卷三 — 醒世恒言 — 冯梦龙

mài yóu láng dú zhàn huā kuí

卖油郎独占花魁

nián shào zhēng kuā fēng yuè chǎng zhōng bō làng piān duō

年少争夸风月，场中波浪偏多。

yǒu qián wú mào yì nán hé yǒu mào wú qián bù kě

有钱无貌意难和，有貌无钱不可。

jiù shì yǒu qián yǒu mào hái xū zhe yì chuǎi mó

就是有钱有貌，还须著意揣摩。

zhī qíng shí qù qiào gē ge cǐ dào shuí rén sài wǒ

知情识趣俏哥哥，此道谁人赛我。

zhè shǒu cí míng wèi xī jiāng yuè shì fēng yuè jī guān zhōng cuō yào zhī lùn

这首词名为《西江月》，是风月机关中撮要之论。

cháng yán dào jì ài qiào mā ài chāo

常言道：“妓爱俏，妈爱钞。

suǒ yǐ zǐ dì xíng zhōng yǒu le pān ān bān mào dèng tōng bān qián zì rán shàng hé xià mù zuò de yān huā zhài nèi de dài wáng yuān yāng huì shàng de zhǔ méng

”所以子弟行中，有了潘安般貌，邓通般钱，自然上和下睦，做得烟花寨内的大王，鸳鸯会上的主盟。

rán suī rú cǐ hái yǒu gè liǎng zì jīng r jiào zuò bāng chèn

然虽如此，还有个两字经儿，叫做帮衬。

bāng zhě rú xié zhī yǒu bāng

帮者，如鞋之有帮；

chèn zhě rú yī zhī yǒu chèn

衬者，如衣之有衬。

dàn fán zuò xiǎo niáng de yǒu yī fēn suǒ cháng dé rén chèn tiē jiù dāng shí fēn

但凡做小娘的，有一分所长，得人衬贴，就当十分。

ruò yǒu duǎn chù qū yì tì tā zhē hù gēng jiān dī shēng xià qì sòng nuǎn shù hán féng qí suǒ xǐ bì qí suǒ huì yǐ qíng dù qíng qǐ yǒu bù ài zhī lǐ

若有短处，曲意替他遮护，更兼低声下气，送暖俞寒，逢其所喜，避其所讳，以情度情，岂有不爱之理？

yán jiào zuò bāng chèn

言叫做帮衬。

fēng yuè chǎng zhōng zhǐ yǒu huì bāng chèn de zuì tǎo pián yí wú mào ér yǒu mào wú qián ér yǒu qián

风月场中，只有会帮衬的最讨便宜，无貌而有貌，无钱而有钱。

jiǎ rú zhèng yuán hé zài bēi tián yuàn zuò le qǐ ér cǐ shí náng qiè jù kōng róng yán fēi jiù li yà xian yú xuě tiān yù zhī biàn dòng le yí gè cè yǐn zhī xīn jiāng xiù rú bāo lǐ měi shí gōng yǎng yǔ tā zuò le fū qī

假如郑元和在卑田院做了乞儿，此时囊箧俱空，容颜非旧，李亚仙于雪天遇之，便动了一个恻隐之心，将绣襦包里，美食供养，与他做了夫妻。

zhè qǐ shì ài tā zhī qián liàn tā zhī mào

这岂是爱他之钱，恋他之貌？

zhǐ wèi zhèng yuán hé shí qù zhī qíng shàn yú bāng chèn suǒ yǐ yà xiān xīn zhōng shè tā bù dé

只为郑元和识趣知情，善于帮衬，所以亚仙心中舍他不得。

nǐ zhǐ kàn yà xian bìng zhōng xiǎng mǎ bǎn cháng tāng chī zhèng yuán hé jiù bǎ wǔ huā mǎ shā le qǔ cháng zhǔ tāng fèng zhī

你只看亚仙病中想马板肠汤吃，郑元和就把五花马杀了，取肠煮汤奉之。

zhǐ zhè yī jié shàng yà xian rú hé bù niàn qí qíng

只这一节上，亚仙如何不念其情？

hòu lái zhèng yuán hé zhōng le zhuàng yuán li yà xian fēng wèi guó fū rén

后来郑元和中了状元，李亚仙封为国夫人。

dǎ chū wàn nián cè bēi tián yuàn biàn zuò le bái yù lóu

〉打出万年策，卑田院变做了白玉楼。

yī chuáng jǐn bèi zhē gài fēng yuè chǎng zhōng fǎn wèi měi tán

一床锦被遮盖，风月场中反为美谈。

zhè shì

这是：

yùn tuì huáng jīn shī sè shí lái tiě yě shēng guāng

运退黄金失色，时来铁也生光。

huà shuō dà sòng zì tài zǔ kāi jī tài zōng sì wèi lì chuán zhēn rén shén zhé gòng shì qī dài dì wáng dōu zé yǎn wǔ xiū wén mín ān guó tài

话说大宋自太祖开基，太宗嗣位，历传真、仁、神、哲，共是七代帝王，都则偃武修文，民安国泰。

dào le huī zōng dào jūn huáng dì xìn rèn cài jīng gāo qiú yáng jiǎn zhū zhī tú dà xīng yuàn yòu zhuān wù yóu lè bù yǐ cháo zhèng wéi shì

到了徽宗道君皇帝，信任蔡京、高俅、杨戬、朱之徒，大兴苑囿，专务游乐，不以朝政为事。

yǐ zhì wàn mín jiē yuàn jīn lǔ chéng zhī ér qǐ bǎ huā jǐn bān yí gè shì jiè nòng de qī líng bā luò

以致万民嗟怨，金虏乘之而起，把花锦般一个世界，弄得七零八落。

zhí zhì èr dì meng chen gāo zōng ní mǎ dù jiāng piān ān yī yú tiān xià fēn wéi nán běi fāng de xiū xī

直至二帝蒙尘，高宗泥马渡江，偏安一隅，天下分为南北，方得休息。

qí zhōng shù shí nián bǎi xìng shòu le duō shǎo kǔ chǔ

其中数十年，百姓受了多少苦楚。

zhèng shì

正是：

jiǎ mǎ cóng zhōng lì mìng dāo qiāng duì lǐ wèi jiā

甲马丛中立命，刀枪队里为家。

shā lù rú tóng xì shuǎ qiǎng duó biàn shì shēng yá

杀戮如同戏耍，抢夺便是生涯。

nèi zhōng dān biǎo yī rén nǎi biàn liáng chéng wài ān lè cūn jū zhù xìng shēn míng shàn hún jiā yuán shì

内中单表一人，乃汴梁城外安乐村居住，姓莘名善，浑家阮氏。

fū qī liǎng kǒu kāi gè liù chén pù r

夫妻两口，开个六陈铺儿。

suī zé tiào mǐ wéi shēng yī yīng mài dòu chá jiǔ yóu yán zá huò wú suǒ bù bèi jiā dào pō pō dé guò

虽则粜米为生，一应麦豆茶酒油盐杂货，无所不备，家道颇颇得过。

nián guò sì xún zhǐ shēng yī nǚ xiǎo míng jiào zuò yáo qín

年过四旬，止生一女，小名叫做瑶琴。

zì xiǎo shēng de qīng xiù gēng qiě zī xìng cōng míng

自小生得清秀，更且资性聪明。

qī suì shàng sòng zài cūn xué zhōng dú shū rì sòng qiān yán

七岁上，送在村学中读书，日诵千言。

shí suì shí biàn néng yín shī zuò fù céng yǒu yī jué wéi rén chuán sòng

十岁时，便能吟诗作赋，曾有一绝，为人传诵。

shī yún

诗云：

zhū lián jì jì xià jīn gōu xiāng yā chén chén lěng huà lóu

朱帘寂寂下金钩，香鸭沉沉冷画楼。

yí zhěn pà jīng yuān bìng sù tiǎo dēng piān xī ruǐ shuāng tóu

移枕怕惊鸳并宿，挑灯偏惜蕊双头。

dào shí èr suì qín qí shū huà wú suǒ bù tōng

到十二岁，琴棋书画，无所不通。

ruò tí qǐ nǚ gōng yī shì fēi zhēn zǒu xiàn chū rén yì biǎo

若题起女工一事，飞针走线，出人意表。

cǐ nǎi tiān shēng lìng lì fēi jiào xí zhī suǒ néng yě

此乃天生令俐，非教习之所能也。

shēn shàn yīn wèi zì jiā wú zi yào xún gè yǎng nǚ xù lái jiā kào lǎo

莘善因为自家无子，要寻个养女婿来家靠老。

zhǐ yīn nǚ ér líng qiǎo duō néng nán hu qí pèi suǒ yǐ qiú qīn zhě pō duō dōu bù céng xǔ

只因女儿灵巧多能，难乎其配，所以求亲者颇多，都不曾许。

bù xìng yù le jīn lǔ chāng jué bǎ biàn liáng chéng wéi kùn sì fāng qín wáng zhī shī suī duō zǎi xiàng zhǔ le hé yì bù xǔ sī shā yǐ zhì lǔ shì yù shén dǎ pò le jīng chéng jié qiān le èr dì

不幸遇了金虏猖獗，把汴梁城围困，四方勤王之师虽多，宰相主了和议，不许厮杀，以致虏势愈甚，打破了京城，劫迁了二帝。

nà shí chéng wài bǎi xìng yī gè gè wáng hún sàng dǎn xié lǎo fú yòu qì jiā táo mìng

那时城外百姓，一个个亡魂丧胆，携老扶幼，弃家逃命。

què shuō shēn shàn lǐng zhe hún jiā yuán shì hé shí èr suì de nǚ ér tóng yī bān táo nàn de bèi zhe bāo lǐ jié duì ér zǒu

却说莘善领著浑家阮氏和十二岁的女儿，同一般逃难的，背著包里，结队而走。

máng máng rú sàng jiā zhī quǎn jí jí rú lòu wǎng zhī yú

忙忙如丧家之犬，急急如漏网之鱼。

dān kě dān jī dān láo kǔ cǐ xíng shuí shì jiā xiāng

担渴担饥担劳苦，此行谁是家乡？

jiào tiān jiào de jiào zǔ zōng wéi yuàn bù féng dá lǔ

叫天叫地叫祖宗，惟愿不逢鞑虏。

zhèng shì níng wèi tài píng quǎn mò zuò luàn lí rén

正是：宁为太平犬，莫作乱离人！

zhèng xíng zhī jiān shuí xiǎng dá zǐ dào bù céng yù jiàn què féng zhe yī zhèn bài cán de guān bīng

正行之间，谁想鞑子到不曾遇见，却逢著一阵败残的官兵。

tā kàn jiàn xǔ duō táo nàn de bǎi xìng duō bèi de yǒu bāo lǐ jiǎ yì nà hǎn dào dá zǐ lái le

他看见许多逃难的百姓，多背得有包里，假意呐喊道：“鞑子来了！

yán lù fàng qǐ yī bǎ huǒ lái

”沿路放起一把火来。

cǐ shí tiān sè jiāng wǎn xià de zhòng bǎi xìng luò huāng luàn cuàn nǐ wǒ bù xiāng gù

此时天色将晚，吓得众百姓落荒乱窜，你我不相顾。

tā jiù chéng jī qiǎng lüè

他就乘机抢掠。

ruò bù kěn yǔ tā jiù shā hài le

若不肯与他，就杀害了。

zhè shì luàn zhōng shēng luàn kǔ shàng jiā kǔ

这是乱中生乱，苦上加苦。

què shuō shēn shì yáo qín bèi luàn jūn chōng tū diē le yī jiāo pá qǐ lái bú jiàn le diē niáng bù gǎn jiào huàn duǒ zài dào bàng gǔ mù zhī zhōng guò le yī yè

却说莘氏瑶琴被乱军冲突，跌了一交，爬起来，不见了爹娘，不敢叫唤，躲在道傍古墓之中过了一夜。

dào tiān míng chū wài kàn shí dàn jiàn mǎn mù fēng shā sǐ shī lù

到天明，出外看时，但见满目风沙，死尸路。

zuó rì tóng shí bì nàn zhī rén dōu bù zhī suǒ wǎng

昨日同时避难之人，都不知所往。

yáo qín sī niàn fù mǔ tòng kū bù yǐ

瑶琴思念父母，痛哭不已。

yù dài xún fǎng yòu bù rèn de lù jìng zhǐ de wàng nán ér xíng

欲待寻访，又不认得路径，只得望南而行。

kū yī bù ái yī bù yuē mò zǒu le èr lǐ zhī chéng

哭一步，挨一步，约莫走了二里之程。

xīn shàng yòu kǔ fù zhōng yòu jī wàng jiàn tǔ fáng yī suǒ xiǎng bì qí zhōng yǒu rén yù dài qiú qǐ xiē tāng yǐn

心上又苦，腹中又饥，望见土房一所，想必其中有人，欲待求乞些汤饮。

jí zhì xiàng qián què shì pò bài de kōng wū rén kǒu jù táo nàn qù le

及至向前，却是破败的空屋，人口俱逃难去了。

yáo qín zuò yú tǔ qiáng zhī xià āi āi ér kū

瑶琴坐于土墙之下，哀哀而哭。

zì gǔ dào wú qiǎo bù chéng huà

自古道：“无巧不成话。

qià hǎo yǒu yī rén cóng qiáng xià ér guò

”恰好有一人从墙下而过。

nà rén xìng bǔ míng qiáo zhèng shì shēn shàn de jìn lín píng xī shì gè yóu shǒu yóu shí bù shǒu běn fèn guàn chī bái shí yòng bái qián de zhǔ ér rén dōu chēng tā shì bo dà láng

那人姓卜名乔，正是莘善的近邻，平昔是个游手游食、不守本分，掼吃白食、用白钱的主儿，人都称他是卜大郎。

yě shì bèi guān jūn chōng sàn le tóng huǒ jīn rì dú zì ér xíng

也是被官军冲散了同伙，今日独自而行。

tīng de tí kū zhī shēng huāng máng lái kàn

听得啼哭之声，慌忙来看。

yáo qín zì xiǎo xiāng rèn jīn rì huàn nàn zhī jì jǔ mù wú qīn jiàn le jìn lín fēn míng jiàn le qīn rén yì bān jí máng shōu lèi qǐ shēn xiāng jiàn wèn dào bo dà shū kě zēng jiàn wǒ diē mā me

瑶琴自小相认，今日患难之际，举目无亲，见了近邻，分明见了亲人一般，即忙收泪，起身相见，问道：“卜大叔，可曾见我爹妈么？

bo qiáo xīn zhōng àn xiǎng zuó rì bèi guān jūn qiǎng qù bāo lǐ zhèng méi pán chán

”卜乔心中暗想：“昨日被官军抢去包里，正没盘缠。

tiān shēng zhè wǎn yī fàn sòng lái yǔ wǒ zhèng shì qí huò kě jū

天生这碗衣饭，送来与我，正是奇货可居。

biàn chě gè huǎng dào nǐ diē hé mā xún nǐ bú jiàn hǎo shēng tòng kǔ rú jīn qián miàn qù le fēn fù wǒ dào tǎng huò jiàn wǒ nǚ ér qiān wàn dài le tā lái sòng hái le wǒ

”便扯个谎道：“你爹和妈，寻你不见，好生痛苦，如今前面去了，吩咐我道：‘倘或见我女儿，千万带了他来，送还了我。

xǔ wǒ hòu xiè

’许我厚谢。

yáo qín suī shì cōng míng zhèng dāng wú kě nài hé zhī jì jūn zǐ kě qī yǐ qí fāng suì quán rán bù yí suí zhe bo qiáo biàn zǒu zhèng shì qíng zhī bú shì bàn shì jí qiě xiāng suí

”瑶琴虽是聪明，正当无可奈何之际，君子可欺以其方，遂全然不疑，随著卜乔便走，正是：情知不是伴，事急且相随。

bo qiáo jiāng suí shēn dài de qián liáng bǎ xiē yǔ tā chī le fēn fù dào nǐ diē mā lián yè zǒu de

卜乔将随身带的干粮，把些与他吃了，吩咐道：“你爹妈连夜走的。

ruò lù shàng bù néng xiāng yù zhí yào guò jiāng dào jiàn kāng fǔ fāng kě xiāng huì

若路上不能相遇，直要过江到建康府，方可相会。

yī lù shàng tóng háng wǒ quán bǎ nǐ dāng nǚ ér nǐ quán jiào wǒ zuò diē

一路上同行，我权把你当女儿，你权叫我做爹。

bù rán zhī dào wǒ shōu liú mí shī zǐ nǚ bù dàng wěn biàn

不然，只道我收留迷失子女，不当稳便。

yáo qín yī yǔn

”瑶琴依允。

cóng cǐ lù lù tóng bù shuǐ lù tóng zhōu diē nǚ xiàng chēng

从此陆路同步，水路同舟，爹女相称。

dào le jiàn kāng fǔ lù shàng yòu wén de jīn wù shù sì tài zǐ yǐn bīng dù jiāng yǎn jiàn de jiàn kāng bù dé níng xī

到了建康府，路上又闻得金兀术四太子，引兵渡江，眼见得建康不得宁息。

yòu wén de kāng wáng jí wèi yǐ zài háng zhōu zhu bi gǎi míng lín ān suì chèn chuán dào rùn zhōu

又闻得康王即位，已在杭州驻跸，改名临安，遂趁船到润州。

guò le sū cháng jiā hú

过了苏、常、嘉、湖，

zhí dào lín ān dì miàn

直到临安地面，

zàn qiě fàn diàn zhōng jū zhù

暂且饭店中居住，

yě kuī bo qiáo

也亏卜乔，

zì biàn jīng zhì lín ān

自汴京至临安，

sān qiān yú lǐ

三千余里，

dài nà shēn yáo qín xià lái

带那莘瑶琴下来，

shēn biān cáng xià xiē sǎn suì yín liǎng

身边藏下些散碎银两，

dōu yòng jìn le

都用尽了，

lián shēn shàng wài gài yī fú

连身上外盖衣服，

tuō xià zhǔn le diàn qián

脱下准了店钱，

zhǐ shèng de shēn yáo qín yī jiàn huó huò

止剩得莘瑶琴一件活货，

yù xíng chū tuō

欲行出脱。

fǎng de xī hú shàng yān huā wáng jiǔ mā jiā yào tǎo yǎng nǚ suì yǐn jiǔ mā dào diàn zhōng kàn huò huán qián

访得西湖上烟花王九妈家要讨养女，遂引九妈到店中，看货还钱。

jiǔ mā jiàn yáo qín shēng de biāo zhì jiǎng le cái lǐ wǔ shí liǎng

九妈见瑶琴生得标致，讲了财礼五十两。

bo qiáo duì zú le yín zi jiāng yáo qín sòng dào wáng jiā

卜乔兑足了银子，将瑶琴送到王家。

yuán lái bo qiáo yǒu zhì zài wáng jiǔ mā qián zhǐ shuō yáo qín shì wǒ qīn shēng zhī nǚ bù xìng dào nǐ mén hù rén jiā xū shì kuǎn kuǎn de jiào xùn tā zì rán cóng shùn bú yào xìng jí

原来卜乔有智，在王九妈前，只说：“瑶琴是我亲生之女，不幸到你门户人家，须是款款的教训，他自然从顺，不要性急。

zài yáo qín miàn qián yòu shuō jiǔ mā shì wǒ zhì qīn quán shí bǎ nǐ jì dùn tā jiā dài wǒ cóng róng fǎng zhī nǐ diē mā xià luò zài lái lǐng nǐ

”在瑶琴面前，又说：“九妈是我至亲，权时把你寄顿他家，待我从容访知你爹妈下落，再来领你。

yǐ cǐ yáo qín xīn rán ér qù

”以此瑶琴欣然而去。

kě lián jué shì cōng míng nǚ duò luò yān huā luó wǎng zhōng

可怜绝世聪明女，堕落烟花罗网中。

wáng jiǔ mā xīn tǎo le yáo qín jiāng tā hún shēn yī fú huàn gè xīn xiān cáng yú qū lóu shēn chù zhōng rì hǎo chá hǎo fàn qù jiāng xī tā hǎo yán hǎo yǔ qù wēn nuǎn tā

王九妈新讨了瑶琴，将他浑身衣服，换个新鲜，藏于曲楼深处，终日好茶好饭，去将息他，好言好语，去温暖他。

yáo qín jì lái zhī zé ān zhī

瑶琴既来之，则安之。

zhù le jǐ rì bú jiàn bo qiáo huí xìn sī liang diē mā qín zhe liǎng xíng zhū lèi wèn jiǔ mā dào bo dà shū zěn bù lái kàn wǒ

住了几日，不见卜乔回信，思量爹妈，噙著两行珠泪，问九妈道：“卜大叔怎不来看我？

jiǔ mā dào něi gè bo dà shū

”九妈道：“哪个卜大叔？

yáo qín dào biàn shì yǐn wǒ dào nǐ jiā de nà gè bo dà láng

”瑶琴道：“便是引我到你家的那个卜大郎。

jiǔ mā dào tā shuō shì nǐ de qīn diē

”九妈道：“他说是你的亲爹。

yáo qín dào tā xìng bo wǒ xìng shēn

”瑶琴道：“他姓卜，我姓莘。

suì bǎ biàn liáng táo nàn shī sàn le diē mā zhōng yū yù jiàn le bo qiáo yǐn dào lín ān bìng bo qiáo hōng tā de shuō huà xì shù yī biàn

”遂把汴梁逃难，失散了爹妈，中迂遇见了卜乔，引到临安，并卜乔哄他的说话，细述一遍。

jiǔ mā dào yuán lái nèn dì nǐ shì gè gū shēn nǚ ér wú jiǎo xiè wǒ suǒ xìng yǔ nǐ shuō míng ba

九妈道：“原来恁地，你是个孤身女儿，无脚蟹，我索性与你说明罢；

nà xìng bo de bǎ nǐ mài zài wǒ jiā de yín wǔ shí liǎng qù le

那姓卜的把你卖在我家，得银五十两去了。

wǒ men shì mén hù rén jiā kào zhe fěn tóu guò huó

我们是门户人家，靠著粉头过活。

jiā zhōng suī yǒu sān sì gè yǎng nǚ bìng méi gè chū sè de

家中虽有三四个养女，并没个出色的。

ài nǐ shēng de qí zhěng bǎ zuò gè qīn nǚ ér xiāng dài

爱你生得齐整，把做个亲女儿相待。

dài nǐ cháng chéng zhī shí bāo nǐ chuān hǎo chī hǎo yī shēng shòu yòng

待你长成之时，包你穿好吃好，一生受用。

yáo qín tīng shuō fāng zhī bèi bo qiáo suǒ piàn fàng shēng dà kū

”瑶琴听说，方知被卜乔所骗，放声大哭。

jiǔ mā quàn jiě liáng jiǔ fāng zhǐ

九妈劝解，良久方止。

zì cǐ jiǔ mā jiāng yáo qín gǎi zuò wáng měi yī jiā dōu chēng wéi měi niang jiào tā chī chuī tán gē wǔ wú bù jìn shàn

自此九妈将瑶琴改做王美，一家都称为美娘，教他吃吹弹歌舞，无不尽善。

cháng chéng yī shí sì suì jiāo yàn fēi cháng

长成一十四岁，娇艳非常。

lín ān chéng zhōng zhèi xiē dāng háo gōng zǐ mù qí róng mào dōu bèi zhe hòu lǐ qiú jiàn

临安城中，这些当豪公子慕其容貌，都备著厚礼求见。

yě yǒu ài qīng biāo de wén de tā xiě zuò jù gāo qiú shī qiú zì de rì bù lí mén

也有爱清标的，闻得他写作俱高，求诗求字的，日不离门。

nòng chū tiān dà de míng shēng chū lái bù jiào tā měi niang jiào tā zuò huā kuí niáng zǐ

弄出天大的名声出来，不叫他美娘，叫他做花魁娘子。

xī hú shàng zǐ dì biān chū yī zhī guà zhī ér dān dào nà huā kuí niáng zǐ de hǎo chù

西湖上子弟编出一支《挂枝儿》，单道那花魁娘子的好处：

xiǎo niáng zhōng shuí shì de wáng měi r de biāo zhì yòu huì xiě yòu huì huà yòu huì zuò shī chuī tán gē wǔ dōu yú shì

小娘中，谁似得王美儿的标致，又会写，又会画，又会做诗，吹弹歌舞都余事。

cháng bǎ xī hú bǐ xī zǐ jiù shì xī zǐ bǐ tā yě hái bù rú

常把西湖比西子，就是西子比他也还不如。

něi gè yǒu fú de tāng zhe tā shēn r yě qíng yuàn yí gè sǐ

哪个有福的汤著他身儿，也情愿一个死。

zhǐ yīn wáng měi yǒu le gè shèng míng shí sì suì shàng jiù yǒu rén lái jiǎng shū nòng

只因王美有了个盛名，十四岁上，就有人来讲梳弄。

yī lái wáng měi bù kěn èr lái wáng jiǔ mā bǎ nǚ ér zuò jīn zi kàn chéng jiàn tā xīn zhōng bù yǔn fēn míng fèng le yī dào shèng zhǐ bìng bù gǎn wéi ào

一来王美不肯，二来王九妈把女儿做金子看成，见他心中不允，分明奉了一道圣旨，并不敢违拗。

yòu guò le yī nián wáng měi nián fāng shí wǔ

又过了一年，王美年方十五。

yuán lái mén hù zhōng shū nòng yě yǒu gè guī ju

原来门户中梳弄，也有个规矩。

shí sān suì tài zǎo wèi zhī shì huā

十三岁太早，谓之试花。

jiē yīn bǎo ér ài cái bù gù tòng kǔ

皆因鸨儿爱财，不顾痛苦；

nà zǐ dì yě zhǐ zhuān gè xū míng bù dé shí fēn chàng kuài qǔ lè

那子弟也只专个虚名，不得十分畅快取乐。

shí sì suì wèi zhī kāi huā

十四岁谓之开花。

cǐ shí tiān guǐ yǐ zhì nán shī nǚ shòu yě suàn dāng shí le

此时天癸已至，男施女受，也算当时了。

dào shí wǔ wèi zhī zhāi huā

到十五谓之摘花。

zài píng cháng rén jiā hái suàn nián xiǎo wéi yǒu mén hù rén jiā yǐ wéi guò shí

在平常人家，还算年小，惟有门户人家，以为过时。

wáng měi cǐ shí wèi zēng shū nòng xī hú shàng zǐ dì yòu biān chū yī zhī lái

王美此时未曾梳弄，西湖上子弟，又编出一支〉来：

wáng měi r shì mù guā kōng hǎo kàn shí wǔ suì hái bù céng yú rén tāng yī tāng

王美儿，似木瓜，空好看，十五岁，还不曾与人汤一汤。

yǒu míng wú shí chéng hé gān

有名无实成何干。

biàn bú shì shí nǚ yě shì èr háng zǐ de niang

便不是石女，也是二行子的娘。

ruò hái yǒu gè hǎo hǎo de xiū xiū yě rú hé áo de zhè xiē shí yǎng

若还有个好好的，羞羞也，如何熬得这些时痒。

wáng jiǔ mā tīng de zhè xiē fēng shēng pà huài le mén miàn lái quàn nǚ ér jiē kè

王九妈听得这些风声，怕坏了门面，来劝女儿接客。

wáng měi zhí yì bù kěn shuō dào yào wǒ huì kè shí chú fēi jiàn le qīn shēng diē mā

