dù zi chūn sān rù cháng ān
杜子春三入长安
xiǎng duō qíng shǎo yi qiú dào xiǎng shǎo qíng duō yì rù mí
想多情少宜求道，想少情多易入迷。
zǒng shì qī qíng nán duàn miè ài hé bō làng gèng kān bēi
总是七情难断灭，爱河波浪更堪悲。
huà shuō suí wén dì kāi huáng nián jiān cháng ān chéng zhōng yǒu gè zi dì xìng dù shuāng míng zi chūn hún jiā wéi shì
话说隋文帝开皇年间，长安城中有个子弟姓杜，双名子春，浑家韦氏。
jiā zhù chéng nán shì dài zài yáng zhōu zuò yán shāng yíng yùn
家住城南，世代在扬州做盐商营运。
zhēn yǒu wàn wàn guàn jiā zī qiān qiān qǐng tián dì
真有万万贯家资，千千顷田地。
nà dù zi chūn yǐ jiè zhe fù zǔ zī yè nà xiǎo de jià sè jiān nán qiě yòu shēng xìng háo xiá yào xué nà shí tài wèi de shē huá mèng cháng jūn de qì gài
那杜子春倚借着父祖资业，那晓得稼穑艰难，且又生性豪侠，要学那石太尉的奢华，孟尝君的气概。
zhái hòu zào qǐ yī zuò yuán tíng zhòng jià gòu qǔ míng huā yì huì qiǎo shí qí fēng zhuāng chéng jǐng zhì
宅后造起一座园亭，重价构取名花异卉，巧石奇峰，妆成景致。
qǔ fáng shēn yuàn zhōng zhì mǎi gē ér wǔ nǚ yàn qiè yāo jī jū yú qí nèi
曲房深院中，置买歌儿舞女，艳妾妖姬，居于其内。
měi rì kāi yàn yuán zhōng guǎng zhào bīn kè
每日开宴园中，广召宾客。
nǐ xiǎng nà yáng zhōu nǎi shì huā jǐn dì miàn zhèi xiē fú làng zǐ dì qīng bó shào nián què yòu jǐn duō yǒu le dù zi chūn nèn yàng sā màn cái zhǔ zài yǒu nà gè bù lái
你想那扬州乃是花锦地面，这些浮浪子弟，轻薄少年，却又尽多，有了杜子春恁样撒漫财主，再有那个不来！
suī wú shí kè sān qiān yě yǒu bāng xián jǐ bǎi
虽无食客三千，也有帮闲几百。
xiāng jiāo le zhè bān wú jiè kěn róng nǐ zài jiā shòu yòng bù chéng
相交了这般无藉，肯容你在家受用不成？
shào bù dé yǐn yòu dào wài biān yóu dàng
少不得引诱到外边游荡。
dù zi chūn xīn xìng yòu shì huó de yǒu hé bù kě
杜子春心性又是活的，有何不可？
dàn jiàn qīng chē nù mǎ chūn mò yóu xíng zǒu gǒu qíng yīng qiū tián jiào liè
但见：轻车怒马，春陌游行，走狗擎鹰，秋田较猎。
qīng lóu mǎi xiào chán tóu nà xī qiān mín
青楼买笑，缠头那惜千缗；
bó jú hū lú yī zhì cháng shū shí wàn
博局呼卢，一掷常输十万。
huà chuán xiāo guǎn zì yì xiāo yáo
画船箫管，恣意逍遥；
xuǎn shèng tàn qí rèn qíng sǎn dàn
选胜探奇，任情散诞。
fēng yuè chǎng zhōng dōu zǒng guǎn yān huā zhài nèi dà zhǔ méng
风月场中都总管，烟花寨内大主盟。
dù zi chūn jiāng yín zi rèn zuò méi gēn de rú tǔ kuài yì bān huī huò
杜子春将银子认做没根的，如土块一般挥霍。
nà wéi shì yòu shì qiā de shuǐ chū de nǚ ér jiā yě zhǐ xiǎo de chuān hǎo chī hǎo bù guǎn xián zhàng
那韦氏又是掐得水出的女儿家，也只晓得穿好吃好，不管闲帐。
kàn kàn jiā zhōng jīn yín bān wán zhūn yán mài wán shǒu zhōng gān zào yāng rén sì chù jiè zhài
看看家中金银搬完，屯盐卖完，手中干燥，央人四处借债。
yáng zhōu chéng zhōng nà gè bù xiǎo de dù zi chūn shì gè dà cái zhǔ cái shuō de shēng dōng yě yà lái xi yě sòng zhì yòu luò de jǐ shí pí wèi
扬州城中那个不晓得杜子春是个大财主，才说得声，东也挜来，西也送至，又落得几时脾胃。
dào de méi chù jiè shí biàn qù mài tián yuán huò wū zhái
到得没处借时，便去卖田园，货屋宅。
nèi xiē zhài zhǔ jiàn tā chǎn yè yáo dòng dōu lái qǔ suǒ
那些债主，见他产业摇动，都来取索。
nà shí jiāng zhōng lú zhōu yě qù le hǎi biān yán chǎng yě tuō le zhǐ yǒu huā yuán zhù zhái bù shě de yú rén dào bǎ yī shì qì mǐn biàn mài
那时江中芦洲也去了，海边盐场也脱了，只有花园住宅不舍得与人，到把衣饰器皿变卖。
tā shì yòng guò dà qián de zhèi xiē shǎo yín liǎng yóu rú chī wǎn pào chá qǐng kè jiù wán le
他是用过大钱的，这些少银两，犹如吃碗泡茶，顷刻就完了。
nǐ xiǎng dù zi chūn zì yòu zài jīn yín duī lǐ gǔn dà qǐ lái shǐ huá de shǒu ruò yī kè méi de yín yòng biàn guò bù qù
你想杜子春自幼在金银堆里滚大起来，使滑的手，若一刻没得银用，便过不去。
nán dào yòng wán le zhè xiàng què jiù bà xiū bù chéng shào bù dé yòu bǎ huā yuán zhù zhái chū tuō
难道用完了这项，却就罢休不成，少不得又把花园住宅出脱。
dà fán dōng xī duō de shí jié biàn jué yòng zhī bù jìn ruò dào shǎo lái piān jué de yì wán
大凡东西多的时节，便觉用之不尽，若到少来，偏觉得易完。
mài le fáng wū shēn zi hái wèi bān chū yín liǎng zǎo yòu shǐ de gān jìng
卖了房屋，身子还未搬出，银两早又使得干净。
nà bān péng yǒu jiàn tā cái chǎn yǐ wán yòu xiàng wàng chù qù le shuí gè zài lái qū fèng
那班朋友，见他财产已完，又向旺处去了，谁个再来趋奉？
jiù shì nú pú jiàn jiā zhǔ nòng dào nèn bān dì wèi shú shēn de shú shēn táo zǒu de táo zǒu qù de bàn ge bù liú
就是奴仆，见家主弄到恁般地位，赎身的赎身，逃走的逃走，去得半个不留。
jī qiè nǚ bì biāo zhì de zhǔn le zhài qù cū chǔn de mài lái yòng dù yě zì gè sàn qù qì
姬妾女婢，标致的准了债去，粗蠢的卖来用度，也自各散去讫。
dān dān shèng de fū qī èr rén xiāng xiàng jǐ jiàn jiē jiǎo wū lǐ jū zhù jiàn jiàn yī fú diāo bì mǐ liáng qiàn quē
单单剩得夫妻二人相向，几间接脚屋里居住，渐渐衣服凋敝，米粮欠缺。
mò shuō píng rì shòu ēn de bù lái kàn qù tā jiù shì dù zi chūn zì jǐ yě wú yán jiàn rén duǒ zài jiā zhōng
莫说平日受恩的不来看觑他，就是杜子春自己也无颜见人，躲在家中。
zhèng shì chuáng tóu huáng jīn jǐn zhuàng shì wú yán sè
正是：床头黄金尽，壮士无颜色。
dù zi chūn zài yáng zhōu zuò le xǔ duō shí háo jié yī zhāo láng bèi zài wú miàn mù cún zuò de zhù qiāo qiāo de guī qù cháng ān zǔ jū tóu tuō qīn qī
杜子春在扬州做了许多时豪杰，一朝狼狈，再无面目存坐得住，悄悄的归去长安祖居，投托亲戚。
yuán lái dù líng wéi qǔ èr xìng nǎi shì cháng ān jù zú zōng zhī shí fēn fán shèng yě yǒu wéi guān zuò huàn de yě yǒu shāng gǔ jīng yíng de pái jiā dōu shì zhì qīn zhì qī yīn cǐ zi chūn qǐ zhè niàn tou
元来杜陵、韦曲二姓，乃是长安巨族，宗支十分蕃盛，也有为官作宦的，也有商贾经营的，排家都是至亲至戚，因此子春起这念头。
yě bù zhǐ wàng tā zī zhù ruò kěn jiè dài biàn hǎo dù rì
也不指望他资助，若肯借贷，便好度日。
qǐ zhī qīn juàn men dōu dào zi chūn pō tiān jiā jì jìn jiē nòng wán shì gè bài zǐ jiè dài yǔ tā duàn wú hái rì
岂知亲眷们都道子春泼天家计，尽皆弄完，是个败子，借贷与他，断无还日。
wèi cǐ zhǐ tuī zhe méi yǒu bìng wú yí gè yìng chéng
为此只推着没有，并无一个应承。
biàn shí èr fēn zhì qī qíng bù kě què yě yǒu zhōu jì xiē de zěn dāng de zi chūn zhè gè dà shǒu duàn jiù shì rè guō tóu shàng sǎ zhe yì diǎn shuǐ jì de shén shì
便十二分至戚，情不可却，也有周济些的，怎当得子春这个大手段，就是热锅头上洒着一点水，济得甚事！
hǎo jǐ rì méi fàn de bǎo chī dōng bēn xi chèn méi gè tóu nǎo
好几日没饭得饱吃，东奔西趁，没个头脑。
ǒu rán dǎ xiàng xī mén jīng guò shí zhí shí èr yuè tiān qì dà xuě chū qíng hán wēi lǐn liè
偶然打向西门经过，时值十二月天气，大雪初晴，寒威凛烈。
yī zhèn xī fēng zhèng cóng mén quān zi lǐ guā lái shēn shàng yòu wú mián yī dù zhōng yòu è guā qǐ yī shēn jī pí lì zi bǎ bú zhù de hán zhàn tàn kǒu qì dào wǒ dù zi chūn qǐ bù wǎng rán
一阵西风，正从门圈子里刮来，身上又无绵衣，肚中又饿，刮起一身鸡皮栗子，把不住的寒颤，叹口气道：“我杜子春岂不枉然！
píng rì pān zhè xǔ duō hǎo qīn hǎo juàn jīn rì jiàn wǒ lún luò biàn bù lǐ wǒ zěn me shòu wǒ ēn de yě zuò zhè bān mú yàng
平日攀这许多好亲好眷，今日见我沦落，便不礼我，怎么受我恩的也做这般模样？
yào jié nà qīn juàn hé yòng
要结那亲眷何用？
yào shī nà rén yì hé yòng
要施那仁义何用？
wǒ dù zi chūn yě shì yī tiáo hǎo hàn nán dào jiù méi zài hǎo de rì zi
我杜子春也是一条好汉，难道就没再好的日子？
zhèng zài nà lǐ zì yán zì yǔ ǒu yǒu yī lǎo zhě cóng páng jīng guò
”正在那里自言自语，偶有一老者从旁经过。
jiàn tā tàn qì biàn lì zhù jiǎo wèn dào láng jūn wèi hé zhè bān cháng tàn
见他叹气，便立住脚问道：“郎君为何这般长叹？
dù zi chūn kàn nà lǎo zhě shēng de tóng yán hè fà bì yǎn páng méi
”杜子春看那老者，生得：童颜鹤发，碧眼庞眉。
shēng shì tóng zhōng xū rú yín xiàn
声似铜钟，须如银线。
dài yī dǐng qīng juàn táng jīn bèi yī lǐng chá hè dào páo yāo xì sī tāo jiǎo chuān má lǚ
戴一顶青绢唐巾，被一领茶褐道袍，腰系丝绦，脚穿麻履。
ruò fēi dé dào xiān wēng dìng shì xiū xíng zhǎng zhě
若非得道仙翁，定是修行长者。
dù zi chūn zhè yī dǔ zi qì nǎo zhèng mò fā tuō chù yù zhe zhè lǎo zhě lái wèn jiù cóng tóu bèi su yī biàn
杜子春这一肚子气恼，正莫发脱处，遇着这老者来问，就从头备诉一遍。
nà lǎo zhě dào sú yǔ yǒu yún shì qíng kàn lěng nuǎn rén miàn zhú gāo dī
那老者道：“俗语有云：‘世情看冷暖，人面逐高低。
nǐ dāng chū yǒu qián shì gè cái zhǔ rén zì rán qū fèng nǐ
’你当初有钱，是个财主，人自然趋奉你；
jīn rì wú qián shì gè qióng guǐ biàn bù lǐ nǐ
今日无钱，是个穷鬼，便不礼你。
yòu hé guài zāi
又何怪哉！
suī rán rú cǐ tiān bù shēng wú lù zhī rén de bù zhǎng wú gēn zhī cǎo nán dào nǐ zhè bān hàn zi shì jiān jiù méi gè kāng kǎi zhàng yì de rén zhōu jì nǐ de
虽然如此，天不生无禄之人，地不长无根之草，难道你这般汉子，世间就没个慷慨仗义的人周济你的？
zhǐ shì nǐ mù xià xū de yín zi jǐ hé zhī gōu yòng dù
只是你目下须得银子几何，之勾用度？
zi chūn dào zhǐ sān bǎi liǎng zú yǐ
”子春道：“只三百两足矣。
lǎo zhě xiào dào liàng nǐ hǎo dà shǒu duàn zhè sān bǎi liǎng gàn de shén shì
”老者笑道：“量你好大手段，这三百两干得甚事？
zài shuō duō xiē
再说多些。
zi chūn dào sān qiān liǎng
”子春道：“三千两。
lǎo zhě yáo shǒu dào hái yào zēng xiē
”老者摇手道：“还要增些。
zi chūn dào ruò de sān wàn liǎng wǒ yī jiù dào yáng zhōu qù zuò cái zhǔ le zhǐ shì nán guò zhè bān hào shī zhǔ
”子春道：“若得三万两，我依旧到扬州去做财主了，只是难过这般好施主。
lǎo zhě dào wǒ lǎo rén jiā suī bù shèn fù què yě yī shēng zhuān xíng hǎo shì biàn zhù nǐ sān wàn liǎng
”老者道：“我老人家虽不甚富，却也一生专行好事，便助你三万两。
xiù lǐ qǔ chū sān bǎi gè qián dì yǔ zi chūn liáo bèi yī fàn zhī fèi
”袖里取出三百个钱，递与子春聊备一饭之费。
míng rì wǔ shí kě dào xī shì bō sī guǎn lǐ huì wǒ láng jūn wù wù
“明日午时，可到西市波斯馆里会我，郎君勿误！
nà lǎo zhě shuō ba jìng yī zhí qù le
”那老者说罢，径一直去了。
zi chūn xīn zhōng àn xǐ dào wǒ zhōng rì qiú rén yī gè gè bù kěn zhōu jì zhī dào yí dìng è sǐ
子春心中暗喜道：“我终日求人，一个个不肯周济，只道一定饿死。
shéi zhī yù zhe zhè lǎo zhě fā gè shàn xīn yī sòng biàn sòng wǒ sān wàn liǎng qǐ bù shì tiān shàng diào xià lái de zào huà
谁知遇着这老者发个善心，一送便送我三万两，岂不是天上吊下来的造化！
rú jīn qiě jiāng tā zèng de qián mǎi xiē jiǔ fàn chī le zǎo xiē ān shuì
如今且将他赠的钱，买些酒饭吃了，早些安睡。
míng rì wǔ shí dào bō sī guǎn lǐ lǐng tā yín zi qù
