li dào rén dú bù yún mén
李道人独步云门
jǐn shuō shén xiān shì miǎo máng shuí rén néng tuō lì míng jiāng
尽说神仙事渺茫，谁人能脱利名缰？
jīn zhāo ǒu dú yún mén chuán zhèn zhèn xūn fēng tòu tǐ liáng
今朝偶读云门传，阵阵熏风透体凉。
huà shuō xī rì suí wén dì kāi huáng chū nián yǒu gè fù wēng xìng li míng qīng jiā zhù qīng zhōu chéng lǐ shì dài kāi rǎn fáng wèi yè
话说昔日隋文帝开皇初年，有个富翁，姓李名清，家住青州城里，世代开染坊为业。
suī zé jīng jì rén jiā zōng zú dào yě fán shèng hé lái gòng yǒu wǔ liù qiān dīng dōu shì yǒu běn shi guāng zhe shǒu zuàn de qián de
虽则经纪人家，宗族到也蕃盛，合来共有五六千丁，都是有本事，光着手赚得钱的。
yīn cǐ jiā jiā ráo yù yuǎn jìn jù chēng wéi li bàn zhōu
因此家家饶裕，远近俱称为李半州。
yī zú zhī zhōng wéi li qīng nián chǐ zuì zūn tuī wèi zú zhǎng
一族之中，惟李清年齿最尊，推为族长。
nà li qīng tiān xìng rén hòu zú zhōng bù lùn qīn shū yuǎn jìn gè gè qīn rè yì bān kàn dài zài wú liǎng yàng xīn cháng
那李清天性仁厚，族中不论亲疏远近，个个亲热，一般看待，再无两样心肠。
wèi zhè jiàn shàng hé zú zhǎng yòu nán nǚ méi yī gè bù bǎ tā jìng zhòng
为这件上，合族长幼男女，没一个不把他敬重。
měi nián shēng rì dōu qù zhì bàn lǐ wù yǔ tā xù shòu
每年生日，都去置办礼物，与他续寿。
zōng zú yǐ shì dà le què yòu hào shèng gè zì sōu mì yì yàng gǔ wù qì wán jǐn xiù líng luó kuì sòng
宗族已是大了，却又好胜，各自搜觅异样古物器玩、锦绣绫罗馈送。
tā shēng píng shěng jiǎn xī fú bù kěn guò fèi jù jiāng lái cáng zhì tǔ kù zhōng zhú nián duī jī shǎng qù yě bù jì qí shù
他生平省俭惜福，不肯过费，俱将来藏置土库中，逐年堆积上去，也不计其数。
zhǐ yǒu yī jiàn shì zài bù lìn xī
只有一件事，再不吝惜。
nǐ dào shì nà yī jiàn
你道是那一件？
tā zì yòu xíng shàn lì rén jì wù jiān zhī mù xian hǎo dào zhěng qiān guàn jià bù shī
他自幼行善，利人济物，兼之慕仙好道，整千贯价布施。
ruò yù gè yún yóu dào shì fāng wài quán zhēn kòu liú zhì jiā zhōng gōng yǎng xué xiē dān shù jiǎng xiē nèi yǎng
若遇个云游道士，方外全真，叩留至家中供养，学些丹术，讲些内养。
shuí xiǎng nà bān rén dōu shì zǒu fāng guāng gùn yī wèi shuō piàn qián cái hé zēng yǒu zhēn shí xué wèn
谁想那班人都是走方光棍，一味说骗钱财，何曾有真实学问。
wǎng zì fèi guò ruò gān dōng xī biàn shì xì fǎ tǎo bù dé yí gè
枉自费过若干东西，便是戏法讨不得一个。
rán suī rú cǐ tā zhè diǎn jīng chéng zhōng shì bù gǎi měi rì fén xiāng dǎ zuò yǎng xìng cún xīn yǒu chū shì zhī niàn
然虽如此，他这点精诚终是不改，每日焚香打坐，养性存心，有出世之念。
qí nián qià hǎo qí tóu qī shí nèi xiē zǐ sūn men liǎng yuè qián biàn zài nà lǐ shāng yì shuō dào qī shí gǔ xī zhī nián shì rén shēng xiǎn nán de de xū bù bǐ píng cháng dàn rì gè yào xún jǐ jiàn xī qí lǐ wù shàng shòu zhù tā gè cháng chún bù lǎo
其年恰好齐头七十，那些子孙们，两月前便在那里商议，说道：“七十古稀之年，是人生显难得的，须不比平常诞日，各要寻几件希奇礼物上寿，祝他个长春不老。
li qīng yě liào dào zǐ sūn bèi bì rán rú cǐ yù xiān shè xià jiǔ xí fēn zhe yī zhī yī zhī de cì dì qǐng lái fù yàn
”李清也料道子孙辈必然如此，预先设下酒席，分着一支一支的，次第请来赴宴。
yīn duì zhòng rén shuō lài de nǐ děng qín lì gè néng shēng huó měi nián sòng wǒ lǐ wù jī zhì jìn wàn yī zhuāng qì jù huá chǐ jí yǐ
因对众人说：“赖得你等勤力，各能生活，每年送我礼物，积至近万，衣装器具，华侈极矣！
zhǐ shì wǒ píng shēng hǎo dào bù yī shū shí chuí wǔ shí nián yào zhè bān huá chǐ de dōng xī yě wú yòng chù
只是我平生好道，布衣蔬食垂五十年，要这般华侈的东西，也无用处；
wǒ yīn bù hǎo fú nǐ děng shèng qíng suǒ yǐ yǒu shòu wú què
我因不好拂你等盛情，所以有受无却。
rán ér yī xiàng zhù zài tǔ kù wèi cháng jiǎn yuè duō fēn yǐ jiē xiǔ huài le
然而一向贮在土库，未尝检阅，多分已皆朽坏了。
fèi nǐ děng qián bó zuò wǒ de fèn tǔ qǐ bù kě xī
费你等钱帛，做我的粪土，岂不可惜！
jīn rì xìng de tiān cáo shàng wèi lù wǒ hún qì shēng rì jiāng dào liào nǐ děng bì rán jīng yíng qìng shēng zhī lǐ shén fēi wǒ de běn yì
今日幸得天曹尚未录我魂气，生日将到，料你等必然经营庆生之礼，甚非我的本意。
suǒ yǐ xiān qī xiāng gào qiè mò wèi cǐ
所以先期相告，切莫为此！
zǐ sūn bèi jiē dào qìng shēng de lǐ zì gǔ jiào zuò xù shòu
”子孙辈皆道：“庆生的礼，自古叫做续寿。
kuàng jiān qī shí suì rén shēng néng yǒu jǐ cì ruò bù qìng hè hé yǐ yǐ zhǎn bēi xià xiào shùn zhī xīn
况兼七十岁，人生能有几次，若不庆贺，何以以展卑下孝顺之心？
zhè kě shì shǎo de de
这可是少得的！
li qīng dào jì nǐ děng zhǔ yì nán duó zhǐ píng wǒ suǒ yào de jiāng lái sòng wǒ hé rú
”李清道：“既你等主意难夺，只凭我所要的将来送我何如？
zǐ sūn bèi xīn rán dào yuàn wén zūn mìng
”子孙辈欣然道：“愿闻尊命！
li qīng dào wǒ yào shēng rì qián shí rì gè jiāng shǒu zhǐ dà má shéng bǎi chǐ sòng wǒ zǒng suàn qǐ lái yuē yǒu wǔ liù wàn zhàng yǐ cǐ xù shòu qǐ bù gèng wéi cháng yuǎn
”李清道：“我要生日前十日，各将手指大麻绳百尺送我，总算起来约有五六万丈，以此续寿，岂不更为长远！
zhòng rén wén shēng àn àn chēng guài qí wèn dào tài gōng fēn fù gǎn bù fèng mìng
”众人闻声，暗暗称怪，齐问道：“太公分付，敢不奉命！
dàn bù zhī yào tā zuò shèn
但不知要他做甚？
li qīng xiào dào qiě dài nǐ děng dōu sòng qí le rán hòu shǐ nǐ děng zhī zhī jīn yóu wèi kě qīng yán yě
”李清笑道：“且待你等都送齐了，然后使你等知之，今犹未可轻言也。
zhòng zǐ sūn lǐng le li qīng fēn fù zhī hòu zhēn gè yī chuán shí shí chuán bǎi dōu jiāng má shéng bǎi chǐ gǎn zài shēng rì qián jiāo nà dì shàng dié de mǎn gāo de jìng chéng yī zuò shéng shān
”众子孙领了李清分付之后，真个一传十，十传百，都将麻绳百尺，赶在生日前交纳，地上叠得满高的，竟成一座绳山。
zhǐ shì bù zhī tā yào zhè xǔ duō shéng hé yòng
只是不知他要这许多绳何用。
yuán lái lí zhe qīng zhōu chéng nán shí lǐ yǒu yī zuò shān jiào zuò yún mén shān shān dǐng shàng fèn zuò liǎng gè yǎn rú fǔ pī kāi de
元来离着青州城南十里，有一座山叫做云门山，山顶上分做两个，俨如斧劈开的。
qīng zhōu chéng lǐ rén jiā dàn shì xiàng nán de wú bù kàn jiàn zhè shān fēi yún dù niǎo wō r nèi jīng guò jiē lì lì kě shǔ
青州城里人家，但是向南的，无不看见这山飞云度鸟，窝儿内经过，皆历历可数。
sú rén yòu chēng wèi pī shān
俗人又称为劈山。
nà shān dǐng zhōng jiān què yǒu gè dà xué hòng hòng dòng dòng de bù zhī duō shǎo shēn
那山顶中间，却有个大穴，澒澒洞洞的，不知多少深。
yě yǒu hǎo shì de bǎ dà shí kuài tóu xià cóng bù céng tīng jiàn xiē shēng xiǎng yǐ běi rén dōu dào shì méi dǐ de
也有好事的，把大石块投下，从不曾听见些声响，以北人都道是没底的。
zhī jiàn li qīng shòu le má shéng zhī hòu biàn chāi rén dào nà shān shàng jǐn kào zhe xué kǒu shù qǐ liǎng gè dà jué zi jià shàng lù lu
只见李清受了麻绳之后，便差人到那山上紧靠著穴口，竖起两个大橛子，架上辘轳。
jiā lǐ yòu huàn dǎ zhú jiā huǒ de zuò yí gè jié jiē shi shí de dà zhú lán yòu dào tóng pù lǐ mǎi shàng dà xiǎo tóng líng hǎo jǐ bǎi gè yě bù zhī dào nòng chū shén me gòu dàng
家里又唤打竹家火的，做一个结结实实的大竹篮，又到铜铺里买上大小铜铃好几百个，也不知道弄出什么勾当？
zǐ sūn bèi yī qí de dōu lái qǐng wèn li qīng fāng cái dá dào wǒ yuán shuō zhōng shǐ nǐ děng zhī zhī nán dào wǒ jiù mán kàn qù le
子孙辈一齐的都来请问，李清方才答道：“我元说终使你等知之，难道我就瞒看去了。
wǒ zì yòu hǎo dào jīn jīng wǔ shí yú nián yī wú suǒ dé cháng jiàn tú jīng zài nà yún mén shān shì shén xiān dì qī gè dòng fǔ
我自幼好道，今经五十余年，一无所得，常见《图经》载那云门山是神仙第七个洞府。
wǒ nián yǐ qī shí
我年已七十，
biàn huó zài shì shàng
便活在世上，
yě bù guò liǎng sān nián le
也不过两三年了，
chèn jīn shǒu zú shàng hái qiáng jiàn
趁今手足尚还强建，
yù yú shēng rì zhè yī rì
欲于生日这一日，
jiè nǐ děng suǒ sòng de má shéng
借你等所送的麻绳，
yòng zhe sì gēn
用著四根，
xuán zhù dà zhú lán sì jiǎo
悬住大竹篮四角，
zhōng jiān lìng shì yī gēn
中间另是一根，
jì shang tóng líng
系上铜铃，
dài wǒ zuò yú lán nèi
待我坐于篮内，
què màn màn de jiǎo xià
却慢慢的绞下。
ruò yǒu xiē bù yú qù chù jiàn wǒ yáo dòng zhōng jiān zhè shéng huò tīng jiàn líng xiǎng biàn hǎo jiāng wǒ yī jiù pán shàng
若有些不虞去处，见我摇动中间这绳，或听见铃响，便好将我依旧盘上。
wàn yī yǒu yuán de yǔ shén xiān xiāng yù yě shào bù dé huí lái bào zhī nǐ děng
万一有缘，得与神仙相遇，也少不得回来，报知你等。
shuō yóu wèi bì zhī jiàn zǐ sūn bèi dōu kòu tóu jiàn dào bù kě bù kě
说犹未毕，只见子孙辈都叩头谏道：“不可，不可！
zhè gè dà xué lǐ miàn qiě mò shuō shān jīng mù mèi dú shé guài shòu cáng zhe duō shǎo zhǐ shì nà yī dào wū hēi de chòu qì yě bǎ rén xūn sǐ le
这个大穴里面，且莫说山精木魅、毒蛇怪兽藏著多少，只是那一道乌黑的臭气，也把人熏死了。
gāo nián zhī rén zěn me jīn de zhè gǔ lì hài
高年之人，怎么禁得这股利害？
li qīng dào wǒ yì yǐ jué biàn sǐ wú huǐ
”李清道：“我意已决，便死无悔！
nǐ děng ruò bù róng wǒ bì rán sī zì táo qù cóng kōng tóu xià
你等若不容我，必然私自逃去，从空投下。
bù dé má shéng zhú lán yǒng wú chū lái de rì zi
不得麻绳竹篮，永无出来的日子。
nèi zhōng yě yǒu lǎo chéng de xiǎo de tā shēng píng shì gè zhí xìng de rén biàn dào gōng jìng bù rú cóng mìng
”内中也有老成的，晓得他生平是个执性的人，便道：“恭敬不如从命。
zhǐ shì zhè děng tiān dà de shì qǐ kě qiǎo rán biàn qù xū yào biàn gào qīn qī tóng fù yún mén shān xiāng sòng
只是这等天大的事，岂可悄然便去，须要遍告亲戚，同赴云门山相送。
yě shǐ sì hǎi liú chuán zuò gè měi tán bù yì kě hu
也使四海流传，做个美谈，不亦可乎！
li qīng dào zhè què shǐ de
”李清道：“这却使得。
nà lǐ jiā yī xìng zǐ sūn yuán yǒu wǔ liù qiān yòu qù tōng zhī qīn juàn tóng lái bài sòng
那李家一姓子孙，原有五六千，又去通知亲眷，同来拜送。
zhǐ suàn yī rén yí gè què bù jiù shì shàng wàn de rén le
只算一人一个，却不就是上万的人了。
dào de li qīng shēng chén zhè yī rì wú bù chén le gǔ yuè xié le jiǔ zhuàn yī qí de pěng zhe li qīng jìng wǎng yún mén shān qù
到得李清生辰这一日，无不陈了鼓乐，携了酒馔，一齐的捧著李清，竟往云门山去。
suí zhe qù kàn de rén yě bù zhī yǒu duō shǎo jī hū bǎ qīng zhōu chéng dōu chū kōng le
随着去看的人，也不知有多少，几乎把青州城都出空了。
bù yī shí dào le yún mén shān dǐng
不一时，到了云门山顶。
zhòng rén jǔ mù sì xià yī wàng guǒ rán hǎo jǐng
众人举目四下一望，果然好景。
dàn jiàn zhòng fēng cháo gǒng liè zhàng huán wéi
但见：众峰朝拱，列嶂环围。
xiǎng líng líng liú quán yōu yè mì qì qì luàn cǎo mí lí
响泠泠流泉幽咽，密葺葺乱草迷离。
yá biān guài shù cān tiān yán shàng qí huā yìng rì
崖边怪树参天，岩上奇花映日。
shān jìng yān shēn yě sè guò qiáo qīng ǎi jìn
山径烟深，野色过桥青霭近；
gāng xíng shì yuǎn sōng shēng gé shuǐ bái yún lián
冈形势远，松声隔水白云连。
xī xī dàn wén lín zhuì lù xiāo xiāo zhǐ tīng yè yín fēng
淅淅但闻林坠露，萧萧只听叶吟风。
nà zhú lán shéng suǒ děng jiàn jù yǐ zhěng bèi tíng dāng
那竹篮绳索等件，俱已整备停当。
zhòng qīn juàn men dōu gēng dì de shàng qián fèng jiǔ
众亲眷们，都更递的上前奉酒。
nèi zhōng yě yǒu yí yàng gāo nián de shuō dào lǎo qīn jiā nǐ hǎo dào zhī xīn zhè bān jué liè bì rán shì shén xiān lù shàng rén cǐ qù bǎo wú tā lǜ dàn wǒ děng zuò shì yě yào lǎo chéng fāng wú hòu huǐ
内中也有一样高年的说道：“老亲家，你好道之心这般决烈，必然是神仙路上人，此去保无他虑，但我等做事也要老成，方无后悔。
wǒ xiǎng zhè děng hēi dòng dòng shēn xué cóng lái méi rén xià qù zěn bǎ qiān jīn zhī tǐ qīng tóu bù cè
我想这等黑洞洞深穴，从来没人下去，怎把千金之体，轻投不测？
jīn rì jì yǒu zhú lán shéng suǒ bù ruò xiān qǔ yí gè gǒu lái fàng xià qù kàn
今日既有竹篮绳索，不若先取一个狗来，放下去看。
ruò shì zhè gǒu wú shì zài bǎ yí gè líng lì xiē jiā rén xià qù kàn dào yǒu shèn me xiān jì zài nà lǐ dài tā shàng lái shuō le fāng cái sòng lǎo qìng jia xià qù qǐ bù wàn quán
若是这狗无事，再把一个伶俐些家人下去，看道有甚么仙迹在那里，待他上来说了，方才送老亲家下去，岂不万全？
li qīng xiào dào chéng jiào chéng jiào
”李清笑道：“承教，承教！
zhǐ shì yāo qiú dào de zhǎng biàn gè sǐ cái de shén xian kě lián huò kěn shōu wèi dì zǐ
只是要求道的，长拚个死，才得神仙可怜，或肯收为弟子。
zhè gè xué nèi xiāng chuán shì shén xiān dì qī dòng fǔ yòu bù bǐ pī shuāng dú yào zěn me yào shì tā lì hài
这个穴内，相传是神仙第七洞府，又不比砒霜毒药，怎么要试他利害？
shì cǐ yí huò biàn shì tuì huǐ dào xīn zěn néng gōu chāo fán tuō zhuó
似此疑惑，便是退悔道心，怎能勾超凡脱浊？
wǒ zhǔ yì yǐ dìng hǎo dǎi zì xià qù zǒu zāo
我主意已定，好歹自下去走遭。
bù xiāo liè wèi gāo qīn dān yōu
不消列位高亲担忧。
lǎo hàn xìn kǒu zhōu de sì jù lǐ yán zài cǐ liú bié wàng wù jiàn xiào
老汉信口诌得四句俚言，在此留别，望勿见笑！
zhòng qīn juàn qí dào yuàn wén zhū yù
”众亲眷齐道：“愿闻珠玉。
li qīng suí niàn chū yī shǒu shī lái shī yún jiǔ biàn cán mìng yǐ rú wú huī shǒu kāi mén yuàn bù gū
”李清随念出一首诗来，诗云：久拚残命已如无，挥手开门愿不孤。
fān xiào hú gōng céng dé dào yóu fán shì shàng yǒu xuán hú
翻笑壶公曾得道，犹烦市上有悬壶。
zhòng rén tīng le zhè shī wú bù diǎn tóu jiē tàn miǎn qiǎng jiě wèi dào lǎo qīn jiā dào xīn nèn bān jiān gù dàn yuàn yī xià qù biàn de féng xian
