xiǎo shuǐ wān tiān hú yí shū
小水湾天狐诒书
chǔn dòng hán líng jù yī xìng huà tāi shī luǎn mìng xiāng guān
蠢动含灵俱一性，化胎湿卵命相关。
dé rén jì lì xiū wàng què què yě zhī ēn bào yù huán
得人济利休忘却，雀也知恩报玉环。
zhè sì jù shī dān shuō hàn shí yǒu yī xiù cái xìng yáng míng bǎo huá yīn rén shì nián fāng ruò guàn tiān zī yǐng yì xué wèn guò rén
这四句诗，单说汉时有一秀才，姓杨名宝，华阴人氏，年方弱冠，天资颖异，学问过人。
yī rì zhèng zhí chóng yáng jiā jié wǎng jiāo wài yóu wán yīn xíng juàn zuò yú lín zhōng xiē xī
一日，正值重阳佳节，往郊外游玩，因行倦，坐于林中歇息。
dàn jiàn shù mù wěng yù bǎi niǎo yīng míng shèn shì kě ài
但见树木蓊郁，百鸟嘤鸣，甚是可爱。
hū wén pū lù de yī shēng duò xià yī zhī niǎo lái bù wāi bù xié zhèng luò zài yáng bǎo miàn qián kǒu nèi zhī zhī de jiào què fēi bù qǐ zài dì shàng luàn pū
忽闻扑碌的一声，堕下一只鸟来，不歪不斜，正落在杨宝面前，口内吱吱的叫，却飞不起，在地上乱扑。
yáng bǎo dào què bù zuò guài
杨宝道：“却不作怪！
zhè niǎo wèi hé rú cǐ
这鸟为何如此？
xiàng qián shi qǐ kàn shí nǎi shì yī zhī huáng què bù zhī bèi hé rén dǎ shāng jiào de hǎo shēng āi chǔ
”向前拾起看时，乃是一只黄雀，不知被何人打伤，叫得好生哀楚。
yáng bǎo xīn zhōng bù rěn nǎi dào jiāng huí qù wèi yǎng hǎo le fàng bà
杨宝心中不忍，乃道：“将回去喂养好了放罢！
zhèng kàn jiān jiàn yī shào nián shǒu zhí dàn gōng cóng bèi hòu zǒu guò lái dào xiù cái zhè huáng què shì wǒ dǎ xià de wàng qǐ jiàn hái
”正看间，见一少年，手执弹弓，从背后走过来道：“秀才，这黄雀是我打下的，望乞见还。
yáng bǎo dào hái yì yì shì dàn qín niǎo yú rén tǐ zhì suī yì shēng mìng zé yī ān rěn qiāng hài
”杨宝道：“还亦易事，但禽鸟与人体质虽异，生命则一，安忍戕害！
kuàng shā bǎi mìng bù zú gōng jūn yī shàn zhōu wàn niǎo bù néng zhì jūn zhī fù xī bù bié wéi shēng yè
况杀百命不足供君一膳，鬻万鸟不能致君之富，奚不别为生业？
wǒ jīn yuàn shú cǐ què zhī mìng
我今愿赎此雀之命。
biàn qù shēn biān qǔ chū qián chāo lái
”便去身边取出钱钞来。
shào nián dào mǒu fēi wéi kǒu fù lì wù bù guò yóu xì shì jì ěr
少年道：“某非为口腹利物，不过游戏试技耳。
jì xiù cái yào cǐ què jì biàn xiāng sòng
既秀才要此雀，既便相送。
yáng bǎo dào jūn chuī qǔ lè qín niǎo hé gū
”杨宝道：“君吹取乐，禽鸟何辜！
shào nián xiè dào mǒu zhī guò yǐ
”少年谢道：“某知过矣！
suì tóu gōng ér qù
”遂投弓而去。
yáng bǎo jiāng què huí jiā zhù yú jīn xiāng zhōng rì cǎi huáng ruǐ sì zhī jiàn jiàn yǔ yì zhǎng huàn
杨宝将雀回家，贮于巾箱中，日采黄と蕊饲之，渐渐羽翼长换。
yù zhì bǎi rì biàn néng fēi xiáng
育至百日，便能飞翔。
shí qù shí lái yáng bǎo shí fēn zhēn zhòng
时去时来，杨宝十分珍重。
hū yī rì qù ér bù huí
忽一日，去而不回。
yáng bǎo xīn zhōng zhèng zài qì mèn zhī jiàn yí gè tóng zǐ dān méi xì yǎn shēn chuān huáng yī zǒu rù qí jiā wàng yáng bǎo biàn bài
杨宝心中正在气闷，只见一个童子单眉细眼，身穿黄衣，走入其家，望杨宝便拜。
yáng bǎo jí máng fú qǐ
杨宝急忙扶起。
tóng zǐ jiāng chū yù huán yī shuāng dì yǔ yáng bǎo dào méng jūn jiù mìng zhī ēn wú yǐ wéi bào liáo yǐ wēi wù xiāng fèng
童子将出玉环一双，递与杨宝道：“蒙君救命之恩，无以为报，聊以微物相奉。
zhǎng cǐ dāng lěi shì wèi sān gōng
掌此当累世为三公。
yáng bǎo dào yǔ qīng sù mèi píng shēng hé de yǒu jiù mìng zhī shuō
”杨宝道：“与卿素昧平生，何得有救命之说？
tóng zǐ xiào dào jūn wàng zhī yé
”童子笑道：“君忘之耶？
mǒu jí lín zhōng bèi dàn jūn jīn xiāng zhōng sì huáng huā ruǐ zhī rén yě
某即林中被弹，君巾箱中饲黄花蕊之人也。
yán qì huà wèi huáng què ér qù
”言讫，化为黄雀而去。
hòu lái yáng bǎo shēng zǐ zhèn míng dì cháo wèi tài wèi
后来杨宝生子震，明帝朝为太尉；
zhèn zi bǐng hé dì cháo wèi tài wèi
震子秉，和帝朝为太尉；
bǐng zi cì ān dì cháo wèi sī tú
秉子赐，安帝朝为司徒；
cì zi biāo líng dì cháo wèi sī tú
赐子彪，灵帝朝为司徒；
guǒ rán shì shì sān gōng dé yè xiāng jì yǒu shī wèi zhèng
果然世世三公，德业相继，有诗为证。
huáng huā sì què fēi tú bào yī piàn cí bēi lì wù xīn
黄花饲雀非图报，一片慈悲利物心。