明日午时，到波斯馆里，领他银子去。
zǒu xiàng yí gè jiǔ diàn zhōng bǎ sān bǎi qián dōu xiān dì yǔ zhǔ rén jiā fàng kāi huái bào chī gè zuì bǎo huí zhì jiā zhōng qù shuì
”走向一个酒店中，把三百钱都先递与主人家，放开怀抱，吃个醉饱，回至家中去睡。
què yòu xiǎng dào wǒ dù zi chūn cōng míng yī shì měng dǒng piàn shí
却又想道：“我杜子春聪明一世，懵懂片时。
wǒ jiā xǔ duō hǎo qīn hǎo juàn shàng bù lǐ wǒ zhè lǎo zhě sù wú bàn miàn zhī shi zěn me jiù kěn sòng wǒ yín zi
我家许多好亲好眷，尚不礼我，这老者素无半面之识，怎么就肯送我银子？
kuàng qiě sān wàn liǎng bú shì dāng shuǎ de biàn zuò shí tou yě lǎo zhòng yí kuài
况且三万两，不是当耍的，便作石头也老重一块。
liàng zhè lǎo zhě yǒu duō dà jiā sī biàn bǎ sān wàn liǎng sòng wǒ
量这老者有多大家私，便把三万两送我？
ruò bù shì jiàn wǒ jiē tàn tè lái kuān wèi wǒ de bì shì zuò shuǎ wǒ de
若不是见我嗟叹，特来宽慰我的，必是作耍我的；
zěn me xìn de tā
怎么信得他？
míng rì yí dìng shì bù gāi qù
明日一定是不该去。
què yòu xiǎng dào wǒ xì kàn nà lǎo zhě dào xiàng gè zhì chéng de
”却又想道：“我细看那老者，倒像个至诚的。
wǒ yòu bù céng yǔ tā nà qiú qǐ tā méi yǒu yín zi sòng wǒ biàn bà le shuō nà huǎng huà zěn de
我又不曾与他那求乞，他没有银子送我便罢了，说那谎话怎的？
nán dào shì shě zhēn cái diào jiǎ huǎng xiān sòng wǒ sān bǎi gè qián mǎi zhè gè huǎng shuō
难道是舍真财调假谎，先送我三百个钱，买这个谎说？
míng rì yí dìng shì gāi qù
明日一定是该去。
qù yě shì bù qù yě shì
去也是，不去也是？
xiǎng le yī huì xiào dào shì le shì le
”想了一会，笑道：“是了，是了！
nà lǐ shì sān wàn liǎng yín zi gǎn zhǐ bǎ sān wàn gè qián sòng wǒ zǒng shì sān wàn zhī shù yě bú jiàn de
那里是三万两银子，敢只把三万个钱送我，总是三万之数，也不见得。
sú yàn dào de hǎo jī shí yī kǒu shèng sì bǎo shí yī dòu
俗谚道得好：‘饥时一口，胜似饱时一斗。
biàn shì sān wàn gè qián yě zhí sān shí duō liǎng gōu wǒ hǎo jǐ rì yòng dù qǐ kě bù qù
’便是三万个钱，也值三十多两，勾我好几日用度，岂可不去？
zi chūn bèi zhè sān wàn yín zi zài dù lǐ dǎ jiǎo zhěng zhěng yī yè bù céng de shuì bā dào tiān sè jiāng míng bù xiǎng jīng shén kùn juàn dào yī jiào shuì qù jí zhì xǐng lái zǎo yǐ rì jiāng zhōng le máng máng de qǐ lái shū xǐ
子春被这三万银子在肚里打搅，整整一夜不曾得睡，巴到天色将明，不想精神困倦，到一觉睡去，及至醒来，早已日将中了，忙忙的起来梳洗。
tā ruò shì gè yǒu jiàn shi de zuó rì suǒ zèng zhī qián hái liú xià jǐ wén dào zhè zǎo mǎi xiē diǎn xīn chī le qù yě hǎo
他若是个有见识的，昨日所赠之钱，还留下几文，到这早买些点心吃了去也好。
zhǐ yīn tā shì shǐ liū de shǒu r sā màn de xìng ér méi qián biàn fán nǎo jí zhì qián rù shǒu shí zhè sān bǎi wén yòu bù zài tā xīn shàng le
只因他是使溜的手儿，撒漫的性儿，没钱便烦恼，及至钱入手时，这三百文又不在他心上了。
kuàng tīng jiàn yǒu sān wàn yín zi xiāng sòng yǐ xǐ chū wàng wài nà lǐ suàn jì zhì cǐ
况听见有三万银子相送，已喜出望外，那里算计至此。
tā de dù pí liǎng rì dào è fú le què yě bù zài xīn shàng
他的肚皮，两日到饿服了，却也不在心上。
shū guǒ wán le lín chū mén yòu xiào dào wǒ zài jiā yě shì xián nà bō sī guǎn yòu bù duō yuǎn zuò wǒ jǐ bù qì lì bù zháo biàn zǒu zǒu qù hé fáng
梳裹完了，临出门又笑道：“我在家也是闲，那波斯馆又不多远，做我几步气力不着，便走走去何妨。
ruò jiàn nà lǎo zhě bú yào shuō qǐ nà yín zi de shì zhǐ shuō zuó yè chéng cì tóng qián jīn rì tè lái xiāng xiè
若见那老者，不要说起那银子的事，只说昨夜承赐铜钱，今日特来相谢。
dà jiā xīn zhào qǐ bù měi zāi
大家心照，岂不美哉！
yuán lái bō sī guǎn dōu shì sì yí jìn gòng de rén zài cǐ fàn mài bǎo huò wú fēi míng zhū měi yù wén xī yáo shí dòng shì shàng qiān shàng bǎi de jià qián jiào zuò jīn yín kē lǐ
元来波斯馆，都是四夷进贡的人在此贩卖宝货，无非明珠美玉，文犀瑶石，动是上千上百的价钱，叫做金银窠里。
zi chūn yī xīn xiǎng zhe yào nà lǎo zhě de yín zi yòu pà tā shuō huǎng zhè liǎng zhǐ jiǎo suī zé yǒu qì méi lì de yí bù bù dàng dào bō sī guǎn lái
子春一心想着要那老者的银子，又怕他说谎，这两只脚虽则有气没力的，一步步荡到波斯馆来；
yī shuāng yǎn què jǐn jǐn wàng nà lǎo zhě zài yě bù zài
一双眼却紧紧望那老者在也不在。
dào de guǎn qián zhèng dài jìn mén qià hǎo nà lǎo zhě cóng lǐ miàn chū lái pī tóu zhuàng jiàn
到得馆前，正待进门，恰好那老者从里面出来，劈头撞见。
nà lǎo zhě tián dào láng jūn wéi shèn de shuǎng yuē
那老者嗔道：“郎君为甚的爽约？
wǒ zài chén shí dào cǐ jiàn jiàn de rì yǐng cuò xī hái bú jiàn lái hǎo shǒu dé bù nài fán
我在辰时到此，渐渐的日影挫西，还不见来，好守得不耐烦；
nǐ qǐ bù xiǎo de qín mò zhāng zǐ fáng céng yù huáng shí gōng zi yí qiáo zhī shàng yuē hòu wǔ rì wǔ gēng shí fēn dào cǐ chuán shòu bīng shū
你岂不晓得秦末张子房曾遇黄石公子圯桥之上，约后五日五更时分，到此传授兵书。
zhǐ yīn zǐ fáng lái chí yòu yuē xià wǔ rì
只因子房来迟，又约下五日。
zhí dài zǒu le sān cì bàn yè lǐ biàn qù děng hòu fāng zhī chuán de sān lüè zhī fǎ fǔ zuǒ hàn gāo zǔ píng dìng tiān xià fēng wèi liú hòu
直待走了三次，半夜里便去等候，方之传得三略之法，辅佐汉高祖平定天下，封为留侯。
wǒ biàn bù rú huáng shí gōng kàn nǐ zěn zuò de zhāng zǐ fáng
我便不如黄石公，看你怎做得张子房？
gǎn shì nǐ yí xīn wǒ méi yín zi bǎ nǐ me
敢是你疑心我没银子把你么？
wǒ hé kǔ tǎo nǐ de yí xīn
我何苦讨你的疑心。
nǐ qiě huí qù wǒ rú jīn méi yín zi le
你且回去，我如今没银子了。
zhǐ zhè yī jù huà xià de zi chūn miàn rú tǔ sè ào huǐ bù jí qià xiàng shé chì de lǎo hè liǎng zhī shǒu bù jué zhí diào le xià qù xiǎng dào sān wàn yín zi dào shǒu kuài le zěn me nèn yàng méi fú dào shú shuì le qù nòng zhì zhè shí hou
”只这一句话，吓得子春面如土色，懊悔不及，恰像折翅的老鹤，两只手不觉直掉了下去，想道：“三万银子到手快了，怎么恁样没福，到熟睡了去，弄至这时候！
rú jīn tā què bù kěn le
如今他却不肯了。
yòu xiǎng dào tā ruò yě xiàng huáng shí gōng kěn zài yuē rì zi qíng yuàn gé yè dǎ gè pù r shuì zài cǐ cì hou
”又想道：“他若也像黄石公肯再约日子，情愿隔夜打个铺儿睡在此伺候。
yòu xiǎng dào zhè lǎo guān ér jì yǒu xīn sòng wǒ yín zi zǎo wǎn zǒng shì yì bān de yòu diào shén me gǔ jīn lùn shén me gù shì
”又想道：“这老官儿既有心送我银子，早晚总是一般的，又吊什么古今，论什么故事？
yòu xiǎng dào hái shì tā méi yǒu yín zi gù bǎ zhè huà lái zhē yǎn
”又想道：“还是他没有银子，故把这话来遮掩？
zhèng zài hú cāi luàn xiǎng nà lǎo zhě qià xiàng zài tā fù zhōng zǒu guò yī zāo de biàn xiǎo de le nǎi dào wǒ běn tè zài yuē gè rì zi yě děng nǐ zǒu jǐ zāo r zé shì nǐ yí wǒ dào yí dìng méi yǒu yín zi gù yì nòng zhè qiāng diào
正在胡猜乱想，那老者恰像在他腹中走过一遭的，便晓得了，乃道：“我本特再约个日子，也等你走几遭儿，则是你疑我道一定没有银子，故意弄这腔调。
ba
罢！
ba
罢！
ba
罢！
yǒu xīn zuò gè hǎo shì hé kǔ yòu yào nǐ zǒu kě suí wǒ dào guǎn lǐ lái
有心做个好事，何苦又要你走，可随我到馆里来。
zi chūn jiàn shuō yuán yǔ tā yín zi yòu xiàng yí gè tiào hǔ bō zhe guān liè zǐ zhí shù qǐ lái jí sōng sōng gēn zhe lǎo zhě jìng dào xi láng xià dì yī jiān fáng nèi
”子春见说原与他银子，又像一个跳虎拨着关捩子直竖起来，急松松跟着老者径到西廊下第一间房内。
kāi le bì chú qǔ chū yín zi yī chàn dōu shì wǔ shí liǎng yí gè yuán bǎo dà dìng zhěng zhěng de liù bǎi gè biàn shì sān wàn liǎng bǎi zài zi chūn miàn qián jīng guāng yào mù
开了壁厨，取出银子，一刬都是五十两一个元宝大锭，整整的六百个，便是三万两，摆在子春面前，精光耀目。
shuō dào nǐ kě jiāng qù zài zuò shēng lǐ zhǐ bú yào fù le wǒ xiāng zèng de yī piàn yì sī
说道：“你可将去，再做生理，只不要负了我相赠的一片意思。
nǐ dào dù zi chūn hǎo bù mǎng zhuàng yě bù wèn tā xìng shèn míng shuí jiā jū nà lǐ gāng gāng gǒng shǒu shuō de yī shēng duō xiè duō xiè
”你道杜子春好不莽撞，也不问他姓甚名谁，家居那里，刚刚拱手，说得一声：“多谢，多谢！
biàn gù sān shí lái gè jiǎo fū jìng bǎ yín zi tiāo huí jiā qù
”便顾三十来个脚夫，竟把银子挑回家去。
dù zi chūn dào míng rì jué zǎo jiù qù mǎi le yì pǐ jùn mǎ yī fù ān gōu yòu zuò le jǐ jiàn shí xīn yī fú biàn qù kuā yào zhòng qīn juàn shuō dào jù zhe nǐ men dài wǒ wǒ yǐ è sǐ duō shí le
杜子春到明日绝早，就去买了一匹骏马，一付鞍鞲，又做了几件时新衣服，便去夸耀众亲眷，说道：“据着你们待我，我已饿死多时了。
shuí xiǎng tiān wú jué rén zhī lù què yòu yǒu zuò fāng biàn de sòng wǒ hǎo jǐ wàn yín zi
谁想天无绝人之路，却又有做方便的送我好几万银子。
wǒ rú jīn yī jiù wǎng yáng zhōu qù zuò yán shāng tè lái xiāng bié
我如今依旧往扬州去做盐商，特来相别。
yǒu yī shǒu gǎn huái shī zài cǐ qǐng zhèng
有一首《感怀诗》在此，请政。
shī yún jiǔ kòu gāo mén shí bù yīng nài tā líng rǔ nài tā zēng
”诗云：九叩高门十不应，耐他凌辱耐他憎。
rú jīn qí hè yáng zhōu qù mò wèn yāo chán yǒu jǐ xīng
如今骑鹤扬州去，莫问腰缠有几星。
nèi xiē qīn juàn men yī xiàng shàn xiào dù zi chūn zhè gè bài zǐ qǐ zhī hái yǒu fā jì zhī rì zhèi xiē shí jiàn le nà shǒu gǎn huái shī lǎo dà de hǎo méi yán sè
那些亲眷们一向讪笑杜子春这个败子，岂知还有发迹之日，这些时见了那首感怀诗，老大的好没颜色。
què yòu xiǎng dào cháng ān chéng zhōng nà yǒu zhè děng yī shè biàn shě sān dāo liǎng de dà cái zhǔ
却又想道：“长安城中那有这等一舍便舍三刀两的大财主？
nán dào wǒ men dōu bù xiǎo de
难道我们都不晓得？
yí dìng méi yǒu zhè shì
一定没有这事。
yě yǒu shuō tā zǔ shàng mái xià de yín zi xiǎng bèi tā jué zhe le
”也有说他祖上埋下的银子，想被他掘着了。
yě yǒu shuō dào mò fēi qióng jí wú jì jiāo jié le xiǎng mǎ qiáng dào tou er zhè yín zi bú shì dǎ jié kè shāng de biàn shì tōu qiè kù cáng de dōu zài bàn xìn bàn bù xìn zhī jiān
也有说道，莫非穷极无计，交结了响马强盗头儿，这银子不是打劫客商的，便是偷窃库藏的，都在半信半不信之间。
zhè yě bù zài huà xià
这也不在话下。
qiě shuō zi chūn nà yín zi zhuāng shàng jǐ chē chū le dōng dōu mén jìng shàng yáng zhōu ér qù
且说子春，那银子装上几车，出了东都门，径上扬州而去。
lù shàng bù zé yī rì zǎo lái dào yáng zhōu jiā lǐ
路上不则一日，早来到扬州家里。
hún jiā wéi shì yíng zhe dào kàn nǐ qì sè zhè bān guāng cǎi xíng lǐ yòu zhè bān chén zhòng duō fēn yǒu xiē qián chāo dàn bù zhī nà yí gè qīn juàn jiè dài nǐ de
浑家韦氏迎着道：“看你气色这般光彩，行李又这般沉重，多分有些钱钞，但不知那一个亲眷借贷你的？
zi chūn xiào dào yín dào yǒu shù wàn què yī fēn yě bú shì qīn juàn de
”子春笑道：“银倒有数万却一分也不是亲眷的。
bèi xì jiāng xī mén xià tàn qì bō sī guǎn lǐ zèng yín de qíng jié shuō le yī biàn