王美执意不肯，说道：“要我会客时，除非见了亲生爹妈。

tā kěn zuò zhǔ shí fāng cái shǐ de

他肯做主时，方才使得。

wáng jiǔ mā xīn lǐ yòu nǎo tā yòu bù lǐ de nán wéi tā

”王九妈心里又恼他，又不里得难为他。

ái le hǎo xiē shí

挨了好些时。

ǒu rán yǒu gè jīn èr yuán wài dà fù zhī jiā qíng yuàn chū sān bǎi liǎng yín zi shū nòng měi niang

偶然有个金二员外，大富之家，情愿出三百两银子，梳弄美娘。

jiǔ mā dé le zhè zhǔ dà cái xīn shēng yī jì yǔ jīn èr yuán wài shāng yì ruò yào tā chéng jiù chú fēi rú cǐ rú cǐ

九妈得了这主大财，心生一计，与金二员外商议：若要他成就，除非如此如此。

jīn èr yuán wài yì huì le

金二员外意会了。

qí rì bā yuè shí wǔ rì zhǐ shuō qǐng wáng měi hú kàn cháo qǐng zhì zhōu zhōng

其日八月十五日，只说请王美湖看潮，请至舟中。

sān sì gè bāng xián jù shì huì zhōng zhī rén cāi quán xíng lìng zuò hǎo zuò qiàn jiāng měi niang guàn de làn zuì rú ní

三四个帮闲，俱是会中之人，猜拳行令，做好做歉，将美娘灌得烂醉如泥。

fú dào wáng jiǔ mā jiā lóu zhōng wò yú chuáng shàng bù xǐng rén shì

扶到王九妈家楼中，卧于床上，不省人事。

cǐ shí tiān qì hé nuǎn yòu méi jǐ céng yī fú

此时天气和暖，又没几层衣服。

mā r qīn shǒu fú shì bō de tā chì tiáo tiáo rèn píng jīn èr yuán wài xíng shì

妈儿亲手伏侍，剥得他赤条条，任凭金二员外行事。

měi niang mèng zhōng jué tòng xǐng jiāng zhuàn lái yǐ bèi jīn èr yuán wài shuǎ de gòu le yù dài zhēng zhá zhēng nài shǒu zú jù ruǎn yáo tā qīng bó le yī huí

美娘梦中觉痛醒将转来，已被金二员外耍得够了，欲待挣扎，争奈手足俱软，繇他轻薄了一回。

zhí dài lǜ àn hóng fēi fāng shǐ yǔ shōu yún sàn

直待绿暗红飞，方始雨收云散。

zhèng shì

正是：

yǔ zhōng huā ruǐ fāng kāi ba jìng lǐ é méi bù shì qián

雨中花蕊方开罢，镜里娥眉不似前。

wǔ gǔ shí měi niang jiǔ xǐng yǐ zhī bǎo ér yòng jì pò le shēn zi

五鼓时，美娘酒醒，已知鸨儿用计，破了身子。

zì lián hóng pín mìng bó zāo cǐ qiáng hèng qǐ lái jiě shǒu chuān le yī fú zì zài chuáng biān yí gè bān zhú tà shàng cháo zhe lǐ bì shuì le àn àn chuí lèi

自怜红频命薄，遭此强横，起来解手，穿了衣服，自在床边一个斑竹榻上，朝著里壁睡了，暗暗垂泪。

jīn èr yuán wài lái qīn jìn tā shí bèi tā pī tóu pī liǎn zhuā yǒu jǐ gè xuè hén

金二员外来亲近他时，被他劈头劈脸，抓有几个血痕。

jīn èr yuán wài hǎo shēng méi qù ái dé tiān míng duì mā r shuō shēng wǒ qù yě

金二员外好生没趣，挨得天明，对妈儿说声：“我去也。

mā yào liú tā shí yǐ zì chū mén qù le

”妈要留他时，已自出门去了。

cóng lái shū nòng de zǐ dì zǎo qǐ shí mā r jìn fáng hè xǐ xíng hù zhōng dōu lái chēng hè hái yào chī jǐ rì xǐ jiǔ

从来梳弄的子弟，早起时，妈儿进房贺喜，行户中都来称贺，还要吃几日喜酒。

nà zǐ dì duō zé zhù yī èr yuè zuì shǎo yě zhù bàn yuè èr shí rì

那子弟多则住一二月，最少也住半月二十日。

zhǐ yǒu jīn èr yuán wài qīn zǎo chū mén shì cóng lái wèi yǒu zhī shì

只有金二员外侵早出门，是从来未有之事。

wáng jiǔ mā lián jiào chà yì pī yī qǐ shēn shàng lóu zhī jiàn měi niang wò yú tà shàng mǎn yǎn liú lèi

王九妈连叫诧异，披衣起身上楼，只见美娘卧于榻上，满眼流泪。

jiǔ mā yào hōng tā shàng xíng lián shēng zhāo xǔ duō bú shì

九妈要哄他上行，连声招许多不是。

měi niang zhǐ bù kāi kǒu

美娘只不开口。

jiǔ mā zhǐ de xià lóu qù le

九妈只得下楼去了。

měi niang kū le yī rì chá fàn bù zhān

美娘哭了一日，茶饭不沾。

cóng cǐ tuō bìng bù kěn xià lóu lián kè yě bù kěn huì miàn le

从此托病，不肯下楼，连客也不肯会面了。

jiǔ mā xīn xià jiāo zào yù dài bǎ tā líng nüè yòu kǒng tā liè xìng bù cóng fǎn lěng le tā de xīn cháng

九妈心下焦燥，欲待把他凌虐，又恐他烈性不从，反冷了他的心肠；

yù dài yáo tā běn shì yào tā zhuàn qián ruò bù jiē kè shí jiù yǎng dào yī bǎi suì yě méi yòng

欲待繇他，本是要他赚钱，若不接客时，就养到一百岁也没用。

chóu chú shù rì wú jì kě shī

踌躇数日，无计可施。

hū rán xiǎng qǐ yǒu gè jié yì mèi zǐ jiào zuò liú sì mā shí cháng wǎng lái

忽然想起，有个结义妹子，叫做刘四妈，时常往来。

tā néng yán kuài yǔ yǔ měi niang shén shuō de zhe hé bù jiē qǔ tā lái xià ge shuō cí

他能言快语，与美娘甚说得著，何不接取他来，下个说词？

ruò de tā huí xīn zhuǎn yì dà dà de shāo gè lì shì

若得他回心转意，大大的烧个利市。

dāng xià jiào bǎo ér qù qǐng liú sì mā dào qián lóu zuò xia su yǐ zhōng qíng

当下叫保儿去请刘四妈到前楼坐下，诉以衷情。

liú sì mā dào lǎo shēn shì gè nǚ suí hé cí lù gǔ shuō de luó hàn sī qíng cháng é xiǎng jià

刘四妈道：“老身是个女随何，雌陆贾，说得罗汉思情，嫦娥想嫁。

zhè jiàn shì dōu zài lǎo shēn shēn shàng

这件事都在老身身上。

jiǔ mā dào ruò de rú cǐ zuò jie de qíng yuàn yǔ nǐ kē tóu

”九妈道：“若得如此，做姐的情愿与你磕头。

nǐ duō chī bēi chá qù shěng de shuō huà shí kǒu qián

你多吃杯茶去，省得说话时口干。

liú sì mā dào lǎo shēn tiān shēng zhè fù hǎi kǒu biàn shuō dào míng rì hái bù qián li

”刘四妈道：“老身天生这副海口，便说到明日，还不干哩。

liú sì mā chī le jǐ bēi chá zhuǎn dào hòu lóu zhī jiàn lóu mén jǐn bì

”刘四妈吃了几杯茶，转到后楼，只见楼门紧闭。

liú sì mā qīng qīng de kòu le yī xià jiào shēng zhí nǚ

刘四妈轻轻的叩了一下，叫声：“侄女！

měi niang tīng de shì sì mā shēng yīn biàn lái kāi mén

”美娘听得是四妈声音，便来开门。

liǎng xià xiāng jiàn le sì mā kào zhuō cháo xià ér zuò měi niang bàng zuò xiāng péi

两下相见了，四妈靠桌朝下而坐，美娘傍坐相陪。

sì mā kàn tā zhuō shàng pù zhe yī fú xì juàn cái huà de gè měi rén de liǎn r hái wèi zēng zhe sè

四妈看他桌上铺著一幅细绢，才画得个美人的脸儿，还未曾著色。

sì mā chēng zàn dào huà de hǎo zhēn shì qiǎo shǒu

四妈称赞道：“画得好，真是巧手！

jiǔ ā jie bù zhī zěn shēng yàng zào huà piān shēng yù zhe nǐ zhè yí gè líng lì nǚ ér yòu hǎo rén wù yòu hǎo jì yì jiù shì duī shàng jǐ qiān liǎng huáng jīn mǎn lín ān zǒu biàn kě xún shān gè duì r me

九阿姐不知怎生样造化，偏生遇著你这一个伶俐女儿，又好人物，又好技艺，就是堆上几千两黄金，满临安走遍，可寻山个对儿么？

měi niang dào xiū de jiàn xiào

”美娘道：“休得见笑！

jīn rì shén fēng chuī de yí niáng dào lái

今日甚风吹得姨娘到来？

liú sì mā dào lǎo shēn shí cháng yào lái kàn nǐ zhǐ wèi jiā wù zài shēn bù dé kòng xián

”刘四妈道：“老身时常要来看你，只为家务在身，不得空闲。

wén de nǐ gōng xǐ shū nòng le jīn rì tōu kòng ér lái tè tè yǔ jiǔ ā jie jiào xǐ

闻得你恭喜梳弄了，今日偷空而来，特特与九阿姐叫喜。

měi r tīng de tí qǐ shū nòng èr zì mǎn liǎn tòng hóng dī zhe tóu bù lái dā yìng

”美儿听得提起“梳弄”二字，满脸通红，低著头不来答应。

liú sì mā zhī tā hài xiū biàn bǎ yǐ r duó shàng yī bù jiāng měi niáng de shǒu r qiān zhe jiào shēng wǒ r zuò xiǎo niáng de bú shì gè ruǎn ké jī dàn zěn de zhè bān nèn de jǐn

刘四妈知他害羞，便把椅儿掇上一步，将美娘的手儿牵著，叫声：“我儿，做小娘的，不是个软壳鸡蛋，怎的这般嫩得紧？

shì nǐ nèn dì pà xiū rú hé zuàn de dà zhǔ yín zi

似你恁地怕羞，如何赚得大主银子？

měi niang dào wǒ yào yín zi zuò shèn

”美娘道：“我要银子做甚？

sì mā dào wǒ r nǐ biàn bú yào yín zi zuò niáng de kàn de nǐ zhǎng dà chéng rén nán dào bú yào chū běn

”四妈道：“我儿，你便不要银子，做娘的，看得你长大成人，难道不要出本？

zì gǔ dào kào shān chī shān kào shuǐ chī shuǐ

自古道，靠山吃山，靠水吃水。

jiǔ ā jie jiā yǒu jǐ gè fěn tóu nǎ yī ge gǎn děi shàng nǐ de jiǎo gēn lái

九阿姐家有几个粉头，哪一个赶得上你的脚跟来？

yī yuán guā zhǐ kàn de nǐ shì gè guā zhǒng jiǔ ā jie dài nǐ yě bù bǐ qí tā

一园瓜，只看得你是个瓜种，九阿姐待你也不比其他。

nǐ shì cōng míng líng lì de rén yě xū shi xiē qīng zhòng

你是聪明伶俐的人，也须识些轻重。

wén de nǐ zì shū nòng zhī hòu yí gè kè yě bù kěn xiāng jiē

闻得你自梳弄之后，一个客也不肯相接。

shì shèn me yì r

是甚么意儿？

dōu xiàng nǐ de yì shí yī jiā rén kǒu shì cán yì bān něi gè bǎ sāng yè wèi tā

都像你的意时，一家人口，似蚕一般，哪个把桑叶喂他？

zuò niáng de tái jǔ nǐ yī fēn nǐ yě yào yǔ tā zhēng kǒu qì r mò yào fǎn tǎo zhòng yā tou men pī diǎn

做娘的抬举你一分，你也要与他争口气儿，莫要反讨众丫头们批点。

měi niang dào yáo tā pī diǎn pà zěn de

”美娘道：“繇他批点，怕怎的！

liú sì mā dào ā yā

”刘四妈道：“阿呀！

pī diǎn shì gè xiǎo shì nǐ kě xiǎo de mén hù zhōng de xíng jìng me

批点是个小事，你可晓得门户中的行径么？

měi niang dào xíng jìng biàn zěn de

”美娘道：“行径便怎的？

liú sì mā dào wǒ men mén hù rén jiā chī zhe nǚ ér yòng zhe nǚ ér

”刘四妈道：“我们门户人家，吃著女儿，用著女儿。

jiǎo xìng tǎo dé yī gè xiàng yàng de fēn míng shì dà hù rén jiā zhì le yī suǒ liáng tián měi chǎn

侥幸讨得一个像样的，分明是大户人家置了一所良田美产。

nián jì yòu xiǎo shí bā bù dé fēng chuī de dà

年纪幼小时，巴不得风吹得大；

dào de shū nòng guò hòu biàn shì tián chǎn chéng shú rì rì zhǐ wàng huā lì dào shǒu shòu yòng

到得梳弄过后，便是田产成熟，日日指望花利到手受用。

qián mén yíng xīn hòu mén sòng jiù zhāng láng sòng mǐ li láng sòng chái wǎng lái rè nào cái shì gè chū míng de zǐ mèi háng jiā

前门迎新，后门送旧，张郎送米，李郎送柴，往来热闹，才是个出名的姊妹行家。

měi niang dào xiū dā dā wǒ bù zuò zhè yàng shì

”美娘道：“羞答答，我不做这样事！

liú sì mā yǎn zhe kǒu gé de xiào le yī shēng dào bù zuò zhè yàng shì kě shì yáo de nǐ de

”刘四妈掩著口，格的笑了一声，道：“不做这样事，可是繇得你的？

yī jiā zhī zhōng yǒu mā ma zuò zhǔ

一家之中，有妈妈做主。

zuò xiǎo niáng de ruò bù yī tā jiào xùn dòng bù dòng yī dùn pí biān dǎ de nǐ bù shēng bù sǐ

做小娘的若不依他教训，动不动一顿皮鞭，打得你不生不死。

nà shí bù pà nǐ bù zǒu tā de lù r

那时不怕你不走他的路儿。

jiǔ ā jie yī xiàng bù nán wéi nǐ zhǐ kě xī nǐ cōng míng biāo zhì cóng xiǎo jiāo měi de yào xī nǐ de lián chǐ cún nǐ de tǐ miàn

九阿姐一向不难为你，只可惜你聪明标致，从小娇美的，要惜你的廉耻，存你的体面。

fāng cái gào sù wǒ xǔ duō huà shuō nǐ bù shí hǎo dǎi fàng zhe é máo bù zhī qīng dǐng zhe mò zǐ bù zhī zhòng xīn xià hǎo shēng bù jiào lǎo shēn lái quàn nǐ

方才告诉我许多话，说你不识好歹，放著鹅毛不知轻，顶著磨子不知重，心下好生不，教老身来劝你。

nǐ ruò zhí yì bù cóng rě tā xìng qǐ yī shí fān guò liǎn lái mà yī dùn dǎ yī dùn nǐ dài zǒu shàng tiān qù

你若执意不从，惹他性起，一时翻过脸来，骂一顿，打一顿，你待走上天去！

fán shì zhǐ pà gè qǐ tóu ruò dǎ pò le tóu shí cháo yī dùn mù yī dùn nà shí áo zhèi xiē tòng kǔ bù guò zhǐ de jiē kè què bù bǎ qiān jīn shēng jià nòng de dī wēi le

凡事只怕个起头若打破了头时，朝一顿，暮一顿，那时熬这些痛苦不过，只得接客，却不把千金声价弄得低微了？

hái yào bèi zǐ mèi zhōng xiào huà

还要被姊妹中笑话。

yī wǒ shuō diào tǒng yǐ zì luò zài tā jǐng lǐ zhēng bù qǐ le

依我说，吊桶已自落在他井里，挣不起了。

bù rú qiān huan wàn xǐ dào zài niáng de huái lǐ luò de zì jǐ kuài huó

不如千欢万喜，倒在娘的怀里，落得自己快活。

měi niang dào nú shì hǎo rén jiā ér nǚ wù luò fēng chén tǎng de yí niáng zhǔ zhāng cóng liáng shèng zào jiǔ jí fú tú

美娘道：“奴是好人家儿女，误落风尘，倘得姨娘主张从良，胜造九级浮图。

ruò yào wǒ yǐ mén xiàn xiào sòng jiù yíng xīn níng gān yī sǐ jué bù qíng yuàn

若要我倚门献笑，送旧迎新，宁甘一死，决不情愿。

liú sì mā dào wǒ r cóng liáng shì gè yǒu zhì qì de shì zěn me shuō dào bù gāi

”刘四妈道：“我儿，从良是个有志气的事，怎么说道不该！

zhǐ shì cóng liáng yě yǒu jǐ děng bù tóng

只是从良也有几等不同。

měi niang dào cóng liáng yǒu shèn bù tóng zhī chù

”美娘道：“从良有甚不同之处？

liú sì mā dào yǒu gè zhēn cóng liáng yǒu gè jiǎ cóng liáng yǒu gè kǔ cóng liáng yǒu gè lè cóng liáng yǒu gè chèn hǎo de cóng liáng yǒu gè mò nài hé de cóng liáng yǒu gè le cóng liáng yǒu gè bù liǎo de cóng liáng

刘四妈道：“有个真从良，有个假从良，有个苦从良，有个乐从良，有个趁好的从良，有个没奈何的从良，有个了从良，有个不了的从良。

wǒ r nài xīn tīng wǒ fēn shuō rú hé jiào zuò zhēn cóng liáng

我儿，耐心听我分说：“如何叫做真从良？

dà fán cái zǐ bì xū jiā rén jiā rén bì xū cái zǐ fāng chéng jiā pèi

大凡才子必须佳人，佳人必须才子，方成佳配。

rán ér hǎo shì duō mó wǎng wǎng qiú zhī bù dé

然而好事多磨，往往求之不得。

xìng rán liǎng xià xiāng féng nǐ tān wǒ ài gē shè bù xià

幸然两下相逢，你贪我爱，割舍不下。

yí gè yuàn tǎo yí gè yuàn jià

一个愿讨，一个愿嫁。

hǎo xiàng zhuō duì de cán é sǐ yě bù fàng

好像捉对的蚕蛾，死也不放。

zhè gè wèi zhī zhēn cóng liáng

这个谓之真从良。

zěn me jiào zuò jiǎ cóng liáng

怎么叫做假从良？

yǒu děng zǐ dì ài zhe xiǎo niáng xiǎo niáng què bù ài nà zǐ dì

有等子弟爱著小娘，小娘却不爱那子弟。

xiǎo de xiǎo niáng xīn cháng bú duì tā piān yào qǔ tā huí qù

晓得小娘心肠不对他，偏要娶他回去。

biàn zhe yī zhǔ dà qián dòng le mā r de huǒ bù pà xiǎo niáng bù kěn

拚著一主大钱，动了妈儿的火，不怕小娘不肯。

miǎn qiǎng jìn mén xīn zhōng bù shùn gù yì bù shǒu jiā guī xiǎo zé sā pō fàng sì dà zé gōng rán tōu hàn

勉强进门，心中不顺，故意不守家规，小则撒泼放肆，大则公然偷汉。

rén jiā róng liú bù dé duō zé yī nián shǎo zé bàn zǎi yī jiù fàng tā chū lái wèi chāng jiē kè

人家容留不得，多则一年，少则半载，依旧放他出来，为娼接客。

bǎ cóng liáng èr zì zhǐ dāng gè zhuàn qián de tí mù

把从良二字，只当个赚钱的题目。

zhè gè wèi zhī jiǎ cóng liáng

这个谓之假从良。

rú hé jiào zuò kǔ cóng liáng

“如何叫做苦从良？

yì bān yàng zǐ dì ài xiǎo niang xiǎo niáng bù ài nà zǐ dì què bèi tā yǐ shì lìng zhī

”一般样子弟爱小娘，小娘不爱那子弟，却被他以势凌之。

mā r jù huò yǐ zì xǔ le

妈儿惧祸，已自许了。

zuò xiǎo niáng de shēn bù yáo zhǔ hán lèi ér xíng

做小娘的，身不繇主，含泪而行。

yī rù hóu mén rú hǎi zhī shēn jiā fǎ yòu yán tái tóu bù dé

一入侯门，如海之深，家法又严，抬头不得。

bàn qiè bàn bì rěn sǐ dù rì

半妾半婢，忍死度日。

zhè gè wèi zhī kǔ cóng liáng

这个谓之苦从良。

rú hé jiào zuò lè cóng liáng

如何叫做乐从良？

zuò xiǎo niáng de zhèng dāng zé rén zhī jì ǒu rán xiāng jiāo gè zi dì jiàn tā qíng xìng wēn hé jiā dào fù zú yòu qiě dà niáng zǐ lè shàn wú nán wú nǚ zhǐ wàng tā rì guò mén yǔ tā shēng yù jiù yǒu zhǔ mǔ zhī fēn

做小娘的，正当择人之际，偶然相交个子弟，见他情性温和，家道富足，又且大娘子乐善，无男无女，指望他日过门，与他生育，就有主母之分。

yǐ cǐ jià tā tú gè rì qián ān yì rì hòu chū shēn zhè gè wèi zhī lè cóng liáng

以此嫁他，图个日前安逸，日后出身，这个谓之乐从良。

rú hé jiào zuò chèn hǎo de cóng liáng

“如何叫做趁好的从良？

zuò xiǎo niáng de fēng huā xuě yuè shòu yòng yǐ gòu chèn zhè shèng míng zhī xià qiú zhī zhě zhòng rèn wǒ jiǎn zé gè shí fēn mǎn yì de jià tā jí liú yǒng tuì jí zǎo huí tóu bù zhì shòu rén dài màn

做小娘的，风花雪月，受用已够，趁这盛名之下，求之者众，任我拣择个十分满意的嫁他，急流勇退，及早回头，不致受人怠慢。

zhè gè wèi zhī chèn hǎo de cóng liáng

这个谓之趁好的从良。

rú hé jiào zuò mò nài hé de cóng liáng

如何叫做没奈何的从良？

zuò xiǎo niáng de yuán wú cóng liáng zhī yì huò yīn guān sī bī pò huò yīn qiáng qí qī mán yòu huò yīn zhài fù tài duō jiāng lái péi cháng bù qǐ bié kǒu qì bù lùn hǎo dǎi de jià biàn jià mǎi jìng qiú ān cáng shēn zhī fǎ zhè wèi zhī mò nài hé de cóng liáng

做小娘的，原无从良之意，或因官司逼迫，或因强棋欺瞒，又或因债负太多，将来赔偿不起，别口气，不论好歹，得嫁便嫁，买静求安，藏身之法，这谓之没奈何的从良。

rú hé jiào zuò le cóng liáng

“如何叫做了从良？

xiǎo niáng bàn lǎo zhī jì fēng bō lì jìn gāng hǎo yù gè lǎo chéng de gū lǎo liǎng xià zhì tóng dào hé shōu shéng juǎn suǒ bái tóu dào lǎo

小娘半老之际，风波历尽，刚好遇个老成的孤老，两下志同道合，收绳卷索，白头到老。

zhè gè wèi zhī le cóng liáng

这个谓之了从良。

rú hé jiào zuò bù liǎo de cóng liáng

如何叫做不了的从良？

yì bān nǐ tān wǒ ài huǒ rè de gēn tā què shì yī shí zhī xìng méi yǒu gè cháng suàn

一般你贪我爱，火热的跟他，却是一时之兴，没有个长算。

huò zhě zūn zhǎng bù róng huò zhě dà niáng dù jì nào le jǐ chǎng fā huí mā jiā zhuī qǔ yuán jià

或者尊长不容，或者大娘妒忌，闹了几场，发回妈家，追取原价；

yòu yǒu gè jiā dào diāo líng yǎng tā bù huó kǔ shǒu bù guò yī jiù chū lái gǎn chèn zhè wèi zhī bù liǎo de cóng liáng

又有个家道凋零，养他不活，苦守不过，依旧出来赶趁，这谓之不了的从良。

měi niang dào rú jīn nú jiā yào cóng liáng hái shì zěn dì hǎo

美娘道：“如今奴家要从良，还是怎地好？

liú tián wú dào wǒ r lǎo shēn jiào nǐ gè wàn quán zhī cè

”刘田无道：“我儿，老身教你个万全之策。

měi niang dào ruò méng jiào dǎo sǐ bù wàng ēn

美娘道：“若蒙教导，死不忘恩。

liú sì mā dào cóng liáng yī shì rù mén wèi jìng

”刘四妈道：“从良一事，入门为净。

kuàng qiě nǐ shēn zi jǐ bèi rén zhuō nòng guò le jiù shì jīn yè jià rén jiào bù dé gè huáng huā nǚ ér

况且你身子己被人捉弄过了，就是今夜嫁人，叫不得个黄花女儿。

qiān cuò wàn cuò bù gāi luò yú cǐ de

千错万错，不该落于此地。

zhè jiù shì nǐ mìng zhòng suǒ zhāo le

这就是你命中所招了。

zuò niáng de fèi le yī piàn xīn jī ruò bù bāng tā jǐ nián chèn guò qiān bǎ yín zi zěn kěn fàng nǐ chū mén