众人听了这诗，无不点头嗟叹，勉强解慰道：“老亲家道心恁般坚固，但愿一下去，便得逢仙。
li qīng dào duō xiè liè wèi qí zhù qiě kàn lǎo hàn yuán fǎ hé rú
”李清道：“多谢列位祈祝，且看老汉缘法何如。
suì qǐ lái xiàng kōng bài le liǎng bài biàn qù zuò zài zhú lán nèi huī shǒu yǔ zhòng qīn juàn zǐ sūn bèi zuò bié zài yě bù shuō shén huà yī jìng de bǎ má shéng lì lì lì lì fàng jiāng xià qù
”遂起来向空拜了两拜，便去坐在竹篮内，挥手与众亲眷子孙辈作别，再也不说甚话，一径的把麻绳𫐆𫐆轹轹放将下去。
mò shuō zhòng qīn juàn zǐ sūn bèi dōu yī gè gè miàn sè rú tǔ lián nà kàn de rén yě jīng dāi le yáo tóu zé shé dào zhè lǎo ér hǎo duān duān zài jiā shòu yòng dào bù hǎo què chī xīn wàng xiǎng wǎng nèn yàng shēn xué zhōng qù qiú xiān
莫说众亲眷子孙辈，都一个个面色如土，连那看的人也惊呆了，摇头咋舌道：“这老儿好端端在家受用到不好，却痴心妄想，往恁样深穴中去求仙！
kě bú shì tǎo sǐ chī me
可不是讨死吃么？
ǎi
”噫！
li qīng zhè fān xià qù le bù zhī jǐ shí cái chū shì li
李清这番下去了，不知几时才出世哩？
zhèng shì shén xiān běn shì fán rén zuò zhǐ wèi fán rén bù kěn xiū
正是：神仙本是凡人做，只为凡人不肯修。
què shuō li qīng fàng xià yě bù zhī yǒu jǐ qiān duō zhàng jué de dào le dǐ shàng biàn pá chū zhú lán qù kàn nà lǐ miàn yǒu hé xiān jì
却说李清放下也不知有几千多丈，觉得到了底上，便爬出竹篮，去看那里面有何仙迹。
qǐ zhī xué dǐ hēi dòng dòng de yǐ shì bú jiàn yī xiē gāo dī kuàng shì dì xià yǒu shuǐ yì bān yòu huá yòu làn
岂知穴底黑洞洞的，已是不见一些高低，况是地下有水一般，又滑又烂。
hái bù céng zǒu dé yī bù zǎo diē shàng yī jiāo
还不曾走得一步，早跌上一交。
nà qī shí suì lǎo rén jiā yǒu shèn qì lì cái zhèng dé qǐ
那七十岁老人家，有甚气力，才挣得起。
yòu shǎn shàng yī diē
又闪上一跌。
zhǐ liǎng jiāo jiù bǎ li qīng diē de hūn yūn le qù
只两交，就把李清跌得昏晕了去。
nà shàng miàn qīn juàn zǐ sūn bèi kàn kàn rì sè bàng wǎn yòu bú jiàn zhōng jiān de má shéng yè dòng yòu bù tīng de tóng líng xiǎng dōu cāi zháo dào zhè lǎo rén jiā bèi nà gǔ yīn shī de chòu qì xiāng chù duō fēn bù bǎo le
那上面亲眷子孙辈，看看日色傍晚，又不见中间的麻绳曳动，又不听得铜铃响，都猜着道：“这老人家被那股阴湿的臭气相触，多分不保了。
qiě bǎ lù lu jiǎo shàng zhú lán kàn shí zhī jiàn yí gè kōng lán bú jiàn le li qīng
”且把辘轳绞上竹篮看时，只见一个空篮，不见了李清。
qí shí jiù zhe le máng zhǐ de yòu bǎ zhú lán fàng xià
其时就着了忙，只得又把竹篮放下。
shǒu le yī huì zài jiǎo shàng lái yī jiù shì gè kōng lán
守了一会，再绞上来，依旧是个空篮。
nà huǒ kàn de rén yě yǒu jiē tàn de yě yǒu fā xiào de dōu yí hòng zǒu le
那伙看的人，也有嗟叹的，也有发笑的，都一哄走了。
zǐ sūn bèi zhǐ shì xiàng zhe xué zhōng fàng shēng dà kū mán yuàn dào wǒ men kǔ kǔ jiàn zǔ zhǐ bù kěn tīng piān yào xià qù
子孙辈只是向着穴中放声大哭，埋怨道：“我们苦苦谏阻，只不肯听，偏要下去。
qī shí zhī rén bù wéi shòu yāo zhǐ shì sǐ biàn sǐ le yě liú gè hái gǔ děng wǒ men hǎo bàn guān guǒ zàng tā
七十之人，不为寿夭，只是死便死了，也留个骸骨，等我们好办棺椁葬他。
rú jīn nòng de shī shǒu dōu méi le zhè shì zěn chù
如今弄得尸首都没了，这事怎处？
nà qīn juàn men rén rén āi gǎn wú bù sǎ lèi
”那亲眷们人人哀感，无不洒泪。
nèi zhōng yě yǒu dá zhě shuō dào rén zhī shēng sǐ wú fēi dà shù
内中也有达者说道：“人之生死，无非大数。
jīn rì shēng chén jiù shì tā shù jǐn zhī rì biàn liú zài jiā lǐ yě shào bù dé shì sǐ de
今日生辰，就是他数尽之日，便留在家里，也少不得是死的。
kuàng tā zhì xiàng rú cǐ zòng sǐ yǐ suì qí zhì dāng wú suǒ huǐ
况他志向如此，纵死已遂其志，当无所悔。
suī rán méi le shī shǒu tā yì guān shì yǒu de bù ruò jīn wǎn qiě huí qù míng zǎo qǐng jǐ gè yǒu fǎ lì de dào shì zhòng dào zhè lǐ zhāo tā hún qù
虽然没了尸首，他衣冠是有的，不若今晚且回去，明早请几个有法力的道士，重到这里，招他魂去。
zhǐ jiāng yì guān mái zàng yě shì gǔ rén yí gè zàng fǎ
只将衣冠埋葬，也是古人一个葬法。
wǒ wén xuān yuán huáng dì dé le dà dào yǐ zài dǐng hú shēng tiān qù le hái liú xià yī bǎ jiàn liǎng zhī lǚ zhuāng zài guān nèi zàng yú qiáo shān
我闻轩辕皇帝得了大道，已在鼎湖升天去了，还留下一把剑、两只履，装在棺内，葬于桥山。
yòu ān zhī zhè lǎo wēng bù zuò le shén xiān yě yào jiào wǒ men yǔ tā zuò gè kōng zhǒng
又安知这老翁不做了神仙，也要教我们与他做个空冢。
zhǐ guǎn duì kàn xué kǒu tí tí kū kū qǐ bù huò zāi
只管对看穴口啼啼哭哭，岂不惑哉！
zǐ sūn bèi zhǐ de yī yǔn shì le yǎn lèi shōu shí huí jiā
”子孙辈只得依允，拭了眼泪，收拾回家。
dào míng rì chóng lái shān dǐng zhāo hún huí qù
到明日重来山顶，招魂回去。
yì bān de shè zuò tíng guān shào bù dé zhū qīn zhòng juàn dōu lái jì diàn
一般的设座停棺，少不得诸亲众眷都来祭奠。
guò le qī qī sì shí jiǔ rì zào fén bù zàng bù zài huà xià
过了七七四十九日，造坟不葬，不在话下。
qiě shuō li qīng bèi zhè liǎng diē yūn qù hǎo jǐ shí fāng cái xǐng de zhuàn lái yòu qù xì xì de mō kàn
且说李清被这两跌，晕去好几时，方才醒得转来，又去细细的摸看。
yuán lái zhè xué dǐ yě bù duō dà zhǐ yǒu yī zhàng lái kuò zhōu wéi dōu shì shí bì bié wú shén qí yì zhī chù
元来这穴底，也不多大，只有一丈来阔，周围都是石壁，别无甚奇异之处。
kuàng qiě jiǎo xià làn ní yòu huá de jǐn bù néng jǔ bù zhǐ de réng jiù qù xún nà zhú lán zuò xia sī liang yè dòng shéng suǒ yáo xiǎng tóng líng dài tā men zài jiǎo shǎng qù
况且脚下烂泥，又滑得紧，不能举步，只得仍旧去寻那竹篮坐下，思量曳动绳索，摇响铜铃，待他们再绞上去。
shēn shǒu biàn dì mō zhe yǐ bù jiàn le zhú lán jiào yòu jiào bù yīng fēi yòu fēi bù chū zhēn gè lái shí yǒu lù qù rì wú mén jiào li qīng zěn me chǔ zhì
伸手遍地摸着，已不见了竹篮，叫又叫不应，飞又飞不出，真个来时有路，去日无门，教李清怎么处置？
zhǐ de pán xī r zuò zài dì xià
只得盘膝儿，坐在地下。
yě bù zhī ái le jǐ rì dàn jué jī kě de jǐn yī shí nán guò xiǎng dào gǔ rén niè xuě tūn zhān shàng qiě jiù le xìng mìng zhè lǐ wú xuě wú zhān zhǐ yǒu làn ní zài shǒu tóu biàn qù zhuā yī bǎ lái yàn xià
也不知挨了几日，但觉饥渴得紧，一时难过，想道古人啮雪吞毡，尚且救了性命，这里无雪无毡，只有烂泥在手头，便去抓一把来咽下。
qǐ zhī shén xiān kū zhái měi yù sān qiān nián cái yī kāi dǐ lǐ bèng chū ní lái jiào zuò qīng ní zhuān shì bǎ yǔ xiān rén zuò fàn chī de jǐn yě yǒu xiē wèi dào kě jiě jī kě
岂知神仙窟宅，每遇三千年才一开，底里迸出泥来，叫做“青泥”，专是把与仙人做饭吃的，尽也有些味道，可解饥渴。
chī le jǐ kǒu jué de jīng shén hǎo xiē
吃了几口，觉得精神好些。
què yòu qù xì xì mō kàn zhī jiàn shí bì cā dǐ xià yòu yǒu gè xiǎo xué gāo bù shàng èr chǐ
却又去细细摸看，只见石壁擦底下，又有个小穴，高不上二尺。
xīn xià xiǎng dào zhǐ guǎn zuò zài ní zhōng yǒu hé le qī
心下想道：“只管坐在泥中，有何了期！
zuǒ yòu méi mìng de rén le biàn zhè lǐ miàn yǒu shèn me dú shé yāo guài yě gù bu de qiě shì pá jiāng jìn qù kàn gè xià luò
左右没命的人了，便这里面有甚么毒蛇妖怪，也顾不得，且是爬将进去，看个下落。
zhǐ yīn zhè fān zhí jiào hēi máng máng duàn tóu zhī lù lìng jiàn gè jìng jiè fēng guāng
”只因这番，直教黑茫茫断头之路，另见个境界风光；
huó là là pàn mìng zhī fu chóng kāi gè pù xíng shēng lǐ
活喇喇拚命之夫，重开个铺行生理。
zhèng shì yán wáng wèi zhù jīn zhāo sǐ shān xué níng wú bié dào tōng
正是：阎王未注今朝死，山穴宁无别道通？
li qīng bù gù xìng mìng zuān jìn xiǎo xué lǐ qù yuē mò de pá le liù qī lǐ jué de lǐ miàn jiàn jiàn gāo le èr chǐ lái duō zuǒ yòu shì lì bù zhí de zhǐ shì pá zháo dì zǒu
李清不顾性命，钻进小穴里去，约莫的爬了六七里，觉得里面渐渐高了二尺来多，左右是立不直的，只是爬着地走。
nà lǎo rén jiā yě bù zhī tiān xiǎo rì àn juàn shí jiù shuì shàng yī jiào jī shí jiù bǎ qīng ní chī shàng jǐ kǒu
那老人家也不知天晓日暗，倦时就睡上一觉，饥时就把青泥吃上几口。
yòu pá le èr shí yú lǐ zhī jiàn qián miàn tòu chū xīng yě sì yì diǎn liàng guāng xiǎng dào qiě xǐ yǐ yǒu chū lù le
又爬了二十余里，只见前面透出星也似一点亮光，想道：“且喜已有出路了。
zài bǎ qīng ní chī xiē dǎ qǐ jīng shén yī zuàn zuàn xiàng qián qù
”再把青泥吃些，打起精神，一钻钻向前去。
chū le xué kǒu dàn jiàn qīng de shān lǜ de shù yòu shì yí gè jìng jiè
出了穴口，但见青的山，绿的树，又是一个境界。
li qīng qǐ lái shēn yī shēn yāo zhàn yī zhàn jiǎo zhěng yī fú lǚ wàng kōng xiè dào cán kuì
李清起来伸一伸腰，站一站脚，整衣拂履，望空谢道：“惭愧！
jīn zhāo tuō de zhè yī chǎng dà nàn
今朝脱得这一场大难！
yī zhe dà lù zǒu shàng shí sì wǔ lǐ fù zhōng jiàn jiàn jī něi lù shàng yòu méi yī gè rén jiā mài de fàn chī
”依着大路，走上十四五里，腹中渐渐饥馁，路上又没一个人家卖得饭吃。
zǒng yǒu de mǎi yāo biān yě méi qián chāo xué lǐ de qīng ní yòu bù céng dài de xiē chū lái kàn kàn zǒu bù dòng le
总有得买，腰边也没钱钞，穴里的青泥，又不曾带得些出来，看看走不动了。
zhī jiàn lù bàng bì diàn qīng de liú shuǐ liǎng àn fù zhe jú huā qiě qù pěng xiē shuǐ chī
只见路傍碧靛青的流水，两岸覆着菊花，且去捧些水吃。
qǐ zhī zhè shuǐ yě bú shì róng yì chī de xiān jiā jiào zuò jú quán zuì néng yán nián què bō nà li qīng cái chī de jǐ kǒu biàn jué shén qīng qì shuǎng shǒu jiǎo dōu qīng kuài le
岂知这水也不是容易吃的，仙家叫做“菊泉”，最能延年却玻那李清才吃得几口，便觉神清气爽，手脚都轻快了。
yòu zǒu shàng shí duō lǐ hū wàng jiàn shù dǐng lù chū liú lí wǎ gài zào de wū jǐ jīn bì shǎn shuò bù zhī shèn me suǒ zài
又走上十多里，忽望见树顶露出琉璃瓦盖造的屋脊，金碧闪烁，不知甚么所在？
fēi niǎn de gǎn dào nà lǐ qù kàn què shì zuò xuè hóng de guān mén zhōu wéi dōu shì bái yù shí qì jiù tái jī
飞撚的赶到那里去看，却是座血红的观门，周围都是白玉石砌就台基。
gòng yǒu jiǔ céng měi yī céng yuē yǒu yī zhàng duō gāo yòu méi gè jiē pō zhǐ de pān téng mén gé pàn mìng diào jiāng shǎng qù
共有九层，每一层约有一丈多高，又没个阶坡，只得攀藤扪葛，拚命吊将上去。
nà mén r yòu bì zhe bù gǎn shàn zì qù kòu zhǐ de bǐng qì ér dài
那门儿又闭着，不敢擅自去叩，只得屏气而待。
zhí děng dào yī fó chū shì èr fó shēng tiān fāng cái yǒu gè qīng yī tóng zǐ kāi mén chū lái hè dào li qīng nǐ lái cǐ zěn me
直等到一佛出世，二佛升天，方才有个青衣童子开门出来，喝道：“李清，你来此怎么？
li qīng lián máng de fú dì kòu tóu chēng dào qīng zhōu rǎn jiang li qīng bù chuǎi fán yōng mào kòu dòng fǔ fú qǐ shōu wèi dì zǐ shēng sǐ nán wàng
”李清连忙的伏地叩头，称道：“青州染匠李清不揣凡庸，冒叩洞府，伏乞收为弟子，生死难忘！
nà tóng zǐ xiào dào wǒ zěn hǎo shōu liú de nǐ
”那童子笑道：“我怎好收留得你？
qiě yǐn nǐ jìn qù kěn qiú wǒ zhǔ rén biàn liǎo
且引你进去恳求我主人便了。
nà qīng yī tóng zǐ rù qù bù jiǔ biàn chū lái yǐn li qīng jìn qù
”那青衣童子入去不久，便出来引李清进去。
dào yù chí zhī xià yǎng kàn bì shàng huá lì rú tiān gōng yì bān duān dì hǎo qù chù
到玉墀之下，仰看壁上华丽如天宫一般，端的好去处。
dàn jiàn zhū méng yào rì bì wǎ biāo xiá
但见：朱甍耀日，碧瓦标霞。
qǐ bǎi chǐ liú lí bǎo diàn zhòu jiǔ céng bái yù yáo tái
起百尺琉璃宝殿，甃九层白玉瑶台。
yǐn yǐn diāo liáng juān dài mào xíng xíng xiù zhù qiàn shān hú
隐隐雕梁镌玳瑁，行行绣柱嵌珊瑚。
lín gōng bèi quē fēi yán zhǎng jiē cǎi yún fú
琳宫贝阙，飞檐长接彩云浮；
yù yǔ qióng lóu huà dòng měi hán cāng wù sù
玉宇琼楼，画栋每含苍雾宿。
qū qū lán gàn wéi mǎ nǎo shēn shēn lián mù guà zhēn zhū
曲曲栏干围玛瑙，深深帘幕挂珍珠。
qīng luán xuán hè shuāng shuāng wǔ bái lù dān lín duì duì yóu
青鸾玄鹤双双舞，白鹿丹麟对对游。
yě wài qiān huā kāi làn màn lín jiān bǎi niǎo zhuàn qīng yōu
野外千花开烂熳，林间百鸟啭清幽。
li qīng qù nà diàn zhōng kàn shí zhī jiàn zhèng jū zhōng zuò zhe yī wèi xiān cháng tóu dài bì yù lián guān shēn pī lǚ jīn yǔ yī yāo xì huáng tāo zú chuān zhū què shǒu zhōng zhí zhuó rú yì yǒu shén yóu bā jí zhī biǎo
李清去那殿中看时，只见正居中坐着一位仙长，头戴碧玉莲冠，身披缕金羽衣，腰系黄绦，足穿朱舄，手中执着如意，有神游八极之表。
dōng xī liǎng bàng měi biān yòu zuò zhe sì wèi yī gè gè xiān fēng dào gǔ fú sè bù yī
东西两傍，每边又坐着四位，一个个仙风道骨，服色不一。
mǎn diàn xiáng yún liáo rào xiāng qì yīn yūn zhēn gè wàn lài wú shēng yī chén bù dào hǎo shēng yán sù
满殿祥云缭绕，香气氤氲，真个万籁无声，一尘不到，好生严肃。
li qīng shàng qián zhú wèi kòu le tóu yī jiù jiāng zhè mào sǐ tóu jiàn de qíng jié biǎo sù yī biàn
李清上前，逐位叩了头，依旧将这冒死投见的情节，表诉一遍。
zhī jiàn zhōng jiān de xiān cháng shuō dào li qīng nǐ wèi gāi lái cǐ zěn me jiù shàn zì tóu dào
只见中间的仙长说道：“李清，你未该来此，怎么就擅自投到？
wǒ zhè lǐ méi yǒu nǐ de zuò wèi kuài huí qù ba
我这里没有你的坐位，快回去罢！
li qīng biàn tì qì bǐng dào wǒ li qīng yī shēng hǎo dào bù céng yǒu xiē r xiào yàn
”李清便涕泣禀道：“我李清一生好道，不曾有些儿效验。
jīn rì xìng de dào le xiān gōng miàn jiàn xiān cháng qǐ kěn kōng shǒu huí qù
今日幸得到了仙宫，面见仙长，岂肯空手回去？
wǒ yǐ shì qī shí suì de rén zuǒ yòu huí qù yě méi duō jǐ shí huó nán dào hái zài lái de chéng
我已是七十岁的人，左右回去，也没多几时活，难道还再来得成？
qíng yuàn sǐ biàn sǐ zài jiē xià duàn rán bù huí qù le
情愿死便死在阶下，断然不回去了。
nà xiān cháng zhǐ shì yáo tóu bù yǔn
