wāng dà yǐn huǒ fén bǎo lián sì
汪大尹火焚宝莲寺
xuē fà pī zī xiū dào shāo xiāng lǐ fó xīn qián
削发披缁修道，烧香礼佛心虔。
bù yí qián de qù hú chán zhì shǐ qīng míng yǒu diàn
不宜潜地去胡缠，致使清名有玷。
niàn fó chí zhāi bǎ sù kàn jīng dǎ zuò cān chán
念佛持斋把素，看经打坐参禅。
xiāo yáo sǎn dàn shèng shén xiān wàn guàn yāo chán bù xiàn
逍遥散诞胜神仙，万贯腰缠不羡。
huà shuō xī rì háng zhōu jīn shān sì yǒu yī sēng rén fǎ míng zhì huì cóng yòu chū jiā jī zī fù yù
话说昔日杭州金山寺，有一僧人，法名至慧，从幼出家，积资富裕。
yī rì zài jiē fāng shàng xíng zǒu yù zhe le yí gè měi mào fù rén bù jué shén hún dàng yàng biàn tǐ sū má hèn bù dé jiù bào guò lái yī kǒu shuǐ yàn xià dù qù
一日在街坊上行走，遇着了一个美貌妇人，不觉神魂荡漾，遍体酥麻，恨不得就抱过来，一口水咽下肚去。
zǒu guò le shí lái jiā mén miàn shàng huí tóu guān wàng xīn nèi xiǎng dào zhè fù rén bù zhī shì shèn yàng rén jiā
走过了十来家门面，尚回头观望，心内想道：“这妇人不知是甚样人家？
què shēng de rú cǐ měi mào
却生得如此美貌！
ruò de yǔ tā tóng shuì yī yè
若得与他同睡一夜；
jiù sǐ gān xīn
就死甘心！
yòu xiǎng dào wǒ hé shàng yì bān shì fù niang shēng zhǎng zěn dì tì diào le zhè jǐ jīng tóu fà biàn bù xǔ qīn jìn fù rén
又想道：“我和尚一般是父娘生长，怎地剃掉了这几茎头发，便不许亲近妇人？
wǒ xiǎng dāng chū fó yé yě shì chě dàn nǐ yào chéng fó zuò zǔ zhǐ jiè zì jǐ bà le què yòu lì xià zhè gè guī ju lián hòu shì de rén dōu jiè qǐ lái
我想当初佛爷也是扯淡，你要成佛作祖，止戒自己罢了，却又立下这个规矩，连后世的人都戒起来。
wǒ men shì gè fán fū nà lǐ dǎ áo dé guò
我们是个凡夫，那里打熬得过！
yòu kě hèn xī rì zhì lǜ fǎ de guān yuán nǐ men zuò guān de chū chéng jùn mǎ rù luō hóng yán hé děng shòu yòng
又可恨昔日置律法的官员，你们做官的出乘骏马，入罗红颜，何等受用！
yě gāi tǐ xù xià rén jī diǎn yīn zhì piān shēng yǔ hé shàng zuò jǐn duì tóu shè lì nèn yàng bù tōng lǐ de lǜ lìng
也该体恤下人，积点阴骘，偏生与和尚做尽对头，设立恁样不通理的律令！
rú hé hé shàng fàn jiān biàn yào zé zhàng
如何和尚犯奸，便要责杖？
nán dào hé shàng bú shì rén shēn
难道和尚不是人身？
jiù shì xiū xíng yī shì yě chū yú gè rén běn xīn qǐ shì zhuō fù jiā kǎo de de
就是修行一事，也出于各人本心，岂是捉缚加拷得的！
yòu guī yuàn fù mǔ dào dāng shí jì shì nán yǎng suǒ xìng sǐ le dào yě gān jìng
”又归怨父母道：“当时既是难养，索性死了，倒也干净！
hé kǔ sòng lái zuò le yī jiā huò jīn rì jiào wǒ cùn bù nán xíng
何苦送来做了一家货，今日教我寸步难行。
hèn zhe zhè kǒu yuàn qì bù rú hái le sú qù qǔ gè lǎo pó shēng nán yù nǚ yě de fū qī tuán jù
恨着这口怨气，不如还了俗去，娶个老婆，生男育女，也得夫妻团聚。
yòu xiǎng qǐ zuò hé shàng de bù gēng ér shí bù zhī ér yī zhù xià gāo táng jīng shè shāo xiāng chī chá nèn bān shòu yòng fàng diào bù xià
”又想起做和尚的不耕而食，不织而衣，住下高堂精舍，烧香吃茶，恁般受用，放掉不下。
yí lù hú sī luàn xiǎng xíng yī bù lǎn yī bù màn téng téng de dàng zhì sì zhōng hūn hūn mèn zuò wèi dào wǎn biàn qù shuì wò
一路胡思乱想，行一步，懒一步，慢腾腾的荡至寺中，昏昏闷坐，未到晚便去睡卧。
xīn shàng jì guà zhè měi mào fù rén nán de dào shǒu cháng xū duǎn tàn zěn néng hé yǎn xiǎng le yī huí yòu tàn kǒu qì dào bù zhī zhè jiā rén xìng míng jū zhǐ wǒ què zài cǐ chī xiǎng kě bú shì gè dāi zi
心上记挂这美貌妇人，难得到手，长吁短叹，怎能合眼，想了一回，又叹口气道：“不知这佳人姓名居止，我却在此痴想，可不是个呆子！
yòu xiǎng dào bù nán bù nán nǚ niáng gōng xié xiǎo jiǎo liào lái xíng bù dé yuǎn lù dìng rán zhī zài jìn chù
”又想道：“不难，不难，女娘弓鞋小脚，料来行不得远路，定然只在近处。
pīn jǐ rì gōng fu dào nà dá dì fāng xún fǎng xiāo xī
拼几日工夫，到那答地方，寻访消息。
huò zhě yīn yuán yǒu fèn zài de xiāng yù yě wèi kě zhī
或者姻缘有分，再得相遇，也未可知。
nà shí àn dì suí qù rèn le zhù chù xún gè shú jiǎo wù yào nòng tā dào shǒu
那时暗地随去，认了住处，寻个熟脚，务要弄他到手。
suàn jì yǐ dìng pàn wàng tiān míng qǐ shēn xǐ guàn qǔ chū yī jiàn xīn zuò de chóu juàn biǎn shān bìng zhe gàn xié jìng wà dǎ bàn de qīng qīng bó báo zǒu chū fáng mén zhèng dǎ cóng guān yīn diàn qián jīng guò àn dào wǒ qiě wèn wèn pú sà cǐ qù kě néng de yù
”算计已定，盼望天明，起身洗盥，取出一件新做的绸绢褊衫，并着干鞋净袜，打扮得轻轻薄薄，走出房门，正打从观音殿前经过，暗道：“我且问问菩萨，此去可能得遇。
suì shuāng xī guì dào bài le liǎng bài
遂双膝跪到，拜了两拜。
xiàng zhuó shàng ná guò qiān tǒng yáo le liǎng sān yáo pū de tiào chū yī gēn qǔ qǐ kàn shí nǎi shì dì shí bā qiān zhù zhe shàng shàng èr zì
向卓上拿过签筒，摇了两三摇，扑的跳出一根，取起看时，乃是第十八签，注着上上二字。
jì de zhè sì jù qiān jué yún tiān shēng yǔ rǔ yǒu yīn yuán jīn rì xiāng féng qǐ ǒu rán
记得这四句签诀云：天生与汝有姻缘，今日相逢岂偶然？
mò xī qín láo wèn tān lǎn guǎn jiào mù xià shèng cóng qián
莫惜勤劳问贪懒，管教目下胜从前。
qiú le zhè qiān xǐ chū wàng wài dào jù zhè qiān jué shàng míng míng shuō zhī zài zǎo wǎn xiāng yù bù kě cuò guò jī huì
求了这签，喜出望外，道：“据这签诀上，明明说只在早晚相遇，不可错过机会。
yòu bài le liǎng bài fàng xià qiān tǒng jí jí dào suǒ yù zhī wài jiàn yī fù rén rǎn rǎn ér lái
”又拜了两拜，放下签筒，急急到所遇之外，见一妇人，冉冉而来。
zǐ xì yī qū zhèng shì zuó rì de huān xǐ yuān jiā shēn bàn bìng wú yī rén gēn suí
仔细一觑，正是昨日的欢喜冤家，身伴并无一人跟随。
zhè shí yòu jīng yòu xǐ xiǎng dào pú sà de qiān guǒ rán líng yàn
这时又惊又喜，想道菩萨的签，果然灵验。
cǐ fān bì dìng yǒu xiē hǎo chù jǐn jǐn de gēn zài hòu biān
此番必定有些好处，紧紧的跟在后边。
nà fù rén xiàng zhe cè biān yí gè mén miàn jiē qǐ bān zhú lián r kuà jiǎo rù qù què yòu diào zhuǎn tóu duì tā xī xī de wēi xiào bǎ shǒu xiāng zhāo
那妇人向着侧边一个门面，揭起班竹帘儿，跨脚入去，却又掉转头，对他嘻嘻的微笑，把手相招。
zhè hé shàng yī fà hún fēi tiān wài xǐ zhī bù shèng
这和尚一发魂飞天外，喜之不胜。
yòng mù sì wàng gèng wú yī rén wǎng lái huāng máng yě jiē qǐ lián r jìng zuān jìn qù wèn xùn
用目四望，更无一人往来，慌忙也揭起帘儿径钻进去问讯。
nà fù rén yě bù huán lǐ chāo qǐ xiù zi wàng tou shàng yī pū bǎ sēng mào dǎ xià de lái yòu gǎn shàng yī bù jǔ qǐ jiān fàng fàng xiǎo jiǎo r yī cù gǔ lù lù zhí gǔn kāi zài bàn biān kǒu lǐ gé gé de lěng xiào
那妇人也不还礼，绰起袖子望头上一扑，把僧帽打下地来，又赶上一步，举起尖趽趽小脚儿一蹴，谷碌碌直滚开在半边，口里格格的冷笑。