”备细将西门下叹气，波斯馆里赠银的情节，说了一遍。
wéi shì biàn dào shì jiān nán de zhè děng hǎo rén kě zēng wèn tā shèn me míng xìng
韦氏便道：“世间难得这等好人，可曾问他甚么名姓？
děng wǒ lái shēng yě hǎo bào dá tā de ēn dé
等我来生也好报答他的恩德。
zi chūn què dāi le yī shǎng shuō dào qí shí wǒ zhǐ kàn jiàn yín zi lián nà lǎo zhě yě bù kàn jiàn jìng bù céng wèn de
”子春却呆了一晌，说道：“其时我只看见银子，连那老者也不看见，竟不曾问得。
wǒ rú jīn jǐn jì nǐ de yán yǔ tǎng huò hòu lái zài zèng wǒ de yín zi shí jié wǒ bì xiān wèn tā míng xìng biàn liǎo
我如今谨记你的言语，倘或后来再赠我的银子时节，我必先问他名姓便了。
nà zi chūn píng shí de yì qǐ bīn kè wén de tā zì cháng ān hái hòu dài de hǎo jǐ wàn yín zi lái yī jiù zuò le cái zhǔ wú bù qū fèng shì yíng cuán yǐ fù yì bān yīn ér cuān duō tā zhòng zhuāng qì xiàng zài zhěng fēng liú
那子春平时的一起宾客，闻得他自长安还后带得好几万银子来，依旧做了财主，无不趋奉，似蝇攒蚁附一般，因而撺掇他重妆气象，再整风流。
zhǐ tā shì shǐ guò shàng bǎi wàn yín zi de zhè sān wàn liǎng néng gōu jǐ shí huī huò bù jí liǎng nián zǎo yǐ qìng jìn wú yú le
只他是使过上百万银子的，这三万两能勾几时挥霍，不及两年，早已罄尽无余了。
jiàn jiàn de mài le mǎ qí lǘ mài le lǘ bù zǒu áo kū shòu dàn dù guò rì zi
渐渐的卖了马骑驴，卖了驴步走，熬枯受淡，度过日子。
qǐ zhī zuò chī shān kōng lì chī dì xiàn zhōng shì méi yǒu lái lù
岂知坐吃山空，立吃地陷，终是没有来路。
rì jiǔ suì cháng zěn shēng ái de
日久岁长，怎生挨得！
huǐ dào qiān cuò dāo cuò wǒ dāng chū chū cháng ān bié qīn juàn zhī rì sòng shén me gǎn huái shī fēn míng yǔ tā gào jué le rú jīn hái yǒu shén zuǐ liǎn hǎo qù gàn qiú tā
悔道：“千错刀错，我当初出长安别亲眷之日，送什么《感怀诗》，分明与他告绝了，如今还有甚嘴脸好去干求他？
biàn shì gàn qiú liào tā yě jué bù lǐ wǒ
便是干求，料他也决不礼我。
nòng de wǒ yǒu jiā nán bēn yǒu guó nán tóu jiào wǒ zěn chù
弄得我有家难奔，有国难投，教我怎处！
wéi shì dào tǎng huò qián rì zèng yín zi de lǎo ér shàng zài zài zèng nǐ xiē yě bú jiàn de
”韦氏道：“倘或前日赠银子的老儿尚在，再赠你些，也不见得。
zi chūn lěng xiào dào nǐ hǎo chī xīn wàng xiǎng
”子春冷笑道：“你好痴心妄想！
zhī nà gè lǎo ér shēng sǐ ruò hé
知那个老儿生死若何？
pín fù ruò hé
贫富若何？
zěn me hái wàng tā zèng yín zi
怎么还望他赠银子。
zhǐ shì wǒ nà qīn juàn dōu shì fèi fǔ gǔ ròu dào dǐ gē bù duàn de
只是我那亲眷都是肺腑骨肉，到底割不断的。
cháng yán bàng shēng bù rú bàng shú
常言：‘傍生不如傍熟。
wǒ rú jīn mò nài hé zhǐ de hái zhì cháng ān qù qiú nà qīn juàn
’我如今没奈何，只得还至长安去，求那亲眷。
zhèng shì yāo qiú shēng huó jì nán xī liǎn pí xiū
”正是：要求生活计，难惜脸皮羞。
dù zi chūn zhòng dào cháng ān hǎo bù bēi cí qū tǐ qù qiú nà zhòng qīn juàn
杜子春重到长安，好不卑词屈体，去求那众亲眷。
qǐ zhī qīn juàn men rú yuē huì de yì bān dōu shuō dào nǐ hái qù qiú nà dǐng jiān de dà cái zhǔ wǒ men yǒu shèn lì liàng fú chí de nǐ qǐ
岂知亲眷们如约会的一般，都说道：“你还去求那顶尖的大财主，我们有甚力量扶持得你起？
zhǐ zhè lěng yán lěng luò dài jī dài shàn de jiào rén zěn me dāng de
”只这冷言冷落，带讥带讪的，教人怎么当得！
xiǎn xiē bà zi chūn yī qì yí gè sǐ
险些把子春一气一个死。
hū yī rì dǎ cóng xī mén jīng guò pī miàn yù zhe lǎo zhě zi chūn bù shèng gǎn kuì zǎo bǎ yí gè liǎn dōu zhèng dé tòng hóng le
忽一日打从西门经过，劈面遇着老者，子春不胜感愧，早把一个脸都挣得通红了。
nà lǎo zhě wèn dào kàn nǐ qì sè xiàng gè gāi dé yī zhù hèng cái de
那老者问道：“看你气色，像个该得一注横财的；
zhǐ shì shēn shàng yī fú zěn me zhè bān lán lǚ
只是身上衣服，怎么这般褴褛？
mò fēi yòu xiāo fá le
莫非又消乏了？
zi chūn xiè dào duō méng lǎo wēng sòng wǒ sān wàn gēn zi wǒ zhǐ shuō shì yòng bù jìn de
”子春谢道：“多蒙老翁送我三万根子，我只说是用不尽的；
bù zhī lüè sā màn yī sā màn biàn méi yǒu le
不知略撒漫一撒漫，便没有了。
xiǎng shì wǒ liú nián bù lì gù cǐ méi fú xiāo shòu yǐ zhì rú cǐ
想是我流年不利，故此没福消受，以至如此。
lǎo zhě dào nǐ jiā hǎo qīn hǎo juàn biàn mǎn cháng ān nán dào gèng méi zhōu jì nǐ de
”老者道：“你家好亲好眷遍满长安，难道更没周济你的？
zi chūn tīng jiàn shuō qīn juàn zhōu jì zhè jù huà liǎng gè méi tóu jiù zǎn zuò yī duī dá dào qīn juàn suī duō yī gè gè dōu shì yī qián bù shě de qiān lìn guǐ zěn bǐ de lǎo wēng zhè bān kāng kǎi
”子春听见说亲眷周济这句话，两个眉头就攒做一堆，答道：“亲眷虽多，一个个都是一钱不舍的悭吝鬼，怎比得老翁这般慷慨！
lǎo zhě dào rú jīn běn dāng zài zèng nǐ xiē cái shì zhǐ shì nǐ sān wàn yín zi bù gōu yòng de liǎng nián ruò huó le yī bǎi suì jiào wǒ nà lǐ qù tǎo nà bǎi duō wàn zèng nǐ
”老者道：“如今本当再赠你些才是，只是你三万银子不勾用得两年，若活了一百岁，教我那里去讨那百多万赠你？
xiū guài xiū guài
休怪休怪！
bǎ shǒu yī gǒng wàng huí qù le
”把手一拱，望回去了。
zhèng shì xū jiāng yǒu rì sī wú rì xiū xiǎng jīn rén shì xī rén
正是：须将有日思无日，休想今人似昔人。
nà lǎo zhě qù hòu zi chūn tàn dào wǒ shòu le qīn juàn men xǔ duō shàn xiào zěn me nà lǎo zhě zuì āi lián wǒ de yě fā qǐ shuō huà lái
那老者去后，子春叹道：“我受了亲眷们许多讪笑，怎么那老者最哀怜我的，也发起说话来。
gǎn shì tā yìng zuò hǎo hàn sòng le wǒ sān wàn yín zi rú jīn yě nòng dé shǒu tóu gàn le
敢是他硬做好汉，送了我三万银子，如今也弄得手头干了。
zhǐ shì chú le tā jiào wǒ zài wàng zhe nà yí gè dā jiù
只是除了他，教我再望着那一个搭救。
zhèng zài nà lǐ zì yán zì yǔ qǐ zhī lǎo zhě qù bù duō yuǎn què yòu zhuàn lái shuō dào rén jiā bài zǐ yě jǐn yǒu cóng bù jiàn nǐ zhè gè bài zǐ de tou er sān wàn yín zi qià xiàng sān gè tóng qián shà shà yǎn jiù nòng wán le
”正在那里自言自语，岂知老者去不多远，却又转来，说道：“人家败子也尽有，从不见你这个败子的头儿，三万银子，恰像三个铜钱，翣翣眼就弄完了。
lùn qǐ nǐ nèn yàng huì bài běn bù gāi zhōu jì nǐ le zhǐ shì chú le wǒ zài yǒu shuí zhōu jì nǐ de
论起你恁样会败，本不该周济你了，只是除了我，再有谁周济你的？
nǐ yī jiù jī hán ér sǐ què bù wǎng le qián yī fān gōng guǒ
你依旧饥寒而死，却不枉了前一番功果。
cháng yán dào shā rén xū jiàn xuè jiù rén xū jiù chè
常言道：‘杀人须见血，救人须救彻。
hái zhǐ shì fèi wǒ jǐ liǎng yín zi bù zháo jiù nǐ zhè tiáo qióng mìng
’还只是废我几两银子不着，救你这条穷命。
xiù lǐ yòu qǔ chū sān bǎi gè tóng qián dì yǔ zi chūn dào nǐ kě jiāng qù mǎi xiē jiǔ fàn chī míng rì wǔ shí réng dào bō sī guǎn xi láng xià xiāng huì
”袖里又取出三百个铜钱，递与子春道：“你可将去买些酒饭吃，明日午时仍到波斯馆西廊下相会。
jì dào shì sān wàn yín zi bù gōu yòng dù jīn cì xū sòng nǐ shí wàn liǎng
既道是三万银子不勾用度，今次须送你十万两。
zhǐ shì yào zǎo lái xiē mò shì qián fān yòu yào wǒ děng nǐ
只是要早来些，莫似前番又要我等你！
qiě mò shuō nà lǎo zhě fā zhè yàng cí bēi xīn sòng guò le sān wàn hái yào sòng tā shí wàn dào yě kuī dù zi chūn hǎo yī fù hòu miàn pí míng rì yòu zì qù lǐng shòu tā de
且莫说那老者发这样慈悲心，送过了三万，还要送他十万，倒也亏杜子春好一副厚面皮，明日又自去领受他的。
dāng xià zi chūn jiàn lǎo zhě bù dàn yòu kěn zhōu jì qiě yòu bǐ xiān fǎn zēng le qī wàn xǐ chū wàng wài shuāng shǒu jiē le sān bǎi tóng qián shēn shēn zuò le gè yī qǐ lái jǔ jǔ shǒu dà tà bù jiù zǒu
当下子春见老者不但又肯周济，且又比先反增了七万，喜出望外，双手接了三百铜钱，深深作了个揖起来，举举手大踏步就走。
yī zhí jìng dào yí gè jiǔ diàn zhōng yī rán bǎ sān bǎi gè qián zuò yī duǒ r xiān dì yǔ jiǔ jiā
一直径到一个酒店中，依然把三百个钱做一垛儿先递与酒家。
zǒu shàng jiǔ lóu jiǎn fù zuò tóu zuò xia
走上酒楼，拣副座头坐下。
jiǔ bǎo bǎ jiǔ yáo bǎi jiāng guò lái
酒保把酒肴摆将过来。
zi chūn yī zé cóng zuó rì zhì jīn hái méi fàn zài dù lǐ èr zé yòu yǒu shí wàn yín zi dào shǒu huān xǐ guò wàng fàng xià chóu huái zì yì yǐn dàn
子春一则从昨日至今还没饭在肚里，二则又有十万银子到手，欢喜过望，放下愁怀，恣意饮啖。
nà jiǔ jiā zhī dào tā shēn biān hái yǒu tóng qián shà fàn àn jiǔ liú shuǐ bān lái
那酒家只道他身边还有铜钱，嗄饭案酒，流水搬来。
zi chūn yòu rèn zuò shì sān bǎi qián nèi zhī wù bìng bù tuī cí jìn qíng chī gè zuì bǎo jiāng shèng xià dōng xī dōu shǎng le jiǔ bǎo
子春又认做是三百钱内之物，并不推辞，尽情吃个醉饱，将剩下东西，都赏了酒保。
nà jiǔ bǎo men jiàn tā shǒu duàn lái de dà luō sī xià yì dào zhè rén shēn shàng biàn lán lǚ dào hǎo gè sā màn zhǔ gù
那酒保们见他手段来得大落，私下议道：“这人身上便褴褛，到好个撒漫主顾！
zi chūn xià lóu xiàng wài biàn zǒu
”子春下楼，向外便走。
jiǔ jiā dào suàn míng liǎo jiǔ qián qù
酒家道：“算明了酒钱去。
zi chūn zhī dào sān bǎi qián hái chī bù liǎo nǎi dào yú xià de shǎng nǐ ba bú yào suàn le
”子春只道三百钱还吃不了，乃道：“余下的赏你罢，不要算了。
jiǔ jiā dào zhè rén hǎo hùn zhàng chī tòu le xǔ duō dōng xī dào shuō zhè yàng guān miǎn huà
”酒家道：“这人好混帐，吃透了许多东西，到说这样冠冕话！
zi chūn dào què bù gàn wǒ shì nǐ zì sòng wǒ chī de
”子春道：“却不干我事，你自送我吃的。
chè shēn yòu zǒu
”彻身又走。
jiǔ jiā shàng qián yī bǎ chě zhù dào shuō de hǎo zì zài
酒家上前一把扯住道：“说得好自在！
nán dào zài duō xiē yě shì sòng nǐ chī de
难道再多些，也是送你吃的！
liǎng xià zhēng rǎng qǐ lái
”两下争嚷起来。
páng biān zǒu guò jǐ gè lín lǐ xiāng quàn wèn chī tòu duō shǎo
旁边走过几个邻里相劝问：“吃透多少？
jiǔ jiā bǎ zhàng yī suàn shuō hái gāi èr bǎi
”酒家把帐一算，说：“还该二百。
zi chūn hē hē dà xiào dào wǒ zhī dào duō chī le jǐ wàn nèn bān zháo máng
”子春呵呵大笑道：“我只道多吃了几万，恁般着忙！
yuán lái zhǐ dé èr bǎi wén nǎi shì xiǎo shì hé zú wéi dào
原来止得二百文，乃是小事，何足为道。
jiǔ jiā dào zhèng shì xiǎo shì kuài xiē shù le sā kāi
”酒家道：“正是小事，快些数了撒开。
zi chūn dào què hèn jīn rì dài de qián shǎo wǒ míng rì sòng lái huán nǐ
”子春道：“却恨今日带得钱少，我明日送来还你。
jiǔ jiā dào rèn de nǐ shì nà gè què shē yǔ nǐ
”酒家道：“认得你是那个，却赊与你？
dù zi chūn dào cháng ān chéng zhōng shuí bù xiǎo de wǒ chéng nán dù zi chūn shì gè dà cái zhǔ
”杜子春道：“长安城中，谁不晓得我城南杜子春是个大财主？
mò shuō zhè èr bǎi wén zài duō xiē jué bù shǎo nǐ de
莫说这二百文，再多些决不少你的。
ruò bù xiāng tuō xiě gè piào r zài cǐ míng rì lái qǔ zhòng rén jiàn tā zì chēng wèi dà cái zhǔ dōu rěn bu zhù xiào bǎ tā shàng xià dǎ liào
若不相托，写个票儿在此，明日来龋”众人见他自称为大财主，都忍不住笑，把他上下打料。
