǎn qǔ le ba
”走到稍上，对众水手道：“舱中一注大财乡，不可错过，趁今晚取了罢。
zhòng rén xiào dào wǒ men yǒu xīn duō rì le yīn jiàn ā gē bù shuō qǐ zhī dào ràng tóng xiāng fēn shàng bú yào le
”众人笑道：“我们有心多日了，因见阿哥不说起，只道让同乡分上，不要了。
chén xiǎo sì dào yīn yí lù lái méi yǒu gè hǎo xià shǒu chù zào huà tā duō huó le jǐ rì
”陈小四道：“因一路来，没有个好下手处，造化他多活了几日！
zhòng rén dào tā shì gè wǔ guān chū shēn cóng rén yòu zhòng bù bǐ qí tā xū yào yòng xīn
”众人道：“他是个武官出身，从人又众，不比其他，须要用心。
chén xiǎo sì dào tā chū míng de cài jiǔ guǐ yǒu shén me yòng
”陈小四道：“他出名的蔡酒鬼，有什么用？
shǎo tíng děng tā chī jiǔ dào fèn jì fàng kāi shǒu kǎn tā niáng bà le zhǐ ráo le zhè xiǎo jiě wǒ yào liú tā zuò gè yā cāng niáng zǐ
少停，等他吃酒到分际，放开手砍他娘罢了，只饶了这小姐，我要留他做个押舱娘子。
shāng yì tíng dāng
商议停当。
shǎo qǐng dào huáng zhōu jiāng kǒu pō zhù mǎi le xiē jiǔ ròu ān pái qǐ lái
少顷，到黄州江口泊住，买了些酒肉，安排起来。
zhòng shuǐ shǒu chī gè zuì bǎo
众水手吃个醉饱。
yáng qǐ mǎn fān zhōu rú jiàn fā
扬起满帆，舟如箭发。
nà yī rì zhèng shì shí wǔ gāng dào huáng hūn yī lún míng yuè rú tóng bái zhòu
那一日正是十五，刚到黄昏，一轮明月，如同白昼。
zhì yī kōng kuò zhī chù chén xiǎo sì dào zhòng xiōng dì jiù cǐ chù ba mò xiàng qián le
至一空阔之处，陈小四道：“众兄弟，就此处罢，莫向前了。
shà shí jiān xià peng pāo máo gè zhí qì xiè xiān xiàng qián cāng ér lái
”霎时间，下篷抛锚，各执器械，先向前舱而来。
yíng tóu yù zhe yí gè jiā rén nà jiā rén jiàn shì tóu lái de xiōng xiǎn jiào shēng lǎo yé bù hǎo le
迎头遇着一个家人，那家人见势头来得凶险，叫声：“老爷，不好了！
shuō shí chí nà shí kuài jiào shēng wèi jué dǐng mén shàng yǐ zāo yī fǔ fān shēn diē dǎo
”说时迟，那时快，叫声未绝，顶门上已遭一斧，翻身跌倒。
nèi xiē jiā rén yī gè gè dōu dǒu yī miàn zhàn nà lǐ dòng chán de
那些家人，一个个都抖衣面战，那里动掸得。
bèi zhòng qiáng dào dāo kǎn fǔ qiè lián pái jià shā qù
被众强盗刀砍斧切，连排价杀去。
qiě shuō cài wǔ zì cóng xià chuán zhī hòu chū shí jǐ rì jiǔ hái shǎo chī yǐ hòu jué dào wú liáo fū qī yī xiān dà zhuó ruì hóng quàn jiàn bù zhǐ
且说蔡武自从下船之后，初时几日酒还少吃，以后觉道无聊，夫妻依先大酌，瑞虹劝谏不止。
nà yī wǎn yǔ fū rén kāi huán chàng yǐn jiǔ liàng yǐ chī dào jiǔ fēn hū tīng de qián de fā hǎn
那一晚与夫人开怀畅饮，酒量已吃到九分，忽听得前的发喊。
ruì hóng jí jiào yā huán lái kàn nà yā huán xià de cùn bù nán yí jiào dào lǎo diē qián cāng shā rén li
瑞虹急教丫环来看，那丫环吓得寸步难移，叫道：“老爹，前舱杀人哩！
cài nǎi nai jīng de hún bù fù tǐ gāng gāng lì qǐ shēn lái zhòng xiōng tú yǐ gǎn jìn cāng
”蔡奶奶惊得魂不附体，刚刚立起身来，众凶徒已赶进舱。
cài wǔ wū zì méng lóng zuì yǎn hè dào wǒ lǎo yé zài cǐ nà gè gǎn
蔡武兀自朦胧醉眼，喝道：“我老爷在此，那个敢？
chén tiě bèng zǎo bǎ cài wǔ yī fǔ kǎn dào
”沈铁甏早把蔡武一斧砍倒。
zhòng nán nǚ yī qí guì xià dào jīn yín rèn píng qǔ qù dàn qiú ráo mìng
众男女一齐跪下，道：“金银任凭取去，但求饶命。
zhòng rén dào liǎng jiàn jù shì yào de
众人道：“两件俱是要的。
chén xiǎo sì dào yě bà
”陈小四道：“也罢！
kàn xiāng lǐ qíng shàng ráo tā kǎn tóu yǔ tā gè quán shī bà le
看乡里情上，饶他砍头，与他个全尸罢了。
jí jiào kuài qǔ suǒ zǐ liǎng gè bēn xiàng hòu shāo qǔ chū suǒ zǐ jiāng cài wǔ fū qī èr zi yī qí bǎng qǐ zhǐ kōng ruì hóng
”即教快取索子，两个奔向后艄，取出索子，将蔡武夫妻二子，一齐绑起，止空瑞虹。
cài wǔ kū duì ruì hóng dào bù tīng nǐ yán zhì yǒu jīn rì
蔡武哭对瑞虹道：“不听你言，致有今日。
shēng yóu wèi jué dōu cuān xiàng jiāng zhōng qù le
”声犹未绝，都撺向江中去了。
qí yú yā huán děng bèi yī dāo yí gè shā gè gān jìng
其余丫环等辈，一刀一个，杀个干净。
yǒu shī wèi zhèng jīn yìn jiāng jūn jiǔ liàng gāo lù lín bào kè qì xióng gāo
有诗为证：金印将军酒量高，绿林暴客气雄高。
wú qíng bō làng jiān tiān yǒng yí shì xū jiāng qǐ nù tāo
无情波浪兼天涌，疑是胥江起怒涛。
ruì hóng jiàn hé jiā dōu shā dú bù hài tā liào rán bì lái wū rǔ bēn chū cāng mén wàng jiāng zhōng biàn tiào
瑞虹见合家都杀，独不害他，料然必来污辱，奔出舱门，望江中便跳。
chén xiǎo sì fàng xià fǔ tóu shuāng shǒu bào zhù dào xiǎo jiě bú yào jīng kǒng
陈小四放下斧头，双手抱住道：“小姐不要惊恐！
hái nǐ kuài huó
还你快活。
ruì hóng dà nù mà dào nǐ zhè bān qiáng dào hài le wǒ quán jiā shàng gǎn wū rǔ wǒ me
”瑞虹大怒，骂道：“你这班强盗，害了我全家，尚敢污辱我么！
kuài kuài fàng wǒ zì jīng chén xiǎo sì dào nǐ zhè bān huā róng yuè mào jiào wǒ rú hé biàn shè de
快快放我自荆”陈小四道：“你这般花容月貌，教我如何便舍得？
yī tóu shuō yī tóu bào rù hòu cāng
”一头说，一头抱入后舱。
ruì hóng kǒu zhōng qiān qiáng dào wàn qiáng dào mà bù jué kǒu
瑞虹口中千强盗，万强盗，骂不绝口。
zhòng rén dà nù dào ā gē nà lǐ bù xún le yí gè qī zǐ què shòu zhè jiàn rén zhī rǔ
众人大怒道：“阿哥，那里不寻了一个妻子，却受这贱人之辱！
biàn yào gǎn jìn lái shā
”便要赶进来杀。
chén xiǎo sì lán zhù dào zhòng xiōng dì kàn wǒ fēn shàng ráo tā ba
陈小四拦住道：“众兄弟，看我分上饶他罢！
míng rì yǔ nǐ péi qíng
明日与你陪情。
yòu duì ruì hóng dào kuài xiē zhù kǒu nǐ ruò zài mà shí lián wǒ yě bù néng xiāng jiù
”又对瑞虹道：“快些住口，你若再骂时，连我也不能相救。
ruì hóng yī tóu kū xīn zhōng àn xiǎng wǒ ruò sǐ le yī jiā zhī chóu nà gè qù bào
”瑞虹一头哭，心中暗想：“我若死了，一家之仇那个去报？
qiě hán xiū rěn rǔ dài bào chóu zhī hòu sǐ yì wèi chí
且含羞忍辱，待报仇之后，死亦未迟。
fāng cái zhù kǒu diē zú yòu kū chén xiǎo sì ān wèi yī fān
”方才住口，跌足又哭，陈小四安慰一番。
zhòng rén yǐ bǎ shī shǒu jǐn pāo rù jiāng zhōng bǎ chuán kāi mǒ gān jìng chě qǐ mǎn peng yòu shǐ dào yí gè shā zhōu biān jiāng xiāng lǒng qǔ chū yào bǎ dōng xī fēn pài
众人已把尸首尽抛入江中，把船揩抹干净，扯起满篷，又使到一个沙洲边，将箱笼取出，要把东西分派。
chén xiǎo sì dào zhòng xiōng dì qiě bú yào máng chèn jīn rì shí wǔ tuán yuán zhī yè dài wǒ zuò le qīn zhòng dì xiōng chī guò qìng xǐ yán xí rán hòu zì yóu zì zài jūn fēn qǐ bù měi zāi
陈小四道：“众兄弟且不要忙，趁今日十五团圆之夜，待我做了亲，众弟兄吃过庆喜筵席，然后自由自在均分，岂不美哉！
zhòng rén dào yě shuō de shì
”众人道：“也说得是。
lián máng jiāng cài wǔ dài lái de hǎo jiǔ dǎ kāi jǐ tán jiāng nèi xiē shí wù dōng xī dōu ān pái qǐ lái tuán tuán zuò zài cāng zhōng diǎn de dēng zhú huī huáng qǔ chū cài wǔ xǔ duō yín jiǔ qì dà jiā tòng yǐn
”连忙将蔡武带来的好酒，打开几坛，将那些食物东西，都安排起来，团团坐在舱中，点得灯烛辉煌，取出蔡武许多银酒器，大家痛饮。
chén xiǎo sì yòu bào chū ruì hóng zuò zài páng biān dào xiǎo jiě wǒ yǔ nǐ láng cái nǚ mào zuò fū qī yě bù rǔ mǒ le nǐ
陈小四又抱出瑞虹坐在旁边，道：“小姐，我与你郎才女貌，做夫妻也不辱抹了你。
jīn yè yǔ wǒ chéng qīn tú gè bái tóu dào lǎo
今夜与我成亲，图个白头到老。
ruì hóng yǎn zhe miàn zhǐ shì kū
瑞虹掩着面只是哭。
zhòng rén dào wǒ zhòng xiōng dì gè rén jìng ā sǎo yī bēi jiǔ
众人道：“我众兄弟各人敬阿嫂一杯酒。
biàn shāi guò yī bēi sòng zài miàn qián
便筛过一杯，送在面前。
chén xiǎo sì jiē zài shǒu zhōng ná xiàng ruì hóng kǒu biān dào duō xiè zhòng dì xiōng zhī jìng nǐ lüè lüè zhān xiē ér
陈小四接在手中，拿向瑞虹口边道：“多谢众弟兄之敬，你略略沾些儿。
ruì hóng nà lǐ cǎi tā bǎ shǒu tuī kāi
”瑞虹那里采他，把手推开。
chén xiǎo sì xiào dào duō xiè liè wèi měi qíng dài wǒ tì niáng zǐ yǐn ba
陈小四笑道：“多谢列位美情，待我替娘子饮罢。
ná qǐ lái yī yǐn ér jīng qín xiǎo yuán dào gē bú yào chī dān bēi chī gè shuāng shuāng dào lǎo
”拿起来一饮而荆秦小元道：“哥不要吃单杯，吃个双双到老。
yòu sòng guò yī bēi chén xiǎo sì yòu jiē lái chī le yě shāi guò jiǔ zhú gè dá hái
”又送过一杯，陈小四又接来吃了，也筛过酒，逐个答还。
chī le yī huì chén xiǎo sì bèi zhòng rén quàn sòng chī dào bā jiǔ fēn zuì le
吃了一会，陈小四被众人劝送，吃到八九分醉了。
zhòng rén dào wǒ men chàng yǐn bú yào nán wéi xīn rén
众人道：“我们畅饮，不要难为新人。
gē xiān qǐng ān zhì ba
哥，先请安置罢。
chén xiǎo sì dào jì rú cǐ liè wèi zài qǐng kuān zuò wǒ bù péi le
”陈小四道：“既如此，列位再请宽坐，我不陪了。
bào qǐ ruì hóng qǔ le dēng huǒ jìng rù hòu cāng fàng xià ruì hóng bì shang cāng mén biàn lái yǔ tā jiě yī
”抱起瑞虹，取了灯火，径入后舱，放下瑞虹，闭上舱门，便来与他解衣。
nà shí ruì hóng shēn bù yóu zhǔ bèi tā jiě tuō gān jìng bào xiàng chuáng zhōng rèn qíng qǔ lè
那时瑞虹身不由主，被他解脱干净，抱向床中，任情取乐。
kě xī qiān jīn xiǎo jiě luò zài qiáng tú zhī shǒu
可惜千金小姐，落在强徒之手。
bào yǔ cuī cán jiāo ruǐ kuáng fēng chuī sǔn róu yá
暴雨摧残娇蕊，狂风吹损柔芽。
nà shi yī xiāo ēn ài fēn míng sù shì yuān jiā
那是一宵恩爱，分明夙世冤家。
bù tí chén xiǎo sì
不题陈小四。
qiě shuō zhòng rén zài cāng zhōng chī jiǔ bái mǎn dào chén sì gē cǐ shí zhèng zài lè jìng le
且说众人在舱中吃酒，白满道：“陈四哥此时正在乐境了。
chén tiě bèng dào tā biàn lè wǒ men què yǒu xiē bù lè
”沈铁甏道：“他便乐，我们却有些不乐。
qín xiǎo yuán dào wǒ men yǒu shèn bù lè
”秦小元道：“我们有甚不乐？
chén tiě bèng dào tóng yàng zuò shì tā dào dú zhàn le dì yī jiàn pián yí míng rì fēn dōng xī shí kě kěn ràng yī xiē me
”沈铁甏道：“同样做事，他到独占了第一件便宜，明日分东西时，可肯让一些么？
li lài zǐ dào nǐ dào shì lè wǒ xiǎng zhè yī jiàn zhèng shì bù lè zhī chù li
”李癞子道：“你道是乐，我想这一件，正是不乐之处哩。
zhòng rén dào wèi hé bù lè
”众人道：“为何不乐？
li lài zǐ dào cháng yán shuō de hǎo zhǎn cǎo bù chú gēn méng yá yī jiù fā
”李癞子道：“常言说得好：‘斩草不除根，萌芽依旧发。
shā le tā yī jiā hèn bù dé bǎ wǒ men tūn zài dù lǐ fāng cái kuài huó qǐ kěn ān xīn yǔ chén sì gē zuò fū qī
’杀了他一家，恨不得把我们吞在肚里，方才快活，岂肯安心与陈四哥做夫妻？
tǎng dào rén yān còu jù suǒ zài jiào hǎn qǐ lái zhòng rén xìng mìng kě bù dōu sòng zài tā de shǒu lǐ
倘到人烟凑聚所在，叫喊起来，众人性命可不都送在他的手里！
zhòng rén jǐn dào shuō de shì míng rì yǔ chén sì gē shuō míng yī fà shā què qǐ bù gān jìng
”众人尽道：“说得是，明日与陈四哥说明，一发杀却，岂不干净。
dá dào chén sì gē jīn yè dé le tián tou zěn kěn shā tā
”答道：“陈四哥今夜得了甜头，怎肯杀他？
bái mǎn dào bú yào yǔ chén sì gē shuō zhī qiāo qiāo jìng xíng ba
”白满道：“不要与陈四哥说知，悄悄竟行罢。