”那仙长只是摇头不允。
què de páng biān de tì tā bǐng dào suī zé li qīng wèi gāi dào cǐ dàn tā yī piàn qián chéng yì zì kě lián
却得旁边的替他禀道：“虽则李清未该到此，但他一片虔诚，亦自可怜！
wǒ jīn ruò bù liú tā zhī dào shén xiān dào dǐ xiū bù dé de le
我今若不留他，只道神仙到底修不得的了。
kuàng wǒ fǎ mén zhōng běn yǐ dù rén wéi dì yī gōng dé gū qiě shōu liú mén xià ruò shì bù kān shòu jiào zài qiǎn tā huí qù yì wèi chí yě
况我法门中，本以度人为第一功德，姑且收留门下，若是不堪受教，再遣他回去，亦未迟也！
nà xiān cháng cái diǎn zháo tóu dào yě bà
”那仙长才点着头道：“也罢！
yě bà
也罢！
gū róng tā zài xī biān ěr fáng zàn zhù li qīng lián máng bài xiè
姑容他在西边耳房暂祝”李清连忙拜谢。
yī tóu zǒu dào ěr fáng lǐ qù yī tóu xiǎng dào wǒ ruò méi yǒu xiē dào qì zěn de zuò xiān jiā dì zǐ
一头走到耳房里去，一头想道：“我若没有些道气，怎得做仙家弟子？
zhǐ shì dāng chū céng yǔ zǐ sūn men yuē dào yù de xiān shí shào bù dé gěi jiǎ huí qù bào zhī nǐ děng
只是当初曾与子孙们约道，遇得仙时，少不得给假回去，报知你等。
jīn wǒ zài sān āi bǐng yòu de bàng biān zhè jǐ wèi xiān cháng xiāng quàn cái xǔ shōu liú zěn me yòu qǐng huí qù
今我再三哀禀，又得傍边这几位仙长相劝，才许收留，怎么又请回去？
wàn yī chù wǔ le tā tián zé wǒ chén yuán wèi jìng rú hé shì hǎo
万一触忤了他，嗔责我尘缘未净，如何是好？
qiě zì ān xīn jìng zuò zài guò jǐ shí lìng zuò qū chǔ
且自安心静坐，再过几时，另作区处。
nà li qīng zǒu dào xī biān ěr fáng xià shàng wèi zuò dìng zhī jiàn yí gè lǎo zhě cóng mén wài jìn lái bǐng dào péng lái shān lù míng guān dīng zūn shī chū dào xī wáng mǔ tè qǐ yáo chí dà yàn qǐng qún zhēn tóng fù
”那李清走到西边耳房下，尚未坐定，只见一个老者，从门外进来，禀道：“蓬莱山露明观丁尊师初到，西王母特启瑶池大宴，请群真同赴。
bìng bù jiàn yǒu rén chén shè zǎo yǐ jǐ chéng hè jià luán chē qí qí zhěng zhěng bǎi liè diàn xià
”并不见有人陈设，早已几乘鹤驾鸾车，齐齐整整，摆列殿下。
qí shí zhōng jiān de xiān cháng zài qián liǎng bàng de bā wèi zài hòu cì dì bù chū diàn lái
其时中间的仙长在前，两傍的八位在后，次第步出殿来。
nà li qīng yě miǎn bù dé suí zhe nà huǒ qīng yī tóng zǐ zài dan chi lǐ hòu sòng
那李清也免不得随着那伙青衣童子，在丹墀里候送。
zhī jiàn xiān cháng qū zhe li qīng fēn cǔn dào nǐ zài cǐ ruò yào guān shān wán shuǐ rèn yì wú jū
只见仙长觑着李清分忖道：“你在此，若要观山玩水，任意无拘；
wéi yǒu běi chuāng zuì shì qīng yì kāi bù dé de jǐn jì jǐn jì
惟有北窗，最是轻易开不得的，谨记，谨记！
shuō ba gè gè kuà shàng luán hè téng kōng ér qǐ
”说罢，各各跨上鸾鹤，腾空而起。
zì rán yǒu yún xiá yōng hù xiāo guǎn xuān tián zhè yě bù néng bèi shù
自然有云霞拥护，箫管喧阗，这也不能备述。
qǐ zhī li qīng zài ěr fáng xià píng chuāng tiào wàng kàn jiàn sān miàn jǐng zhì
岂知李清在耳房下凭窗眺望，看见三面景致。
yōu qín guài niǎo sì shí yǒu bù jué zhī yīn
幽禽怪鸟，四时有不绝之音；
yì cǎo qí huā bā jié yǒu cháng chūn zhī sè
异草奇花，八节有长春之色。
zhēn gè guān zhī bù zú wán zhī yǒu yú
真个观之不足，玩之有余。
jiàn jiàn zhuǎn guò shēn lái zhī jiàn běi chuāng xié yǎn xiǎng dào jì shì sān miàn dōu hǎo kàn de zěn me piān shēng yí gè běi chuāng què kàn bù dé
渐渐转过身来，只见北窗斜掩，想道：“既是三面都好看得，怎么偏生一个北窗却看不得？
bì dìng yǒu shèn qí yì zhī chù gù bù bǎ yǔ wǒ kàn
必定有甚奇异之处，故不把与我看。
rú jīn xiān cháng yǐ qù fù huì bù zhī duō shǎo chéng tú wèi bì jiù huí qiě dài wǒ qiāo qiāo de kāi lái kàn kàn xiān cháng nà lǐ biàn zhī dào le
如今仙长已去赴会，不知多少程途，未必就回，且待我悄悄的开来看看，仙长那里便知道了？
zǒu shàng qián qīng qīng bǎ shǒu yī tuī ya de yī shēng nà chuāng zǎo yǐ kāi le
”走上前轻轻把手一推，呀的一声，那窗早已开了。
jǔ mù zǐ xì yī guān yǒu nèn bān zuò guài de shì
举目仔细一观，有恁般作怪的事！
yī zuò qīng zhōu chéng zhèng lín zài běi chuāng zhī xià
一座青州城正临在北窗之下。
jiàn zhōu lǐ rén jiā lì lì zài mù
见州里人家，历历在目。
yòu jiàn suǒ zhù gāo dà wū zhái jiàn yǐ cán huǐ jìn zú bàng zhī jiàn yǐ líng luò bù shèng kǎi tàn dào zěn me wǒ chū lái de zhè jǐ rì jiā lǐ biàn shì zhè děng yí gè mú yàng le
又见所住高大屋宅，渐已残毁，近族傍支，渐已零落，不胜慨叹道：“怎么我出来得这几日，家里便是这等一个模样了？
sú yǔ dào de hǎo jiā wú zhǔ wū dào zhù
俗语道得好：‘家无主，屋倒柱。
wǒ ruò zǎo zhī rú cǐ jiù bú dào de zhè lǐ yě bà
’我若早知如此，就不到得这里也罢！
hé kǔ shǐ wǒ zǐ sūn nèn bān bù chéng qì huài le wǒ de mén fēng
何苦使我子孙恁般不成器，坏了我的门风。
bù jué guī xīn dùn rán ér qǐ
”不觉归心顿然而起。
qǐ zhī tàn shēng wèi bì zhòng xiān cháng yǐ zǎo huí lái le zhǐ tīng de diàn shàng dà jiào li qīng
岂知叹声未毕，众仙长已早回来了，只听得殿上大叫：“李清！
li qīng
李清！
nà li qīng lián máng yǎn shàng běi chuāng zǒu dào jiē xià
那李清连忙掩上北窗，走到阶下。
zhōng jiān de xiān cháng dà nù dào wǒ fēn fù nǐ bù xǔ tōu kāi běi chuāng nǐ zěn me wéi mìng shàn zì kāi le
中间的仙长大怒道：“我分付你不许偷开北窗，你怎么违命，擅自开了？
yòu jiē tàn ào huǐ sī liang huí qù
又嗟叹懊悔，思量回去。
wǒ suǒ yǐ bù kěn shōu liú zhě zhèng wèi nǐ chén xīn bù duàn gù yě
我所以不肯收留者，正为你尘心不断故也。
jīn rì rú hé hái róng de nǐ zài cǐ biàn kě sù huí wú de hùn wǒ dòng fǔ
今日如何还容得你在此，便可速回，无得溷我洞府！
nà li qīng wú yán kě dá zhǐ shì kòu tóu qǐng zuì āi gào dào wǒ lái shí bù zhī chī le duō shǎo kǔ chǔ zhēn gè xìng mìng shì háo lí sī hū shàng zhēng lái de
”那李清无言可答，只是叩头请罪，哀告道：“我来时不知吃了多少苦楚，真个性命是毫厘丝忽上挣来的。
rú jīn huí qù xiū shuō zhú lán shéng suǒ yǐ bèi jiā lǐ rén jiǎo shàng
如今回去，休说竹篮绳索，已被家里人绞上；
jiù shì zhè sān shí duō lǐ xiǎo xiǎo xué dào zhōng wǒ lǎo rén jiā zěn me hái pá dé guò
就是这三十多里小小穴道中，我老人家怎么还爬得过？
xiān cháng xiào dào zhè bu bì yōu lǜ wǒ lìng yǒu gè lù jìng jiào rén zhǐ yǐn nǐ chū qù
”仙长笑道：“这不必忧虑，我另有个路径，教人指引你出去。
nà li qīng fāng cái fàng xià le zhè tiáo dù cháng qǐ lái bài xiè chū mén
”那李清方才放下了这条肚肠，起来拜谢出门。
zhī jiàn dōng shǒu tóu yī wèi xiàng zhe xiān cháng bù zhī shuō shén huà
只见东手头一位，向着仙长不知说甚话。
xiān cháng biàn huàn li qīng nǐ qiě zhuàn lái
仙长便唤李清：“你且转来。
li qīng xiǎng dào yí dìng de yòu shì qián fān xiāng gōng shōu liú wǒ le
”李清想道：“一定的又似前番相功，收留我了。
bù shèng xīn rán
”不胜欣然。
jí jí zǒu zhuǎn qù guì xià tīng hòu fǎ zhǐ
急急走转去跪下，听候法旨。
nǐ dào nà xiān cháng huàn li qīng huí lái shuō xiē shèn me
你道那仙长唤李清回来，说些甚么？
shuō dào wǒ qiǎn biàn qiǎn nǐ huí qù zhǐ shì nǐ méi gè shēng lǐ hé yǐ dù rì
说道：“我遣便遣你回去，只是你没个生理，何以度日？
wǒ shū jià shàng yǒu de shì shū nǐ kě suí yì qǔ yī běn qù ruò shì yào mì yī fàn zhǐ kàn zhè shū shàng zì rán yǒu le
我书架上有的是书，你可随意取一本去，若是要觅衣饭，只看这书上，自然有了。
li qīng kǒu lǐ dā yìng xīn lǐ xiǎng dào yuán lái xiān cháng yě zhǐ xiǎo de zhè lǐ de shì bù xiǎo de wǒ qīng zhōu jùn lǐ de shì
李清口里答应，心里想道：“元来仙长也只晓得这里的事，不晓得我青州郡里的事。
wǒ běn yǒu wàn jīn jiā jì jiù shì zǐ sūn bèi lián nián sòng de shēng rì lǐ wù yě yǒu hǎo jǐ qiān zěn me gāng chū lái de zhè liǎng rì biàn huí qù méi yǒu fàn chī le
我本有万金家计，就是子孙辈连年送的生日礼物，也有好几千，怎么刚出来得这两日，便回去没有饭吃了？
zhǐ shì nán de tā yī piàn hǎo yì bù miǎn zǒu jìn shū jià shàng qǔ le yī běn zuì báo de guò qù bài xiè
”只是难得他一片好意，不免走近书架上，取了一本最薄的，过去拜谢。
nà xiān cháng wèn dào shū yǒu le me
那仙长问道：“书有了么？
li qīng dào yǒu le
”李清道：“有了。
xiān cháng dào jì yǒu le shū qù ba
”仙长道：“既有了书，去罢！
li qīng zhèng dài chū mén zhī jiàn xi shǒu tóu yī wèi xiàng zhe xiān cháng yě bù zhī shuō shén huà
李清正待出门，只见西手头一位，向着仙长也不知说甚话。
nà xiān cháng bǎ tóu yì diǎn yòu jiào dào li qīng nǐ qiě zhuàn lái
那仙长把头一点，又叫道：“李清你且转来。
li qīng xiǎng dào nán dào zhè yī fān bú shì quàn tā shōu liú wǒ de
”李清想道：“难道这一番不是劝他收留我的？
qǐ zhī réng jiù bú shì
”岂知仍旧不是。
zhī jiàn xiān cháng dào nǐ huí qù yě yào zǒu hǎo xiē lù cái dào de jiā lǐ
只见仙长道：“你回去，也要走好些路，才到得家里。
biàn dào le jiā lǐ yě bù néng gōu jiù yǒu fàn chī nǐ kě chī bǎo le qù
便到了家里，也不能勾就有饭吃，你可吃饱了去。
zǎo yǒu tóng zǐ ná chū liǎng gè dà yù tou lái dì yǔ li qīng chī
”早有童子，拿出两个大芋头来，递与李清吃。
yuán lái shì zhǔ shóu de é luǎn shí jiù shì yù tou yì bān ruǎn ruǎn de nèn nèn de yòu xiāng yòu tián bǐ zhe yún mén xué dǐ de qīng ní yuè jiā hǎo chī
元来是煮熟的鹅卵石，就似芋头一般，软软的，嫩嫩的，又香又甜，比着云门穴底的青泥，越加好吃。
zài zǒu guò qù bài xiè
再走过去拜谢。
nà xiān cháng dào li qīng nǐ cǐ qù yě zhǐ xiāo qī shí duō nián hái gāi dào zhè lǐ de
那仙长道：“李清，你此去，也只消七十多年，还该到这里的。
dàn shì qīng zhōu yī jùn duō shǎo xiǎo ér de xìng mìng dōu hái zài nǐ shēn shàng
但是青州一郡，多少小儿的性命，都还在你身上！
nǐ kě guǎng xíng fāng biàn xiū de duò luò
你可广行方便，休得堕落。
wǒ yǒu sì jù jì yǔ bǎ yǔ nǐ yī shēng shòu yòng nǐ jǐn jì zhe
我有四句偈语，把与你一生受用，你紧记着！
jì yǔ yún jiàn shí ér xíng tīng jiǎn ér wèn
”偈语云：见石而行，听简而问。
bàng jīn ér jū xiān péi ér dùn
傍金而居，先裴而遁。
li qīng zài bài shòu le zhè jì yǔ què jiào chū lái shí yuán yǐn jìn de tóng zǐ sòng tā huí qù
李清再拜受了这偈语，却教初来时元引进的童子送他回去。
jìng bù zhī yòu zǒu chū gè shèn de lù jìng lái zǒng biàn bù xiāo de wàn zhàng má shéng nán dào yě méi yǒu yī xiē xiǎn chù
竟不知又走出个甚的路径来，总便不消得万丈麻绳，难道也没有一些险处？
yuán lái nà tóng zǐ zhǐ yǐn de lù jìng quán bú shì jiù shí lái de qù chù què rào zhe zhè yī suǒ xiān yuàn dào zhuǎn xiàng bèi hòu shān pō shǎng qù
元来那童子指引的路径，全不是旧时来的去处，却绕着这一所仙院，倒转向背后山坡上去。
zhī jiàn yí gè suǒ zài chū de hǎo bái shí tóu yǒu xǔ duō rén zài nà lǐ dǎ tā
只见一个所在，出得好白石头，有许多人在那里打他。
li qīng wèn dào xiān jiā yào zhè shí tou hé yòng
李清问道：“仙家要这石头何用？
tóng zǐ dào zhè gè shì bái yù yīn wèi zǎo wǎn yòu yǒu yí gè zūn shī gāi lái gù cǐ chāi rén dǎ qù yào zuò dì shí bǎ jiāo yǐ
”童子道：“这个是白玉，因为早晚又有一个尊师该来，故此差人打去，要做第十把交椅。
li qīng biàn wèn dào zhè gè zūn shī shì shèn me míng xìng
”李清便问道：“这个尊师是甚么名姓？
tóng zǐ dào lián wǒ men yě zhǐ tīng de shì zhè děng shuō zěn me zhī dào
”童子道：“连我们也只听得是这等说，怎么知道？
biàn zhī dào yě bù hǎo shuō de kǒng pà xiè lòu tiān jī bèi zhǔ rén jiàn zuì
便知道，也不好说得，恐怕泄漏天机，被主人见罪。
yī tóu shuō yī tóu zǒu yě xíng le shí sì wǔ lǐ dōu shì guī bèi dà lù liǎng bàng cān tiān de gǔ shù jiān zhe qí huā yì huì kàn bù jìn de jǐng zhì biàn zài zǒu liǎng lǐ yě bù jué de
”一头说，一头走，也行了十四五里，都是龟背大路，两傍参天的古树，间着奇花异卉，看不尽的景致，便再走两里，也不觉的。
yòu zǒu guò yī zuò gāo shān zhè lù jìng jiàn jiàn pì xiǎo tóng zǐ bǎ shǒu zhǐ dào cǐ qù bù shàng shí lǐ jiù shì qīng zhōu běi mén le
又走过一座高山，这路径渐渐僻小，童子把手指道：“此去不上十里，就是青州北门了。
li qīng dào wǒ qián rì lái shí shì chū nán mén de zěn me jīn rì què jìn běi mén
”李清道：“我前日来时，是出南门的，怎么今日却进北门？
wǒ shēng zhǎng zài qīng zhōu yǐ qī shí suì le nà xiǎo de zhè zuò yún mén shān shì huán zhe zhōu chéng de
我生长在青州已七十岁了，那晓得这座云门山是环着州城的。
kě zhī dào kāi le běi chuāng biàn zhí kàn jiàn qīng zhōu chéng lǐ
可知道开了北窗，便直看见青州城里。
dàn bù zhī nà yī biān shì qián lù nà yī biān shì hòu lù kě zhǐ shì wǒ děng wǒ rì hòu zài lái kòu jiàn xiān cháng zhǐ dǎ zhè tiáo lù shàng lái què bù xǐng fèi xǔ duō má shéng diào qù yún mén xué lǐ qù
但不知那一边是前路，那一边是后路，可指示我，等我日后再来叩见仙长，只打这条路上来，却不省费许多麻绳吊去云门穴里去？
wèn wèi jué kǒu qǐ zhī sōu sōu de yī zhèn fēng qǐ tuō dì tiào chū yí gè dà chóng lái xiàng zhe li qīng biàn pū jīng de li qīng hún dǎn jù sàng jiào shēng kǔ yě
”问未绝口，岂知飕飕的一阵风起，托地跳出一个大虫来，向着李清便扑，惊得李清魂胆俱丧，叫声：“苦也！
wàng hòu biàn dào xià sǐ zài dì
”望后便倒，吓死在地。
kě lián shēn míng wèi de dēng xiān fǔ zhī tǐ xiān guī hǔ fù zhōng
可怜：身名未得登仙府，支体先归虎腹中。
shuō huà de wǒ qiě wèn nǐ cháng wén de gǔ lǎo chuán shuō nà qīng ní bái shí nǎi xiān jiā liáng qiǔ fán rén jí qiè nán yù ruò yǒu yuán de cháng yī cháng biàn jí bìng bù néng qīn yāo guài bù néng jìn hǔ láng bù néng shāng
说话的，我且问你：尝闻得古老传说，那青泥白石，乃仙家粮糗，凡人急切难遇，若有缘的尝一尝，便疾病不能侵，妖怪不能近，虎狼不能伤；
zhè li qīng liǎng jiàn jì yǐ dōu céng bǎo shí kuàng yòu zài dòng fǔ zhōng zhù guò suī zé dào xīn bù jiān dǎ fā huí qù què yòu yuán xǔ tā qī shí nián hòu hái guī dòng fǔ fēn míng shì gè shén xiān le rú hé què sòng zài dà chóng kǒu lǐ