nèi zhōng yǒu gè wén de tā lái lì de zài bèi hòu xiào dào yuán lái shì zhè gè bài zǐ zhǐ pà cái zhǔ rú jīn lún bù zháo nǐ le
内中有个闻得他来历的，在背后笑道：“原来是这个败子，只怕财主如今轮不着你了。
zi chūn zǎo yòu tīng jiàn biàn dào lǎo zhàng xiū de jiàn xiào
”子春早又听见，便道：“老丈休得见笑。
jīn rì wǒ biàn shì zhè gè zuǐ liǎn míng wǔ yǒu gè xiāng shí sòng wǒ shí wàn yín zi pà dào bù yī jiù zuò cái zhǔ me
今日我便是这个嘴脸，明午有个相识，送我十万银子，怕道不依旧做财主么？
zhòng rén wén de zhè huà yī fà dōu xiào dào le qí dào zhè rén mò bú shì fēng le tiān xià nà yǒu sòng shí wàn yín zi de
”众人闻得这话，一发都笑倒了，齐道：“这人莫不是风了，天下那有送十万银子的？
xiāng shí zài nà lǐ
相识在那里？
jiǔ jiā dào wǒ yě bù guǎn nǐ yǒu shí wàn niàn wàn zhǐ hái le wǒ èr bǎi qián zǒu lù
”酒家道：“我也不管你有十万廿万，只还了我二百钱走路。
zi chūn dào yào biàn míng rì duō shǎng le nǐ liǎng bǎ jīn rì què yī wén méi yǒu
”子春道：“要，便明日多赏了你两把，今日却一文没有。
jiǔ jiā dào nǐ shì shèn me niǎo rén
”酒家道：“你是甚么鸟人？
chī le dōng xī bù kěn huán qián
吃了东西，不肯还钱！
dāng xiōng jiū zhù què dài yào dǎ
”当胸揪住，却待要打。
zi chūn zhèng shuāi tuō bù kāi zhǐ tīng yǒu rén jiào dào mò yào dǎ yǒu huà jiǎng lǐ
子春正摔脱不开，只听有人叫道：“莫要打，有话讲理。
fēn kāi zhòng rén ái shēn jìn lái
分开众人，挨身进来。
zi chūn zhēng jing guān kàn zhèng hǎo shì xī mén lǎo zhě máng jiào dào lǎo wēng lái de qià hǎo
子春睁睛观看，正好是西门老者，忙叫道：“老翁来得恰好！
yǔ wǒ píng yī píng lǐ
与我评一评理。
lǎo zhě wèn dào nǐ men wèi hé jiū zhù zhè wèi láng jūn sī nào
”老者问道：“你们为何揪住这位郎君厮闹？
jiǔ jiā dào tā chī tòu le èr bǎi qián jiǔ què yào bái lài gù cǐ qǔ suǒ
”酒家道：“他吃透了二百钱酒，却要白赖，故此取索。
zi chūn dào chéng lǎo wēng suǒ cì sān bǎi wén xiān jiāo fù yǔ tā rán hòu yǐn jiǔ tā zì yào duō bǎ dōng xī yú rén chī gàn wǒ shén shì
”子春道：“承老翁所赐三百文，先交付与他，然后饮酒，他自要多把东西与人吃，干我甚事？
jīn qíng yuàn míng rì duō hái tā xiē zhí yì bù kěn fǎn yào dǎ wǒ
今情愿明日多还他些，执意不肯，反要打我。
lǎo wēng nǐ qiě shuō shuí gè de lǐ zhí
老翁，你且说谁个的理直？
lǎo zhě xiàng jiǔ jiā dào jì shì xiān jiāo qián hòu yǐn jiǔ rú hé duō bǎ yǔ tā chī
”老者向酒家道：“既是先交钱后饮酒，如何多把与他吃？
zhè shì nǐ zì jǐ bú shì
这是你自己不是。
yòu duì zǐ chūn dào nǐ zài qióng kùn zhī xiāng yě bù gāi chī zhè xǔ duō
”又对子春道：“你在穷困之乡，也不该吃这许多。
rú jīn tōng bù xǔ duō shuō wǒ cún dé èr bǎi jiàn zài cǐ yǔ nǐ liǎng xià hú le ba
如今通不许多说，我存得二百饯在此，与你两下和了罢。
xiù lǐ mō chū qián lái dì yǔ jiǔ jiā
”袖里摸出钱来，递与酒家。
jiǔ jiā lián chēng duō xiè
酒家连称多谢。
zi chūn dào yòu méng lǎo wēng zhōu quán wú kě wèi bào
子春道：“又蒙老翁周全，无可为报。
ruò bù xiāng qì jiù cǐ xiǎo yǐn sān bēi fèng chóu hé rú
若不相弃，就此小饮三杯，奉酬何如？
lǎo zhě wēi wēi xiào dào bù xiāo de gǎi rì rǎo nǐ ba
”老者微微笑道：“不消得，改日扰你罢。
xiàng zhòng rén dào shēng qǐng le yuán fù zhuǎn shēn ér qù
”向众人道声请了，原复转身而去。
zi chūn yě zì guī jiā
子春也自归家。
zhè yī yè zi chūn xīn xià xiǎng dào wǒ zài pín jiǒng zhī zhōng bìng wú yí gè āi lián wǒ de duō kuī zhè lǎo ér sòng wǒ sān wàn yín zi rú jīn yòu xǔ wǒ shí wàn
这一夜，子春心下想道：“我在贫窘之中，并无一个哀怜我的，多亏这老儿送我三万银子，如今又许我十万。
jiù shì jīn rì ruò bù yù tā lái zhōu quán qǐ bù shòu zhè jiǔ jiā de luō zhuó
就是今日，若不遇他来周全，岂不受这酒家的啰啅。
míng rì dào bō sī guǎn lǐ mò shuō yǒu yín zi jiù zuò méi yǒu yě bù kě bù qù
明日到波斯馆里，莫说有银子，就做没有，也不可不去。
kuàng tā qián cì jì bù shuō huǎng nán dào rú jīn què yòu nòng huǎng bù chéng
况他前次既不说谎，难道如今却又弄谎不成？
ba bú dào míng rì yī jìng de tóu bō sī guǎn lái
”巴不到明日，一径的投波斯馆来。
zhī jiàn nà lǎo zhě yǐ xiān zài bǐ yī jiù yǐn rù xi láng xià fáng nèi bān chū èr qiān gè yuán bǎo dìng biàn shì shí wàn liǎng jiāo fù zi chūn shōu qì dīng zhǔ dào zhè yín zi nán dào bù xǔ nǐ shǐ yòng dàn bù kě yī zào de yòng jìn le yòu lái xún wǒ
只见那老者已先在彼，依旧引入西廊下房内，搬出二千个元宝锭，便是十万两，交付子春收讫，叮嘱道：“这银子难道不许你使用，但不可一造的用尽了，又来寻我。
zi chūn xiè dào wǒ dù zi chūn ruò zài bài shí lǎo wēng yě bù bì kàn qù wǒ le
”子春谢道：“我杜子春若再败时，老翁也不必看觑我了。
jí biàn gù le chē mǎ jiāng yín zi zhuāng shàng xiàng lǎo zhě jiào shēng guō zào yā zhe ér qù
”即便顾了车马，将银子装上，向老者叫声聒噪，押着而去。
yuán lái tōu jī māo ér dào dǐ bù gǎi xìng de gāng gāng tiāo de yín zi dào jiā yòu zǎo mǎi le ān mǎ zuò le yī fú qù cí bié nà zhòng qīn juàn shuō dào duō chéng zhǐ shì jiào wǒ qù qiú nà dà cái zhǔ
元来偷鸡猫儿到底不改性的，刚刚挑得银子到家，又早买了鞍马，做了衣服，去辞别那众亲眷，说道：“多承指示，教我去求那大财主。
guǒ rán cái zhǔ shǒu duàn lüè bù liú nàn yòu sòng wǒ shí wàn yín zi
果然财主手段，略不留难，又送我十万银子。
wǒ rú jīn yǒu le běn qián biàn zhù zài chéng zhōng yě yǒu zuò wèi le zhǐ shì wǒ dù zi chūn tiān shēng bài zǐ qǐ bù diàn rǔ liè wèi gāo qīn
我如今有了本钱，便住在城中，也有坐位了，只是我杜子春天生败子，岂不玷辱列位高亲？
bù rú réng wǎng yáng zhōu yǔ yán shāng hé huǒ dào yě wěn biàn
不如仍往扬州与盐商合伙，到也稳便。
zhè gè shuō huà míng míng shì dài zhe cì ér de
”这个说话，明明是带着刺儿的。
nà qīn juàn men què yě shòu le zi chūn yī chǎng ǒu qì gǎn nù ér bù gǎn yán
那亲眷们却也受了子春一场呕气，敢怒而不敢言。
qiě shuō zi chūn zhěng bèi chē mǎ jiāng nà shí wàn yín zi zài de zài tuó de tuó jìng wǎng yáng zhōu
且说子春整备车马，将那十万银子，载的载，驮的驮，径往扬州。
wéi shì kàn jiàn xǔ duō chē mǎ zǎo zhī dao yòu nòng de xiē yín zi huí lái le biàn wèn dào zhè xíng lǐ mò fēi yòu shì xī mén lǎo ér zī zhù nǐ de
韦氏看见许多车马，早知道又弄得些银子回来了，便问道：“这行李莫非又是西门老儿资助你的？
zi chūn dào bú shì nà lǎo ér nán dào hái yǒu bié gè
”子春道：“不是那老儿，难道还有别个？
wéi shì dào kě zēng wèn dé míng xìng me
”韦氏道：“可曾问得名姓么？
zi chūn zhēng zhuó yǎn dào āi yā
”子春睁着眼道：“哎呀！
tā zài bō sī guǎn lǐ bān chū shí wàn yín zi shí jié míng míng jì de nǐ de fēn fù zhèng dài wèn tā què bèi tā pó ér qì zài sì dīng zhǔ wǒ hǎo zuò shēng lǐ qiè bù kě làng fèi le wǒ bù miǎn huí dá tā jǐ jù
他在波斯馆里搬出十万银子时节，明明记得你的分付，正待问他，却被他婆儿气，再四叮嘱我，好做生理，切不可浪费了，我不免回答他几句。
qí shí yī dì de yuán bǎo dìng yòu yào gù chē gù mǎ kàn tā zhuāng zài yòu yào zhào gù dì xià máng máng de shōu shí bù dié zěn tǎo dé xián gōng fū yòu qù wèn tā xìng
其时一地的元宝锭，又要顾车顾马，看他装载，又要照顾地下，忙忙的收拾不迭，怎讨得闲工夫，又去问他姓。
suī rán rú cǐ wǒ yě shèn shì ào huǐ
虽然如此，我也甚是懊悔。
wàn yī wǒ dù zi chūn jiù xìng fā zuò yī xiān yòng wán le zěn me yòu hǎo qiú tā
万一我杜子春旧性发作，依先用完了，怎么又好求他？
què bú shì tiān shēng dìng gāi è sǐ de
却不是天生定该饿死的。
wéi shì xiào dào nǐ jīn yǒu le shí wàn yín zi hái pà qióng li
”韦氏笑道：“你今有了十万银子，还怕穷哩！
yuán lái zi chūn chū de yín zi shí jié shén yǒu zuò rén jiā de yì sī jí dào yáng zhōu háo xīn dùn fā zǎo bǎ qióng chóu guāng jǐng jìn jiē wàng le
元来子春初得银子时节，甚有做人家的意思，及到扬州，豪心顿发，早把穷愁光景尽皆忘了。
mò shuō jiù shí nà bān bāng xīng bù bāng bài de péng yǒu yòu lái cuān hōng zhǐ nà wéi shì chū zì dà jiā bù bǎ yín zi fàng zài yǎn lǐ de yě zhǐ tú hǎo kàn tīng qí suǒ wèi
莫说旧时那班帮兴不帮败的朋友，又来撺哄，只那韦氏出自大家，不把银子放在眼里的，也只图好看，听其所为。
zhēn gè yín zi yuè duō yòng dù yuè guǎng bù shàng sān nián jiāng zhè shí wàn liǎng dàng de gàn gān jìng jìng dào bǐ qián cì yuè qióng le xiē
真个银子越多，用度越广，不上三年，将这十万两荡得干干净净，倒比前次越穷了些。
wéi shì mán yuàn dào wǒ jiào nǐ wèn nà lǎo ér míng xìng nǐ piān bù kěn wèn jīn rì rú hé
韦氏埋怨道：“我教你问那老儿名姓，你偏不肯问，今日如何？
zi chūn dào nǐ mán yuàn yě méi yòng
子春道：“你埋怨也没用。
nà lǎo ér sòng le sān wàn yòu sòng shí wàn biàn wèn dé míng xìng yě bù hǎo zài qiú tā le
那老儿送了三万，又送十万，便问得名姓，也不好再求他了。
zhǐ shì nà lǎo ér bù hǎo qiú qīn juàn yòu bù hǎo qiú nán dào dù zi chūn biàn shì zhè děng zuò shǒu sǐ le
只是那老儿不好求，亲眷又不好求，难道杜子春便是这等坐守死了！
wǒ xiǎng cháng ān chéng nán zǔ jū jǐn zhí shàng wàn duō yín zi zhòng qīn juàn men dōu shì tú móu de
我想长安城南祖居，尽值上万多银子，众亲眷们都是图谋的。
wǒ jì qióng le zuǒ yòu méi yǒu miàn kǒng zài cháng ān hái yào zhè zhái zi zěn me
我既穷了，左右没有面孔在长安，还要这宅子怎么？
cháng yán dào yǒu qiān nián chǎn méi qiān nián zhǔ
常言道：‘有千年产，没千年主。
bù rú jiāng lái biàn mài qiě zuò yòng dù shěng de kào zhe mǐ dùn què è sǐ le
’不如将来变卖，且作用度，省得靠着米囤却饿死了。
zhè jiào zuò dù zi chūn sān rù cháng ān qǐ bù shì tiān shēng de yī tiáo de chī hàn
”这叫做杜子春三入长安，岂不是天生的一条的痴汉！
yǒu shī wèi zhèng mò shì huáng jīn jī mǎn jiē děng xián fèi jǐn jǐ shí lái
有诗为证：莫恃黄金积满阶，等闲费尽几时来？
shí nián wèi xiá chéng hé jì wàn lǐ tóu rén shuí jiàn āi
十年为侠成何济，万里投人谁见哀！
què biǎo zǐ chūn dào de cháng ān
却表子春到得长安，
zài bù qù qiú zhòng qīn juàn
再不去求众亲眷，
lián nà lǎo ér yě pà qù jiàn tā
连那老儿也怕去见他，
zhǐ zhù zài chéng nán zhái zi lǐ
只住在城南宅子里，
qǐng le jǐ gè yǒu míng de jīng jì
请了几个有名的经纪，
jiāng zǔ yí de tīng fáng tǔ kù jǐ suǒ
将祖遗的厅房土库几所，
xià lián jī dì
下连基地，
shí zhí jià yín yī wàn liǎng
时值价银一万两，
èr miàn yì dìng
二面议定，
qīn bǐ tián le wén qì
亲笔填了文契，
tuō tā jué mài
托他绝卖。
zhī dào zhè jià qián shì wèng zhōng zhuō biē shǒu dào ná lái
只道这价钱是瓮中捉鳖，手到拿来。
qǐ zhī qīn juàn men liàng tā qióng jí gù yì yào sǐ tā de huò piān bù kěn mǎi
岂知亲眷们量他穷极，故意要死他的货，偏不肯买。
nà jīng jì dōu lái huí le
那经纪都来回了。
zi chūn tàn dào wǒ dù zi chūn zhí nèn de mìng dī shì zhè cùn jīn tián de piān yǒu mài zhǔ méi yǒu shòu zhǔ
子春叹道：“我杜子春直恁的命低，似这寸金田地，偏有卖主，没有受主。