li lài zǐ dào ruò mán zhe tā shā le dì xiōng qíng shàng jiù dào bù hǎo kāi jiāo
”李癞子道：“若瞒着他杀了，弟兄情上就到不好开交。
wǒ yǒu gè liǎng de qí biàn de jì r zài cǐ chèn chén sì gē shuì zháo dǎ kāi xiāng lǒng jiāng dōng xī jūn fēn sì sàn qù kuài huó
我有个两得其便的计儿在此：趁陈四哥睡着，打开箱笼，将东西均分，四散去快活。
chén sì gē yǐ shòu yòng le yí gè miào rén duō shǎo liú jǐ jiàn yǔ tā hòu biān lù chū shì lái zhǐ tā zì qù shòu lěi yǔ wǒ zhòng rén wú gān
陈四哥已受用了一个妙人，多少留几件与他，后边露出事来，止他自去受累，与我众人无干。
huò zhě bù chū chǒu yě shì tā de zào huà
或者不出丑，也是他的造化。
nèn yàng yòu bù shāng le dì xiōng qíng fèn yòu lián lěi wǒ men bù zháo kě bù hǎo me
恁样又不伤了弟兄情分，又连累我们不着，可不好么？
zhòng rén qí chēng dào hǎo
”众人齐称道：“好。
lì qǐ shēn bǎ xiāng lóng dǎ kāi jiāng chū huáng bái zhī zī yī shì qì mǐn dōu jūn fēn le zhǐ jiǎn yòng bu zháo de liú xià jǐ jiàn
”立起身把箱笼打开，将出黄白之资，衣饰器皿，都均分了，只拣用不着的留下几件。
gè zì shōu shí dǎ le bāo guǒ bǎ cāng mén guān bì jiāng chuán shǐ dào yí gè tōng guān lù suǒ zài pō zhù yī qí shàng àn sì gǎn ér qù
各自收拾，打了包裹，把舱门关闭，将船使到一个通官路所在泊住，一齐上岸，四敢而去。
qiè zhōng huáng bái jiē gōng qì bèi dǐ hóng xiāng piān de yì
箧中黄白皆公器，被底红香偏得意。
mì fáng gē qù bié rén tián kuáng fēng yóu bào huā xīn shuì
蜜房割去别人甜，狂蜂犹抱花心睡。
qiě shuō chén xiǎo sì zhuān yì zài ruì hóng shēn shàng wài biān zhòng rén suàn jì quán rán bù zhī zhí zhì cì rì sì pái shí fēn fāng cái qǐ shēn lái kàn yī rén bú jiàn hái zhī dào yè lái zhōng jiǔ shuì zháo
且说陈小四专意在瑞虹身上，外边众人算计，全然不知，直至次日巳牌时分，方才起身来看，一人不见，还只道夜来中酒睡着。
zǒu zhì shāo shàng què yòu bù zài zài dào qián cāng qù kàn nà lǐ yǒu gè rén de yǐng er
走至稍上，却又不在，再到前舱去看，那里有个人的影儿？
jīng hài dào tā men tōng wǎng hé chǔ qù le
惊骇道：“他们通往何处去了？
xīn nèi yí huò
”心内疑惑。
fù zǒu rù cāng zhōng
复走入舱中，
kàn nà xiāng lǒng jù yǐ dǎ kāi zhú zhǐ jiǎn kàn
看那箱笼俱已打开：逐只检看，
bìng wú yī wù
并无一物，
zhǐ yī zhī nèi cún xiē shǎo dōng xī
止一只内存些少东西，
bìng shū zhì zhī lèi fāng míng bái zhòng rén fēn qù
并书帙之类：方明白众人分去，
gǎn nù ér bù gǎn yán
敢怒而不敢言，
xiǎng dào shì le
想道：“是了，
tā men jiàn wǒ liú zhe zhè xiǎo jiě
他们见我留着这小姐，
kǒng hòu shì lù
恐后事露，
gù dū qiǎo rán sàn qù
故都悄然散去。
yòu xiǎng dào wǒ rú jīn dú zì gě yòu xíng bù dé zhè chuán zhù zài cǐ yòu fēi cháng cè dǎo shì jìn tuì liǎng nán
”又想道：“我如今独自个又行不得这船，住在此，又非长策，倒是进退两难。
yù dài shàng yá cūn zhōng mì gè rén r bāng xíng dào yǒu rén yān zhī chù kǒng pà zhè xiǎo jiě hǎn jiào chū lái zhè xìng mìng biàn xiū le
欲待上涯，村中觅个人儿帮行，到有人烟之处，恐怕这小姐喊叫出来，这性命便休了。
shì zài qí hǔ liú tā bù dé le bù rú zhǎn cǎo chú gēn ba
势在骑虎，留他不得了，不如斩草除根罢。
tí qǐ yī bǐng bǎn fǔ qiǎng rù hòu cāng
”提起一柄板斧，抢入后舱。
ruì hóng hái zài chuáng shàng tí kū suī zé lèi hén mǎn miàn yù jué qiān jiāo bǎi mèi
瑞虹还在床上啼哭，虽则泪痕满面，愈觉千娇百媚。
nà zéi tú kàn le shén dàng hún mí bì chuí shǒu ruǎn bǎ shā rén cháng zi dùn shí róng huà
那贼徒看了，神荡魂迷，臂垂手软，把杀人肠子，顿时熔化。
yī bǐng bǎn fǔ pū tū de luò zài dì xià
一柄板斧，扑秃的落在地下。
yòu téng shēn shǎng qù pěng zhe ruì hóng yín gòu
又腾身上去，捧着瑞虹淫媾。
kě lián nèn ruǐ jiāo huā zěn dāng de fēng kuáng yǔ zhòu
可怜嫩蕊娇花，怎当得风狂雨骤！
nà zéi tú zì yì qīng bó le yī huí shuō dào niáng zǐ wǒ xiǎo de nǐ láo lù le dài wǒ qù shōu shí xiē yǐn shí yǔ nǐ jiāng xī
那贼徒恣意轻薄了一回，说道：“娘子，我晓得你劳碌了，待我去收拾些饮食与你将息。
tiào qǐ shēn wǎng shāo shàng dǎ huǒ zhǔ fàn
跳起身，往稍上打火煮饭。
hū dì yòu xiǎng qǐ dào wǒ ruò mí liàn zhè nǚ zǐ xìng mìng dìng rán duàn sòng yù yào shā tā yòu bù rěn xià shǒu
忽地又想起道：“我若迷恋这女子，性命定然断送，欲要杀他，又不忍下手。
ba ba zhǐ suàn wǒ huì qì qì le zhè chuán xiàng bié chù qù guò rì
罢，罢，只算我晦气，弃了这船，向别处去过日。
tǎng yǒu cǎi tóu zài mì zhù qián cái yuán zhēng gè chuán r yī rán kuài huó
倘有采头，再觅注钱财，原挣个船儿，依然快活。
nà nǚ zǐ liú zài chuán zhōng yǒu mìng shí biàn yù rén jiù le yě suàn wǒ yì diǎn yīn
那女子留在船中，有命时便遇人救了，也算我一点阴*。
què yòu xiǎng dào bù hǎo bù hǎo rú bù chú tā zhōng jiǔ shì gè huò gēn
”却又想道：“不好不好，如不除他，终久是个祸根。
zhǐ ráo tā yī dāo yǔ gè quán shī ba
只饶他一刀，与个全尸罢。
zhǔ xiē fàn shí chī bǎo jiāng píng rì suǒ jī náng zī bìng liú xià de xiē xiǎo dōng xī dié chéng yí gè dà bāo fàng zài yī biān xún yī tiáo suǒ zǐ dǎ gè quān er gǎn rù cāng lái
”煮些饭食吃饱，将平日所积囊资，并留下的些小东西，叠成一个大包，放在一边，寻一条索子，打个圈儿，赶入舱来。
zhè shí ruì hóng kǒng yòu lái yín wū yǐ shì chuān qǐ yī fú xiàng zhe lǐ chuáng chuí lèi sī suàn bào chóu zhī cè bù dī fáng zhè zéi lái móu hài
这时瑞虹恐又来淫污，已是穿起衣服，向着里床垂泪，思算报仇之策，不堤防这贼来谋害。
shuō shí shí nà shí kuài zhè zéi tú bēn jìn qián zuǒ shǒu tuō qǐ tóu r yòu shǒu jiù jiāng suǒ zǐ tào shàng
说时时，那时快，这贼徒奔近前，左手托起头儿，右手就将索子套上。
ruì hóng fāng dài hǎn jiào bèi tā suí shǒu kòu jǐn jìn lì yī shōu ruì hóng téng tòng nán rěn shǒu zú luàn dòng pū de tiào le jǐ tiào zhí tǐng tǐng héng zài chuáng shàng biàn bù dòng le
瑞虹方待喊叫，被他随手扣紧，尽力一收，瑞虹疼痛难忍，手足乱动，扑的跳了几跳，直挺挺横在床上便不动了。
nà zéi tú liào shì yǐ sǐ jí fàng le shǒu dào wài cāng ná qǐ bāo guǒ tí zhe yī gēn duǎn gùn tiào shàng yá dà tà bù ér qù
那贼徒料是已死，即放了手，到外舱，拿起包裹，提着一根短棍，跳上涯，大踏步而去。
zhèng shì suī wú bìng zhěn huān yú luò de yī shēn gān jìng
正是：虽无并枕欢娱，落得一身干净。
yuán lái ruì hóng mìng bù gāi jué xǐ de nà zéi dǎ dī shì gè dān jié suī rán bèi zhè yī shōu shí qì duàn hūn mí
元来瑞虹命不该绝，喜得那贼打的是个单结，虽然被这一收时，气断昏迷；
cái fàng xià shǒu jié jiù sōng kāi bù bǐ nà diào sǐ de yuè zhuì yuè jǐn
才放下手，结就松开，不比那吊死的越坠越紧。
yān hóu jiān yǒu le yī xiàn zhī xì zhè diǎn qì huí fù tòu chū biàn bù zhì yú sǐ jiàn jiàn sū xǐng zhǐ shì biàn tǐ sū ruǎn dòng chán bù dé dào xiàng bèi àn mó de niē le gè zuì yáng fēi guāng jǐng
咽喉间有了一线之隙，这点气回复透出，便不致于死，渐渐苏醒，只是遍体酥软，动掸不得，倒像被按摩的捏了个醉杨妃光景。
chuǎn le yī huí jué dào jǐng xià nán guò miǎn qiǎng zhēng qǐ shǒu chě kāi xīn nèi kǔ chǔ àn kū dào diē ā dāng shí ruò tīng le wǒ de yán yǔ nà yǒu jīn rì
喘了一回，觉道颈下难过，勉强挣起手扯开，心内苦楚，暗哭道：“爹阿，当时若听了我的言语，那有今日？
zhǐ bù zhī yǔ zhè huǒ zéi tú qián shì yǒu shèn yuān yè hé jiā zāo cǐ cǎn huò
只不知与这伙贼徒，前世有甚冤业，合家遭此惨祸！
yòu kū dào wǒ zhǐ wàng rěn rǔ tōu shēng hái tú gè bào chóu xuě chǐ bù dào zhè zéi yuán fàng wǒ bù guò
又哭道：“我指望忍辱偷生，还图个报仇雪耻，不道这贼原放我不过。
wǒ sǐ yě bà le dàn shì yuān chén hǎi dǐ ān néng míng mù
我死也罢了，但是冤沉海底，安能瞑目！
zhuǎn sī zhuǎn kū yù xiǎng yù āi
”转思转哭，愈想愈哀。
zhèng kū zhī jiān hū rán shāo shàng pū tōng de yī shēng xiǎng liàng zhuàng de zhè chuán huǎng shàng jǐ huǎng shuì de chuáng pù xiǎn xiē diān fān
正哭之间，忽然稍上“扑通”的一声响亮，撞得这船幌上几幌，睡的床铺险些攧翻。
ruì hóng bèi zhè yī jīng kū yě dào zhǐ zhù le
瑞虹被这一惊，哭也倒止住了。
cè ěr tīng shí dàn wén de gé chuán rén shēng xuān nào dǎ hào chēng gāo běn chuán bú jiàn yī xiē shēng xī yí huò dào zhè bān qiáng dào wèi hé bèi rén zhuàng le chuán què bù kāi kǒu
侧耳听时，但闻得隔船人声喧闹，打号撑篙，本船不见一些声息，疑惑道：“这班强盗为何被人撞了船，却不开口？
mò fēi nà chuán yě shì tóng huǒ
莫非那船也是同伙？
yòu xiǎng dào huò zhě shì bǔ dào chuán r bù gǎn yǔ tā zhēng lùn
”又想道：“或者是捕盗船儿，不敢与他争论。
biàn yù hǎn jiào yòu kǒng bù néng liǎo shì fāng zài huáng huò zhī jì chuán cāng zhōng hū dì yǒu rén dà jīng xiǎo guài yòu qí yōng rù hòu cāng
便欲喊叫，又恐不能了事，方在惶惑之际，船仓中忽地有人大惊小怪，又齐拥入后舱。
ruì hóng hái dào shì zhè bān qiáng dào àn dào cǐ fān xìng mìng dìng rán xiū yǐ
瑞虹还道是这班强盗，暗道：“此番性命定然休矣！
zhī jiàn zhòng rén shuō dào bù zhī shì hé chǔ guān fǔ dǎ jié de rú cǐ gān jìng
”只见众人说道：“不知是何处官府，打劫得如此干净？
rén yàng yě bù liú yí gè
人样也不留一个！
ruì hóng tīng le zhè jù huà yǐ zhī bú shì qiáng dào le zhēng zhá qǐ shēn gāo hǎn jiù mìng
”瑞虹听了这句话，已知不是强盗了，挣扎起身，高喊：“救命！
zhòng rén gǎn xiàng qián kàn shí jiàn shì gè měi mào nǚ zǐ fú chí xià chuáng wèn tā bèi jié qíng yóu
”众人赶向前看时，见是个美貌女子，扶持下床，问他被劫情由。
ruì hóng wèi zēng kāi yán liǎng yǎn lèi zhū xiān xià nǎi jiāng fù qīn guān jué jí guàn bìng bèi nàn shǐ mò yī yī xì shuō yòu dào liè wèi dà gē kě lián wǒ shòu qū wú shēn qǐ yǐn dào guān sī gào lǐ qín huò qiáng tú zhèng fǎ yě shì yì diǎn yīn dé
瑞虹未曾开言，两眼泪珠先下，乃将父亲官爵籍贯，并被难始末，一一细说，又道：“列位大哥，可怜我受屈无伸，乞引到官司告理，擒获强徒正法，也是一点阴德。
zhòng rén dào yuán lái shì wèi xiǎo jiě kě nǎo shòu zhe kǔ le
”众人道：“元来是位小姐，可恼受着苦了！
dàn wǒ men dōu zuò zhǔ bù dé xū qǐng lǎo diē lái yǔ nǐ jì jiào
但我们都做主不得，须请老爹来与你计较。
nèi zhōng yí gè biàn pǎo qù xiāng qǐng
”内中一个便跑去相请。
bù duō shí yī rén kuà jìn cāng zhōng zhòng rén qí dào lǎo diē lái yě
不多时，一人跨进舱中，众人齐道：“老爹来也！
ruì hóng jǔ mù kàn nà rén miàn mào kuí wú fú shì qí zhěng jiàn zhòng rén chēng tā lǎo diē liào bì shì gè yǒu shēn jiā de kū bài zài dì
”瑞虹举目看那人面貌魁梧，服饰齐整，见众人称他老爹，料必是个有身家的，哭拜在地。
nà rén huāng máng fú zhù dào xiǎo jiě hé xiāo xíng cǐ dà lǐ
那人慌忙扶住道：“小姐何消行此大礼？
yǒu huà qǐng qǐ lái shuō
有话请起来说。
ruì hóng yòu jiāng qián shì xì shuō yī biàn yòu dào qiú lǎo diē kǎi fā cí bēi jiù hù wǒ nán zhōng zhī rén shēng sǐ bù wàng dà dé
”瑞虹又将前事细说一遍，又道：“求老爹慨发慈悲，救护我难中之人，生死不忘大德！