lěi shì zān yīng kàn shèng měi shǐ zhī rén yì zhí qiān jīn
累世簪缨看盛美，始知仁义值千金。
shuō huà de nà huáng què xián huán de gù shì rén rén xiǎo de hé bì fèi jiǎng
说话的，那黄雀衔环的故事，人人晓得，何必费讲！
kàn guān men bù zhī zhǐ wèi zài xià jīn rì yào shuō gè shào nián yě yīn dàn le gè yì lèi shàng qǐ bù néng rú tán què de nèn bān huǐ wù qián bǎ gè lǎo dà jiā shì nòng de qī diān bā dǎo zuò le yī chǎng huà bǐng gù bǎ xián huán zhī shì zuò gè dé shèng tóu huí
看官们不知，只为在下今日要说个少年，也因弹了个异类上起，不能如弹雀的恁般悔悟，干把个老大家事，弄得七颠八倒，做了一场话柄，故把衔环之事做个得胜头回。
quàn liè wèi xū xué yáng bǎo zhè děng hào shàn xíng rén mò xiào nà shào nián zhāo zāi rě huò
劝列位须学杨宝这等好善行仁，莫效那少年招灾惹祸。
zhèng shì
正是：
de bì kǒu shí xū bì kǒu de fàng shǒu shí xū fàng shǒu
得闭口时须闭口，得放手时须放手。
ruò néng fàng shǒu hé bì kǒu bǎi suì ān níng yǒu bā jiǔ
若能放手和闭口，百岁安宁有八九。
huà shuō táng xuán zōng shí yǒu yī shǎo xìng wáng míng chén cháng ān rén shì lüè zhī shū shǐ cū tōng wén mò hǎo yǐn jiǔ shàn jī jiàn zǒu mǎ xié dàn yóu qí suǒ cháng
话说唐玄宗时，有一少姓王名臣，长安人氏，略知书史，粗通文墨，好饮酒，善击剑，走马挟弹，尤其所长。
cóng yòu sàng fù wéi mǔ zài táng qǔ qī yú shì
从幼丧父，惟母在堂，娶妻于氏。
tóng bāo xiōng dì wáng zǎi lǚ lì guò rén wǔ yì chū zhòng chōng yǔ lín qīn wèi wèi yǒu qī shì
同胞兄弟王宰，膂力过人，武艺出众，充羽林亲卫，未有妻室。
jiā pō fù ráo tóng pú duō rén yī jiā zhèng ān jū lè yè
家颇富饶，童仆多人，一家正安居乐业。
bù xiǎng ān lù shān bīng luàn tóng guān shī shǒu
不想安禄山兵乱，潼关失守。
tiān zǐ xi xìng
天子西幸。
wáng zǎi suí jià hù cóng wáng chén liào dào lì bú zhù qì xià fáng chǎn shōu shí xì ruǎn yǐn mǔ qī bì pú bì nàn jiāng nán
王宰随驾扈从，王臣料道立不住，弃下房产，收拾细软，引母妻婢仆，避难江南。
suì jiā yú háng zhōu dì míng xiǎo shuǐ wān zhì mǎi tián chǎn jīng yíng guò rì
遂家于杭州，地名小水湾，置买田产，经营过日。
hòu lái wén de jīng chéng kè fù dào lù níng jìng wáng chén sī xiǎng yào wǎng dū xià xún fǎng qīn zhī zhěng lǐ jiù yè wèi guī xiāng zhī jì
后来闻得京城克复，道路宁静，王臣思想要往都下寻访亲知，整理旧业，为归乡之计。
gào zhī mǔ qīn jí rì shōu shí xíng náng zhǐ dài yí gè jiā rén huàn zuò wáng fú bié le mǔ qī yáo shuǐ lù zhí zhì yáng zhōu mǎ tóu shàng
告知母亲，即日收拾行囊，止带一个家人，唤做王福，别了母妻，繇水路直至扬州马头上。
nà yáng zhōu duò shí wèi zhī jiāng dōu shì jiāng huái yào chōng nán běi jīn hóu zhī de wǎng lái qiáng lǔ rú má
那扬州隋时谓之江都，是江淮要冲，南北襟喉之地，往来樯橹如麻。
àn shàng jū mín chóu mì zuò mǎi zuò mài de ái jǐ bù kāi zhēn hǎo gè fán huá qù chù
岸上居民稠密，做买做卖的，挨挤不开，真好个繁华去处。
dāng xià wáng chén shě zhōu dēng lù gù qiàn jiǎo lì dǎ bàn zuò jūn guān mú yàng yí lù yóu shān wán shuǐ yè sù xiǎo xíng bù zé yī rì lái zhì yī suǒ zài dì míng fán chuān nǎi hàn shí fán kuài suǒ fēng shí yì zhī chù
当下王臣舍舟登陆，雇倩脚力，打扮做军官模样，一路游山玩水，夜宿晓行，不则一日，来至一所在，地名樊川，乃汉时樊哙所封食邑之处。
zhè dì fāng lí dū chéng yǐ bù duō yuǎn
这地方离都城已不多远。
yīn jīng bīng huǒ zhī hòu cūn yě bǎi xìng jù qián bì yuǎn fāng yí lù jué wú rén yān xíng rén yì shén xī shǎo
因经兵火之后，村野百姓，俱潜避远方，一路绝无人烟，行人亦甚稀少。
dàn jiàn
但见：
gāng luán wéi rào shù mù yīn yì wēi fēng xiù bá chā qīng xiāo jùn lǐng cuī wéi héng bì hàn
冈峦围绕，树木阴翳，危峰秀拔插青霄，峻岭崔嵬横碧汉。
xié fēi pù bù pēn wàn zhàng yín tāo
斜飞瀑布，喷万丈银涛；
dào guà téng luó yáng qiān tiáo jǐn dài
倒挂藤萝，扬千条锦带。
yún shān mò mò niǎo dào wēi yí xíng kè shǎo
云山漠漠，鸟道逶迤行客少；
yān lín ǎi ǎi huāng cūn liáo luò tǔ rén xī
烟林霭霭，荒村寥落土人稀。
shān huā duō yàn rú hán xiào yě niǎo wú míng zhǐ luàn tí
山花多艳如含笑，野鸟无名只乱啼。