做娘的费了一片心机，若不帮他几年，趁过千把银子，怎肯放你出门？

hái yǒu yī jiàn nǐ biàn yào cóng liáng yě xū jiǎn gè hǎo zhǔ ér

还有一件，你便要从良，也须拣个好主儿。

zhèi xiē chòu zuǐ chòu liǎn de nán dào jiù gēn tā bù chéng

这些臭嘴臭脸的，难道就跟他不成？

nǐ rú jīn yí gè kè yě bù jiē xiǎo de něi gè gāi cóng něi gè bù gāi cóng

你如今一个客也不接，晓得哪个该从，哪个不该从？

jiǎ rú nǐ zhí yì bù kěn jiē kè zuò niáng de mò nài hé xún gè kěn chū qián de zhǔ ér mài nǐ qù zuò qiè zhè yě jiào zuò cóng liáng

假如你执意不肯接客，做娘的没奈何，寻个肯出钱的主儿，卖你去做妾，这也叫做从良。

nà zhǔ ér huò shì nián lǎo de huò shì mào chǒu de huò shì yī zì bù shí de cūn niú nǐ què bù āng zāng le yī shì

那主儿或是年老的，或是貌丑的，或是一字不识的村牛，你却不肮脏了一世！

bǐ zhe bǎ nǐ liào zài shuǐ lǐ hái yǒu pū tōng de yī shēng xiǎng tǎo de páng rén jiào yī shēng kě xī

比著把你撂在水里，还有扑通的一声响，讨得旁人叫一声可惜。

yī zhe lǎo shēn yú jiàn hái shì fǔ cóng rén yuàn píng zhe zuò niáng de jiē kè

依著老身愚见，还是俯从人愿，凭著做娘的接客。

shì nǐ nèn bān cái mào děng xián de liào yě bù gǎn xiāng bān wú fēi shì wáng sūn gōng zǐ guì kè háo mén yě bù rǔ mò le nǐ

似你恁般才貌，等闲的料也不敢相扳，无非是王孙公子，贵客豪门，也不辱莫了你。

yī lái fēng huā xuě yuè chèn zhe nián shào shòu yòng èr lái zuò chéng mā r qǐ gè jiā shì sān lái shǐ zì jǐ yě jī zǎn xiē sī fáng miǎn de rì hòu qiú rén

一来风花雪月，趁著年少受用，二来作成妈儿起个家事，三来使自己也积趱些私房，免得日后求人。

guò le shí nián wǔ zài yù gè zhī xīn zhe yì de shuō de lái huà de zhe nà shí lǎo shēn yǔ nǐ zuò méi hǎo mó hǎo yàng de jià qù zuò niáng de yě fàng de nǐ xià le kě bù liǎng de qí biàn

过了十年五载，遇个知心著意的，说得来，话得著，那时老身与你做媒，好模好样的嫁去，做娘的也放得你下了，可不两得其便？

měi niang tīng shuō wēi xiào ér bù yán

”美娘听说，微笑而不言。

liú sì mā yǐ zhī měi niang xīn zhōng huó dòng le biàn dào lǎo shēn jù jù shì hǎo huà nǐ yī zhe lǎo shēn de huà shí hòu lái hái dāng gǎn jī wǒ li

刘四妈已知美娘心中活动了，便道：“老身句句是好话，你依著老身的话时，后来还当感激我哩。

shuō ba qǐ shēn

”说罢起身。

wáng jiǔ mā lì zài lóu mén zhī wài yī jù jù dōu tīng de de

王九妈立在楼门之外，一句句都听得的。

měi niang sòng liú sì mā chū fáng mén pī miàn zhuàng zhe le jiǔ mā mǎn miàn xiū cán suō shēn jìn qù

美娘送刘四妈出房门，劈面撞著了九妈，满面羞惭，缩身进去。

wáng jiǔ mā suí zhe liú sì mā zài dào qián lóu zuò xia

王九妈随著刘四妈，再到前楼坐下。

liú sì mā dào zhí nǚ shí fēn zhí yì bèi lǎo shēn yòu shuō zuǒ shuō yí kuài yìng tiě kàn kàn róng zuò rè zhī

刘四妈道：“侄女十分执意，被老身右说左说，一块硬铁看看熔做热汁。

nǐ rú jīn kuài kuài xún gè fù zhàng de zhǔ ér tā bì rán kěn jiù

你如今快快寻个复帐的主儿，他必然肯就。

nà shí zuò mèi zǐ de zài lái hè xǐ

那时做妹子的再来贺喜。

wáng jiǔ mā lián lián chēng xiè

”王九妈连连称谢。

shì rì bèi fàn xiāng dài jìn zuì ér bié

是日备饭相待，尽醉而别。

hòu lái xī hú shàng zǐ dì men yòu yǒu zhī dān shuō nà liú sì mā shuō cí yī jié

后来西湖上子弟们又有支〉，单说那刘四妈说词一节：

liú sì mā nǐ de zuǐ shé r hǎo bù lì hài

刘四妈，你的嘴舌儿好不利害！

biàn shì nǚ suí hé cí lù gǔ bù xìn yǒu zhè dà cái

便是女随何，雌陆贾，不信有这大才。

shuō zhe zhǎng dào zhe duǎn quán méi xiē pò bài

说著长，道著短，全没些破败。

jiù shì zuì mèng zhōng bèi nǐ shuō de xǐng

就是醉梦中，被你说得醒；

jiù shì cōng míng de bèi nǐ shuō de dāi hǎo gè liè xìng de gū gū yě bèi nǐ shuō de tā xīn de gǎi

就是聪明的，被你说得呆，好个烈性的姑姑，也被你说得他心地改。

zài shuō wáng měi niang zì tīng le liú sì mā yī xí huà r sī zhī yǒu lǐ

再说王美娘自听了刘四妈一席话儿，思之有理。

yǐ hòu yǒu kè qiú jiàn xīn rán xiāng jiē

以后有客求见，欣然相接。

fù zhàng zhī hòu bīn kè rú shì

复帐之后，宾客如市。

āi sān dǐng wǔ bù dé kòng xián shēng jià yù zhòng

挨三顶五，不得空闲，声价愈重。

měi yī wǎn bái yín shí liǎng wū zì nǐ zhēng wǒ duó

每一晚白银十两，兀自你争我夺。

wáng jiǔ mā zhuàn le ruò gān qián chāo huān xǐ wú xiàn

王九妈赚了若干钱钞，欢喜无限。

měi niang yě liú xīn wèi jiǎn gè zhī xīn zhe yì de jí qiè nán de

美娘也留心畏拣个知心著意的，急切难得。

zhèng shì

正是：

yì qiú wú jià bǎo nán de yǒu qíng láng

易求无价宝，难得有情郎。

huà fēn liǎng tóu

话分两头。

què shuō lín ān chéng qīng bō mén wài yǒu gè kāi yóu diàn de zhū shí lǎo sān nián qián guò jì yí gè xiǎo sī yě shì biàn jīng táo nàn lái de xìng qín míng zhòng mǔ qīn zǎo sàng fù qīn qín liáng shí sān suì shàng jiàng tā mài le zì jǐ zài shàng tiān zhú qù zuò xiāng huǒ

却说临安城清波门外，有个开油店的朱十老，三年前过继一个小厮，也是汴京逃难来的，姓秦名重，母亲早丧，父亲秦良，十三岁上将他卖了，自己在上天竺去做香火。

zhū shí lǎo yīn nián lǎo wú sì yòu xīn sǐ le mā ma bǎ qín zhòng zuò qīn zi kàn chéng gǎi míng zhū zhòng zài diàn zhōng xué zuò mài yóu shēng lǐ

朱十老因年老无嗣，又新死了妈妈，把秦重做亲子看成，改名朱重，在店中学做卖油生理。

chū shí fù zǐ zuò diàn shén hǎo hòu yīn shí lǎo dé le yāo tòng de bìng shí mián jiǔ zuò láo lù bù dé lìng zhāo gè huǒ jì jiào zuò xíng quán zài diàn xiāng bāng

初时父子坐店甚好，后因十老得了腰痛的病，十眠九坐，劳碌不得，另招个伙计，叫做邢权，在店相帮。

guāng yīn sì jiàn bù jué sì nián yǒu yú

光阴似箭，不觉四年有余。

zhū zhòng cháng chéng yī shí qī suì shēng de yī biǎo rén cái

朱重长成一十七岁，生得一表人才。

suī rán yǐ guān shàng wèi qǔ qī

虽然已冠，尚未娶妻。

nà zhū shí lǎo jiā yǒu gè shì nǚ

那朱十老家有个侍女。

jiào zuò lán huā nián yǐ èr shí zhī wài cún xīn kàn shàng le zhū xiǎo guān rén jǐ biàn de dǎo xià gōu zi qù gōu dā tā

叫做兰花，年已二十之外，存心看上了朱小官人，几遍的倒下钩子去勾搭他。

shéi zhī zhū zhòng shì gè lǎo shí rén yòu qiě lán huā wò chuò chǒu lòu zhū zhòng yě kàn bù shàng yǎn yǐ cǐ luò huā yǒu yì liú shuǐ wú qíng

谁知朱重是个老实人，又且兰花龌龊丑陋，朱重也看不上眼，以此落花有意，流水无情。

nà lán huā jiàn gōu dā zhū xiǎo guān rén bù shàng bié xún zhǔ gù jiù qù gōu dā nà huǒ jì xíng quán

那兰花见勾搭朱小官人不上，别寻主顾，就去勾搭那伙计邢权。

xíng quán shì wàng sì zhī rén méi yǒu lǎo pó yī pāi jiù shàng

邢权是望四之人，没有老婆，一拍就上。

liǎng gè àn dì tōu qíng bù zhǐ yī cì fǎn guài zhū xiǎo guān rén ài yǎn sī liang xún shì gǎn tā chū mén

两个暗地偷情，不止一次，反怪朱小官人碍眼，思量寻事赶他出门。

xíng quán yǔ lán huā liǎng gè lǐ yìng wài hé shǐ xīn shè jì

邢权与兰花两个里应外合，使心设计。

lán huā biàn zài zhū shí lǎo miàn qián jiǎ yì piē qīng shuō

兰花便在朱十老面前，假意撇清说；

xiǎo guān rén jǐ fān tiáo xì hǎo bù lǎo shí

“小官人几番调戏，好不老实！

zhū shí lǎo píng shí yǔ lán huā yě yǒu yī shǒu wèi miǎn yǒu niān suān zhī yì

”朱十老平时与兰花也有一手，未免有拈酸之意。

xíng quán yòu jiāng diàn zhōng mài xià de yín zi cáng guò zài zhū shí lǎo miàn qián shuō dào zhū xiǎo guān zài wài dǔ bó bù zhǎng jìn guì lǐ yín zi jǐ cì duǎn shǎo dōu shì tā tōu qù le

邢权又将店中卖下的银子藏过，在朱十老面前说道：“朱小官在外赌博，不长进，柜里银子几次短少，都是他偷去了。

chū cì zhū shí lǎo hái bù xìn jiē lián jǐ cì zhū shí lǎo nián lǎo hú tú méi yǒu zhǔ yì jiù huàn zhū zhòng guò lái zé mà le yī chǎng

”初次朱十老还不信，接连几次，朱十老年老糊涂，没有主意，就唤朱重过来，责骂了一场。

zhū zhòng shì gè cōng míng de hái zi yǐ zhī xíng quán yǔ lán huā de jì jiào yù dài fēn biàn ruò qǐ shì fēi bù xiǎo wàn yī lǎo zhě bù tīng wang zuò è rén

朱重是个聪明的孩子，已知邢权与兰花的计较，欲待分辨，若起是非不小，万一老者不听，枉做恶人。

xīn shēng yī jì duì zhū shí lǎo shuō dào diàn zhōng shēng yì dàn bó bù xiāo de èr rén

心生一计，对朱十老说道：“店中生意淡薄，不消得二人。

rú jīn ràng xíng zhǔ guǎn zuò diàn hái ér qíng yuàn tiāo dàn zi chū qù mài yóu

如今让邢主管坐店，孩儿情愿挑担子出去卖油。

mài de duō shǎo měi rì nà hái kě bú shì liǎng chóng shēng yì

卖得多少，每日纳还，可不是两重生意？

zhū shí lǎo xīn xià yě yǒu xǔ kě zhī yì

”朱十老心下也有许可之意，

yòu bèi xíng quán shuō dào tā bú shì yào tiāo dàn chū qù

又被邢权说道：“他不是要挑担出去，

jǐ nián shàng tōu yín zi zuò sī fáng

几年上偷银子做私房，

shēn biān jī zǎn yǒu yú le

身边积趱有余了，

yòu guài nǐ bù yǔ tā dìng qīn

又怪你不与他定亲，

xīn xià yuàn chàng

心下怨怅，

bù yuàn zài cǐ xiāng bāng

不愿在此相帮，

yào tǎo gè chū chǎng

要讨个出场，

zì qù qǔ lǎo pó

自去娶老婆，

zuò rén jiā qù

做人家去。

zhū shí lǎo tàn kǒu qì dào wǒ bǎ tā zuò qīn r kàn chéng tā què rú cǐ dǎi yì

”朱十老叹口气道：“我把他做亲儿看成，他却如此歹意！

huáng tiān bù yòu

皇天不佑！

ba ba bú shì zì shēn gǔ xuè dào dǐ nián lián bù shàng yáo qù ba

罢，罢，不是自身骨血，到底黏连不上，繇去罢！

suì jiāng sān liǎng yín zi bǎ yǔ zhū zhòng dǎ fā chū mén

”遂将三两银子把与朱重，打发出门。

hán xià yī fú hé bèi wō dōu jiào tā ná qù

寒夏衣服和被窝都教他拿去。

zhè yě shì zhū shí lǎo hǎo chù

这也是朱十老好处。

zhū zhòng liào tā bù kěn shōu liú bài le sì bài dà kū ér bié

朱重料他不肯收留，拜了四拜，大哭而别。

zhèng shì

正是：

xiào jǐ shā shēn yīn bàng yǔ shēn shēng sàng mìng wèi chán yán

孝己杀身因谤语，申生丧命为谗言。

qīn shēng ér zi yóu rú cǐ hé guài míng líng shòu wang yuān

亲生儿子犹如此，何怪螟蛉受枉冤。

yuán lái qín liáng shàng tiān dǔ zuò xiāng huǒ bù céng duì ér zi shuō zhī

原来秦良上天竺做香火，不曾对儿子说知。

zhū chóng chū le zhū shí lǎo zhī mén zài zhòng ān qiáo xià lìn le yī jiān xiǎo xiǎo fáng r fàng xià bèi wō děng jiàn mǎi jù zhèn r zhèn le mén biàn wǎng cháng jiē duǎn xiàng fǎng qiú fù qīn

朱重出了朱十老之门，在众安桥下赁了一间小小房儿，放下被窝等件，买巨镇儿镇了门，便往长街短巷，访求父亲。

lián zǒu jǐ rì quán méi xiāo xī

连走几日，全没消息。

mò nài hé zhǐ de fàng xià

没奈何，只得放下。

zài zhū shí lǎo jiā sì nián chì xīn zhōng liáng bìng wú yī háo sī xù zhǐ yǒu lín xíng shí dǎ fā zhè sān liǎng yín zi bù gòu běn qián zuò shí mǒ shēng yì hǎo

在朱十老家四年，赤心忠良，并无一毫私蓄，只有临行时打发这三两银子，不够本钱，做什么生意好？

zuǒ sī yòu liàng zhǐ yǒu yóu xíng mǎi mài shì rè jiān

左思右量，只有油行买卖是热间。

zhèi xiē yóu fáng duō zēng yǔ tā shí shú hái qù tiāo gè mài yóu dàn zi shì gè wěn zú de dào lù

这些油坊多曾与他识熟，还去挑个卖油担子，是个稳足的道路。

dāng xià zhì bàn le yóu dān jiā huo shèng xià de yín liǎng dōu jiāo fù yǔ yóu fáng qǔ yóu

当下置办了油担家伙，剩下的银两，都交付与油坊取油。

nà yóu fáng lǐ rèn de zhū xiǎo guān shì gè lǎo shí hǎo rén kuàng qiě xiǎo xiǎo nián jì dāng chū zuò diàn jīn zhāo tiāo dàn shàng jiē dōu yīn xíng huǒ jì tiǎo bō tā chū lái xīn zhōng shèn shì bù píng

那油坊里认得朱小官是个老实好人，况且小小年纪，当初坐店，今朝挑担上街，都因邢伙计挑拨他出来，心中甚是不平。

yǒu xīn fú chí tā zhǐ jiǎn xūn qīng de shàng hǎo jìng yóu yǔ tā qiān zǐ shàng yòu míng ràng tā xiē

有心扶持他，只拣窨清的上好净油与他，签子上又明让他些。

zhū zhòng dé le zhèi xiē pián yí zì jǐ zhuǎn mài yú rén yě fàng xiē kuān suǒ yǐ tā de yóu bǐ bié rén fèn wài róng yì chū tuō

朱重得了这些便宜，自己转卖与人，也放些宽，所以他的油比别人分外容易出脱。

měi rì suǒ zhuàn de lì xī yòu qiě jiǎn chī jiǎn yòng jī xià dōng xī lái zhì bàn xiē rì yòng jiā yè jí shēn shàng yī fú zhī lèi bìng wú wàng fèi

每日所赚的利息，又且俭吃俭用，积下东西来，置办些日用家业，及身上衣服之类，并无妄废。

xīn zhōng zhǐ yǒu yī jiàn shì wèi liǎo qiān guà zhe fù qīn sī xiǎng xiàng lái jiào zuò zhū zhòng shéi zhī wǒ shì xìng qín

心中只有一件事未了，牵挂著父亲，思想：“向来叫做朱重，谁知我是姓秦！

tǎng huò fù qīn lái xún fǎng zhī shí yě méi yǒu gè yīn yóu

倘或父亲来寻访之时，也没有个因由。

suì fù xìng wèi qín

”遂复姓为秦。

shuō huà de jiǎ rú shàng yī děng rén yǒu qián chéng de yào fù běn xìng huò jù zhá zǐ zòu guò cháo tíng huò guān bái lǐ bù tài xué guó xué děng yá mén jiāng cè jí gǎi zhèng zhòng suǒ gòng zhī

说话的，假如上一等人，有前程的，要复本姓，或具札子奏过朝廷，或关白礼部、太学、国学等衙门，将册籍改正，众所共知。

yí gè mài yóu de fù xìng zhī shí shuí rén xiǎo de

一个卖油的，复姓之时，谁人晓得？

tā yǒu gè dào lǐ bǎ shèng yóu de tǒng r yī miàn dà dà xiě gè qín zì yī miàn xiě biàn liáng èr zì jiāng yóu tǒng zuò gè biāo shí shǐ rén yī lǎn ér zhī

他有个道理，把盛油的桶儿，一面大大写个“秦”字，一面写“汴梁”二字，将油桶做个标识，使人一览而知。

yǐ cǐ lín ān shì shàng xiǎo de tā běn xìng dōu hū tā wèi qín mài yóu

以此临安市上，晓得他本姓，都呼他为秦卖油。

shí zhí èr yuè tiān qì bù nuǎn bù hán qín zhòng wén zhī zhāo qìng sì sēng rén yào qǐ gè jiǔ zhòu yè gōng dé yòng yóu bì duō suì tiāo le yóu dān lái sì zhōng mài yóu

时值二月天气，不暖不寒，秦重闻知昭庆寺僧人，要起个九昼夜功德，用油必多，遂挑了油担来寺中卖油。

nà cǐ hé shàng men yě wén zhī qín mài yóu zhī míng tā de yóu bǐ bié rén yòu hǎo yòu jiàn dān dān zuò chéng tā

那此和尚们也闻知秦卖油之名，他的油比别人又好又贱，单单作成他。

suǒ yǐ yī lián zhè jiǔ rì qín zhòng zhī zài zhāo qìng sì zǒu dòng

所以一连这九日，秦重只在昭庆寺走动。

zhèng shì

正是：

kè bó bù zhuàn qián zhōng hòu bù shé běn

刻薄不赚钱，忠厚不折本。

zhè yī rì shì dì jiǔ rì le

这一日是第九日了。

qín zhòng zài sì chū tuō le yóu tiāo le kōng dān chū sì

秦重在寺出脱了油，挑了空担出寺。

qí rì tiān qì qíng míng yóu rén rú yǐ

其日天气晴明，游人如蚁。

qín zhòng rào hé ér xíng yáo wàng shí jǐng táng táo hóng liǔ lǜ hú nèi huà chuán xiāo gǔ wǎng lái yóu wán guān zhī bù zú wán zhī yǒu yú

秦重绕河而行，遥望十景塘桃红柳绿，湖内画船箫鼓，往来游玩，观之不足，玩之有余。

zǒu le yī huí shēn zi kùn juàn zhuǎn dào zhāo qìng sì yòu biān wàng gè kuān chù jiāng dàn zi fàng xià zuò zài yí kuài shí shàng xiē jiǎo

走了一回，身子困倦，转到昭庆寺右边，望个宽处，将担子放下，坐在一块石上歇脚。

jìn cè yǒu gè rén jiā miàn hú ér zhù jīn qī lí mén lǐ miàn zhū lán nèi yī cóng xì zhú

近侧有个人家，面湖而住，金漆篱门，里面朱栏内，一丛细竹。

wèi zhī táng shì hé rú xiān jiàn mén tíng qīng zhěng

未知堂室何如，先见门庭清整。

zhī jiàn lǐ miàn sān sì gè dài jīn de cóng nèi ér chū yí gè nǚ niáng hòu miàn xiāng sòng

只见里面三四个戴巾的从内而出，一个女娘后面相送。

dào le mén shǒu liǎng xià bǎ shǒu yī gǒng shuō shēng qǐng le nà nǚ niáng jìng jìn qù le

到了门首，两下把手一拱，说声请了，那女娘竟进去了。

qín zhòng dìng jīng guān zhī cǐ nǚ róng pín jiāo lì tǐ tài qīng yíng mù suǒ wèi dǔ zhǔn zhǔn de dāi zi bàn shǎng shēn zi dōu sū má le

秦重定睛观之，此女容频娇丽，体态轻盈，目所未睹，准准的呆子半晌，身子都酥麻了。

tā yuán shì gè lǎo shí xiǎo guān bù zhī yǒu yān huā xíng jìng xīn zhōng yí huò zhèng bù zhī shì shén me rén jiā

他原是个老实小官，不知有烟花行径，心中疑惑，正不知是什么人家。

fāng zhèng yí sī zhī jì zhī jiàn mén nèi yòu zǒu chū gè zhōng nián de mā ma tóng zhe yí gè chuí fà de yā tou yǐ mén xián kàn

方正疑思之际，只见门内又走出个中年的妈妈，同著一个垂发的丫头，倚门闲看。

nà mā ma yī yǎn qiáo zhe yóu dān biàn dào ā yā

那妈妈一眼瞧著油担，便道：“阿呀！

fāng cái yào qù mǎi yóu zhèng hǎo yǒu yóu dàn zi zài zhè lǐ hé bù yǔ tā mǎi xiē

，方才要去买油，正好有油担子在这里，何不与他买些？

nà yā huán qǔ le yóu píng yě lái zǒu dào yóu dàn zi biān jiào shēng mài yóu de

”那丫鬟取了油瓶也来，走到油担子边，叫声：“卖油的！

qín zhòng fāng cái zhī jué huí yán dào méi yǒu yóu le

”秦重方才知觉，回言道：“没有油了！

mā ma yào yòng yóu shí míng rì sòng lái

妈妈要用油时，明日送来。

nà yā huán yě rèn de jǐ gè zì kàn jiàn yóu tǒng shàng xiě gè qín zì jiù duì mā ma dào nà mài yóu de xìng qín

”那丫鬟也认得几个字，看见油桶上写个“秦”字，就对妈妈道：“那卖油的姓秦。

mā ma yě tīng dé rén xián jiǎng yǒu gè qín mài yóu zuò shēng yì shèn shì zhōng hòu suì fēn fù qín zhòng dào wǒ jiā měi rì yào yóu yòng nǐ kěn tiāo lái shí yǔ nǐ gè zhǔ gù

”妈妈也听得人闲讲，有个秦卖油，做生意甚是忠厚，遂吩咐秦重道：“我家每日要油用，你肯挑来时，与你个主顾。

qín zhòng dào chéng mā ma zuò chéng bù gǎn yǒu wù

”秦重道：“承妈妈作成，不敢有误。

nà mā ma yǔ yā huán jìn qù le

”那妈妈与丫鬟进去了。

qín zhòng xīn zhōng xiǎng dào zhè mā ma bù zhī shì nà nǚ niáng de shèn me rén

秦重心中想道：“这妈妈不知是那女娘的甚么人？

wǒ měi rì dào tā jiā mài yóu mò shuō zhuàn tā lì xī tú gè bǎo kàn nà nǚ liáng yī huí yě shì qián shēng fú fēn

我每日到他家卖油，莫说赚他利息，图个饱看那女良一回，也是前生福分。

zhèng yù tiāo dàn qǐ shēn zhī jiàn liǎng gè jiào fū tái zhe yī dǐng qīng juàn màn de jiào zi hòu biān gēn zhe liǎng xiǎo sī fēi yě sì pǎo lái dào le qí jiā mén shǒu xiē xià jiào zi

”正欲挑担起身，只见两个轿夫，抬著一顶青绢幔的轿子，后边跟著两小厮，飞也似跑来，到了其家门首，歇下轿子。

nà xiǎo sī zǒu jìn lǐ miàn qù le

那小厮走进里面去了。

qín zhòng dào què yòu zuò guài

秦重道：“却又作怪！

kàn tā jiē shèn me rén

看他接甚么人？

shǎo qǐng zhī jiān zhī jiàn liǎng gè yā huán yí gè pěng zhe xīng hóng de zhān bāo yí gè ná zhe xiāng fēi zhú zǎn huā de bài xiá dōu jiāo fù yǔ jiào fū fàng zài jiào zuò zhī xià

”少顷之间，只见两个丫鬟，一个捧著猩红的毡包，一个拿著湘妃竹攒花的拜匣，都交付与轿夫，放在轿座之下。

nà liǎng gè xiǎo sī shǒu zhōng yí gè bào zhe qín náng yí gè pěng zhe jǐ gè shǒu juàn wàn shàng guà bì yù xiāo yī zhī gēn zhe qǐ chū de nǚ niáng chū lái

那两个小厮手中，一个抱著琴囊，一个捧著几个手卷，腕上挂碧玉箫一枝，跟著起初的女娘出来。

nǚ niáng shàng le jiào jiào fū tái qǐ wàng jiù lù ér qù

女娘上了轿，轿夫抬起望旧路而去；

yā huán xiǎo sī jù suí jiào bù xíng

丫鬟小厮，俱随轿步行。

qín chóng yòu de qīn zhì yī fān xīn zhōng yù jiā yí huò tiāo le yóu dàn zi yàng yàng de qù