nà rén dào xiǎo jiě bù xiāo fán nǎo
”那人道：“小姐不消烦恼。
wǒ xiǎng zhè bān qiáng dào qù hái wèi yuǎn jí jīn biàn tóng nǐ dào guān sī chéng gào chāi rén sì chù zhuī xún zì rán táo zǒu bù tuō
我想这班强盗，去还未远，即今便同你到官司呈告，差人四处追寻，自然逃走不脱。
ruì hóng hán lèi ér xiè
”瑞虹含泪而谢。
nà rén fēn fù shǒu xià dào shì bù yí chí kuài fú cài xiǎo jiě guò chuán qù ba
那人分付手下道：“事不宜迟，快扶蔡小姐过船去罢。
zhòng rén biàn lái chān fú
”众人便来搀扶。
ruì hóng xún guò xié r chuān qǐ zǒu chū cāng mén guān kàn nǎi shì yī zhī shuāng kāi péng dǐng hào huò chuán
瑞虹寻过鞋儿穿起，走出舱门观看，乃是一只双开篷顶号货船。
guò de chuán lái qǐng rù cāng zhōng ān xī
过得船来，请入舱中安息。
zhòng shuǐ shǒu bǎ zéi chuán shàng jiā huǒ dōng xī jìn qíng bān gè gān jìng fāng cái qǐ peng kāi chuán
众水手把贼船上家火东西，尽情搬个干净，方才起篷开船。
nǐ dào nà rén shì shuí
你道那人是谁？
yuán lái xìng biàn míng fú hàn yáng fǔ rén shì zhuān zài jiāng hú jīng shāng zhēng qǐ yí gè lǎo dà jiā yè dǎ zào zhè zhǐ dà chuán zhòng shuǐ shǒu jù shì jiā rén
元来姓卞名福，汉阳府人氏，专在江湖经商，挣起一个老大家业，打造这只大船，众水手俱是家人。
zhè fān zài xià lù tuō le liáng shí zhuāng huí tóu huò huí jiā zhèng chèn zhe shùn fēng xíng zǒu hū dì bèi yī zhèn dà fēng zhí dǎ xiàng dào àn biān qù
这番在下路脱了粮食，装回头货回家，正趁着顺风行走，忽地被一阵大风，直打向到岸边去。
shāo gōng bǎ duò wu mìng tuī huī
稍公把舵务命推挥
quán rán bù yīng jìng xiàng zéi chuán shàng dàng shāo yī zhuàng
oe，全然不应，径向贼船上当稍一撞。
jiàn shì zuò chuán kǒng pà ná zhù fèi zuǐ hǎo shēng zháo jí
见是座船，恐怕拿住费嘴，好生着急。
hé chuán rén shǒu máng jiǎo luàn yào chēng kāi qù bù dào yòu gé zài qiǎn chù qiān chě bù dòng gù cǐ dǎ hào yòng lì
合船人手忙脚乱，要撑开去，不道又阁在浅处，牵扯不动，故此打号用力。
yīn jiàn zuò chuán shàng méi gè rén yǐng biàn fú yǐ wéi guài yì jiào zhòng shuǐ shǒu guò lái kàn
因见座船上没个人影，卞福以为怪异，教众水手过来看。
yǐ kàn wén bào zhǐ yǒu yí gè měi nǚ zi rú cǐ rú cǐ yāo qiú dā jiù
已看闻报，止有一个美女子，如此如此，要求搭救。
biàn fú jí huái bù liáng zhī niàn yòng yī piàn jiǎ qíng hōng dé guò chuán biàn shì mǎi mài le nà lǐ shì zhēn xīn kěn tì tā shēn yuān lǐ wǎng
卞福即怀不良之念，用一片假情，哄得过船，便是买卖了，那里是真心肯替他伸冤理枉！
nà ruì hóng qǐ chū yīn shòu le zhè chǎng cǎn dú zhèng wú mén shēn sù suǒ yǐ yī jiàn le biàn fú yóu rú jiàn le qīn rén yì bān qiú tā jiù jì yòu jiàn shuō chū nà bān yán yǔ biàn xìn yǐ wéi zhēn gèng bù yí huò
那瑞虹起初因受了这场惨毒，正无门伸诉，所以一见了卞福，犹如见了亲人一般，求他救济，又见说出那班言语，便信以为真，更不疑惑。
dào de guò chuán xīn dìng xiǎng qǐ dào cǐ lái chà yǐ
到得过船心定，想起道：“此来差矣！
wǒ yǔ zhè kè rén fēi qīn fēi gù rú hé zhǐ wàng tā chū lì gēn zhe tóng zǒu
我与这客人，非亲非故，如何指望他出力，跟着同走？
suī chéng tā yī lì dān dāng yòu wèi zhī shì zhēn shì jiǎ
虽承他一力担当，又未知是真是假。
tǎng yǒu bié yàng dǎi niàn zěn shēng shì hǎo
倘有别样歹念，怎生是好？
zhèng zài yí lǜ zhī jiàn biàn fú zì qù ān pái zhe jiā yáo měi yùn chéng fèng ruì hóng shuō dào xiǎo jiě nǐ yí dìng è le qiě chī xiē jiǔ shí zé gè
正在疑虑，只见卞福自去安排着佳肴美酝，承奉瑞虹，说道：“小姐你一定饿了，且吃些酒食则个。
ruì hóng xiǎng zhe fù mǔ nà lǐ xià de yān hóu
”瑞虹想着父母，那里下得咽喉。
biàn fú zuò zài páng biān tián yán mì yǔ quàn le liǎng xiǎo bēi kāi yán dào xiǎo zi yǒu yī yán shāng yì bù zhī xiǎo jiě kě kěn tīng fǒu
卞福坐在旁边，甜言蜜语，劝了两小杯，开言道：“小子有一言商议，不知小姐可肯听否？
ruì hóng dào lǎo kè yǒu shèn jiàn yù
”瑞虹道：“老客有甚见谕？
biàn fú dào shì lái xiǎo zi yī shí yì fèn xǔ xiǎo jiě tóng dào guān sī gào lǐ què bù céng suàn dào zì jǐ zhè yī chuán huò wù
”卞福道：“适来小子一时义愤，许小姐同到官司告理，却不曾算到自己这一船货物。
wǒ xiǎng nà yá mén zhī shì yuán lùn bù dìng rì zi de
我想那衙门之事，元论不定日子的。
tǎng huò qiān chán bàn nián liù yuè shì tǐ hái bù néng wán tuǒ huò wù yòu bù néng tuō qù qǐ bù liǎng xià dān gé
倘或牵缠半年六月，事体还不能完妥，货物又不能脱去，岂不两下担阁。
bù rú xiǎo jiě qiě suí wǒ huí qù xiān tuō le huò wù rán hòu lìng huàn yí gè xiǎo chuán yǔ nǐ yī qí xià lái lǐ lùn zhè shì jiù pán huán jǐ nián yě bù fáng de
不如小姐且随我回去，先脱了货物，然后另换一个小船，与你一齐下来理论这事，就盘桓几年，也不妨得。
gèng yǒu yī jiàn nǐ wǒ shì gè gū nán guǎ nǚ wǎng lái xíng zǒu bì rě wài rén tán yì zǒng rán bǐ cǐ qīng bái shuí rén kěn xìn
更有一件，你我是个孤男寡女，往来行走，必惹外人谈议，总然彼此清白，谁人肯信？
kě bú shì wú sī yǒu xiàn
可不是无丝有线？
kuàng qiě xiǎo jiě jǔ mù wú qīn shēn wú suǒ guī
况且小姐举目无亲，身无所归。
xiǎo zi suī rán shì gè shāng gǔ jiā zhōng pō pō dé guò ruò bù qì xián jiù cǐ jié wèi fū fù
小子虽然是个商贾，家中颇颇得过，若不弃嫌，就此结为夫妇。
nà shí bào chóu zhī shì shuǐ lǐ shuǐ qù huǒ lǐ huǒ qù bāo zài wǒ shēn shang yī gè gè jī huò lái yǔ nǐ chū qì dàn wèi zhī zūn yì ruò hé
那时报仇之事，水里水去，火里火去，包在我身上，一个个缉获来，与你出气，但未知尊意若何？
ruì hóng tīng le zhè piàn yán yǔ àn zì xīn shāng sù sù de lèi xià xiǎng dào wǒ zhè bān mìng kǔ
瑞虹听了这片言语，暗自心伤，簌簌的泪下，想道：“我这般命苦！
yòu yù zhe bù liáng zhī rén
又遇着不良之人。
zhǐ shì luò zài tào zhōng liào nán bǎi tuō
只是落在套中，料难摆脱。
nǎi tàn kǒu qì dào ba ba
”乃叹口气道：“罢罢！
fù mǔ yuān chóu shì dà rǔ shēn shì xiào kuàng yǐ bèi zéi rén diàn wū zǒng jīn jiù sǐ yě suàn bù dé zhēn jié le
父母冤仇事大，辱身事校况已被贼人玷污，总今就死也算不得贞节了。
qiě dài bào chóu zhī hòu xún gè zì jìn yǐ xǐ wū míng kě yě
且待报仇之后，寻个自尽，以洗污名可也。
chóu chú yǐ dìng hán lèi dá dào guān rén guǒ rán zhēn xīn kěn tì nú jiā bào chóu xuě chǐ qíng yuàn xiāng cóng zhǐ yào shè gè shì yuàn fāng cái xiāng xìn
”踌躇已定，含泪答道：“官人果然真心肯替奴家报仇雪耻，情愿相从，只要设个誓愿，方才相信。
biàn fú dé le zhè jù yán yǔ xǐ bù zì shèng lián máng guì xià shè shì dào biàn fú ruò bù yǔ xiǎo jiě bào chóu xuě chǐ fān jiāng ér sǐ
”卞福得了这句言语，喜不自胜，连忙跪下设誓道：“卞福若不与小姐报仇雪耻，翻江而死。
dào ba qǐ lái fēn fù shuǐ shǒu jiù qián tú cūn zhèn tíng bó mǎi bàn yú ròu jiǔ guǒ zhī lèi hé chuán chī bēi xǐ jiǔ
”道罢起来，分付水手：“就前途村镇停泊，买办鱼肉酒果之类，合船吃杯喜酒。
dào wǎn chéng jiù hǎo shì
”到晚成就好事。
bù zé yī rì yǐ zhì hàn yáng
不则一日，已至汉阳。
shuí xiǎng biàn fú lǎo pó shì gè niān suān de lǐng xiù chī cù de bān tóu
谁想卞福老婆，是个拈酸的领袖，吃醋的班头。
biàn fú píng xī jí jù pà de bù gǎn yǐn ruì hóng dào jiā lìng xún suǒ zài ān xià dīng zhǔ shǒu xià rén bù xǔ xiè lòu
卞福平昔极惧怕的，不敢引瑞虹到家，另寻所在安下，叮嘱手下人，不许泄漏。
nèi zhōng yòu yǒu gè qǐng fēng guāng bó xiào liǎn de zǎo qù bào zhī
内中又有个请风光博笑脸的，早去报知。
nà pó niáng nù qì chōng tiān yào yǔ lǎo gōng sī nǎo
那婆娘怒气冲天，要与老公厮恼。
què yòu suàn jì méi yǒu xǔ duō xián gōng fū táo qì
却又算计，没有许多闲工夫淘气。
dào yī zì bù tí àn dì jiào rén xún xià lüě fàn de qī dìng rì zi yī shǒu jiāo qián yī shǒu jiāo rén
倒一字不提，暗地教人寻下掠贩的，期定日子，一手交钱，一手交人。
dào le shì rì nà pó niáng bǎ biàn fú guàn de làn zuì fǎn suǒ zài fáng
到了是日，那婆娘把卞福灌得烂醉，反锁在房。
yī chéng jiào zi tái zhì ruì hóng zhù chù
一乘轿子，抬至瑞虹住处。
lüě fàn de yǐ xiān zài bǐ děng hou suí nà pó niáng jìn qù jiào rén bào zhī ruì hóng shuō dà niáng lái le
掠贩的已先在彼等候，随那婆娘进去，教人报知瑞虹说：“大娘来了。
ruì hóng wú nài zhǐ de chū lái xiāng yíng
”瑞虹无奈，只得出来相迎。
lüě fàn de zài páng xì xì yī guān jiàn yǒu shí èr fēn yán sè hǎo shēng huān xǐ
掠贩的在旁，细细一观，见有十二分颜色，好生欢喜。
nà pó niáng mǎn liǎn duī xiào duì ruì hóng dào hǎo xiào guān rén zuò shì diān dǎo jì qǔ nǐ lái jiā rú hé yòu piē zài cǐ chéng hé tǐ miàn
那婆娘满脸堆笑，对瑞虹道：“好笑官人，作事颠倒，既娶你来家，如何又撇在此，成何体面？
wài rén zhī de zhī dào wǒ yǒu shèn yuán gù
外人知得，只道我有甚缘故。
shì lái bǎ tā mán yuàn yī chǎng tè dì zì lái jiē nǐ huí qù yǒu shèn yī shì kuài xiē shōu shí
适来把他埋怨一场，特地自来接你回去，有甚衣饰快些收拾。
ruì hóng bú jiàn biàn fú xīn nèi yí huò tuī cí bù qù
”瑞虹不见卞福，心内疑惑，推辞不去。
nà pó niáng dào jì bù yuàn tóng zhù qiě qù xián wán jǐ rì
那婆娘道：“既不愿同住，且去闲玩几日。
yě jiàn de wǒ qīn lái xiāng jiē zhī qíng
也见得我亲来相接之情。
ruì hóng jiàn zhè jù shuō de yǒu lǐ biàn bù hǎo tuī tuō jìn fáng zhěng shì
”瑞虹见这句说得有理，便不好推托，进房整饰。
nà pó niáng yī děng tā zhuǎn shēn jí yǔ lüě fàn de yì dìng shēn jià jiào jiā rén zài wài duì le yín liǎng huàn chéng jiào zi hōng ruì hóng zuò xia jiào fū tái qǐ fēi yě sì zǒu zhí zhì jiāng biān yí gè wú rén suǒ zài lüě fàn de yǐn dào chuán biān xiē xià
那婆娘一等他转身，即与掠贩的议定身价，教家人在外兑了银两，唤乘轿子，哄瑞虹坐下，轿夫抬起，飞也似走，直至江边一个无人所在，掠贩的引到船边歇下。
ruì hóng qíng zhī zhōng le jiān jì fàng shēng hào kū yào tiào xiàng jiāng zhōng
瑞虹情知中了奸计，放声号哭，要跳向江中。
zěn dāng lüě fàn de liǎng biān fú jiā bù róng zhuàn dòng
怎当掠贩的两边扶挟，不容转动。
tuī rù cāng zhōng dǎ fā le zhōng rén jiào fū jí máng jiě lǎn kāi chuán yáng zhe mǎn fān ér qù
推入舱中，打发了中人、轿夫，急忙解缆开船，扬着满帆而去。
qiě shuō nà pó niáng mài le ruì hóng jiāng wū zhōng shí wù shōu shí guī qù bǎ mén suǒ shàng huí dào jiā zhōng biàn fú zhèng hái hān shuì
且说那婆娘卖了瑞虹，将屋中什物收拾归去，把门锁上，回到家中，卞福正还酣睡。
nà pó niáng sān sì gè bǎ zhǎng dǎ xǐng shǔ shuō yī huí dǎ mà yī huí zhěng zhěng nào le shù rì biàn fú jiǎo yǐng bù gǎn chū mén
那婆娘三四个把掌打醒，数说一回，打骂一回，整整闹了数日，卞福脚影不敢出门。
yī rì zhuō kōng chì dào ruì hóng zhù chù kàn jiàn suǒ zhe mén hù chī le yī jīng
一日捉空踅到瑞虹住处，看见锁着门户，吃了一惊。
xún wèn jiā rén fāng zhī bèi lǎo pó mài qù jiǔ yǐ
询问家人，方知被老婆卖去久矣。
zhǐ qì de fā hūn zhāng dì shí yī
只气得发昏章第十一。