wáng chén tān kàn shān lín jǐng zhì huǎn pèi ér xíng bù jué tiān sè jiàn wǎn tīng jiàn mào lín zhōng shì yǒu rén shēng
王臣贪看山林景致，缓辔而行，不觉天色渐晚，听见茂林中，似有人声。
jìn qián kàn shí yuán lái bú shì rén què shì liǎng gè yě hú kào zài yī zhū gǔ shù shàng shǒu zhí yī cè wén shū zhǐ diǎn shāng què ruò yǒu suǒ de xiāng duì tán xiào
近前看时，原来不是人，却是两个野狐，靠在一株古树上，手执一册文书，指点商确，若有所得，相对谈笑。
wáng chén dào zhè niè chù zuò guài
王臣道：“这孽畜作怪！
bù zhī kàn de shì shèn me shū
不知看的是葚么书？
qiě jiào tā chī wǒ yī dàn
且教他吃我一弹。
àn zhù sī cūn lào chāo qǐ nà shuǐ mó jiǎo bà dàn gōng tàn shǒu xiàng dài zhōng mō chū dàn zǐ fàng shàng qū de jiào qīn gōng kāi rú mǎn yuè dàn qù shì fēi xīng jiào shēng zhe
”按住丝澊痨绰起那水磨角靶弹弓，探手向袋中，摸出弹子放上，觑得较亲，弓开如满月，弹去似飞星，叫声：“著！
nà èr hú zhèng zài dé yì zhī shí bù fáng lín wài yǒu rén kuī kàn tīng de gōng xián xiǎng fāng cái tái tóu guān kàn nà dàn zǎo jǐ fēi dào bù piān bù xié zhèng zhōng zhí shū zhè hú zuǒ mù
”那二狐正在得意之时，不防林外有人窥看，听得弓弦响，方才抬头观看，那弹早己飞到，不偏不斜，正中执书这狐左目。
qì xià shū shī shēng jiào fù tòng ér táo
弃下书，失声叫，负痛而逃。
nà yí gè hú què dài jiù dì qù shi bèi wáng chén yě shì yī dàn dǎ zhòng zuǒ luán lào fàng xià sì zú jiào táo mìng
那一个狐，却待就地去拾，被王臣也是一弹，打中左滦痨放下四足，叫逃命。
wáng chén zòng mǎ xiàng qián jiào wáng fú shi qǐ nà shū lái kàn dōu shì kē dǒu zhī wén yī zì bù shí
王臣纵马向前，教王福拾起那书来看，都是蝌蚪之文，一字不识。
xīn zhōng xiǎng dào bù zhī shì shèn yán yǔ zài shàng bǎ qù màn màn fǎng bó gǔ zhě wèn zhī
心中想道：“不知是甚言语在上，把去慢慢访博古者问之。
suì cáng zài xiù lǐ bō mǎ chū lín xún dà dào wàng dū chéng ér lái
”遂藏在袖里，拨马出林，循大道望都城而来。
nà shí ān lù shān suī sǐ qí zǐ ān qìng xù yóu qiáng zéi jiāng shǐ sī míng jiàng ér fù pàn fān zhèn yòu gè yōng zhòng bīng jù xù bù chén zhī niàn
那时安禄山虽死，其子安庆绪犹强，贼将史思明降而复叛，藩镇又各拥重兵，俱蓄不臣之念。
kǒng yǒu jiān xì zhì jīng tàn tīng gù cǐ mén jìn shí fēn yán jǐn chū rù pán jié gāng dào wǎn chéng mén jiù bì
恐有奸细，至京探听，故此门禁十分严紧，出入盘诘，刚到晚，城门就闭。
wáng chén dǐ chéng xià shí yǐ shì huáng hūn shí hòu
王臣抵城下时，已是黄昏时候。
jiàn chéng mén yǐ jiōng jí tóu lǚ diàn ān xiē
见城门已扃，即投旅店安歇。
dào diàn mén kǒu xià mǎ rù lái
到店门口，下马入来。
zhǔ rén jiā jiàn tā xuán gōng pèi jiàn jūn guān dǎ bàn bù zhèng dài màn shàng qián xiāng yíng dào zhǎng guān qǐng zuò
主人家见他悬弓佩剑，军官打扮，不政怠慢，上前相迎道：“长官请坐。
biàn lìng xiǎo èr diǎn bēi chá r dì shàng
”便令小二点杯茶儿递上。
wáng fú jiāng xíng lǐ xiè xià tuó jìn diàn zhōng
王福将行李卸下，驮进店中。
wáng chén dào zhǔ rén jiā yǒu wěn biàn fáng r kāi yī jiān yǔ wǒ
王臣道：“主人家，有稳便房儿，开一间与我。
dá dào shè xià kè fáng jǐn duō zhǎng guān zhǐ jiǎn zhòng yì de zhù biàn liǎo
”答道：“舍下客房尽多，长官只拣中意的住便了。
jí diǎn gè dēng huǒ yǐn wáng chén wǎng gè fáng kàn guò zé le yī jiān jié jìng suǒ zài jiāng xíng li fàng xià bǎ shēng kǒu qiān rù hòu biān wèi liào
”即点个灯火，引王臣往各房看过，择了一间洁净所在，将行李放下，把牲口牵入后边喂料。
shōu shí tíng dāng xiǎo èr jìn lái wèn dào gào zhǎng guān kě chī jiǔ me
收拾停当，小二进来问道：“告长官，可吃酒么？
wáng chén dào yǒu hǎo jiǔ dǎ liǎng jiǎo niú ròu qiè yī pán bàn dāng men zhào yī rú cǐ
”王臣道：“有好酒打两角，牛肉切一盘，伴当们照依如此。
xiǎo èr dā yìng chū qù
”小二答应出去。
wáng chén bǎ fáng mén dài zhuǎn yě zǒu dào wài biān
王臣把房门带转，也走到外边。
xiǎo èr pěng zhe jiǔ ròu wèn dào zhǎng guān jiǔ hái sòng dào fáng lǐ qù yǐn huò jiù zài cǐ jiān
小二捧著酒肉问道：“长官，酒还送到房里去饮，或就在此间？
wáng chén dào jiù zài shàng ba
”王臣道：“就在上罢。
xiǎo èr jiāng jiǔ bǎi zài yī fù zuò tóu shàng wáng chén zuò xia