zhè hé shàng wéi jué de shè lán pū bí shuō dào niáng zǐ xiū de qǔ xiào
这和尚惟觉得麝兰扑鼻，说道：“娘子休得取笑！
shí qǔ mào zi dài hǎo
”拾取帽子戴好。
nà fù rén dào nǐ zhè hé shàng qīng tiān bái rì dào wǒ jiā lái zuò shèn
那妇人道：“你这和尚，青天白日，到我家来做甚？
zhì huì dào duō gǎn niáng zǐ cuò ài jiàn zhí zhì cǐ zěn shuō zhè huà
”至慧道：“多感娘子错爱，见拓至此，怎说这话！
cǐ shí sè dǎn rú tiān yě bù guǎn tā kěn bù kěn xiàng qián lǒu bào jiāng yī fú luàn chě
”此时色胆如天，也不管他肯不肯，向前搂抱，将衣服乱扯。
nà fù rén xiào dào nǐ zhè zéi tū
那妇人笑道：“你这贼秃！
zhēn shì bú jiàn fù rén miàn dī zěn de jiù nèn bān cū lǔ
真是不见妇人面的，怎的就恁般粗卤！
qiě suí wǒ jìn lái
且随我进来。
wān wān qū qū yǐn rù fáng zhōng
”湾湾曲曲，引入房中。
bǐ cǐ jiě yī bào xiàng yī zhāng tà shàng xíng shì
彼此解衣，抱向一张榻上行事。
gāng gāng fū ròu xiāng còu zhī jiàn yí gè dà hàn shǒu tí gāng fǔ qiǎng rù fáng lái hè dào nǐ shì hé chǔ tū lǘ
刚刚肤肉相凑，只见一个大汉，手提钢斧，抢入房来，喝道：“你是何处秃驴？
gǎn zhì cǐ jiān piàn liáng jiā fù nǚ
敢至此奸骗良家妇女！
xià de zhì huì zhàn zuò yī tuán guì dào zài dì xià dào shì xiǎo sēng yǒu zuì le
”吓得至慧战做一团，跪到在地下道：“是小僧有罪了！
wàng kàn fó yé miàn shàng qǐ ráo gǒu mìng huí sì qù sòng shí bù fǎ huá jīng bǎo yòu shī zhǔ fú shòu mián cháng
望看佛爷面上，乞饶狗命，回寺去诵十部《法华经》，保佑施主福寿绵长。
zhè dà hàn nà lǐ kěn tīng zhào dǐng mén yī fǔ kǎn fān zài dì
”这大汉那里肯听，照顶门一斧，砍翻在地。
nǐ dào bèi zhè yī fǔ hái shì sǐ yě bù sǐ
你道被这一斧，还是死也不死？
yuán lái xiǎng jí chéng mèng bìng fēi shí jìng
元来想极成梦，并非实境。
nà hé shàng sā rán jīng jué xiǎng qǐ mèng zhōng bèi shā guāng jǐng hǎo shēng hài pà nǎi dào tōu qíng lù xiǎn mò qù rě tā bù rú běn fèn huán sú dào de ān wěn
那和尚撒然惊觉，想起梦中被杀光景，好生害怕，乃道：“偷情路险，莫去惹他，不如本分还俗，倒得安稳。
zì cǐ jí xù fā qǔ qī bù shàng sān nián láo zhài ér sǐ
”自此即蓄发娶妻，不上三年，痨瘵而死。
lí sì zhī rì céng zuò shī yún
离寺之日，曾作诗云：
shào nián bù kěn dài rú guān qiáng bǎ shēn xīn fù jiè tán
少年不肯戴儒冠，强把身心赴戒坛。
xuě yè gū mián shuāng zú lěng shuāng tiān tì fà dú lóu hán
雪夜孤眠双足冷，霜天剃发髑髅寒。
zhū lóu měi nǚ yīng wú fēn hóng fěn jiā rén bù xǔ kàn
朱楼美女应无分，红粉佳人不许看。
sǐ hòu dìng wèi chóu chàng guǐ xī tiān yī jiù hēi màn màn
死后定为惆怅鬼，西天依旧黑漫漫。
shì lái shuō zhè zhì huì hé shàng suī rán pò jiè huán sú yě hái suàn zuò wán míng quán jié
适来说这至慧和尚，虽然破戒还俗，也还算做完名全节。
rú jīn shuō yī jiàn gù shì yě shì fó mén dì zǐ zhǐ wèi bù shǒu qīng guī nòng chū yī chǎng dà shì dài lèi fó miàn wú guāng shān mén shī sè
如今说一件故事，也是佛门弟子，只为不守清规，弄出一场大事，带累佛面无光，山门失色。
zhè huà wén chū zài hé chǔ
这话文出在何处？
chū zài guǎng xī nán níng fǔ yǒng chún xiàn zài chéng yǒu gè bǎo lián sì
出在广西南宁府永淳县，在城有个宝莲寺。
zhè sì hái shì yuán shí suǒ jiàn lěi shì xiāng chuán fáng láng wū shè shù bǎi duō jiān tián dì yě yǒu shàng qiān yú mǔ
这寺还是元时所建，累世相传，房廊屋舍，数百多间，田地也有上千余亩。
qián liáng guǎng shèng yī shí fēng fù shì gè yǒu míng de gǔ chà
钱粮广盛，衣食丰富，是个有名的古刹。
běn sì zhù chí fǎ míng fú xiǎn yǐ xià sēng zhòng yuē yǒu bǎi yú yī gè gè dōu fēn pài de yǒu zhí zhǎng
本寺住持，法名佛显，以下僧众，约有百余，一个个都分派得有职掌。
fán dào sì zhōng yóu wán de biàn yǒu gè sēng rén lái xiāng yíng xiān qǐng zhì jìng shì zhōng xiàn chá rán hòu péi shì biàn sì suí xǐ yī guò yòu bǎi shè chá shí guǒ pǐn xiāng dài shí fēn jìn lǐ
凡到寺中游玩的，便有个僧人来相迎，先请至净室中献茶，然后陪侍遍寺随喜一过，又摆设茶食果品，相待十分尽礼。
suī zé lái zhě bì liú qí zhōng yuán fēn děng zé ruò yù guān huàn fù háo lìng yǒu yì bān yán kuǎn zhè yě bù bì xì shuō
虽则来者必留，其中原分等则，若遇官宦富豪，另有一般延款，这也不必细说。
dà fán sēng jiā de dōng xī sài guò lǚ tài hòu de yán yàn bú shì qīng yì chī de de
大凡僧家的东西，赛过吕太后的筵宴，不是轻易吃得的。
què shì wèi hé
却是为何？
nà hé shàng men míng suī chū jiā lì xīn bǐ sú rén gèng hěn
那和尚们名虽出家，利心比俗人更狠。
zhè jǐ ōu qīng chá jǐ dié guǒ pǐn biàn shì diào yú de xiāng ěr bù guǎn pín fù jiù sòng guò yí gè shū bù mù huà qián liáng
这几瓯清茶，几碟果品，便是钓鱼的香饵，不管贫富，就送过一个疏簿，募化钱粮。
bú shì tuō yán sù fó zhuāng jīn dìng shì shuō chóng xiū diàn yǔ zài méi huà jiǎng biàn bǎ fú qián xiāng dēng yóu wèi míng
不是托言塑佛妆金，定是说重修殿宇，再没话讲，便把佛前香灯油为名。
ruò yù zhe kěn shě de biàn dào shì kě rǎo zhī jiā miàn qián qiān bān chǎn yú bù shí qù shuō piàn
若遇着肯舍的，便道是可扰之家，面前千般谄谀，不时去说骗；
shè yù zhe bù kěn shě de jiù dào shì bǐ lìn zhī tú bèi hòu bǎi yàng dǐ huǐ zǒu guò qù hái yào tuò jǐ kǒu dàn mò
设遇着不肯舍的，就道是鄙吝之徒，背后百样诋毁，走过去还要唾几口诞沫。
suǒ yǐ sēng jiā zài wú gè yàn zú zhī qī
所以僧家再无个餍足之期。
yòu yǒu yī děng rén zì jǐ qīn zú pín fá shàng bù kěn zhōu jì fēn wén dào de cǐ bèi mù yuán piān kěn zhěng jǐ liǎng jià bù shī qǐ bù shì shě běn cóng wèi de chī hàn
又有一等人，自己亲族贫乏，尚不肯周济分文，到得此辈募缘，偏肯整几两价布施，岂不是舍本从未的痴汉！
yǒu shī wèi zhèng rén miàn bù kàn kàn fó miàn píng rén bù shī shī sēng rén
有诗为证：人面不看看佛面，平人不施施僧人。
ruò niàn cí bēi fēn huǎn jí bù rú jì kǔ yǔ lián pín
若念慈悲分缓急，不如济苦与怜贫。
wéi yǒu bǎo lián sì yǔ tā chǔ bù tóng shí cháng jiàn zào diàn yǔ lóu gé bìng bù qǐ kǒu xiàng rén mù huà
惟有宝莲寺与他处不同，时常建造殿宇楼阁，并不启口向人募化。
wèi cǐ yuǎn jìn shì shù dōu dào cǐ sì hé shàng shàn liáng fèn wài jìng zhòng fǎn kěn shī shě bǐ mù yuán de dào shèng shù bèi
为此远近士庶都道此寺和尚善良，分外敬重，反肯施舍，比募缘的倒胜数倍。
kuàng jiān běn sì xiāng chuán yǒu gè zi sūn táng jí shì líng yìng ruò qù shāo xiāng qiú sì de zhēn gè qí nán de nán qí nǚ de nǚ
况兼本寺相传有个子孙堂，极是灵应，若去烧香求嗣的，真个祈男得男，祈女得女。
nǐ dào shì zěn dì yàng zhè bān líng gǎn
你道是怎地样这般灵感？
yuán lái zǐ sūn táng liǎng páng gè shè xià jìng shì shí shù jiān zhōng shè chuáng zhàng fán qí sì de xū yào zhuàng nián wú bìng de fù nǚ zhāi jiè qī rì qīn dào sì zhōng bài dǎo xiàng fú tǎo tiáo