nà biàn fú zhǐ yīn bù céng yǔ ruì hóng bào chóu hòu lái guǒ rán fān jiāng ér sǐ yīng le xiàng rì zhī shì
那卞福只因不曾与瑞虹报仇，后来果然翻江而死，应了向日之誓。
nà pó niáng yuán shì gè bù chéng cái de làn huò zì zhàng fū sǐ hòu yuè fā zì yì bǎ jiā sī tiē wán yòu bèi jiān fū guǎi qù shí yǔ yān huā mén hù
那婆娘原是个不成才的烂货，自丈夫死后，越发恣意把家私贴完，又被奸夫拐去，实与烟花门户。
kě jiàn tiān dào hǎo huán sī háo bù shuǎng
可见天道好还，丝毫不爽。
yǒu shī wèi zhèng rěn chǐ tōu shēng wèi fù chóu shéi zhī jiān jì mì fēng liú
有诗为证：忍耻偷生为父仇，谁知奸计觅风流。
quàn jūn mò shè xū yán shì zhàn zhàn qīng tiān zài shàng tóu
劝君莫设虚言誓，湛湛青天在上头。
zài shuō ruì hóng bèi lüě fàn de nà zài chuán zhōng yī wèi bēi hào
再说瑞虹被掠贩的纳在船中，一味悲号。
lüě fàn de quàn wèi dào bù xū tí qì hái nǐ cǐ qù fēng yī zú shí zì zài kuài huó
掠贩的劝慰道：“不须啼泣，还你此去丰衣足食，自在快活！
qiáng rú zài biàn jiā shòu nà dà lǎo pó de qì
强如在卞家受那大老婆的气。
ruì hóng yě bù lǐ tā xīn nèi àn xiǎng yù dài zì jìn zěn nài dà chóu wèi bào
”瑞虹也不理他，心内暗想：“欲待自尽，怎奈大仇未报；
jiāng wèi bù sǐ biàn chéng yín dàng zhī rén
将为不死，便成淫荡之人。
chóu chú qiān bǎi wàn biàn zhōng shì bào chóu xīn qiè zhǐ de níng nài kàn gè jū zhǐ xià luò zài zuò qū chǔ
”踌躇千百万遍，终是报仇心切，只得宁耐，看个居止下落，再作区处。
xíng bù duō lù yǐ shì tiān wǎn pō chuán
行不多路，已是天晚泊船。
lüě fàn de bī tā tóng shuì ruì hóng bù cóng hé yī suō zài yī biān
掠贩的逼他同睡，瑞虹不从，和衣缩在一边。
lüě fàn de biàn lái lǒu bào ruì hóng luàn hǎn shā rén
掠贩的便来搂抱，瑞虹乱喊杀人。
lüě fàn de kǒng bèi lín chuán tīng de nòng chū shì lái fàng shǒu bù dié zài bù gǎn qù chán tā
掠贩的恐被邻船听得，弄出事来，放手不迭，再不敢去缠他。
jìng zài dào wǔ chāng fǔ zhuǎn mài yǔ yuè hù wáng jiā
径载到武昌府，转卖与乐户王家。
nà yuè hù jiā lǐ xiān yǒu sān sì gè fěn tóu yī gè gè dǎ bàn de qiáo qiáo huà huà fù fěn tu zhī yǐ mén mài qiào
那乐户家里先有三四个粉头，一个个打扮得乔乔画画，傅粉涂脂，倚门卖俏。
ruì hóng dào le qí jiā kàn jiàn zhè bān zuò zuò zhuǎn jiā kǔ chǔ yòu xiǎng dào wǒ jīn luò zài yān huā dì miàn bào chóu zhī shì yǐ shì jué wàng hái yǒu hé yán zài shì
瑞虹到了其家，看见这般做作，转加苦楚，又想道：“我今落在烟花地面，报仇之事，已是绝望，还有何颜在世！
suì lì yì yào xín sǐ lù bù kěn jiē kè
”遂立意要寻死路，不肯接客。
piān yòu zuò guài dàn shì ruì hóng zǒu zhè tiáo mén lù jiù yǒu rén jiě jiù bù zhì shāng shēn
偏又作怪，但是瑞虹走这条门路，就有人解救，不致伤身。
yuè hù yǔ bǎo zǐ shāng yì dào tā jì bù kěn jiē kè liú zhī hé yì
乐户与鸨子商议道：“他既不肯接客，留之何益！
tǎng ruò sān bù zhī zuò chū bǎ xì dǎo shì lǎo dà lì hài
倘若三不知，做出把戏，倒是老大利害。
bù rú zhuǎn huò yú rén lìng xún gè ba
不如转货与人，另寻个罢。
cháng yán dào shì yǒu còu qiǎo wù yǒu ǒu rán
”常言道：“事有凑巧，物有偶然。
qià hǎo yǒu yī shào xīng rén xìng hú míng yuè yīn wǔ chāng tài shǒu shì tā de qīn qi tè lái dǎ chōu fēng dào yě zuò chéng xún mì le yī dà zhù qián cái
”恰好有一绍兴人，姓胡名悦，因武昌太守是他的亲戚，特来打抽丰，倒也作成寻觅了一大注钱财。
nà rén yuán shì tān huā liàn jiǔ zhī tú zuò de yù suǒ jìn zhe jì jiā xián shí biàn qù chuàn zǒu yě zēng jiàn guò ruì hóng shì gè jué sè lì rén xīn nèi zháo mí jǐ biàn yào lái rù mǎ
那人原是贪花恋酒之徒，做的寓所，近着妓家，闲时便去串走，也曾见过瑞虹，是个绝色丽人，心内着迷，几遍要来入马。
yīn shì ruì hóng xún sǐ mì huó bù néng dào shǒu
因是瑞虹寻死觅活，不能到手。
jīn fān tīng de yuè hù yǒu chū tuō de xiāo xī qíng yuàn zhòng jià qǔ wèi piān fáng
今番听得乐户有出脱的消息，情愿重价娶为偏房。
yě shì yǒu fèn yīn yuán yī shuō jiù chéng
也是有分姻缘，一说就成。
hú yuè qǔ ruì hóng dào le yù suǒ dàng wǎn zhěng bèi zhe jiǔ yáo yǔ ruì hóng xù qíng
胡悦娶瑞虹到了寓所，当晚整备着酒肴，与瑞虹叙情。
nà ruì hóng zhǐ shì tí kū bù róng qīn jìn
那瑞虹只是啼哭，不容亲近。
hú yuè zài sān quàn wèi bù zhǐ dào méi le zhǔ yì shuō dào xiǎo niáng zǐ nǐ zài chāng jiā huò zhě dào shì jiàn shì bù kěn jiē kè
胡悦再三劝慰不止，倒没了主意，说道：“小娘子，你在娼家，或者道是贱事，不肯接客；
jīn rì yǔ wǒ chéng le fū fù wàn fēn hǎo le hái yǒu shén kǔ qíng zhǐ guǎn bēi tòng
今日与我成了夫妇，万分好了，还有甚苦情，只管悲恸！
nǐ qiě shuō lái ruò yǒu yí nán shì tǐ wǒ kě yǐ tì nǐ fēn yōu jiě mèn
你且说来，若有疑难事体，我可以替你分忧解闷。
tǎng shì qíng zhòng dà zhè fǔ zhōng tài yé shì wǒ shè qīn jiù zhuǎn tuō tā yǔ nǐ liào lǐ hé bì zì kǔ rú cǐ
倘事情重大，这府中太爷是我舍亲，就转托他与你料理，何必自苦如此。
ruì hóng jiàn tā shuō huà yǒu xiē lái lì fāng jiāng qián shì yī yī gào sù yòu dào guān rén ruò néng yǔ nú jiā xún mì chóu rén bào yuān xuě chǐ mò shuō de wèi fū fù biàn zuò nú bì yì zì gān xīn
”瑞虹见他说话有些来历，方将前事一一告诉，又道：“官人若能与奴家寻觅仇人，报冤雪耻，莫说得为夫妇，便做奴婢，亦自甘心。
shuō ba yòu kū
”说罢又哭。
hú yuè wén yán dá dào yuán lái nǐ shì hǎo rén jiā zǐ nǚ zāo cǐ dà nàn kě lián kě lián
胡悦闻言答道：“元来你是好人家子女，遭此大难，可怜可怜！
dàn zhè shì fēi yī shí kě bì dài wǒ xiān jiào shè qīn chū gè guǎng bǔ dào chù āi jī
但这事非一时可毕，待我先教舍亲出个广捕到处挨缉；
yī miàn tóng nǐ dào huái ān gào guān ná zhòng dào jiā shǔ zhuī bǐ zì rán yǒu gè xià luò
一面同你到淮安告官，拿众盗家属追比，自然有个下落。
ruì hóng bài dǎo zài dì dào ruò de guān rén kěn rú cǐ yòng xīn shēng shēng shì shì xián jié bào xiào
”瑞虹拜倒在地道：“若得官人肯如此用心，生生世世，衔结报效。
hú yuè fú qǐ dào jì wèi fū fù shì tóng yī tǐ hé chū cǐ yán
”胡悦扶起道：“既为夫妇，事同一体，何出此言！
suì xié shǒu rù qǐn
”遂携手入寝。
nǎ zhī hú yuè yě shì yī piàn jiǎ qíng hǒng piàn guò le jǐ rì zhǐ shuō yǐ tuō tài shǒu chū guǎng bǔ jī huò qù le
那知胡悦也是一片假情，哄骗过了几日，只说已托太守出广捕缉获去了。
ruì hóng xìn yǐ wéi shí qiān ēn wàn xiè
瑞虹信以为实，千恩万谢。
yòu zhù le shù rì gù xià chuán zhǐ dǎ dié qǐ shēn zhèng yù zhe shùn fēng shùn shuǐ nà xiāo shí rì zǎo zhì zhèn jiāng lìng gù xiǎo chuán huí jiā
又住了数日，雇下船只，打叠起身，正遇着顺风顺水，那消十日，早至镇江，另雇小船回家。
bǎ ruì hóng de shì gé guò yī biān háo bù tí qǐ
把瑞虹的事，阁过一边，毫不题起。
ruì hóng dà shī suǒ wàng dàn dào cǐ dì wèi wú kě nài hé suì chī le cháng zhāi rì yè àn dǎo tiān dì yāo qiú bào yuān
瑞虹大失所望，但到此地位，无可奈何，遂吃了长斋，日夜暗祷天地，要求报冤。
zài lù fēi zhǐ yī rì yǐ dào jiā zhōng
在路非止一日，已到家中。
hú yuè lǎo pó jiàn qǔ gè měi rén huí lái hǎo shēng dù jì shí cháng sī nào
胡悦老婆见娶个美人回来，好生妒忌，时常厮闹。
ruì hóng zǒng bù yǔ tā zhēng lùn yě bú yào hú yuè jìn fáng zhè pó niáng fāng cái shǎo jiě
瑞虹总不与他争论，也不要胡悦进房，这婆娘方才少解。
yuán lái shào xīng dì fāng guàn zuò yī xiàng shēng yì fán yǒu qián néng gàn de dōu dào jīng zhōng mǎi gè sān kǎo lì míng sè zuān móu hǎo dì fāng xuǎn yí gè zuǒ èr guān chū lái sú míng huàn zuò fēi guò hǎi
元来绍兴地方，惯做一项生意：凡有钱能干的，都到京中买个三考吏名色，钻谋好地方，选一个佐贰官出来，俗名唤做“飞过海”。
zěn me jiào zuò fēi guò hǎi
怎么叫做“飞过海”？
dà fán lì yuán kǎo mǎn yī cì xuǎn qù bù zhī děng shàng jǐ nián
大凡吏员考满，依次选去，不知等上几年；
ruò yòng le qián xián lù yí chun sì ào guī gài zhān de zuò guān zhè wèi zhī fēi guò hǎi
若用了钱，稴熝≡诒鹑饲懊妫溉毡*得做官，这谓之“飞过海”。
hái yǒu dú zì wú lì sì wǔ gè hé zuò huǒ jì yī rén chū míng zuò guān qí yú zuò dì fēn zhàng
还有独自无力，四五个合做伙计，一人出名做官，其余坐地分账。
dào le rèn shàng xiān bèi hòu lǐ jié hǎo táng guān dāo lǎn shì guǎn xiē xiǎo shì tǐ jīng tā yá lǐ shào bù dé yào zhà yī liǎng wǔ qián
到了任上，先备厚礼，结好堂官，叨揽事管，些小事体经他衙里，少不得要诈一两五钱。
dào hòu jué dào shēng xī bù hǎo lì jiǎo bú zhù jiù qiāo dì táo zhī yāo yāo
到后觉道声息不好，立脚不住，就悄地桃之夭夭。
shí gè lǐ biān nán de yī liǎng gè lái qù míng bái wán míng quán jié
十个里边，难得一两个来去明白，完名全节。
suǒ yǐ tiān xià yá guān dà bàn dōu chū shào xīng
所以天下衙官，大半都出绍兴。
nà hú yuè zài jiā zhù le nián yú yě sī liang dào jīng gàn zhè zhuāng shì tǐ
那胡悦在家住了年余，也思量到京干这桩事体。
gēng jiān yǒu gè xiāng zhī jiàn zài dāng dào xiě shū xiāng yuē yǒu fú chí tā de yì sī yī fà xǐ zhī bù shèng
更兼有个相知见在当道，写书相约，有扶持他的意思，一发喜之不胜。
jí biàn chǔ zhì le yín liǎng dǎ diǎn qǐ chéng
即便处置了银两，打点起程。
dān lǜ qī qiè zài jiā bù mù yǔ ruì hóng jì yì yào dài tā tóng wǎng xǔ tā móu xuǎn bǐ chù dì fāng fǎng mì qiáng dào zōng jì
单虑妻妾在家不睦，与瑞虹计议，要带他同往，许他谋选彼处地方，访觅强盗踪迹。
ruì hóng yǐ bèi piàn guò yī cì suī rán bù xìn yě hái xī jì chū wài xíng zǒu huò zhě yǒu gè jī huì qíng yuàn tóng qù
瑞虹已被骗过一次，虽然不信，也还希冀出外行走，或者有个机会，情愿同去。
hú yuè lǎo pó zhī de fān tiān zuò dì yǔ lǎo gōng xiāng dǎ xiāng mà hú yuè quán bù zuò zhǔn yì le jí rì gù de chuán zhī tóng ruì hóng jìng zì qǐ shēn
胡悦老婆知得，翻天作地与老公相打相骂，胡悦全不作准，译了吉日，雇得船只，同瑞虹径自起身。
yí lù wú huà zhí zhì jīng shī xún yù suǒ ān dùn le ruì hóng cì rì zhěng bèi lǐ wù qù bài nà xiāng zhī guān yuán
一路无话，直至京师寻寓所，安顿了瑞虹，次日整备礼物，去拜那相知官员。
shuí xiǎng zhè guān rén yī yuè qián bào bìng shēn wáng hé jiā huāng luàn dǎ diǎn fú jiù guī xiāng
谁想这官人一月前暴病身亡，合家慌乱，打点扶柩归乡。
hú yuè méi le zhè gè yǐ kào shēn zi jiù sū le bàn biān
胡悦没了这个倚靠，身子就酥了半边。
sī xiǎng yín zi dài de shén shǎo xiāng zhī yòu sǐ zhè guān zhí zěn néng nòng dé dào shǒu
思想银子带得甚少，相知又死，这官职怎能弄得到手？
yù dài yuán fù guī qù yòu kǒng bèi rén xiào chǐ shì zài liǎng nán hú yí wèi jué xún fǎng tóng xiāng yí gè xiāng shí shāng yì
欲待原复归去，又恐被人笑耻，事在两难，狐疑未决，寻访同乡一个相识商议。
zhè rén yě shì zǒu nà dào er de zhèng shǎo le yín liǎng bù dé wán chéng suì shè jì hǒng piàn hú yuè bāo lǎn tì tā tú gè xiǎo jiù
这人也是走那道儿的，正少了银两，不得完成，遂设计哄骗胡悦，包揽替他图个小就。
shè huò duǎn shǎo xún rén jiè zhài
设或短少，寻人借债。