秦重又得亲炙一番，心中愈加疑惑，挑了油担子，怏怏的去。

bù guò jǐ bù zhī jiàn lín hé yǒu yí gè jiǔ guǎn

不过几步，只见临河有一个酒馆。

qín zhòng měi cháng bù chī jiǔ jīn rì jiàn le zhè nǚ niáng xīn xià yòu huān xǐ yòu qì mèn

秦重每常不吃酒，今日见了这女娘，心下又欢喜，又气闷；

jiāng dàn zi fàng xià zǒu jìn jiǔ guǎn jiǎn gè xiǎo zuò tóu zuò xia

将担子放下，走进酒馆，拣个小座头坐下。

jiǔ bǎo wèn dào kè rén hái shì qǐng kè hái shì dú zhuó

酒保问道：“客人还是请客，还是独酌？

qín zhòng dào nà biān jīn qī lí mén nèi shì shén me rén jiā

”秦重道：“那边金漆篱门内是什么人家？

jiǔ bǎo dào zhè shì qí yá nèi de huā yuán rú jīn wáng jiǔ mā zhù xià

”酒保道：“这是齐衙内的花园，如今王九妈住下。

qín zhòng dào fāng cái kàn jiàn yǒu gè xiǎo niáng zǐ shàng jiào shì shén me rén

”秦重道：“方才看见有个小娘子上轿，是什么人？

jiǔ bǎo dào zhè shì yǒu míng de fěn tóu jiào zuò wáng měi niang rén dōu chēng wéi huā kuí niáng zǐ

”酒保道：“这是有名的粉头，叫做王美娘，人都称为花魁娘子。

tā yuán shì biàn jīng rén liú luò zài cǐ

他原是汴京人，流落在此。

chuī tán gē wǔ qín qí shū huà jiàn jiàn jiē jīng

吹弹歌舞，琴棋书画，件件皆精。

lái wǎng de dōu shì dà tóu r yào shí liǎng fàng guāng cái sù yī yè li kě zhī xiǎo kě dì yě jìn tā bù dé

来往的都是大头儿，要十两放光，才宿一夜哩，可知小可的也近他不得。

dāng chū zhù zài yǒng jīn mén wài yīn lóu fáng xiá zhǎi qí shè rén yǔ tā xiāng hòu bàn zǎi zhī qián bǎ zhè huā yuán jiè yǔ tā zhù

当初住在涌金门外，因楼房狭窄，齐舍人与他相厚，半载之前，把这花园借与他住。

qín zhòng tīng de shuō shì biàn jīng rén chù le gè xiāng lǐ zhī niàn xīn zhōng gèng yǒu yí bèi guāng jǐng

”秦重听得说是汴京人，触了个乡里之念，心中更有一倍光景。

chī le shù bēi hái le jiǔ qián tiāo le dàn zi yí lù zǒu yí lù de dù zhōng dǎ gǎo dào shì jiān yǒu zhè yàng měi mào de nǚ zǐ luò yú chāng jiā qǐ bù kě xī

吃了数杯，还了酒钱，挑了担子，一路走，一路的肚中打稿道：“世间有这样美貌的女子，落于娼家，岂不可惜！

yòu zì jiā àn xiào dào ruò bù luò yú chāng jiā wǒ mài yóu de zěn shēng de jiàn

”又自家暗笑道：“若不落于娼家，我卖油的怎生得见！

yòu xiǎng yī huí yuè fā chī qǐ lái le dào rén shēng yī shì cǎo shēng yī qiū

”又想一回，越发痴起来了，道：“人生一世，草生一秋。

ruò de zhè děng měi rén lǒu bào le shuì yī yè sǐ yě gān xīn

若得这等美人搂抱了睡一夜，死也甘心。

yòu xiǎng yī huí dào pēi

”又想一回道：“呸！

wǒ zhōng rì tiāo zhè yóu dàn zi bù guò rì jìn fēn wén zěn me xiǎng zhè děng fēi fèn zhī shì

我终日挑这油担子，不过日进分文，怎么想这等非分之事！

zhèng shì lài há má xiǎng zhe tiān é ròu chī rú hé dào kǒu

正是癞虾蟆想著天鹅肉吃，如何到口！

yòu xiǎng yī huí dào tā xiāng jiāo de dōu shì gōng zǐ wáng sūn wǒ mài yóu de zòng yǒu le yín zi liào tā yě bù kěn jiē wǒ

”又想一回道：“他相交的，都是公子王孙，我卖油的，纵有了银子，料他也不肯接我。

yòu xiǎng yī huí dào wǒ wén de zuò lǎo bǎo de zhuān yào qián chāo

”又想一回道：“我闻得做老鸨的，专要钱钞。

jiù shì gè qǐ ér yǒu le yín zi tā yě jiù kěn jiē le hé kuàng wǒ zuò shēng yì de qīng qīng bái bái zhī rén

就是个乞儿，有了银子，他也就肯接了，何况我做生意的，青青白白之人？

ruò yǒu le yín zi pà tā bù jiē

若有了银子，怕他不接！

zhǐ shì nǎ lǐ lái zhè jǐ liǎng yín zi

只是哪里来这几两银子？

yī lù shàng hú sī luàn xiǎng zì yán zì yǔ

”一路上胡思乱想，自言自语。

nǐ dào tiān dì jiān yǒu zhè děng chī rén yí gè xiǎo jīng jì de běn qián zhǐ yǒu sān liǎng què yào bǎ shí liǎng yín zi qù piào nà míng jì kě bú shì gè chūn mèng

你道天地间有这等痴人，一个小经纪的，本钱只有三两，却要把十两银子去嫖那名妓，可不是个春梦！

zì gǔ dào yǒu zhì zhě shì jìng chéng

自古道：“有志者事竟成。

bèi tā qiān sī wàn xiǎng xiǎng chū yí gè jì cè lái

”被他千思万想，想出一个计策来。

tā dào cóng míng rì wèi shǐ zhú rì jiāng běn qián kòu chū yú xià de jī zǎn shǎng qù

他道：“从明日为始，逐日将本钱扣出，余下的积趱上去。

yī rì jī dé yī fēn yī nián yě yǒu sān liǎng liù qián zhī shù zhǐ xiāo sān nián zhè shì biàn chéng le

一日积得一分，一年也有三两六钱之数，只消三年，这事便成了；

ruò yī rì jī dé èr fēn zhǐ xiāo de de nián bàn

若一日积得二分，只消得得年半；

ruò zài duō de xiē yī nián yě chà bù duō le

若再多得些，一年也差不多了。

xiǎng lái xiǎng qù bù jué zǒu dào jiā lǐ kāi suǒ jìn mén

”想来想去，不觉走到家里，开锁进门。

zhǐ yīn yī lù shàng xiǎng zhe xǔ duō xián shì huí lái kàn le zì jiā de shuì pù cǎn rán wú huan lián yè fàn yě bú yào chī biàn shàng le chuáng

只因一路上想著许多闲事，回来看了自家的睡铺，惨然无欢，连夜饭也不要吃，便上了床。

zhè yī yè fān lái fù qù qiān guà zhe měi rén nǎ lǐ shuì de zhe

这一夜翻来覆去，牵挂著美人，哪里睡得著。

zhǐ yīn yuè mào huā róng yǐn qǐ xīn yuán yì mǎ

只因月貌花容，引起心猿意马。

ái dào tiān míng pá qǐ lái jiù zhuāng le yóu dān zhǔ zǎo fàn chī le cōng cōng tiāo le wáng mā ma jiā qù

挨到天明，爬起来，就装了油担，煮早饭吃了，匆匆挑了王妈妈家去。

jìn le mén què bù gǎn zhí rù shū zhe tóu wǎng lǐ miàn zhāng wàng wáng mā ma qià cái mǎi cài

进了门却不敢直入，舒著头，往里面张望，王妈妈恰才买菜。

qín zhòng shí de shēng yīn jiào shēng wáng mā ma

秦重识得声音，叫声：“王妈妈。

jiǔ mā wǎng wài yī zhāng jiàn shì qín mài yóu xiào dào hǎo zhōng hòu rén kùn rán bù shī xìn

”九妈往外一张，见是秦卖油，笑道：“好忠厚人，困然不失信。

biàn jiào tā tiāo dàn jìn lái chēng le yī píng yuē yǒu wǔ jīn duō chóng

”便叫他挑担进，来称了一瓶，约有五斤多重。

gōng dào huán qián qín zhòng jǐng bù zhēng lùn

公道还钱，秦重井不争论。

wáng jiǔ mā shèn shì huān xǐ dào zhè píng yóu zhǐ gōu wǒ jiā liǎng rì yòng

王九妈甚是欢喜，道：“这瓶油只勾我家两日用；

dàn gé yī rì nǐ biàn sòng lái wǒ bù wǎng bié chù qù mǎi le

但隔一日，你便送来，我不往别处去买了。

qín zhòng yìng nuò tiāo dàn ér chū zhǐ hèn bù céng yù jiàn huā kuí niáng zǐ qiě xǐ bān xià zhǔ gù shào bù dé yī cì bú jiàn èr cì jiàn èr cì bú jiàn èr cì jiàn

”秦重应诺，挑担而出，只恨不曾遇见花魁娘子：“且喜扳下主顾，少不得一次不见，二次见，二次不见，二次见。

zhǐ shì yī jiàn tè wèi wáng jiǔ mā yī jiā tiāo zhè xǔ duō lù lái bú shì zuò shēng yì de gòu dàng

只是一件，特为王九妈一家挑这许多路来，不是做生意的勾当。

zhè zhāo qìng sì shì shùn lù jīn rì sì zhōng suī rán bù zuò gōng dé nán dào xún cháng bù yòng yóu de

这昭庆寺是顺路，今日寺中虽然不做功德，难道寻常不用油的？

wǒ qiě tiāo dàn qù wèn tā

我且挑担去问他。

ruò bān de gè fáng tóu zuò gè zhǔ gù zhǐ xiāo zǒu qián táng mén zhè yí lù nà yī dān yóu jìn gōu chū tuō le

若扳得各房头做个主顾，只消走钱塘门这一路，那一担油尽勾出脱了。

qín zhòng tiāo dàn dào sì nèi wèn shí yuán lái gè fáng hé shàng yě zhèng xiǎng zhe qín mài yóu

”秦重挑担到寺内问时，原来各房和尚也正想著秦卖油。

lái de zhèng hǎo duō shǎo bù děng gè gè mǎi tā de yóu

来得正好，多少不等，各各买他的油。

qín zhòng yǔ gè fáng yuē dìng yě shì jiān yī rì biàn sòng yóu lái yòng

秦重与各房约定，也是间一日便送油来用。

zhè yī rì shì gè shuāng rì

这一日是个双日。

zì cǐ rì wèi shǐ dàn shì dān rì qín zhòng bié jiē dào shàng zuò mǎi mài

自此日为始，但是单日，秦重别街道上做买卖；

dàn shì shuāng rì jiù zǒu qián táng mén zhè yí lù

但是双日，就走钱塘门这一路。

yī chū qián táng mén xiān dào wáng jiǔ mā jiā lǐ yǐ mài yóu wèi míng qù kàn huā kuí niáng zǐ

一出钱塘门，先到王九妈家里，以卖油为名，去看花魁娘子。

yǒu yī rì huì jiàn yě yǒu yī rì bú huì jiàn

有一日会见，也有一日不会见。

bú jiàn shí fèi le yī chǎng sī xiǎng biàn jiàn shí yě zhǐ tiān le yī céng sī xiǎng

不见时费了一场思想，便见时也只添了一层思想。

zhèng shì

正是：

tiān cháng de qiàn yǒu shí jǐn cǐ hèn cǐ qíng wú jìn qī

天长地欠有时尽，此恨此情无尽期。

zài shuō qín zhòng dào le wáng jiǔ mā jiā duō cì jiā zhōng dà dà xiǎo xiǎo méi yī gè bù rèn de shì qín mài yóu

再说秦重到了王九妈家多次，家中大大小小，没一个不认得是秦卖油。

shí guāng xùn sù bù jué yī nián yǒu yú

时光迅速，不觉一年有余。

rì dà rì xiǎo zhǐ jiǎn zú sè xì sī huò jī sān fēn huò jī èr fēn zài shǎo yě jī xià yī fēn còu de jǐ qián yòu dǎ huàn dà kuài tóu

日大日小，只拣足色细丝，或积三分，或积二分，再少也积下一分，凑得几钱，又打换大块头。

rì jī yuè lěi yǒu le yī dà bāo yín zi líng xīng còu jí lián zì jǐ yě bù zhī duō shǎo

日积月累，有了一大包银子，零星凑集，连自己也不知多少。

qí rì shì dān rì yòu zhí dà yǔ qín zhòng bù chū qù zuò mǎi mài jī le zhè yī dà bāo yín zi xīn zhōng yě zì xǐ huan chèn jīn rì kòng xián wǒ bǎ tā shàng yī shàng tiān píng jiàn gè shù mù

其日是单日，又值大雨，秦重不出去做买卖，积了这一大包银子，心中也自喜欢：“趁今日空闲，我把他上一上天平，见个数目。

dǎ gè yóu sǎn zǒu dào duì mén qīng yín pù lǐ jiè tiān píng duì yín

”打个油伞，走到对门倾银铺里，借天平兑银。

nà yín jiàng hǎo bù qīng bó xiǎng zhe mài yóu de duō shǎo yín zi yào jià tiān píng

那银匠好不轻薄，想著：“卖油的多少银子，要架天平？

zhǐ bǎ gè wǔ liǎng tóu děng zi yǔ tā hái pà yòng bù zhe tóu niǔ li

只把个五两头等子与他，还怕用不著头纽哩。

qín zhòng bǎ yín bāo zi jiě kāi dōu shì sǎn suì yín liǎng

”秦重把银包子解开，都是散碎银两。

dà fán chéng dìng de jiàn shǎo sǎn suì de jiù jiàn duō

大凡成锭的见少，散碎的就见多。

yín jiàng shì xiǎo bèi yǎn kǒng jí qiǎn jiàn le xǔ duō yín zi bié shì yī fān miàn mù xiǎng dào rén bù kě mào xiàng hǎi shuǐ bù kě dǒu liáng

银匠是小辈，眼孔极浅，见了许多银子，别是一番面目，想道：“人不可貌相，海水不可斗量。

huāng máng jià qǐ tiān píng bān chū ruò dà ruò xiǎo xǔ duō fǎ mǎ

”慌忙架起天平，搬出若大若小许多法马。

qín zhòng jǐn bāo ér duì yī lí bù duō yī lí bù shǎo gāng gāng yī shí liù liǎng zhī shù shàng chèng biàn shì yī jīn

秦重尽包而兑，一厘不多，一厘不少，刚刚一十六两之数，上秤便是一斤。

qín zhòng xīn xià xiǎng dào chú qù le sān liǎng běn qián yú xià de zuò yī yè huā liǔ zhī fèi hái shì yǒu yú

秦重心下想道：“除去了三两本钱，余下的做一夜花柳之费，还是有余。

yòu xiǎng dào zhè yàng sǎn suì yín zi zěn hǎo chū shǒu

”又想道：“这样散碎银子，怎好出手！

ná chū lái yě bèi rén kàn dī le

拿出来也被人看低了！

jiàn chéng qīng yín diàn zhōng fāng biàn hé bù qīng chéng dìng r hái jué guān miǎn

见成倾银店中方便，何不倾成锭儿，还觉冠冕。

dāng xià duì zú shí liǎng qīng chéng yí gè zú sè dà dìng zài bǎ yī liǎng bā qián qīng chéng shuǐ sī yī xiǎo dìng

”当下兑足十两，倾成一个足色大锭，再把一两八钱，倾成水丝一小锭。

shèng xià sì liǎng èr qián zhī shù niān yī xiǎo kuài hái le huǒ qián yòu jiāng jǐ qián yín zi zhì xià xiāng xié jìng wà xīn dié le yī dǐng wàn zì tóu jīn

剩下四两二钱之数，拈一小块，还了火钱，又将几钱银子，置下镶鞋净袜，新褶了一顶万字头巾。

huí dào jiā zhōng bǎ yī fú jiāng xǐ de qián qián jìng jìng mǎi jǐ gēn ān xī xiāng xūn le yòu xūn

回到家中，把衣服浆洗得干干净净，买几根安息香，薰了又薰。

jiǎn gè qíng míng hǎo rì qīn zǎo dǎ bàn qǐ lái

拣个晴明好日，侵早打扮起来。

suī fēi fù guì háo huá kè yě shì fēng liú hǎo hòu shēng

虽非富贵豪华客，也是风流好后生。

qín zhòng dǎ bàn de qí qí zhěng zhěng qǔ yín liǎng cáng yú xiù zhōng bǎ fáng mén suǒ le yī jìng wàng wáng jiǔ mā jiā ér lái

秦重打扮得齐齐整整，取银两藏于袖中，把房门锁了，一迳望王九妈家而来。

nà yī shí hǎo bù gāo xìng

那一时好不高兴。

jí zhì dào le mén shǒu kuì xīn fù méng xiǎng dào shí cháng tiāo le dàn zi zài tā jiā mài yóu jīn rì hū dì qù zuò piáo kè rú hé kāi kǒu

及至到了门首，愧心复萌，想道：“时常挑了担子在他家卖油，今日忽地去做嫖客，如何开口？

zhèng zài chóu chú zhī jì zhǐ tīng de ya de yī shēng mén xiǎng wáng jiǔ mā zǒu jiāng chū lái jiàn le qín zhòng biàn dào qín xiǎo guān jīn rì zěn de bù zuò shēng yì dǎ bàn de nèn bān jǐ chǔ wǎng nǎ lǐ qù guì gàn

”正在踌躇之际，只听得呀的一声门响，王九妈走将出来，见了秦重，便道：“秦小官今日怎的不做生意，打扮得恁般济楚，往哪里去贵干？

shì dào qí jiān qín zhòng zhǐ de lǎo zhe liǎn shàng qián zuō yī

事到其间，秦重只得老著脸，上前作揖。

mā ma yě bù miǎn huán lǐ

妈妈也不免还礼。

qín zhòng dào xiǎo kě bìng wú bié shì zhuān lái bài wàng mā ma

秦重道：“小可并无别事，专来拜望妈妈。

nà bǎo ér shì lǎo jī nián jiàn mào biàn sè jiàn qín zhòng nèn bān zhuāng shù yòu shuō bài wàng yí dìng shì kàn shàng le wǒ jiā něi gè yā tou yào piào yī yè huò shì huì yí gè fáng

”那鸨儿是老积年，见貌辨色，见秦重恁般装束，又说拜望，“一定是看上了我家哪个丫头，要嫖一夜，或是会一个房。

suī rán bú shì gè dà shì zhǔ pú sà dā zài lán lǐ biàn shì cài zhuō zài lán lǐ biàn shì xiè zhuàn tā qián bǎ yín zi mǎi cōng cài yě shì hǎo de

虽然不是个大势主菩萨，搭在篮里便是菜，捉在篮里便是蟹，赚他钱把银子买葱菜，也是好的。

biàn mǎn liǎn duī xià xiào lái dào qín xiǎo guān bài wàng lǎo shēn bì yǒu hǎo chù

”便满脸堆下笑来，道：“秦小官拜望老身，必有好处。

qín zhòng dào xiǎo kě yǒu jù bù shí jìn tuì de yán yǔ zhǐ shì bù hǎo bèi chǐ

”秦重道：“小可有句不识进退的言语，只是不好昁齿。

wáng jiǔ mā dào dàn shuō hé fáng qiě qǐng dào lǐ miàn kè zuò lǐ xì jiǎng

”王九妈道：“但说何妨，且请到里面客座里细讲。

qín zhòng wèi mài yóu suī céng dào wáng jiā zhěng bǎi cì zhè kè zuò lǐ jiāo yǐ hái bù céng yǔ tā pì gǔ zuò gè xiāng shí jīn rì shì gè huì miàn zhī shǐ

”秦重为卖油虽曾到王家整百次，这客座里交椅，还不曾与他屁股做个相识，今日是个会面之始。

wáng jiǔ mā dào le kè zuò bù miǎn fēn bīn ér zuò duì jié nèi lǐ huàn chá

王九妈到了客座，不免分宾而，坐对昅内里唤茶。

shǎo qǐng yā huán tuō chū chá lái kàn shí què shì qín mài yóu

少顷，丫鬟托出茶来，看时，却是秦卖油。

zhèng bù zhī shén me yuán gù mā ma nèn bān xiāng dài gé gé dī le tóu zhǐ shì xiào

正不知什么缘故，妈妈恁般相待，格格低了头只是笑。

wáng jiǔ mā kàn jiàn hè dào yǒu shèn hǎo xiào

王九妈看见，喝道：“有甚好笑！

duì kè quán méi xiē guī ju

对客全没些规矩！

yā huán zhǐ zhù xiào fàng le chá bēi zì qù

”丫鬟止住笑，放了茶杯自去。

wáng jiǔ mā fāng cái kāi yán wèn dào qín xiǎo guān yǒu shèn huà yào duì lǎo shēn shuō

王九妈方才开言问道：“秦小官有甚话，要对老身说？

qín zhòng dào méi yǒu bié huà yào zài mā ma zhái shàng qǐng yī wèi jiě jie chī yī bēi jiǔ r

”秦重道：“没有别话，要在妈妈宅上请一位姐姐吃一杯酒儿。

jiǔ mā dào nán dào chī guǎ jiǔ

”九妈道：“难道吃寡酒？

yī dìng yào piào le

一定要嫖了。

nǐ shì gè lǎo shí rén jǐ shí dòng zhè fēng liú zhī xìng

你是个老实人，几时动这风流之兴？

qín zhòng dào xiǎo kě dì jī chéng yě fēi zhǐ yī rì

”秦重道：“小可的积诚，也非止一日。

jiǔ mā dào wǒ jiā zhè jǐ gè jiě jie dōu shì nǐ rèn de de bù zhī nǐ zhòng yì nǎ yī wèi

”九妈道：“我家这几个姐姐，都是你认得的，不知你中意哪一位？

qín zhòng dào bié gè dōu bú yào dān dān yào yǔ huā kuí niáng zǐ xiāng chǔ yī xiāo

”秦重道：“别个都不要，单单要与花魁娘子相处一宵。

jiǔ mā zhī dào qǔ xiào tā jiù biàn le liǎn dào nǐ chū yán wú dù

”九妈只道取笑他，就变了脸道：“你出言无度！

mò fēi xī luò lǎo niáng me

莫非奚落老娘么？

qín zhòng dào xiǎo kě shì gè lǎo shí rén qǐ yǒu xū qíng

”秦重道：“小可是个老实人，岂有虚情？

jiǔ mā dào fèn tǒng yě yǒu liǎng gè ěr duǒ nǐ qǐ bù xiǎo de wǒ jiā měi r de shēn jià

”九妈道：“粪桶也有两个耳朵，你岂不晓得我家美儿的身价！

dào le nǐ mài yóu de zào hái bù gòu bàn yè xiē qián li bù rú jiāng jiù jiǎn yí gè shì xīng ba

倒了你卖油的灶，还不够半夜歇钱哩，不如将就拣一个适兴罢。

qín zhòng bǎ jǐng yī suō shé tou yī shēn dào nèn de hǎo mài nòng

”秦重把颈一缩，舌头一伸，道：“恁的好卖弄！

bù gǎn dòng wèn nǐ jiā huā kuí niáng zǐ yī yè xiē qián yào jǐ qiān liǎng

不敢动问，你家花魁娘子一夜歇钱要几千两？

jiǔ mā jiàn tā shuō shuǎ huà què yòu huí chēn zuò xǐ dài xiào ér yán dào nǎ yào xǔ duō

”九妈见他说耍话，却又回嗔作喜，带笑而言道：“哪要许多！

zhǐ yào de shí liǎng qiāo sī

只要得十两敲丝。

qí tā dōng dào zá fèi bù zài qí nèi

其他东道杂费，不在其内。

qín zhòng dào yuán lái rú cǐ bù wéi dà shì

”秦重道：“原来如此，不为大事。

xiù zhōng mō chū zhè tū tū lǐ yī dà dìng fàng guāng xì sī yín zi dì yǔ bǎo ér dào zhè yī dìng shí liǎng chóng zú sè zú shù qǐng mā ma shōu

”袖中摸出这秃秃里一大锭放光细丝银子，递与鸨儿道：“这一锭十两重，足色足数，请妈妈收。

yòu mō chū yī xiǎo dìng lái yě dì yǔ bǎo ér yòu dào zhè yī xiǎo dìng zhòng yǒu èr liǎng xiāng fán bèi gè xiǎo dōng

”又摸出一小锭来，也递与鸨儿，又道：“这一小锭，重有二两，相烦备个小东。

wàng mā ma chéng jiù xiǎo kě zhè jiàn hǎo shì shēng sǐ bù wàng rì hòu zài yǒu xiào shùn

望妈妈成就小可这件好事，生死不忘，日后再有孝顺。

jiǔ mā jiàn le zhè dìng dà yín yǐ zì bù rěn shì shǒu yòu kǒng pà yī shí gāo xìng rì hòu méi le běn qián xīn zhōng ào huǐ yě yào jǐn tā yī jù cái hǎo

”九妈见了这锭大银，已自不忍释手，又恐怕一时高兴，日后没了本钱，心中懊悔，也要尽他一句才好。

biàn dào zhè shí liǎng yín zi zuò jīng jì de rén jī zǎn bù yì hái yào sān sī ér xíng

”便道：“这十两银子，做经纪的人，积趱不易，还要三思而行。

qín zhòng dào xiǎo kě zhǔ yì yǐ dìng bú yào nǐ lǎo rén jiā fèi xīn

”秦重道：“小可主意已定，不要你老人家费心。

jiǔ mā bǎ zhè liǎng dìng yín zi shōu yú xiù zhōng dào shì biàn shì le hái yǒu xǔ duō fán nán li

九妈把这两锭银子收于袖中，道：“是便是了，还有许多烦难哩。

qín zhòng dào mā ma shì yī jiā zhī zhǔ yǒu shèn fán nán

”秦重道：“妈妈是一家之主，有甚烦难？

jiǔ mā dào wǒ jiā měi r wǎng lái de dōu shì wáng sūn gōng zǐ fù shì háo jiā zhēn gè shì tán xiào yǒu hóng rú wǎng lái wú bái dīng

”九妈道：“我家美儿，往来的都是王孙公子，富室豪家，真个是‘谈笑有鸿儒，往来无白丁’。

tā qǐ bù rèn de nǐ shì zuò jīng jì de qín xiǎo guān rú hé kěn jiē nǐ

他岂不认得你是做经纪的秦小官，如何肯接你？

qín zhòng dào dàn píng mā ma zěn de wěi qū wǎn zhuǎn chéng quán qí shì dà ēn bù gǎn yǒu wàng