元来子孙堂两旁，各设下净室十数间，中设床帐，凡祈嗣的，须要壮年无病的妇女，斋戒七日，亲到寺中拜祷，向佛讨笤。
rú tǎo de shèng tiáo jiù sù yú jìng shì zhōng yī xiāo měi fáng zhǐ sù yī rén
如讨得圣笤，就宿于净室中一宵，每房只宿一人。
ruò tǎo bù dé shèng tiáo biàn shì jǔ niàn bù chéng hé shàng tì tā chàn huǐ yī fān yòu zhāi jiè qī rì zài lái qí dǎo
若讨不得圣笤，便是举念不诚，和尚替他忏悔一番，又斋戒七日，再来祈祷。
nà jìng shì zhōng sì miàn yán mì wú yī háo xì fèng xiān jiào qí jiā fū nán pú cóng zhōu zāo diǎn jiǎn yī guò
那净室中四面严密，无一毫隙缝，先教其家夫男仆从，周遭点检一过。
rèn píng jiǎn zé tíng dāng zhì wǎn sòng fù nǚ jìn fáng ān xiē qīn rén pú cóng shuì zài mén wài kān shǒu
任凭拣择停当，至晚送妇女进房安歇，亲人仆从睡在门外看守。
wèi cǐ bìng wú yí huò
为此并无疑惑。
nà fù nǚ huí qù guǒ rán biàn néng huái yùn shēng xià nán nǚ qiě yòu kuí wěi féi dà jí bìng bù shēng
那妇女回去，果然便能怀孕，生下男女，且又魁伟肥大，疾病不生。
yīn yǒu zhèi xiē xiào yàn bù lùn shì huàn mín shù juàn shǔ wú yǒu bú dào zǐ sūn táng qiú sì jiù shì lín bāng gé xiàn wén zhī yě dōu lái qí dǎo
因有这些效验，不论士宦民庶眷属，无有不到子孙堂求嗣，就是邻邦隔县闻知，也都来祈祷。
zhè sì zhōng měi rì rén shān rén hǎi hǎo bù rè nào bù shī de cái wù bù jì qí shù
这寺中每日人山人海，好不热闹，布施的财物不计其数。
yǒu rén wèn nà fù nǚ dàng yè pú sà yǒu shèn xiǎn yìng
有人问那妇女，当夜菩萨有甚显应。
yě yǒu shuō mèng fú sòng zi de yě yǒu shuō mèng luó hàn lái shuì de yě yǒu tuī tuō méi yǒu mèng de yě yǒu xiū sè bù kěn shuō de yě yǒu qí hòu zài bù wǎng de yě yǒu sì shí bù cháng qù de
也有说梦佛送子的，也有说梦罗汉来睡的，也有推托没有梦的，也有羞涩不肯说的，也有祈后再不往的，也有四时不常去的。
nǐ qiě xiǎng fú pú sà xī rì zì jǐ xiū xíng shàng rán gē ēn duàn ài zěn kěn guǎn mín jiān qíng yù zhī shì yè yè dào zhè sì lǐ tuō mèng sòng zi
你且想：佛菩萨昔日自己修行，尚然割恩断爱，怎肯管民间情欲之事，夜夜到这寺里，托梦送子？
kě bú shì gè luàn huà
可不是个乱话！
zhǐ wèi zhè dì fāng yuán shì xìn wū bù xìn yī de gù cǐ yīn yá rù xié rèn yǐ wéi zhēn mí ér bù wù bái bái lǐ sòng qī nǚ dào sì yǔ zhè bān zéi tū shòu yòng
只为这地方元是信巫不信医的，故此因邪入邪，认以为真，迷而不悟，白白里送妻女到寺，与这班贼秃受用。
zhèng shì fēn míng duàn cháng cǎo cuò rèn huó rén dān
正是：分明断肠草，错认活人丹。
yuán lái zhè sì zhōng sēng rén wài mào jiǎ zuò qiān gōng zhī tài què dào shí fēn tān yín jiān è
元来这寺中僧人，外貌假作谦恭之态，却到十分贪淫奸恶。
nà jìng shì suī rán jǐn mì jù yǒu àn dào kě rù sì zhì zhōng shēng dìng hòu fù nǚ shuì shú biàn lái jiān sù
那净室虽然紧密，俱有暗道可入，俟至钟声定后，妇女睡熟，便来奸宿。
nà fù nǚ xǐng jué shí yǐ bèi qīng bó yù dài shēng zhāng yòu kǒng fǎn huài míng tóu zhǐ yǒu rěn xiū ér jiù
那妇女醒觉时，已被轻薄，欲待声张，又恐反坏名头，只有忍羞而就。
yī zé fù nǚ shēn wú jí bìng qiě yòu zhāi jiè shén qīng
一则妇女身无疾病，且又斋戒神清；
èr zé sēng rén shào nián jīng zhuàng yòu zhòng jià xiū hé zhǒng zi wán yào sòng yǔ běn fù tūn fú gù cǐ duō yǒu tāi yùn shí fā jiǔ zhōng
二则僧人少年精壮，又重价修合种子丸药，送与本妇吞服，故此多有胎孕，十发九中。
nà fù nǚ zhōng shi lián chǐ de hǎo sì yǎ zǐ chī huáng lián kǔ zài xīn tóu bù gǎn gào sù zhàng fū
那妇女中识廉耻的，好似哑子吃黄连，苦在心头，不敢告诉丈夫。
yǒu nà yī děng wú chǐ yín dàng de dào jiè cǐ wèi yáo bù shí qǔ lè
有那一等无耻淫荡的，倒借此为繇，不时取乐。
rú cǐ jìn yín bù zhī nián dài
如此浸淫，不知年代。
yě shì nà bān zéi tū è guàn yǐ yíng tiān qiǎn yī wèi guān rén qián lái
也是那班贼秃恶贯已盈，天遣一位官人前来。
nà guān rén shì shuí
那官人是谁？
jiù shì běn xiàn xīn rèn dà yǐn xìng wāng míng dàn zǔ guàn fú jiàn quán zhōu jìn jiāng xiàn rén shì shào nián kē dì jí shì cōng chá
就是本县新任大尹，姓汪名旦，祖贯福建泉州晋江县人氏，少年科第，极是聪察。
xiǎo de cǐ dì yí hàn zá jū tǔ sú piào hàn zuì wéi nán zhì
晓得此地夷汉杂居，土俗慓悍，最为难治。
lì rèn zhī hòu zhāi fú fā yǐn bù wèi háo hèng bù shàng bàn nián zhì de xiàn zhōng hǎo guǐ liǎn jì dào zéi qián zōng rén mín yuè fú
莅任之后，摘伏发隐，不畏豪横，不上半年，治得县中好宄敛迹，盗贼潜踪，人民悦服。
fǎng de bǎo lián sì yǒu qí sì líng yìng zhī shì xīn nèi bù xìn xiǎng dào jì shì pú sà yǒu líng zhǐ xiāo qí dǎo hé bì yòu yào fù nǚ zài sì sù xiē qí zhōng dìng yǒu qíng bì
访得宝莲寺有祈嗣灵应之事，心内不信，想道：“既是菩萨有灵，只消祈祷，何必又要妇女在寺宿歇，其中定有情弊。
dàn wèi jiàn shí jī bù hǎo qīng jǔ wàng dòng xū dào sì qīn yàn yī fān rán hòu xiàng jī ér xíng
但未见实迹，不好轻举妄动，须到寺亲验一番，然后相机而行。
zé le jiǔ yuè shuò rì tè zhì bǎo lián sì xíng xiāng
”择了九月朔日，特至宝莲寺行香。
yī xíng rén cóng cù yōng dào sì qián
一行人从簇拥到寺前。
wāng dà yǐn guān kàn nà sì zhōu wéi dōu shì fěn qiáng bāo guǒ qiáng biān zhòng zhí gāo huái gǔ liǔ xuè hóng de yī zuò zhū qī mén lóu shàng xuán jīn shū biǎn é tí zhe bǎo lián chán sì sì gè dà zì
汪大尹观看那寺周围，都是粉墙包裹，墙边种植高槐古柳，血红的一座朱漆门楼，上悬金书扁额，题着“宝莲禅寺”四个大字。
shān mén duì guò nǎi shì yí dài zhào qiáng bàng qiáng tíng xià xǔ duō kōng jiào
山门对过乃是一带照墙，傍墙停下许多空轿。
shān mén nèi wài shāo xiāng de wǎng lái jǐ yōng kàn jiàn dà yǐn dào lái sì sàn zǒu qù
山门内外，烧香的往来挤拥，看见大尹到来，四散走去。
nèi xiē jiào fū yě dōu shǒu máng jiǎo luàn jiāng jiào tái kāi
那些轿夫也都手忙脚乱，将轿抬开。
wāng dà yǐn fēn fù zuǒ yòu mò yào jīng dòng tā men
汪大尹分付左右，莫要惊动他们。
zhù chí sēng wén zhī běn xiàn dà yé qīn lái xíng xiāng zhuàng qǐ zhōng gǔ huàn qí sēng zhòng qí dào shān mén kǒu guì jiē
住持僧闻知本县大爷亲来行香，撞起钟鼓，唤齐僧众，齐到山门口跪接。
wāng dà yǐn zhí zhì dà xióng bǎo diàn fāng cái xià jiào
汪大尹直至大雄宝殿，方才下轿。
wāng dà yǐn kàn nà sì yuàn guǒ rán zào de qí zhěng dàn jiàn céng céng lóu gé dié dié láng fáng
汪大尹看那寺院，果然造得齐整，但见：层层楼阁，叠叠廊房。
dà xióng diàn wài cǎi yún liáo rào zhào zhū fēi
大雄殿外，彩云缭绕罩朱扉；
jiē zhòng táng qián ruì qì yīn yūn lóng bì wǎ
接众堂前，瑞气氤氲笼碧瓦。
lǎo guì xiū huáng yǎn yìng huà liáng diāo dòng
老桧修篁，掩映画梁雕栋；
cāng sōng gǔ bǎi méng zhē qǔ kǎn huí lán
苍松古柏，萌遮曲槛回栏。