hú yuè hé gāi huì qì bèi tā huā yán qiǎo yǔ shuō de rè nào jiāng suǒ dài yín liǎng yī bāo r dì yǔ
胡悦合该晦气，被他花言巧语说得热闹，将所带银两一包儿递与。
nà rén bǎ lái wán chéng le zì jǐ guān zhí qiāo dì yī liú yān jìng fù rèn qù le
那人把来完成了自己官职，悄地一溜烟径赴任去了。
hú yuè zhǐ shèng dé yī shuāng kōng shǒu rì zhú suǒ xū jiàn jiàn qiàn quē
胡悦止剩得一双空手，日逐所需，渐渐欠缺。
jì shū huí jiā qǔ suǒ pán chán lǎo pó zhèng nǎo zhe tā nà kěn yìng fù fēn wén
寄书回家取索盘缠，老婆正恼着他，那肯应付分文！
zì cǐ liú luò jīng shī zhú rì dōng bēn xī zhuàng yǔ yī bān jīng huā zǐ hé le huǒ jì piàn rén cái wù
自此流落京师，逐日东奔西撞，与一班京花子合了伙计，骗人财物。
yī rì shāng yì yào dà dà xún yī zhù dōng xī dàn méi shèn wéi yóu què xiǎng dào ruì hóng shēn shàng yào bǎ lái rèn zuò mèi zǐ zuò gè měi rén jú
一日商议要大大寻一注东西，但没甚为由，却想到瑞虹身上，要把来认作妹子，做个美人局。
suàn jì tíng dāng hú yuè yòu kǒng ruì hóng bù kěn shēng chū yī duàn shuō huà hōng tā dào wǒ xiàng rì zhǐ wàng dào cǐ xuǎn de gè guān zhí yǔ nǐ qù xún fǎng chóu rén bù dào shí yùn guāi jiǎn xiāng zhī yǐ sǐ yòu bèi nà tiān shā de piàn qù yín liǎng lún luò zài cǐ jìn tuì liǎng nán
算计停当，胡悦又恐瑞虹不肯，生出一段说话哄他道：“我向日指望到此，选得个官职，与你去寻访仇人，不道时运乖蹇，相知已死，又被那天杀的骗去银两，沦落在此，进退两难。
yù dài huí qù yòu wú chǔ shè fǎ pán chán
欲待回去，又无处设法盘缠。
zuó rì yǔ péng yǒu men yì de gè jì cè dào yě jǐn tōng
昨日与朋友们议得个计策，倒也尽通。
ruì hóng dào shì shèn jì cè
”瑞虹道：“是甚计策？
hú yuè dào zhǐ shuō nǐ shì wǒ de mèi zǐ yào yú rén wèi qiè tǎng yǒu rén lái xiāng kàn nǐ biàn jiàn tā yī miàn děng hōng de yín liǎng dào shǒu lián yè qiǎo rán qǐ shēn tā men nà lǐ lái xún mì
”胡悦道：“只说你是我的妹子，要与人为妾，倘有人来相看，你便见他一面，等哄得银两到手，连夜悄然起身，他们那里来寻觅。
shùn lù xiān dào huái ān sòng nǐ dào jiā fǎng wèn qiáng tú yě le wǒ xīn shàng yī jiàn wèi wán
顺路先到淮安，送你到家，访问强徒，也了我心上一件未完。
ruì hóng chū shí běn bù yù de cì hòu tīng shuō shùn lù sòng guī jiā qù fāng cái xǔ yǔn
”瑞虹初时本不欲得，次后听说顺路送归家去，方才许允。
hú yuè tǎo le ruì hóng yí gè kěn zì huān xǐ wú xiàn jiào zhòng guāng gùn sì chù qù xún zhǔ gù
胡悦讨了瑞虹一个肯字，欢喜无限，教众光棍四处去寻主顾。
zhèng shì ān pái dì wǎng tiān luó jì zhuān dài luò kēng duò qiàn rén
正是：安排地网天罗计，专待落坑堕堑人。
huà fēn liǎng tóu
话分两头。
què shuō zhè jiāng wēn zhōu fǔ yǒu yī xiù shì xìng zhū míng yuán nián jì sì xún yǐ wài shàng wú zǐ sì niáng zǐ jǐ biàn quàn tā qǔ gè piān fáng
却说浙江温州府有一秀士，姓朱名源，年纪四旬以外，尚无子嗣，娘子几遍劝他娶个偏房。
zhū yuán dào wǒ gōng míng yān jiǎn wú yì yú cǐ
朱源道：“我功名淹蹇，无意于此。
qí nián qiū bǎng gāo dēng dào jīng huì shì
”其年秋榜高登，到京会试。
shuí xiǎng wén fú wèi qí chūn wéi bù dì xiū guī gù lǐ yǔ jǐ gè tóng nián xiāng yuē jiù zài jīng zhōng dú shū yǐ dài xià kē
谁想文福未齐，春闱不第，羞归故里，与几个同年相约，就在京中读书，以待下科。
nà tóng nián zhōng xiǎo de zhū yuán hái méi yǒu ér zi yě kǔ quàn tā qǔ qiè
那同年中晓得朱源还没有儿子，也苦劝他娶妾。
zhū yuán tīng le zhòng rén shuō huà jiào rén xún mì
朱源听了众人说话，教人寻觅。
gāng yǒu le zhè jù kǒu fēng nèi xiē méi rén hù xiāng chuán shuō jǐ rì nèi biàn xún xià ruò gàn tóu nǎo qǐng zhū yuán zhú yī xiāng kàn jiǎn zé méi yǒu gè zhōng dé yì de
刚有了这句口风，那些媒人互相传说，几日内便寻下若干头恼，请朱源逐一相看拣择，没有个中得意的。
zhòng guāng gùn jī zhe nà gè xiāo xī jí lái shàng zhuāng kuā chēng de ruì hóng zī sè jué shì wú shuāng gǔ jīn hǎn yǒu
众光棍缉着那个消息，即来上桩，夸称得瑞虹姿色绝世无双，古今罕有。
hōng dòng zhū yuán qī xià rì zi qīn qù xiāng kàn
哄动朱源期下日子，亲去相看。
cǐ shí ruì hóng shēn shàng yī fú yǐ bù shí fēn zhěng qí
此时瑞虹身上衣服，已不十分整齐；
hú yuè jiào zhòng guāng gùn jiè lái zhuāng shì tíng dāng
胡悦教众光棍借来妆饰停当。
zhòng guāng gùn yǐn zháo zhū yuán dào lái hú yuè xiàng qián yíng yà lǐ bì jiù zuò xiàn guò yī bēi chá fāng qǐng chū ruì hóng zhàn zài zhē táng mén biān
众光棍引着朱源到来，胡悦向前迎迓，礼毕就坐，献过一杯茶，方请出瑞虹站在遮堂门边。
zhū yuán zǒu shàng yī bù ruì hóng cè zhe shēn zi dào gè wàn fú
朱源走上一步，瑞虹侧着身子，道个万福。
zhū yuán jí máng huán lǐ yòng mù zǐ xì yī qū duān dì jiāo yàn fēi cháng àn àn hè cǎi dào zhēn hǎo gè měi mào nǚ zǐ
朱源即忙还礼，用目仔细一觑，端的娇艳非常，暗暗喝采道：“真好个美貌女子！
ruì hóng yě jiàn zhū yuán rén cái chū zhòng jǔ zhǐ xián yǎ àn dào zhè guān rén dǎo hǎo gè yí biǎo guǒ shì gè sī wén rén wù
”瑞虹也见朱源人材出众，举止闲雅，暗道：“这官人倒好个仪表，果是个斯文人物。
dàn bù zhī shèn me huì qì tóu zài wǎng zhōng
但不知甚么晦气，投在网中。
xīn xià cún le gè ào huǐ zhī niàn
”心下存了个懊悔之念。
lüè zhàn piàn shí zhuǎn shēn jìn qù
略站片时，转身进去。
zhòng guāng gùn cóng páng chèn dào xiàng gōng hé rú
众光棍从旁衬道：“相公，何如？
kě shì wǒ men bù shuō huǎng me
可是我们不说谎么？
zhū yuán diǎn tóu wēi xiào dào guǒ rán bù miù
”朱源点头微笑道：“果然不谬。
kě dào xiǎo yù yì dìng cái lǐ zé rì xíng pìn biàn liǎo
可到小寓议定财礼，择日行聘便了。
dào ba qǐ shēn zhòng rén jiē jiǎo suí qù yì le yī bǎi liǎng cái lǐ
”道罢起身，众人接脚随去，议了一百两财礼。
zhū yuán yě wén de jīng shī piàn jú shén duō kǒng pà yě là le tào er jiǎng guò zǎo shàng xíng lǐ dào wǎn jí yào guò mén
朱源也闻得京师骗局甚多，恐怕也落了套儿，讲过早上行礼，到晚即要过门。
zhòng guāng gùn yòu qù yǔ hú yuè shāng yì
众光棍又去与胡悦商议。
hú yuè chén yín bàn shǎng shēng chū yí gè jì zhǐ kǒng ruì hóng bù kěn jiào zhòng rén zuò xia xiān lái yǔ tā jì jiào dào shì lái zhè jǔ rén yǐ kěn shàng zhuāng zhǐ shì dāng rì biàn yào guò mén nán zuò shǒu jiǎo
胡悦沉吟半晌，生出一个计，只恐瑞虹不肯，教众人坐下，先来与他计较道：“适来这举人已肯上桩，只是当日便要过门，难做手脚。
rú jīn zhǐ de jiāng jì jiù jì yī zhe tā sòng nǐ guò qù
如今只得将计就计，依着他送你过去。
shào bù dé bèi xià jiǔ yáo nǐ màn màn de yǐn zhì wǔ gēng shí fēn wǒ tóng zhòng rén biàn dǎ rù lái jiào pò dì fāng zhǐ shuō qiáng zhàn yǒu fū fù nǚ yuán yǐn le nǐ huí lái shēng yán yào wǎng gè yá mén chéng gào
少不得备下酒肴，你慢慢的饮至五更时分，我同众人便打入来，叫破地方，只说强占有夫妇女，原引了你回来，声言要往各衙门呈告。
tā shì gè jǔ rén pà gān ài qián chéng zì rán fǎn lái qiú fú
他是个举人，怕干碍前程，自然反来求伏。
nà shí hé nǐ cóng róng huí qù qǐ bù měi zāi
那时和你从容回去，岂不美哉！
ruì hóng wén yán qiǎo rán bù lè dá dào wǒ qián shēng bù zhī zuò xià shén yè
”瑞虹闻言，愀然不乐，答道：“我前生不知作下甚业？
yǐ zhì jīn shì zāo xǔ duō mó nàn
以至今世遭许多磨难！
rú hé yòu zuò nèn bān méi tiān lǐ de shì hài rén
如何又作恁般没天理的事害人？
zhè gè duàn rán bù qù
这个断然不去。
hú yuè dào niáng zǐ wǒ yuán bù yù rú cǐ dàn chū yú wú nài fāng zǒu zhè tiáo kǔ ròu jì qiān wàn bú yào tuī tuō
”胡悦道：“娘子，我原不欲如此，但出于无奈，方走这条苦肉计，千万不要推托！
ruì hóng zhí yì bù cóng
”瑞虹执意不从。
hú yuè jiù shuāng xī guì xià dào niáng zǐ mò nài hé jiāng jiù zuò zhè yī zāo xià cì zài bù gǎn xiāng fán le
胡悦就双膝跪下道：“娘子，没奈何将就做这一遭，下次再不敢相烦了。
ruì hóng bèi bī bù guò zhǐ de yīng yǔn
”瑞虹被逼不过，只得应允。
hú yuè jí jí pǎo xiàng wài biān duì zhòng rén shuō zhī jiù lǐ
胡悦急急跑向外边，对众人说知就里。
zhòng rén qí chēng miào jì huí fù zhū yuán xuǎn qǐ jí rì jiāng yín liǎng duì zú sòng yǔ hú yuè shōu le
众人齐称妙计，回复朱源，选起吉日，将银两兑足，送与胡悦收了。
zhòng guāng gùn jiù yào bǎ yín liǎng gōng yòng hú yuè dào qiě màn zhe děng dài shì tuǒ fēn yě wèi chí
众光棍就要把银两公用，胡悦道：“且慢着，等待事妥，分也未迟。
dào le wǎn jiān zhū yuán jiào jiā rén gù chéng jiào zi qù yíng ruì hóng yī miàn fēn fù ān pái xià jiǔ zhuàn děng hòu
”到了晚间，朱源教家人雇乘轿子，去迎瑞虹，一面分付安排下酒馔等候。
bù yī shí yǐ shì qǔ dào
不一时，已是娶到。
liǎng xià jiàn guò le lǐ yāo rù fáng zhōng jiào jiā rén guǎn dài méi rén jiǔ fàn zì bù bì shuō
两下见过了礼，邀入房中，教家人管待媒人酒饭，自不必说。
dān jiǎng zhū yuán tóng ruì hóng dào le fáng zhōng ruì hóng kàn shí shì zhōng dēng zhú huī huáng shè xià jiǔ xí
单讲朱源同瑞虹到了房中，瑞虹看时，室中灯烛辉煌，设下酒席。
zhū yuán zài dēng xià xì guān qí mào bǐ qián bèi jiā měi lì xīn xīn zì dé dào shēng niáng zǐ qǐng zuò
朱源在灯下细观其貌，比前倍加美丽，欣欣自得，道声：“娘子请坐。
ruì hóng xiū sè bù gǎn dā yìng cè shēn zuò xia
”瑞虹羞涩不敢答应，侧身坐下。
zhū yuán jiào xiǎo sī zhēn guò yī bēi jiǔ gōng gōng jìng jìng dì zhì miàn qián fàng xià shuō dào xiǎo niáng zǐ qǐng jiǔ
朱源教小厮斟过一杯酒，恭恭敬敬递至面前放下，说道：“小娘子，请酒。
ruì hóng yě bù gǎn kāi yán yě bù huí jìng
”瑞虹也不敢开言，也不回敬。
zhū yuán zhī dào tā shì pà xiū wēi wēi ér xiào
朱源知道他是怕羞，微微而笑。
zì jǐ zhēn shàng yī bēi duì xí xiāng péi yòu dào xiǎo niáng zǐ wǒ yǔ nǐ yǐ wèi fū fù hé bì hài xiū
自己斟上一杯，对席相陪，又道：“小娘子，我与你已为夫妇，何必害羞！
duō shǎo zhān yī zhǎn r xiǎo shēng hou gàn
多少沾一盏儿，小生候干。
ruì hóng zhǐ shì dī tóu bù yīng
”瑞虹只是低头不应。
zhū yuán xiǎng dào tā shì gè nǚ ér jiā yí dìng jiàn xiǎo sī men zài cǐ suǒ yǐ pà xiū
朱源想道：“他是个女儿家，一定见小厮们在此，所以怕羞。
jí dǎ fā chū wài yǎn shàng mén r zǒu zhì shēn biān dào xiǎng shì jiǔ hán le kě huàn rè de yǐn yī bēi bú yào fú le wǒ de jìng yì
”即打发出外，掩上门儿，走至身边道：“想是酒寒了，可换热的饮一杯，不要拂了我的敬意。
suì lìng zhēn yī bēi dì yǔ ruì hóng
”遂另斟一杯，递与瑞虹。
ruì hóng kàn le zhè gè jú miàn zhuǎn jué xiū cán mò rán shāng gǎn xiǎng qǐ yòu shí fù mǔ hé děng zhēn xī jīn rì liú luò zhì cǐ shēn zi yǐ bèi diàn wū dà chóu yòu bù néng bào yòu qiǎng bī zuò zhè bān chǒu tài piàn rén kě bù rǔ mò zǔ zōng
瑞虹看了这个局面，转觉羞惭，蓦然伤感，想起幼时父母何等珍惜，今日流落至此，身子已被玷污，大仇又不能报，又强逼做这般丑态骗人，可不辱没祖宗。
róu cháng yī zhuǎn lèi zhū sù sù luàn xià
柔肠一转，泪珠簌簌乱下。
zhū yuán kàn jiàn liú lèi dī dī dào xiǎo niáng zǐ nǐ wǒ qiān lǐ xiāng féng tiān yuán huì hé yǒu shèn bù zú zhè bān chóu mèn