”小二将酒摆在一副座头上，王臣坐下。
wáng fú zài páng zhēn jiǔ
王福在旁斟酒。
chī guò liǎng èr bēi zhǔ rén jiā shàng qián wèn dào zhǎng guān cóng nǎ zhèn dào cǐ
吃过两二杯，主人家上前问道：“长官从哪镇到此？
wáng chén dào zài xià cóng jiāng nán lái
”王臣道：“在下从江南来。
zhǔ rén jiā dào zhǎng guān yán yīn bù xiàng jiāng nán rén wù
”主人家道：“长官言音，不像江南人物。
wáng chén dào shí bù xiāng mán zài xià yuán shì jīng shī rén shì yīn ān lù shān zuò luàn chē jià xìng shǔ zài xià qiè jiā bì nàn jiāng nán
”王臣道：“实不相瞒，在下原是京师人氏，因安禄山作乱，车驾幸蜀，在下挈家避难江南。
jīn zhī zéi dǎng píng fù tiān zǐ hái dōu xiān lái zhěng lǐ jiù yè rán hòu yíng jiē jiā xiǎo guī xiāng
今知贼党平复，天子还都，先来整理旧业，然后迎接家小归乡。
yīn kǒng lù tú bù hǎo xíng zǒu gù cǐ jūn guān dǎ bàn
因恐路途不好行走，故此军官打扮。
zhǔ rén jiā dào yuán lái shì zì jiā rén
”主人家道：“原来是自家人！
lǎo hàn yī xiàng yě bì zài xiāng cūn dào cǐ bù shàng yī nián li
老汉一向也避在乡村，到此不上一年哩。
bǐ cǐ yīn shì xiāng rén fèn wài qīn rè gè su liú lí zhī kǔ
”彼此因是乡人，分外亲热，各诉流离之苦。
zhèng shì
正是：
jiāng shān fēng jǐng yī rán shì chéng guō rén mín bàn yǐ fēi
江山风景依然是，城郭人民半已非。
liǎng xià zhèng shuō de rè nào hū tīng de bèi hòu yǒu rén jiào dào zhǔ rén jiā yǒu kòng fáng sù xiē me
两下正说得热闹，忽听得背后有人叫道：“主人家，有空房宿歇么？
zhǔ rén jiā dā yìng dào fáng tóu hái yǒu bù zhī kè guān yǒu jǐ wèi ān xiē
”主人家答应道：“房头还有，不知客官有几位安歇？
dá dào zhǐ yǒu wǒ yī rén
”答道：“只有我一人。
zhǔ rén jiā jiàn shì gè dān shēn yòu méi bāo lǐ nǎi dào ruò zhǐ nǐ yī rén bù gǎn xiāng liú
”主人家见是个单身，又没包里，乃道：“若止你一人，不敢相留。
nà rén nù dào nán dào lài le nǐ fáng qián bù kěn liú wǒ
”那人怒道：“难道赖了你房钱，不肯留我？
zhǔ rén jiā dào kè guān bú shì zhè bān shuō
”主人家道：“客官，不是这般说。
zhǐ yīn guō lìng gōng liú shǒu jīng shī bān bǎng yuǎn jìn lǚ diàn bù xǔ róng liú miàn shēng dǎi rén
只因郭令公留守京师，颁榜远近旅店，不许容留面生歹人。
rú yǐn nì cáng liú zhě chá chū zhòng zhì kuàng jīn shǐ sī míng yòu luàn yù jiā jǐn jí
如隐匿藏留者，查出重治，况今史思明又乱，愈加紧急。
jīn kè guān yòu wú bāo lǐ yòu bù xiāng rèn gù yī hǎo liú de
今客官又无包里，又不相认，故一好留得。
nà rén dá dào yuán lái nǐ bù rèn de wǒ wǒ jiù shì guō lìng gōng jiā dīng hú èr yīn yǒu shì wǎng fán chuān qù le zhuǎn huí gǎn jìn chéng bù jí jiè nǐ diàn lǐ xiē yī xiāo gù cǐ méi yǒu bāo lǐ
那人答道：“原来你不认得我，我就是郭令公家丁胡二，因有事往樊川去了转回，赶进城不及，借你店里歇一宵，故此没有包里。
nǐ ruò yí huò míng zǎo tóng dào chéng mén shǎng qù wèn nà guǎn mén de shuí gè bù rèn de wǒ
你若疑惑，明早同到城门上去，问那管门的，谁个不认得我！
zhè zhǔ rén jiā bèi tā bǎ dà mào r yī kē biàn xìn yǐ wéi zhēn nǎi dào lǎo hàn yī shí bù xiǎo de shì guō ye zhǎng guān mò guài qǐng lǐ biān fáng lǐ qù zuò
”这主人家被他把大帽儿一磕，便信以为真，乃道：“老汉一时不晓得是郭爷长官，莫怪，请里边房里去坐。
yòu dào qiě màn zhe
”又道：“且慢著。
wǒ dù lǐ è le yǒu jiǔ fàn tǎo xiē lái chī le jìn fáng bù chí
我肚里饿了，有酒饭讨些来吃了，进房不迟。
yòu dào wǒ shì chī zhāi zhǐ yòng sù jiǔ
”又道：“我是吃斋，止用素酒。
zǒu guò lái xiàng wáng chén zhuō shàng duì miàn zuò xia
”走过来，向王臣桌上对面坐下。
xiǎo èr jiāng jiǔ cài fàng xià
小二将酒菜放下。
wáng chén jǔ mù kàn shí zhǐ tā bǎ yī zhī xiù zi zhē zhe zuǒ yǎn shì jué téng tòng nán rěn zhī zhuàng
王臣举目看时，只他把一只袖子遮著左眼，似觉疼痛难忍之状。
nà rén kāi yán dào zhǔ rén jiā wǒ jīn rì zào huà dī yù zhe liǎng gè máo tuán diē huài le yǎn
那人开言道：“主人家，我今日造化低，遇著两个毛团，跌坏了眼。
zhǔ rén jiā dào yù zhe shèn me
主人家道：“遇著甚么？
dá dào cóng fán chuān huí lái jiàn shù lín zhōng liǎng gè yě hú dǎ gǔn xiào jiào wǒ gǎn shàng qián yào qù ná tā bù xiǎng bàn shàng yī jiāo hú yòu zǒu le fǎn zài dì shàng kē sǔn yǎn jīng