”秦重道：“但凭妈妈怎的委曲宛转，成全其事，大恩不敢有忘！

jiǔ mā jiàn tā shí fēn jiān xīn méi tóu yī zhòu jì shàng xīn lái chě kāi xiào kǒu dào lǎo shēn yǐ tì nǐ pái xià jì cè zhǐ kàn nǐ yuán fǎ rú hé

”九妈见他十分坚心，眉头一皱，计上心来，扯开笑口道：“老身已替你排下计策，只看你缘法如何。

zuò de chéng bú yào xǐ

做得成，不要喜；

zuò bù chéng bú yào guài

做不成，不要怪。

měi r zuó rì zài li xué shì jiā péi jiǔ hái wèi zēng huí

美儿昨日在李学士家陪酒，还未曾回；

jīn rì shì huáng yá nèi yuē xià yóu hú

今日是黄衙内约下游湖；

míng rì shì zhāng shān rén yī bān qīng kè yāo tā zuò shī shè

明日是张山人一班清客，邀他做诗社；

hòu rì shì hán shàng shū de gōng zǐ shù rì qián sòng xià dōng dào zài zhè lǐ

后日是韩尚书的公子，数日前送下东道在这里。

nǐ qiě dào dà hòu rì lái kàn

你且到大后日来看。

hái yǒu jù huà zhè jǐ rì nǐ qiě bú yào lái wǒ jiā mài yóu yù xiān liú xià gè tǐ miàn

还有句话，这几日你且不要来我家卖油，预先留下个体面。

yòu yǒu jù huà nǐ chuān jié yī shēn de bù yī bù shang bù xiàng gè shàng děng piáo kè zài lái shí huàn jiàn chóu duàn yī fú jiào zhèi xiē yā huán men rèn bù chū nǐ shì qín xiǎo guān

又有句话，你穿昅一身的布衣布裳，不像个上等嫖客，再来时，换件绸缎衣服，教这些丫鬟们认不出你是秦小官。

lǎo niáng yě hǎo yǔ nǐ zhuāng huǎng

老娘也好与你装谎。

qín zhòng dào xiǎo kě yī yī lǐ huì de

”秦重道：“小可一一理会得。

shuō ba zuò bié chū mén qiě xiē zhè sān rì shēng lǐ bù qù mài yóu dào diǎn pù lǐ mǎi le yī jiàn jiàn chéng bàn xīn bàn jiù de chóu yī chuān zài shēn shàng dào jiē fāng xián zǒu yǎn xí sī wén mú yàng

”说罢，作别出门，且歇这三日生理，不去卖油，到典铺里买了一件见成半新半旧的绸衣，穿在身上，到街坊闲走，演习斯文模样。

zhèng shì

正是：

wèi shi huā yuàn xíng cáng xiān xí kǒng mén guī ju

未识花院行藏，先习孔门规矩。

diū guò nà sān rì bù tí

丢过那三日不题。

dào dì sì rì qǐ gè qīng zǎo biàn dào wáng jiǔ mā jiā qù

到第四日，起个清早，便到王九妈家去。

qù de tài zǎo mén hái wèi kāi yì yù zhuǎn yī zhuǎn zài lái

去得太早，门还未开，意欲转一转再来。

zhè fān zhuāng bàn xī qí bù gǎn dào zhāo qìng sì qù sǐ pà hé shàng men pī diǎn qiě shí jǐng táng sàn bù

这番装扮希奇，不敢到昭庆寺去，死怕和尚们批点，且十景塘散步。

liáng jiǔ yòu xué zhuǎn qù wáng jiǔ mā jiā mén yǐ kāi le

良久又踅转去，王九妈家门已开了。

nà mén qián què ān dùn de yǒu jiào mǎ mén nèi yǒu xǔ duō pú cóng zài nà lǐ xián zuò

那门前却安顿得有轿马，门内有许多仆从，在那里闲坐。

qín zhòng suī rán lǎo shí xīn xià dào yě guāi qiǎo qiě bù jìn mén qiāo qiāo de zhāo nà mǎ fū wèn dào zhè jiào mǎ shì shuí jiā de

秦重虽然老实，心下到也乖巧，且不进门，悄悄的招那马夫问道：“这轿马是谁家的？

mǎ fū dào hán fǔ lǐ lái jiē gōng zǐ de

”马夫道：“韩府里来接公子的。

qín zhòng jǐ zhī hán gōng zǐ yè lái liú sù cǐ chí hái wèi zēng bié chóng fù zhuǎn shēn dào yí gè fàn diàn zhī zhōng chī le xiē jiàn chéng chá fàn yòu zuò le yī huí fāng cái dào wáng jiā tàn xìn

”秦重己知韩公子夜来留宿，此持还未曾别，重复转身，到一个饭店之中，吃了些见成茶饭，又坐了一回，方才到王家探信。

zhī jiàn mén qián jiào mǎ yǐ zì qù le

只见门前轿马已自去了。

jìn de mén shí wáng jiǔ mā yíng zhe biàn dào lǎo shēn dé zuì jīn rì yòu bù dé gōng fū le

进得门时，王九妈迎著，便道：“老身得罪，今日又不得工夫了。

qià cái hán gōng zǐ lā qù dōng zhuāng shǎng zǎo méi

恰才韩公子拉去东庄赏早梅。

tā shì gè zhǎng piào lǎo shēn bù hǎo wéi ào

他是个长嫖，老身不好违拗。

wén de shuō lái rì hái yào dào líng yǐn sì fǎng gè qí shī dǔ qí li

闻得说来日还要到灵隐寺，访个棋师赌棋哩。

qí yá nèi yòu lái yuē guò liǎng sān cì le

齐衙内又来约过两三次了。

zhè shì wǒ jiā fáng zhǔ yòu shì cí bù dé de

这是我家房主，又是辞不得的。

tā lái shí huò sān rì wǔ rì de zhù le qù lián lǎo shēn yě dìng bù dé gè rì zi

他来时，或三日五日的住了去，连老身也定不得个日子。

qín xiǎo guān nǐ zhēn gè yào piào zhǐ suǒ nài xīn zài děng jǐ rì

秦小官，你真个要嫖，只索耐心再等几日。

bù rán qián rì de zūn cì fēn háo bù dòng yào biàn fèng huán

不然，前日的尊赐，分毫不动，要便奉还。

qín zhòng dào zhǐ pà mā ma bù zuò chéng

”秦重道：“只怕妈妈不作成。

ruò hái chí zhōng wú shī jiù shì yī wàn nián xiǎo kě yě qíng yuàn děng zhe

若还迟，终无失，就是一万年，小可也情愿等著。

jiǔ mā dào nèn dì shí lǎo shēn biàn hǎo zhāng zhǔ

”九妈道：“恁地时，老身便好张主！

qín zhòng zuò bié fāng yù qǐ shēn jiǔ mā yòu dào qín xiǎo guān rén lǎo shēn hái yǒu jù huà

”秦重作别，方欲起身，九妈又道：“秦小官人，老身还有句话。

nǐ xià cì ruò lái tǎo xìn bú yào zǎo le

你下次若来讨信，不要早了。

yuē mò shēn pái shí fēn yǒu gè méi kè lǎo shēn bǎ gè shí xìn yǔ nǐ

约莫申牌时分，有各没客，老身把个实信与你。

dǎo shì yuè yàn xiē yuè hǎo

倒是越晏些越好。

zhè shì lǎo shēn de miào yòng nǐ xiū cuò guài

这是老身的妙用，你休错怪。

qín chóng lián shēng dào bù gǎn bù gǎn

”秦重连声道：“不敢，不敢！

zhè yī rì qín zhòng bù céng zuò mǎi mài

”这一日秦重不曾做买卖。

cì rì zhěng lǐ yóu dān tiāo wǎng bié chù qù shēng lǐ bù zǒu qián táng mén yí lù

次日，整理油担，挑往别处去生理，不走钱塘门一路。

měi rì shēng yì zuò wán bàng wǎn shí fēn jiù dǎ bàn qí zhěng dào wáng jiǔ mā jiā tàn xìn zhǐ shì bù dé gōng fū

每日生意做完，傍晚时分就打扮齐整，到王九妈家探信，只是不得功夫。

yòu kōng zǒu le yī yuè yǒu yú

又空走了一月有余。

nà yī rì shì shí èr yuè shí wǔ dà xuě fāng jì xī fēng guò hòu jī xuě chéng bīng hǎo bù hán lěng què xǐ dì xià qián zào

那一日是十二月十五，大雪方霁，西风过后，积雪成冰，好不寒冷，却喜地下干燥。

qín zhòng zuò le dà bàn rì mǎi mài rú qián zhuāng bàn yòu qù tàn xìn

秦重做了大半日买卖，如前妆扮，又去探信。

wáng jiǔ mā xiào róng kě jū yíng zhe dào jīn rì nǐ zào huà yǐ shì jiǔ fēn jiǔ lí le

王九妈笑容可掬，迎著道：“今日你造化，已是九分九厘了。

qín zhòng dào zhè yī lí shì qiàn zhe shèn me

”秦重道：“这一厘是欠著甚么？

jiǔ mā dào zhè yī lí me

”九妈道：“这一厘么？

zhèng zhǔ r hái bù zài jiā

正主儿还不在家。

qín zhòng dào kě huí lái me

”秦重道：“可回来么？

jiǔ mā dào jīn rì shì shù tài wèi jiā shǎng xuě yán xí jiù bèi zài hú chuán zhī nèi

”九妈道：“今日是俞太尉家赏雪，筵席就备在湖船之内。

shù tài wèi shì qī shí suì de lǎo rén jiā fēng yuè zhī shì yǐ shì shì méi fèn

俞太尉是七十岁的老人家，风月之事，已是是没份。

yuán shuō guò huáng hūn sòng lái

原说过黄昏送来。

nǐ qiě dào xīn rén fáng lǐ chī bēi tàng fēng jiǔ màn màn de děng tā

你且到新人房里，吃杯烫风酒，慢慢的等他。

qín zhòng dào fán mā ma yǐn lù

”秦重道：“烦妈妈引路。

wáng jiǔ mā yǐn zhe qín zhòng wān wān qū qū zǒu guò xǔ duō fáng tóu dào yí gè suǒ zài bú shì lóu fáng què shì gè píng wū sān jiān shèn shì gāo shuǎng

”王九妈引著秦重，弯弯曲曲，走过许多房头，到一个所在，不是楼房，却是个平屋三间，甚是高爽。

zuǒ yī jiān shì yā huán de kōng fáng yì bān yǒu chuáng tà zhuō yǐ zhī lèi què shì bèi guān pù de

左一间是丫鬟的空房，一般有床榻桌椅之类，却是备官铺的；

yòu yī jiān shì huā kuí niáng zǐ wò shì suǒ zhe zài nà lǐ

右一间是花魁娘子卧室，锁著在那里。

liǎng páng yòu yǒu ěr fáng

两旁又有耳房。

zhōng jiān kè zuò shàng miàn guà yī fú míng rén shān shuǐ xiāng jī shàng bó shān gǔ tóng lú shāo zhe lóng xián xiāng bǐng liǎng páng shū zhuō bǎi shè xiē gǔ wán bì shàng tiē xǔ duō shī gǎo

中间客座上面，挂一幅名人山水，香几上博山古铜炉，烧著龙涎香饼，两旁书桌，摆设些古玩，壁上贴许多诗稿。

qín zhòng kuì fēi wén rén bù gǎn xì kàn

秦重愧非文人，不敢细看。

xīn xià xiǎng dào wài fáng rú cǐ zhěng qí nèi shì pū chén bì rán huá lì

心下想道：“外房如此整齐，内室铺陈，必然华丽。

jīn yè jǐn wǒ shòu yòng shí liǎng yī yè yě bù wéi duō

今夜尽我受用，十两一夜，也不为多。

jiǔ mā ràng qín xiǎo guān zuò yú kè wèi zì jǐ zhǔ wèi xiāng péi

”九妈让秦小官坐于客位，自己主位相陪。

shǎo qǐng zhī jiān yā huán zhǎng dēng guò lái tái xià yī zhāng bā xiān zhuō r liù wǎn shí xīn guǒ zǐ yī jià cuán hé jiā yáo měi yùn wèi zēng dào kǒu xiāng qì pū rén

少顷之间，丫鬟掌灯过来，抬下一张八仙桌儿，六碗时新果子，一架攒盒佳肴美酝，未曾到口，香气扑人。

jiǔ mā zhí zhǎn xiāng quàn dào jīn rì zhòng xiǎo nǚ dōu yǒu kè lǎo shēn zhǐ de zì péi qǐng kāi huán chàng yǐn jǐ bēi

九妈执盏相劝道：“今日众小女都有客，老身只得自陪，请开怀畅饮几杯。

qín zhòng jiǔ liàng běn bù gāo kuàng jiān zhèng shì zài xīn zhǐ chī bàn bēi

”秦重酒量本不高，况兼正事在心，只吃半杯。

chī le yī huì biàn tuī bù yǐn

吃了一会，便推不饮。

jiǔ mā dào qín xiǎo guān xiǎng è le qiě yòng xiē fàn zài chī jiǔ

九妈道：“秦小官想饿了，且用些饭再吃酒。

yā huán pěng zhe xuě huā bái mǐ fàn yī chī yī tiān fàng yú qín zhòng miàn qián jiù shì yī zhǎn zá hé tāng

”丫鬟捧著雪花白米饭，一吃一添，放于秦重面前，就是一盏杂和汤。

bǎo ér liàng gāo bù yòng fàn yǐ jiǔ xiāng péi

鸨儿量高，不用饭，以酒相陪。

qín zhòng chī le yī wǎn jiù fàng zhù

秦重吃了一碗，就放箸。

jiǔ mā dào yè zhǎng li zài qǐng xiē

九妈道：“夜长哩，再请些。

qín chóng yòu tiān le bàn wǎn

”秦重又添了半碗。

yā huán tí gè xíng dēng lái shuō yù tāng rè le qǐng kè guān xǐ yù

丫鬟提个行灯来说：“浴汤热了，请客官洗浴。

qín zhòng yuán shì xǐ guò zǎo lái de bù gǎn tuī tuō zhǐ de yòu dào yù táng féi zào xiāng tāng xǐ le yī biàn chóng fù chuān yī rù zuò

”秦重原是洗过澡来的，不敢推托，只得又到浴堂，肥皂香汤，洗了一遍，重复穿衣入坐。

jiǔ mā mìng chè qù yáo hé yòng nuǎn guō xià jiǔ

九妈命撤去肴盒，用暖锅下酒。

cǐ shí huáng hūn yǐ wǎn zhāo qìng sì lǐ de zhōng dōu zhuàng guò le měi niang shàng wèi huí lái

此时黄昏已晚，昭庆寺里的钟都撞过了，美娘尚未回来。

yù rén hé chǔ tān huān shuǎ

玉人何处贪欢耍？

děng de qíng láng wàng yǎn chuān

等得情郎望眼穿！

cháng yán dào děng rén xīn jí

常言道：“等人心急。

qín zhòng bú jiàn biǎo zǐ huí jiā hǎo shēng qì mèn

”秦重不见婊子回家，好生气闷。

què bèi bǎo ér jiā qī jiā bā shuō xiē fēng huà quàn jiǔ bù jué yòu guò le yī gēng tiān qì

却被鸨儿夹七夹八，说些风话劝酒，不觉又过了一更天气。

zhǐ tīng wài miàn rè nào nào de què shì huā kuí niáng zǐ huí jiā yā huán xiān lái bào le

只听外面热闹闹的，却是花魁娘子回家，丫鬟先来报了。

jiǔ mā lián máng qǐ shēn chū yíng qín zhòng yě lí zuò ér lì

九妈连忙起身出迎，秦重也离坐而立。

zhī jiàn měi niang chī de dà zuì shì nǚ fú jiāng jìn lái dào yú mén shǒu zuì yǎn méng lóng

只见美娘吃得大醉，侍女扶将进来，到于门首，醉眼蒙胧。

kàn jiàn fáng zhōng dēng zhú huī huáng bēi pán láng jí lì zhù jiǎo wèn dào shuí zài zhè lǐ chī jiǔ

看见房中灯烛辉煌，杯盘狼藉，立住脚问道：“谁在这里吃酒？

jiǔ niáng dào wǒ r biàn shì wǒ xiàng rì yǔ nǐ shuō de nà qín xiǎo guān rén

”九娘道：“我儿，便是我向日与你说的那秦小官人。

tā xīn zhōng mù nǐ duō shí de sòng guò lǐ lái

他心中慕你，多时的送过礼来。

yīn nǐ bù dé gōng fū dān gē tā yī yuè yǒu yú le

因你不得工夫，担搁他一月有余了。

nǐ jīn rì xìng ér dé kōng zuò niáng de liú tā zài cǐ bàn nǐ

你今日幸而得空，做娘的留他在此伴你。

měi niang dào lín ān jùn zhōng bìng bù wén shuō qǐ yǒu shèn me qín xiǎo guān rén wǒ bù qù jiē tā

”美娘道：“临安郡中，并不闻说起有甚么秦小官人，我不去接他。

zhuǎn shēn biàn zǒu

”转身便走。

jiǔ mā shuāng shǒu tuō kāi jí máng lán zhù dào tā shì gè zhì chéng hǎo rén niang bù wù nǐ

九妈双手托开，即忙拦住道：“他是个至诚好人，娘不误你。

měi niang zhǐ de zhuǎn shēn cái kuà jìn fáng mén tái tóu yī kàn nà rén yǒu xiē miàn shàn yī shí zuì le jí qiè jiào bù chū lái biàn dào niang zhè gè rén wǒ rèn de tā de bú shì yǒu míng chēng de zǐ dì jiē le tā bèi rén xiào huà

”美娘只得转身，才跨进房门，抬头一看那人，有些面善，一时醉了，急切叫不出来，便道：“娘，这个人我认得他的，不是有名称的子弟，接了他，被人笑话。

jiǔ mā dào wǒ r zhè shì yǒng jīn mén nèi kāi duàn pù de qín xiǎo guān rén

”九妈道：“我儿，这是涌金门内开缎铺的秦小官人。

dāng chū wǒ men zhù zài yǒng jīn mén shí xiǎng nǐ yě zēng huì guò gù cǐ miàn shàn

当初我们住在涌金门时，想你也曾会过，故此面善。

nǐ mò shí rèn cuò le

你莫识认错了。

zuò niáng de jiàn tā lái yì zhì chéng yī shí xǔ le tā bù hǎo shī xìn

做娘的见他来意志诚，一时许了他，不好失信。

nǐ kàn zuò niáng de miàn shàng hú luàn liú tā yī wǎn

你看做娘的面上，胡乱留他一晚。

zuò niáng de xiǎo de bú shì le míng rì què yǔ nǐ péi lǐ

做娘的晓得不是了，明日却与你陪礼。

yī tóu shuō yī tóu tuī zhe měi niáng de jiān tóu xiàng qián

”一头说，一头推著美娘的肩头向前。

měi niang ǎo mā ma bù guò zhǐ de jìn fáng xiāng jiàn

美娘拗妈妈不过，只得进房相见。

zhèng shì

正是：

qiān bān nán chū qián pó kǒu wàn bān nán tuō qián pó shǒu

千般难出虔婆口，万般难脱虔婆手。

ráo jūn zòng yǒu wàn qiān bān bù rú gēn zhe qián pó zǒu

饶君纵有万千般，不如跟著虔婆走。

zhèi xiē yán yǔ qín zhòng yī jù jù dōu tīng de yáng wéi bù wén

这些言语，秦重一句句都听得，佯为不闻。

měi niang wàn fú guò le zuò yú cè shǒu zǐ xì kàn zhe qín zhòng hǎo shēng yí huò xīn lǐ shèn shì bú yuè hēi hēi wú yán

美娘万福过了，坐于侧首，仔细看著秦重，好生疑惑，心里甚是不悦，嘿嘿无言。

huàn yā huán jiāng rè jiǔ lái zhēn zhe dà zhōng

唤丫鬟将热酒来，斟著大锺。

bǎo ér zhī dào tā jìng kè què zì jiā yī yǐn ér jìn

鸨儿只道他敬客，却自家一饮而尽。

jiǔ mā dào wǒ r zuì le shǎo chī xiē me

九妈道：“我儿醉了，少吃些么！

měi r nà lǐ yī tā dā yìng dào wǒ bù zuì

”美儿那里依他，答应道：“我不醉！

yī lián chī shàng shí lái bēi

”一连吃上十来杯。

zhè shì jiǔ hòu zhī jiǔ zuì zhōng zhī zuì zì jué lì jiǎo bú zhù

这是酒后之酒，醉中之醉，自觉立脚不住。

huàn yā huán kāi le wò fáng diǎn shàng yín yě bù xiè tóu yě bù jiě dài yōu tuō le péi hé yī shàng chuáng dǎo shēn ér wò

唤丫鬟开了卧房，点上银，也不卸头，也不解带，瀀脱了毰，和衣上床，倒身而卧。

bǎo ér jiàn nǚ ér rú cǐ zuò zuò shén bù guò yì duì qín zhòng dào xiǎo nǚ píng rì guàn le tā zhuān huì shǐ xìng

鸨儿见女儿如此做作，甚不过意，对秦重道：“小女平日惯了，他专会使性。

jīn rì tā xīn zhōng bù zhī wéi shèn me yǒu xiē bù zì zài què bù gàn nǐ shì xiū de jiàn guài

今日他心中不知为甚么有些不自在，却不干你事，休得见怪！

qín zhòng dào xiǎo kě qǐ gǎn

”秦重道：“小可岂敢！

bǎo ér yòu quàn le qín zhòng jǐ bēi jiǔ qín zhòng zài sān gào zhǐ

”鸨儿又劝了秦重几杯酒，秦重再三告止。

bǎo ér sòng rù fáng xiàng ěr bàng fēn fù dào nà rén zuì le fàng wēn cún xiē

鸨儿送入房，向耳傍吩咐道：“那人醉了，放温存些。

yòu jiào dào wǒ r qǐ lái tuō le yī fú hǎo hǎo de shuì

”又叫道：“我儿起来，脱了衣服，好好的睡。

měi niang yǐ zài mèng zhōng quán bù dā yìng

”美娘已在梦中，全不答应。

bǎo shēn zhǐ de qù le

鸨身只得去了。

yā huán shōu shí le bēi pán zhī lèi mǒ le zhuō zi jiào shēng qín xiǎo guān rén ān zhì ba

丫鬟收拾了杯盘之类，抹了桌子，叫声：“秦小官人，安置罢。

qín zhòng dào yǒu rè chá yào yī hú

”秦重道：“有热茶要一壶。

yā huán pào le yī hú nóng chá sòng jìn fáng lǐ dài zhuǎn fáng mén zì qù ěr fáng zhōng ān xiē

”丫鬟泡了一壶浓茶，送进房里，带转房门，自去耳房中安歇。

qín zhòng kàn měi niang shí miàn duì lǐ chuáng shuì de zhèng shú bǎ jǐn bèi yā yú shēn xià

秦重看美娘时，面对里床，睡得正熟，把锦被压于身下。

qín zhòng xiǎng jiǔ zuì zhī rén bì rán pà lěng yòu bù gǎn jīng xǐng tā

秦重想酒醉之人，必然怕冷，又不敢惊醒他。

hū jiàn lán gān shàng yòu fàng zhe yī chuáng dà hóng sī de jǐn bèi

忽见栏杆上又放著一床大红丝的锦被，

qīng qīng de qǔ xià

轻轻的取下，

gài zài měi niang shēn shàng

盖在美娘身上，

bǎ yín dēng tiāo de liàng liàng de

把银灯挑得亮亮的，

qǔ le zhè hú rè chá

取了这壶热茶，

tuō xié shàng chuáng

脱鞋上床，

ái zài měi niang shēn biān

挨在美娘身边，

zuǒ shǒu bào zhe chá hú zài huái

左手抱著茶壶在怀，

yòu shǒu dā zài měi niang shēn shàng

右手搭在美娘身上，

yǎn yě bù gǎn bì yī bì

眼也不敢闭一闭。

zhèng shì

正是：

wèi zēng wò yǔ xié yún yě suàn wēi xiāng yǐ yù

未曾握雨携云，也算偎香倚玉。

què shuō měi niang shuì dào bàn yè xǐng jiāng zhuàn lái zì jué jiǔ lì bù shèng xiōng zhōng shì yǒu mǎn yì zhī zhuàng

却说美娘睡到半夜，醒将转来，自觉酒力不胜，胸中似有满溢之状。

pá qǐ lái zuò zài bèi wō zhōng chuí zhe tóu zhǐ guǎn dǎ qián huì

爬起来，坐在被窝中，垂著头，只管打干哕。

qín zhòng huāng máng yě zuò qǐ lái zhī tā yào tǔ fàng xià chá hú yòng fǔ mó qí bèi

秦重慌忙也坐起来，知他要吐，放下茶壶，用抚摩其背。

liáng jiǔ měi niang hóu jiān rěn bu zhù le shuō shí chí nà shí kuài měi niang fàng kāi hóu lóng biàn tǔ

良久，美娘喉间忍不住了，说时迟，那时快，美娘放开喉咙便吐。

qín zhòng pà wū le bèi wō bǎ zì jǐ de dào páo xiù zi zhāng kāi zhào zài tā zuǐ shàng

秦重怕污了被窝，把自己的道袍袖子张开，罩在他嘴上。

měi niang bù zhī suǒ yǐ jìn qíng yī ǒu ǒu bì hái bì zhe yǎn tǎo chá sou kǒu

美娘不知所以，尽情一呕，呕毕，还闭著眼，讨茶嗽口。

qín zhòng xià chuáng jiāng dào páo qīng qīng tuō xià fàng zài dì píng zhī shàng

秦重下床，将道袍轻轻脱下，放在地平之上；

mō chá hú hái shì nuǎn de zhēn shàng yī ōu xiāng pēn pēn de nóng chá dì yǔ měi niang

摸茶壶还是暖的，斟上一瓯香喷喷的浓茶，递与美娘。

měi niang lián chī le èr wǎn xiōng zhōng suī rán lüè jué háo zào shēn zi wū zì juàn dài réng jiù dǎo xià xiàng lǐ shuì qù le

美娘连吃了二碗，胸中虽然略觉豪燥，身子兀自倦怠，仍旧倒下，向里睡去了。

qín zhòng tuō xià dào páo jiāng tǔ xià yī xiù de yān chóng chóng lǐ zhe fàng yú chuáng cè yī rán shàng chuáng yōng bào shì chū

秦重脱下道袍，将吐下一袖的腌，重重里著，放于床侧，依然上床，拥抱似初。

měi niang nà yī jiào zhí shuì dào tiān míng fāng xǐng fù shēn zhuàn lái jiàn bàng biān shuì zhe yī rén wèn dào nǐ shì něi gè