朱源看见流泪，低低道：“小娘子，你我千里相逢，天缘会合，有甚不足，这般愁闷？
mò bù zhái shàng hái yǒu shén bù kān zhī shì xiǎo niáng zǐ jì guà me
莫不宅上还有甚不堪之事，小娘子记挂么？
lián kòu shù cì bìng bù dā yìng jué de qí róng zhuǎn qi
”连叩数次，并不答应，觉得其容转戚。
zhū yuán yòu dào xì guān xiǎo niáng zǐ zhī yì bì yǒu bù dé yǐ shì hé bù shuō yǔ wǒ zhī tǎng kě xiào lì jué bù tuī gù
朱源又道：“细观小娘子之意，必有不得已事，何不说与我知，倘可效力，决不推故。
ruì hóng yòu bù zé shēng
”瑞虹又不则声。
zhū yuán dào méi zuò lǐ huì zhǐ de zì zhēn zì yǐn
朱源倒没做理会，只得自斟自饮。
chī gōu bàn hān tīng qiáo lóu yǐ dǎ èr gǔ
吃勾半酣，听谯楼已打二鼓。
zhū yuán dào yè shēn le qǐng xiē xī ba
朱源道：“夜深了，请歇息罢。
ruì hóng yě quán rán bù cǎi
”瑞虹也全然不采。
zhū yuán yòu bù hǎo cuī bī dào zǒu qù shū zhuó shàng qǔ guò yī běn shū r guān kàn péi tā tóng zuò
朱源又不好催逼，倒走去书卓上，取过一本书儿观看，陪他同坐。
ruì hóng jiàn zhū yuán yīn qín xiāng wèi bù qù lǐ tā bìng wú yī háo yùn nù zhī sè zhuǎn guò yī niàn dào kàn zhè jǔ rén dǎo shì gè shèng dé jūn zǐ wǒ dāng chū ruò yù de cǐ děng rén yuān chóu shēn xuě jiǔ yǐ
瑞虹见朱源殷勤相慰，不去理他，并无一毫愠怒之色，转过一念道：“看这举人倒是个盛德君子，我当初若遇得此等人，冤仇申雪久矣。
yòu xiǎng dào wǒ kàn hú yuè zhè rén yī wèi huā yán qiǎo yǔ ruò zhuān kào zài tā shēn shàng cǐ chóu ān néng de bào
”又想道：“我看胡悦这人，一味花言巧语，若专靠在他身上，此仇安能得报？
tā jīn míng míng shòu guò zhè jǔ rén zhī pìn sòng wǒ dào cǐ
他今明明受过这举人之聘，送我到此；
hé bù jiāng jì jiù jì jiù gēn zhe tā zhè yuān chóu huò zhě dào yǒu bào xuě zhī qī
何不将计就计，就跟着他，这冤仇或者倒有报雪之期。
zuǒ sī yòu xiǎng yí huò bù dìng
”左思右想，疑惑不定。
zhū yuán yòu dào xiǎo niáng zǐ qǐng shuì ba
朱源又道：“小娘子请睡罢。
ruì hóng gù yì yòu bù dā yìng
”瑞虹故意又不答应。
zhū yuán yī rán jiāng shū guān kàn
朱源依然将书观看。
kàn kàn sān gǔ jiāng jué ruì hóng zhǔ yì yǐ dìng
看看三鼓将绝，瑞虹主意已定。
zhū yuán yòu cuī tā qù shuì ruì hóng cái dào wǒ rú jīn fāng cái shì nǐ jiā de rén le
朱源又催他去睡，瑞虹才道：“我如今方才是你家的人了。
zhū yuán xiào dào nán dào qǐ chū hái shì bié jiā de rén me
”朱源笑道：“难道起初还是别家的人么？
ruì hóng dào xiàng gōng nǎ zhī jiù lǐ wǒ běn shì hú yuè zhī qiè zhǐ yīn liú luò jīng shī yǔ yī bān guāng gùn shēng chū zhè jì hōng nǐ yín zi
”瑞虹道：“相公那知就里，我本是胡悦之妾，只因流落京师，与一班光棍生出这计，哄你银子。
shǎo qǐng jí dǎ rù lái qiǎng wǒ huí qù gào nǐ qiáng zhàn liáng rén qī nǚ
少顷即打入来，抢我回去，告你强占良人妻女。
nǐ pà gān ài qián chéng hái yào mǎi jìng qiú ān
你怕干碍前程，还要买静求安。
zhū yuán wén yán dà jīng dào yǒu nèn bān yì shì
”朱源闻言大惊，道：“有恁般异事！
ruò fēi xiǎo niáng zǐ shuō chū xiǎn xiē luò zài tào zhōng
若非小娘子说出，险些落在套中。
dàn nǐ jì shì hú yuè zhī qiè rú hé yòu xiè lòu yǔ wǒ
但你既是胡悦之妾，如何又泄漏与我？
ruì hóng kū dào qiè yǒu dà chóu wèi bào guān jūn shèng dé zhǎng zhě bì néng wéi qiè shēn xuě gù yuàn yǐ cǐ shēn xiāng tuō
瑞虹哭道：“妾有大仇未报，观君盛德长者，必能为妾伸雪，故愿以此身相托。
zhū yuán dào xiǎo niáng zǐ yǒu hé yuān yì kě xì xì shuō lái dìng dàng jié lì wèi nǐ tú zhī
”朱源道：“小娘子有何冤抑，可细细说来，定当竭力为你图之。
ruì hóng nǎi jiāng qián hòu shì qì sù lián zhū yuán yì zì cǎn rán xià lèi
”瑞虹乃将前后事泣诉，连朱源亦自惨然下泪。
zhèng shuō zhī jiān yǐ dǎ sì gēng
正说之间，已打四更。
ruì hóng dào nà yī bān guāng gùn bù jiǔ biàn dào xiàng gōng ruò bù zǎo bì bì shòu qí lèi
瑞虹道：“那一班光棍，不久便到，相公若不早避，必受其累。
zhū yuán dào bú yào zháo máng
”朱源道：“不要着忙！
yǒu tóng nián yù suǒ lí cǐ bù yuǎn tā fáng wū jǐn zì shēn suì qiě dào nà biān zàn bì guò yī yè míng rì lìng xún suǒ zài yuǎn yuǎn bān qù yǒu hé huàn zāi
有同年寓所，离此不远，他房屋尽自深邃，且到那边暂避过一夜，明日另寻所在，远远搬去，有何患哉！
dāng xià kāi mén qiāo dì huàn jiā rén diǎn qǐ dēng huǒ jìng dào tóng nián yù suǒ qiāo kāi mén hù
”当下开门，悄地唤家人点起灯火，径到同年寓所，敲开门户。
nà tóng nián jiàn bàn yè ér lái yòu dài zhe gè lì rén zhī dào shì lái lì bù míng de shén yǐ wéi guài
那同年见半夜而来，又带着个丽人，只道是来历不明的，甚以为怪。
zhū yuán yī yī dào chū nà tóng nián jí yí dào wài biān qù shuì ràng zhū yuán zhù yú nèi xiāng
朱源一一道出，那同年即移到外边去睡，让朱源住于内厢。
yī miàn jiào jiā rén men xiāng bāng bǎ xíng lǐ děng jiàn jìn jiē bān lái zhǐ cún liǎng jiān kōng fáng
一面教家人们相帮，把行李等件，尽皆搬来，止存两间空房。
bù zài huà xià
不在话下。
qiě shuō zhòng guāng gùn yī děng ruì hóng shàng jiào biàn bī hú yuè jiāng chū yín liǎng fēn kāi
且说众光棍一等瑞虹上轿，便逼胡悦将出银两分开。
mǎi xiē jiǔ ròu chī dào wǔ gēng tiān qì yī qí gǎn zhì zhū yuán yù suǒ fā shēng hǎn dǎ jiāng rù qù
买些酒肉，吃到五更天气，一齐赶至朱源寓所，发声喊打将入去。
dàn jiàn liǎng jiān kōng wū nà yǒu yī gè rén yǐng
但见两间空屋，那有一个人影。
hú yuè dào chī le yī jīng shuō dào tā rú hé xiǎo de yù xiān zǒu le
胡悦倒吃了一惊，说道：“他如何晓得，预先走了？
duì zhòng guāng gùn dào yí dìng shì nǐ men dào gōu jié lái zhuō nòng wǒ de kuài kuài bǎ yín liǎng hái le biàn bà
”对众光棍道：“一定是你们倒勾结来捉弄我的，快快把银两还了便罢！
zhòng guāng gùn dà nù yě fān zhuǎn liǎn pí shuō dào nǐ bǎ qī zǐ mài le yòu yào lái dǎ qiǎng fǎn shuō wǒ men yǒu shèn gòu dàng xū yǔ nǐ gān xiū bù dé
”众光棍大怒，也翻转脸皮，说道：“你把妻子卖了，又要来打抢，反说我们有甚勾当，须与你干休不得！
jiāng hú yuè zǎn pán dǎ gōu chòu sǐ
”将胡悦攒盘打勾臭死。
qià hǎo wǔ chéng bīng mǎ jīng guò jié niǔ dào guān shěn chū piàn jú shí qíng yī gài sān shí yín liǎng zhuī chū rù guān
恰好五城兵马经过，结扭到官，审出骗局实情，一概三十，银两追出入官。
hú yuè duǎn dì huí jí
胡悦短递回籍。
yǒu shī wèi zhèng láo lóng qiǎo shè měi rén jú měi rén yuán bú shì xīn fù
有诗为证：牢笼巧设美人局，美人原不是心腹。
péi le fū rén yòu dǎ tún shǒu zhōng yī jiù guāng lù tū
赔了夫人又打臀，手中依旧光陆秃。
qiě shuō zhū yuán zì qǔ le ruì hóng bǐ cǐ xiāng jìng xiāng ài rú yú sì shuǐ
且说朱源自娶了瑞虹，彼此相敬相爱，如鱼似水。
bàn nián zhī hòu jí huái liù jiǎ dào de shí yuè mǎn zú shēng xià yí gè hái zi zhū yuán hǎo bù xǐ huan xiě shū bào zhī qī zǐ
半年之后，即怀六甲，到得十月满足，生下一个孩子，朱源好不喜欢，写书报知妻子。
guāng yīn xùn sù nà hái zi zǎo yòu zhōu suì
光阴迅速，那孩子早又周岁。
qí nián yòu zhí huì shì ruì hóng rì yè xiàng tiān dǎo gào yuàn de zhàng fū huáng bǎng tí míng zǎo bào cài mén zhī chóu
其年又值会试，瑞虹日夜向天祷告，愿得丈夫黄榜题名，早报蔡门之仇。
chǎng hòu kāi bǎng zhū yuán guǒ zhōng le liù shí wǔ míng jìn shì diàn shì sān jiǎ gāi xuǎn zhī xiàn
场后开榜，朱源果中了六十五名进士，殿试三甲，该选知县。
qià hǎo wǔ chāng xiàn quē le xiàn guān zhū yuán jiù tǎo le zhè gè quē duì ruì hóng dào cǐ qù chóu rén bù yuǎn zhǐ pà tā xiān sǐ le biàn chū bù dé nǐ de qì
恰好武昌县缺了县官，朱源就讨了这个缺，对瑞虹道：“此去仇人不远，只怕他先死了，便出不得你的气。
ruò hái zài shí yī gè gè ná lái lì xuè jì xiàn nǐ de fù mǔ bù pà tā zǒu shàng tiān qù
若还在时，一个个拿来沥血祭献你的父母，不怕他走上天去。
ruì hóng dào ruò de xiàng gōng rú cǐ yòng xīn nú jiā sǐ yì míng mù
”瑞虹道：“若得相公如此用心，奴家死亦瞑目。
zhū yuán yī miàn xiān chāi rén huí jiā jiē qǔ jiā xiǎo zài yáng zhōu cì hou yī tóng fù rèn yī miàn hòu lì bù lǐng píng
”朱源一面先差人回家，接取家小在扬州伺候，一同赴任，一面候吏部领凭。
bù yī rì lǐng le píng xiàn cí cháo chū jīng
不一日领了凭限，辞朝出京。
yuán lái dà fán wú chu zhī de zuò guān de dōu zài lín qīng zhāng jiā wān gù chuán cóng shuǐ lù ér xíng huò jìng fù rèn suǒ huò cóng jiā xiāng ér zhuǎn dàn cóng qí biàn
原来大凡吴、楚之地作官的，都在临清张家湾雇船，从水路而行，或径赴任所，或从家乡而转，但从其便。
nà yí lù dōu shì xià shuǐ yòu kuài yòu wěn
那一路都是下水，又快又稳；
kuàng dài zhe jiā xiǎo ruò méi yǒu kān hé jiǎo lì lù lù yī fà bù biàn le
况带着家小，若没有勘合脚力，陆路一发不便了。
měi cháng yǒu xià lù liáng chuán yùn liáng dào jīng jiāo nà guò hòu nà kōng chuán huí qù jiù lǎn zhè xíng shēng yì jiǎ chōng zuò chuán qǐng de gè guān yuán zuò cāng nà chuán tóu biàn qù bāo lǎn tā rén huò wù tú gè miǎn shuì zhī lì zhè yě shì gè jiù guī
每常有下路粮船，运粮到京，交纳过后，那空船回去，就揽这行生意，假充座船，请得个官员坐舱，那船头便去包揽他人货物，图个免税之利，这也是个旧规。
què shuō zhū yuán tóng le xiǎo nǎi nai dào lín qīng gù chuán kàn le jǐ gè cāng kǒu dōu bù chēng huái zhǐ yǒu yī zhī zhěng qí zhōng le zhū yuán zhī yì
却说朱源同了小奶奶到临清雇船，看了几个舱口，都不称怀，只有一只整齐，中了朱源之意。
chuán tóu dì le xìng míng shǒu běn kē tóu xiāng jiàn
船头递了姓名手本，磕头相见。
guǎn jiā bān xíng lǐ ān dùn cāng nèi qǐng lǎo ye nǎi nai xià chuán
管家搬行李安顿舱内，请老爷奶奶下船。
shāo le shén fú chuán tóu zhǐ huī zhòng rén kāi chuán
烧了神福，船头指挥众人开船。
ruì hóng zài cāng zhōng tīng de chuán tóu shuō huà shì huái ān shēng yīn yǔ zéi tóu chén xiǎo sì yī bān wú èr
瑞虹在舱中，听得船头说话，是淮安声音，与贼头陈小四一般无二。
wèn zhàng fū shén me míng zì zhū yuán chá nà shǒu běn xiě zhe chuán tóu wú jīn kòu shǒu xìng míng dōu bù xiāng tóng
问丈夫什么名字，朱源查那手本写着：船头吴金叩首，姓名都不相同。
kě zhī méi xiāng gān le zài tīng tā shēng kǒu yuè tīng yuè xiàng
可知没相干了，再听他声口越听越像。
zhuǎn zhǎn shēng yí fàng xīn bù xià duì zhàng fū shuō le
转展生疑，放心不下，对丈夫说了。
jiǎ tuō fēn fù shuō huà huàn tā jìn cāng
假托分付说话，唤他近舱。
ruì hóng shǎn yú bèi hòu sī rèn qí miàn mào yòu yǔ chén xiǎo sì wú yì
瑞虹闪于背后厮认其面貌，又与陈小四无异。
zhǐ shì xìng míng bù tóng hǎo shēng qí guài
只是姓名不同，好生奇怪。
yù dài pán wèn yòu méi gè yīn yóu
欲待盘问，又没个因由。
ǒu rán zhè yī rì zhū yuán de zuò shī chuán dào guò chuán qù bài fǎng
偶然这一日，朱源的座师船到，过船去拜访。
nà chuán tóu de pó niáng jìn cāng lái bài jiàn nǎi nai sòng chá wèi jìng ruì hóng kàn nà fù rén suī wú shí fēn yán sè yě yǒu yī duàn fēng liú