这李清两件既已都曾饱食，况又在洞府中住过，虽则道心不坚，打发回去，却又原许他七十年后，还归洞府，分明是个神仙了，如何却送在大虫口里？
kàn guān men mò yào xìng jí dài zài xià màn màn biǎo bái chū lái
看官们莫要性急，待在下慢慢表白出来。
nà dà chóng bú shì píng cháng chī rén de hǔ nǎi shì gè shén hǔ zhuān yǔ xiān jiā kàn shān shǒu mén de shì nà tóng zǐ gù yì chà lái bǎ li qīng jīng xià zhī jiào tā mí le lái lù yuán fēi shāng tā xìng mìng
那大虫不是平常吃人的虎，乃是个神虎，专与仙家看山守门的，是那童子故意差来把李清惊吓，只教他迷了来路，元非伤他性命。
nà li qīng sǐ qù bàn shǎng jiàn jiàn de xǐng zhuàn lái kǒu lǐ zhǐ jiào jiù mìng jiù mìng
那李清死去半晌，渐渐的醒转来，口里只叫：“救命，救命！
màn màn zhēng zhá zuò qǐ kàn shí dà chóng yǐ shì bú jiàn lián qīng yī tóng zǐ yě bù zhī qù xiàng diē zú dào bà le bà le
”慢慢挣扎坐起看时，大虫已是不见，连青衣童子也不知去向，跌足道：“罢了，罢了！
zhè tóng zǐ yí dìng bèi dà chóng tuó qù chī le
这童子一定被大虫驮去吃了。
kě lián kě lián
可怜，可怜！
què yòu xiǎng dào nà tóng zǐ shì shì cóng xiān cháng de liào bì yě yǒu xiē xiān qì dà chóng rú hé gǎn qù shāng tā
”却又想道：“那童子是侍从仙长的，料必也有些仙气，大虫如何敢去伤他？
jué wú cǐ lǐ
决无此理。
zhǐ shì yīn shén bù sòng wǒ dào jiā bàn lù jiù piē le qù
只是因甚不送我到家，半路就撇了去？
xīn xià hǎo shēng yí huò pá jiāng qǐ lái bǎ yī fú zhěng dùn hǎo le hū dì huí tóu guān kàn yòu chī yī jīng zěn me nà lái lù yī chàn dōu shì gāo shān dǒu bì quán wú lù jìng
”心下好生疑惑，爬将起来，把衣服整顿好了，忽地回头观看，又吃一惊：怎么那来路一刬都是高山陡壁，全无路径？
lián chēng qí guài
连称：“奇怪！
qí guài
真奇怪！
kǒu lǐ biàn shuō xīn zhōng zhǐ pà yòu tiào chū yí gè dà chóng lái què bù sàng le zhè tiáo lǎo mìng
”口里便说，心中只怕又跳出一个大虫来，却不丧了这条老命。
qiě zì fù mìng pǎo qù
且自负命跑去。
yuē mò zǒu shàng sì wǔ lǐ què shì sān chā lù kǒu yòu méi yī gè xíng rén lái wǎng kě yǐ wèn xìn
约莫走上四五里，却是三叉路口，又没一个行人来往，可以问信。
kàn kàn rì sè bàng wǎn wàn yī zǒu chà lù tóu zěn le
看看日色傍晚，万一走差路头怎了！
zhèng zài méi bǎi bù chù měng rán kàn jiàn yī tiáo lù shàng què yǒu kuài lǎo dà de shí tou zhī chū zài nà lǐ yīn ér wù dào xiān cháng chuán shòu wǒ de jì yǔ yǒu jù dào jiàn shí ér xíng
正在没摆布处，猛然看见一条路上，却有块老大的石头，支出在那里，因而悟道：“仙长传授我的偈语，有句道：‘见石而行。
què bú shì jiào wǒ wǎng zhè tiáo lù qù
’却不是教我往这条路去？
guǒ rán yòu zǒu shàng sì wǔ lǐ zǎo shì qīng zhōu běi mén le
”果然又走上四五里，早是青州北门了。
jìn le chéng mén jué de jiē dào hái lüè lüè kě rèn zhǐ shì liǎng biān de wū yǔ quán bǐ wǎng shí bù tóng mò cè qí gù yù yào wèn rén piān shēng yòu bù yù zhe yí gè shú de
进了城门，觉得街道还略略可认，只是两边的屋宇，全比往时不同，莫测其故，欲要问人，偏生又不遇着一个熟的。
jiàn jiàn tiān sè yòu hēi zhǐ de gǎn huí jiā qù
渐渐天色又黑，只得赶回家去。
qǐ zhī jiā lǐ fáng zi yě dōu gǎi huàn què lìng qǐ le dà mén lóu liǎng biān bā zì qiáng hǎo bù xióng zhuàng
岂知家里房子，也都改换，却另起了大门楼，两边八字墙，好不雄壮！
li qīng àn dào mò fēi cuò zǒu dào zhōu qián lái le
李清暗道：“莫非错走到州前来了？
zǐ xì zài kàn xiàng biàn xiàng gè yá mén duān zhǐ shì wǒ jiā lǐ
”仔细再看：“像便像个衙门，端只是我家里。
nán dào zhè děng gǎi huàn le wǒ biàn rèn bù dé
难道这等改换了，我便认不得。
xiǎng wǒ lí jiā qù zhī zài yún mén xué lǐ bù zhī dān gé le jǐ rì yě shì yǒu shù de
想我离家去，只在云门穴里，不知担阁了几日，也是有数的。
hòu miàn zuān chū xiǎo xué lái zǒng shì jīn rì zhè yī rì zěn me biàn yǒu zhè xǔ duō chā yì de shì
后面钻出小穴来，总是今日这一日，怎么便有这许多差异的事？
mò fēi zhōu lǐ jiàn wǒ bù zài jiù bǎ wǒ jiā fáng zi bái bái de zhàn zuò yá mén
莫非州里见我不在，就把我家房子白白的占做衙门？
kě dào fán shì yě bù wèn gè zhǔ
可道凡事也不问个主。
zhǐ kě xī jīn rì wǎn le biàn dào míng rì dǎ jìn zhuàng cí yǔ tā lǐ huì
只可惜今日晚了，拚到明日，打进状词，与他理会。
suí nǐ guān fǔ yě shào bù dé gěi guān jià hái wǒ
随你官府，也少不得给官价还我。
zhǐ de xún gè kè diàn ān xiē zhēng nài shēn biān yí gè qián yě méi yǒu bù miǎn jiě jiàn yī fú xià lái huàn le yī guàn qián
”只得寻个客店安歇，争奈身边一个钱也没有，不免解件衣服下来，换了一贯钱。
hái jué fù zhōng shì bǎo de zhǐ mǎi yī jiǎo jiǔ lái chī le
还觉腹中是饱的，只买一角酒来吃了。
biàn dài qù shuì zhōng jiǔ xīn xià bàng huáng zhè yè rú hé shuì de zháo
便待去睡，终久心下徬徨，这夜如何睡得着。
li qīng zài chuáng shàng fān lái fù qù zì jiē zì tàn huǐ dào wǒ zěn me dào qù bào yuàn xiān cháng
李清在床上翻来覆去，自嗟自叹，悔道：“我怎么倒去抱怨仙长？
tā míng míng shuō wǒ huí qù jiāng hé dù rì
他明明说我回去将何度日？
jiào wǒ qǔ shū yī běn bié zuò shēng lǐ
教我取书一本，别做生理。
yòu dào shì wǒ huí qù jiù yě wèi yǒu fàn chī bǎ liǎng gè zhǔ shóu de shí zǐ yǔ wǒ qǐ bù shì yù zhī yǐ yǒu jīn rì le
又道是我回去，就也未有饭吃，把两个煮熟的石子与我，岂不是预知已有今日了。
biàn qù xiù lǐ bǎ shū yī mō qiě xǐ de shàng zài zhī rú jīn wèi yǒu gōng fū qù kàn
”便去袖里把书一摸，且喜得尚在，只如今未有工夫去看。
dài dào tiān míng hái le fáng qián biàn biàn zhe qīng zhōu dà jiē shàng dōu zǒu zhuǎn lái mò shuō zhòng qīn juàn zǐ sūn méi yǒu yí gè lián nà rǎn fáng pū miàn yě méi yī jiān liú xià de
待到天明，还了房钱，便遍著青州大街上都走转来，莫说众亲眷子孙没有一个，连那染坊铺面，也没一间留下的。
zhǐ de péi gè xiǎo xīn féng rén biàn wèn
只得陪个小心，逢人便问。
qǐ zhī gè gè yáo tóu rén rén nǔ zuǐ dōu shuō dào wǒ men bìng bù zhī dào yǒu shèn li qīng yě bìng bù céng jiàn shuō yún mén shān xué lǐ yǒu rén xià qù de de
岂知个个摇头，人人努嘴，都说道：“我们并不知道有甚李清，也并不曾见说云门山穴里有人下去得的？
zhī jiào li qīng máng rán mò zhī suǒ yǐ
”只教李清茫然莫知所以。
kàn kàn tiān wǎn zhǐ de yòu xiàng kè diàn zhōng ān xiē
看看天晚，只得又向客店中安歇。
dào dì èr rì yòu xiàng xiǎo xiàng r lǐ dōng chāo xī zhuǎn yě bù céng yù zhe yí gè
到第二日，又向小巷儿里东抄西转，也不曾遇着一个。
dàn shì wèn rén dōu yǔ dà jiē shàng shuō huà yì bān yī fà bǎ li qīng nòng dāi le xiǎng dào wǒ yě guài qián rì chū lái de lù jìng yǒu xiē chā yì mò fēi zhè zuò qīng zhōu chéng shì xīn jiàn de bú shì wǒ jiù qīng zhōu
但是问人，都与大街上说话一般，一发把李清弄呆了，想道：“我也怪前日出来的路径，有些差异，莫非这座青州城是新建的，不是我旧青州？
gù cǐ méi gè shú rén xiāng yù
故此没个熟人相遇。
tiān xià yún mén shān zhǐ yǒu yí gè jué wú liǎng gè
天下云门山只有一个，绝无两个。
wǒ hé bù chū le nán mén jìng dào yún mén shān shàng yī kàn ruò yún mén shān wú yì zhè biàn shì wǒ jiù qīng zhōu le zài màn màn de fǎng wèn hǎo dǎi jiū chū shèn de yuán gù lái
我何不出了南门，径到云门山上一看，若云门山无异，这便是我旧青州了，再慢慢的访问，好歹究出甚的缘故来。
máng máng de bēn chū nán mén jìng wǎng yún mén shān qù
”忙忙的奔出南门，径往云门山去。
jiāng zhì shān dǐng zǎo jiàn yī zuò tíng zi xiǎng dào zhè lù jìng míng míng shì yún mén shān de jǐ shí yǒu gè tíng zi zài zhè lǐ
将至山顶，早见一座亭子，想道：“这路径明明是云门山的，几时有个亭子在这里？
qiě dài wǒ kàn shì shèn me tíng
且待我看是甚么亭？
yuán lái tí zhe làn shéng tíng
”元来题着：“烂绳亭。
kāi huáng sì nián lì
开皇四年立。
li qīng dào shì le
”李清道：“是了！
xī rì qiáo fū céng yù jiàn xiān rén xià qí tā kàn de yī jú qí wán bù zhī yǐ guò le duō shǎo nián suì zhè fǔ bǐng zuò zài shēn xià yǐ làn huài le zhì jīn shì rén chuán shuō làn kē de gù shì
昔日樵夫曾遇见仙人下棋，他看得一局棋完，不知已过了多少年岁，这斧柄坐在身下，已烂坏了，至今世人传说烂柯的故事。
duō fēn shì wǒ zhòng zǐ sūn dào wǒ jiāng zhè má shéng diào xià yún mén xué dǐ yě qù yù le shén xiān bǎ shéng dōu làn diào zài shān shàng gù jiàn lì zhè zuò tíng zi míng wéi làn shéng tíng
多分是我众子孙，道我将这麻绳吊下云门穴底，也去遇了神仙，把绳都烂掉在山上，故建立这座亭子，名为烂绳亭。
wú fēi yào sì fāng liú chuán zuò gè měi tán de yì sī
无非要四方流传，做个美谈的意思。
kàn tā hòu miàn xiě zhe kāi huáng sì nián lì què bù réng shì jīn nián de rì yuè zěn me chéng lǐ rén jiā jiù shì zhè děng gǎi huàn le
看他后面写着‘开皇四年立’，却不仍是今年的日月，怎么城里人家就是这等改换了？
qiě zài dào shàng biān qù kàn
且再到上边去看。
zhī jiàn dāng zhe xué kǒu shù gè bēi shí tí dào li qīng zhāo hún chù
”只见当着穴口，竖个碑石，题道：“李清招魂处。
li qīng xià le yī tiào dào wǒ xiàn jīn huó huó de zài cǐ yòu bù céng sǐ yào zhāo wǒ de hún zuò shèn me
”李清吓了一跳道：“我现今活活的在此，又不曾死，要招我的魂做甚么？
yòu xiǎng le yī xiǎng dào shì le shì le
”又想了一想道：“是了，是了！
shì wǒ xià dào zhè bān xiǎn chù tí qǐ zhú lán shàng lái yòu bú jiàn le wǒ yí xīn dào sǐ le gù zài cǐ zhāo wǒ de hún huí qù
是我下到这般险处，提起竹篮上来，又不见了我，疑心道死了，故在此招我的魂回去。
yòu xiǎng yī xiǎng dào yí
”又想一想道：“咦！
mò fēi shì wǒ zhēn gè sǐ le jīn rì shì hún líng dào cǐ
莫非是我真个死了，今日是魂灵到此？
xīn xià fǎn bàng huáng qǐ lái bù néng zì jué xiǎng dào jì shì zhāo hún bì yǒu gè zàng chù
”心下反徬徨起来，不能自决，想道：“既是招魂，必有个葬处；
ruò shì zàng bì zài zǔ fén zuǒ yòu rén jiā suī yǒu gǎi huàn zhī rì zǔ zōng fén mù què qiān nián bù gǎi huàn de hé bù zài qù zǔ fén shàng yī kàn huò zhě dào yǒu gè míng bái
若是葬，必在祖坟左右，人家虽有改换之日，祖宗坟墓，却千年不改换的，何不再去祖坟上一看，或者倒有个明白。
xià le yún mén shān yī jìng de zhuǎn guò dōng mén yuǎn yuǎn wàng jiàn zǔ fén shàng shān shì huó sì yī tiáo qīng lóng cóng tiān shàng fēi jiàng xià lái de
下了云门山，一径的转过东门，远远望见祖坟上，山势活似一条青龙，从天上飞将下来的。
xiǎng qǐ zàng jīng shàng miàn yǒu yún shān rú fèng jǔ huò shì lóng pán yī qiān nián hòu dāng chū xiān guān
想起：“《葬经》上面有云：‘山如凤举，或似龙蟠，一千年后当出仙官。
kàn wǒ zǔ fén yǒu zhè děng fēng shuǐ zěn me gāng chū de wǒ yí gè
’看我祖坟有这等风水，怎么刚出得我一个！
cái yù jiàn xiān rén yòu bèi gǎn zhú huí jiā yān néng gōu shēng tiān rì zi
才遇见仙人，又被赶逐回家，焉能勾升天日子？
què bù zhī zhè fēng shuǐ bì jìng yīng zài nà gè shēn shàng
却不知这风水，毕竟应在那个身上？
dào le zǔ fén bù miǎn bài le liǎng bài
到了祖坟，不免拜了两拜。
zhī jiàn xǔ duō hé bào de qīng sōng bái yáng jǐn bèi rén fá qù fén shàng de bēi shí yě yǒu tuī dǎo de yě yǒu dǎ duàn de quán bù shì jiù shí mú yàng bù shèng qī gǎn tàn dào wǒ jiā zhòng zǐ sūn zhēn gè dōu sǐ duàn le jiù méi yī gè lái dào fén shàng zhào guǎn
只见许多合抱的青松白杨，尽被人伐去，坟上的碑石，也有推倒的，也有打断的，全不似旧时模样，不胜凄感，叹道：“我家众子孙，真个都死断了，就没一个来到坟上照管？
dān yǒu yí gè bēi dǎo hái shì shù zhe de bēi shàng zì jì fǎng fú kě rèn nǎi shì gù dào shì li qīng zhī mù qī gè zì
”单有一个碑，倒还是竖着的，碑上字迹，仿佛可认，乃是“故道士李清之墓”七个字。
li qīng dào jì shì zhāo hún zàng wú guò bǎ xiē yì guān mái zài lǐ miàn liào bì shì gè kōng zhǒng
李清道：“既是招魂葬，无过把些衣冠埋在里面，料必是个空冢。
zhǐ shì bēi shí yǐ bèi tái xiǎn bó shí jǐ jǐn xū bú shì kāi huáng sì nián lì de kě zhī wǒ sǐ yǐ duō shí le
只是碑石已被苔藓驳蚀几尽，须不是开皇四年立的，可知我死已多时了。
jīn rì lái jiā de yí dìng shì wǒ hún líng gù cǐ yōu míng jiàn gé zhòng qīn juàn zǐ sūn dōu bù dé yǔ wǒ xiāng jiàn
今日来家的，一定是我魂灵，故此幽明间隔，众亲眷子孙都不得与我相见。
bù rán zhè shàng qiān shàng wàn de rén zěn me jiù méi yī gè zài de
不然，这上千上万的人，怎么就没一个在的？
nà li qīng mǎn dǔ zi yí xīn zhǐ dāng qīng tiān bái rì zuò mèng yì bān
”那李清满肚子疑心：“只当青天白日，做梦一般。
yòu bù zhī shì shēng yòu bù zhī shì sǐ jiào wǒ nà lǐ qù wèn gè míng bái
又不知是生，又不知是死，教我那里去问个明白？
zhèng zài bàng huáng zhī jì hū tīng de yǐn yǐn de yú gǔ jiǎn xiǎng zǒu qù kàn shí què shì dōng yuè miào qián yí gè xiā lǎo ér zài nà lǐ chàng dào qíng jù zhe rén lüè qián fāng cái xiǎng qǐ lín chū shān shí xiān cháng chuán shòu wǒ de jì yǔ dì èr jù dào tīng jiǎn ér wèn
正在徬徨之际，忽听得隐隐的渔鼓简响，走去看时，却是东岳庙前一个瞎老儿，在那里唱道情，聚着人掠钱，方才想起：“临出山时，仙长传授我的偈语第二句道：‘听简而问。
zhè gè bú shì yú gǔ jiǎn
’这个不是渔鼓简？
wǒ gāi wèn tā de
我该问他的。
qiě zì zhàn zài yī biān dài zhòng rén sàn hòu guò qù wèn tā biàn liǎo
且自站在一边，待众人散后，过去问他便了。
zhī jiàn nà xiā lǎo ér zhǐ lüè de shí lái wén qián biàn méi rén kěn chū
”只见那瞎老儿，止掠得十来文钱，便没人肯出。
nèi zhōng yí gè dào xiān shēng nǐ qiě shuō chàng qǐ lái dài wǒ men liǎn zú yǔ nǐ
内中一个道：“先生，你且说唱起来，待我们敛足与你。
gǔ zhě dào bù chéng bù chéng
瞽者道：“不成不成！
wǒ shì gè xiā zi tǎng shuō wán le dōu yī liū zǒu kāi nà sī lái xún tǎo
我是个瞎子，倘说完了，都一溜走开，那思来寻讨？
zhòng rén dào qǐ yǒu cǐ lǐ
”众人道：“岂有此理！