guǒ rán jìng tǔ rén jiān shǎo tiān xià míng shān sēng zhàn duō
果然净土人间少，天下名山僧占多。
wāng dà yǐn xiàng fú qián niān xiāng lǐ bài àn àn dǎo gào yào jiū qiú sì bì dòu
汪大尹向佛前拈香礼拜，暗暗祷告，要究求嗣弊窦。
bài bà fú xiǎn lǜ zhòng sēng xiàng qián kòu jiàn qǐng rù fāng zhàng zuò xia
拜罢，佛显率众僧向前叩见，请入方丈坐下。
xiàn chá yǐ bì wāng dà yǐn xiàng fú xiǎn dào wén de nǐ hé sì sēng rén fén xiū qín jǐn jiè xíng jīng yán dōu kuī nǐ zhǔ chí zhī gōng
献茶已毕，汪大尹向佛显道：“闻得你合寺僧人，焚修勤谨，戒行精严，都亏你主持之功。
kě jiāng nián guàn kāi lái dài wǒ shēn bào shàng sī qǐng gěi dù dié yǔ nǐ jiù shǔ wèi běn xiàn sēng guān yǒng chí cǐ sì
可将年贯开来，待我申报上司，请给度牒与你，就署为本县僧官，永持此寺。
fú xiǎn wén yán xǐ chū yì wài kòu tóu chēng xiè
”佛显闻言，喜出意外，叩头称谢。
wāng dà yǐn yòu dào hái wén de nǐ sì zhōng qí sì zuì shì líng gǎn kě yǒu zhè shì me
汪大尹又道：“还闻得你寺中祈嗣，最是灵感，可有这事么？
fú xiǎn bǐng dào běn sì yǒu gè zi sūn táng guǒ rán xiǎn yìng de
”佛显禀道：“本寺有个子孙堂，果然显应的！
wāng dà yǐn dào qí sì de kě yào zuò shèn zhāi jiào
”汪大尹道：“祈嗣的可要做甚斋醮？
fú xiǎn dào bìng bù yào shè zhāi sòng jīng zhǐ yāo qiú sì fù nǚ shēn wú jí bìng jǔ niàn qián chéng zhāi jiè qī rì zài fú qián dǎo zhù tǎo de shèng tiáo jiù páng biān jìng shì zhōng ān xiē qí de yǒu mèng biàn néng shēng zǐ
”佛显道：“并不要设斋诵经，止要求嗣妇女，身无疾病，举念虔诚，斋戒七日，在佛前祷祝，讨得圣笤，就旁边净室中安歇，祈得有梦，便能生子。
wāng dà yǐn dào fù nǚ jiā zài sēng sì sù xiē zhǐ pà bù biàn
”汪大尹道：“妇女家在僧寺宿歇，只怕不便。
fú xiǎn dào zhè jìng shì zhōng sì wéi jǐn mì yī nǚ yī shì mén wài jiù shì běn jiā qīn rén shǒu hù bìng bù xǔ yí gè xián zá rén wǎng lái yuán shì wěn biàn de
”佛显道：“这净室中，四围紧密，一女一室，门外就是本家亲人守护，并不许一个闲杂人往来，原是稳便的！
wāng dà yǐn dào yuán lái rú cǐ
”汪大尹道：“原来如此。
wǒ yě hái wú zǐ sì dàn fū rén bù hǎo lái de
我也还无子嗣，但夫人不好来得。
fú xiǎn dào lǎo yé ruò yāo qiú sì zhǐ xiāo qīn zì niān xiāng qí dǎo fū rén zài yá zhāi jiè yě néng líng yàn
”佛显道：“老爷若要求嗣，只消亲自拈香祈祷，夫人在衙斋戒，也能灵验。
wāng dà yǐn dào mín sú dōu yào zài sì ān xiē fāng cái yǒu xiào zěn dì fū rén bù lái yě néng líng yàn
”汪大尹道：“民俗都要在寺安歇，方才有效，怎地夫人不来也能灵验？
fú xiǎn dào lǎo yé nǎi wàn mín zhī zhǔ kuàng yòu hù chí fó fǎ yī niàn zhī chéng biàn yǔ tiān de gǎn tōng qǐ shì cháng rén zhī kě bǐ
”佛显道：“老爷乃万民之主，况又护持佛法，一念之诚，便与天地感通，岂是常人之可比！
nǐ dào fó xiǎn wèi hé bú yào fū rén qián lái
你道佛显为何不要夫人前来？
sú yǔ dào de hǎo zéi rén xīn xū
俗语道得好：“贼人心虚。
tā zuò le zhè bān gòu dàng kǒng fū rén lái shí suí cóng zhòng duō kàn chū pò zhàn gù cǐ zǔ dāng
他做了这般勾当，恐夫人来时，随从众多，看出破绽，故此阻当。
shéi zhī zhè dà yǐn yě shì yī piàn jiǎ qíng tàn tā de kǒu qì dāng xià wāng dà yǐn dào yě shuō de shì
谁知这大尹也是一片假情，探他的口气，当下汪大尹道：“也说得是。
dài wǒ lìng rì jié chéng lái bài qiě xiān qù yóu wán yī fān
待我另日竭诚来拜，且先去游玩一番。
jí qǐ shēn jiào fú xiǎn yǐn dǎo cóng dà diàn páng chuān guò biàn shì zǐ sūn táng
”即起身教佛显引导，从大殿旁穿过，便是子孙堂。
nèi xiē shāo xiāng nán nǚ tīng shuō zhī xiàn jìn lái sì sàn qián duǒ bù dié
那些烧香男女，听说知县进来，四散潜躲不迭。
wāng dà yǐn kàn zhè zǐ sūn táng yě shì sān jiān dà diàn diāo liáng xiù zhù huà dòng fēi méng jīn bì yào mù
汪大尹看这子孙堂，也是三间大殿，雕梁绣柱，画栋飞甍，金碧耀目。
zhèng zhōng jiān yī zuò shén chú nèi gōng yǎng zhe yī zūn nǚ shén zhū guān yīng luò xiù páo cǎi pèi shǒu nèi bào zhe yí gè hái zi páng biān yòu zhàn sì wǔ gè nán nǚ
正中间一座神厨，内供养着一尊女神，珠冠璎珞，绣袍彩帔，手内抱着一个孩子，旁边又站四五个男女。
zhè shén dào biàn jiào zuò zǐ sūn niáng niang
这神道便叫做子孙娘娘。
shén chú shàng huáng luó xiù màn liǎng xià yín gōu guà kāi shè xià de shén xié wǔ sè xiāng jiān yuē yǒu shù bǎi yú shuāng
神厨上黄罗绣幔，两下银钩挂开，舍下的神鞋五色相兼，约有数百余双。
xiù fān bǎo gài chóng chóng dié dié bù zhī qí shù
绣旛宝盖，重重叠叠，不知其数。
jià shàng huà zhú huǒ guāng zhào chè shàng xià
架上画烛火光，照彻上下；
lú nèi xiāng yān pēn bó guàn mǎn diàn tíng
炉内香烟喷薄，贯满殿庭。
zuǒ biān gōng de yòu shì sòng zi zhāng xiān yòu biān biàn shì yán shòu xīng guān
左边供的又是送子张仙，右边便是延寿星官。
wāng dà yǐn xiàng fú qián zuò gè yī sì xià xián zǒu yī huí yòu jiào fú xiǎn yǐn qù guān sù xiē fù nǚ de jìng shì
汪大尹向佛前作个揖，四下闲走一回，又教佛显引去观宿歇妇女的净室。
yuán lái nà fáng zi shì zhú jiàn gé duàn shàng miàn tiān huā dǐng bǎn xià biān jǐn pù dì píng zhōng jiān chuáng wéi zhuō yǐ bǎi shè de shèn shì jǐ chǔ
元来那房子是逐间隔断，上面天花顶板，下边尽铺地平，中间床帏卓椅，摆设得甚是济楚。
wāng dà yǐn sì zāo xì xì kàn qù zhēn gè wú sī háo xì fèng
汪大尹四遭细细看觑，真个无丝毫隙缝。
jiù shì shǔ chóng mā yǐ wú chǔ kě nì
就是鼠虫妈蚁，无处可匿。
wāng dà yǐn xún bù chū pò zhàn yuán zhuǎn chū dà diàn shàng jiào fú xiǎn yòu lǜ zhòng sēng dào shān mén wài guì sòng
汪大尹寻不出破绽，原转出大殿上轿，佛显又率众僧到山门外跪送。
wāng dà yǐn zài jiào shàng yí lù chén yín dào kàn zhè jìng shì zhōu huí yán mì bù xiàng gè yǒu qíng bì de
汪大尹在轿上一路沉吟道：“看这净室，周回严密，不像个有情弊的。
dàn yí kuài ní sù mù diāo de shén dào zěn dì rú cǐ líng gǎn
但一块泥塑木雕的神道，怎地如此灵感？
mò bù yǒu shèn xié shén tuō míng kuáng huò
莫不有甚邪神，托名诳惑？
zuǒ xiǎng yòu suàn hū dì xiǎng chū yí gè jì cè huí zhì xiàn zhōng huàn guò yí gè lìng shǐ fēn cǔn dào nǐ qiāo dì qù huàn liǎng míng jì nǚ jiǎ zhuāng zuò jiā juàn jīn wǎn sòng zhì bǎo lián sì sù xiē
”左想右算，忽地想出一个计策，回至县中，唤过一个令史，分忖道：“你悄地去唤两名妓女，假妆做家眷，今晚送至宝莲寺宿歇。
yù bèi xià zhū mò zhī liǎng wǎn yè jiān ruò yǒu rén lái jiān sù àn tu qí tóu míng zǎo wǒ qīn zhì sì zhōng chá kān
预备下朱墨汁两碗，夜间若有人来奸宿，暗涂其头，明早我亲至寺中查勘。
qiè bù kě zǒu lòu xiāo xi
切不可走漏消息！
lìng shǐ lǐng le yán yǔ jí qù jiē le liǎng gè xiāng shú biǎo zǐ lái jiā huàn zuò zhāng mèi jie li wǎn r
”令史领了言语，即去接了两个相熟表子来家，唤做张媚姐、李婉儿。