”答道：“从樊川回来，见树林中两个野狐打滚啸叫，我赶上前要去拿他，不想绊上一交，狐又走了，反在地上磕损眼睛。
zhǔ rén jiā dào guài dào zhǎng guān bǎ xiù zhē zhe yǎn r
”主人家道：“怪道长官把袖遮著眼儿。
wáng chén jiē kǒu dào wǒ jīn rì zài fán chuān guò yě yù zhe liǎng gè yě hú
”王臣接口道：“我今日在樊川过，也遇著两个野狐。
nà rén máng wèn dào kě zēng ná dào me
”那人忙问道：“可曾拿到么？
wáng chén dào tā zài lín zhōng bǎ cè shū r guān kàn bèi wǒ yī dàn dǎ le zhí shū zhè hú zuǒ yǎn suì qì shū ér táo
”王臣道：“他在林中把册书儿观看，被我一弹，打了执书这狐左眼，遂弃书而逃。
nà yí gè fāng dài qù shi yòu bèi wǒ yī dàn dǎ zài hōng yě wáng mìng ér zǒu gù cǐ zhǐ qǔ de zhè cè shū méi yǒu ná dào
那一个方待去拾，又被我一弹，打在灴，也亡命而走，故此只取得这册书，没有拿到。
nà rén hé zhǔ rén jiā dōu dào yě hú huì kàn shū zhè yě shì qí shì
”那人和主人家都道：“野狐会看书，这也是奇事！
nà rén yòu dào nà shū shàng dōu shì shèn me shì tǐ
”那人又道：“那书上都是甚么事体？
jiè qiú yī guān
借求一观！
wáng chén dào dōu shì yì yàng zhuàn shū yī zì yě kàn tā bù chū
”王臣道：“都是异样篆书，一字也看他不出。
fàng xià jiǔ bēi biàn xiàng xiù zhōng qù mō nà cè shū chū lái
”放下酒杯，便向袖中去摸那册书出来。
shuō shí chí nà shí kuài shǒu hái wèi dào xiù lǐ shí bù xiǎng zhǔ rén jiā yí gè sūn ér nián cái wǔ liù suì zhèng zǒu chū lái
说时迟，那时快，手还未到袖里时，不想主人家一个孙儿，年才五六岁，正走出来。
xiǎo sī jiā yǎn jìng wàng jiàn nà rén shì gè yě hú què jiào bù chū míng sè bēn xiàng qián zhǐ zhù dào lǎo diē
小厮家眼净，望见那人是个野狐，却叫不出名色，奔向前指住道：“老爹！
zěn me zhè gè dà yě māo zuò zài cǐ
怎么这个大野猫坐在此？
hái bù gǎn tā
还不赶他！
wáng chén tīng le biàn xǐng wù shì dǎ huài yǎn de zhè hú jí máng bá jiàn zhào dǐng mén jiù kǎn
”王臣听了，便省悟是打坏眼的这狐，急忙拔剑，照顶门就砍。
nà hú wàng hòu yī duǒ jiù dì xià dǎ gè gǔn lù chū běn xiàng wǎng wài luàn pǎo
那狐望后一躲，就地下打个滚，露出本相，往外乱跑。
wáng chén zhàng yì zhuī gǎn le shí shù jiā mén miàn xiàng gè qiáng lǐ tiào jìn
王臣仗仡追赶了十数家门面，向个墙里跳进。
wáng chén yīn hēi yè zhī jiān wú mén xún mì zhǐ de huí zhuǎn
王臣因黑夜之间，无门寻觅，只得回转。
zhǔ rén jiā diǎn gè dēng huǒ tóng zhe wáng fú yī qí lái yíng zhe dào ráo tā xìng mìng ba
主人家点个灯火，同著王福一齐来迎著道：“饶他性命罢！
wáng chén dào ruò bù shì lìng sūn kàn pò jī hū bèi zhè niè chù zhuàn le shū qù
”王臣道：“若不是令孙看破，几乎被这孽畜赚了书去。
zhǔ rén jiā dào lù zhè máo tuán yě jiān qiǎo li
”主人家道路：“这毛团也奸巧哩！
zhǐ pà hái yào shēng jì lái qǔ
只怕还要生计来取。
wáng chén dào jīn hòu yǒu rén bǎ yě hú shì lái yòu wǒ de dìng rán shì zhè niè xù biàn huī tā yī jiàn
”王臣道：“今后有人把野狐事来诱我的，定然是这孽蓄，便挥他一剑。
yī tóu shuō yǐ dào diàn lǐ
”一头说，已到店里。
diàn zuǒ diàn yòu zhù sù de kè shāng wén de dàng zuò yī jiàn yì shì dōu zǒu chū lái xùn wèn dào bàn de kǒu kǔ shé qián
店左店右住宿的客商闻得，当做一件异事，都走出来讯问，到拌得口苦舌干。
wáng chén chī le yè fàn dào fáng zhōng ān xī
王臣吃了夜饭，到房中安息。
zì xiǎng yě hú rěn tòng lái duō zhuàn zhè cè shū bì dìng yǒu xiē miào chù yù jiā zhēn mì
自想野狐忍痛来掇赚这册书，必定有些妙处，愈加珍秘。
zhì sān gēng shí fēn wài biān yī piàn shēng dǎ mén jiào dào kuài bǎ shū hái le wǒ
至三更时分，外边一片声打门叫道：“快把书还了我！
xún xiē hǎo shì chou nǐ
寻些好事酬你！
ruò bù hái shí hòu lái yǒu xiē shì gù mò yào ào huǐ
若不还时，后来有些事故，莫要懊悔。
wáng chén tīng de qì fèn bù guò pī yī qǐ shēn bá jiàn zài shǒu yòu kǒng jīng dòng zhòng rén qiāo qiāo de bù chū fáng lái qù mō nà dà mén shí zhǔ rén jiā yǐ zì xià le suǒ
”王臣听得，气忿不过，披衣起身，拔剑在手，又恐惊动众人，悄悄的步出房来，去摸那大门时，主人家已自下了锁。
xīn zhōng xiǎng dào biàn jiào qǐ zhǔ rén kāi mén chū qù nà máo tuán yǐ zì zǒu le kǎn tā bù zhe kōng rě zhòng rén zēng yàn bù rú bié zhe niǎo qì lái cháo què yòu lǐ huì