那船头的婆娘进舱来拜见奶奶，送茶为敬，瑞虹看那妇人：虽无十分颜色，也有一段风流。
ruì hóng yǒu xīn wèn nà fù rén dào nǐ jǐ suì le
瑞虹有心问那妇人道：“你几岁了？
nà fù rén dá dào èr shí jiǔ suì le
”那妇人答道：“二十九岁了。
yòu wèn nà lǐ rén shì
”又问：“那里人氏？
dá dào chí yáng rén shì
”答道：“池阳人氏。
ruì hóng dào nǐ zhàng fū bù xiàng gè chí yáng rén
”瑞虹道：“你丈夫不像个池阳人。
nà fù rén dào zhè shì xiǎo fù rén de hòu fū
”那妇人道：“这是小妇人的后夫。
ruì hóng dào nǐ jǐ suì sǐ guò zhàng fū de
”瑞虹道：“你几岁死过丈夫的？
nà fù rén dào xiǎo fù rén fū fù wèi yùn liáng dào cǐ zhuō fū yī bìng shēn wáng
”那妇人道：“小妇人夫妇为运粮到此，拙夫一病身亡。
rú jīn zhè zhuō fū shì wǔ chāng rén shì yuán zài chuán shàng zuò bāng shǒu sāng shì zhōng kuī tā yī lì xiāng zhù
如今这拙夫是武昌人氏，原在船上做帮手，丧事中亏他一力相助。
xiǎo fù rén gū shēn wú yǐ zhǐ de jiù cóng le tā dǐng zhe qián fū míng zì wán zhè chǎng chāi shǐ
小妇人孤身无倚，只得就从了他，顶着前夫名字，完这场差使。
ruì hóng wèn zài dù lǐ àn àn diǎn tóu
”瑞虹问在肚里，暗暗点头。
jiāng xiāng pà shǎng tā
将香帕赏他。
nà fù rén qiān ēn wàn xiè de qù le
那妇人千恩万谢的去了。
ruì hóng děng zhū yuán shàng chuán jiāng zhè huà shù yǔ tā tīng le
瑞虹等朱源上船，将这话述与他听了。
yǎn jiàn wú jīn jí shì chén xiǎo sì zhèng shì zéi tóu
眼见吴金即是陈小四，正是贼头。
zhū yuán dào lù tú zhī jiān bù kě zào cì qiě rěn nài tā dào dì fāng shàng shī xíng hái yào zài tā shēn shàng zhuī jiū yú dǎng
朱源道：“路途之间不可造次，且忍耐他到地方上施行，还要在他身上追究余党。
ruì hóng dào xiàng gōng suǒ jiàn jí míng
”瑞虹道：“相公所见极明；
zhǐ shì chóu rén xiāng jiàn fèn wài yǎn zhēng zhè jǐ rì rú hé hǎo guò
只是仇人相见，分外眼睁，这几日如何好过！
hèn bù dé jiè téng wáng gé de shùn fēng yī zhèn chuī dào wǔ chāng
”恨不得借滕王阁的顺风，一阵吹到武昌。
yǐn hèn qīn yuān yǐ shù nián zhěn gē sī bào tàn wú yuán
饮恨亲冤已数年，枕戈思报叹无缘。
tóng zhōu dí guó jīn xiāng yù yòu gé jiāng shān lù jǐ qiān
同舟敌国今相遇，又隔江山路几千。
què shuō zhū yuán zhōu zhì yáng zhōu nà jiē qǔ dài fū rén de hái wèi zēng dào zhǐ de tíng bó mǎ tóu děng hòu
却说朱源舟至扬州，那接取大夫人的还未曾到，只得停泊马头等候。
ruì hóng xīn shàng yī fà qì mèn
瑞虹心上一发气闷。
děng dào dì sān rì hū tīng de àn shàng dǐng fèi qǐ lái
等到第三日，忽听得岸上鼎沸起来。
zhū yuán jiào rén wèn shí què shì chuán tóu yǔ àn shàng liǎng gè hàn zi niǔ zuò yī tuán sī dǎ
朱源教人问时，却是船头与岸上两个汉子扭做一团厮打。
zhǐ tīng de kǒu kǒu shēng shēng shuō dào nǐ gàn de hǎo shì
只听得口口声声说道：“你干得好事！
zhū yuán jiàn xiǎo nǎi nai qì mèn zhèng mò nài hé jīn fān qiě jiè zhè gè jī huì qiāo nà zéi tóu jǐ gè bǎn zi quán fā lì shì dāng xià hē jiào shuǐ shǒu yǔ wǒ dōu ná guò lái
”朱源见小奶奶气闷，正没奈何，今番且借这个机会，敲那贼头几个板子，权发利市，当下喝教水手：“与我都拿过来！
yuán lái zhè bān shuǐ shǒu yǔ chuán tóu miàn hé yì bù hé yě yǒu gè yuán gù
”原来这班水手，与船头面和意不和，也有个缘故。
dāng chū chén xiǎo sì yì sǐ le ruì hóng qì chuán ér táo méi chù tóu bèn liú luò dào chí yáng dì miàn
当初陈小四缢死了瑞虹，弃船而逃，没处投奔，流落到池阳地面。
ǒu zhí wú jīn zhè zhǐ liáng chuán qǐ yùn shǎo gè bāng shǒu chén xiǎo sì jiù shàng le tā de chuán
偶值吴金这只粮船起运，少个帮手，陈小四就上了他的船。
jiàn wú jīn lǎo pó xiàng gè ài chī zǎo ér tāng de qǐ bù zhèng zhòng xià huái yí lù xíng jiān mài qiào dā shí shàng le
见吴金老婆像个爱吃枣儿汤的，岂不正中下怀，一路行奸卖俏搭识上了。
liǎng gè rú jiāo sì qī fǎn duō nà lǎo gōng ài yǎn
两个如胶似漆，反多那老公碍眼。
chuán guò huáng hé wú jīn hài le gè hán zhèng chén xiǎo sì jiǎ yì yīn qín shú yào tiáo lǐ
船过黄河，吴金害了个寒症，陈小四假意殷勤，赎药调理。
nà yào bù àn jūn chén yī fù jiàn xiào wú jīn sǐ le
那药不按君臣，一服见效，吴金死了。
fù rén shēn biān qǔ chū sī cái bǎ yǔ chén xiǎo sì zhǐ shuō jiè tā de dōng xī duàn sòng lǎo gōng
妇人身边取出私财，把与陈小四，只说借他的东西，断送老公。
guò le yī liǎng gè qī yòu tuī shuō qiàn zhài wú cháng jiù jiāng shēn zi bái bái lǐ jià le tā
过了一两个七，又推说欠债无偿，就将身子白白里嫁了他。
suī rán bèi xiē jiǔ shí nuǎn zhù le zhòng rén què yě zhōng xīn bù fú wèi zhè yuán gù suǒ yǐ miàn hé yì bù hé
虽然备些酒食，暖住了众人，却也中心不伏，为这缘故，所以面和意不和。
tīng de cāng lǐ jiào yī shēng dōu ná guò lái
听得舱里叫一声：“都拿过来！
fēng yōng de shàng àn jiāng sān gè rén yī qí kòu xià chuán lái guì yú jiāng jūn zhù biān
”蜂拥的上岸，将三个人一齐扣下船来，跪于将军柱边。
zhū yuán wèn dào wèi hé sī dǎ
朱源问道：“为何厮打？
chuán tóu bǐng dào zhè liǎng gè rén yuán shì xiǎo rén hé běn chēng chuán huǒ jì yīn dào le zī běn bèi dì táo zǒu liǎng sān nián bú jiàn miàn
”船头禀道：“这两个人原是小人合本撑船伙计，因盗了资本，背地逃走，两三年不见面。
jīn rì tiān qiǎn xiāng féng xiǎo rén yǔ tā qǔ tǎo tā dào tú lài gè rén liǎng gè lái dǎ yí gè
今日天遣相逢，小人与他取讨，他倒图赖个人，两个来打一个。
wàng lǎo yé yǔ gè rén zuò zhǔ
望老爷与个人做主。
zhū yuán dào nǐ èr rén zěn me shuō
”朱源道：“你二人怎么说？
nà liǎng gè hàn zi dào xiǎo rén bìng méi cǐ shì dōu shì yí pài hú yán
”那两个汉子道：“小人并没此事，都是一派胡言。
zhū yuán dào nán dào yī xiē yǐng er yě méi yǒu píng dì jiù sī dǎ qǐ lái
”朱源道：“难道一些影儿也没有，平地就厮打起来？
nà liǎng gè hàn zi dào yǒu gè yuán gù dāng chū xiǎo de men suī céng yǔ tā hé běn chēng chuán zhǐ wèi tā mí liàn le gè fù nǚ xiǎo de men kǒng wù le shēng yì bǎ zì jǐ běn qián shōu qǐ gè zì yíng yùn bìng bù céng qiàn tā fēn háo
”那两个汉子道：“有个缘故：当初小的们，虽曾与他合本撑船，只为他迷恋了个妇女，小的们恐误了生意，把自己本钱收起，各自营运，并不曾欠他分毫。
zhū yuán dào nǐ liǎng gè jiào shén me míng zì
”朱源道：“你两个叫什么名字？
nà liǎng gè hàn zi bù céng kāi kǒu dǎo shì chén xiǎo sì xiān shuō dào yí gè jiào chén tiě bèng yí gè jiào qín xiǎo yuán
”那两个汉子不曾开口，倒是陈小四先说道：“一个叫沈铁甏，一个叫秦小元。
zhū yuán què dài zài wèn zhī jiàn bèi hòu yǒu rén chě zhuài
朱源却待再问，只见背后有人扯拽。
huí tóu kàn shí què shì yā huán qiāo qiāo chuán yán shuō dào xiǎo nǎi nai qǐng lǎo ye shuō huà
回头看时，却是丫鬟，悄悄传言，说道：“小奶奶请老爷说话。
zhū yuán zǒu jìn hòu cāng jiàn ruì hóng shuāng xíng liú lèi chě zhù zhàng fū yī xiù dī shēng shuō dào nà liǎng gè hàn zi de míng zì zhèng shì nà zéi tóu yī huǒ tóng móu dǎ jié de rén bù kě fàng tā zǒu le
”朱源走进后舱，见瑞虹双行流泪，扯住丈夫衣袖，低声说道：“那两个汉子的名字，正是那贼头一伙，同谋打劫的人，不可放他走了。
zhū yuán dào yuán lái rú cǐ
”朱源道：“原来如此。
shì dào rú jīn děng bù dé dào wǔ chāng le
事到如今，等不得到武昌了。
huāng máng xiě le míng tiě fēn fù dǎ jiào hē jiào dì fāng jiāng sān rén yī chuàn r fù le zì qù bài yáng zhōu tài shǒu gào sù qí shì
”慌忙写了名帖，分付打轿，喝教地方，将三人一串儿缚了，自去拜扬州太守，告诉其事。
tài shǒu wèn le bèi xì qiě jiào bǎ sān gè zéi tú shōu jiān cì rì miàn shěn
太守问了备细，且教把三个贼徒收监，次日面审。
zhū yuán huí dào chuán zhōng zhòng shuǐ shǒu yǐ zhī chén xiǎo sì shì gè qiáng dào yě bǎ móu hài wú jīn de qíng jié xì xì bǐng zhī
朱源回到船中，众水手已知陈小四是个强盗，也把谋害吴金的情节，细细禀知。
zhū yuán yòu bǎ zhèi xiē yuán yáo bèi xiě yī fēng shū tiè sòng yǔ tài shǒu bìng qiú jiū wèn yú dǎng
朱源又把这些缘繇，备写一封书帖，送与太守，并求究问余党。
tài shǒu kàn le máng chū fēi qiān chāi rén jū nà fù rén yī bìng tīng shěn
太守看了，忙出飞签，差人拘那妇人，一并听审。
yáng zhōu chéng lǐ chuán biàn le zhè chū xīn wén yòu shì qiáng dào yòu shì jiān yín shì qíng yǒu fù rén zài nèi nà yí gè bù lái guān kàn
扬州城里传遍了这出新闻，又是强盗，又是奸淫事情，有妇人在内，那一个不来观看。
lín shěn zhī shí fǔ qián hǎo bù rè nào
临审之时，府前好不热闹。
zhèng shì hǎo shì bù chū mén è shì chuán qiān lǐ
正是：好事不出门，恶事传千里。
què shuō tài shǒu zuò táng diào chū sān gè zéi tú nà fù rén yě tí dào le guì yú jiē le
却说太守坐堂，吊出三个贼徒，那妇人也提到了，跪于阶了。
chén xiǎo sì kàn jiàn nà pó niáng yě dào hǎo shēng jīng guài dào zhè sī dǎ xiǎo shì rú hé lián lěi jiā shǔ
陈小四看见那婆娘也到，好生惊怪，道：“这厮打小事，如何连累家属？
zhī jiàn tài shǒu què bù jiào wú jīn míng zì jìng jiào chén xiǎo sì
”只见太守却不叫吴金名字，竟叫陈小四。
chī zhè yī jīng fēi xiǎo fán shì táo nà shí bù guò jiào yī shēng bù yīng zài jiào yī shēng bù dé bù dā yìng le
吃这一惊非小，凡事逃那实不过，叫一声不应，再叫一声不得不答应了。
tài shǒu xiàng gōng lěng xiào yī shēng dào nǐ kě jì de sān nián qián cài zhǐ huī de shì me
太守相公冷笑一声道：“你可记得三年前蔡指挥的事么？
tiān wǎng huī huī shū ér bù lòu
天网恢恢，疏而不漏。
jīn rì yǒu hé lǐ shuō
今日有何理说！
sān gè rén miàn miàn xiāng qù què shì yú jiāo zhān kǒu yī zì nán kāi
”三个人面面相觑，却似鱼胶粘口，一字难开。
tài shǒu yòu wèn nà shí tóng móu hái yǒu li lài zǐ bái mǎn hú mán èr lìng wāi zuǐ yú há lài rú jīn zài nà lǐ
太守又问：“那时同谋还有李癞子、白满、胡蛮二、凌歪嘴、余蛤癞，如今在那里？
chén xiǎo sì dào xiǎo de qí shí suī zài nà lǐ yī xiē cái bó yě bù céng fēn shòu dōu shì tā zhè jǐ gè xí juǎn ér qù
”陈小四道：“小的其时虽在那里，一些财帛也不曾分受，都是他这几个席卷而去。
zhǐ wèn tā liǎng gè biàn zhī
只问他两个便知。
chén tiě yīng qín xiǎo yuán dào xiǎo de suī rán fēn de xiē jīn bó bù xiàng chén xiǎo sì qiáng jiān le tā jiā xiǎo jiě
”沈铁甖、秦小元道：“小的虽然分得些金帛，不像陈小四强奸了他家小姐。
tài shǒu yǐ zhī jiù lǐ kǒng shī le zhū yuán tǐ miàn biàn hē zhù dào bù xǔ xián huà
”太守已知就里，恐失了朱源体面，便喝住道：“不许闲话！
zhǐ wèn nǐ nà jǐ gè zéi tú xiàn zài hé chǔ
只问你那几个贼徒，现在何处？
qín xiǎo yuán dào dāng chū fēn le jīn bó sì sàn qù le
”秦小元道：“当初分了金帛，四散去了。
wén de li lài zǐ bái mǎn suí zhe shān xī kè rén fàn mǎi róng huò
闻得李癞子、白满随着山西客人，贩买绒货；
hú mán èr lìng wāi zuǐ yú há bā sān rén táo zài huáng zhōu chēng chuán guò huó
胡蛮二、凌歪嘴、余蛤蚆三人，逃在黄州撑船过活。
xiǎo de men yě bù céng xiāng huì
小的们也不曾相会。