lìng shǐ jiāng qián shì shuō yǔ liǎng gè jì nǚ jiàn shuō xiàn zhǔ suǒ chà zěn gǎn bù yī
令史将前事说与，两个妓女见说县主所差，怎敢不依？
ái dào bàng wǎn jì nǚ zhuāng shù zuò liáng jiā mú yàng gù xià liǎng chéng jiào zi pú cóng káng tái pū gài bǎ zhū mò zhī cáng zài yí gè hé zi zhōng gēn suí yú hòu yī qí zhì bǎo lián sì nèi
挨到傍晚，妓女妆束做良家模样，顾下两乘轿子，仆从扛抬铺盖，把朱墨汁藏在一个盒子中，跟随于后，一齐至宝莲寺内。
lìng shǐ jiǎn le liǎng jiān jìng shì ān dùn tíng dāng liú xià jiā rén zì qù huí fù xiàn zhǔ
令史拣了两间净室，安顿停当，留下家人，自去回复县主。
bù yī shí hé shàng jiào xiǎo shā mí lái zhǎng dēng sòng chá
不一时，和尚教小沙弥来掌灯送茶。
shì wǎn qí sì de fù nǚ gòng yǒu shí shù yú rén nà gè lái chá kǎo zhè liǎng gè jì nǚ shì bù céng shāo xiāng tǎo tiáo guò de
是晚祈嗣的妇女，共有十数余人，那个来查考这两个妓女是不曾烧香讨笤过的。
xū yú jiān zhōng míng gǔ xiǎng yǐ shì qǐ gēng shí fēn zhòng fù nǚ jìn jiē rù qǐn
须臾间，钟鸣鼓响，已是起更时分，众妇女尽皆入寝。
qīn qī rén děng gè zài mén wài kān shǒu hé shàng yě zì guān bì mén hù jìn qù bù tí
亲戚人等各在门外看守，和尚也自关闭门户进去，不题。
qiě shuō zhāng mèi jie yǎn shàng mén r jiāng yín zhū wǎn fàng zài zhěn biān bǎ dēng tiāo de míng liàng jiě yī shàng chuáng xīn zhōng yǒu shì bù gǎn shuì zháo bù shí xiàng zhàng wài guān wàng
且说张媚姐掩上门儿，将银朱碗放在枕边，把灯挑得明亮，解衣上床，心中有事，不敢睡着，不时向帐外观望。
yuē mò yī gēng tiān qì
约莫一更天气，
sì xià rén shēng jìng qiāo
四下人声静悄，
hū tīng de chuáng qián dì píng xià
忽听得床前地平下，
gé gé de xiǎng
格格的响，
hái dào shì shǔ chóng zuò hào
还道是鼠虫作耗，
tái tóu kàn shí
抬头看时，
jiàn yī shàn dì píng bǎn
见一扇地平板，
jiàn jiàn tuī guò zài yī biān
渐渐推过在一边，
dì xià zuān chū yī gè rén tóu
地下钻出一个人头，
zhí lì qǐ lái
直立起来，
nǎi shì yí gè hé shàng
乃是一个和尚，
dào bǎ zhāng mèi jie xià le yī tiào
到把张媚姐吓了一跳，
àn dào yuán lái zhèi xiē hé shàng shè xià nèn bān zéi jì
暗道：“元来这些和尚设下恁般贼计，
jiān piàn liáng jiā fù nǚ
奸骗良家妇女，
guài dào xiàn zhǔ yòng zhè piàn xīn jī
怪道县主用这片心机。
qiě bù zuò shēng kàn nà hé shàng qīng shǒu qīng jiǎo zǒu qù chuī miè dēng huǒ bù dào chuáng qián tuō xiè yī fú jiē kāi zhàng màn ái rù bèi zhōng
”且不做声，看那和尚轻手轻脚，走去吹灭灯火，步到床前，脱卸衣服，揭开帐幔，挨入被中。
zhāng mèi jie zhǐ zuò shuì zháo
张媚姐只做睡着。
nà hé shàng dào le bèi lǐ téng shēn shǎng qù chè chè tuō qǐ shuāng gǔ jiù nòng qǐ lái
那和尚到了被里，腾身上去，s烢s烢托起双股，就弄起来。
zhāng mèi jie jiǎ zuò mèng zhōng jīng xǐng shuō dào nǐ shì hé rén
张媚姐假作梦中惊醒，说道：“你是何人？
yín yè zhì cǐ yín wū
夤夜至此淫污。
jǔ shǒu tuī tā xià qù
”举手推他下去。
nà hé shàng shuāng shǒu jǐn jǐn lǒu bào shuō dào wǒ shì jīn shēn luó hàn tè lái sòng zi yǔ nǐ
那和尚双手紧紧搂抱，说道：“我是金身罗汉，特来送子与你。
kǒu zhōng biàn shuō xià biān zì yì kuáng dàng
”口中便说，下边恣意狂荡。
nà hé shàng pō yǒu běn lǐng yún yǔ zhī jì shí fēn yǒng měng
那和尚颇有本领，云雨之际十分勇猛。
zhāng mèi jie shì gè sù jì yě hái dāng tā bù qǐ wán de gè qì cù shēng chuǎn
张媚姐是个宿妓，也还当他不起，顽得个气促声喘。
chèn tā qíng nóng shēn chù shēn shǒu zhàn le yín zhū xiàng hé shàng tóu shàng jìn dōu mǒ dào
趁他情浓深处，伸手蘸了银朱，向和尚头上尽都抹到。
zhè hé shàng zhī dào shì ài tā quán rán bù jué
这和尚只道是爱他，全然不觉。
yī lián shuǎ le liǎng cì fāng cái qǐ shēn xià chuáng dì guò yí gè bāo r dào zhè shì diào jīng zhǒng zi wán měi fú sān qián qīng chén gǔn tāng sòng xià lián fú shù rì zì rán tāi yùn jiān gù shēng yù kuài yì
一连耍了两次，方才起身下床，递过一个包儿道：“这是调经种子丸，每服三钱，清晨滚汤送下，连服数日，自然胎孕坚固，生育快易。
shuō ba ér qù
”说罢而去。
zhāng mèi jie shēn zi yǐ shì fán juàn méng lóng hé yǎn jué de shēn biān yòu yǒu rén ái lái
张媚姐身子已是烦倦，朦胧合眼，觉得身边又有人挨来。
zhè hé shàng gèng shì cū lǔ fāng dào bèi zhōng shuāng shǒu liú shuǐ pāi kāi liǎng gǔ wàng xià luàn tuī
这和尚更是粗卤，方到被中，双手流水拍开两股，望下乱推。
zhāng mèi jie hái dào shì chū qǐ de hé shàng tuī zhù dào wǒ wán le liǎng cì shēn zi pí juàn zhèng yào shuì wò rú hé yòu lái
张媚姐还道是初起的和尚，推住道：“我顽了两次，身子疲倦，正要睡卧，如何又来？
zěn dì zhè bān bù zhī yàn zú
怎地这般不知餍足？
hé shàng dào niáng zǐ bú yào cuò rèn le wǒ shì fāng dào de xīn kè zī wèi hái wèi zēng cháng zěn shuō bù zhī yàn zú
”和尚道：“娘子不要错认了，我是方到的新客，滋味还未曾尝，怎说不知餍足？
zhāng mèi jie kàn jiàn hé shàng lún liú lái sù xīn nèi jù pà shuō dào wǒ shēn tǐ qiè ruò bù guàn zhè shì xiū de zhǐ guǎn hú chán
”张媚姐看见和尚轮流来宿，心内惧怕，说道：“我身体怯弱，不惯这事，休得只管胡缠。
hé shàng dào bù dǎ jǐn wǒ yǒu jué miào chūn yì wán zài cǐ nǐ ruò fú le jiù tōng xiāo wán shuǎ yě bù fáng de
”和尚道：“不打紧，我有绝妙春意丸在此，你若服了，就通宵顽耍也不妨得。
jí shēn shǒu xiàng yī fú zhōng mō gè zhǐ bāo dì yǔ
”即伸手向衣服中，摸个纸包递与。
zhāng mèi jie kǒng pà yào zhōng yǒu dú bù gǎn tūn fú yě bǎ yín zhū tu le tā tóu shàng
张媚姐恐怕药中有毒，不敢吞服，也把银朱，涂了他头上。
nà hé shàng yòu bǐ qián de yòu hěn zhí xì dào jī míng shí hòu fāng qù yuán bǎ dì píng gài hǎo bù tí
那和尚又比前的又狠，直戏到鸡鸣时候方去，原把地平盖好，不题。
zài shuō li wǎn r cái shàng de chuáng bù xiǎng dēng huǒ bèi huǒ é r pū miè què yě bù gǎn hé yǎn
再说李婉儿才上得床，不想灯火被火蛾儿扑灭，却也不敢合眼。
gèng yú shí hòu hū rán chuáng hòu sù sù de shēng xiǎng zǎo yǒu yī rén chě qǐ zhàng zi zuān shàng chuáng lái ái shēn rù bèi bǎ li wǎn r shuāng guān bào jǐn yī zhāng kǒu jiù còu guò lái zuò zuǐ
更余时候，忽然床后簌簌的声响，早有一人扯起帐子，钻上床来，挨身入被，把李婉儿双关抱紧，一张口就凑过来做嘴。
li wǎn r shēn shǒu qù mō tā tóu shàng nǎi shì yí gè jīng guāng hú lú què yòu xìng jí biàn zhàn zhuó mò zhī mó nòng wèn dào nǐ shì nà yī fáng cháng lǎo
李婉儿伸手去摸他头上，乃是一个精光葫芦，却又性急，便蘸着墨汁摩弄，问道：“你是那一房长老？
zhè hé shàng bìng bù dá yán jìng lái xíng shì
”这和尚并不答言，径来行事。
li wǎn r nián jì bǐ zhāng mèi jie hái xiǎo jǐ nián xìng gé fēng sāo yòu jīng yòu xǐ xiǎng dào yī xiàng wén de hé shàng jí yǒu běn shi wǒ hái wèi xìn bù xiǎng guǒ rán