gǎn zé jīng jì men bù jì hái shì zì jiā chū qù xún gè tóu nǎo
敢则经纪们不济，还是自家出去寻个头脑。
gāng gāng dào de dà jiē shàng zǎo wàng jiàn nà lǎo zhě zài qián miàn lái le lián máng de duǒ zài zhòng rén cóng lǐ sī liang bì tā
”刚刚到得大街上，早望见那老者在前面来了，连忙的躲在众人丛里，思量避他。
qǐ zhī nà lǎo zhě què cóng bèi hòu yī bǎ yè zhù xiù zi jiào dào láng jūn hǎo fù xīn yě
岂知那老者却从背后一把曳住袖子，叫道：“郎君，好负心也！
zhǐ zhè yī shēng xiū de dù zi chūn zài wú róng shēn zhī dì
”只这一声，羞得杜子春再无容身之地。
lǎo zhě dào nǐ quán bù jì zài xī mén tàn qì zhī rì hu
老者道：“你全不记在西门叹气之日乎？
lǎo fū suī zé liáng báo yě zēng liǎng cì zhù nǐ hǎo jǐ wàn yín zi qiě mò shuō nǐ zěn me yàng bào wǒ nán dào rě yě chàng bù dé yí gè
老夫虽则凉薄，也曾两次助你好几万银子，且莫说你怎么样报我，难道喏也唱不得一个？
jiàn le wǒ dào duǒ le qù
见了我到躲了去。
wǒ hé bù bǎ zhè yín zi liào zài shuǐ lǐ yě píng de de xiǎng yī shēng
我何不把这银子料在水里，也呯地的响一声！
zi chūn xiè zuì dào wǒ dù zi chūn dān zhǐ bú huì zuò rén jiā xīn gān shì yǒu de níng bù zhī gǎn lǎo wēng dà ēn
”子春谢罪道：“我杜子春，单只不会做人家，心肝是有的，宁不知感老翁大恩！
zhǐ shì liǎng cì yín zi dōu yī zào de dàng fèi wàng jiàn lǎo wēng bù shèng cán kuì jiù hèn bù dé lì shí sǐ le yǐ cǐ duǒ bì qǐ gǎn fù xīn
只是两次银子，都一造的荡废，望见老翁，不胜惭愧，就恨不得立时死了，以此躲避，岂敢负心！
nà lǎo zhě biàn dào jì shì zhè děng zé nǐ huí xīn zhuǎn yì kěn zuò rén jiā wǒ hái kěn zhù nǐ
”那老者便道：“既是这等，则你回心转意，肯做人家，我还肯助你。
zi chūn dào wǒ zhè yī cì ruò zài bài le jiù duì tiān shè xià ge shì lái
”子春道：“我这一次，若再败了，就对天设下个誓来。
lǎo zhě xiào dào shì dào bù bì shè nǐ zhǐ bǎ zuò rén jiā gòu dàng shuō yǔ wǒ tīng zhe
”老者笑道：“誓到不必设，你只把做人家勾当，说与我听着。
zi chūn dào wǒ zǔ shàng yí xià hǎi biān shàng yán chǎng ruò gān suǒ chéng lǐ chéng wài chōng yào qù chù diàn fáng ruò gān jiān cháng jiāng shàng xià lú zhōu ruò gān lǐ liáng tián ruò gān qǐng jí shì yǒu lì xi de
”子春道：“我祖上遗下海边上盐场若干所，城里城外冲要去处，店房若干间，长江上下芦洲若干里，良田若干顷，极是有利息的。
wǒ dāng chū yào yín zi yòng dōu lán jiàn de diǎn mài yú rén le
我当初要银子用，都澜贱的典卖与人了。
wǒ ruò yǒu le yín zi jìn shù qǔ shú huí lái bù xiāo liǎng nián biàn kě zhì fù
我若有了银子，尽数取赎回来，不消两年，便可致富。
rán hòu xīng jiàn yì zhuāng kāi pì yì zhǒng qīn gù men léi lǎo de yǎng shàn tā yòu ruò de fǔ yù tā gū shuāng de cún xù tā liú lí diān pèi de zhěng jiù tā shī hái bào lù de shōu mái tā wǒ yú míng jiào fù yuán yǐ
然后兴建义庄，开辟义冢，亲故们羸老的养膳他，幼弱的抚育他，孤孀的存恤他，流离颠沛的拯救他，尸骸暴露的收埋他，我于名教复圆矣。
lǎo zhě dào nǐ jì yǒu cǐ xīn wǒ yī jiù zhù nǐ
”老者道：“你既有此心，我依旧助你。
biàn xiàng xiù lǐ yī mō què yòu mō chū sān bǎi gè qián dì yǔ zi chūn yuē dào míng rì wǔ shí dào bō sī guǎn lǐ lái huì wǒ zài zǎo xiē biàn hǎo
”便向袖里一摸，却又摸出三百个钱，递与子春，约道：“明日午时到波斯馆里来会我，再早些便好。
zi chūn yīn qián cì shòu le jiǔ jiā zhī qì jīn fān yě bù qù chī jiǔ bié le lǎo zhě yī jìng huí qù
”子春因前次受了酒家之气，今番也不去吃酒，别了老者，一径回去。
yī tóu zǒu yī tóu sī xiǎng dào wǒ dù zi chūn tiān shēng mǎng hàn xìng yù nà lǎo zhě liǎng cì zèng wǒ yín zi wǒ bù céng wèn de tā míng xìng bèi qī zǐ mán yuàn yí gè bù liǎo
一头走，一头思想道：“我杜子春天生莽汉，幸遇那老者两次赠我银子，我不曾问得他名姓，被妻子埋怨一个不了。
rú jīn zhè cì xū bù kě bù wèn
如今这次，须不可不问。
zhǐ dài tiān sè lí míng biàn tóu bō sī guǎn qù
”只待天色黎明，便投波斯馆去。
zài mén shàng zuò le yī huì fāng cái nà lǎo zhě zǒu lái
在门上坐了一会，方才那老者走来。
cǐ shí shàng shì chén pái shí fēn
此时尚是辰牌时分。
lǎo zhě xǐ dào jīn rì lái de qià hǎo
老者喜道：“今日来得恰好。
wǒ xiǎng nǐ shuō de zuò rén jiā gòu dàng ruò yín zi shǎo shí zěn jì de shì
我想你说的做人家勾当，若银子少时，怎济得事？
xū bǎ sān shí wàn liǎng zhù nǐ
须把三十万两助你。
suàn lái sān shí wàn yào liù qiān gè yuán bǎo dìng biàn shù yě shù dé yī rì gù cǐ yào nǐ zǎo xiē lái
算来三十万，要六千个元宝锭，便数也数得一日，故此要你早些来。
biàn yǐn zǐ chūn rù dào xi láng xià fáng nèi zhǐ yī bān bān chū liù qiān gè yuán bǎo dìng lái jiāo fù míng bái dīng zhǔ dào lǎo fū yī shēng jiā jì jǐn zài cǐ le
”便引子春入到西廊下房内，只一搬，搬出六千个元宝锭来，交付明白，叮嘱道：“老夫一生家计，尽在此了。
nǐ ruò zài bài shí jié yě bù bì chóng lái jiàn wǒ
你若再败时节，也不必重来见我。
zi chūn bài xiè dào gǎn huí lǎo wēng gāo xìng dà míng
”子春拜谢道：“敢回老翁高姓大名？
zūn fǔ nà lǐ
尊府那里？
lǎo zhě dào nǐ dài wèn wǒ zěn de
”老者道：“你待问我怎的？
mò fēi nǐ sī liang bào wǒ me
莫非你思量报我么？
zi chūn dào chéng lǎo wēng qián hòu gòng sòng le sì shí sān wàn zhè děng dà ēn hái yǒu shén bào de
”子春道：“承老翁前后共送了四十三万，这等大恩，还有甚报得？
zhǐ gǒu mǎ zhī xīn yī háo nán jīng ruò lǎo wēng yào zhái zi zhù xiǎo zi shí qì shàng zài xiù lǐ biàn gǎn xiāng fèng
只狗马之心，一毫难荆若老翁要宅子住，小子实契尚在袖里，便敢相奉。
lǎo zhě xiào dào wǒ ruò yào nǐ zhè zhái zi wǒ zhǐ shǒu le zì jiā de yín zi què bù hǎo
”老者笑道：“我若要你这宅子，我只守了自家的银子却不好。
zi chūn dào wǒ dù zi chūn pín fá le píng shí qīn shí méi yǒu yí gè kàn gù wǒ de dú yǒu lǎo wēng sān cì zhōu jì
”子春道：“我杜子春贫乏了，平时亲识没有一个看顾我的，独有老翁三次周济。
xiǎng wǒ dù zi chūn ruò wú kě yòng zhī chù zěn kěn biàn shě zhè xǔ duō yín zi
想我杜子春若无可用之处，怎肯便舍这许多银子？
tǎng huò yào yòng wǒ dù zi chūn gǎn bù shuǐ lǐ shuǐ lǐ qù huǒ lǐ huǒ lǐ qù
倘或要用我杜子春，敢不水里水里去，火里火里去。
lǎo zhě diǎn zháo tóu dào yòng biàn yǒu yòng nǐ qù chù zhǐ shì shàng zǎo
”老者点着头道：“用便有用你去处，只是尚早。
qiě dài nǐ jiā dào chéng lì sān nián zhī hòu lái dào huà shān yún tái fēng shàng lǎo jūn cí qián shuāng guì shù xià jiàn wǒ biàn liǎo
且待你家道成立，三年之后，来到华山云台蜂上老君祠前双桧树下见我便了。
yǒu shī wèi zhèng sì shí sān wàn děng xián qīng mò lù yóu rán huì xìng míng
”有诗为证：四十三万等闲轻，末路犹然讳姓名。
tā rì yún tái suī yǒu yuē bù zhī hé shì yòng kuáng shēng
他日云台虽有约，不知何事用狂生？
què shuō zi chūn bǎ nà sān shí wàn yín zi káng huí jiā qù guǒ rán zhè yī cì dùn gǎi chū xīn yě bù qù zhěng bèi ān mǎ yě bù qù zhì bèi yī fú yě bù qù cí bié qīn juàn qiāo qiāo de gù le chē mǎ shōu shí tíng dāng jìng wǎng yáng zhōu
却说子春把那三十万银子，扛回家去，果然这一次顿改初心，也不去整备鞍马，也不去制备衣服，也不去辞别亲眷，悄悄的顾了车马，收拾停当，径往扬州。
yuán lái yǒu le yín zi jiù shì tiān shàng dǎ yí gè pī lì mǎn jīng chéng wú yǒu bù zhī de
元来有了银子，就是天上打一个霹雳，满京城无有不知的。
nà qīn juàn men dōu shuō dào tā yǒu le sān shí wàn yín zi yì bān cái zhǔ tǐ miàn
那亲眷们都说道：“他有了三十万银子，一般财主体面；
kuàng yòu zhān qīn qǐ kě bù qù jiàn bié
况又沾亲，岂可不去饯别！
yě yǒu shuō dào tā méi le yín zi shí jié wǒ men bù céng lǐ tā zěn me yǒu le yín zi biàn qù jiàn bié
”也有说道：“他没了银子时节，我们不曾礼他，怎么有了银子便去饯别？
zhè gè jiào zuò qián jù hòu gōng fǎn bèi tā xiǎo qù le wǒ men
这个叫做前倨后恭，反被他小觑了我们。
dào dǐ yuàn sòng zhě duō bù yuàn sòng zhě shǎo shǎo de niù bù guò duō de yī qí bèi le jiǔ chū dōng dōu mén wài yǔ dù zi chūn jiàn bié
到底愿送者多，不愿送者少，少的拗不过多的，一齐备了酒，出东都门外，与杜子春饯别。
zhī jiàn jiǔ dào sān xún zi chūn qǐ lái xiè dào duō láo liè wèi gāo qīn guāng sòng xiǎo zi xìn kǒu zhōu de gè qǔ ér huí jìng yī bēi xiū de jiàn xiào
只见酒到三巡，子春起来谢道：“多劳列位高亲光送，小子信口诌得个曲儿，回敬一杯，休得见笑。
nǐ dào shì shén me qǔ ér
”你道是什么曲儿？
yuán lái dōu shì xù shù qióng kǔ wú chǔ qiú rén de yì sī zhī jiào nà qīn juàn men tīng zhe zuò yòu zuò bú zhù qù yòu qù bù dé dǎo shì bù lái sòng xíng yě bà le hé kǔ zì tǎo zhè chǎng méi qù
元来都是叙述穷苦无处求人的意思，只教那亲眷们听着，坐又坐不住，去又去不得，倒是不来送行也罢了，何苦自讨这场没趣。
qū yún wǒ shēng lái shì fù jiā cóng yòu de xǐ shē huá cái wù sā màn jiàn rú shā
曲云：我生来是富家，从幼的喜奢华，财物撒漫贱如沙。
qū zhe náng zī jiàn guǎ kàn kàn shǒu nèi guāng guāng zhà kàn kàn shēn shàng sī sī guà
觑着囊资渐寡，看看手内光光乍，看看身上丝丝挂。
huān yú bó de tàn hé jiē wǎng jiào rén zuò huà bǎ
欢娱博得叹和嗟，枉教人作话靶。
dài qiú rén nán shàng nán shuō qiú rén zuì gǎn shāng
待求人难上难，说求人最感伤。
zhū mén zǒu biàn zì bàng huáng méi bàn ge qián r dào zhǎng
朱门走遍自徬徨，没半个钱儿到掌。
ruò méi yǒu chéng xī lǎo zhě kuān hóng liàng sān fān xiāng zèng duō qíng kuàng
若没有城西老者宽洪量，三番相赠多情况；
zhè wēi qū yǐ sàng lù tú bàng qǐng liè wèi gāo qīn zhǔ zhāng
这微躯已丧路途傍，请列位高亲主张。
zi chūn chàng ba pāi shǒu dà xiào xiàng zhòng qīn juàn shuō shēng qǐng le yáng yáng ér qù xīn lǐ xiǎng dào wǒ dāng chū méi yín zi shí jié qù fǎng nà qīn juàn men mò shuō qǐng jiǔ jiù shì yī bēi chá yě méi yǒu
子春唱罢，拍手大笑，向众亲眷说声请了，洋洋而去，心里想道：“我当初没银子时节，去访那亲眷们，莫说请酒，就是一杯茶也没有。
jīn rì jiàn wǒ yǒu le yín zi biàn dōu shè jiǔ chū mén wài sòng wǒ
今日见我有了银子，便都设酒出门外送我。
yuán lái yín zi zhè bān bù kě shǎo de wǒ zěn me jiāng lái róng yì dàng fèi le
元来银子这般不可少的，我怎么将来容易荡费了！
yī lù shàng hǎo shēng gǎn tàn
”一路上好生感叹。
dào de yáng zhōu wéi shì zhī dào tā zhǐ mài de xiē fáng jià zài shēn bù gōu sā màn gù cǐ fú shì yú mǎ bǐ qián shí fēn shōu liǎn
到得扬州，韦氏只道他止卖得些房价在身，不勾撒漫，故此服饰舆马，比前十分收敛。
qǐ zhī zi chūn zài nà lǎo zhě yǎn qián lì xià gè zuò rén jiā de shì yuàn yòu bèi zhòng qīn juàn men zhè xí jiǔ shí pò le shì tài gǎi zhuǎn le niàn tou zǎo bǎ nà fú xìng bù fú bài de yì qǐ péng yǒu jìn jiē xiè jué yǐng yě bù xǔ tā shàng mén
岂知子春在那老者眼前，立下个做人家的誓愿，又被众亲眷们这席酒识破了世态，改转了念头，早把那扶兴不扶败的一起朋友尽皆谢绝，影也不许他上门。
fāng cái lù xù de jiāng diǎn mài guò yán chǎng kè diàn lú zhōu dào tián zhú yī zhào le yuán jià qǔ shú huí lái