美娘那一觉直睡到天明方醒，覆身转来，见傍边睡著一人，问道：“你是哪个？

qín zhòng dá dào xiǎo kě xìng qín

”秦重答道：“小可姓秦。

měi niang xiǎng qǐ yè lái zhī shì huǎng huǎng hū hū bù shèn jì de zhēn le biàn dào wǒ yè lái hǎo zuì

”美娘想起夜来之事，恍恍惚惚，不甚记得真了，便道：“我夜来好醉！

qín zhòng dào yě bù shèn zuì

”秦重道：“也不甚醉。

yòu wèn kě zēng shì me

”又问：“可曾仕么？

qín zhòng dào bù céng

”秦重道：“不曾。

měi niang dào zhè yàng hái hǎo

”美娘道：“这样还好。

yòu xiǎng yī xiǎng dào wǒ jì de céng tǔ guò de yòu jì de céng chī guò chá lái nán dào zuò mèng bù chéng

”又想一想道：“我记得曾吐过的，又记得曾吃过茶来，难道做梦不成？

qín zhòng fāng cái shuō dào shì céng tǔ lái

”秦重方才说道：“是曾吐来。

xiǎo kě jiàn xiǎo niáng zǐ duō le bēi jiǔ yě fáng zhe yào tǔ bǎ chá hú nuǎn zài huái lǐ

小可见小娘子多了杯酒，也防著要吐，把茶壶暖在怀里。

xiǎo niáng zǐ guǒ rán shì hòu tǎo chá xiǎo kě zhēn shàng méng xiǎo niáng zǐ bù yǐn le liǎng ōu

小娘子果然仕后讨茶，小可斟上，蒙小娘子不，饮了两瓯。

měi niang dà jīng dào zàng bā bā de tǔ zài nǎ lǐ

”美娘大惊道：“脏巴巴的，吐在哪里？

qín zhòng dào kǒng pà xiǎo niáng zǐ wū le bèi rù shì xiǎo kě bǎ xiù zi shèng le

”秦重道：“恐怕小娘子污了被褥，是小可把袖子盛了。

měi niang dào rú jīn zài nǎ lǐ

”美娘道：“如今在哪里？

qín zhòng dào lián yī fú lǐ zhe cáng guò zài nà lǐ

”秦重道：“连衣服里著，藏过在那里。

měi niang dào kě xī huài le nǐ yī jiàn yī fú

”美娘道：“可惜坏了你一件衣服。

qín zhòng dào zhè shì xiǎo kě dì yī fú yǒu xìng de zhān xiǎo niáng zǐ de yú lì

”秦重道：“这是小可的衣服，有幸得沾小娘子的余沥。

měi niang tīng shuō xīn xià xiǎng dào yǒu zhè bān shí qù de rén

”美娘听说，心下想道：“有这般识趣的人！

xīn lǐ yǐ yǒu sì wǔ fēn huān xǐ le

”心里已有四五分欢喜了。

cǐ shí tiān sè dà míng měi niang qǐ shēn xià chuáng xiǎo jiě kàn zhe qín zhòng měng rán xiǎng qǐ shì qín mài yóu suì wèn dào nǐ shí duì wǒ shuō shì shèn me yàng rén

此时天色大明，美娘起身，下床小解，看著秦重，猛然想起是秦卖油，遂问道：“你实对我说，是甚么样人？

wèi hé zuó yè zài cǐ

为何昨夜在此？

qín zhòng dào chéng huā kuí niáng zǐ xià wèn xiǎo zi zěn gǎn wàng yán

”秦重道：“承花魁娘子下问，小子怎敢妄言。

xiǎo kě shí shì cháng lái zhái shàng mài yóu de qín zhòng

小可实是常来宅上卖油的秦重。

suì jiāng chū cì kàn jiàn sòng kè yòu kàn jiàn shàng jiào xīn xià xiǎng mù zhī jí jí jī zǎn piào qián zhī shì bèi xì shù le yī biàn yè lái de qīn jìn xiǎo niáng zǐ yī yè sān shēng yǒu xìng xīn mǎn yì zú

”遂将初次看见送客，又看见上轿，心下想慕之极，及积趱嫖钱之事，备细述了一遍，“夜来得亲近小娘子一夜，三生有幸，心满意足。

měi niang tīng shuō yù jiā kě lián dào wǒ zuó yè jiǔ zuì bù céng zhāo jiē de nǐ

”美娘听说，愈加可怜，道：“我昨夜酒醉，不曾招接得你。

nǐ qián zhé le duō shǎo yín zi mò bù ào huǐ

你干折了多少银子，莫不懊悔？

qín zhòng dào xiǎo niáng zǐ tiān shàng shén xiān xiǎo kě wéi kǒng fú shì bù zhōu dàn bú jiàn zé yǐ wèi wàn xìng kuàng gǎn yǒu fēi yì zhī wàng

”秦重道：“小娘子天上神仙，小可惟恐伏侍不周，但不见责，已为万幸，况敢有非意之望！

měi niang dào nǐ zuò jīng jì de rén jī xià xiē yín liǎng hé bù liú xià yǎng jiā

”美娘道：“你做经纪的人，积下些银两，何不留下养家？

cǐ dì bù nǐ lái wǎng de

此地不你来往的。

qín zhòng dào xiǎo kě dān zhǐ yī shēn bìng wú qī xiǎo

”秦重道：“小可单只一身，并无妻小。

měi niang dùn le yī dùn biàn dào nǐ jīn rì qù le tā rì hái lái me

”美娘顿了一顿，便道：“你今日去了，他日还来么？

qín zhòng dào zhǐ zhè zuó xiāo xiāng qīn yī yè yǐ wèi shēng píng qǐ gǎn yòu zuò chī xiǎng

”秦重道：“只这昨宵相亲一夜，已慰生平，岂敢又作痴想！

měi niang xiǎng dào nán de zhè hǎo rén yòu zhōng hòu yòu lǎo shí yòu qiě zhī qíng shí qù yǐn è yáng qiān bǎi zhōng nán yù cǐ yī rén

”美娘想道：“难得这好人，又忠厚，又老实，又且知情识趣，隐恶扬，千百中难遇此一人。

kě xī shì shì jǐng zhī bèi ruò shì yì guān zǐ dì qíng yuàn wěi shēn shì zhī

可惜是市井之辈，若是衣冠子弟，情愿委身事之。

zhèng zài chén yín zhī jì yā huán pěng xǐ liǎn shuǐ jìn lái yòu shì liǎng wǎn jiāng tāng

正在沉吟之际，丫鬟捧洗脸水进来，又是两碗姜汤。

qín zhòng xǐ le liǎn yīn yè lái wèi zēng tuō zé bù yòng shū tóu xiā le jǐ kǒu jiāng tāng biàn yào gào bié

秦重洗了脸，因夜来未曾脱帻，不用梳头，呷了几口姜汤，便要告别。

měi niang dào shǎo zhù bù fáng hái yǒu huà shuō

美娘道：“少住不妨，还有话说。

qín zhòng dào xiǎo kě yǎng mù huā kuí niáng zǐ zài bàng duō zhàn yī kè yě shì hǎo de

”秦重道：“小可仰慕花魁娘子，在傍多站一刻，也是好的。

dàn wéi rén qǐ bù zì chuāi

但为人岂不自揣！

yè lái zài cǐ shí shì dà dǎn wéi kǒng tā rén zhī dào yǒu diàn fāng míng hái shì zǎo xiē qù le ān wěn

夜来在此，实是大胆，惟恐他人知道，有玷芳名，还是早些去了安稳。

měi niang diǎn le yì diǎn tóu dǎ fā yā huán chū fáng máng máng de kāi le jiǎn zhuāng qǔ chū èr shí liǎng yín zi sòng yǔ qín zhòng dào zuó yè nán wéi nǐ zhè yín liǎng fèng wéi zī běn mò duì rén shuō

”美娘点了一点头，打发丫鬟出房，忙忙的开了减妆，取出二十两银子，送与秦重道：“昨夜难为你，这银两奉为资本，莫对人说。

qín zhòng nǎ lǐ kěn shòu

”秦重哪里肯受。

měi niang dào wǒ de yín zi lái lù róng yì

美娘道：“我的银子，来路容易。

zhèi xiē xū chou nǐ yī xiāo zhī qíng xiū de gù xùn

这些须酬你一宵之情，休得固逊。

ruò běn qián quē shǎo yì rì hái yǒu zhù nǐ zhī chù

若本钱缺少，异日还有助你之处。

nà jiàn wū huì de yī fú wǒ jiào yā huán jiān xǐ qián jìng le hái nǐ ba

那件污秽的衣服，我叫丫鬟湔洗干净了还你罢。

qín zhòng dào cū yī bù fán xiǎo niáng zǐ fèi xīn xiǎo kě zì huì jiān xǐ

”秦重道：“粗衣不烦小娘子费心，小可自会湔洗。

zhǐ shì lǐng cì bù dàng

只是领赐不当。

měi niang dào shuō nǎ lǐ huà

”美娘道：“说哪里话！

jiāng yín zi zài qín zhòng xiù nèi tuī tā zhuǎn shēn

”将银子在秦重袖内，推他转身。

qín zhòng liào nán tuī què zhǐ de shòu le shēn shēn zuō yī juǎn le tuō xià zhè jiàn wò chuò dào páo zǒu chū fáng mén dǎ cóng bǎo ér fáng qián jīng guò bǎo ér kàn jiàn jiào shēng mā ma

秦重料难推却，只得受了，深深作揖，卷了脱下这件龌龊道袍，走出房门，打从鸨儿房前经过，鸨儿看见，叫声：“妈妈！

qín xiǎo guān qù le

秦小官去了。

wáng jiǔ mā zhèng zài jìng tǒng shàng jiě shǒu kǒu zhōng jiào dào qín xiǎo guān rú hé qù de rèn zǎo

”王九妈正在净桶上解手，口中叫道：“秦小官，如何去得恁早？

qín zhòng dào yǒu xiē jiàn shì gǎi rì tè lái chēng xiè

”秦重道：“有些贱事，改日特来称谢。

lái shuō qín zhòng qù le qiě shuō měi niang yǔ qín zhòng suī rán méi diǎn xiāng gān jiàn tā yī piàn chéng xīn qù hòu hǎo bù guò yì

来说秦重去了，且说美娘与秦重虽然没点相干，见他一片诚心，去后好不过意。

zhè yī rì yīn hài jiǔ cí le kè zài jiā jiāng xī

这一日因害酒，辞了客在家将息。

qiān gè wàn gè gū lǎo dōu bù xiǎng dǎo bǎ qín chóng zhěng zhěng de xiǎng yī rì

千个万个孤老都不想，倒把秦重整整的想一日。

yǒu shī wèi zhèng

有诗为证：

qiào yuān jiā xū bú shì chuàn huā jiā de zǐ dì nǐ shì gè zuò jīng jì běn fèn rén ér nǎ kuāng nǐ huì wēn cún néng ruǎn kuǎn zhī xīn zhī yì

俏冤家，须不是串花家的子弟，你是个做经纪本分人儿，哪匡你会温存，能软款，知心知意。

liào nǐ bú shì gè shǐ xìng de liào nǐ bú shì gè bó qíng de

料你不是个使性的，料你不是个薄情的。

jǐ fān dài fàng xià sī liang yě yòu bù jué sī liang qǐ

几番待放下思量也，又不觉思量起。

huà fēn liǎng tóu zài shuō xíng quán zài zhū shí lǎo jiā yǔ lán huā qíng rè jiàn zhū shí lǎo bìng fèi zài chuáng quán wú gù jì

话分两头，再说邢权在朱十老家，与兰花情热，见朱十老病废在床，全无顾忌。

shí lǎo fā zuò le jǐ chǎng liǎng gè shāng liáng chū yī tiáo jì cè lái sì yè jìng gēng shēn jiāng diàn zhōng zī běn xí juǎn shuāng shuāng de táo zhī yāo yāo bù zhī qù xiàng

十老发作了几场，两个商量出一条计策来，俟夜静更深，将店中资本席卷，双双的逃之夭夭，不知去向。

cì rì tiān míng shí lǎo fāng zhī

次日天明，十老方知。

yāng jí lín lǐ chū le gè shī dān xún fǎng shù rì bìng wú dòng jìng shēn huǐ dāng rì bù hé wèi xíng quán suǒ huò zhú le zhū zhòng

央及邻里，出了个失单，寻访数日，并无动静，深悔当日不合为邢权所惑，逐了朱重。

rú jīn rì jiǔ jiàn rén xīn wén zhī zhū zhòng lìn jū zhòng ān qiáo xià tiāo tiāo dàn mài yóu bù rú réng jiù shōu shí tā huí lái lǎo sǐ yǒu yǒu kào zhǐ pà tā jì hèn zài xīn

如今日久见人心，闻知朱重赁居众安桥下，挑挑担卖油，不如仍旧收拾他回来，老死有有靠，只怕他记恨在心。

jiào lín shè hǎo shēng quàn tā huí jiā dàn jì hǎo mò jì è

教邻舍好生劝他回家，但记好，莫记恶。

qín zhòng yī wén cǐ yán jí rì shōu shí le jiā huo bān huí shí lǎo jiā lǐ

秦重一闻此言，即日收拾了家伙，搬回十老家里。

xiāng jiàn zhī jiān tòng kū le yī chǎng

相见之间，痛哭了一场。

shí lǎo jiàng suǒ cún náng tuó jìn shù jiāo fù qín zhòng

十老将所存囊橐，尽数交付秦重。

qín zhòng zì jiā yòu yǒu èr shí yú liǎng běn qián chóng zhěng diàn miàn zuò guì mài yóu

秦重自家又有二十余两本钱，重整店面，坐柜卖油。

yīn zài zhū jiā réng chēng zhū zhòng bù yòng qín zì

因在朱家，仍称朱重，不用秦字。

bù shàng yī yuè shí lǎo bìng zhòng yī zhì bù quán wū hū āi zāi

不上一月，十老病重，医治不痊，呜呼哀哉。

zhū zhòng chuí xiōng dà tòng rú qīn fù yì bān bìn liàn chéng fú qī qī zuò le xiē hǎo shì

朱重捶胸大恸，如亲父一般，殡殓成服，七七做了些好事。

zhū jiā zǔ fén zài qīng bō mén wài zhū zhòng jǔ sàng ān zàng shì shì chéng lǐ

朱家祖坟在清波门外，朱重举丧安葬，事事成礼。

lín lǐ jiē chēng qí hòu dé

邻里皆称其厚德。

shì dìng zhī hòu réng xiān kāi diàn

事定之后，仍先开店。

yuán lái zhè yóu pù shì gè lǎo diàn cóng lái shēng yì yuán hǎo

原来这油铺是个老店，从来生意原好；

què bèi xíng quán kè bāo cún sī jiāng zhǔ gù nòng duàn le duō shǎo

却被邢权刻剥存私，将主顾弄断了多少。

jīn jiàn zhū xiǎo guān zài diàn shuí jiā bù lái zuò chéng

今见朱小官在店，谁家不来作成？

suǒ yǐ shēng lǐ bǐ qián yuè shèng

所以生理比前越盛。

zhū zhòng dān shēn dú zì jí qiè yào xún gè lǎo chéng bāng shǒu

朱重单身独自，急切要寻个老成帮手。

yǒu gè guàn zuò zhōng rén de jiào zuò jīn zhōng hū yī rì yǐn zhe yí gè wǔ shí yú suì de rén lái

有个惯做中人的，叫做金中，忽一日引著一个五十余岁的人来。

yuán lái nà rén zhèng shì shēn shàn zài biàn liáng chéng wài ān lè cūn jū zhù

原来那人正是莘善，在汴梁城外安乐村居住。

yīn nà nián bì luàn nán bēn bèi guān bīng chōng sàn le nǚ ér yáo qín fū qī liǎng kǒu qī qī huáng huáng dōng táo xī cuàn hú luàn de guò le jǐ nián

因那年避乱南奔，被官兵冲散了女儿瑶琴，夫妻两口，凄凄惶惶，东逃西窜，胡乱的过了几年。

jīn rì wén lín ān xīng wàng nán dù rén mín dà bàn ān chā zài bǐ chéng kǒng nǚ ér liú luò cǐ dì tè lái xún fǎng yòu méi xiāo xī

今日闻临安兴旺，南渡人民，大半安插在彼，诚恐女儿流落此地，特来寻访，又没消息。

shēn biān pán chán yòng jìn qiàn le fàn qián bèi fàn diàn zhōng zhōng rì gǎn zhú wú kě nài hé ǒu rán tīng jiàn jīn zhōng shuō qǐ zhū jiā yóu pù yào xún gè mài yóu bāng shǒu

身边盘缠用尽，欠了饭钱，被饭店中终日赶逐，无可奈何，偶然听见金中说起朱家油铺，要寻个卖油帮手。

zì jǐ céng kāi guò liù chén pù zi mài yóu zhī shì dōu zé zài háng

自己曾开过六陈铺子，卖油之事，都则在行。

kuàng zhū xiǎo guān yuán shì biàn jīng rén yòu shì xiāng lǐ

况朱小官原是汴京人，又是乡里。

gù cǐ yāng jīn zhōng yǐn jiàn dào lái

故此央金中引荐到来。

zhū zhòng wèn le bèi xì xiāng rén jiàn xiāng rén bù jué gǎn shāng

朱重问了备细，乡人见乡人，不觉感伤。

jì rán méi chù méi bēn nǐ lǎo fū qī liǎng kǒu zhǐ zhù zài wǒ shēn biān zhǐ dāng gè xiāng qīn xiāng chǔ màn màn de fǎng zhuó lìng ài xiāo xī zài zuò qū chǔ

“既然没处没奔，你老夫妻两口，只住在我身边，只当个乡亲相处，慢慢的访著令爱消息，再作区处。

dāng xià qǔ liǎng guàn qián bǎ yǔ shēn shàn qù hái le fàn qián lián hún jiā yuán shì yě lǐng jiāng lái yǔ zhū zhòng xiāng jiàn le shōu shí yī jiān kōng fáng ān dùn tā lǎo fū fù zài nèi

”当下取两贯钱把与莘善，去还了饭钱，连浑家阮氏也领将来，与朱重相见了，收拾一间空房，安顿他老夫妇在内。

liǎng kǒu er yě jìn xīn jié lì nèi wài xiāng bāng

两口儿也尽心竭力，内外相帮。

zhū zhòng shèn shì huān xǐ

朱重甚是欢喜。

guāng yīn sì jiàn bù jué yī nián yǒu yú

光阴似箭，不觉一年有余。

duō yǒu rén jiàn zhū xiǎo guān nián zhǎng wèi qǔ jiā dào yòu hǎo zuò rén yòu zhì chéng qíng yuàn bái bái bǎ nǚ ér sòng tā wèi qī

多有人见朱小官年长未娶，家道又好，做人又志诚，情愿白白把女儿送他为妻。

zhū zhòng yīn jiàn le huā kuí niáng zǐ shí fēn róng mào děng xián de bù kàn zài yǎn lì xīn yào fǎng qiú gè chū sè de nǚ zǐ fāng cái kěn chéng qīn

朱重因见了花魁娘子，十分容貌，等闲的不看在眼，立心要访求个出色的女子，方才肯成亲。

yǐ cǐ rì fù yī rì dān gē xià qù

以此日复一日，担搁下去。

zhèng shì

正是：

céng guān cāng hǎi nán wéi shuǐ chú què wū shān bú shì yún

曾观沧海难为水，除却巫山不是云。

zài shuō wáng měi niang zài jiǔ mā jiā shèng míng zhī xià zhāo huān mù lè zhēn gè kǒu yàn féi gān shēn xián jǐn xiù

再说王美娘在九妈家，盛名之下，朝欢暮乐真个口厌肥甘，身嫌锦绣。

suī rán rú cǐ měi yù bù rú yì zhī chù huò shì zǐ dì men rèn qíng shǐ xìng chī cù tiāo cáo huò zì jǐ bìng zhōng zuì hòu bàn yè sān gēng méi rén téng rè jiù xiǎng qǐ qín xiǎo guān rén de hǎo chù lái zhǐ hèn wú yuán zài huì

虽然如此，每遇不如意之处，或是子弟们任情使性，吃醋挑槽，或自己病中醉后，半夜三更，没人疼热，就想起秦小官人的好处来，只恨无缘再会。

yě shì táo huā yùn jǐn hé dāng biàn gēng yī nián zhī hòu shēng chū yī duàn shì duān lái

也是桃花运尽，合当变更，一年之后，生出一段事端来。

què shuō lín ān chéng zhōng yǒu gè wú bā gōng zi fù qīn wú yuè jiàn wèi fú zhōu dà shǒu

却说临安城中，有个吴八公子，父亲吴岳，见为福州大守。

zhè wú bā gōng zi dǎ cóng fù qīn rèn shàng huí lái guǎng yǒu jīn yín píng xī jiān yě xǐ dǔ qián chī jiǔ sān wǎ liǎng shě zǒu dòng

这吴八公子，打从父亲任上回来，广有金银，平昔间也喜赌钱吃酒，三瓦两舍走动。

wén de huā kuí niáng zǐ zhī míng wèi zēng shí miàn lǚ lǚ qiǎn rén lái yuē yù yào piào tā

闻得花魁娘子之名，未曾识面，屡屡遣人来约，欲要嫖他。

wáng měi niang wén tā qì zhì bù hǎo bù yuàn xiāng jiē tuō gù tuī cí fēi zhǐ yī cì

王美娘闻他气质不好，不愿相接，托故推辞，非止一次。

nà wú bā gōng zi yě zēng hé zhe xián hàn men qīn dào wáng jiǔ mā jiā jǐ fān dōu bù céng huì

那吴八公子也曾和著闲汉们亲到王九妈家几番，都不曾会。

qí shí qīng míng jié jiè jiā jiā sǎo mù chǔ chù tà qīng měi niang yīn lián rì yóu chūn kùn juàn qiě shì jī xià xǔ duō shī huà zhī zhài wèi zēng wán de fēn fù jiā zhōng yī yīng kè lái dōu yǔ wǒ cí qù

其时清明节届，家家扫墓，处处踏青，美娘因连日游春困倦，且是积下许多诗画之债，未曾完得，吩咐家中：“一应客来，都与我辞去。

bì le fáng mén fén qǐ yī lú hǎo xiāng bǎi shè wén fáng sì bǎo fāng yù jǔ bǐ zhǐ tīng de wài miàn fèi téng què shì wú bā gōng zi lǐng zhe shí yú gè hěn pū lái jiē měi niang yóu hú

”闭了房门，焚起一炉好香，摆设文房四宝，方欲举笔，只听得外面沸腾，却是吴八公子，领著十余个狠仆，来接美娘游湖。

yīn jiàn bǎo ér měi cì huí tā zài zhōng táng xíng xiōng dǎ jiā dǎ huǒ zhí nào dào měi niang fáng qián zhī jiàn fáng mén suǒ bì

因见鸨儿每次回他，在中堂行凶，打家打伙，直闹到美娘房前，只见房门锁闭。

yuán lái jì jiā yǒu gè huí kè fǎ ér xiǎo niáng duǒ zài fáng nèi què bǎ fáng mén fǎn suǒ zhī wú kè rén zhǐ tuī bù zài

原来妓家有个回客法儿，小娘躲在房内，却把房门反锁，支吾客人，只推不在。

nà lǎo shí de jiù bèi tā hōng guò le

那老实的就被他哄过了。

wú gōng zi shì guàn jiā zhèi xiē tào zǐ zěn dì mán de

吴公子是惯家，这些套子，怎地瞒得？

fēn fù jiā rén niǔ duàn le suǒ bǎ fáng mén yī jiǎo tī kāi

吩咐家人扭断了锁，把房门一脚踢开。

měi niang duǒ shēn bù dié bèi gōng zǐ kàn jiàn bù yóu fēn shuō jiào liǎng gè jiā rén zuǒ yòu qiān shǒu cóng fáng nèi zhí tuō chū fáng wài lái kǒu zhōng wū zì luàn rǎng luàn mà

美娘躲身不迭，被公子看见，不由分说，教两个家人，左右牵手，从房内直拖出房外来，口中兀自乱嚷乱骂。

wáng jiǔ mā yù dài shàng qián péi lǐ jiě quàn kàn jiàn shì tóu bù hǎo zhǐ de shǎn guò

王九妈欲待上前陪礼解劝，看见势头不好，只得闪过。

jiā zhōng dà xiǎo duǒ de méi bàn ge yǐng er

家中大小，躲得没半个影儿。

wú jiā láng pú qiān zhe měi niang chū le wáng jiā dà mén bù guǎn tā gōng xié zhǎi xiǎo wàng jiē shàng fēi pǎo

吴家狼仆牵著美娘，出了王家大门，不管他弓鞋窄小，望街上飞跑；

bā gōng zi zài hòu yáng yáng dé yì

八公子在后，扬扬得意。

zhí dào xī hú kǒu jiāng měi niang xià le hú chuán fāng cái fàng shǒu

直到西湖口，将美娘下了湖船，方才放手。

měi niang shí èr suì dào wáng jiā jǐn xiù zhōng yǎng chéng zhēn bǎo bān gōng yǎng hé zēng shòu nèn bān líng jiàn

美娘十二岁到王家，锦绣中养成，珍宝般供养，何曾受恁般凌贱。

xià le chuán duì zhe chuán tóu yǎn miàn dà kū

下了船，对著船头，掩面大哭。

wú bā gōng zi jiàn le fàng xià miàn pí qì fèn fèn de xiàng guān yún cháng dān dāo fù huì yī bǎ jiāo yǐ cháo wài ér zuò láng pú shì lì yú bàng

吴八公子见了，放下面皮，气忿忿的像关云长单刀赴会，一把交椅，朝外而坐，狼仆侍立于傍。

miàn fēn fù kāi chuán yī miàn shǔ yī shǔ èr de fā zuò yí gè bú zhù xiǎo jiàn rén xiǎo chāng gēn bù shòu rén tái jǔ

面吩咐开船，一面数一数二的发作一个不住：“小贱人，小娼根，不受人抬举！

zài kū shí jiù tǎo dǎ le

再哭时，就讨打了！

měi niang nǎ lǐ pà tā kū zhī bù yǐ

”美娘哪里怕他，哭之不已。

chuán zhì hú xīn tíng wú bā gōng zi fēn fù bǎi hé zài tíng zi nèi zì jǐ xiān shǎng qù le què fēn fù jiā rén jiào nà xiǎo jiàn rén lái péi jiǔ