nǐ shì gè cán jí rén hōng le nǐ yě bù dāng rén zǐ
你是个残疾人，哄了你也不当人子。
nà gǔ zhě tīng xìn zhòng rén suì qiāo dòng yú gǔ jiǎn bǎn xiān niàn chū sì jù shī lái dào shǔ wǎng hán lái chūn fù qiū xī yáng qiáo xià shuǐ dōng liú
”那瞽者听信众人，遂敲动渔鼓简板，先念出四句诗来道：暑往寒来春复秋，夕阳桥下水东流。
jiāng jūn zhàn mǎ jīn hé zài
将军战马今何在？
yě cǎo xián huā mǎn de chóu
野草闲花满地愁。
niàn le zhè sì jù shī cì dì fū yǎn zhèng zhuàn nǎi shì zhuāng zi tàn kū lóu yī duàn huà wén yòu shì dào jiā gù shì zhèng hé le li qīng zhī yì
念了这四句诗，次第敷演正传，乃是“庄子叹骷髅”一段话文，又是道家故事，正合了李清之意。
li qīng jǐ jìn yī bù cè ěr ér tīng zhī jiàn nà gǔ zhě shuō yī huí chàng yī huí zhèng tàn dào kū lóu pí shēng ròu zhǎng fù mìng huí yáng zài dì xià zhí tiào jiāng qǐ lái
李清挤近一步，侧耳而听，只见那瞽者说一回，唱一回，正叹到骷髅皮生肉长，复命回阳，在地下直跳将起来。
nèi xiē rén yě yǒu xiào de yě yǒu jiē tàn de
那些人也有笑的，也有嗟叹的。
què hǎo shì gè bàn běn gǔ zhě jiù zhù le gǔ jiǎn dài lüè qián zú le fāng cái yòu shuō cǐ nǎi shì shuō píng huà de cháng guī
却好是个半本，瞽者就住了鼓简，待掠钱足了，方才又说，此乃是说平话的常规。
shéi zhī zhòng rén tīng huà shí yī tuán gāo xìng dào chū qián shí miàn miàn xiāng qù dōu bù kěn chū shǒu
谁知众人听话时一团高兴，到出钱时，面面相觑，都不肯出手。
yòu yǒu shēn biān méi qián de jiǎ yì shuō jǐ jù lěng huà yáng yáng de zǒu kāi qù le
又有身边没钱的，假意说几句冷话，佯佯的走开去了。
gāng gāng yòu zhǐ lüè de wǔ wén qián
刚刚又只掠得五文钱。
nà lüè qián de rén xīn zhōng jiāo zào fā qǐ hóu jí jiāng zhòng rén luàn mà
那掠钱的人，心中焦躁，发起喉急，将众人乱骂。
nèi zhōng yǒu yī hòu shēng chū jiān lǎn shì jiù yǔ nà lüè qián de zhēng rǎng qǐ lái
内中有一后生出尖揽事，就与那掠钱的争嚷起来。
yī dì yī jù nǐ bù ràng wǒ bù ràng biàn yào shàng jiāo sī dǎ bǎ qián hòu lüè de shí wǔ wén qián piē zuò yī dì
一递一句，你不让，我不让，便要上交厮打，把前后掠的十五文钱，撇做一地。
zhòng rén fā shēng hǎn dōu zǒu le
众人发声喊，都走了。
yǒu jǐ gè bù zǒu de qiě qù quàn sī dǎ dān piē zhe gǔ zhě yī rén
有几个不走的，且去劝厮打，单撇着瞽者一人。
li qīng dòng le gè cè yǐn zhī xīn yī tóu zài dì shàng jiǎn qǐ nà shí wǔ wén qián jiāo fù yǔ gǔ zhě yī tóu kǒu lǐ tàn dào shì qíng rú cǐ qiāo báo qián cái nèn bān zhēn zhòng
李清动了个恻隐之心，一头在地上捡起那十五文钱，交付与瞽者，一头口里叹道：“世情如此硗薄，钱财恁般珍重！
gǔ zhě jiē qián zài shǒu wén qí tàn yǔ wèn dào nǐ shì wū shuí
瞽者接钱在手，闻其叹语，问道：“你是兀谁？
li qīng dào lǎo hàn shì wèn xìn de nǐ ruò xiǎo de xiē gēn yóu dào sòng nǐ jǐ shí wén jiǔ qián
”李清道：“老汉是问信的，你若晓得些根由，到送你几十文酒钱。
gǔ zhě dào wèn shèn me xìn
”瞽者道：“问甚么信？
li qīng dào zhè qīng zhōu chéng nèi yǒu gè zuò rǎn jiang de lǐ jiā nǐ kě xiǎo de me
”李清道：“这青州城内，有个做染匠的李家，你可晓得么？
gǔ zhě dào zài xià zhèng xìng li gǎn wèn lǎo wēng gāo xìng dà míng
”瞽者道：“在下正姓李，敢问老翁高姓大名？
li qīng dào wǒ jiào zuò li qīng jīn nián qī shí suì le
”李清道：“我叫做李清，今年七十岁了。
gǔ zhě xiào dào nǐ zěn me qī wǒ xiā zi jiù yào tǎo wǒ de biàn yi
”瞽者笑道：“你怎么欺我瞎子，就要讨我的便宜。
wǒ yě bú shì gè xiǎo huǒ zi nián jì dào bǐ nǐ zhǎng xiē jīn nián qī shí liù suì le
我也不是个小伙子，年纪倒比你长些，今年七十六岁了。
zhǐ wǒ dí táng de shū zēng zǔ jiào zuò li qīng nǐ zěn me yě jiào zuò li qīng
只我嫡堂的叔曾祖，叫做李清，你怎么也叫做李清？
li qīng jiàn tā shuō huà yǒu xiē lái lì biàn gǎi zhe kǒu dào tiān xià jǐn yǒu tóng míng tóng xìng de qǐ gǎn tǎo nǐ de biàn yi
”李清见他说话有些来历，便改着口道：“天下尽有同名同姓的，岂敢讨你的便宜？
wǒ qiě wèn nǐ nà lìng céng shū zǔ rú jīn dào nà lǐ qù le
我且问你，那令曾叔祖，如今到那里去了？
gǔ zhě dào zhè shuō huà cháng li
瞽者道：“这说话长哩。
zhí zài suí wén dì kāi huáng sì nián wǒ nà shū zēng zǔ yě shì qī shí suì yào dào yún mén shān xué lǐ fǎng shèn me shén xiān dòng fǔ bèi xià le xǔ duō má shéng yī diào diào jiāng xià qù
直在隋文帝开皇四年，我那叔曾祖也是七十岁，要到云门山穴里，访甚么神仙洞府，备下了许多麻绳，一吊吊将下去。
nǐ dào zhè gè xué lǐ kě shì xià qù de de
你道这个穴里，可是下去得的？
zì rán sǐ le
自然死了。
yuán lái wǒ jiā hé zú quán zhàng tā yí gè de fú lì
元来我家合族全仗他一个的福力。
zì tā sǐ hòu jiā shì dōu jiù líng luò
自他死后，家事都就零落；
kuàng yòu zāo zhe bīng huǒ suì bǎ wǒ hé zú zǐ sūn dōu miè jǐn le dān liú de wǒ yí gè xiàn shì bào hái zài zhè lǐ què yòu wú nán wú nǚ kào chàng dào qíng dù rì
况又遭着兵火，遂把我合族子孙都灭尽了，单留得我一个现世报还在这里，却又无男无女，靠唱道情度日。
li qīng àn cǔn dào yuán lái cuò rèn wǒ sǐ zài yún mén xué lǐ le
李清暗忖道：“元来错认我死在云门穴里了。
yòu wèn dào tā diào xià yún mén xué qù yě zhǐ yī nián lǐ miàn zěn me jiā shì jiù zhè děng líng luò de kuài
”又问道：“他吊下云门穴去，也只一年里面，怎么家事就这等零落得快？
hé zú de rén yě zhè děng sǐ miè de jǐn
合族的人也这等死灭得尽？
gǔ zhě dào āi yā
”瞽者道：“哎呀！
gǎn shì nǐ lǎo wēng shuō mèng li
敢是你老翁说梦哩。
rú jīn xū bú shì kāi huáng sì nián shì dà táng cháo gāo zōng huáng dì yǒng huī wǔ nián le
如今须不是开皇四年，是大唐朝高宗皇帝永徽五年了。
suí wén dì zuò le èr shí sì nián tiān xià chuán yǔ yáng dì yě zuò le shí sì nián bèi yǔ wén huà jí móu shā le yīn cǐ tiān xià dà luàn
隋文帝坐了二十四年天下，传与炀帝，也做了十四年，被宇文化及谋杀了，因此天下大乱。
què shì táng tài zōng dǎ le tiān xià yòu ràng yǔ fù qīn zuò huáng dì jiào zuò gāo zǔ zuò le jiǔ nián
却是唐太宗打了天下，又让与父亲做皇帝，叫做高祖，坐了九年。
tài zōng zì jiā zuò le èr shí sān nián
太宗自家坐了二十三年。
rú jīn huáng dì jiù shì tài zōng de tài zǐ yòu dēng jī wǔ nián le
如今皇帝就是太宗的太子，又登基五年了。
cóng kāi huáng sì nián suàn qǐ gòng shì qī shí èr nián
从开皇四年算起，共是七十二年。
wǒ nà shū zēng zǔ qù shì shí jié wǒ zhǐ yǒu de wǔ suì rú jīn xiàn huó qī shí liù suì le nǐ hái shuō dào kuài li
我那叔曾祖去世时节，我只有得五岁，如今现活七十六岁了，你还说道快哩。
li qīng yòu dào wén de lǐ jiā zú lǐ yǒu wǔ liù qiān dīng biàn gé de qī shí sān nián yě bù gāi jiù dōu sǐ miè zhǐ shèng de nǐ yí gè
李清又道：“闻得李家族里，有五六千丁，便隔得七十三年，也不该就都死灭，只剩得你一个。
gǔ zhě dào lǎo wēng nǐ zěn zhī zhè gè yuán gù
”瞽者道：“老翁你怎知这个缘故？
zhǐ yīn wǒ zú lǐ rén dōu yě yǒu xiē běn shì huì guāng zhe shǒu zuàn de qián de
只因我族里人，都也有些本事，会光着手赚得钱的。
bù liào suí yáng dì sǐ hòu yǒu gè wáng shì chōng zào fǎn dào wǒ qīng zhōu kàn jiàn wǒ jiā zú lǐ rén dīng jīng zhuàng jìn jiē ná qù dāng jūn
不料隋炀帝死后，有个王世充造反，到我青州，看见我家族里人丁精壮，尽皆拿去当军。
nà wáng shì chōng yòu shí fēn bù jì lǚ zhàn lǜ bài suì bǎ shǒu xià jūn mǎ dōu xiāo shé le
那王世充又十分不济，屡战屡败，遂把手下军马都消折了。
wǒ nà shí ruò bù kuī zhe shì gè dài cán jí de yě liú bú dào jīn rì
我那时若不亏着是个带残疾的，也留不到今日。
li qīng tīng le zhè yī piān shuō huà rú mèng chū jué rú zuì fāng xǐng bǎ yī dǔ zi yí xīn cái de míng bái
”李清听了这一篇说话，如梦初觉，如醉方醒，把一肚子疑心，才得明白。
shēn biān zhǐ yǒu sān sì shí wén qián jìn shù sòng yǔ gǔ zhě yě bù yǔ tā shuō míng zhèi xiē yuán gù biàn zuò bié zhuǎn shēn zài jìn qīng zhōu chéng lái
身边只有三四十文钱，尽数送与瞽者，也不与他说明这些缘故，便作别转身，再进青州城来。
yí lù xiǎng dào gǔ shī yǒu yún shān zhōng fāng qī rì shì shàng yǐ qiān nián
一路想道：“古诗有云：‘山中方七日，世上已千年。
guǒ rán yǒu zhè děng yì shì
’果然有这等异事！
wǒ cóng kāi huáng sì nián diào xià yún mén xué qù wǎng huán néng de jǐ rì qǐ zhī yòu shì táng gāo zōng yǒng huī wǔ nián xiāng gé qī shí èr nián le
我从开皇四年吊下云门穴去，往还能得几日，岂知又是唐高宗永徽五年，相隔七十二年了。
rén shì guāng yīn zhè yàng róng yì guò de
人世光阴，这样容易过的！
ruò shì wǒ zài lǐ miàn duō zhù jǐ shí què bù lián zhè qīng zhōu chéng yě méi yǒu le
若是我在里面多住几时，却不连这青州城也没有了。
rú jīn wǒ de zǐ sūn yǐ dōu zuò gù rén zì jǐ zhù de gāo fáng dà wū yòu jiē shǔ le bié xìng zhè yě bù bì shuō qǐ
如今我的子孙已都做故人，自己住的高房大屋，又皆属了别姓，这也不必说起。
zhǐ shì wǒ shēn biān méi yǒu bàn fēn qián chāo yǎn qián yòu bié wú shú shí kě yǐ nuó jiè jiào wǒ bǎ shèn me dù rì
只是我身边没有半分钱钞，眼前又别无熟识可以挪借，教我把甚么度日？
zuǒ yòu yě shì gè sǐ nà xiān cháng hé kǔ dìng yào gǎn wǒ huí lái zěn de
左右也是个死，那仙长何苦定要赶我回来怎的？
tàn le jǐ shēng xiǎng le yī huì měng rán shěng dào wǒ li qīng zhè bān měng dǒng zěn me sī liang hái yào zuò xian li
”叹了几声，想了一会，猛然省道：“我李清这般懵懂，怎么思量还要做仙哩？
wǒ lín chū mén shí xiān cháng míng míng shuō wǒ huí jiā lái pà méi fàn chī céng jiào wǒ dào tā shū jià shàng ná běn shū qù rú jīn xiàn zài xiù lǐ hé bù qǔ chū shū lái kàn dào lìng zuò shèn me shēng yì
我临出门时，仙长明明说我回家来，怕没饭吃，曾教我到他书架上拿本书去，如今现在袖里，何不取出书来，看道另做甚么生意？
nǐ dào zhè běn shū shì shèn me shū
你道这本书，是甚么书？
yuán lái shì běn yī shū zhuān zhì xiǎo ér de bìng zhèng yě bù duō jǐ gè fāng zǐ zài shàng miàn
元来是本医书，专治小儿的病症，也不多几个方子在上面。
nà li qīng kàn jiàn fāng cái wù dào xiān cháng céng duì wǒ shuō cǐ qù bù xiāo qī shí duō nián yī jiù róng wǒ lái dào nà lǐ
那李清看见，方才悟道：“仙长曾对我说，此去不消七十多年，依旧容我来到那里。
wǒ xiǎng zhè qī shí nián fēi bǐ yún mén xué dǐ xià xū zài rén shì shàng hǎo jǐ shí bú shì róng yì guò de
我想这七十年，非比云门穴底下，须在人世上好几时，不是容易过的。
kuàng wǒ lǎo rén jiā cóng lái yào cái xíng lǐ bù céng zhe jiǎo zěn biàn mǎng mǎng guǎng guǎng de yào qù xíng yī
况我老人家，从来药材行里不曾着脚，怎便莽莽广广的要去行医；
qiě yòu méi xiē běn qián zhì bàn yào liào
且又没些本钱，置办药料；
bù rú dào yào pù lǐ xún gè lǎo chéng rén yǔ tā shāng liáng hǎo zuò lǐ huì
不如到药铺里寻个老成人，与他商量，好做理会。
gāng gāng zǒu de sān bǎi yú bù jiù yǒu yí gè bái fěn zhāo pái shàng xiě zhe dào jī zǔ jīn pū chū mài chuān guǎng dào de shēng shú yào cái
”刚刚走得三百余步，就有一个白粉招牌，上写着道：积祖金铺出卖川广道地生熟药材。
dāng xià li qīng kàn jiàn biàn dà xǐ dào xiān cháng chuán shòu wǒ de dì sān jù jì yǔ shuō dào bàng jīn ér jū
当下李清看见便大喜道：“仙长传授我的第三句偈语说道：‘傍金而居。
zhè bu shì xìng jīn de le
’这不是姓金的了？
shì chēng shén xiān wèi bǔ xiān zhī qǐ bù xìn zāi
世称神仙未卜先知，岂不信哉！
qǐ bù xìn zāi
岂不信哉！
zhī jiàn pù zhōng zuò de hái bù shàng èr shí duō suì jiào zuò jīn dà láng
”只见铺中坐的，还不上二十多岁，叫做金大郎。
li qīng lián máng xiàng qián yǔ tā chàng gè rě wèn dào nǐ zhè yào cái hái shì xiàn mài yě kěn shē mài
李清连忙向前，与他唱个喏，问道：“你这药材，还是现卖，也肯赊卖？
jīn dà láng dào bié rén jiā mǎi yào de dōu yào xiàn qián cái mài
”金大郎道：“别人家买药的，都要现钱才卖；
zhǐ yǒu xíng yī kāi pù de shì cháng jiǔ zhǔ gù dàn yào yào liào zhǐ shàng ge zhàng bù qǔ qù huò yī jì huò yī yuè yī suàn zǒng shù huán qián jiào zuò bàn shē bàn xiàn
只有行医开铺的，是长久主顾，但要药料，只上个帐簿取去，或一季或一月一算，总数还钱，叫做半赊半现。
li qīng biàn chě gè huǎng dào wǒ yuán shì gè yòu kē yī rén yī xiàng bēi zhe bāo yán cūn zǒu de rú jīn nián jì lǎo le yě yào kāi gè pū miàn zuò dì xíng yī bù zhī nà lǐ yǒu kòng fáng kě yǐ lìn zhù
”李清便扯个谎道：“我原是个幼科医人，一向背着包沿村走的，如今年纪老了，也要开个铺面，坐地行医，不知那里有空房，可以赁住？
qǐ cì zhǐ yǐn yě hǎo yǔ guì pù zuò gè zhǔ gù
乞赐指引，也好与贵铺做个主顾。
jīn dà láng dào jiù shì wǒ jiā gé bì yǒu yī jiān kōng fáng bú jiàn mén shàng tiē zhe zhāo lìn liǎng zì me
”金大郎道：“就是我家隔壁，有一间空房，不见门上贴着‘招赁’两字么？
zhǐ pà zhǎi xiá bù gòu jū zhù li qīng dào wǒ lǎo shēn bié wú jiā xiǎo biàn yī jiān yě jìn gòu le
只怕窄狭，不够居祝”李清道：“我老身别无家小，便一间也尽够了。
zhǐ shì pù qián xū yào shù miàn zhāo pái pù nèi xū yào yào xiāng yào dāo gè sè jiā huo fāng cái xiàng gè xíng yī de
只是铺前须要竖面招牌，铺内须要药箱药刀，各色家伙，方才像个行医的。
zhè jǐ jiàn dōu zài nà lǐ qù zhì bàn
这几件，都在那里去置办？
bù zhī kě yě shē de fǒu
不知可也赊得否？
jīn dà láng dào wǒ pù lǐ jǐn yǒu xiàn chéng yú xià de zài cǐ wǒ yī fà dōu jiè le nǐ qù
”金大郎道：“我铺里尽有现成余下的在此，我一发都借了你去。
dài shēng yì xīng wàng shí lián nà yào zhàng yī zǒng suàn hái yǔ wǒ qǐ bù liǎng de qí biàn
待生意兴旺时，连那药帐，一总算还与我，岂不两得其便？
nà li qīng kuī de jīn dà láng yī lì zhōu xuán jiù zài tā yào pù jiàn bì zhù xià xiǎng qǐ dāng chū zài yún mén shān shàng yǔ qīn zú gào bié zhī shí céng yǒu shī yún fān xiào hú gōng céng dé dào yóu fán shì shàng yǒu xuán hú