方才陆续的将典卖过盐场客店，芦洲稻田，逐一照了原价，取赎回来。
guǒ rán běn qián dà lì qián yě dà
果然本钱大，利钱也大。
bù shàng liǎng nián yī jiù pō tiān jù fù
不上两年，依旧泼天巨富。
yòu zài liǎng huái nán běi zhí dào guā zhōu dì miàn zào qǐ jǐ suǒ yì zhuāng zhuāng nèi gè yǒu yì tián yì xué yì zhǒng
又在两淮南北直到瓜州地面，造起几所义庄，庄内各有义田、义学、义冢。
bù lùn gū guǎ lǎo ruò dàn shì yào yǎng yù de jiù gěi yī shí gòng shàn tā
不论孤寡老弱，但是要养育的，就给衣食供膳他；
yào jiǎng dú de jiù qǐng shī fū jiào xùn tā
要讲读的，就请师傅教训他；
yào bìn liàn de jiù bèi guān guǒ mái zàng tā
要殡殓的，就备棺椁埋葬他。
mò shuō qiān lǐ nèi wài gǎn bèi ēn dé biàn shì pǔ tiān xià nà yí gè bù zàn dào dù zi chūn zhè děng bài le hái zhēng qǐ rén jiā
莫说千里内外感被恩德，便是普天下那一个不赞道：“杜子春这等败了，还挣起人家。
cái zuò de jiā chéng yòu gàn le duō shǎo hǎo shì qǐ bù shì tiān shēng de háo jié
才做得家成，又干了多少好事，岂不是天生的豪杰！
yuán lái zi chūn láo jì nà lǎo zhě qī yuē zài xīn gāng dào sān nián biàn bǎ jiā shì yī qí jiāo fù yǔ qī zǐ wéi shì shuō dào wǒ dù zi chūn sān rù cháng ān ruò méi nà lǎo zhě xiāng zhù bù zhī zhè fù qióng gú tou sǐ zài nà lǐ
元来子春牢记那老者期约在心，刚到三年，便把家事一齐交付与妻子韦氏，说道：“我杜子春三入长安，若没那老者相助，不知这副穷骨头死在那里？
tā yuē wǒ jiā dào chéng lì sān nián zhī wài kě dào huà shān yún tái fēng shàng lǎo jūn cí qián shuāng guì shù xià yǔ tā xiāng jiàn què yǒu yòng zhe wǒ de qù chù
他约我家道成立，三年之外，可到华山云台峰上老君祠前双桧树下，与他相见，却有用着我的去处。
rú jīn yǐ shì sān nián shí hou xū suǒ dào huà shān qù zǒu yī zāo
如今已是三年时候，须索到华山去走一遭。
wéi shì dá dào nǐ shòu tā zhè děng dà ēn jiù rú chóng shēng fù mǔ yì bān mò shuō yào yòng zhe nǐ biàn shì yào yòng wǒ shí yě shuō bù dé le
韦氏答道：“你受他这等大恩，就如重生父母一般，莫说要用着你，便是要用我时，也说不得了。
kuàng nǐ pín qióng zhī rì liú wǒ yí gè zài cǐ shàng néng zhī chí
况你贫穷之日，留我一个在此，尚能支持；
rú jīn xiàn yǒu tiān dà jiā sī yòu bù pà shǎo le wǒ chī de yòu bù pà shǎo le wǒ chuān de nǐ zhǐ guǎn fàng xīn zì qù biàn liǎo
如今现有天大家私，又不怕少了我吃的，又不怕少了我穿的，你只管放心，自去便了。
dāng rì zhěng zhì yī bēi bié jiǔ qīn chū chéng xi jiàn sòng zi chūn shàng lù
”当日整治一杯别酒，亲出城西饯送子春上路。
zhú yè bēi zhōng cí shào fù lián huā fēng shàng fǎng zhēn rén
竹叶杯中辞少妇，莲花峰上访真人。
zi chūn bié le wéi shì yě bù dài cóng rén dú zì yí gè shàng le shēng kǒu jìng wǎng huà shān lù shàng qián qù
子春别了韦氏，也不带从人，独自一个上了牲口，径往华山路上前去。
yuán lái tiān xià míng shān wú rú wǔ yuè
元来天下名山，无如五岳。
nǐ dào nà wǔ yuè
你道那五岳？
zhōng yuè sōng shān dōng yuè tài shān běi yuè héng shān nán yuè huò shān xī yuè huà shān
中岳嵩山、东岳泰山、北岳恒山、南岳霍山、西岳华山。
zhè wǔ yuè dōu shì shén xiān kū zhái
这五岳都是神仙窟宅。
wǔ yuè zhī zhōng wéi huà shān zuì gāo
五岳之中，惟华山最高。
sì miàn kàn lái dōu shì fāng de rú dāo fǔ xuē chéng yī piàn gù cǐ sú rén chēng wéi xuē chéng shān
四面看来，都是方的，如刀斧削成一片，故此俗人称为“削成山”。
dào le huà shān dǐng shàng bié yǒu yī tiáo xiǎo lù zuì wéi jiān xiǎn xū yào pān téng men gé ér xíng
到了华山顶上，别有一条小路，最为艰险，须要攀藤们葛而行。
yuē mò wǔ shí yú lǐ cái shì yún tái fēng
约莫五十余里，才是云台峰。
zi chūn tái tóu yī wàng zǎo jiàn liǎng zhū guì shù qīng cuì rú gài zhōng jiān xiǎn chū yī zuò xuè hóng de shān mén mén shàng shù zhe biǎn é nǎi shì tài shàng lǎo jūn zhī cí liù gè lǎo dà de jīn zì
子春抬头一望，早见两株桧树，青翠如盖，中间显出一座血红的山门，门上竖着扁额，乃是“太上老君之祠”六个老大的金字。
cǐ shí nǎi qī yuè shí wǔ zhōng yuán lìng jié tiān qì shàng rè kuàng yòu xǔ duō shān lù zǒu de zi chūn hún shēn shì hàn lián máng shì jìng liǎn róng xiàng qián dǐng lǐ xian xiàng
此时乃七月十五，中元令节，天气尚热，况又许多山路，走得子春浑身是汗，连忙拭净敛容，向前顶礼仙像。
zhī jiàn nà lǎo zhě zǒu jiāng chū lái bǐ qián dà shì bù tóng dǎ bàn de sì shén xiān yì bān
只见那老者走将出来，比前大是不同，打扮得似神仙一般。
dàn jiàn tā dài yī dǐng líng lóng bì yù xīng guān bèi yī lǐng zhī jǐn jiàng xiāo yǔ yī huáng sī shòu yāo jiān wǎn zhuǎn hóng yún lǚ zú xià pán shān
但见他：戴一顶玲珑碧玉星冠，被一领织锦绛绡羽衣，黄丝绶腰间婉转，红云履足下蹒跚。
é xià yín xū sǎ sǎ bìn biān huá fà bān bān
额下银须洒洒，鬓边华发斑斑。
liǎng xiù xiāng fēng piāo ruì ǎi yī shuāng guāng yǎn lù cháo xīng
两袖香风飘瑞霭，一双光眼露朝星。
nà lǎo zhě yáo wèn dào láng jūn guǒ néng bù fù qián yuē yuǎn lái xiāng fǎng hu
那老者遥问道：“郎君果能不负前约，远来相访乎！
zi chūn shàng qián nà tóu bài le liǎng bài gōng shēn dá dào wǒ zhè shēn zi dōu shì lǎo wēng zài shēng de
”子春上前纳头拜了两拜，躬身答道：“我这身子，都是老翁再生的。
jì méng xiāng yuē qǐ gǎn bù lái
既蒙相约，岂敢不来！
dàn bù zhī lǎo wēng yǒu hé yòng wǒ dù zi chūn zhī chù
但不知老翁有何用我杜子春之处？
lǎo zhě dào ruò bù yòng nǐ yào nǐ chōng yán mào shǔ lái cǐ zěn de
老者道：“若不用你，要你冲炎冒暑来此怎的！
biàn yǐn zháo zi chūn jìn rù lǎo jūn cí hòu
”便引着子春进入老君祠后。
zhè suǒ zài nǎi shì nà lǎo zhě liàn yào qù chù
这所在，乃是那老者炼药去处。
zi chūn jǔ mù kàn shí zhī jiàn zhōng jiān yī suǒ dà táng táng zhōng yī zuò yào zào yù nǚ jiǔ rén huán zào ér lì qīng lóng bái hǔ fēn shǒu zuǒ yòu
子春举目看时，只见中间一所大堂，堂中一座药灶，玉女九人环灶而立，青龙白虎分守左右。
táng xià yí gè dà wèng yǒu qī chǐ duō gāo wèng kǒu yǒu wǔ chǐ duō kuò mǎn wèng zhù zhe qīng shuǐ
堂下一个大瓮，有七尺多高，瓮口有五尺多阔，满瓮贮着清水。
xi bì xià pù zhe yī zhāng bào pí
西壁下铺着一张豹皮。
lǎo zhě jiào zǐ chūn kào bì xiàng dōng pán xī zuò xia què qù tí zhe yī hú jiǔ yī pán shí lái
老者教子春靠壁向东盘膝坐下，却去提着一壶酒，一盘食来。
nǐ dào pán zhōng shì shèn dōng xī
你道盘中是甚东西？
nǎi shì sān gè bái shí zi
乃是三个白石子。
zi chūn àn àn xiǎng dào zhè yìng shí zǐ zěn shēng hǎo chī
子春暗暗想道：“这硬石子怎生好吃？
yuán lái zhǔ shóu de jiù rú yù tou yì bān wèi yóu gān měi
”元来煮熟的，就如芋头一般，味尤甘美。
zi chūn zǒu le xǔ duō shān lù zhèng zài jī kě zhī jì biàn bǎ jiǔ shí dōu chī jǐn le
子春走了许多山路，正在饥渴之际，便把酒食都吃尽了。
qí shí hóng rì chén xi tiān sè bàng wǎn
其时红日沉西，天色傍晚。
nà lǎo zhě fēn cǔn dào láng jūn bù yuǎn qiān lǐ mào shǔ ér lái suǒ yuē yòng nǐ qù chù dān zài yú cǐ
那老者分忖道：“郎君不远千里，冒暑而来，所约用你去处，单在于此。
xū yào ān shén dìng qì zuò dào tiān míng
须要安神定气，坐到天明。
dàn yǒu suǒ jiàn jiē fēi shí jìng rèn tā zěn shēng yàng xiōng xiǎn zěn shēng yàng kǔ dú dōu zhǐ rěn zhe bù kě kāi yán
但有所见，皆非实境，任他怎生样凶险，怎生样苦毒，都只忍着，不可开言。
fēn fù yǐ bì zì xiàng yào zào qián qù què yòu huí tóu dīng zhǔ dào láng jūn qiè bù kě wàng le wǒ de fēn fù biàn shì yī shēng yě zé bù dé de
”分付已毕，自向药灶前去，却又回头叮嘱道：“郎君切不可忘了我的分付，便是一声也则不得的。
láo jì láo jì
牢记，牢记！
zi chūn yīng yǔn
子春应允。
gāng bǎ shēn zi zuò dìng bí xī diào de jǐ kǒu zǎo kàn jiàn yí gè jiāng jūn zhǎng yǒu yī zhàng wǔ liù tóu dài fèng chì jīn kuī shēn chuān huáng jīn kǎi jiǎ dài lǐng zhe sì wǔ qiān rén mǎ míng luó jī gǔ nà hǎn yáo qí yōng shàng táng lái hè wèn xi bì xià zuò de shì shuí
刚把身子坐定，鼻息调得几口，早看见一个将军，长有一丈五六，头戴凤翅金盔，身穿黄金铠甲，带领着四五千人马，鸣锣击鼓，呐喊摇旗，拥上堂来，喝问：“西壁下坐的是谁？
zěn me bù huí bì wǒ
怎么不回避我？
kuài tōng míng xìng
快通名姓。
zi chūn quán bù dā yìng jī de jiāng jūn dà nù hē jiào rén zǎn jiàn shè lái yě yǒu yòng dāo jiā bèi zhuó de yě yǒu yòng qiāng dāng xīn chuō de hǎo bù lì hài
”子春全不答应，激得将军大怒，喝教人攒箭射来，也有用刀夹背斫的，也有用枪当心戳的，好不利害！
zi chūn jǐn jì lǎo zhě fēn fù zhǐ shì rěn zhe bìng bù zuò shēng
子春谨记老者分付，只是忍着，并不做声。
nà jiāng jūn mò nài hé tā yǐn zháo bīng mǎ yě zì qù le
那将军没奈何他，引着兵马也自去了。
jīn jiǎ jiāng jūn cái qù yòu jiàn yī tiáo dà mǎng shé zhǎng kě shí yú zhàng jiāng wěi chán zhù zi chūn yǐ kǒu xiāng xiàng yàn yàn de tǔ chū liǎng gè shé jiān dǐ rù bí zi kǒng zhōng
金甲将军才去，又见一条大蟒蛇，长可十余丈，将尾缠住子春，以口相向，焰焰的吐出两个舌尖，抵入鼻子孔中。
yòu jiàn yī qún láng hǔ cóng tóu shàng pū xià páo xiào zhī shēng zhèn dòng shān gǔ
又见一群狼虎，从头上扑下，咆哮之声，振动山谷。
nà liáo yá jiù rú dāo jù yì bān fēng lì biàn tǐ yǎo shāng liú xiě mǎn de
那獠牙就如刀锯一般锋利，遍体咬伤，流血满地。
yòu jiàn xǔ duō xiōng shén è guǐ dōu shì tóng tóu tiě jiǎo zhēng níng kě wèi tiào yuè ér qián
又见许多凶神恶鬼，都是铜头铁角，狰狞可畏，跳跃而前。
zi chūn rèn tā bǎi bān bǒ nòng yě zhǐ shì rěn zhe
子春任他百般簸弄，也只是忍着。
měng dì lǐ yòu qǐ yī zhèn guài fēng guā dé tiān hūn de hēi dà yǔ rú zhù táng xià shuǐ yǒng qǐ lái zhí jìn dào xiōng qián
猛地里又起一阵怪风，刮得天昏地黑，大雨如注，堂下水涌起来，直浸到胸前。
hōng tiān de pī lì dāng tóu dǎ xià diàn huǒ sì chè xū fà dōu shāo
轰天的霹雳，当头打下，电火四掣，须发都烧。
zi chūn yī xīn jì zhe lǎo zhě fēn fù zhǐ bù zuò shēng
子春一心记着老者分付，只不做声。
jiàn jiàn de léi shōu yǔ xi shuǐ yě tuì qù
渐渐的雷收雨息，水也退去。
zi chūn àn àn xǐ dào rú jīn tiān sè yǐ jì xiǎng zài méi yǒu shèn me jīng xià wǒ le
子春暗暗喜道：“如今天色已霁，想再没有甚么惊吓我了。
qǐ zhī qián cì nà jīn jiǎ dà jiàng jūn yī jiù dài lǐng rén mǎ yōng shàng táng lái zhǐ zhe zi chūn hè dào nǐ zhè yún tái shān yāo mín dào dǐ bù kěn tōng míng xìng nán dào wǒ jiù nài hé bù dé nǐ
”岂知前次那金甲大将军，依旧带领人马，拥上堂来，指着子春喝道：“你这云台山妖民，到底不肯通名姓，难道我就奈何不得你？
biàn lìng jūn shì jí qù yáng zhōu qín tā qī zǐ wéi shì dào lái
”便令军士，疾去扬州，擒他妻子韦氏到来。
shuō shēng wèi bì wéi shì yǐ dào àn zài dì shàng xiān dǎ sān bǎi shā wēi bàng dǎ de gè pí kāi ròu zhàn xiān xuè bèng liú
说声未毕，韦氏已到，按在地上，先打三百杀威棒，打得个皮开肉绽，鲜血迸流。
wéi shì āi jiào dào jiàn qiè suī wú róng dé fèng shì jūn zǐ yǒu nián qǐ wú kàng lì zhī qíng