李婉儿年纪比张媚姐还小几年，性格风骚，又惊又喜，想道：“一向闻得和尚极有本事，我还未信，不想果然。
bù jué xìng dòng suì sǒng shēn ér jiù
”不觉兴动，遂耸身而就。
zhè chǎng yún yǔ duān dì kuài chàng
这场云雨，端的快畅：
yí gè shì kōng mén shì zǐ yí gè shì chu guǎn jiā rén
一个是空门释子，一个是楚馆佳人。
kōng mén shì zǐ jiǎ zuò luó hàn zhēn shēn
空门释子，假作罗汉真身；
chu guǎn jiā rén cuò rèn liáng jiā shào fù
楚馆佳人，错认良家少妇。
yí gè shì jī nián shí jiù jīng jǐ duō suì dǎo líng
一个似积年石臼，经几多碎捣零
yí gè shì xīn dǎ mù zhuāng jǐn nài de kuáng fēng zhòu làng
一个似新打木桩，尽耐得狂风骤浪。
yí gè bù guǎn fó mén jiè lǜ dàn zì huān yú
一个不管佛门戒律，但恣欢娱；
yí gè suī fèng xiàn zhǔ dīng níng qiě tú kuài lè
一个虽奉县主叮咛，且图快乐。
hún sì ā nán pú sà féng mó nǚ yóu rú yù tōng hé shàng xì hóng lián
浑似阿难菩萨逢魔女，犹如玉通和尚戏红莲。
yún yǔ gāng bì chuáng hòu yòu zuān yī gè rén lái dī dī shuō dào nǐ men kuài huó de gōu le yě gāi ràng wǒ lái wán wán nán dào dìng yào shí fēn jìn xìng
云雨刚毕，床后又钻一个人来，低低说道：“你们快活得勾了，也该让我来顽顽，难道定要十分尽兴。
nà hé shàng wēi wēi lěng xiào qǐ shēn zì qù
”那和尚微微冷笑，起身自去。
hòu lái de hé shàng dào le bèi zhōng qīng qīng kuǎn kuǎn bǎ li wǎn r mǎn shēn fǔ mō
后来的和尚到了被中，轻轻款款，把李婉儿满身抚摸。
li wǎn r jiǎ yì tuī tuō bù kěn hé shàng pěng zhù qīn gè zuǐ dào niáng zǐ xiǎng shì shì lái bèi tā wán juàn le wǒ yǒu chūn yì wán zài cǐ yǔ nǐ fā xīng
李婉儿假意推托不肯，和尚捧住亲个嘴道：“娘子想是适来被他顽倦了，我有春意丸在此，与你发兴。
suì zuǐ duì zuǐ tǔ guò yào lái
”遂嘴对嘴吐过药来。
li wǎn r yàn xià dù qù jué de xiāng qì tòu bí jiāo jiē zhī jiān tǐ gǔ sū ruǎn shí fēn de qù
李婉儿咽下肚去，觉得香气透鼻，交接之间，体骨酥软，十分得趣。
li wǎn r suī rán yín lè bù gǎn yǒu wù xiàn zhǔ zhī shì yòu zhàn le mò zhī xiàng hé shàng tóu shàng zhōu wéi mō zhuǎn shuō dào dǎo hǎo gè guāng tóu
李婉儿虽然淫乐，不敢有误县主之事，又蘸了墨汁，向和尚头上周围摸转，说道：“倒好个光头。
hé shàng dào niáng zǐ wǒ shì gè duō qíng zhī qù de miào rén bù bǐ nà yī bān cū chǔn dōng xī
”和尚道：“娘子，我是个多情知趣的妙人，不比那一班粗蠢东西。
ruò bù qì xián cháng lái zǒu zǒu
若不弃嫌，常来走走。
li wǎn r jiǎ yì yìng chéng
”李婉儿假意应承。
yún yǔ zhī hòu yì bān yě sòng yī bāo zhǒng zi wán yào
云雨之后，一般也送一包种子丸药。
dào jī míng shí fēn zhēn zhòng ér bié
到鸡鸣时分，珍重而别。
zhèng shì ǒu rán sēng sú yī xiāo hǎo nán suàn fū qī bǎi yè ēn
正是：偶然僧俗一宵好，难算夫妻百夜恩。
huà fēn liǎng tóu qiě shuō nà yè wāng dà yǐn dé le lìng shǐ huí huà zhì cì rì wǔ gǔ chū yá huàn qǐ bǎi yú míng kuài shǒu mín zhuàng gè dài shéng suǒ qì xiè jìng dào bǎo lián sì qián fēn fù fú yú liǎng páng děng hòu hū huàn suí shēn zhǐ dài shí shù yú rén
话分两头，且说那夜汪大尹得了令史回话，至次日五鼓出衙，唤起百余名快手民壮，各带绳索器械，径到宝莲寺前，分付伏于两旁，等候呼唤，随身止带十数余人。
cǐ shí tiān yǐ píng míng sì mén wèi kāi jiào zuǒ yòu qiāo kāi
此时天已平明，寺门未开，教左右敲开。
lǐ biān zhù chí fú xiǎn zhī de xiàn zhǔ lái dào yī fú yě chuān bù jí yòu huàn qǐ shí shù gè xiǎo hé shàng jí jí gǎn chū yíng jiē
里边住持佛显知得县主来到，衣服也穿不及，又唤起十数个小和尚，急急赶出迎接。
zhí dào diàn qián xià jiào wāng dà yǐn yě bù bài fú jìng rù fāng zhàng zuò xia fú xiǎn tóng zhòng sēng kòu jiàn
直到殿前下轿，汪大尹也不拜佛，径入方丈坐下，佛显同众僧叩见。
wāng dà yǐn tǎo guò zhòng sēng míng bù chá diǎn
汪大尹讨过众僧名簿查点。
fú xiǎn jiào dào rén zhuàng qǐ zhōng gǔ huàn jí zhòng sēng
佛显教道人撞起钟鼓，唤集众僧。
nèi xiē hé shàng dōu cóng shuì mèng zhōng jīng xǐng wén de zhī xiàn zài fāng zhàng zhōng diǎn míng gè gè cāng máng bēn zǒu bù yī shí dōu yǐ dào qí
那些和尚都从睡梦中惊醒，闻得知县在方丈中点名，个个仓忙奔走，不一时都已到齐。
wāng dà yǐn jiào zhòng sēng bǎ sēng mào jìn jiē chú qù
汪大尹教众僧把僧帽尽皆除去。
nèi xiē hé shàng zěn gǎn bù yī dàn bù xiǎo de yǒu hé yuán gù
那些和尚怎敢不依，但不晓得有何缘故。
dāng shí bù chú dào yě bà le cái qǔ xià mào zi nèi zhōng xiǎn chū liǎng gè xuè rǎn de hóng dǐng yī shuāng mò tu de hēi dǐng
当时不除，到也罢了，才取下帽子，内中显出两个血染的红顶，一双墨涂的黑顶。
wāng dà yǐn hè lìng zuǒ yòu jiāng sì gè hé shàng suǒ zhù tuī zhì miàn qián guì xià wèn dào nǐ zhè sì rén wèi hé tóu shàng tú mǒ hóng zhū hēi mò
汪大尹喝令左右，将四个和尚锁住，推至面前跪下，问道：“你这四人为何头上涂抹红朱黑墨？
nà sì sēng hái bù zhī shì nà lǐ lái de miàn miàn xiāng qù wú yán kě duì zhòng hé shàng yě gè hài yì
”那四僧还不知是那里来的，面面相觑，无言可对，众和尚也各骇异。
wāng dà yǐn lián wèn jǐ shēng mò nài hé zhǐ de tuī chēng tóng bàn zhōng qǔ xiào bìng fēi bié gù
汪大尹连问几声，没奈何，只得推称同伴中取笑，并非别故。
wāng dà yǐn xiào dào wǒ qiě huàn qǔ xiào de rén lái yǔ nǐ zhí zhèng
汪大尹笑道：“我且唤取笑的人来与你执证。
jí jiào lìng shǐ qù huàn liǎng gè jì nǚ
”即教令史去唤两个妓女。
shéi zhī dōu bèi nà hé shàng men pán huán le yī yè zhè shí zhèng hǎo shú shuì
谁知都被那和尚们盘桓了一夜，这时正好熟睡。
nà lìng shǐ hé jiā rén xiǎn xiē qiāo zhé bì bó hǎn pò hóu lóng fāng cái jīng jué qǐ shēn gēn zhì fāng zhàng zhōng guì xià
那令史和家人险些敲折臂膊，喊破喉咙，方才惊觉起身，跟至方丈中跪下。
wāng dà yǐn wèn dào nǐ èr rén yè lái yǒu hé suǒ jiàn
汪大尹问道：“你二人夜来有何所见？
cóng shí shuō lái
从实说来。
èr jì gè jiāng hé shàng lún liú jiān sù bìng zèng chūn yì zhǒng zi wán yào jí zhū mò tu dǐng qián hòu shì yī yī xì shuō xiù zhōng mō chū zhǒng zi chūn yì wán chéng shàng
”二妓各将和尚轮流奸宿，并赠春意种子丸药，及朱墨涂顶，前后事一一细说，袖中摸出种子春意丸呈上。
zhòng sēng jiàn shì yǐ bài lù dōu xià de dǎn zhàn xīn jīng àn àn jiào kǔ
众僧见事已败露，都吓得胆战心惊，暗暗叫苦。
nà sì gè hé shàng yī wèi kòu tóu qǐ mìng
那四个和尚，一味叩头乞命。
wāng dà yǐn hè dào nǐ zhè bān zéi lǘ
汪大尹喝道：“你这班贼驴！
yān gǎn jiǎ tuō shén dào hǒng yòu yú mín jiān yín liáng shàn
焉敢假托神道，哄诱愚民，奸淫良善！
rú jīn yǒu hé lǐ shuō
如今有何理说？
fú xiǎn xīn shēng yī jì jiào zhòng sēng xú xú guì xià bǐng dào běn sì sēng zhòng jǐn shǒu qīng guī zhǐ yǒu cǐ sì rén tān yín jiān è lǚ xun bù quān