心中想道：“便叫起主人开门出去，那毛团已自走了，砍他不著，空惹众人憎厌，不如别著鸟气，来朝却又理会。
wáng chén yī xiān jìn fáng shuì le
”王臣依先进房睡了。
nà hú hǎn le duō shí fāng qù
那狐喊了多时方去。
hé diàn de rén ào huǐ hé jí
合店的人，懊悔何及！
wáng chén ruò shì gè jiàn jī de tīng le zhòng rén yán yǔ bǎ nà cè shū zhì hái hú jīng què yě bà le
”王臣若是个见机的，听了众人言语，把那册书掷还狐精，却也罢了。
zhǐ yīn tā shì gè jué jiàng hàn zi bù yī zhòng rén shuō huà hòu lái bèi nà hú bǎ tā gè jiā yè nòng de qī líng bā luò
只因他是个倔强汉子，不依众人说话，后来被那狐把他个家业弄得七零八落。
zhèng shì
正是：
bù tīng hǎo rén yán bì yǒu qī huáng lèi
不听好人言，必有凄惶泪。
dāng xià wáng chén chī le zǎo fàn suàn hái fáng qián shōu shí xíng lǐ shàng mǎ jìn chéng
当下王臣吃了早饭，算还房钱，收拾行李，上马进城。
yí lù guān kàn zhī jiàn wū yǔ cán huǐ rén mín xī shǎo jiē shì lěng luò dà fēi xī rì guāng jǐng
一路观看，只见屋宇残毁，人民稀少，街市冷落，大非昔日光景。
lái dào jiù jū dì miàn kàn shí zhǐ yǒu yī piàn wǎ lì zhī chǎng
来到旧居地面看时，只有一片瓦砾之场。
wáng chén jiàn shèng qī cǎn wú chǔ jū zhù zhǐ de xún gè yù suǒ ān dùn le xíng lǐ rán hòu qù fǎng qīn zú kòu yě cún bù duō jǐ jiā
王臣见胜凄惨，无处居住，只得寻个寓所安顿了行李，然后去访亲族，叩也存不多几家。
xiāng jiàn zhī jiān gè su xiàng lái zōng jì shuō dào nà shāng xīn zhī chù bù jué pū sù sù lèi zhū pāo sǎ
相见之间，各诉向来踪迹，说到那伤心之处，不觉扑簌簌泪珠抛洒。
wáng chén yòu yán jīn yù guī xiāng bù xiǎng wū yǔ jù yǐ dàng jǐn méi gè zhù shēn zhī chù
王臣又言：“今欲归乡，不想屋宇俱已荡尽，没个住身之处。
qīn qī dào zì bīng luàn yǐ lái bù zhī duō shǎo rén jiā fù nán zǐ běi bèi lǔ bèi shā shòu wú xiàn cǎn huò
”亲戚道：“自兵乱已来，不知多少人家，父南子北，被掳被杀，受无限惨祸。
jiù shì wǒ men yī gè gè dōu cóng dāo jiān shàng tuō guò lái de fēi róng yì de yǒu jīn rì
就是我们一个个都从刀尖上脱过来的，非容易得有今日。
xiàng nǐ jiā tài píng wú shì zhǐ qù le zhù zhái yǐ shì wú liàng zhī fú le
像你家太平无事，止去了住宅，已是无量之福了。
kuàng jiān nǐ de tián chǎn kuī wǒ men zhào guǎn yī rán jù zài
况兼你的田产，亏我们照管，依然俱在。
ruò yǒu niàn guī xiāng zhěng lǐ qǐ lái hái kě chéng gè fù jiā
若有念归乡，整理起来，还可成个富家。
wáng chén xiè le zhòng rén suì mǎi le yī suǒ fáng wū zhì bèi rì yòng jiā huo wù jiàn jiāng tián yuán zhú yī jīng lǐ tíng tuǒ
”王臣谢了众人，遂买了一所房屋，制备日用家伙物件，将田园逐一经理停妥。
yuē guò liǎng yuè wáng chén zhèng zǒu chū mén zhī jiàn yī rén cóng dōng ér lái mǎn shēn chuān zhe tóng yù jiān shàng bèi gè bāo lǐ xíng jī rú fēi jiàn jiàn zhì jìn
约过两月，王臣正走出门，只见一人从东而来，满身穿著氃唷肩上背个包里，行屐如飞，渐渐至近。
wáng chén jǔ mù guān kàn chī le yī jīng
王臣举目观看，吃了一惊。
zhè rén bú shì bié gè nǎi shì jiā rén wáng liú r
这人不是别个，乃是家人王留儿。
wáng chén jí hū dào wáng liú r nǐ cóng nǎ lǐ lái
王臣急呼道：“王留儿，你从哪里来？
què zhè bān dǎ bàn
却这般打扮？
wáng liú r jiàn jiào nǎi dào yuán lái guān rén zhù zài zhè lǐ jiào wǒ xún de gè fā hūn
”王留儿见叫，乃道：“原来官人住在这里，教我寻得个发昏！
wáng chén dào nǐ qiě zhù
”王臣道：“你且住！
wèi hé nèn bān zhuāng shù
为何恁般妆束？
wáng liú r dào yǒu shū zài cǐ guān rén kàn jiù zhī dào
”王留儿道：“有书在此，官人看就知道。
zhì lǐ biān fàng xià bāo lǐ dǎ kāi qǔ chū shū xìn dì yǔ jiā zhǔ
”至里边放下包里，打开取出书信，递与家主。
wáng chén jiē lái chāi kāi kàn shí què shì mǔ qīn shǒu bǐ
王臣接来拆开看时，却是母亲手笔。
shàng xiě dào
上写道：
cóng rǔ bié hòu jí wén shǐ míng fù luàn rì xī yōu lǜ suì zhān zhòng jí yī dǎo wú xiào dàn xī bì dēng guǐ jí yǐ
从汝别后，即闻史明复乱，日夕忧虑，遂沾重疾，医祷无效，旦夕必登鬼籍矣。
nián yú liù zhì yǐ bù wèi yāo dì hèn shuāi nián zhí cǐ luàn lí kè sǐ yuǎn xiāng yòu bù dé rǔ xiōng dì sòng wǒ zhī zhōng shēn wéi tòng xīn ěr