那李清亏得金大郎一力周旋，就在他药铺间壁住下，想起：“当初在云门山上与亲族告别之时，曾有诗云：‘翻笑壶公曾得道，犹烦市上有悬壶。
bù yì jīn rì huí lái yòu yào xíng yī què bù yīng le liǎng jù chèn yǔ
’不意今日回来，又要行医，却不应了两句谶语。
suì zài mén qián héng diào qǐ yī miàn xiǎo pái xiě zhe xiàn hú chù sān gè zì
”遂在门前，横吊起一面小牌，写着“县壶处”三个字。
zhí shù qǐ yī miàn dà pái xiě zhe lǐ shì zhuān yī xiǎo ér yí nán zá zhèng shí gè zì
直竖起一面大牌，写着“李氏专医小儿疑难杂症”十个字。
pù nèi yī yīng shí wù jiā huo wú bù wán bèi
铺内一应什物家伙，无不完备。
zhēn gè zhuāng yī fó xiàng yī fú zì rán xiàng gè zhuān mén de tài yī qǐ lái
真个装一佛像一佛，自然像个专门的太医起来。
qià hǎo zhè yī nián qīng zhōu chéng lǐ bù lùn dà xiǎo rén jiā dōu hài shí xíng tiān qì jiào zuò xiǎo ér wēn dàn zhān zhe de biàn sǐ
恰好这一年青州城里，不论大小人家，都害时行天气，叫做小儿瘟，但沾着的便死。
nà yòu kē jiù méi qǐng chù lián dà fāng mài de yě qǐng le qù
那幼科就没请处，连大方脉的，也请了去。
qǐ zhī zhè bìng piān shēng lì hài suí nǐ yǒu míng xiān shēng xià de yào zhǐ dāng tóu zài shuǐ lǐ yǎn zhēng zhēng dōu kàn tā sǐ le
岂知这病偏生利害，随你有名先生下的药，只当投在水里，眼睁睁都看他死了。
zhǐ yǒu li qīng zhè lǎo ér gǔ guài bù xiāo zì dào bìng rén jiā lǐ qiè mài kàn bìng zhǐ yào shuō gè zhèng hòu zěn shēng mú yàng biàn xìn shǒu cuō shàng yī tiē yào yě bù lùn zhè yào liào yǒu guì yǒu jiàn yě bù lùn jiàn xiào bú jiàn xiào dàn shì yī tiē yào yī bǎi gè qián
只有李清这老儿古怪，不消自到病人家里切脉看病，只要说个症候，怎生模样，便信手撮上一帖药，也不论这药料，有贵有贱，也不论见效不见效，但是一帖，要一百个钱。
ruò tǎo tā liǎng tiè de biàn dào wǒ de yào zěn me hái yòng liǎng tiè
若讨他两帖的，便道：“我的药，怎么还用两帖？
qíng yuàn tuì huán le qián lián zhè yī tiē yě bù fā le
”情愿退还了钱，连这一帖也不发了。
nà tǎo yào de rén dōu yě bàn xìn bàn bù xìn wú nài bìng shì wēi jí zhǐ de yě shú yī tiē huí qù chī kàn
那讨药的人，都也半信半不信，无奈病势危急，只得也赎一帖，回去吃看。
nǐ dào yǒu zhè děng miào yào
你道有这等妙药？
cái dào de xiǎo ér kǒu lǐ bìng jiù hǎo yī bàn yī yè yè xià dù lǐ qù biàn quán rán hǎo le
才到得小儿口里，病就好一半，一咽咽下肚里去，便全然好了。
hái yǒu ná de yào huí qù xiǎo ér yǐ shì sǐ le de dàn yào jiān de yào xiāng chōng zài nà xiǎo ér bí kǒng nèi jiù xǐng jiāng zhuàn lái
还有拿得药回去，小儿已是死了的，但要煎的药香，冲在那小儿鼻孔内，就醒将转来。
zhè míng tóu jiù mǎn chéng chuán biàn dōu chēng tā zuò li yī tiē
这名头就满城传遍，都称他做李一帖。
cóng cǐ hòu yě bù zhī yī hǎo le duō shǎo xiǎo ér yě bù zhī zhuàn guò le duō shǎo qián chāo
从此后，也不知医好了多少小儿，也不知赚过了多少钱钞。
wǒ xiǎng li qīng shì gè dān shēn zi rì zhú yòng dù yǒu xiàn chú suàn hái le fáng qián yào qián hé nà shí wù jiā huo qián yǐ wài yíng yú de nán dào shì píng shí jī zǎn shēng rì lǐ yì bān dōu làn diào zài jiā lǐ
我想李清是个单身子，日逐用度有限，除算还了房钱药钱，和那什物家伙钱以外，赢余的难道似平时积攒生日礼一般，都烂掉在家里？
bì jìng yǒu gè lái chù yě yǒu gè qù chù
毕竟有个来处，也有个去处。
yuán lái li qīng zhè yī cì huí lái dà bù shì dāng chū xìng zi yǒu jī wú sàn
元来李清这一次回来，大不似当初性子，有积无散。
chú hái le jīn dà láng pù nèi shē xià gè sè jiā huo bìng shēng shú yào liào de qián qí yú zhǐ gōu le rì zhú yòng dù jìn shù jiāng lái zhèn jì pín fá lüè bù liú nàn
除还了金大郎铺内赊下各色家伙，并生熟药料的钱，其余只勾了日逐用度，尽数将来赈济贫乏，略不留难。
zhè jiào zuò guǎng xíng fāng biàn wú liàng gōng dé
这叫做广行方便，无量功德。
yǐ cǐ shēng míng yuè jiā chuán bō
以此声名，越加传播。
mò shuō qīng zhōu yī jùn biàn qí lǔ dì fāng dàn shì yào zuò yī de wén de li yī tiē míng tóu nà yí gè bù lái bài cóng mén xià xī tú xué xiē fāng shù
莫说青州一郡，遍齐鲁地方，但是要做医的，闻得李一帖名头，那一个不来拜从门下，希图学些方术！
zhī jiàn li qīng zài bù kàn shén yī shū yòu bù qīn dào bìng rén jiā lǐ zhěn mài fán yù tǎo yào rén lái shōu le tóng qián biàn cuō shàng yī tiē yào yòu bù duō jǐ yàng yào wèi
只见李清再不看甚医书，又不亲到病人家里诊脉，凡遇讨药人来，收了铜钱便撮上一帖药，又不多几样药味。
yě yǒu shuō lái bìng zhèng shì yí yàng de dào yǔ tā gè yàng de yào
也有说来病症是一样的，倒与他各样的药；
yě yǒu shuō lái bìng zhèng shì gè yàng de dào yǔ tā yí yàng yào
也有说来病症是各样的，倒与他一样药。
dàn jiàn ná yào qù chī de wú yǒu bù xiào
但见拿药去吃的，无有不效。
zhòng jiē máng rán mò cè qí gù zhǐ de mì gè kōng jiān xiǎo xīn qǐng jiào
众皆茫然，莫测其故，只得觅个空间，小心请教。
li qīng dào nǐ děng yí wǒ bù céng kàn mài jiù yào xià yào bù zhī yī dào zhōng běn yǐ wàng wén wèn qiē mù wéi shén shèng gōng qiǎo kě jiàn kàn mài shì yī jiā dì sì děng bú shì shàng děng
李清道：“你等疑我不曾看脉，就要下药，不知医道中，本以望闻问切目为神圣工巧，可见看脉是医家第四等，不是上等。
kuàng xiǎo ér kē yǔ dà fāng mài bù tóng tā qì xuè wèi quán yǒu hé mài xī kě yǐ kàn de
况小儿科与大方脉不同，他气血未全，有何脉息可以看得？
zǒng zhī yī zhě yì yě
总之，医者，意也。
wú guò yào xīn xià míng zhǐ xià míng bǎ yí gè yì sī chuǎi mó jiāng qù
无过要心下明，指下明，把一个意思揣摩将去。
zěn me kào de sǐ fāng zǐ jiù hǎo liáo bìng
怎么靠得死方子，就好疗病？
nǐ děng dàn kàn wǒ de xià yào biàn dāng xiǎng wǒ suǒ yǐ xià yào de yì sī
你等但看我的下药，便当想我所以下药的意思。
nà dà guān běn cǎo zhè bù shū què bù chū zài wǒ shān dōng de nǐ děng shú dú běn cǎo xiān zhī le yào xìng cái hǎo yòng yào
那《大观本草》这部书，却不出在我山东的，你等熟读《本草》，先知了药性，才好用药。
shàng zhě yào kàn běn nián shì shèn sī tiān jiù yǔ tā fēn gè wēn liáng
上者要看本年是甚司天，就与他分个温凉；
èr zhě kàn hài bìng de shì nà dì fāng rén huò jìn shān huò jìn shuǐ jiù yǔ tā fēn gè zào shī
二者看害病的是那地方人，或近山或近水，就与他分个燥湿；
sān zhě kàn shì shèn děng yàng rén jiā
三者看是甚等样人家，
fù guì de rén
富贵的人，
duō fēn róu cuì
多分柔脆，
pín jiàn de rén
贫贱的人，
duō fēn jiān qiáng
多分坚强，
jiù yǔ tā fēn gè xiāo bǔ xì xì de wèn le zhèng hòu
就与他分个消补：细细的问了症候，
gāi yòng hé děng yào wèi
该用何等药味，
rán hòu chū xiē qiǎo sī
然后出些巧思，
àn zhe jūn chén zuǒ shǐ
按着君臣佐使，
jiā jiǎn chéng fāng
加减成方，
zì rán yào yǔ bìng hé
自然药与病合，
bìng suí yào qù
病随药去。
suǒ yǐ gǔ rén jiāng yòng yào bǐ zhī yòng bīng quán zài yòng de yào dāng bù zài yào duō
所以古人将用药比之用兵，全在用得药当，不在药多。
zhào tián tú dú fù shū zhōng zhì bài miè cǐ qí jiàn yě
赵恬徒读父书，终致败灭，此其鉴也！
zhòng děng jiē bài xiè jiào ér tuì
”众等皆拜谢教而退。
qǐ zhī li qīng shēn biān zì yǒu báo báo de yī běn xiān shū zěn kěn qīng yì xiè lòu
岂知李清身边，自有薄薄的一本仙书，怎肯轻易泄漏？
zhèng shì xiǎo ér yǒu mìng zhōng xū jiù lǎo zi wú shū bǎ shén kàn
正是：小儿有命终须救，老子无书把甚看。
li qīng zì táng gāo zōng yǒng huī wǔ nián
李清自唐高宗永徽五年，
xíng yī kāi pù qǐ
行医开铺起，
zhēn gè guāng yīn xùn sù
真个光阴迅速，
bù jué guò le dì liù nián
不觉过了第六年，
yòu shì xiǎn qìng wǔ nián
又是显庆五年，
lóng shuò sān nián
龙朔三年，
lín dé èr nián
麟德二年，
qián fēng èr nián
干封二年，
zǒng zhāng èr nián
总章二年，
xián hēng sì nián
咸亨四年，
shàng yuán èr nián
上元二年，
yí fèng sān nián
仪凤三年，
diào lù yī nián
调露一年，
yǒng lóng yī nián
永隆一年，
kāi yào yī nián
开耀一年，
yī zǒng gòng shì èr shí qī nián le
一总共是二十七年了。
zhè yī nián què shì yǒng chún yuán nián hū rán yǒu gè zhào shū xià lái shuō yù jià qīn xìng tài shān yào xiū hàn wǔ dì fēng shàn de gù shì
这一年却是永淳元年，忽然有个诏书下来，说御驾亲幸泰山，要修汉武帝封禅的故事。
nǐ dào rú hé jiào zuò fēng shàn
你道如何叫做封禅？
zhǐ wèi tiān xià wǔ zuò míng shān chēng wéi wǔ yuè
只为天下五座名山，称为五岳。
wǔ yuè zhī zhōng wú rú tài shān yóu wéi líng xiù shàng tōng yú tiān yún yǔ jiē cóng cǐ chū
五岳之中无如泰山，尤为灵秀，上通于天，云雨皆从此出。
gù yǒu dé dào de huáng dì yù zhe tiān xià tài píng fēng tiáo yǔ shùn qīn dào tài shān dǐng shàng jì sì yuè shén kè xià yī piān jì gōng dé de sòng gào chéng tiān dì
故有得道的皇帝，遇着天下太平，风调雨顺，亲到泰山顶上祭祀岳神，刻下一篇纪功德的颂，告成天地。
nà bēi shàng kè de zì dōu shì chì jīn tián de jiào zuò jīn shū
那碑上刻的字，都是赤金填的，叫做金书。
bēi wài yòu yǒu gè bái yù shí de tào zǐ jiào zuò yù jiǎn
碑外又有个白玉石的套子，叫做玉检。
zuì shì cháo tíng shèng jǔ
最是朝廷盛举。
nà tiān dì shì bù hǎo qī de sòng shàng lüè yǒu xiē bù shí biàn qǐ guài fēng bào yǔ bù néng zhōng shì
那天帝是不好欺的，颂上略有些不实，便起怪风暴雨，不能终事。
zhè yě bú shì hàn wǔ dì yí gè chuàng qǐ de zhí cóng dà yǔ yǐ qián jiù yǒu qī shí jiǔ dài dōu céng fēng shàn
这也不是汉武帝一个创起的，直从大禹以前，就有七十九代，都曾封禅。
hòu lái zhǐ yǒu qín shǐ huáng hé hàn wǔ dì liǎng gè zhè zěn jiào de yǒu dào zhī jūn
后来只有秦始皇和汉武帝两个，这怎叫得有道之君？
wú fēi yào fěn shì tài píng chǐ rén guān tīng
无非要粉饰太平，侈人观听。
bì jìng qín shǐ huáng yù zhe dà yǔ zhǐ de duǒ bì sōng shù dǐ xià
毕竟秦始皇遇着大雨，只得躲避松树底下；
hàn wǔ dì xià shān yě bèi shāng le zuǒ zú
汉武帝下山，也被伤了左足。
gù cǐ wǔ dì zhī hòu zài méi yǒu gǎn qù fēng shàn de
故此武帝之后，再没有敢去封禅的。
nà táng gāo zōng zhè cì zhào shū yǐ shì dì sān cì le
那唐高宗这次诏书，已是第三次了。
qīng zhōu dì fāng zhèng shì shàng tài shān de bì yóu qù chù cì shǐ guān jiē le zhào bù miǎn diǎn qǐ pái mén fū tián jiē qì lù yíng hòu shèng jià
青州地方，正是上泰山的必由去处，刺史官接了诏，不免点起排门夫，填街砌路，迎候圣驾。
nà li qīng jì yǒu pū miàn biàn yě biān zài rén fū shù nèi cuī qù zhe yì
那李清既有铺面，便也编在人夫数内，催去着役。
qí shí qīng zhōu zì yǒu le li qīng xíng yī xiū de nà yòu kē xiān shēng dōu guān le pù mén zài méi gè gǎn chū tóu de
其时青州自有了李清行医，羞得那幼科先生都关了铺门，再没个敢出头的。
ruò jiào tā qù zuò fū qì lù wàn yī xiǎo ér men yǒu gè jí bìng yī shí zěn me jiù qǐng de tā dào tǎo de yào chī
若教他去做夫砌路，万一小儿们有个急病，一时怎么就请得他到，讨得药吃？
yīn cǐ hé jùn de rén dōu dào zhōu lǐ qù tì tā bǐng tuō
因此合郡的人，都到州里去替他禀脱。
shào bù dé tuī jǐ gè néng yán huì yǔ de zuò tóu xiàng qián bǐng dào xiàn jīn xíng yī de li qīng yǐ shì jiǔ shí qī suì jìn bǎi de rén yǒu shèn me qì lì dāng fu
少不得推几个能言会语的做头，向前禀道：“现今行医的李清已是九十七岁近百的人，有甚么气力当夫？
wǒ men qíng yuàn tì tā chū qián lìng gù jīng zhuàng shào nián yìng yì réng liú tā zài pù lǐ yě hǎo bǎo quán wǒ yī zhōu de xiǎo ér xìng mìng
我们情愿替他出钱，另顾精壮少年应役，仍留他在铺里，也好保全我一州的小儿性命。
yuán lái li qīng kāi pù zhè yī nián yī hái shuō shì qī shí suì yīn cǐ rén zhǐ rèn tā jiǔ shí qī suì nǎ zhī tā yǐ shì yī bǎi liù shí bā suì le
”元来李清开铺这一年，依还说是七十岁，因此人只认他九十七岁，那知他已是一百六十八岁了。
cóng lái lǜ shàng fán qī shí yǐ shàng de jí xì shì nián lǎo zhǔn miǎn chāi yì
从来律上凡七十以上的，即系是年老，准免差役。
suǒ yǐ hé jùn de rén jiè zhè gè míng sè yào yǔ tā gù gōng tì yì réng liú tā zài pù xíng yī
所以合郡的人，借这个名色，要与他顾工替役，仍留他在铺行医。
qǐ zhī zhōu cì shǐ shì lǐng nán rén tā nà dì fāng zuì shì xìn wū bù xìn yī de shuō dào suī rán li qīng yǐ yǒu jiǔ shí qī suì xiǎng tā jīn lì qiáng jiàn jìn hǎo zuò gōng zěn me shǒu lǐ cuō de yào piān xiū bù dé lù
岂知州刺史是岭南人，他那地方最是信巫不信医的，说道：“虽然李清已有九十七岁，想他筋力强健，尽好做工，怎么手里撮得药，偏修不得路？
bú jiàn jiāng tài gōng bā shí èr suì hái yào fǔ zuǒ zhōu wǔ wáng xīng bīng shàng zhèn
不见姜太公八十二岁还要辅佐周武王，兴兵上阵。
jì zuò le cháo tíng de bǎi xìng sǐ yě zé suǒ yào zuò duǒ bì dào nà lǐ qù
既做了朝廷的百姓，死也则索要做，躲避到那里去？
zǒng biàn tā huì yī xiǎo ér nán dào ruò dà yī zuò qīng zhōu zhǐ yǒu tā yòu kē yí gè
总便他会医小儿，难道偌大一坐青州，只有他幼科一个？
chá tā kāi pù yǐ lái zhǐ de èr shí qī nián yǐ qián de qīng zhōu rén jiā xiǎo ér yě bù céng jiàn dōu sǐ jué le
查他开铺以来，只得二十七年，以前的青州人家小儿，也不曾见都死绝了。
zěn me dú dú chú xià tā yí gè míng zì hé yǐ fú zhòng
怎么独独除下他一个名字，何以服众？
suí tā hán jùn de rén zài sān kǔ bǐng zhǐ shì bù tīng
”随他含郡的人再三苦禀，只是不听。
jí de nà xǔ duō rén jiù méi gè chǔ zhì
急得那许多人，就没个处置。
dōu zǒu dào li qīng pù qián shāng yì yào yāng gè jǐn yào de fēn shàng zài qù yǔ zhōu guān shuō
都走到李清铺前商议，要央个紧要的分上，再去与州官说。
li qīng dào duō xiè liè wèi shèng qíng
李清道：“多谢列位盛情！
yǐ wǒ lǎo xiǔ kàn lái dào bù qù shuō yě bà
以我老朽看来，到不去说也罢。
nǐ dào yī xiē xiǎo shì yǒu hé nán tīng
你道一些小事，有何难听。
nà zhōu guān zhè děng jū zhí wú guò lǜ zhe shèng jià qīn lái fēi xún cháng shàng sī zhī bǐ
那州官这等拘执，无过虑着圣驾亲来，非寻常上司之比。