韦氏哀叫道：“贱妾虽无容德，奉事君子有年，岂无伉俪之情。
qǐ cì yī yán jiù wǒ xìng mìng
乞赐一言，救我性命。
zi chūn àn xiǎng lǎo zhě fēn fù shuō shì suí tā suǒ jiàn jiē fēi shí jìng ān zhī bú shì jiǎ de
”子春暗想老者分付，说是“随他所见，皆非实境”，安知不是假的？
kuàng wǒ shòu lǎo zhě dà ēn biàn zhēn shì qī zǐ rú hé gù de
况我受老者大恩，便真是妻子，如何顾得。
bìng bù kāi yán jī de jiāng jūn dà nù suì jiāng wéi shì qiān dāo wàn guǎ
并不开言，激得将军大怒，遂将韦氏千刀万剐。
wéi shì yī tóu kū yī tóu mà zhǐ shuō wang zuò le bàn shì fū qī rěn xīn zhì cǐ
韦氏一头哭，一头骂，只说：“枉做了半世夫妻，忍心至此！
wǒ zài jiǔ quán zhī xià shì bì bào yuān
我在九泉之下，誓必报冤。
zi chūn zhǐ zuò bù tīng dé yī bān
”子春只做不听得一般。
jiāng jūn nù dào zhè zéi yāo shù yǐ chéng liú tā hé yòng
将军怒道：“这贼妖术已成，留他何用？
biàn kě yī bìng shā le
便可一并杀了。
zhī jiàn yí gè jūn shì shǒu tí dà dāo zǒu shàng qián lái xiàng zi chūn jǐng shàng yī huī zǎo yǐ shēn shǒu fēn wéi liǎng chù
”只见一个军士，手提大刀，走上前来，向子春颈上一挥，早已身首分为两处。
nǐ kàn dù zi chūn gāng cái zhèng dé chéng jiā què yòu sǐ yú fēi mìng qǐ bù tòng xī kě lián
你看杜子春，刚才挣得成家，却又死于非命，岂不痛惜可怜！
yóu hún miǎo miǎo guī hé chǔ
游魂渺渺归何处？
yí yè máng máng fù shén rén
遗业忙忙付甚人？
nà zi chūn jǐng shàng bèi zhuó le yī dāo yǐ zhī shēn sǐ zǎo yǒu yè chā zài páng lǐng le tā hún pò jìng tóu shí dì yán jūn diàn xià dōu dào zi chūn shì gè yún tái fēng shàng yāo mín hé gāi yā fù fēng dōu dì yù biàn shòu bǎi bān kǔ chǔ shēn qū mí làn
那子春颈上被斫了一刀，已知身死，早有夜叉在旁，领了他魂魄竟投十地阎君殿下，都道：“子春是个云台峰上妖民，合该押赴酆都地狱，遍受百般苦楚，身躯靡烂。
yuán lái bèi yè fēng yī chuī yī rán rú jiù
”元来被业风一吹，依然如旧。
què yòu lǐng zi chūn hún pò tuō shēng zài sòng zhōu yuán rèn shàn fù xiàn chéng jiào zuò wáng quàn jiā zuò gè nǚ ér
却又领子春魂魄，托生在宋州原任单父县丞叫做王劝家做个女儿。
cóng xiǎo duō zāi duō bìng zhēn jiǔ tāng yào wú shí jiàn duàn
从小多灾多病，针灸汤药，无时间断。
jiàn jiàn cháng chéng róng sè shén měi zhǐ shì shuō bu chū yī jù shuō huà lái shì gè yǎ de
渐渐长成，容色甚美，只是说不出一句说话来，是个哑的。
tóng xiāng yǒu gè jìn shì jiào zuò lú guī yīn mù tā měi mào yāo qiú wèi qī
同乡有个进士，叫做卢珪，因慕他美貌，要求为妻。
wáng jiā tuī cí yǎ de bù hǎo xiāng xǔ
王家推辞，哑的不好相许。
lú guī dào rén jiā qǔ xí fù zhǐ yào yǒu róng yǒu dé qǐ zài shuō huà
卢珪道：“人家娶媳妇，只要有容有德，岂在说话？
biàn shì yǎ bù qiáng sì cháng shé de
便是哑，不强似长舌的。
què biàn xià le cái lǐ yíng qǔ guò mén fū qī shèn shì xiāng de
”却便下了财礼，迎取过门，夫妻甚是相得。
zǎo shēng xià ér zi yǐ jīng liǎng suì shēng de méi qīng mù xiù hóng de shì chún bái de shì chǐ zhēn gè kě ài
早生下儿子，已经两岁，生得眉清目秀，红的是唇，白的是齿，真个可爱。
hū yī rì lú guī bào zhe fǔ nòng què wèn wáng shì dào nǐ kàn zhè ér zi shēng de hǎo me
忽一日卢珪抱着抚弄，却问王氏道：“你看这儿子，生得好么？
wáng shì xiào ér bù dá
”王氏笑而不答。
lú guī nù dào wǒ yǔ nǐ jié fà sān zài wèi cháng kěn chū yī shēng
卢珪怒道：“我与你结发三载，未尝肯出一声。
zhè shì míng míng bǐ jiàn zhe wǒ hái shuō shén ēn qíng nà lǐ zǒng yào ér zi hé yòng
这是明明鄙贱着我，还说甚恩情那里，总要儿子何用？
dǎo tí zhe liǎng zhǐ jiǎo
”倒提着两只脚，
xiàng shí kuài shàng zhǐ yī pū
向石块上只一扑，
kě lián zhǎng shàng míng zhū
可怜掌上明珠，
pū zuò yī tuán ròu jiàng
扑做一团肉酱，
zi chūn què wàng jì le wáng jiā yǎ nǚ ér
子春却忘记了王家哑女儿，
jiù shì tā de qián shēn
就是他的前身，
kàn jiàn ér zi bèi zhàng fū huó huó pū sǐ le
看见儿子被丈夫活活扑死了，
bù shèng ài xī
不胜爱惜，
gāng jiào dé yī gè ǎi zì
刚叫得一个“噫”字，
qǐ zhī yào zào lǐ bèng chū yī dào huǒ guāng
岂知药灶里迸出一道火光，
lián zhè yī suǒ dà táng xiǎn xiē shāo le
连这一所大堂险些烧了。
qí shí tiān sè yǐ jiāng míng nà lǎo zhě máng máng xiàng qián tí zhe zi chūn de tóu fà jiāng tā jìn zài shuǐ wèng lǐ liáng jiǔ fāng cái huǒ xi
其时天色已将明，那老者忙忙向前提着子春的头发，将他浸在水瓮里，良久方才火息。
lǎo zhě diē jiǎo tàn dào rén yǒu qī qíng nǎi shì xǐ nù yōu jù ài è yù
老者跌脚叹道：“人有七情，乃是喜怒忧惧爱恶欲。
wǒ kàn nǐ liù qíng dōu jǐn wéi yǒu ài qíng wèi chú
我看你六情都尽，惟有爱情未除。
ruò zài rěn de yī kè wǒ de dān yào yǐ chéng hé nǐ dōu shēng xiān le
若再忍得一刻，我的丹药已成，和你都升仙了。
jīn wǒ dān yào hái hǎo xiū liàn zhǐ shì nǐ de fán tāi què jǐ shí tuō de
今我丹药还好修炼，只是你的凡胎，却几时脱得？
kě xī lǎo dà shì jiè yào xún yí gè xiān cái nán de rú cǐ
可惜老大世界，要寻一个仙才，难得如此！
zi chūn ào huǐ wú dì zǒu dào táng shàng kàn nà yào zào shí zhī jiàn zhōng jiān guàn zhuó shǒu bì dà yī gēn tiě zhù bù zhī xiān yào dōu fēi zài nà lǐ qù le
”子春懊悔无地，走到堂上，看那药灶时，只见中间贯着手臂大一根铁柱，不知仙药都飞在那里去了。
lǎo zhě tuō le yī fú tiào rù zào zhōng bǎ dāo zài tiě zhù shàng guā de xiē yào mò xià lái jiào zǐ chūn chī le suì dǎ fā xià shān
老者脱了衣服，跳入灶中，把刀在铁柱上刮得些药末下来，教子春吃了，遂打发下山。
zi chūn fú dì xiè zuì shuō dào wǒ dù zi chūn bù cái yǒu fù lǎo shī zhǔ fù
子春伏地谢罪，说道：“我杜子春不才，有负老师嘱付。
rú jīn qíng yuàn gēn zhe lǎo shī chū jiā zhǐ wàng āi lián dì zǐ shōu liú zài shān shàng ba
如今情愿跟着老师出家，只望哀怜弟子，收留在山上罢。
lǎo zhě yáo shǒu dào wǒ zhè suǒ zài rú hé liú de nǐ
”老者摇手道：“我这所在，如何留得你？
kě sù huí qù bù bì duō yán
可速回去，不必多言。
zi chūn dào jì rán lǎo shī bù yǔn róng dì zǐ gǎi guò zì xīn sān nián zhī hòu zài lái xiào yòng
”子春道：“既然老师不允，容弟子改过自新，三年之后，再来效用。
lǎo zhě dào nǐ ruò xiū dé xīn jǐn shí jiù zài jiā lǐ yě hǎo chéng dào
”老者道：“你若修得心尽时，就在家里也好成道；
ruò xiū xīn bù jìn biàn lái suí wǒ yì yǒu hé yì
若修心不尽，便来随我，亦有何益。
miǎn zhī miǎn zhī
勉之，勉之！
zi chūn lǐng mìng bài bié xià shān
子春领命，拜别下山。
bù zé yī rì yǐ zhì yáng zhōu
不则一日，已至扬州。
wéi shì jiē zhe wèn dào nà lǎo zhě yào nǐ qù yǒu hé yòng chǔ
韦氏接着问道：“那老者要你去，有何用处？
zi chūn dào bú yào shuō qǐ shì wǒ bù cái fù le zhè lǎo wēng yī piàn měi qíng
”子春道：“不要说起，是我不才，负了这老翁一片美情。
wéi shì wèn qí yuán gù zi zhě dào tā shì gè dé dào zhī rén jiào wǒ kān shǒu dān zào zhǔ fù bù xǔ kāi yán
”韦氏问其缘故，子者道：“他是个得道之人，教我看守丹灶，嘱付不许开言。
qǐ zhī wǒ yī shí jiàn shí bù dìng shī kǒu jiào le yí gè ǎi zì bǎ tā shù shí nián xīn qín xiū mìng de dān yào dōu nòng zǒu le
岂知我一时见识不定，失口叫了一个‘噫’字，把他数十年辛勤修命的丹药，都弄走了。
tā dào wǒ zài rěn de yī kè tā de dān yào chéng jiù lián wǒ yě zuò le shén xiān
他道我再忍得一刻，他的丹药成就，连我也做了神仙。
zhè bu shì huài le tā de shì lián wǒ de shì yě huài le
这不是坏了他的事，连我的事也坏了？
yǐ cǐ guī lái zhòng jiā xiū shèng wéi shì dào nǐ wéi shèn què dào zhè ǎi zì
以此归来，重加修剩”韦氏道：“你为甚却道这‘噫’字？
zi chūn jiāng suǒ jiàn zhī shì xì xì shuō chū fū qī bù shèng jiē tàn
”子春将所见之事，细细说出，夫妻不胜嗟叹。
zì cǐ zhī hòu zi chūn bǎ tiān dà jiā sī diū zài nǎo hòu rì xī fén xiāng dǎ zuò dí lǜ níng shén yī xīn sī xiǎng shén xiān lù shàng
自此之后，子春把天大家私丢在脑后，日夕焚香打坐，涤虑凝神，一心思想神仙路上。
dàn yù gū shuāng pín kǔ zhī rén biàn dòng qiān dòng bǎi de shě yǔ tā suī bù bǐ dāng chū bài fèi què yě jiàn jiàn de shí bù cún yī
但遇孤孀贫苦之人，便动千动百的舍与他，虽不比当初败废，却也渐渐的十不存一。
shū hū zhī jiān yòu shì sān nián yī rì duì wéi shì shuō dào rú jīn dài yào zài wǎng yún tái qiú jiàn nà lǎo zhě chāo tuō chén fán
倏忽之间，又是三年，一日对韦氏说道：“如今待要再往云台求见那老者，超脱尘凡。
suǒ yú jiā sī jìn zhe gōu nǐ yòng dù pì rú wǒ yǐ sǐ bù bì gèng xiǎng niàn le
所余家私，尽着勾你用度，譬如我已死，不必更想念了。
nà wéi shì yě shì yǒu gēn qì de tīng jiàn zi chūn yào qù jué wú bàn diǎn liú niàn zhǐ shuō dào nà lǎo zhě wèi hé kěn shě zhè xǔ duō yín zi sòng nǐ míng míng shì kàn nǐ yǒu shén xian zhī fēn gù lái diǎn huà zěn me hái bù xǐng de
”那韦氏也是有根器的，听见子春要去，绝无半点留念，只说道：“那老者为何肯舍这许多银子送你，明明是看你有神仙之分，故来点化，怎么还不省得？
míng zǎo yào yǔ zi chūn jiàn xíng qǐ zhī zi chūn zhè wǎn tí xià yī shī liú bié wéi shì yǐ qián zì wǎng yún tái qù le
”明早要与子春饯行，岂知子春这晚题下一诗，留别韦氏，已潜自往云台去了。
shī yún zhòu xīng zhòu bài rén jiē xiào xuán sǐ xuán shēng wǒ zì jīng
诗云：骤兴骤败人皆笑，旋死旋生我自惊。
cóng jīn sā shǒu lí chén wǎng cháng xiào yī shēng guī bái yún
从今撒手离尘网，长啸一声归白云。
nǐ dào zǐ chūn wèi hé bù yǔ wéi shì miàn bié zhǐ yīn sān nián zhāi jiè yī piàn chéng xīn yào cóng yáng zhōu bù xíng dào bǐ kǒng pà wéi shì chāi bō bàn dāng gēn suí zhěng bèi chē mǎ sòng tā gù cǐ qiāo dì chū le mén qù
你道子春为何不与韦氏面别，只因三年斋戒，一片诚心，要从扬州步行到彼，恐怕韦氏差拨伴当跟随，整备车马送他，故此悄地出了门去。
liǎng zhǐ jiǎo shàng dōu zǒu qǐ jiǎn zi lái fāng cái dào de huá zhōu dì miàn
两只脚上都走起茧子来，方才到得华州地面。
shàng le huà shān jìng bēn lǎo jūn cí xià dàn jiàn liǎng zhū guì shù bǐ qián yuè jiā cōng cuì
上了华山，径奔老君祠下，但见两株桧树，比前越加葱翠。
táng zhōng jué wú rén yǐng lián nà yào zào yě méi xiē zōng jì
堂中绝无人影，连那药灶也没些踪迹。
zi chūn tàn dào yí dìng wǒ dù zi chūn bù gāi zuò shén xiān shī fu bù lái diǎn huà wǒ le
子春叹道：“一定我杜子春不该做神仙，师父不来点化我了。
suī rán rú cǐ wǒ fā le zhè děng yí gè yuàn xīn nán dào bú jiàn shī fu jiù qù liǎo bù chéng
虽然如此，我发了这等一个愿心，难道不见师父就去了不成？
jīn rì sǐ yě sǐ zài zhè lǐ duàn rán bù huí qù le
今日死也死在这里，断然不回去了。
biàn zhù zài cí nèi cǎo yī mù shí zhěng zhěng guò le sān nián
”便住在祠内，草衣木食，整整过了三年。
shǒu nà lǎo zhě bú jiàn zhǐ de guì zài xian xiàng qián kòu tóu qí gào yún qiè wéi dì zǐ dù zi chūn xià tǔ yú mín chén fán zhuó gǔ
守那老者不见，只得跪在仙像前叩头，祈告云：窃惟弟子杜子春，下土愚民，尘凡浊骨。
bēn zhú huò lì zhī chǎng mí liàn shēng sè zhī nèi
奔逐货利之场，迷恋声色之内。
méng běn shī kǎi fā cí bēi zhǐ guī dà dào nài dì zǐ wèi duàn ài qíng nán chéng zhèng guǒ