年逾六秩，已不为夭，第恨衰年值此乱离，客死远乡，又不得汝兄弟送我之终，深为痛心耳。
dàn wú běn jiā qín bù yuàn zàng yú wài dì ér yòu lǜ zéi shì fāng chì kǒng jīng chéng fù rú qián fān bù shǒu yòu bù kě jū
但吾本家秦，不愿葬于外地，而又虑贼势方炽，恐京城复如前番不守，又不可居。
zhōng rì sī zhī mò kǔ jǐn qì dū xià pò cán zhī yè yǐ zī sāng shì
终日思之，莫苦尽弃都下破残之业，以资丧事。
yíng wú gǔ rù tǔ zhī hòu yuán fǎn jiāng dōng
迎吾骨入土之后，原返江东。
cǐ dì tián tǔ fēng fù fēng sú chún hòu kuàng xī kāi chuàng shén nán jué bù kě qīng fèi
此地田土丰阜，风俗醇厚，况昔开创甚难，决不可轻废。
sì gān gē níng jìng xú tú guī xiāng kě yě
俟干戈宁静，徐图归乡可也。
tǎng wéi wú yán zì lí luó wǎng diān fù zōng sì suī jí quán xià shì bù xiāng jiàn
倘违吾言，自罹罗网，颠复宗祀，虽及泉下，誓不相见。
rǔ qí zhì zhī
汝其志之！
wáng chén kàn bì kū dào zài dì dào zhǐ wàng zhì cǐ chóng zhěng jiā yè tóng guī gù xiāng bù xiǎng mǔ qīn fǎn wèi wǒ ér yōu sǐ zǎo zhī rú cǐ biàn bù lái de yě ba
王臣看毕，哭倒在地道：“指望至此重整家业，同归故乡，不想母亲反为我而忧死，早知如此，便不来得也罢！
huǐ zhī hé jí
悔之何及！
kū le yī huí yòu wèn wáng liú r dào mǔ qīn lín zhōng kě hái yǒu bié huà
”哭了一回，又问王留儿道：“母亲临终，可还有别话？
wáng liú r dào bìng wú bié huà zhǐ dīng zhǔ shuō cǐ chù chǎn yè xiàng yǐ huāng fèi zǒng rán huī fù jīn shǐ sī míng zuò fǎn jīng chéng bì dìng yǒu biàn duàn bù kě shǒu jiào guān rén zuò sù yī qiè chǔ zhì bèi bàn sāng zàng zhī shì yíng jiù zàng hòu yuán wǎng háng zhōu bì luàn
”王留儿道：“并无别话，止叮嘱说：此处产业向已荒废，总然恢复，今史思明作反，京城必定有变，断不可守，教官人作速一切处置，备办丧葬之事，迎柩葬后，原往杭州避乱。
ruò bù zūn yī sǐ bù míng mù
若不遵依，死不瞑目。
wáng chén dào mǔ qīn yí mìng qǐ gǎn wéi nì
”王臣道：“母亲遗命，岂敢违逆！
kuàng jiāng dōng zhēn sì kě jū cháng ān zhàn zhēng wèi xi qì zhī shèn wéi yǒu lǐ
况江东真似可居，长安战争未息，弃之甚为有理。
jí máng zhì bàn shang bǎi shè líng zuò yī miàn káng rén wǎng fén shàng shōu shi yī miàn yāng rén jiāng tián zhái biàn mài
”急忙制办裳，摆设灵座，一面扛人往坟上收拾，一面央人将田宅变卖。
wáng liú r zhù le liǎng rì duì wáng chén dào guān rén xiū zhù fén mù qǐ lái shàng yǒu zhěng yuè yán chí jiā zhōng bì rán xuán wàng děng xiǎo rén xiān huí yǐ ān qí xīn
王留儿住了两日，对王臣道：“官人修筑坟墓起来，尚有整月延迟，家中必然悬望，等小人先回，以安其心。
wáng chén dào cǐ yán zhèng hé wǒ yì
”王臣道：“此言正合我意。
jí biàn xiě xià jiā shū qǔ chū pán chán dǎ fā tā xiān huí
”即便写下家书，取出盘缠，打发他先回。
wáng liú r lín chū mén yòu dào xiǎo rén suī qù guān rén yě xū zuò sù chǔ zhì kuài huí
王留儿临出门，又道：“小人虽去，官人也须作速处置快回。
wáng chén dào wǒ hèn bù dé zhè shí jiù fēi dào jiā hé xiāo dīng zhǔ
”王臣道：“我恨不得这时就飞到家，何消叮嘱！
wáng liú r chū mén yáng yáng ér qù
”王留儿出门，洋洋而去。
qiě shuō wáng chén zhèi xiē qīn qī xiǎo de dōu lái diào yàn quàn tā bù gāi bǎ tián chǎn qīng fèi bù chén yīn shì mǔ mìng zhí yì bù tīng zhòng rén yán yǔ xīn máng yì jí shàng hǎo tián chǎn dōu zhǐ mài de gè bàn jià
且说王臣这些亲戚晓得，都来吊唁，劝他不该把田产轻废，不臣因是母命，执意不听众人言语，心忙意急，上好田产，都只卖得个半价。
pán huán èr shí yú rì fén shàng kāi zhù xué zhū shì sè sè jù yǐ tíng tuǒ rán hòu dǎ dié xíng zhuāng dài lǐng pú cóng lí le cháng ān xīng yè wàng jiāng dōng gǎn lái yíng líng chē ān zàng
盘桓二十余日，坟上开筑穴，诸事色色俱已停妥，然后打叠行装，带领仆从离了长安，星夜望江东赶来，迎灵车安葬。
kě lián
可怜：
zhàng jiàn cháng ān huǐ làng yóu guī xīn yī piàn shuǐ dōng liú
仗剑长安悔浪游，归心一片水东流。
běi táng kōng zuò bān yī mèng lèi sǎ bái yún tiān jìn tóu
北堂空作斑衣梦，泪洒白云天尽头。
huà fēn liǎng tóu qiě shuō wáng chén mǔ qī zài jiā zhēn gè wén de shǐ sī míng yòu fǎn rì yè yōu wáng chén ào huǐ fàng tā chū mén
话分两头，且说王臣母妻在家，真个闻得史思明又反，日夜忧王臣，懊悔放他出门。