shǎo yǒu bù dàng biàn shì kǎn tóu de zuì guò
少有不当，便是砍头的罪过。
gù cǐ zhǐ yào zhèng shēn zhe yì kǒng pà gù gōng de zuò chū shì lái yǐ hòu bù hǎo chá jiū
故此只要正身著役，恐怕顾工的做出事来，以后不好查究。
zuò guān de dù cháng dà gài rú cǐ duàn rán bù kěn zài tīng rén shuō
做官的肚肠，大概如此，断然不肯再听人说。
dàn wǒ chuǎi duó shì shì zhè zhào shū yě duō fēn yào tíng zhǐ de
但我揣度事势，这诏书也多分要停止的。
zài lín dé èr nián yī cì diào lù yuán nián yòu yī cì
在麟德二年一次，调露元年又一次。
rú jīn què shì dì sān cì
如今却是第三次。
jì shì qián liǎng cì bù lái nán dào zhè yī cì yòu lái de chéng
既是前两次不来，难道这一次又来得成？
bāo nǐ wǔ rì lǐ miàn jiù yǒu jué liè
包你五日里面，就有决裂。
bù ruò qiě fàng xià dǎn píng tā zěn shēng yàng chāi bō biàn liǎo
不若且放下胆，凭他怎生样差拨便了！
zhòng rén tīng le zhè piān shuō huà dōu guài dào yǎn jiàn de zhōu lǐ zǎo wǎn jiù yào qiān le pái fēn le lù shù yā fu zhe yì rú huǒ jí yì bān nà lǎo ér dào shuō de bīng yě sì lěng
众人听了这篇说话，都怪道：“眼见得州里早晚就要佥了牌，分了路数，押夫着役，如火急一般，那老儿倒说得冰也似冷。
ruò shì zhào shū yī rì bù tíng zhǐ pà nǐ yī rì bù zuò fū
若是诏书一日不停止，怕你一日不做夫！
wǒ men dào sī liang yǔ tā yāng gè fēn shàng bǎo qiú dǐng tì tā piān shēng zì yào qù dāng
我们倒思量与他央个分上，保求顶替，他偏生自要去当。
xiǎng shì zài pù lǐ shōu qián bù dié zhǐ yào dào zhōu lǐ qù lǐng tā èr fēn yī rì de gōng shí li
想是在铺里收钱不迭，只要到州里去领他二分一日的工食哩。
dōu lěng xiào yī shēng gè zì sàn qù
”都冷笑一声，各自散去。
qǐ zhī gāo zōng huáng dì zhè yī cì yǐ shì jué yì yào dào tài shān fēng shàn zhào xià lǐ bù guān cǎo dìng le yī yīng yí zhù zhǐ dài zé gè huáng dào jí rì yù jià qǐ xíng
岂知高宗皇帝这一次已是决意要到泰山封禅，诏下礼部官，草定了一应仪注，只待择个黄道吉日，御驾启行；
hū rán huàn le gè wěi bì de zhèng hòu liǎng zhǐ jiǎo dōu zhàn bù qǐ lái zěn me hái qù xíng de zhè děng dà lǐ
忽然患了个痿痹的症候，两只脚都站不起来，怎么还去行得这等大礼？
yīn cǐ qīng zhōu shàng sī gé bù dé sān rì zhī nèi yí wén xià lái jiāng qián zhào tíng zhǐ
因此青州上司，隔不得三日之内，移文下来，将前诏停止。
nà hé jùn de rén fāng xìn li qīng shén jiàn yuè jiā tàn fú
那合郡的人，方信李清神见，越加叹服。
yuán lái shān dōng dì miàn fāng shù zhī shì zuì duō zì qín shǐ huáng hǎo dào qiǎn xú fú zài le wǔ bǎi gè tóng nán tóng nǚ dào péng lái shān cǎi bù sǐ zhī yào
元来山东地面，方术之士最多，自秦始皇好道，遣徐福载了五百个童男童女到蓬莱山，采不死之药。
nà xú fú jiù shì qí rén
那徐福就是齐人。
hòu lái hàn wǔ dì yě hǎo dào bài li shǎo jūn wéi wén chéng jiāng jūn luán dà wéi wǔ lì jiāng jūn rì zhú zài tōng tiān tāi zhú gōng guì guǎn qí qiú shén xiān xià jiàng
后来汉武帝也好道，拜李少君为文成将军，栾大为五利将军，日逐在通天台、竹宫、桂馆祈求神仙下降。
nà shǎo jūn luán dà yě shì qí rén
那少君、栾大也是齐人。
suǒ yǐ shì dài xiāng chuán cháng yǒu cǐ bèi
所以世代相传，常有此辈。
yī xiàng kàn jiàn li qīng zì qī shí suì kāi yī pù qǐ guò le èr shí qī nián yǐ shì jìn bǎi de rén zài bù jiàn tā tiān le yī xiē r lǎo tài fǎn jué de jīng shén yán sè yuè yuè qiáng zhuàng dōu cāi shì yǒu nèi yǎng de
一向看见李清自七十岁开医铺起，过了二十七年，已是近百的人，再不见他添了一些儿老态，反觉得精神颜色，越越强壮，都猜是有内养的。
rú jīn yòu jiàn tā yù zhī guò wǎng wèi lái zhī shì yí dìng shì de dào zhī rén yǔ dǒng fèng hán kāng yì bān yǐn míng mài yào
如今又见他预知过往未来之事，一定是得道之人，与董奉、韩康一般，隐名卖药。
yīn cǐ nèi xiē fāng shì fēn fēn rán dōu lái bài cóng mén xià cān xuán fǎng dào xī tú kuī tā dǐ yùn
因此那些方士，纷纷然都来拜从门下，参玄访道，希图窥他底蕴。
lǚ lǚ kòu wèn li qīng qiú chuán dà dào
屡屡叩问李清，求传大道。
li qīng zhǐ tuī zhe lǎo xiǔ yuán méi shén zhī jué wéi yǒu sān shí suì qǐ biàn jué le yù wàn shì dōu bù yíng xīn tú gè jìng yǎng ér yǐ suǒ yǐ yī xiàng méi bìng méi tòng huò zhě zài cǐ
李清只推着老朽，元没甚知觉，唯有三十岁起，便绝了欲，万事都不营心，图个静养而已，所以一向没病没痛，或者在此。
fāng shì men yí tā yǐn huì bù kěn qīng xiè què yòu wèn dào shòu biàn yǎng de nà guò qù wèi lái zhī shì xū bú shì róng yì xiǎo de de
方士们疑他隐讳，不肯轻泄，却又问道：“寿便养得，那过去未来之事，须不是容易晓得的。
bù zhī lǎo shī yǒu hé fǎ shù jiù yù qī wǔ rì nèi dāng yǒu tíng zhǐ zhào shū xiāo xī
不知老师有何法术，就预期五日内当有停止诏书消息？
li qīng dào wǒ nà lǐ zhēn shì huó shén xiān néng wèi bǔ xiān zhī de rén
”李清道：“我那里真是活神仙，能未卜先知的人？
qǐ bù zhī kǒng fū zǐ píng shí shāng yáng gù shì
岂不知孔夫子萍实商羊故事！
zhǐ shì píng rì lǐ tīng de tóng yáo chuǎi duó jiāng qù ǒu rán fú hé
只是平日里听得童谣，揣度将去，偶然符合。
gài yīn tóng yáo chū yú wú xīn zuì shì tiān dì jiān yì diǎn líng jī suǒ yǐ yǒu xīn de shì tā wú yǒu bù yàn
盖因童谣出于无心，最是天地间一点灵机，所以有心的试他，无有不验。
wǒ cóng yǒng huī wǔ nián zài cǐ kāi yī pù qǐ tīng jiàn lóng shuò nián jiān jiù yǒu gè tóng yáo liào nǐ děng yě gāi jì de de
我从永徽五年在此开医铺起，听见龙朔年间，就有个童谣，料你等也该记得的。
nà tóng yáo shàng shuō dào shàng tài shān gāo gāo jǐ céng
那童谣上说道：上泰山高，高几层？
bù pà shàng bù de dào pà bù de dēng
不怕上不得，倒怕不得登。
sān dù zhēng bīng mǎ páng dào dǎ téng téng
三度征兵马，旁道打腾腾。
sān dù qù dēng bù dé
三度去，登不得。
guǒ rán qián liǎng dù yǐ yàn gù zhī jīn cì duàn wú dēng lǐ
果然前两度已验，故知今次断无登理。
dà dǐ lǎo rén jiā wén jiàn duō jīng yàn duō yě wú guò yīn cǐ shi bǐ nán dào yǒu shèn de fǎ shù bù chéng
大抵老人家闻见多，经验多，也无过因此识彼，难道有甚的法术不成！
zhè fāng shì men jiàn tā bù kěn shuō yòu cháng shì shōu qián cuō yào máng máng de méi gè xián xiá hái yǒu nà huǒ yào zhèn jì de lái dǎ jiǎo yǐ cǐ jiàn jiàn de yě sàn qù le
”这方士们见他不肯说，又常是收钱撮药，忙忙的没个闲暇，还有那伙要赈济的来打搅，以此渐渐的也散去了。
míng nián gāo zōng huáng dì yàn jià
明年高宗皇帝晏驾，
què shì wǔ zé tiān huáng hòu lín cháo
却是武则天皇后临朝，
zuò le èr shí yī nián
坐了二十一年，
cái shì tài zǐ zhōng zōng huáng dì
才是太子中宗皇帝，
zuò le liù nián
坐了六年，
yòu bèi wéi huáng hòu móu luàn
又被韦皇后谋乱，
què shì ruì zōng huáng dì chú le wéi hòu
却是睿宗皇帝除了韦后，
yě zuò le liù nián
也坐了六年，
chuán wèi xuán zōng huáng dì
传位玄宗皇帝，
chū nián jiào zuò kāi yuán
初年叫做开元，
bù jué yòu guò le jiǔ nián
不觉又过了九年，
zǒng gòng sì shí sān nián
总共四十三年。
mǎn qīng zhōu chéng dōu xiǎo de li qīng yǐ shì yī bǎi sì shí suì
满青州城都晓得李清，已是一百四十岁。
yī lái jiàn tā yī yào shén xiào rú jiù èr lái róng yán bù lǎo yě rú jiù rì suī huò bú shì dé dào shén xiān yě shì gè gāo nián rén ruì
一来见他医药神效如旧，二来容颜不老，也如旧日，虽或不是得道神仙，也是个高年人瑞。
yīn cǐ xué yī de xué dào de hái yǒu zhēn shí xìn tā de zhī zài mén xià bù kěn sàn qù
因此学医的，学道的，还有真实信他的，只在门下不肯散去。
zhèng shì shén xiān yuán zài yán fú jiè gǔ ròu hái xū sù shì chéng
正是：神仙原在阎浮界，骨肉还须夙世成。
huà fēn liǎng tóu què shuō xuán zōng tiān zǐ yě zhì mù shén xiān zūn chóng dào jiào bài zhe liǎng gè tiān shī yí gè yè fǎ shàn yí gè xíng hé pú jiē shì de dào de zhuān wèi tiān zǐ fǎng qiú yì rén chuán shòu xuán sù chì huáng jí hái yīng sù liú zhī shì
话分两头，却说玄宗天子也志慕神仙，尊崇道教，拜着两个天师，一个叶法善，一个邢和璞，皆是得道的，专为天子访求异人，传授玄素赤黄，及还婴溯流之事。
zhè yī nián què shì kāi yuán jiǔ nián xíng yè èr tiān shī zòu dào xiàn yǒu sān gè zhēn xiān zài shì yí gè jiào zuò zhāng guǒ shì héng zhōu tiáo shān rén
这一年却是开元九年，邢、叶二天师奏道：现有三个真仙在世：一个叫做张果，是恒州条山人；
yí gè jiào zuò luō gōng yuǎn shì è zhōu rén
一个叫做罗公远，是鄂州人；
yí gè jiào zuò li qīng shì běi hǎi rén
一个叫做李清，是北海人。
suī rán zài yān xiá zhī wài wú yì shì shàng róng huá ruò shì cháo tíng qián xīn qiǎn shǐ pìn tā huò zhě kěn jiàng tǐ miàn lái yě wèi kě zhī
虽然在烟霞之外，无意世上荣华，若是朝廷虔心遣使聘他，或者肯降体面来，也未可知。
yīn cǐ xuán zōng tiān zǐ chà zhōng shū shè rén xú jiào qù pìn zhāng guǒ tài cháng bó shì cuī zhòng fāng qù pìn luō gōng yuǎn tōng shì shè rén péi wù pìn li qīng
”因此玄宗天子，差中书舍人徐峤去聘张果，太常博士崔仲芳去聘罗公远，通事舍人裴晤聘李清。
sān gè shǐ chén cí cháo bié shèng pěng zhe xǐ shū gè zì qù zhēng pìn bù tí
三个使臣辞朝别圣，捧着玺书，各自去征聘不题。
yuán lái li qīng chén shì xiàn mǎn gōng xíng yǐ yuán zì rán shén xìng líng tōng zǎo yǐ zhī péi shè rén zǎo wǎn jiāng dào shěng qǐ xī rì xiān cháng fēn fù de jì yǔ dì sì jù shuō dào xiān péi ér dùn
元来李清尘世限满，功行已圆，自然神性灵通，早已知裴舍人早晚将到，省起昔日仙长分付的偈语：“第四句说道：‘先裴而遁。
zhè gè dùn zì shì táo dùn zhī dùn nán dào jiào wǒ táo zǒu bù chéng
’这个‘遁’字，是逃遁之遁，难道叫我逃走不成？
míng míng shì gāi shī jiě qù le
明明是该尸解去了。
nǐ dào zěn me jiào zuò shī jiě
”你道怎么叫做尸解？
cóng lái xiān jiā chéng dào zhī rì shào bù dé yào lí rén shì yǒu yí yàng bái rì fēi shēng de wèi zhī yǔ huà yǒu yí yàng yě sì shì rén yì bān sǐ le de zhǐ shì guān zhōng dào dǐ méi yǒu shī hái zhè wèi zhī shī jiě
从来仙家成道之日，少不得要离人世，有一样白日飞升的谓之羽化，有一样也似世人一般死了的，只是棺中到底没有尸骸，这为之尸解。
wéi yǒu shī jiě zhè mén zuì shì bù tóng
惟有尸解这门，最是不同。
suí tā wǔ xíng jiē kě jiě qù
随他五行，皆可解去。
yǐ cǐ shì rén dōu yǒu bù zhī dào tā shì shén xiān de
以此世人都有不知道他是神仙的。
qiě shuō li qīng yī gè zǎo qǐ jiào mén shēng děng xiū guà pái miàn shuō dào wǒ jīn rì bù mài yào le zhī zài wǔ shí jiù yào yǔ rǔ děng gào bié
且说李清一个早起，教门生等休挂牌面，说道：“我今日不卖药了，只在午时，就要与汝等告别。
zhòng mén shēng qí chī yī jīng dào shī fu hǎo duān duān de rú hé shuō chū zhè bān méi zhèng jīng huà lái
”众门生齐吃一惊，道：“师父好端端的，如何说出这般没正经话来？
kuàng dì zǐ bèi jiǔ shì mén xià dōu bù céng chuán shòu de shī fu yī háo xīn fǎ zěn de jiù qù le
况弟子辈久侍门下，都不曾传授得师父一毫心法，怎的就去了？
hái shì zài liú jǐ shí bǎ xuán miào yǔ dì zǐ men xì jiǎng yī jiǎng nà shí shī fu zǒng rán xiān qù dào tǒng liú chuán shǐ hòu shì yě zhī shī fu shì gè yǒu dào zhī rén
还是再留几时，把玄妙与弟子们细讲一讲，那时师父总然仙去，道统流传，使后世也知师父是个有道之人。
li qīng xiào dào wǒ yě méi shén xuán mì kě chuán yě bù bì hòu rén xiǎo de
”李清笑道：“我也没甚玄秘可传，也不必后人晓得。
jīn dà xiàn yǐ zhì qǐ kě qiǎng liú
今大限已至，岂可强留。
zhǐ shì gé bì jīn dà láng yòu bù zài cǐ kě fán rǔ děng wéi wǒ mǎi jù xiàn chéng guān mù dài wǒ qì jué zhī hòu jí biàn xià guān bǎ dīng dīng shàng qiè bù kě tíng dào míng rì
只是隔壁金大郎又不在此，可烦汝等为我买具现成棺木，待我气绝之后，即便下棺，把钉钉上，切不可停到明日。
wǒ pù lǐ yī yīng jiā huo shí wù dōu jiāng lái sòng yǔ jīn dà láng yě jiàn de wǒ yǔ tā qī shí nián lǎo lín lǎo shě zuò zhǔ gù de yì sī
我铺里一应家伙什物，都将来送与金大郎，也见得我与他七十年老邻老舍，做主顾的意思。
zhòng mén shēng yī yī lǐng mìng liú shuǐ qù mǎi bàn guān mù děng jiàn qǐng kè dōu wán
”众门生一一领命，流水去买办棺木等件，顷刻都完。
nà jīn dà láng yě nián bā shí jiǔ suì le jīn gǔ yì shén qiáng jiàn bù lǚ rú fēi zhēng le lǎo dà jiā yè ér sūn mǎn táng rén dōu jiào tā shì jīn ā gōng
那金大郎也年八十九岁了，筋骨亦甚强健，步履如飞，挣了老大家业，儿孙满堂，人都叫他是金阿公。
zhǐ yǒu li qīng hái zài shào nián shí kàn tā lǎo qǐ lái de suǒ yǐ yuán hū tā wèi dà láng
只有李清还在少年时看他老起来的，所以原呼他为大郎。
nà rì qǐ wǔ gēng wǎng xiāng jiān qù le suǒ yǐ bù zài
那日起五更往乡间去了，所以不在。
li qīng dào le wǔ shí xiāng tāng mù yù huàn le xīn yī zǒu rù fáng zhōng
李清到了午时，香汤沐浴，换了新衣，走入房中。
nèi xiē mén shēng dōu jǐn jǐn gēn zhe
那些门生，都紧紧跟着。
li qīng dào nǐ men qiě dào mén shǒu qù dài wǒ jìng zuò piàn shí jiāng xīn jìng qīng yī qīng zhù shǐ lín qī bù luàn
李清道：“你们且到门首去，待我静坐片时，将心境清一清，庶使临期不乱。
wèn jīn dà láng huí le qǐng lái miàn bié yě bù wǎng yī xiàng xiāng chǔ zhī qíng
问金大郎回了，请来面别，也不枉一向相处之情。
zhòng mén shēng yī yán qí zǒu chū mén jiù wèn jīn dà láng què hái wèi huí
”众门生依言，齐走出门，就问金大郎，却还未回。
gé le piàn shí jìn fáng guān kàn li qīng yǐ shì sǐ le
隔了片时，进房观看李清，已是死了。
zhòng mén shēng zhōng yě yǒu xiāng cóng jiǔ de yì bān tòng kū liú tì
众门生中，也有相从久的，一般痛哭流涕；
yě yǒu bù zhǎng jùn de zhǐ gù dōng xún xī mì sōu suǒ cái wù
也有不长俊的，只顾东寻西觅，搜索财物。
luàn le yī huí yī tā fēn fù jí biàn rù guān
乱了一回，依他分付，即便入棺。
yuán lái zhè shī yě yǒu hǎo xiē yì chù
元来这尸，也有好些异处。
dàn jiàn tā yī shuāng shǒu liǎng zhǐ jiǎo dōu jiāo zài xiōng qián rú lóng pán yì bān