船至湖心亭，吴八公子吩咐摆盒在亭子内，自己先上去了，却吩咐家人：“叫那小贱人来陪酒。

měi niang bào zhù le lán gān nǎ lǐ kěn qù

”美娘抱住了栏杆，哪里肯去？

zhǐ shì háo kū

只是嚎哭。

wú bā gōng zi yě jué méi xīng zì jǐ chī le jǐ bēi dàn jiǔ shōu shí xià chuán zì lái chě měi niang

吴八公子也觉没兴，自己吃了几杯淡酒，收拾下船，自来扯美娘。

měi niang shuāng jiǎo luàn tiào kū shēng yù gāo

美娘双脚乱跳，哭声愈高。

bā gōng zi dà nù jiào láng pú bá qù zān ěr

八公子大怒，教狼仆拔去簪珥。

měi niang péng zhe tóu pǎo dào chuán tóu shàng jiù yào tóu shuǐ bèi jiā tóng men fú zhù

美娘蓬著头，跑到船头上，就要投水，被家童们扶住。

gōng zǐ dào nǐ sā lài biàn pà nǐ bù chéng

公子道：“你撒赖便怕你不成！

jiù shì sǐ le yě zhǐ fèi de wǒ jǐ liǎng yín zi bù wéi dà shì

就是死了，也只费得我几两银子，不为大事。

zhǐ shì sòng nǐ yī tiáo xìng mìng yě shì zuì guò

只是送你一条性命，也是罪过。

nǐ zhù le tí kū shí wǒ jiù fàng huí qù bù nán wéi nǐ

你住了啼哭时，我就放回去，不难为你。

měi tīng shuō fàng tā huí qù zhēn gè zhù le kū

”美听说放他回去，真个住了哭。

bā gōng zi fēn fù yí chuán dào qīng bō mén wài pì jìng zhī chù jiāng měi niang péi tuō xià qù qí lǐ jiǎo lù chū yī duì jīn lián rú liǎng tiáo yù yú xiāng sì

八公子吩咐移船到清波门外僻静之处，将美娘毰脱下，去其里脚，露出一对金莲，如两条玉欤相似。

jiào láng pú fú tā shàng àn mà dào xiǎo jiàn rén

教狼仆扶他上岸，骂道：“小贱人！

nǐ yǒu běn shi zì zǒu huí jiā wǒ què méi rén xiāng sòng

你有本事，自走回家，我却没人相送。

shuō ba yī gāo zǐ tuàn yīng zài xiàng hú zhōng ér qù

”说罢，一篙子湪锳，再向湖中而去。

zhèng shì

正是：

fén qín zhǔ hè cóng lái yǒu xī yù lián xiāng jǐ gè zhī

焚琴煮鹤从来有，惜玉怜香几个知！

měi niang chì le jiǎo cùn bù nán xíng sī xiǎng zì jǐ cái mào liǎng quán zhǐ wèi luò yú fēng chén shòu cǐ qīng jiàn

美娘赤了脚，寸步难行，思想：“自己才貌两全，只为落于风尘，受此轻贱。

píng xī wǎng zì jié shí xǔ duō wáng sūn guì kè jí qiè yòng tā bù zhe shòu le zhè bān líng rǔ

平昔枉自结识许多王孙贵客，急切用他不著，受了这般凌辱。

jiù shì huí qù rú hé zuò rén

就是回去，如何做人？

dào bù rú yī sǐ wèi gāo

到不如一死为高。

zhǐ shì sǐ de méi xiē míng mù wǎng zì xiǎng gè shèng míng dào cǐ dì wèi kàn zhe cūn zhuāng fù rén yě shèng wǒ shí èr fēn

只是死得没些名目，枉自享个盛名，到此地位，看著村庄妇人，也胜我十二分。

zhè dōu shì liú sì mā zhè gè zuǐ hōng wǒ luò kēng duò qiàn zhì yǒu jīn rì

这都是刘四妈这个嘴，哄我落坑堕堑，致有今日！

zì gǔ hóng yán bó mìng yì wèi bì rú wǒ zhī shén

自古红颜薄命，亦未必如我之甚！

yuè sī yuè kǔ fàng shēng dà kū

”越思越苦，放声大哭。

shì yǒu ǒu rán què hǎo zhū zhòng nà rì dào qīng bō mén wài zhū shí lǎo de fén shàng jì sǎo guò le dǎ fā jì wù xià chuán zì jǐ bù huí cóng cǐ jīng guò

事有偶然，却好朱重那日到清波门外朱十老的坟上，祭扫过了，打发祭物下船，自己步回，从此经过。

wén de kū shēng shàng qián kàn shí suī rán péng tóu gòu miàn nà yù mào huā róng cóng lái wú liǎng rú hé bù rèn de

闻得哭声，上前看时，虽然蓬头垢面，那玉貌花容，从来无两，如何不认得！

chī le yī jīng dào huā kuí niáng zǐ rú hé zhè bān mú yàng

吃了一惊，道：“花魁娘子，如何这般模样？

měi niang āi kū zhī jì tīng de shēng yīn sī shú zhǐ tí ér kàn yuán lái zhèng shì zhī qíng shí qù de qín xiǎo guān

”美娘哀哭之际，听得声音厮熟，止啼而看，原来正是知情识趣的秦小官。

měi niang dāng cǐ zhī jì rú jiàn qīn rén bù jué qīng xīn tǔ dǎn gào sù tā yī fān

美娘当此之际，如见亲人，不觉倾心吐胆，告诉他一番。

zhū zhòng xīn zhōng shí fēn téng tòng yì wèi zhī liú lèi

朱重心中十分疼痛，亦为之流泪。

xiù zhōng dài de yǒu bái líng hàn jīn yī tiáo yuē yǒu wǔ chǐ duō zhǎng qǔ chū pī bàn chě kāi fèng yǔ měi niang lǐ jiǎo qīn shǒu yǔ tā shì lèi

袖中带得有白绫汗巾一条，约有五尺多长，取出劈半扯开，奉与美娘里脚，亲手与他拭泪。

yòu yǔ tā wǎn qǐ qīng sī zài sān bǎ hǎo yán kuān jiě

又与他挽起青丝，再三把好言宽解。

děng dài měi niang kū dìng máng qù huàn gè nuǎn jiào qǐng měi niang zuò le zì jǐ bù sòng zhí dào wáng jiǔ mā jiā

等待美娘哭定，忙去唤个暖轿，请美娘坐了，自己步送，直到王九妈家。

jiǔ mā bù dé nǚ ér xiāo xī zài sì chù dǎ tàn huāng pò zhī jì jiàn qín xiǎo guān sòng nǚ r huí lái fēn míng sòng yī kē yè míng zhū hái tā rú hé bù xǐ

九妈不得女儿消息，在四处打探，慌迫之际，见秦小官送女儿回来，分明送一颗夜明珠还他，如何不喜！

kuàng qiě bǎo ér yī xiàng bú jiàn qín zhòng tiāo yóu shàng mén duō zēng tīng dé rén shuō tā chéng shòu le zhū jiā de diàn yè shǒu tóu huó dòng tǐ zhèng yòu bǐ qián bù tóng zì rán guā mù xiāng de

况且鸨儿一向不见秦重挑油上门，多曾听得人说，他承受了朱家的店业，手头活动，体正又比前不同，自然刮目相得。

yòu jiàn nǚ ér zhè děng mú yàng wèn qí yuán gù yǐ zhī nǚ ér chī le dà kǔ quán kuī gōng qín xiǎo guān

又见女儿这等模样，问其缘故，已知女儿吃了大苦，全亏弓秦小官。

shēn shēn bài xiè shè jiǔ xiāng dài

深深拜谢，设酒相待。

rì yǐ xiàng wǎn qín zhòng lüè yǐn shù bēi qǐ shēn zuò bié

日已向晚，秦重略饮数杯，起身作别。

měi niang rú hé kěn fàng dào

美娘如何肯放，道；

wǒ yī xiàng yǒu yú nǐ hèn bù dé nǐ jiàn miàn jīn rì dìng rán bù fàng nǐ kōng qù

“我一向有于你，恨不得你见面，今日定然不放你空去。

bǎo ér yě lái bān liú

”鸨儿也来扳留。

qín zhòng xǐ chū wàng wài

秦重喜出望外。

shì yè měi niang chuī tán gē wǔ qǔ jìn shēng píng zhī jì fèng cheng qín zhòng

是夜，美娘吹弹歌舞，曲尽生平之技，奉承秦重。

qín zhòng rú zuò le yí gè yóu xiān hǎo mèng xǐ de pò dàng hún xiāo shǒu wǔ zú dǎo

秦重如做了一个游仙好梦，喜得魄荡魂消，手舞足蹈。

yè shēn jiǔ lán èr rén xiāng wǎn jiù qǐn

夜深酒阑，二人相挽就寝。

yún yǔ zhī shì qí měi mǎn gèng bù bì yán

云雨之事，其美满更不必言：

yí gè shì zú lì hòu shēng yí gè shì guàn qíng nǚ zǐ

一个是足力后生，一个是惯情女子。

zhè biān shuō sān nián huái xiǎng fèi jǐ duō yì mèng láo hún

这边说三年怀想，费几多役梦劳魂；

nà biān shuō yī yè xiāng sī xǐ jiǎo xìng pí tiē ròu

那边说一夜相思，喜侥幸皮贴肉。

yí gè xiè qián fān bāng chèn hé jīn fān ēn shàng jiā ēn

一个谢前番帮衬，合今番恩上加恩；

yí gè xiè jīn yè zǒng chéng bǐ qián yè ài zhōng tiān ài

一个谢今夜总成，比前夜爱中添爱。

hóng fěn jì qīng fān fěn hé luó pà liú hén

红粉妓倾翻粉盒，罗帕留痕。

mài yóu láng dǎ po yóu píng bèi wō zhān shī

卖油郎打泼油瓶，被窝沾湿。

kě xiào cūn r qián shé běn zuò chéng xiǎo zi nòng fēng shū

可笑村儿干折本，作成小子弄风梳。

yún yǔ yǐ ba měi niang dào wǒ yǒu jù xīn fù zhī yán yǔ nǐ shuō nǐ xiū de tuī tuō

云雨已罢，美娘道：“我有句心腹之言与你说，你休得推托！

qín zhòng dào xiǎo niáng zǐ ruò yòng de zhe xiǎo kě shí jiù fù tāng dǎo huǒ yì suǒ bù cí qǐ yǒu tuī tuō zhī lǐ

”秦重道：“小娘子若用得著小可时，就赴汤蹈火，亦所不辞，岂有推托之理？

měi niang dào wǒ yào jià nǐ

”美娘道：“我要嫁你。

qín zhòng xiào dào xiǎo niáng zǐ jiù jià yī wàn gè yě hái shù bú dào xiǎo kě tóu shàng xiū de qǔ xiào wǎng zì zhé le xiǎo kě dì shí liào

”秦重笑道：“小娘子就嫁一万个，也还数不到小可头上，休得取笑，枉自折了小可的食料。

měi niang dào zhè huà shí shì zhēn xīn zěn shuō qǔ xiào èr zì

”美娘道：“这话实是真心，怎说取笑二字！

wǒ zì shí sì suì bèi mā ma guàn zuì shū nòng guò le

我自十四岁被妈妈灌醉，梳弄过了。

cǐ shí biàn yào cóng liáng zhǐ wèi wèi zēng xiāng chǔ dé rén bù biàn hǎo dǎi kǒng wù le zhōng shēn dà shì

此时便要从良，只为未曾相处得人，不辨好歹，恐误了终身大事。

yǐ hòu xiāng chǔ de suī duō dōu shì háo huá zhī bèi jiǔ sè zhī tú

以后相处的虽多，都是豪华之辈，酒色之徒。

dàn zhī mǎi xiào zhuī huān de lè yì nǎ yǒu lián xiāng xī yù dí zhēn xīn

但知买笑追欢的乐意，哪有怜香惜玉的真心。

kàn lái kàn qù zhǐ yǒu nǐ shì gè zhì chéng jūn zǐ hǎn tá nǐ shàng wèi qǔ qīn

看来看去，只有你是个志诚君子，浫蹹你尚未娶亲。

ruò bù xián wǒ yān huā jiàn zhì qíng yuàn jǔ àn qí méi bái tóu fèng shì

若不嫌我烟花贱质，情愿举案齐眉，白头奉侍。

nǐ ruò bù yǔn zhī shí wǒ jiù jiāng sān chǐ bái luō sǐ yú jūn qián zhèn bái wǒ yī piàn chéng xīn yě qiáng rú zuó rì sǐ yú cūn láng zhī shǒu méi míng méi mù rě rén xiào huà

你若不允之时，我就将三尺白罗，死于君前，振白我一片诚心，也强如昨日死于村郎之手，没名没目，惹人笑话。

shuō ba wū wū de kū jiāng qǐ lái

”说罢，呜呜的哭将起来。

qín zhòng dào xiǎo niáng zǐ xiū de bēi shāng

秦重道：“小娘子休得悲伤。

xiǎo kě chéng xiǎo niáng zǐ cuò ài jiāng tiān jiù dì qiú zhī bù dé qǐ gǎn tuī tuō

小可承小娘子错爱，将天就地，求之不得，岂敢推托？

zhǐ shì xiǎo niáng zǐ qiān jīn shēng jià xiǎo kě jiā pín lì bó rú hé bǎi bù yě shì lì bù cóng xīn le

只是小娘子千金声价，小可家贫力薄，如何摆布，也是力不从心了。

měi niang dào zhè què bù fáng

”美娘道：“这却不妨。

bù mán nǐ shuō wǒ zhǐ wéi cóng liáng yī shì yù xiān jī zǎn xiē dōng xī jì dùn zài wài

不瞒你说，我只为从良一事，预先积趱些东西，寄顿在外。

shú shēn zhī fèi yī liàng bù fèi nǐ xīn lì

赎身之费，一亮不费你心力。

qín zhòng dào jiù shì xiǎo niáng zǐ zì jǐ shú shēn píng xī zhù guàn le gāo táng dà shà xiǎng yòng le jǐn yī yù shí zài xiǎo kě jiā rú hé guò huó

”秦重道：“就是小娘子自己赎身，平昔住惯了高堂大厦，享用了锦衣玉食，在小可家，如何过活？

měi niang dào bù yī shū shí sǐ ér wú yuàn

”美娘道：“布衣蔬食，死而无怨。

qín zhòng dào xiǎo niáng zǐ suī rán zhǐ pà mā ma bù cóng

”秦重道：“小娘子虽然，只怕妈妈不从。

měi niang dào lù wǒ zì yǒu dào li

”美娘道路：“我自有道理。

rú cǐ rú cǐ zhè bān zhè bān liǎng gè zhí shuō dào tiān míng

”如此如此，这般这般，两个直说到天明。

yuán lái huáng hàn lín de yá nèi hán shàng shū de gōng zǐ qí tài wèi de shè rén zhè jǐ gè xiāng zhī de rén jiā měi liáng dōu jì dùn de yǒu xiāng lǒng

原来黄翰林的衙内，韩尚书的公子，齐太尉的舍人，这几个相知的人家，美良都寄顿得有箱笼。

měi niang zhǐ tuī yào yòng lù xù qǔ dào mì dì yuē xià qín zhòng jiào tā shōu zhì zài jiā

美娘只推要用，陆续取到，密地约下秦重，教他收置在家。

rán hòu yī chéng jiào zi tái dào liú sì mā jiā su yǐ cóng liáng zhī shì

然后一乘轿子，抬到刘四妈家，诉以从良之事。

liú sì mā dào cǐ shì lǎo shēn qián rì yuán shuō guò de

刘四妈道：“此事老身前日原说过的。

zhǐ shì nián jì hái zǎo yòu bù zhī nǐ yào cóng nǎ yī ge

只是年纪还早，又不知你要从哪一个？

měi niang dào yí niáng nǐ mò guǎn shì shén rén shào bù dé yī zhe yí niáng de yán yǔ shì gè zhí cóng liáng lè cóng liáng le cóng liáng

”美娘道：“姨娘，你莫管是甚人，少不得依著姨娘的言语，是个直从良，乐从良，了从良；

bú shì nà bù zhēn bù jiǎ bù liǎo bù jué de gòu dàng

不是那不真，不假，不了，不绝的勾当。

zhǐ yào yí niáng kěn kāi kǒu shí bù chóu mā ma bù yǔn

只要姨娘肯开口时，不愁妈妈不允。

zuò zhí nǚ de méi bié xiào shùn zhǐ yǒu shí liǎng jīn zi fèng yǔ yí niáng hú luàn dǎ xiē chāi zǐ

做侄女的没别孝顺只有十两金子，奉与姨娘，胡乱打些钗子；

shì bì zài mā ma qián zuò gè fāng biàn

是必在妈妈前做个方便。

shì chéng zhī shí méi lǐ zài wài

事成之时，媒礼在外。

liú sì mā kàn jiàn zhè jīn zi xiào de yǎn r méi fèng biàn dào zì jiā ér nǚ yòu shì měi shì rú hé yào nǐ de dōng xī

”刘四妈看见这金子，笑得眼儿没缝，便道：“自家儿女，又是美事，如何要你的东西！

zhè jīn zi quán shí lǐng xià zhǐ dāng yǔ nǐ shōu cáng

这金子权时领下，只当与你收藏。

cǐ shì dōu zài lǎo shēn shēn shàng

此事都在老身身上。

zhǐ shì nǐ de niang bǎ nǐ dāng gè yáo qián shù děng xián yě bù qīng fàng nǐ chū qù

只是你的娘，把你当个摇钱树，等闲也不轻放你出去。

pà bù yào qiān bǎ yín zi

怕不要千把银子。

nà zhǔ ér kě shì kěn chū shǒu de me

那主儿可是肯出手的么？

yě de lǎo shēn jiàn tā yī jiàn yǔ tā jiǎng dào fāng hǎo

也得老身见他一见，与他讲道方好。

měi niang dào yí liáng mò guǎn wèn shì zhǐ dāng nǐ zhí nǚ zì jiā shú shēn biàn liǎo

”美娘道：“姨良莫管问事，只当你侄女自家赎身便了。

liú sì mā dào mā ma kě xiǎo de nǐ dào wǒ jiā lái

”刘四妈道：“妈妈可晓得你到我家来？

měi niang dào lù bù xiǎo de

”美娘道路：“不晓得。

sì mā dào nǐ qiě zài wǒ jiā biàn fàn dài lǎo shēn xiān dào nǐ jiā yǔ mā ma jiǎng

”四妈道：“你且在我家便饭，待老身先到你家，与妈妈讲。

jiǎng de tōng shí rán hòu lái bào nǐ

讲得通时，然后来报你。

liú sì mā gù chéng jiào zi tái dào wáng jiǔ mā jiā jiǔ mā xiāng yíng rù nèi

刘四妈雇乘轿子，抬到王九妈家，九妈相迎入内。

liú sì mā wèn qǐ wú bā gōng zi zhī shì jiǔ mā gào sù le yī biàn

刘四妈问起吴八公子之事，九妈告诉了一遍。

sì mā dào wǒ men xíng hù rén jiā dào shì yǎng chéng gè bàn dī bù gāo de yā tou jǐn kě zhuàn qián yòu qiě ān wěn bù lùn shèn me kè jiù jiē le dǎo shì rì rì bù kōng de

四妈道：“我们行户人家，到是养成个半低不高的丫头，尽可赚钱，又且安稳，不论甚么客就接了，倒是日日不空的。

zhí nǚ zhǐ wèi shēng míng dà le hǎo sì yí kuài biē yú luò dì mǎ yǐ r dōu yào zuān tā

侄女只为声名大了，好似一块鳖鱼落地，马蚁儿都要钻他。

suī rán rè nào què yě bù dé zì zài

虽然热闹，却也不得自在。

shuō biàn xǔ duō yī yè yě zhǐ shì gè xū míng

说便许多一夜，也只是个虚名。

nèi xiē wáng sūn gōng zǐ lái yī biàn dòng bù dòng yǒu jǐ gè bāng xián lián xiāo dá qiě hǎo bù fèi shì

那些王孙公子来一遍，动不动有几个帮闲，连宵达且，好不费事。

gēn suí de rén yòu bù shǎo gè gè yào fèng cheng de tā hǎo

跟随的人又不少，个个要奉承得他好。

yǒu xiē bú dào zhī chù kǒu lǐ jiù chū cū li luō de mà rén hái yào nòng sǔn nǐ jiā huo yòu bù hǎo gào sù tā jiā zhǔ shòu le ruò gān mēn qì

有些不到之处，口里就出粗，哩罗的骂人，还要弄损你家伙，又不好告诉他家主，受了若干闷气。

liè méng shān rén mò kè shī shè qí shè shào bù dé yī yuè zhī nèi yòu yǒu jǐ rì guān shēn

浖獴山人墨客，诗社棋社，少不得一月之内，又有几日官身。

zhèi xiē fù guì zǐ dì nǐ zhēng wǒ duó yī le zhāng jiā wéi le lǐ jiā yī biān xǐ shào bù dé yī biān guài le

这些富贵子弟，你争我夺，依了张家，违了李家，一边喜，少不得一边怪了。

jiù shì wú bā gōng zi zhè yí gè fēng bō xià shā rén de wàn yī shī chà què bù lián běn sòng le

就是吴八公子这一个风波，吓杀人的，万一失差，却不连本送了？

guān huàn rén jiā hé tā dǎ guān sī bù chéng

官宦人家，和他打官司不成！

zhǐ suǒ rěn qì tūn shēng

只索忍气吞声。

jīn rì hái kuī zhe nǐ jiā shí yùn gāo tài píng méi shì yí gè pī lì kōng zhōng guò qù le

今日还亏著你家时运高，太平没事，一个霹雳空中过去了。

tǎng rán shān gāo shuǐ dī huǐ zhī wú jí

倘然山高水低，悔之无及。

mèi zǐ wén de wú bā gōng zi bù huái hào yì hái yào dào nǐ jiā suǒ nào

妹子闻得吴八公子不怀好意，还要到你家索闹。

zhí nǚ de xìng qì yòu bù hǎo bù kěn fèng cheng rén

侄女的性气又不好，不肯奉承人。

dì yī shì zhè jiàn nǎi shì gè rě huò zhī běn

第一是这件，乃是个惹祸之本。

jiǔ mā dào biàn shì zhè jiàn lǎo shēn cháng shì dān yōu

”九妈道：“便是这件，老身常是担忧。

jiù shì zhè bā gōng zi yě shì yǒu míng yǒu chēng de rén yòu bú shì wēi jiàn zhī rén

就是这八公子，也是有名有称的人，又不是微贱之人。

zhè yā tou dǐ sǐ bù kěn jiē tā rě chū zhè chǎng guǎ qì

这丫头抵死不肯接他，惹出这场寡气。

dāng chū tā nián jì xiǎo shí hái tīng rén jiào xùn

当初他年纪小时，还听人教训。

rú jīn yǒu le gè xū míng bèi zhèi xiē fù guì zǐ dì kuā tā jiǎng tā guàn le tā xìng qíng jiāo le tā qì zhì dòng bù dòng zì zuò zì zhǔ

如今有了个虚名，被这些富贵子弟夸他奖他，惯了他性情，骄了他气质，动不动自作自主。

féng zhe kè lái tā yào jiē biàn jiē tā ruò bù qíng yuàn shí biàn shì jiǔ niú yě xiū xiǎng qiān de tā zhuǎn

逢著客来，他要接便接，他若不情愿时，便是九牛也休想牵得他转。

liú sì mā dào zuò xiǎo niáng de lüè yǒu xiē shēn fèn dōu zé rú cǐ

”刘四妈道：“做小娘的略有些身分，都则如此。

wáng jiǔ mā dào wǒ rú jīn yǔ nǐ shāng yì tǎng ruò yǒu gè kěn chū qián de bù rú mài le tā qù dào de qián jìng shěng de zhōng shēn dān zhe guǐ tāi guò rì

王九妈道：“我如今与你商议：倘若有个肯出钱的，不如卖了他去，到得干净，省得终身担著鬼胎过日。

liú sì mā dào cǐ yán shén miào

”刘四妈道：“此言甚妙。

mài le tā yí gè jiù tǎo de wǔ liù gè

卖了他一个，就讨得五六个。

ruò còu qiǎo zhuàng de zhe xiāng yìng de shí lái gè yě tǎo de de

若凑巧撞得著相应的，十来个也讨得的。

zhè děng biàn yí shì kǒu hé bù zuò

这等便宜事，口何不做！

wáng jiǔ mā dào lǎo shēn yě zēng suàn jì guò lái nèi xiē yǒu shì yǒu lì de bù chū qián zhuān yào tǎo rén pián yí

”王九妈道：“老身也曾算计过来：那些有势有力的不出钱，专要讨人便宜；

jí zhì kěn chū jǐ liǎng yín zi de nǚ ér yòu xián hǎo dào qiàn zuò zhāng zuò zhì de bù kěn

及至肯出几两银子的，女儿又嫌好道歉，做张做智的不肯。

ruò yǒu hǎo zhǔ ér mèi zǐ zuò méi zuò chéng zé gè

若有好主儿，妹子做媒，作成则个。

tǎng ruò zhè yā tou bù kěn shí jié hái qiú nǐ cuān duō

倘若这丫头不肯时节，还求你撺掇。

zhè yā tou zuò niáng de huà yě bù tīng zhǐ nǐ shuō de tā xìn

这丫头做娘的话也不听，只你说得他信。

huà de tā zhuǎn

话得他转。

liú sì mā hē hē dà xiào dào zuò mèi zǐ de cǐ lái zhèng wèi yǔ zhí zuò méi

”刘四妈呵呵大笑道：“做妹子的此来，正为与侄做媒。

nǐ yào xǔ duō yín zi biàn kěn fàng tā chū mén

你要许多银子便肯放他出门？

jiǔ mā dào mèi zǐ nǐ shì míng lǐ de rén

”九妈道：“妹子，你是明理的人。

wǒ men zhè xíng hù lì zhǐ yǒu jiàn mǎi nǎ yǒu jiàn mài

我们这行户例，只有贱买，哪有贱卖？

kuàng qiě měi r shù nián shèng míng mǎn lín ān shuí bù zhī tā shì huā kuí niáng zǐ nán dào sān bǎi sì bǎi jiù róng tā zǒu dòng

况且美儿数年盛名满临安，谁不知他是花魁娘子，难道三百四百，就容他走动？

shào bù dé yào tā qiān jīn

少不得要他千金。

liú sì mā dào dài mèi zǐ qù jiǎng

”刘四妈道：“待妹子去讲。

ruò kěn chū zhè gè shù mù zuò mèi zǐ de biàn lái duō kǒu

若肯出这个数目，做妹子的便来多口。

ruò hé bù zhe shí jiù bù lái le

若合不著时，就不来了。

lín xíng shí yòu gù yì wèn dào zhí nǚ jīn rì zài nǎ lǐ

”临行时，又故意问道：“侄女今日在哪里？

wáng jiǔ mā dào bú yào shuō qǐ zì cóng nà rì chī le wú bā gōng zi de kuī pà tā hái lái táo qì zhōng rì lǐ tái gè jiào zi gè zhái qù fēn sù