蒙本师慨发慈悲，指皈大道，奈弟子未断爱情，难成正果。
qiǎn guī xiū xǐng sān zài rú chū
遣归修省，三载如初。
zài kòu dān tái yī chéng bù èr
再叩丹台，一诚不二。
xǐ xīn dí lǜ liù gēn qīng jìng wú wéi
洗心涤虑，六根清净无为；
yǎng xìng xiū zhēn wàn yuán qù chú dōu jīng fú yuàn dào yuán zǎo qǐ xiān yù sù lín
养性修真，万缘去除都荆伏愿道缘早启，仙驭速临。
bá fán gǔ yú chén āi kāi mí zōng yú jué lù
拔凡骨于尘埃，开迷踪于觉路。
yún yún
云云。
zi chūn zhèng zài shén qián dǎo zhù hū rán cí hòu zǒu chū yī gè rén lái jiào dào láng jūn nǐ hǎo zhì chéng yě
子春正在神前祷祝，忽然祠后走出一个人来，叫道：“郎君，你好至诚也！
zi zhě tīng jiàn yǒu rén shuō huà tái qǐ tóu lái kàn shí què zhèng shì nà lǎo zhě
”子者听见有人说话，抬起头来看时，却正是那老者。
yòu jīng yòu xǐ xiàng qián kòu tóu dào shī fu xiǎng shā wǒ yě
又惊又喜，向前叩头道：“师父，想杀我也！
dì zǐ dào cǐ pàn wàng sān nián zěn de zài bù néng yī miàn
弟子到此盼望三年，怎的再不能一面？
lǎo zhě xiào dào wǒ yǔ nǐ zhāo xī bù lí zěn shuō sān nián bú jiàn
”老者笑道：“我与你朝夕不离，怎说三年不见？
zi chūn dào shī fu jì zài cǐ jiān dì zǐ yuán hé cóng bù kàn jiàn
”子春道：“师父既在此间，弟子缘何从不看见？
lǎo zhě dào nǐ qiě kàn zuò shàng shén xiàng bǐ wǒ rú hé
”老者道：“你且看座上神像，比我如何？
zi chūn lián máng zǒu jìn lǎo jūn shén xiàng zhī qián dìng jīng xì kàn guǒ rán yǔ lǎo zhě quán wú fēn bié
”子春连忙走近老君神像之前定睛细看，果然与老者全无分别。
nǎi zhī xiàng lái suǒ yù jí shì tài shàng lǎo jūn biàn fú dì qǐng zuì xiè dào dì zǐ ròu yǎn zěn shēng rèn de
乃知向来所遇，即是太上老君，便伏地请罪，谢道：“弟子肉眼怎生认得？
zhǐ wàng wǒ shī āi lián dì zǐ zǎo chuán dà dào
只望我师哀怜弟子，早传大道。
lǎo jūn xiào dào wǒ yīn pà rǔ chǔ shì rì jiǔ chén gēn bù duàn gù jiǎ shè qī zhǒng qíng yuán lì lì shì rǔ
老君笑道：“我因怕汝处世日久，尘根不断，故假摄七种情缘，历历试汝。
jīn rǔ xīn xià yǐ jiē qīng jìng yòu hé yán zāi
今汝心下已皆清净，又何言哉！
wǒ xiǎng hàn shí huái xī wáng liú ān zhuān hǎo shén xiān zhí gǎn de bā gōng xià jiè yǔ tā xiū hé dān yào
我想汉时淮西王刘安，专好神仙，直感得八公下界，与他修合丹药。
liàn chéng zhī rì hé zhái tóng shēng lián nà jī r gǒu ér tián le dǐng zhōng yào mò yě de xiāng suí ér qù zhì jīn jī míng tiān shàng quǎn fèi yún jiān
炼成之日，合宅同升，连那鸡儿狗儿，餂了鼎中药末，也得相随而去，至今鸡鸣天上，犬吠云间。
jì shì nǐ yǐ zuò shén xiān qǐ yǒu qī zǐ piān bù dé dào
既是你已做神仙，岂有妻子偏不得道？
wǒ yǒu shén dān sān wán tè xiāng shòu rǔ kě liú qí yī chí guī yǔ wéi shì fú zhī
我有神丹三丸，特相授汝，可留其一，持归与韦氏服之。
jiào tā miǎn duò hóng chén zǎo dēng zǐ fǔ
教他免堕红尘，早登紫府。
zi chūn zài bài shòu le shén dān què yòu bǐng dào wǒ dì zǐ pín qióng shí jié tóu bèn cháng ān qīn juàn dōu dào wǒ shì bài zǐ bìng wú yí gè cí bēi wǒ de
”子春再拜，受了神丹，却又禀道：“我弟子贫穷时节，投奔长安亲眷，都道我是败子，并无一个慈悲我的。
rú jīn dì zǐ yào tóng qī wéi shì zài wǎng cháng ān jiāng chéng nán zǔ jū shè wèi tài shàng xian cí cí zhōng zhù zào zhàng liù jīn shēn gòng fèng xiāng huǒ
如今弟子要同妻韦氏，再往长安，将城南祖居舍为太上仙祠，祠中铸造丈六金身，供奉香火。
dài zhòng qīn juàn jù jí xiǎo yù yī fān yě hǎo dǎ pò tā men zhè zhòng mó zhàng
待众亲眷聚集，晓喻一番，也好打破他们这重魔障。
bù zhī wǒ shī kě róng xǔ wǒ dì zǐ fǒu
不知我师可容许我弟子否？
lǎo jūn zàn dào shàn zāi shàn zāi
”老君赞道：“善哉，善哉！
rǔ jì yǒu cǐ xīn dài jīn xiàng zhù chéng zhī rì wú dāng xiǎn shì shén tōng qiè rǔ shēng tiān wèi wèi wǎn yě
汝既有此心，待金像铸成之日，吾当显示神通，挈汝升天，未为晚也。
zhèng shì shí nián yī jiào yáng zhōu mèng yíng de rén jiān bài zǐ míng
”正是：十年一觉扬州梦，赢得人间败子名。
huà fēn liǎng tóu què shuō wéi shì zì zi chūn qù hòu què yě yī xīn xiū dào píng qù fán huá jiāng suǒ yí jiā sī jìn xíng bù shī zhī zài yí gè nǚ dào shì guān zhōng tóu zhāi dù rì
话分两头，却说韦氏自子春去后，却也一心修道，屏去繁华，将所遗家私尽行布施，只在一个女道士观中，投斋度日。
mǎn yáng zhōu rén jiàn tā fū qī yún yóu de yún yóu qǐ gài de qǐ gài zuò chū zhè bān xíng jìng dōu mò zhī qí gù
满扬州人见他夫妻云游的云游，乞丐的乞丐，做出这般行径，都莫知其故。
hū yī rì zi chūn huí lái yù zhe wéi shì
忽一日子春回来，遇着韦氏。
liǎng gè jù shì de dào zhī rén zì rán bù yán ér yù
两个俱是得道之人，自然不言而喻。
biàn bǎ lǎo jūn suǒ shòu shén dān fù yǔ wéi shì fú le zhǐ zuò chāo huà mú yàng jìng fù cháng ān qù tóu jiàn nà zhòng qīn juàn chéng shàng yí gè shū bù shuō bǎ chéng nán zǔ jū shě zuò tài shàng lǎo jūn shén miào tè mù huáng jīn shí wàn liǎng zhù zào zhàng liù jīn shēn gòng fèng diàn shàng
便把老君所授神丹，付与韦氏服了，只做抄化模样，径赴长安去投见那众亲眷，呈上一个疏簿，说把城南祖居，舍作太上老君神庙，特募黄金十万两，铸造丈六金身，供奉殿上。
yào quàn nà zhòng qīn juàn gòng jié shàn yuán
要劝那众亲眷，共结善缘。
qí shí qīn juàn dōu xiào dào tā liǎng cì dé le hèng cái jìn jiē fèi bài zhè bu bì shuō le
其时亲眷都笑道：“他两次得了横财，尽皆废败，这不必说了。
hòu cì yòu dé yī dà zhù zuò le rén jiā rú hé sān nián zhī hòu bái bái de sòng yú rén qù
后次又得一大注，做了人家，如何三年之后，白白的送与人去？
zhǐ tā zhàng fū yě bà le zěn me wéi shì píng shí jì bù jiàn zǔ yòu bǎ fēn bō yǔ yòng dù de yì jiē sàn shě
只他丈夫也罢了，怎么韦氏平时既不谏阻，又把分拨与用度的，亦皆散舍？
qǐ bù fū qī liǎng gè dōu shì báo fú zhī rén xiāo shòu bù qǐ zhì yǒu jīn rì
岂不夫妻两个都是薄福之人，消受不起，致有今日。
yǎn jiàn de zhè zuò zǔ zhái hái zhí wàn shù yín zi zěn me yòu yào shě zuò dào yuàn bié lái mù huà huáng jīn xìng zhù xian xiàng
眼见得这座祖宅，还值万数银子，怎么又要舍作道院，别来募化黄金，兴铸仙像。
zhè děng chī rén biàn shì mù de xiē xiē zuǒ yòu yě bèi rén piàn qù
这等痴人，便是募得些些，左右也被人骗去。
wǒ men lǐ tā zé shèn
我们礼他则甚！
jìn dōu bì le dà mén tuī cí bù guǎn xián shì
”尽都闭了大门，推辞不管闲事。
zi chūn fū qī hán xiào ér guī
子春夫妻含笑而归。
nà qīn juàn men dōu liàng dìng dù zi chūn fū qī duàn rán zhù bù qǐ jīn xiàng de gù cǐ bù kěn shàng shū
那亲眷们都量定杜子春夫妻，断然铸不起金像的，故此不肯上疏。
qǐ zhī bàn yuè zhī hòu zi chūn què yòu shàng mén dì jìn yí gè qǐng tiē r xiě zhe dào zi chūn bù zì liàng lì jǐn shè huáng jīn liù qiān jīn zhù zào lǎo jūn xian xiàng
岂知半月之后，子春却又上门递进一个请贴儿，写着道：子春不自量力，谨舍黄金六千斤，铸造老君仙像。
yǎng zhàng zhòng yuán fǎ xiāng wán chéng
仰仗众缘，法相完成。
nǐ yú míng rì fèng xiàng shēng zuò
拟于明日奉像升座。
tè bèi xiǎo zhāi qǐ qǐng dà dé tóng guān shèng shì xìng wù tā cí
特备小斋，启请大德，同观胜事，幸勿他辞！
nà qīn juàn men kàn jiàn wú bù jīng yà tàn dào zěn me jiù chū de zhè xǔ duō jīn zi
那亲眷们看见，无不惊讶，叹道：“怎么就出得这许多金子？
yòu zěn me zhù zào de zhè děng shén sù
又怎么铸造得这等神速？
lián máng chāi rén qián qù dǎ tīng zhī jiàn zhòng qīn juàn mén shàng hé mǎn dū chéng shì shù rén jiā dōu shì tóng rì yǒu yí gè dù zi chūn qīn sòng qǐng tiē yě bù zhī dù zi chūn yǒu duō shǎo shēn zi
”连忙差人前去打听，只见众亲眷门上和满都城士庶人家，都是同日有一个杜子春亲送请贴，也不知杜子春有多少身子。
dōu dào zhè shì yǒu xiē qiāo qī
都道这事有些跷蹊。
dào cì rì méi yī gè bù lái
到次日，没一个不来。
dào de chéng nán zhī jiàn rén shān rén hǎi tián jiē sāi xiàng hé chéng nán fù dōu lái suí xǐ
到得城南，只见人山人海，填街塞巷，合城男妇，都来随喜。
zǎo wàng jiàn mén lóu yǐ dōu gǎi zào guò le zào de shí fēn xióng zhuàng shàng tou xiě zhe kǎo lǎo dà jīn zì
早望见门楼已都改造过了，造得十分雄壮，上头写着栲栳大金字；
shì tài shàng xíng gōng sì gè zì
是“太上行宫”四个字。
jìn le mén lóu zhī jiàn diàn yǔ láng wǔ yī chàn dí dí jīn bì huī huáng yào jing duó mù yǎn rú tiān gōng yì bān
进了门楼，只见殿宇廊庑，一刬的的金碧辉煌，耀睛夺目，俨如天宫一般。
zài dào diàn shàng kàn shí zhēn gè huáng jīn zhù jiù de zhàng liù tiān shēn zhuāng yán wú bǐ
再到殿上看时，真个黄金铸就的丈六天身，庄严无比。
zhòng qīn juàn kàn le wú bù yáo shǒu zé shé dào zhēn gè tā nòng qǐ nèn yàng dà shì yè
众亲眷看了，无不摇首咋舌道：“真个他弄起恁样大事业！
dàn bù zhī zhèi xiē jīn zi shì hé chǔ lái de
但不知这些金子是何处来的？
yòu jiàn shén zuò qián bǎi xià yī dà pán shū cài yī zhī zi jiǔ àn àn xiǎng dào zhè dìng shì tā bàn de zhāi le zòng biàn jīng jié wú guò yǒu yī liǎng qì bù xiāo yī gè rén biàn yī kǒu chī wán le
”又见神座前，摆下一大盘蔬菜，一卮子酒，暗暗想道：“这定是他办的斋了，纵便精洁，无过有一两器，不消一个人便一口吃完了。
zěn me xià ge qǐng tiě yào biàn zhāi xǔ duō rén zhòng
怎么下个请帖，要遍斋许多人众？
nǐ dào hǎo bù gǔ guài zhī jiàn zi chūn fū fù dàn yù zhe yí gè dào jīn xiàng qián zhān lǐ de biàn pěng guò zhāi lái qǐng tā chī xiē méi gè bù chī méi gè bù zàn dào gān měi
”你道好不古怪，只见子春夫妇，但遇着一个到金像前瞻礼的，便捧过斋来请他吃些，没个不吃，没个不赞道甘美。
nà qīn juàn men zhèng zài jīng tàn zhī jì hū jiàn jīn xiàng dǐng shàng tòu chū yī dào shén guāng huà zuò sān duo bái yún
那亲眷们正在惊叹之际，忽见金像顶上，透出一道神光，化做三朵白云。
zhōng jiān de zuò le lǎo jūn zuǒ biān zuò le dù zi chūn yòu biān zuò le wéi shì cóng diàn shàng chū lái shēng dào kōng lǐ yuē mò lí de shí yú zhàng gāo
中间的坐了老君，左边坐了杜子春，右边坐了韦氏，从殿上出来，升到空里，约莫离地十余丈高。
zhī jiàn zi chūn jǔ shǒu yǔ zhòng rén zuò bié shuō dào héng yǎn fán mín zhǐ zhī ài xī qián cái yān zhī dà dào
只见子春举手与众人作别，说道：“横眼凡民，只知爱惜钱财，焉知大道。
dàn kǒng sān zāi héng zhì sì dà bēng cuī jī xià jiā sī pāo yú hé chù
但恐三灾横至，四大崩摧，积下家私，抛于何处？
kě bù shěng zāi
可不省哉！
kě bù xī zāi
可不惜哉！
xiǎo yù fāng bì zhǐ tīng dé yī piàn shēng xiāo xiān lè xiǎng zhèn xū kōng jīng jié dǎo qián fān gài yōng hòu rǎn rǎn shēng tiān ér qù
”晓喻方毕，只听得一片笙箫仙乐，响振虚空，旌节导前，幡盖拥后，冉冉升天而去。
mǎn chéng shì shù wú bù wàng kōng hé zhǎng dǐng lǐ
满城士庶，无不望空合掌顶礼。
yǒu shī wèi zhèng qiān jīn sàn jìn pín hé xī yī niàn guī yī sǐ bù yí
有诗为证：千金散尽贫何惜，一念皈依死不移。
kāng kǎi zhàng fū zhōng dé dào bái yún duo duo shàng tiān tī
慷慨丈夫终得道，白云朵朵上天梯。