”佛显心生一计，教众僧徐徐跪下，禀道：“本寺僧众尽守清规，止有此四人，贪淫奸恶，屡训不悛。
zhèng yù hé cí chéng zhì jīn xìng lǎo ye chá chū zuì shí gāi sǐ qí yú shí shì wú gān wàng lǎo yé chāo bá
正欲合词呈治，今幸老爷察出，罪实该死，其余实是无干，望老爷超拔！
wāng dà yǐn dào wén de zuó wǎn qiú sì de yě shén zhòng liào bì shì zhōng dōu yǒu àn dào
”汪大尹道：“闻得昨晚求嗣的也甚众，料必室中都有暗道。
zhè sì gè jiān yín de rú hé bú dào bié gè fáng lǐ qià qià dōu jù zài yī chù rù wǒ gòu zhōng nán dào yǒu zhè bān qiǎo shì
这四个奸淫的，如何不到别个房里，恰恰都聚在一处，入我彀中，难道有这般巧事？
fú xiǎn yòu bǐng dào qí shí jìng shì wéi cǐ liǎng jiān yǒu gè sī lù bié fáng jù gè méi yǒu
”佛显又禀道：“其实净室，惟此两间有个私路，别房俱各没有。
wāng dà yǐn dào zhè yě bù nán dài wǒ huàn zhòng fù nǚ lái wèn ruò wú suǒ jiàn biàn yǔ zhòng sēng wú gān
”汪大尹道：“这也不难，待我唤众妇女来问，若无所见，便与众僧无干。
jí chà zuǒ yòu jiāng qí sì fù nǚ jìn jiē huàn zhì pán wèn yì kǒu tóng shēng jù chēng bìng wú hé shàng jiān sù
即差左右，将祈嗣妇女，尽皆唤至盘问，异口同声，俱称并无和尚奸宿。
wāng dà yǐn xiǎo de tā pà xiū bù kěn shí shuō hè lìng zuǒ yòu sōu jiǎn shēn biān gè yǒu zhǒng zi wán yī bāo
汪大尹晓得他怕羞不肯实说，喝令左右搜检身边，各有种子丸一包。
wāng dà yǐn xiào dào jì wú hé shàng jiān sù zhè zhǒng zi wán shì hé chǔ lái de
汪大尹笑道：“既无和尚奸宿，这种子丸是何处来的？
zhòng fù rén gè gè xiū de shì miàn hóng jǐng chì
”众妇人个个羞得是面红颈赤。
wāng dà yǐn yòu dào xiǎng shì chūn yì wán nǐ men tōng fú guò le
汪大尹又道：“想是春意丸，你们通服过了。
zhòng fù rén yī fà bù gǎn dā yìng
”众妇人一发不敢答应。
wāng dà yǐn gèng bù qióng jiū fā lìng huí qù
汪大尹更不穷究，发令回去。
nèi xiē fù nǚ de zhàng fū qīn shǔ zài páng tīng le dōu qì de biàn shēn má mù hán zhe xiū chǐ lǐng huí bù tí
那些妇女的丈夫亲属，在旁听了，都气得遍身麻木，含着羞耻，领回不题。
fú xiǎn jiàn sōu chū le zhòng fù nǚ zhǒng zi wán yòu qiáng biàn shì rù sì shí suǒ sòng liǎng gè jì nǚ yòu zhí shì jiān hòu sòng de
佛显见搜出了众妇女种子丸，又强辨是入寺时所送，两个妓女又执是奸后送的。
wāng dà yǐn dào shì yǐ xiǎn lù hái yào dǐ lài
汪大尹道：“事已显露，还要抵赖！
jiào zuǒ yòu huàn jìn mín zhuàng kuài shǒu rén děng jiāng sì zhōng sēng zhòng jìn dōu bǎng fù zhǐ kōng le xiāng gōng dào rén bìng liǎng gè yòu nián shā mí
教左右唤进民壮快手人等，将寺中僧众，尽都绑缚，止空了香公道人，并两个幼年沙弥。
fú xiǎn chū shí yì yù xíng xiōng yīn kàn shǒu xià rén zhòng yòu yǒu qì xiè suì bù gǎn dòng shǒu
佛显初时意欲行凶，因看手下人众，又有器械，遂不敢动手。
wāng dà yǐn yī miàn fēn fù lìng shǐ jiāng liǎng gè jì nǚ sòng huí
汪大尹一面分付令史，将两个妓女送回。
qǐ shēn shàng jiào yī xíng rén yā zhe zhòng sēng zài qián
起身上轿，一行人押着众僧在前。
nà shí hōng dòng le yí lù jū mín dōu suí lái guān kàn
那时哄动了一路居民，都随来观看。
wāng dà yǐn huí dào xiàn zhōng dāng táng xì shěn yòng qǐ xíng jù
汪大尹回到县中，当堂细审，用起刑具。
zhòng hé shàng píng rì běn shì shòu yòng zhī rén rú hé áo de
众和尚平日本是受用之人，如何熬得？
cái tào shàng jiā gùn jiù cóng shí zhāo chēng
才套上夹棍，就从实招称。
wāng dà yǐn lù le kǒu cí fā xià yù zhōng jiān jìn zhǔn bèi wén shū shēn bào shàng sī bù zài huà xià
汪大尹录了口词，发下狱中监禁，准备文书，申报上司，不在话下。
qiě shuō fú xiǎn lái dào yù zhōng yǔ zhòng hé shàng shāng yì yí gè jì cè duì jìn zi líng zhì shuō dào wǒ men yī shí zuò xià bú shì huǐ zhī wú jí
且说佛显来到狱中，与众和尚商议一个计策，对禁子凌志说道：“我们一时做下不是，悔之无及！
rú jīn dào le cǐ chù liào rán wú gè chū tóu zhī qī
如今到了此处，料然无个出头之期。
dàn jīn zǎo ná shí dōu shì kōng shēn bǎ shèn me lái shǐ yòng
但今早拿时，都是空身，把甚么来使用？
wǒ sì zhōng xiàng lái jī xià de qián cái shén duō ruò kěn qiāo dì fàng wǒ sān sì rén huí sì qǔ lái jìn pái de cháng lì zì bù bì shuō fèn wài zài sòng yī bǎi liǎng xuě huā
我寺中向来积下的钱财甚多，若肯悄地放我三四人回寺取来，禁牌的常例，自不必说，分外再送一百两雪花。
nà líng zhì jiàn shuō de rè nào dòng huǒ biàn dào wǒ men tóng bèi rén duō bù yáo yī rén zuò zhǔ zhè bǎi jīn sì sàn fēn kāi suǒ de jǐ hé qǐ bù shì yǒu míng wú shí
”那凌志见说得热闹动火，便道：“我们同辈人多，不繇一人作主，这百金四散分开，所得几何，岂不是有名无实！
rú chū dé èr bǎi liǎng yǔ zhòng rén lìng wài wǒ yào yī bǎi liǎng piān shǒu ruò kěn chū zhè shù jí jīn jiù tóng nǐ qù
如出得二百两与众人，另外我要一百两偏手，若肯出这数，即今就同你去。
fú xiǎn yī kǒu yìng chéng dào dàn píng jìn pái fēn fù bà le zěn gǎn wéi ào
”佛显一口应承道：“但凭禁牌分付罢了，怎敢违拗！
líng zhì jí yǔ zhòng jìn zǐ shuō zhī sī xià yā zhe sì gè hé shàng huí sì dào gè fáng sōu guā guǒ rán jīn yín wú shù
”凌志即与众禁子说知，私下押着四个和尚回寺，到各房搜括，果然金银无数。
fú xiǎn xiān jiāng sān bǎi liǎng jiāo yǔ líng zhì
佛显先将三百两交与凌志。
zhòng rén dé le yín zi yī gè gè méi huā yǎn xiào
众人得了银子，一个个眉花眼笑。
fú xiǎn yòu dào liè wèi zài shǎo dài piàn shí dài wǒ shōu shí jǐ chuáng pù gài jìn qù yè jiān yě hǎo shuì wò
佛显又道：“列位再少待片时，待我收拾几床铺盖进去，夜间也好睡卧。
zhòng rén lián chēng yǒu lǐ
”众人连称：“有理。
zòng fàng tā men qù dǎ dié
”纵放他们去打叠。
zhè sì gè hé shàng bǎ sì zhōng duǎn dāo fǔ tóu zhī lèi guǒ zài pū gài zhī zhōng shōu shí wán bèi jiào xiāng gōng huàn qǐ jǐ gè jiǎo fū yī tóng tái rù jiān qù
这四个和尚把寺中短刀斧头之类裹在铺盖之中，收拾完备，教香公唤起几个脚夫，一同抬入监去。
yòu mǎi qǐ ruò gān jiǔ ròu biàn qǐng hé jiān shàng xià bǎ jìn zǐ guàn de làn zuì zhuān děng huáng hūn shí hòu dòng shǒu yuè yù
又买起若干酒肉，遍请合监上下，把禁子灌得烂醉，专等黄昏时候动手越狱。
zhèng shì dǎ diǎn pī kāi shēng sǐ lù ān pái tiào chū guǐ mén guān
正是：打点劈开生死路，安排跳出鬼门关。
qiě shuō wāng dà yǐn yīn ná chū le zhè gè bì duān xīn zhōng zì xǐ dàng wǎn zài yá zhōng bǐng zhú ér zuò dìng gǎo shēn bào shàng sī měng de xiǎng qǐ dào wǒ shōu xǔ duō xiōng tú zài jiān tǎng yǒu bù cè zhī biàn rú hé dǐ dàng
且说汪大尹因拿出了这个弊端，心中自喜，当晚在衙中秉烛而坐，定稿申报上司，猛地想起道：“我收许多凶徒在监，倘有不测之变，如何抵当？
jí xiě zhū piào chāi rén biàn zhào kuài shǒu gè dài bīng qì dào xiàn zhí sù fáng wèi
”即写朱票，差人遍召快手，各带兵器到县，直宿防卫。