但见他一双手，两只脚，都交在胸前，如龙蟠一般。
zěn hǎo biàn fàng xià qù
怎好便放下去？
dài yào yǔ tā chě yī chě zhí qǐ zhī shì gè jiāng shī jiù rú yī kuài shēng tiě dǎ chéng dòng yě dòng bù dé
待要与他扯一扯直，岂知是个僵尸，就如一块生铁打成，动也动不得。
zhǐ de jiāng jiù tái rù guān zhōng dīng shàng cái gài tíng zài pù lǐ
只得将就抬入棺中，钉上材盖，停在铺里。
li qīng shì jiǔ míng xiàng zhī de qǐng kè biàn chuán biàn le bàn ge qīng zhōu chéng zhǔ gù rén jiā dōu lái diào tàn
李清是久名向知的，顷刻便传遍了半个青州城，主顾人家都来吊探。
zhòng mén shēng yíng lái sòng wǎng yī gè gè nòng de kǒu kǔ shé gàn yāo tuó bèi qū
众门生迎来送往，一个个弄得口苦舌干，腰驼背曲。
yǒu shī wèi zhèng bǎi nián zōng jì hùn fēng chén yī dàn cí guī yù bái yún
有诗为证：百年踪迹混风尘，一旦辞归御白云。
yǔ gài ní jīng hé chǔ zài kōng liú yào jiù fù mén rén
羽盖霓旌何处在，空留药臼付门人。
què shuō tōng shì shè rén péi wù yí lù chéng chuán ér lái zǎo dào qīng zhōu jìng shàng
却说通事舍人裴晤，一路乘传而来，早到青州境上。
nà cì shǐ guān yǐ shì zhī de shuài zhe hé jùn fù lǎo xiāng zhú yíng jiē
那刺史官已是知得，帅着合郡父老香烛迎接。
zhí dào zhōu táng kāi dú zhào shū què shì zhēng pìn xiān rén li qīng
直到州堂开读诏书，却是征聘仙人李清。
cì shǐ guān máng rán wú zhī suì wèn zhòng fù lǎo
刺史官茫然无知，遂问众父老。
fù lǎo men bǐng dào qīng zhōu dì fāng dàn yǒu gè xíng xiǎo ér kē de li qīng tā jīn nián yī bǎi sì shí suì zuó rì wǔ shí wú bìng ér sǐ cǐ wài bìng bù céng wén yǒu shèn xiān rén li qīng zài nà lǐ
父老们禀道：“青州地方，但有个行小儿科的李清，他今年一百四十岁，昨日午时，无病而死，此外并不曾闻有甚仙人李清在那里。
péi shè rén jiàn shuō dào chī le yī jīng tàn dào xià guān shòu le duō shǎo bá shè lài zhào dào cǐ zhèng pìn xíng yī de xiān rén li qīng zhǐ wàng dūn qǐng de rù cháo yě jiào zuò bù rǔ jūn mìng
”裴舍人见说，倒吃了一惊，叹道：“下官受了多少跋涉，赉诏到此，正聘行医的仙人李清，指望敦请得入朝，也叫做不辱君命。
piān shēng bù còu qiǎo gāng gāng de bù xiān bù hòu zuó rì sǐ le lián miàn yě bù céng de jiàn
偏生不凑巧，刚刚的不先不后，昨日死了，连面也不曾得见。
zhè děng wú yuán qǐ bù kě xī
这等无缘，岂不可惜！
wǒ xiǎng hàn wǔ dì shí céng wén de yǒu rén xiū de shén xian bù sǐ zhī yào tè chà zhōng dài fū qù qiú tā yào fāng zhè zhōng dài fū yě shì wèi dào qián shì zhí nà rén sǐ le
我想汉武帝时，曾闻得有人修得神仙不死之药，特差中大夫去求他药方，这中大夫也是未到前，适值那人死了。
wǔ dì guài tā qù chí bù céng qiú dé yào fāng yào shā zhè dài fū
武帝怪他去迟，不曾求得药方，要杀这大夫。
kuī zhe dōng fāng shuò jiàn dào nà rén jì yǒu bù sǐ zhī yào dìng rán zì jǐ chī guò bù gāi sǐ le
亏着东方朔谏道：‘那人既有不死之药，定然自己吃过，不该死了；
jì sǐ le yào biàn bù yàn yào zhè fāng yě méi yòng
既死了，药便不验，要这方也没用。
wǔ dì fāng wù
’武帝方悟。
jīn xìng wǒ tiān zǐ shén míng shèng yú hàn wǔ zòng wú dōng fāng shuò zhī jiàn bì bù zhì yǒu zhōng dài fū zhī kǒng
今幸我天子神明，胜于汉武，纵无东方朔之谏，必不至有中大夫之恐。
dàn xíng yè èr tiān shī jì chēng tā shì xiān rén zì dāng hòu tiān bù lǎo zěn me huì sǐ
但邢、叶二天师既称他是仙人，自当后天不老，怎么会死？
ruò guǒ sǐ jiù bú shì xiān rén le
若果死，就不是仙人了。
suī rán rú cǐ yī bǎi sì shí suì de rén wú bìng ér sǐ biàn bú shì xiān rén què yě nán de
虽然如此，一百四十岁的人，无病而死，便不是仙人，却也难得。
jí biàn fēn fù zhōu guān qǔ zuǒ yòu lín bù fú jié zhuàng jiàn de li qīng píng rì yǒu hé xíng yì zěn dì xiū xíng de yú mǒu nián yuè mǒu rì shí yǐ jīng shēn sǐ fāng hǎo fù mìng
”即便分付州官，取左右邻不扶结状，见得李清平日有何行谊，怎地修行的，于某年月某日时，已经身死，方好复命。
cì shǐ bù gǎn dài màn jí huàn li qīng zuǒ jìn lín yòu zé lìng jù jié qián lái hǎo sòng tiān shǐ qǐ shēn
刺史不敢怠慢，即唤李清左近邻佑，责令具结前来，好送天使起身。
nèi xiē lín shè lǐng mìng chū qù nèi zhōng yí gè dào wǒ men jìn shì hòu shēng bù xiǎo de tā dāng chū lái lì xiáng xì rú hé jù jié
那些邻舍领命出去，内中一个道：“我们尽是后生，不晓得他当初来历详细，如何具结？
wén shuō zhǐ yǒu jīn ā gōng shì tā qǐ tóu xiāng chǔ de bì rán zhī tā shǐ mò gēn yóu
闻说止有金阿公是他起头相处的，必然知他始末根由。
zuó rì wǎng xiāng jiān qù le shào bù dé zhī zài jīn rì míng zǎo biàn guī dài tā zhēn zhuó xiě yī zhāng tóng qù chéng dì yě hǎo huí dá
昨日往乡间去了，少不得只在今日明早便归，待他斟酌写一张同去呈递，也好回答。
zhòng rén qí chēng yǒu lǐ tóng huí jiā qù
众人齐称有理，同回家去。
qià hǎo jīn lǎo ér cóng xiāng jiān guī lái yī gè rén bēi zhe yī dà bāo cǎo tóu gēn zhe pī miàn yù jiàn
恰好金老儿从乡间归来，一个人背着一大包草头跟着，劈面遇见。
zhòng rén yíng zhù dào hǎo le jīn ā gōng huí yě
众人迎住道：“好了，金阿公回也！
nǐ zuó rì bú dào xiāng jiān qù yě hǎo yǔ nǐ lǎo you li tài yī zuò bié
你昨日不到乡间去，也好与你老友李太医作别。
jīn lǎo ér dào tā wǎng nà lǐ qù yào zuò bié
”金老儿道：“他往那里去，要作别？
zhòng rén dào tā zuó rì wǔ shí yǐ cí shì le
”众人道：他昨日午时已辞世了。
jīn lǎo ér dào zuì guò zuì guò
”金老儿道：“罪过，罪过！
wǒ zuó rì zài nán mén yù jiàn de zěn shuō nèn yàng huà zhòu tā
我昨日在南门遇见的，怎说恁样话咒他？
zhòng rén fǎn chī yī jīng dào sǐ yě sǐ le zěn me nǐ yòu kàn jiàn
”众人反吃一惊道：“死也死了，怎么你又看见？
xiǎng shì tā de hún líng le
想是他的魂灵了。
jīn lǎo ér yě jīng dào bù xìn yǒu zhè děng qí shì
”金老儿也惊道：“不信有这等奇事！
yě bù huí jiā yī jìng bēn dào li qīng pù lǐ zhī jiàn bǎi zhe líng jiù zhòng mén shēng yī piàn dōu dài zhe bái hǎo xiē rén zài nà lǐ diào wèn
也不回家，一径奔到李清铺里，只见摆着灵柩，众门生一片都带着白，好些人在那里吊问。
jīn lǎo ér zhǐ guǎn yáo shǒu dào guài zāi
金老儿只管摇首道：“怪哉！
guài zāi
怪哉！
zhòng mén shēng xiàng qián dào wǒ shī fù zuó rì wǔ shí guī tiān le yīn wèi nǐ lǎo rén jiā bù zài zhè líng jiù hái tíng zài cǐ
”众门生向前道：“我师父昨日午时归天了，因为你老人家不在，这灵柩还停在此。
yòu dì guò yī zhāng dān lái dào pù nèi yī yīng shí wù jiā huo yí mìng sòng yǔ nǐ zuò yí niàn de
”又递过一张单来道：“铺内一应什物家伙，遗命送与你做遗念的。
jīn lǎo ér jiē le dān yě bù guān kàn zhǐ jiào dào nán dào zhēn gè sǐ le
金老儿接了单，也不观看，只叫道：“难道真个死了！
wǒ què bù xìn
我却不信。
zhòng lín shè wèn dào jīn ā gōng nǐ qiě shuō zuó rì zěn de kàn jiàn tā lái
”众邻舍问道：“金阿公，你且说昨日怎的看见他来？
jīn lǎo ér dào zuó rì wǒ chū mén suī zǎo wèi chū nán mén jiù yù le yí gè qīn qī kǔ liú huí qù chī fàn zhí nòng dào jiāng wǎn fāng cái bié de
金老儿道：“昨日我出门虽早，未出南门，就遇了一个亲戚，苦留回去吃饭，直弄到将晚，方才别得。
zǒu dào yún mén shān xià yǐ shì wǔ pái shí fēn
走到云门山下，已是午牌时分。
yīn jiàn le jǐ zhǒng hǎo cǎo yào fāng zài nà lǐ shōu cǎi zhuàng jiàn yí gè qīng yī tóng zǐ pěng gè xiāng lú qián zǒu wǒ yě bù zài qí yì
因见了几种好草药，方在那里收采，撞见一个青衣童子，捧个香炉前走，我也不在其意。
bù shàng liù qī shí bù biàn shì nǐ shī fu lái bù zhī hé gù zuǒ jiǎo chuān zhe xié zǐ yòu jiǎo què shì chì de
不上六七十步，便是你师父来，不知何故，左脚穿着鞋子，右脚却是赤的。
wǒ wèn tā dào nà lǐ qù tā shuō dào wǒ yīn yún mén shān shàng làn shéng tíng zi lǐ yǒu jiǔ wèi shī fu shī xiōng zhuān děng wǒ shuō huà hái yǒu hǎo jǐ rì wèi de huí lái li
我问他到那里去，他说道：‘我因云门山上烂绳亭子里，有九位师父师兄专等我说话，还有好几日未得回来哩。
tā yòu zài xiù lǐ qǔ chū yī fēng shū yí gè jǐn náng náng lǐ xiàng shì gè rú yì yì bān dì yǔ wǒ jiào dài dào zhōu lǐ
’他又在袖里取出一封书，一个锦囊，囊里像是个如意一般，递与我，教带到州里；
hǎo hǎo de sòng shén péi shè rén bú yào wù le tā shì
好好的送甚裴舍人，不要误了他事。
jí jīn shū yǔ jǐn náng xiàn zài wǒ chù rú hé què shì sǐ le
即今书与锦囊现在我处，如何却是死了？
biàn xiàng xiù zhōng mō chū lái kàn
”便向袖中摸出来看。
zhòng mén shēng qǐ chū yí xīn jīn lǎo dǎo guǐ hái bù kěn xìn zhí dài jiàn le suǒ jì dōng xī fāng cái xìn dào qiě mò lùn wǔ shí bù wǔ shí zhǐ shì wǒ shī fù cóng bù jiàn chū pù mén zěn yǒu zhè dōng xī jì sòng
众门生起初疑心金老捣鬼，还不肯信，直待见了所寄东西，方才信道：“且莫论午时不午时，只是我师父从不见出铺门，怎有这东西寄送？
qǐ bù gǔ guài
岂不古怪！
zhòng lín shè yě dào zhēn yě shì xī jiàn de shì
”众邻舍也道：“真也是希见的事！
tā yǐ sǐ le rú hé yòu huì jì dōng xī
他已死了，如何又会寄东西？
què yòu xiān xiǎo de péi shè rén lái pìn tā biàn zuò dào hún líng chū xiàn yě méi nèn bān xiǎn rán
却又先晓得裴舍人来聘他，便做道魂灵出现，也没恁般显然！
yí dìng shì zhēn xiān le
一定是真仙了。
jīn lǎo ér wèn dào shén me péi shè rén pìn tā
”金老儿问道：“什么裴舍人聘他？
zhòng lín shè jiāng cháo tíng chà péi shè rén zhēng pìn zhōu guān zhī de yǐ sǐ zhe lìng jié zhuàng zhī shì shuō chū
”众邻舍将朝廷差裴舍人征聘，州官知得已死，着令结状之事说出。
jīn lǎo ér dào yuán lái rú cǐ
金老儿道：“元来如此。
rú jīn tā jì yǒu xìn wù hé bì yòu yào jié zhuàng
如今他既有信物，何必又要结状？
wǒ tóng nǐ men qù kòu jiàn zhōu guān zhuǎn dá tiān shǐ
我同你们去叩见州官，转达天使。
zhòng rén yī zhe jīn lǎo ér shuō huà yī qí gēn lái
”众人依着金老儿说话，一齐跟来。
jīn lǎo ér chí le shū yǔ jǐn náng zhí zhì zhōu zhōng jiāng li qīng zuó rì yù jiàn jì shū de huà bǐng zhī
金老儿持了书与锦囊，直至州中，将李清昨日遇见寄书的话禀知。
zhōu guān yě dào qí yì jí dài yī qiān rén tóng qù huí fù tiān shǐ
州官也道奇异，即带一千人同去回复天使。
nà péi shè rén zhèng dào cǐ xíng méi qù lián cuī zhōu lǐ jié zhuàng jiù yào qǐ shēn
那裴舍人正道此行没趣，连催州里结状，就要起身。
zhī jiàn zhōu guān yǐn zhòng rén pěng zhe shū lǐ bǐng shì li qīng zuó rì wǔ shí zhuǎn tuō lín yòu jīn lǎo ér sòng shàng tiān shǐ de qǐng zì qǐ kàn
只见州官引众人捧着书礼，禀是李清昨日午时，转托邻佑金老儿送上天使的，请自启看。
péi shè rén jiù jiào chāi kāi shū lái què shì yī tòng xiè biǎo
裴舍人就教拆开书来，却是一通谢表。
biǎo shàng shuō dào bì xià yù shū jīn gé yǐ jiǎn yú jiǔ qīng yǐ
表上说道：陛下玉书金格，已简于九清矣。
zhēn rén jiàng huà bǎo shì ān mín dàn dāng fǎ táng yú zhī wú wèi shǒu wén jǐng zhī jiǎn yuē
真人降化，保世安民，但当法唐、虞之无为，守文、景之俭约。
gōng hòu yùn shù zhī jí biàn dēng péng láng zhī tíng
恭候运数之极，便登蓬阆之庭。
hé bì mù shí cǎo yī kū xīn miè zhì yǔ qū qū shān zé zhī liú xué xí fāng shù zhě zāi
何必木食草衣，刳心灭智，与区区山泽之流学习方术者哉！
wú lùn chén chū kuī dà dào shàng wèi zhèng rù xiān bān
无论臣初窥大道，尚未证入仙班；
jí zhāng guǒ xian zūn luō gōng yuǎn dào you yì jiāng gào hái fāng wài jiē bù néng jiǔ shì qīng cháo ér gòng zuǒ zhì lǐ zhě yě
即张果仙尊、罗公远道友，亦将告还方外，皆不能久侍清朝，而共佐至理者也。
xī qín shǐ huáng yuǎn pìn ān qī shēng yú dōng hǎi zhī shàng ān qī bù fù yīn fù shǐ zhě huí xiàn chì yù xì yī shuāng
昔秦始皇远聘安期生于东海之上，安期不赴，因附使者回献赤玉舄一双。
chén suī bù cái gǎn wàng dá xiào
臣虽不才，敢忘答效？
jǐn yǐ lǜ yù rú yì yī méi liáo bù bǐ chén yuàn bì xià jiàn nà
谨以绿玉如意一枚，聊布鄙忱，愿陛下鉴纳。
péi shè rén kàn ba bù shèng tàn yì shuō dào wǒ wén shén xiān bù sǐ sǐ zhě bì shī jiě yě
裴舍人看罢，不胜叹异，说道：“我闻神仙不死，死者必尸解也。
hé bù qǐ tā guān kàn
何不启他棺看？
ruò guǒ xì kōng de dìng wèi shén xiān wú yí
若果系空的，定为神仙无疑。
què bù wǒ huí cháo qù hǎo fù shèng shàng lián zhòng děng yì jiě le wú qióng zhī huò
却不我回朝去，好覆圣上，连众等亦解了无穷之惑。
hé zhōu guān mín jiē yǐ wéi rán
”合州官民皆以为然。
jí biàn tóng fù pù zhōng jiāng guān gài dǎ kāi kàn shí guān zhōng zhǐ yǒu qīng zhú zhàng yī gēn xié yī zhī jìng bù zhī zuó rì shī shǒu zài nà lǐ qù le
即便同赴铺中，将棺盖打开看时，棺中止有青竹杖一根，鞋一只，竟不知昨日尸首在那里去了。
dǎo shì bù kāi kàn yě bà jì shì kāi kàn zhī hòu gèng jiā qí yì dàn jiàn yī dào qīng yān chōng tiān ér qǐ lián nà yī jù guān mù dōu fēi xiàng kōng zhōng yǎo wú zōng yǐng
倒是不开看也罢，既是开看之后，更加奇异：但见一道青烟，冲天而起，连那一具棺木，都飞向空中，杳无踪影。
wéi wén de wǔ yàng xiāng qì biàn mǎn qīng zhōu yuē mò sān bǎi lǐ nèi wài wú bù chù bí
唯闻得五样香气，遍满青州，约莫三百里内外，无不触鼻。
péi shè rén hé hé zhōu guān mín jìn jiē wàng kōng lǐ bài
裴舍人和合州官民，尽皆望空礼拜。
shào bù dé jiāng xiè biǎo jǐn náng hǎo hǎo fēng guǒ sòng tiān shǐ hái cháo qù qì
少不得将谢表锦囊，好好封裹，送天使还朝去讫。
dào de míng nián pǔ tiān xià yì lì dà zuò zhǐ yǒu qīng zhōu dàn wén de zhè xiāng qì de biàn bù zhān rǎn fāng zhī li qīng sǐ hòu wéi zhe gù lǐ yóu liú xià zhè duàn gōng guǒ
到得明年，普天下疫疠大作，只有青州但闻的这香气的，便不沾染，方知李清死后，为着故里，犹留下这段功果。
zhì jīn yún mén shān shàng lì cí chūn qiū jì sì bù jué
至今云门山上立祠，春秋祭祀不绝。
shī yún guān qí céng shuō làn kē tíng jīn rì yún mén jiàn làn shéng
诗云：观棋曾说烂柯亭，今日云门见烂绳。
chén shì bǎi nián rú dàn mù chī rén yóu bǎ lì míng zhēng
尘世百年如旦暮，痴人犹把利名争。