tài shǒu xiàng gōng yòu jiào fù rén shàng qián wèn dào nǐ yǔ chén xiǎo sì jiān mì dú shā qīn fū suì wèi fū fù zhè yě shì méi de shuō le
太守相公又叫妇人上前问道：“你与陈小四奸密，毒杀亲夫，遂为夫妇，这也是没得说了。
fù rén fāng yù dǐ lài zhī jiàn jiē xià yī bān shuǐ shǒu dōu shàng qián bǐng huà rú cǐ rú cǐ zhè bān zhè bān shuō de nà fù rén dùn kǒu wú yán
”妇人方欲抵赖，只见阶下一班水手都上前禀话，如此如此，这般这般，说得那妇人顿口无言。
tài shǒu xiàng gōng dà nù hē jiào xuǎn shàng hào máo bǎn bù lùn nán fù měi rén qiě dǎ sì shí dǎ de pí kāi ròu zhàn xiān xuè bèng liú
太守相公大怒，喝教选上号毛板，不论男妇，每人且打四十，打得皮开肉绽，鲜血迸流。
dāng xià lù le kǒu cí sān gè qiáng dào tōng wèn zhǎn zuì nà fù rén wèn le líng chí
当下录了口词，三个强盗通问斩罪，那妇人问了凌迟。
qí shàng xíng jù fā xià sǐ qiú láo lǐ
齐上刑具，发下死囚牢里。
yī miàn chū guǎng bǔ āi huò bái mǎn li lài zǐ děng
一面出广捕，挨获白满、李癞子等。
tài shǒu wèn le zhè jiàn gōng shì qīn dào chuán shàng dá bài zhū yuán jiù sòng shěn cí yǔ kàn zhū yuán gǎn xiè bù jīng ruì hóng wén shuō yě bǎ chóu yán fàng xià qī fēn
太守问了这件公事，亲到船上答拜朱源，就送审词与看，朱源感谢不荆瑞虹闻说，也把愁颜放下七分。
yòu guò jǐ rì dà nǎi nai yǐ shì jiē dào
又过几日，大奶奶已是接到。
ruì hóng xiāng jiàn yī qī yī qiè shèn shì hé mù
瑞虹相见，一妻一妾，甚是和睦。
dà nǎi nai yòu jiàn ér zi shēng de qīng xiù yù jiā huān xǐ
大奶奶又见儿子生得清秀，愈加欢喜。
bù yī rì zhū yuán yú wǔ chāng shàng rèn guǎn shì sān rì biàn chà dí dàng bǔ yì jī fǎng zéi dǎng hú mán èr děng
不一日，朱源于武昌上任，管事三日，便差的当捕役缉访贼党胡蛮二等。
guǒ rán hú mán èr lìng wāi zuǐ zài huáng zhōu jiāng kǒu chēng chuán shǒu dào ná lái
果然胡蛮二、凌歪嘴在黄州江口撑船，手到拿来。
zhāo chēng yú há bā yī nián qián bìng sǐ bái mǎn li lài zǐ jiàn gēn shǎn xī kè rén zài shěng chéng kāi pù
招称：“余蛤蚆一年前病死，白满、李癞子见跟陕西客人，在省城开铺。
zhū yuán quán qiě shōu jiān dài ná dào yú dǎng yī bìng wèn zuì
朱源权且收监，待拿到余党，一并问罪。
shěng chéng yǔ wǔ chāng xiàn xiāng qù bù yuǎn bǔ yì qù bù duō rì bǎ bái mǎn li lài zǐ èr rén yī suǒ zi kǔn lái jiě dào wǔ chāng xiàn
省城与武昌县相去不远，捕役去不多日，把白满、李癞子二人一索子捆来，解到武昌县。
zhū yuán qǔ le kǒu cí měi rén yě dǎ sì shí
朱源取了口词，每人也打四十。
bèi le wén shū chà dí dàng gōng rén jiě wǎng yáng zhōu fǔ lǐ yǐ jié qián juǎn
备了文书，差的当公人，解往扬州府里，以结前卷。
zhū yuán zuò le sān nián xiàn zǎi zhì de nà wǔ chāng xiàn dào bù shí yí quǎn bù yè fèi xíng qǔ yù shǐ jiù chū chāi huái yáng dì fāng
朱源做了三年县宰，治得那武昌县道不拾遗，犬不夜吠行取御史，就出差淮扬地方。
ruì hóng zhǔ cǔn dào zhè bān qiáng dào zài yáng zhōu yù zhōng lián suì tíng xíng xiǎng wèi zēng jué
瑞虹嘱忖道：“这班强盗，在扬州狱中，连岁停刑，想未曾决。
xiàng gōng dào bǐ kě le cǐ yī shì jiù yǔ nú jiā lì xuè jì diàn fù qīn bìng liǎng gè xiōng dì
相公到彼，可了此一事，就与奴家沥血祭奠父亲并两个兄弟。
yī yǐ biǎo nú jiā zhī chéng èr yǐ quán xiāng gōng zhī xìn
一以表奴家之诚，二以全相公之信。
hái yǒu yī shì wǒ fù qīn dāng chū céng shōu yòng yī bì míng huàn bì lián céng yǒu liù yuè yùn
还有一事，我父亲当初曾收用一婢，名唤碧莲，曾有六月孕。
yīn mǔ qīn bù róng jiù jià chū yǔ běn chǔ yí gè zhū cái wèi qī
因母亲不容，就嫁出与本处一个朱裁为妻。
hòu lái wén de bì lián suǒ shēng shì gè nán ér
后来闻得碧莲所生是个男儿。
xiàng gōng kě yǔ nú jiā yòng xīn fǎng wèn
相公可与奴家用心访问。
ruò zhè gè ér zi hái zài kě zhǔ zhāng tā fù xìng yǐ xù cài mén zōng sì cǐ nǎi xiàng gōng wàn dài yīn gōng
若这个儿子还在，可主张他复姓，以续蔡门宗祀，此乃相公万代阴功。
shuō ba fàng shēng dà kū bài dǎo zài dì
说罢，放声大哭，拜倒在地。
zhū yuán huāng máng fú qǐ dào nǐ fāng cái suǒ shuō èr jiàn dōu shì wǒ de xīn shì
朱源慌忙扶起道：“你方才所说二件，都是我的心事。
wǒ ruò dào bǐ dìng rán bù fù suǒ tuō jiù xiě shū xìn bào nǐ dé zhī
我若到彼，定然不负所托，就写书信报你得知。
ruì hóng zài bài chēng xiè
”瑞虹再拜称谢。
zài shuō zhū yuán fù rèn huái yáng zhè shì dài tiān zǐ xún shòu yòu yǔ zhī xiàn dào rèn bù tóng
再说朱源赴任淮、扬，这是代天子巡狩，又与知县到任不同。
zhēn gè hào lìng chū shí shuāng xuě lǐn wēi fēng dào chù guǐ shén jīng
真个：号令出时霜雪凛，威风到处鬼神惊。
qí shí qī yuè zhōng xún wèi shì jué qiú zhī jì
其时七月中旬，未是决囚之际。
zhū yuán xiān chū xún huái ān jiù tuō běn chǔ fǔ xiàn fǎng jī zhū cái jí bì lián xiāo xī guǒ rán fǎng zhe
朱源先出巡淮安，就托本处府县访缉朱裁及碧莲消息，果然访着。
nà ér zi yǐ bā suì le shēng de táng táng yī mào
那儿子已八岁了，生得堂堂一貌。
fǔ xiàn fèng le yù shǐ zhī mìng hǎo bù fèng cheng jí rì xiāng tāng mù yù huàn le yī lǚ sòng zài jūn wèi gōng jǐ shēn wén bào zhī chá yuàn
府县奉了御史之命，好不奉承，即日香汤沐浴，换了衣履，送在军卫供给，申文报知察院。
zhū yuán qǔ míng cài xù tè wèi qǐ zòu yī běn jiāng cài wǔ bèi huò shì qíng bèi xì dá yú shèng cōng cài shì dāng xiān yǒu hàn mǎ gōng láo bù kě lìng qí wú hòu
朱源取名蔡续，特为起奏一本，将蔡武被祸事情，备细达于圣聪：“蔡氏当先有汗马功劳，不可令其无后。
jīn yǒu yòu zǐ cài xù hé dāng guī zōng sì qí chū yòu chéng xí
今有幼子蔡续，合当归宗，俟其出幼承袭。
qí xiōng tú chén xiǎo sì děng qiū hòu chǔ jué
其凶徒陈小四等，秋后处决。
shèng zhǐ zhǔn zòu le
”圣旨准奏了。
qí nián dōng yuè zhū yuán qīn zì àn lín yáng zhōu jiān zhōng qǔ chū chén xiǎo sì yǔ wú jīn de lǎo pó gòng shì bā gè yī qí bǎng fù fǎ chǎng guǎ de guǎ zhǎn de zhǎn gàn gān jìng jìng
其年冬月，朱源亲自按临扬州，监中取出陈小四与吴金的老婆，共是八个，一齐绑赴法场，剐的剐，斩的斩，干干净净。
zhèng shì shàn yǒu shàn bào è yǒu è bào
正是：善有善报，恶有恶报。
ruò hái bù bào shí chen wèi dào
若还不报，时辰未到。
zhū yuán fēn fù guì zǐ shǒu jiāng nà jǐ gè zéi tú zhī shǒu yòng qī pán shèng le jiù zài chéng huáng miào lǐ shè xià cài zhǐ huī yī mén de líng wèi xiāng huā dēng zhú sān shēng jì lǐ bǎ jǐ kē rén tóu yī zì er bǎi kāi
朱源分付刽子手，将那几个贼徒之首，用漆盘盛了，就在城隍庙里设下蔡指挥一门的灵位，香花灯烛，三牲祭礼，把几颗人头一字儿摆开。
zhū yuán qīn zhì jì wén bài diàn
朱源亲制祭文拜奠。
yòu yú běn chǔ xuǎn gāo sēng zuò qī qī gōng dé chāo dù wáng hún
又于本处选高僧做七七功德，超度亡魂。
yòu tì cài xù zhěng dùn gè jiā shì zhǔ fù fǔ xiàn qīng mù
又替蔡续整顿个家事，嘱付府县青目。
qí mǔ bì lián yī tóng jū zhù yǐ fèng cài zhǐ huī suì shí xiāng huǒ
其母碧莲一同居住，以奉蔡指挥岁时香火。
zhū cái lìng gěi yín liǎng bié qǔ
朱裁另给银两别娶。
zhū shì jù yǐ tíng tuǒ bèi xì xiě xià yī fēng jiā shū chà gè dé lì chéng shè jī huí jiā zhōng bào zhī ruì hóng
诸事俱已停妥，备细写下一封家书，差个得力承舍，赍回家中，报知瑞虹。
ruì hóng jiàn le shū zhōng zhī shì yǐ zhī cài shì yǒu hòu zhū dào jǐn yǐ shòu xíng lì xuè diàn jì jǔ shǒu jiā é gǎn xiè tiān dì bù jīng shì yè ruì hóng mù yù gēng yī xiě xià yī zhǐ shū xìn jì xiè zhàng fū
瑞虹见了书中之事，已知蔡氏有后，诸盗尽已受刑，沥血奠祭，举手加额，感谢天地不荆是夜，瑞虹沐浴更衣，写下一纸书信，寄谢丈夫。
yòu qù bài xiè le dà nǎi nai huí fáng bǎ mén shuān shàng jiāng jiǎn dāo zì cì qí hóu ér sǐ
又去拜谢了大奶奶，回房把门拴上，将剪刀自刺其喉而死。
qí shū yún jiàn qiè ruì hóng bǎi bài xiàng gōng tái xià hóng shēn chū wǔ jiā xīn xián guī xùn
其书云：贱妾瑞虹百拜相公台下：虹身出武家，心娴闺训。
nán dé zài yì nǚ dé zài jié
男德在义，女德在节。
nǚ ér bù jié yǔ qín hé bié
女而不节，与禽何别！
hóng fù tāo yùn bù chéng qū niè mí shén
虹父韬韫不成，曲蘖迷神。
hǎi dào wáng shēn huò jí mǔ dì yī shí bìng mìng
海盗亡身，祸及母弟，一时并命。
qiè xīn dǎn jù liè yù lèi mí nián
妾心胆俱裂，浴泪弥年。
rán ér yǐn rěn bù sǐ zhě yǐ wéi yī rén zhī lián chǐ xiǎo hé mén zhī chóu yuàn dà
然而隐忍不死者，以为一人之廉耻小，合门之仇怨大。
xī li jiāng jūn rěn chǐ jiàng lǔ yù de dāng yǐ bào hàn qiè suī nǚ liú zhì qiè lèi cǐ
昔李将军忍耻降虏，欲得当以报汉，妾虽女流，志窃类此。
bù xìng lì zāo qiáng bào zhōng huái wèi shēn
不幸历遭强暴，衷怀未申。
xìng yù xiàng gōng bá wǒ yú fēng bō zhī zhōng xié wǒ yǐ qí sè zhī hǎo
幸遇相公，拔我于风波之中，谐我以琴瑟之好。
shí jīng zhī rì biàn xǔ fù chóu
识荆之日，便许复仇。
huáng tiān jiàn lián huàn yóu zǎo suì
皇天见怜，宦游早遂。
zhū jiān guàn mǎn xiāng cì jiù fù
诸奸贯满，相次就缚；
ér qiě míng zhèng diǎn xíng lì xuè shè xiǎng
而且明正典刑，沥血设享。
cài shì yǐ jué zhī zōng fù méng pī gēn jiàn běn shì lù fù yán
蔡氏已绝之宗，复蒙披根见本，世禄复延。
xiàng gōng zhī wèi dé yú shuāi zōng zhě tiān gāo dì hòu hé yǐ yù cí
相公之为德于衰宗者，天高地厚，何以喻兹。
qiè zhī chóu yǐ xuě ér zhì yǐ suì yǐ
妾之仇已雪而志已遂矣。
shī jié tān shēng yí diàn fá yuè qiè qiě jiù sǐ yǐ xiè cài shì zhī zōng yú dì xià
失节贪生，贻玷阀阅，妾且就死，以谢蔡氏之宗于地下。
ér zi nián yǐ liù suì dí mǔ lián ài bì néng chéng lì
儿子年已六岁，嫡母怜爱，必能成立。
qiè suī sǐ zhī rì yóu shēng zhī nián
妾虽死之日，犹生之年。
yīn yuán yǒu xiàn bù huò miàn bié liáo jì yī jiān yǐ biǎo zhōng qǔ
姻缘有限，不获面别，聊寄一笺，以表衷曲。
dà nǎi nai zhī de ruì hóng sǐ le tòng xī bù yǐ bìn liàn xī cóng qí hòu jiāng tā yí bǐ fēng gù fù chéng shè jì wǎng rèn shàng
大奶奶知得瑞虹死了，痛惜不已，殡殓悉从其厚，将他遗笔封固，付承舍寄往任上。
zhū yuán kàn le kū dào zài de hūn mí bàn shǎng fāng xǐng
朱源看了，哭倒在地，昏迷半晌方醒。
zì cǐ huàn bìng bì mén zhě shù rì fǔ xiàn dōu lái hòu wèn
自此患病，闭门者数日，府县都来候问。
zhū yuán kū sù qíng yáo rén rén duò lèi jù kuā ruì hóng jié xiào jīn gǔ wú bǐ bù zài huà xià
朱源哭诉情繇，人人堕泪，俱夸瑞虹节孝，今古无比，不在话下。
hòu lái zhū yuán chà mǎn huí jīng lì guān zhì sān biān zǒng zhì
后来朱源差满回京，历官至三边总制。
ruì hóng suǒ shēng zhī zǐ míng yuē zhū mào shào nián dēng dì shàng shū biǎo chén shēng mǔ cài ruì hóng yī shēng zhī kǔ qǐ cì jīng biǎo
瑞虹所生之子，名曰朱懋，少年登第，上疏表陈生母蔡瑞虹一生之苦，乞赐旌表。
shèng zhǐ zhǔn zòu tè jiàn jié xiào fang zhì jīn yóu zài
圣旨准奏，特建节孝坊，至今犹在。
yǒu shī zàn yún bào chóu xuě chǐ shì nán ér shuí dào qún chāi yǒu zhí chí
有诗赞云：报仇雪耻是男儿，谁道裙钗有执持。
kān xiào kēng kēng zhēn xiǎo liàng bù chéng yī shì wang jiē zī
堪笑硁硁真小谅，不成一事枉嗟咨。