”王九妈道：“不要说起，自从那日吃了吴八公子的亏，怕他还来淘气，终日里抬个轿子，各宅去分诉。

qián rì zài qí tài wèi jiā zuó rì zài huáng hàn lín jiā jīn rì yòu bù zhī zài nǎ jiā qù le

前日在齐太尉家，昨日在黄翰林家，今日又不知在哪家去了。

liú sì mā dào yǒu le nǐ lǎo rén jiā zuò zhǔ àn dìng le zuò pán xīng yě bù róng zhí nǚ bù kěn

”刘四妈道：“有了你老人家做主，按定了坐盘星，也不容侄女不肯。

wàn yī bù kěn shí zuò mèi zǐ zì huì quàn tā

万一不肯时，做妹子自会劝他。

zhǐ shì xún dé zhǔ gù lái nǐ què mò yào zhuō bān zuò shì

只是寻得主顾来，你却莫要捉班做势。

jiǔ mā dào yī yán jì chū bìng wú tā shuō

”九妈道：“一言既出，并无他说。

jiǔ mā sòng zhì mén shǒu

”九妈送至门首。

liú sì mā jiào shēng zào shàng jiào qù le

刘四妈叫声噪，上轿去了。

zhè cái shì

这才是：

shǔ hēi lùn huáng cí lù gǔ shuō cháng huà duǎn nǚ suí hé

数黑论黄雌陆贾，说长话短女随何。

ruò hái dōu xiàng qián pó kǒu chǐ shuǐ néng xìng wàn zhàng bō

若还都像虔婆口，尺水能兴万丈波。

liú sì mā huí dào jiā zhōng yǔ měi niang shuō dào wǒ duì nǐ mā mā rú cǐ shuō zhè bān jiǎng nǐ mā mā yǐ zì kěn le

刘四妈回到家中，与美娘说道：“我对你妈妈如此说，这般讲，你妈妈已自肯了。

zhǐ yào yín zi jiàn miàn zhè shì lì dì biàn chéng

只要银子见面，这事立地便成。

měi niang dào yín zi yǐ céng bàn xià míng rì yí niáng qiān wàn dào wǒ jiā lái yù chéng qí shì bú yào lěng le chǎng gǎi rì yòu fèi jiǎng

”美娘道：“银子已曾办下，明日姨娘千万到我家来，玉成其事，不要冷了场，改日又费讲。

sì mā dào jì rán yuē dìng lǎo shēn zì rán dào zhái

”四妈道：“既然约定，老身自然到宅。

měi niang bié le liú sì mā huí jiā yī zi bù tí

”美娘别了刘四妈，回家一子不题。

cì rì wǔ pái shí fēn liú sì mā guǒ rán lái le

次日，午牌时分，刘四妈果然来了。

wáng jiǔ mā wèn dào suǒ shì kǒu hé

王九妈问道：“所事口何！

sì mā dào shí yǒu bā jiǔ zhǐ bù céng yǔ zhí nǚ shuō guò

”四妈道：“十有八九，只不曾与侄女说过。

sì mā lái dào měi niang fáng zhōng liǎng xià xiāng jiào le jiǎng le yī huí shuō huà

”四妈来到美娘房中，两下相叫了，讲了一回说话。

sì mā dào nǐ de zhǔ ér dào le bù céng

四妈道：“你的主儿到了不曾？

nà huà ér zài nǎ lǐ

那话儿在哪里？

měi niang zhǐ zhe chuáng tóu dào zài zhè jǐ zhī pí xiāng lǐ

”美娘指著床头道：“在这几只皮箱里。

měi niang bǎ wǔ liù zhǐ pí xiāng yī shí dōu kāi le wǔ shí liǎng yī fēng bān chū shí sān sì fēng lái yòu bǎ xiē jīn zhū bǎo yù suàn jià zú gōu qiān jīn zhī shù

”美娘把五六只皮箱一时都开了，五十两一封，搬出十三四封来，又把些金珠宝玉算价，足勾千金之数。

bǎ gè liú sì mā jīng de yǎn zhōng chū huǒ kǒu nèi liú xián xiǎng dào xiǎo xiǎo nián jì zhè děng yǒu dù cháng

把个刘四妈惊得眼中出火，口内流涎，想道：“小小年纪，这等有肚肠！

bù zhī rú hé shè chǔ jī xià xǔ duō dōng xī

不知如何设处，积下许多东西？

wǒ jiā zhè jǐ gè fěn tóu yì bān jiē kè gǎn de zhe tā nǎ lǐ

我家这几个粉头，一般接客，赶得著他哪里！

bú yào shuō bú huì shēng fà jiù shì yǒu jǐ wén qián zài hé bāo lǐ xián shí mǎi guā zǐ kē mǎi táng r chī liǎng tiáo jiǎo bù pò le hái yào zuò mā de yǔ tā mǎi bù li

不要说不会生发，就是有几文钱在荷包里，闲时买瓜子磕，买糖儿吃，两条脚布破了，还要做妈的与他买布哩。

piān shēng jiǔ ā jie zào huà tǎo de zhe nián shí zhuàn le ruò gān qián chāo lín chū mén hái yǒu zhè yī zhǔ dà cái yòu shì qǔ zhū gōng zhōng bù láo yú lì

偏生九阿姐造化，讨得著，年时赚了若干钱钞，临出门还有这一主大财，又是取诸宫中，不劳余力。

zhè shì xīn zhōng àn xiǎng zhī yǔ què bù céng shuō chū lái

”这是心中暗想之语，却不曾说出来。

měi niang jiàn liú sì mā chén yín zhī dào zuò nán suǒ xiè huāng máng yòu qǔ chū sì pǐ lù chóu liǎng gǔ bǎo chāi yī duì fèng tóu yù zān fàng zài zhuō shàng dào zhè jǐ jiàn dōng xī fèng yǔ yí niáng wèi fá kē zhī jìng

美娘见刘四妈沉吟，只道作难索谢，慌忙又取出四匹潞绸，两股宝钗，一对凤头玉簪，放在桌上，道：“这几件东西，奉与姨娘为伐柯之敬。

lì sì mā huān tiān xǐ dì duì wáng jiǔ mā shuō dào zhí nǚ qíng yuàn zì jiā shú shēn yì bān shēn jià bìng bù duǎn shǎo fēn háo

”利四妈欢天喜地对王九妈说道：“侄女情愿自家赎身，一般身价，并不短少分毫。

bǐ zhe gū lǎo mài shēn gèng hǎo

比著孤老卖身更好。

shěng de xián hàn men cóng zhōng shuō hé fèi jiǔ fèi jiāng hái yào jiā yī jiā èr de xiè tā

省得闲汉们从中说合，费酒费浆，还要加一加二的谢他。

wáng jiǔ mā tīng de shuō nǚ ér pí xiāng nèi yǒu xǔ duō dōng xī dào yǒu gè rán zhī sè

王九妈听得说女儿皮箱内有许多东西，到有个然之色。

nǐ dào què shì wèi hé

你道却是为何！

shì jiān zhǐ yǒu bǎo ér de hěn zuò xiǎo niáng de shè fǎ xiē dōng xī dōu sòng dào tā shǒu lǐ cái shì kuài huó

世间只有鸨儿的狠，做小娘的设法些东西，都送到他手里，才是快活。

yě yǒu zuò xiē sī fáng zài xiāng lǒng nèi bǎo ér xiǎo de xiē fēng shēng zhuān děng nǚ ér chū mén kāi suǒ yào fān xiāng dǎo lóng qǔ gè qìng kōng

也有做些私房在箱笼内，鸨儿晓得些风声，专等女儿出门，开锁钥，翻箱倒笼取个罄空。

zhǐ wèi měi niang shèng míng xià xiāng jiāo dōu shì dà tóu r tì zuò niáng de zhèng dé qián chāo yòu qiě xìng gé yǒu xiē gǔ guài děng xián bù gǎn chù fàn gù cǐ wò fáng lǐ miàn bǎo ér de jiǎo yě bù shuò jìn qù

只为美娘盛名下，相交都是大头儿，替做娘的挣得钱钞，又且性格有些古怪，等闲不敢触犯，故此卧房里面，鸨儿的脚也不搠进去。

shéi zhī tā rú cǐ yǒu qián

谁知他如此有钱。

liú sì mā jiàn jiǔ mā yán sè bù shàn biàn cāi zhe le lián máng dào jiǔ ā jie nǐ xiū de sān xīn liǎng yì

刘四妈见九妈颜色不善，便猜著了，连忙道：“九阿姐，你休得三心两意。

zhèi xiē dōng xī jiù shì zhí nǚ zì jiā jī xià de yě bú shì nǐ běn fèn zhī qián

这些东西，就是侄女自家积下的，也不是你本分之钱。

tā ruò kěn huā fèi shí yě huā fèi le

他若肯花费时，也花费了。

huò shì tā bù zhǎng jìn bǎ lái jīn tiē liǎo de yì de gū lǎo nǐ yě nǎ lǐ zhī dào

或是他不长进，把来津贴了得意的孤老，你也哪里知道！

zhè hái shì tā zuò jiā de hǎo chù

这还是他做家的好处。

kuàng qiě xiǎo niáng zì jǐ shǒu zhōng méi yǒu qián chāo lín dào cóng liáng zhī jì nán dào chì shēn gǎn tā chū mén

况且小娘自己手中没有钱钞，临到从良之际，难道赤身赶他出门？

shào bù dé tóu shàng jiǎo xià dōu yào shōu shí de guāng xiān děng tā hǎo qù bié rén jiā zuò rén

少不得头上脚下都要收拾得光鲜，等他好去别人家做人。

rú jīn tā zì jiā ná dé chū zhèi xiē dōng xī liào rán yī sī yī xiàn bù fèi nǐ de xīn

如今他自家拿得出这些东西，料然一丝一线不费你的心。

zhè yī zhǔ yín zi shì nǐ wán wán quán quán biē zài yāo kuà lǐ de

这一主银子，是你完完全全鳖在腰跨里的。

tā jiù shú shēn chū qù pà bù shì nǐ nǚ ér

他就赎身出去，怕不是你女儿？

tǎng rán tā zhèng dé hǎo shí shí cháo yuè jié pà tā bù lái xiào shùn nǐ

倘然他挣得好时，时朝月节，怕他不来孝顺你？

jiù shì jià le rén shí tā yòu méi yǒu qīn diē qīn niáng nǐ yě hái qù zuò de zhe tā de wài pó shòu yòng chǔ zhèng yǒu li

就是嫁了人时，他又没有亲爹亲娘，你也还去做得著他的外婆，受用处正有哩。

zhǐ zhè yī tào huà shuō de wáng jiǔ mā xīn zhōng shuǎng rán dāng xià yīng yǔn

”只这一套话，说得王九妈心中爽然，当下应允。

liú sì mā jiù qù bān chū yín zi yī fēng fēng duì guò jiāo fù yǔ jiǔ mā yòu bǎ zhèi xiē jīn zhū bǎo yù zhú jiàn zhǐ wù zuò jià duì jiǔ mā shuō dào zhè dōu shì zuò mèi zǐ de gù yì gū xià tā xiē jià qián

刘四妈就去搬出银子，一封封兑过，交付与九妈，又把这些金珠宝玉，逐件指物作价，对九妈说道：“这都是做妹子的故意估下他些价钱。

ruò huàn yú rén hái pián yí de jǐ shí liǎng yín zi

若换与人，还便宜得几十两银子。

wáng jiǔ mā suī tóng shì gè bǎo ér dào shì gè lǎo shí tóu r píng liú sì mā shuō huà wú yǒu bù nà

”王九妈虽同是个鸨儿，到是个老实头儿，凭刘四妈说话，无有不纳。

liú sì mā jiàn wáng jiǔ mā shōu le zhè zhǔ dōng xī biàn jiào wáng bā xiě le hūn shū jiāo cǔn yǔ měi r

刘四妈见王九妈收了这主东西，便叫亡八写了婚书，交忖与美儿。

měi r dào chèn yí niáng zài cǐ nú jiā jiù bài bié le diē mā chū mén jiè yí niáng jiā zhù yī liǎng rì zé jí cóng liáng wèi zhī yí niáng yǔn fǒu

美儿道：“趁姨娘在此，奴家就拜别了爹妈出门，借姨娘家住一两日，择吉从良，未知姨娘允否？

liú sì mā dé le měi niang xǔ duō xiè lǐ shēng pà jiǔ mā fān huǐ bā bù dé měi niang chū tā tā mén wán chéng yī shì shuō dào zhèng gāi rú cǐ

”刘四妈得了美娘许多谢礼，生怕九妈翻悔，巴不得美娘出他他门，完成一事，说道：“正该如此。

dāng xià měi niang shōu shí le fáng zhōng zì jǐ de shū tái bài xiá pí xiāng pū gài zhī lèi

”当下美娘收拾了房中自己的梳台拜匣，皮箱铺盖之类。

dàn shì bǎo ér jiā zhōng zhī wù yī háo bù dòng

但是鸨儿家中之物，一毫不动。

shōu shí yǐ wán suí zhe sì mā chū fáng bài bié le jiǎ diē jiǎ mā hé nà yí niáng xíng zhōng dōu xiāng jiào le

收拾已完，随著四妈出房，拜别了假爹假妈，和那姨娘行中，都相叫了。

wáng jiǔ mā yì bān kū le jǐ shēng

王九妈一般哭了几声。

měi niang huàn rén tiāo le xíng lǐ xīn rán shàng jiào tóng liú sì mā dào liú jiā qù

美娘唤人挑了行李，欣然上轿，同刘四妈到刘家去。

sì mā chū yī jiān yōu jìng de hǎo fáng dùn xià měi niáng xíng li

四妈出一间幽静的好房，顿下美娘行李。

zhòng xiǎo niang dōu lái yǔ měi niang jiào xǐ

众小娘都来与美娘叫喜。

shì wǎn zhū zhòng chà shēn shàn dào liú sì mā jiā tǎo xìn yǐ zhī měi niang shú shēn chū lái

是晚，朱重差莘善到刘四妈家讨信，已知美娘赎身出来。

zé le jí rì shēng xiāo gǔ yuè qǔ qīn

择了吉日，笙箫鼓乐娶亲。

liú sì mā jiù zuò dà méi sòng qīn zhū zhòng yǔ huā kuí niáng zǐ huā zhú dòng fáng huān xǐ wú xiàn

刘四妈就做大媒送亲，朱重与花魁娘子花烛洞房，欢喜无限。

suī rán jiù shì fēng liú bù jiǎn xīn hūn jiā qù

虽然旧事风流，不减新婚佳趣。

cì rì shēn shàn lǎo fū fù qǐng xīn rén xiāng jiàn gè gè xiāng rèn chī le yī jīng

次日，莘善老夫妇请新人相见，各各相认，吃了一惊。

wèn qǐ gēn yóu zhì qīn sān kǒu bào tóu ér kū

问起根由，至亲三口，抱头而哭。

zhū zhòng fāng cái rèn de shì zhàng rén zhàng mǔ

朱重方才认得是丈人丈母。

qǐng tā shàng zuò fū qī èr rén chóng xīn bài jiàn

请他上坐，夫妻二人，重新拜见。

qīn lín wén zhī wú bù hài rán

亲邻闻知，无不骇然。

shì rì zhěng bèi yán xí qìng hè liǎng chóng zhī xǐ yǐn jiǔ jìn huān ér sàn

是日，整备筵席，庆贺两重之喜，饮酒尽欢而散。

sān cháo zhī hòu měi niang jiào zhàng fū bèi xià jǐ fù hòu lǐ fēn sòng jiù xiāng zhī gè zhái yǐ chou qí jì dùn xiāng lǒng zhī ēn bìng bào tā cóng liáng xìn xī

三朝之后，美娘教丈夫备下几副厚礼，分送旧相知各宅，以酬其寄顿箱笼之恩，并报他从良信息。

cǐ shì měi niang yǒu shǐ yǒu zhōng chù

此是美娘有始有终处。

wáng jiǔ mā liú sì mā jiā gè yǒu lǐ wù xiāng sòng wú bù gǎn jī

王九妈、刘四妈家，各有礼物相送，无不感激。

mǎn yuè zhī hòu měi niang jiāng xiāng lǒng dǎ kāi nèi zhōng dōu yǒu huáng bái zhī zī wú líng shǔ jǐn hé zhǐ bǎi jì gòng yǒu sān qiān yú jīn dōu jiāng shi yào jiāo fù zhàng fū màn màn de mǎi fáng zhì chǎn zhěng dùn jiā dàng

满月之后，美娘将箱笼打开，内中都有黄白之资，吴绫蜀锦，何止百计，共有三千余金，都将匙钥交付丈夫，慢慢的买房置产，整顿家当。

yóu pù shēng lǐ dōu shì zhàng rén shēn shàn guǎn lǐ

油铺生理，都是丈人莘善管理。

bù shàng yī nián bǎ jiā yè zhèng dé huā jǐn bān xiāng sì qū nú shǐ bì shén yǒu qì xiàng

不上一年，把家业挣得花锦般相似，驱奴使婢，甚有气象。

zhū zhòng gǎn xiè tiān dì shén míng bǎo yòu zhī dé fā xīn yú gè sì miào xǐ shě hé diàn yóu zhú yī tào gōng liú lí dēng yóu sān gè yuè

朱重感谢天地神明保佑之德，发心于各寺庙喜舍合殿油烛一套，供琉璃灯油三个月；

zhāi biàn mù yù qīn wǎng niān xiāng lǐ bài

斋弁沐浴，亲往拈香礼拜。

xiān cóng zhāo qìng sì qǐ qí tā líng yǐn fǎ xiāng jìng cí tiān zhú děng sì yǐ cì ér xíng

先从昭庆寺起，其他灵隐、法相、净慈、天竺等寺，以次而行。

jiù zhōng dān shuō tiān zhú sì shì guān yīn dà shì de xiāng huǒ yǒu shàng tiān dǔ zhōng tiān zhú xià tiān zhú sān chù xiāng huǒ jù shèng què shì shān lù bù tōng zhōu jí

就中单说天竺寺，是观音大士的香火，有上天竺、中天竺、下天竺，三处香火俱盛，却是山路，不通舟楫。

zhū zhòng jiào cóng rén tiāo le yī dān xiāng zhú sān dān qīng yóu zì jǐ chéng jiào ér wǎng

朱重叫从人挑了一担香烛，三担清油，自己乘轿而往。

xiān dào shàng tiān dǔ lái

先到上天竺来。

sì sēng yíng jiē shàng diàn lǎo xiāng huǒ qín gōng diǎn zhú tiān xiāng

寺僧迎接上殿，老香火秦公点烛添香。

cǐ shí zhū zhòng jū yí qì yǎng yí tǐ yí róng kuí àn fēi fù yòu shí miàn mù qín gōng nǎ lǐ rèn de tā shì ér zi

此时朱重居移气，养移体，仪容魁岸，非复幼时面目，秦公哪里认得他是儿子。

zhǐ yīn yóu tǒng shàng yǒu gè dà dà de qín zì yòu yǒu biàn liáng èr zì xīn zhōng shén yǐ wéi qí

只因油桶上有个大大的“秦”字，又有“汴梁”二字，心中甚以为奇。

yě shì tiān rán còu qiǎo

也是天然凑巧。

gāng gāng dào shàng tiān dǔ piān yòng zhe zhè liǎng zhǐ yóu tǒng

刚刚到上天竺，偏用著这两只油桶。

zhū zhòng niān xiāng yǐ bì qín gōng tuō chū chá pán zhǔ sēng fèng chá

朱重拈香已毕，秦公托出茶盘，主僧奉茶。

qín gōng wèn dào bù gǎn dòng wèn shī zhǔ zhè yóu tǒng shàng wèi hé yǒu cǐ sān zì

秦公问道：“不敢动问施主，这油桶上为何有此三字？

zhū zhòng tīng de wèn shēng dài zhe biàn liáng rén de tǔ yīn máng wèn dào lǎo xiāng huǒ nǐ wèn tā zěn me

”朱重听得问声，带著汴梁人的土音，忙问道：“老香火，你问他怎么？

mò fēi yě shì biàn liáng rén me

莫非也是汴梁人么？

qín gōng dào zhèng shì

”秦公道：“正是。

zhū zhòng dào nǐ xìng shèn míng shuí

”朱重道：“你姓甚名谁？

wèi hé zài cǐ chū jiā

为何在此出家？

gòng yǒu jǐ nián le

共有几年了？

qín gōng bǎ zì jǐ xiāng lǐ xì xì gào sù yù nián shàng bì bīng lái cǐ yīn wú huó jì jiāng shí sān suì de r qín zhòng guò jì yǔ zhū jiā

”秦公把自己乡里，细细告诉：“芋年上避兵来此，因无活计，将十三岁的儿秦重，过继与朱家。

rú jīn yǒu bā nián zhī yuǎn

如今有八年之远。

yī xiàng wèi nián lǎo duō bìng bù céng xià shān wèn de xìn xī

一向为年老多病，不曾下山问得信息。

zhū zhòng yī bǎ bào zhù fàng shēng dà kū dào hái ér biàn shì qín zhòng

”朱重一把抱住，放声大哭道：“孩儿便是秦重。

xiàng zài zhū jiā tiāo yóu mǎi mài

向在朱家挑油买卖。

zhèng wèi yào fǎng qiú fù qīn xià luò gù cǐ yú yóu tǒng shàng xiě biàn liáng qín sān zì zuò gè biāo shí

正为要访求父亲下落，故此于油桶上，写“汴梁秦”三字，做个标识。

shéi zhī cǐ dì xiāng féng

谁知此地相逢！

zhēn nǎi tiān yǔ qí biàn

真乃天与其便！

zhòng sēng jiàn tā fù zǐ bié le bā nián jīn zhāo zhòng huì gè gè chēng qí

”众僧见他父子别了八年，今朝重会，各各称奇。

zhū zhòng zhè yī rì jiù xiē zài shàng tiān zhú yǔ fù qīn tóng sù gè xù qíng jié

朱重这一日，就歇在上天竺，与父亲同宿，各叙情节。

cì rì qǔ chū zhōng tiān zhú xià tiān zhú liǎng gè shū tóu huàn guò

次日，取出中天竺、下天竺两个疏头换过。

nèi zhōng zhū zhòng réng gǎi zuò qín zhòng fù le běn xìng

内中朱重，仍改做秦重，复了本姓。

liǎng chù shāo xiāng lǐ bài yǐ bì zhuǎn dào shàng tiān dǔ yào qǐng fù qīn huí jiā ān lè gōng yǎng

两处烧香礼拜已毕，转到上天竺，要请父亲回家，安乐供养。

qín gōng chū jiā yǐ jiǔ chī sù chí zhāi bù yuàn suí ér zi huí jiā

秦公出家已久，吃素持斋，不愿随儿子回家。

qín zhòng dào lù fù qīn bié le bā nián hái ér quē shì fèng

秦重道路：“父亲别了八年，孩儿缺侍奉。

kuàng hái ér xīn qǔ xí fù yě de tā bài jiàn gōng gōng fāng shì

况孩儿新娶媳妇，也得他拜见公公方是。

qín gōng zhǐ de yī yǔn

”秦公只得依允。

qín zhòng jiāng jiào zi ràng yǔ fù qīn chéng zuò zì jǐ bù xíng zhí dào jiā zhōng

秦重将轿子让与父亲乘坐，自己步行，直到家中。

qín zhòng qǔ chū yī tào xīn yī yǔ fù qīn huàn le zhōng táng shè zuò tóng ān shēn shì shuāng shuāng cān bài

秦重取出一套新衣，与父亲换了，中堂设坐，同安莘氏双双参拜。

qìng jia shēn gōng qīn mǔ yuán shì qí lái jiàn lǐ

亲家莘公、亲母阮氏，齐来见礼。

cǐ rì dà pái yán xí

此日大排筵席。

qín gōng bù kěn kāi hūn sù jiǔ sù shí

秦公不肯开荤，素酒素食。

cì rì lín lǐ liǎn cái chēng hè

次日，邻里敛财称贺。

yī zé xīn hūn èr zé xīn niáng zǐ jiā juàn tuán yuán sān zé fù zǐ chóng féng sì zé qín xiǎo guān guī zōng fù xìng gòng shì sì zhòng dà xǐ

一则新婚，二则新娘子家眷团圆，三则父子重逢，四则秦小官归宗复姓，共是四重大喜。

yī lián yòu chī le jǐ rì xǐ jiǔ

一连又吃了几日喜酒。

qín gōng bù yuàn jiā jū sī xiǎng shàng tiān dǔ gù chǔ qīng jìng chū jiā

秦公不愿家居，思想上天竺故处清净出家。

qín zhòng bù gǎn wéi qīn zhī zhì jiāng yín èr bǎi liǎng yú shàng tiān dǔ lìng zào jìng shì yī suǒ sòng fù qīn dào bǐ jū zhù

秦重不敢违亲之志，将银二百两，于上天竺另造净室一所，送父亲到彼居住。

qí rì yòng gōng jǐ àn yuè sòng qù

其日用供给，按月送去。

měi shí rì qīn wǎng hòu wèn yī cì

每十日亲往候问一次。

měi yī jì tóng shēn shì wǎng hou yī cì

每一季同莘氏往候一次。

nà qín gōng huó dào bā shí yú duān zuò ér huà

那秦公活到八十余，端坐而化。

yí mìng zàng yú běn shān

遗命葬于本山。

cǐ shì hòu huà

此是后话。

què shuō qín zhòng hé shēn shì fū qī xié lǎo shēng xià liǎng hái ér jù dú shū chéng míng

却说秦重和莘氏，夫妻偕老，生下两孩儿，俱读书成名。

zhì jīn fēng yuè zhōng shì yǔ fán kuā rén shàn yú bāng chèn dōu jiào zuò qín xiǎo guān yòu jiào mài yóu láng

至今风月中市语，凡夸人善于帮衬，都叫做“秦小官”，又叫“卖油郎”。

yǒu shī wèi zhèng

有诗为证：

chūn lái chù chù bǎi huā xīn fēng dié fēn fēn jìng cǎi chūn

春来处处百花新，蜂蝶纷纷竞采春。

kān ài háo jiā duō zǐ dì fēng liú bù jí mài yóu rén

堪爱豪家多子弟，风流不及卖油人。

Don't lose your spot.