yuē mò gēng chū shí fēn jiān zhōng zhòng sēng qǔ chū dāo fǔ yī qí nà hǎn kǎn fān jìn zǐ dǎ kāi yù mén bǎ zhòng qiú jìn jiē fàng qǐ shā jiāng chū lái gāo shēng hǎn jiào yǒu yuān bào yuān yǒu chóu bào chóu zhǐ shā zhī xiàn bù shāng bǎi xìng
约莫更初时分，监中众僧取出刀斧，一齐呐喊，砍翻禁子，打开狱门，把重囚尽皆放起，杀将出来，高声喊叫：“有冤报冤，有仇报仇，只杀知县，不伤百姓。
ràng wǒ zhě shēng dǎng wǒ zhě sǐ
让我者生，挡我者死。
qí shēng zhèn tiān dòng dì
”其声震天动地。
cǐ shí zhí sù bīng kuài qià hǎo gāng dào jiù zài jiān mén kǒu zhàn dòu
此时值宿兵快，恰好刚到，就在监门口战斗。
wāng dà yǐn yá zhōng wén de lián máng shēng táng
汪大尹衙中闻得，连忙升堂。
páng xiàn bǎi xìng tīng de yuè yù dōu zhí qiāng dāo qián lái jiù hù
旁县百姓听得越狱，都执枪刀前来救护。
hé shàng suī rán pàn mìng dōu shì duǎn bīng kuài shǒu jù yòng cháng qiāng gù cǐ shāng zhě shén duō bù néng dé chū
和尚虽然拚命，都是短兵，快手俱用长枪，故此伤者甚多，不能得出。
fú xiǎn zhī shì bù jì suì jiào zhòng rén zhù shǒu tuì rù jiān zhōng bǎ dāo fǔ cáng guò yáng yán dào móu fǎn de zhǐ shì shí shù yú rén dōu yǐ dāng xiān bèi shā wǒ děng jù bù yuàn fǎn róng zhì dāng táng bǐng míng
佛显知事不济，遂教众人住手，退入监中，把刀斧藏过，扬言道：“谋反的止是十数余人，都已当先被杀，我等俱不愿反，容至当堂禀明。
wāng dà yǐn jiàn shì yǐ dìng chà xíng fáng lì dài lǐng bīng kuài dào jiān chá yàn jiāng yīng yǒu bīng qì jìn shù sōu chū dāng táng chéng kàn
汪大尹见事已定，差刑房吏带领兵快，到监查验，将应有兵器，尽数搜出，当堂呈看。
wāng dà yǐn dà nù xiàng zhòng rén shuō dào zhè bān zéi lǘ yín è tāo tiān shì jí yòu sī móu fǎn
汪大尹大怒，向众人说道：“这班贼驴，淫恶滔天，事急又思谋反。
wǒ ruò méi yǒu fáng bèi bù dàn wǒ yī rén zāo tā xiōng shǒu lián mǎn chéng bǎi xìng jǐn shòu tú dú le
我若没有防备，不但我一人遭他凶手，连满城百姓，尽受荼毒了。
ruò bù jǐn zhū hé yǐ jǐng hòu
若不尽诛，何以儆后？
huàn guò bīng kuài jiāng chū de dāo fǔ gěi sàn yǔ tā fēn cǔn dào è sēng shì suī bù xié jiǔ hòu zhōng yǒu bù cè nán yǐ fáng zhì
”唤过兵快，将出的刀斧，给散与他，分忖道：“恶僧事虽不谐，久后终有不测，难以防制。
kě chéng tā jīn yè fǎn yù chú yī yīng rén fàn liú míng rì shěn wèn qí yú zhòng sēng gè kǎn shǒu jí lái bào
可乘他今夜反狱，除一应人犯留明日审问，其余众僧，各砍首级来报。
zhòng rén lǐng le yán yǔ diǎn qǐ huǒ bǎ fēng yōng rù jiān
”众人领了言语，点起火把，蜂拥入监。
fú xiǎn jiàn shì tóu bù hǎo lián jiào móu fǎn bú shì wǒ děng
佛显见势头不好，连叫：“谋反不是我等。
yán hái wèi bì tóu yǐ luò dì
”言还未毕，头已落地。
xū yú zhī jiān bǎi yú hé shàng qí jiē zhǎn qì yóu rú luàn gǔn xī guā
须臾之间，百余和尚，齐皆斩讫，犹如乱滚西瓜。
zhèng shì shàn è dào tóu zhōng yǒu bào zhǐ zhēng lái zǎo yǔ lái chí
正是：善恶到头终有报，只争来早与来迟。
wāng dà yǐn cì rì diào chū zhòng fàn shěn wèn yù zhōng yuán hé cáng de xǔ duō bīng qì
汪大尹次日吊出众犯，审问狱中缘何藏得许多兵器？
zhòng fàn gōng chū jìn zǐ líng zhì děng de le yín zi sī fàng sēng rén huí qù dài jìn bīng qì děng qíng
众犯供出禁子凌志等得了银子，私放僧人回去，带进兵器等情。
wāng dà yǐn wèn le xiáng xì yuán fā xià yù chá diǎn jìn zǐ líng zhì děng jù yǐ shā sǐ suì lián yè bèi wén shēn xiáng shàng sī jiāng bǎo lián sì jìn jiē shāo huǐ
汪大尹问了详细，原发下狱，查点禁子凌志等，俱已杀死，遂连夜备文，申详上司，将宝莲寺尽皆烧毁。
qí shěn dān yún kàn de sēng fú xiǎn děng xīn chén yù hǎi è chì huǒ kēng
其审单云：看得僧佛显等，心沉欲海，恶炽火坑。
yòng zhì shè jī jì hōng liáng jiā qí sì chuān yōng xué dì qiáng yāo xìn nǚ tōng qíng
用智设机，计哄良家祈嗣：穿墉穴地，强邀信女通情。
jǐn bào zhe jiāo é wù de shì pú sà cóng tiān jiàng
紧抱着娇娥，兀的是菩萨从天降；
nán tuī qù hé shàng zé suǒ dào luó hàn mèng zhōng lái
难推去和尚，则索道罗汉梦中来。
kě lián nèn ruǐ xīn huā pāi cán kuáng dié
可怜嫩蕊新花，拍残狂蝶；
què hèn wēn xiāng ruǎn yù pāo zhì zhōng fēng
却恨温香软玉，抛掷终风。
bái liàn shòu wū bù kě xǐ yě
白练受污，不可洗也；
hēi yè rěn rǔ ān gǎn yán hu
黑夜忍辱，安敢言乎！
nǎi shǐ li wǎn r zhū mǒ qí dǐng yòu qiǎn zhāng mèi jie mò niè qí diān
乃使李婉儿朱抹其顶，又遣张媚姐墨涅其颠。
hóng yàn yù liú xiǎng zhǎng lǎo tóu héng chōng jīng shuǐ
红艳欲流，想长老头横冲经水；
hēi méi rú rǎn qǐ hé shàng jǐng dào jìn mò chí
黑煤如染，岂和尚颈倒浸墨池。
shōu sòng fú táng bō luó mì zì zuò gān shòu
收送福堂，波罗蜜自做甘受；
xiàn rù sè jiè mó dōu jiān yǒu kǒu nán yán
陷入色界，磨兜坚有口难言。
nǎi cáng dāo jiàn yú pí náng jì miè fān chéng zéi nüè
乃藏刀剑于皮囊，寂灭翻成贼虐；
gù dòng gān gē yú yuán jí cí bēi biàn zuò qiáng liáng
顾动干戈于圜棘，慈悲变作强梁。
yè sè zhèng hūn hù fǎ shén tōng kāi àn bì
夜色正昏，护法神通开犴狴；
zhōng shēng fu dìng jīn gāng yǒng lì pò jū luán
钟声甫定，金刚勇力破拘挛。
fǔ zhōng zhī yú jì lòu wǎng ér yòu bá hù
釜中之鱼，既漏网而又跋扈；
xiá zhōng zhī hǔ yù zǒu kuàng ér xiān shì rén
柙中之虎，欲走圹而先噬人。
jiān yǎo tiǎo yín shàn liáng sǐ qiě bù yòu
奸窈窕，淫善良，死且不宥；
shā jìn zǐ shāng mín zhuàng zuì yù hé táo
杀禁子，伤民壮，罪欲何逃！
fǎn yù jiān yín qí zuì yǐ zhòng
反狱奸淫，其罪已重；
lù shī xiāo shǒu qí fǎ yǔn yí
戮尸枭首，其法允宜。
sēng fú xiǎn zhòng wù zhī kuí fěn suì qí gǔ
僧佛显众恶之魁，粉碎其骨；
bǎo lián sì cáng jiān zhī sǒu huǒ fén qí cháo
宝莲寺藏奸之薮，火焚其巢。
zhù fā dì cáng zhī jiān yòng qīng wú gòu zhī fú
庶发地藏之奸，用清无垢之佛。
zhè piān shěn dān yī chū mǎn chéng chuán sòng bǎi xìng jìn jiē chēng kuài
这篇审单一出，满城传诵，百姓尽皆称快。
wǎng shí zhī fù nǚ céng zài sì qiú zǐ shēng nán yù nǚ zhě zhàng fū jiē bù kěn rèn dà zhě zhú chū xiǎo zhě nì sǐ
往时之妇女，曾在寺求子，生男育女者，丈夫皆不肯认，大者逐出，小者溺死。
duō yǒu fù nǚ huái xiū zì yì mín fēng zì cǐ shǐ zhèng
多有妇女怀羞自缢，民风自此始正。
gè shěng zhí zhōu fǔ chuán wén cǐ shì wú bù chū bǎng jiè yù cóng jīn bù xǔ fù nǚ rù sì shāo xiāng
各省直州府传闻此事，无不出榜戒谕，从今不许妇女入寺烧香。
zhì jīn shàng sī wǎng wǎng míng wén yán jìn gài wèi cǐ yě
至今上司往往明文严禁，盖为此也！
hòu wāng dà yǐn yīn cǐ qǐ míng suì qīn qǔ wèi jiān chá yù shǐ
后汪大尹因此起名，遂钦取为监察御史。
yǒu shī wèi zhèng zǐ sì yuán fēi kě qiǎng qiú kuàng yú rù sì qǐ yín tōu
有诗为证：子嗣原非可强求，况于入寺起淫偷。
cóng jīn kān pò yuān yāng mèng jīng wèi fēn yuán mò hùn liú
从今勘破鸳鸯梦，泾渭分源莫混流。