guò le liǎng sān yuè yī rì hū jiàn jiā rén lái bào wáng fú cóng jīng shī xìn huí le
过了两三月，一日，忽见家人来报，王福从京师信回了。
gū xí wén yán jí jiào huàn jìn
姑媳闻言，即教唤进。
wáng fú shàng qián kòu tóu jiāng shū dì shàng què jiàn wáng fú zuǒ yǎn sǔn huài
王福上前叩头，将书递上，却见王福左眼损坏。
wú xiá xiáng wèn jiāng shū chāi kāi guān kàn
无暇详问，将书拆开观看。
shàng xiě dào
上写道：
zì lí xī xià yí lù tuō bì cū ān
自离膝下，一路托庇粗安。
zhì dōu zhā hé jiù yè xìng de yī háo bù fèi yǐ jīng lǐ rú xī yǐ
至都查核旧业，幸得一毫不废，已经理如昔矣。
gèng xǐ de yù gù zhī hú bā pàn guān yǐn zhì yuán chéng xiàng mén xià pō méng qīng fú chí yī guān yōu jì gào shēn yǐ lǐng xiàn qī shén pò tè qiǎn wáng fú yíng mǔ tóng zhī rèn suǒ
更喜得遇故知胡八判官，引至元丞相门下，颇蒙青，扶持一官幽蓟，诰身已领，限期甚迫，特遣王福迎母同之任所。
shū zhì jí jiāng jiāng dōng tián chǎn jǐn huò huǒ sù rù jīng wù jì wēi zhí yǒu wù rèn qī
书至，即将江东田产尽货，火速入京，勿计微值，有误任期。
xiāng jiàn zài ěr shū bù duō zhuì
相见在迩，书不多赘。
nán chén bǎi bài
男臣百拜。
gū xí kàn ba shū zhōng zhī yì bù shèng huān xǐ fāng wèn dào wáng fú wéi shèn sǔn le yī mù
姑媳看罢书中之意，不胜欢喜，方问道：“王福，为甚损了一目？
wáng fú dào bú yào shuō qǐ
”王福道：“不要说起！
zài shēng kǒu shàng dǎ kē shuì bù xiǎng diē xià lái kē sǔn le zhè yǎn
在牲口上打瞌睡，不想跌下来，磕损了这眼。
yòu wèn jīng shī jìn lái guāng jǐng bǐ jiù rì hé rú
”又问：“京师近来光景，比旧日何如？
qīn qī men kě dōu zài me
亲戚们可都在么？
wáng fú dào mǎn chéng cán huǐ guò bàn yǔ qián dà bù xiāng tóng le qīn qī men shā de shā lǔ de lǔ táo de táo zǒng lái cún bù duō jǐ jiā
”王福道：“满城残毁过半，与前大不相同了，亲戚们杀的杀，掳的掳，逃的逃，总来存不多几家。
shàng hái yǒu qiǎng qù jiā sī de shāo huài wū yǔ de zhàn qù tián chǎn de
尚还有抢去家私的，烧坏屋宇的，占去田产的。
wéi yǒu wǒ jiā tián yuán wū zhái yī háo bù dòng
惟有我家田园屋宅，一毫不动。
gū xí wén shuō yù jiā huān yuè nǎi dào jiā yè yòu bù céng fèi què yòu dé le guān zhí cǐ jiē tiān dì zǔ zōng bǎo yòu zhī fāng gǎn xiè bù jìn
”姑媳闻说，愈加欢悦，乃道：“家业又不曾废，却又得了官职，此皆天地祖宗保佑之方，感谢不尽！
dào lín qǐ shēn xū zuò chǎng hǎo shì bào dá zài qí cǐ qù qián chéng yuǎn dà fú lù yǒng cháng
到临起身，须做场好事报答，再祈此去前程远大，福禄永长。
yòu wèn dào nà hú bā pàn guān shì shuí
”又问道：“那胡八判官是谁？
wáng fú dào zhè shì guān rén de gù jiāo
”王福道：“这是官人的故交。
wáng mā ma dào xiàng lái cóng bù jiàn shuō qǐ yǒu xìng hú zuò guān de lái wǎng
”王妈妈道：“向来从不见说起有姓胡做官的来往。
xí fù dào huò zhě jìn rì xiāng jiāo de yě wèi kě zhī
”媳妇道：“或者近日相交的，也未可知。
wáng fú jiē kǒu dào zhèng shì jìn rì xiāng shí de
”王福接口道：“正是近日相识的。
dāng xià wèn le yī huí wáng mā ma dào wáng fú nǐ lù shàng xīn kǔ le qiě qù chī xiē jiǔ fàn xiē xī zé gè
”当下问了一回，王妈妈道：“王福，你路上辛苦了，且去吃些酒饭，歇息则个。
dào le cì rì
”到了次日。
wáng fú shuō dào nǎi nai zhè lǐ shōu shí qǐ lái yě de hǎo jǐ rì
王福说道：“奶奶这里收拾起来，也得好几日。
guān rén zài jīng què yòu wú rén fú shì
官人在京，却又无人服侍。
dài xiǎo rén xiān huí fù dǎ dié tíng dāng hou nǎi nai yí dào jí biàn qǐ shēn wǎng rèn hé rú
待小人先回复，打叠停当，候奶奶一到，即便起身往任何如？
wáng mā ma dào cǐ yán shèn shì yǒu lǐ
”王妈妈道：“此言甚是有理。
xiě qǐ shū xìn fù xiē pán chán yín liǎng dǎ fā xiān xíng
”写起书信，付些盘缠银两，打发先行。
wáng fú qù hòu wáng mā ma jiāng yī yīng tián dì yǔ shě shí wù qì mǐn jìn xíng biàn mài zhǐ liú xì ruǎn dōng xī yīn kǒng wù le ér zi rèn qī bù zé shàn jià bàn sòng yú rén
王福去后，王妈妈将一应田地宇舍，什物器皿，尽行变卖，止留细软东西，因恐误了儿子任期，不择善价，半送与人。
yòu yán qǐng sēng rén zuò le yī chǎng hǎo shì rán hòu gù xià yī zhī guān chuán zé rì qǐ chéng
又延请僧人做了一场好事，然后雇下一只官船，择日起程。
yǒu jǐ gè píng rì xiāng wǎng de lín jiā nǚ juàn jù lái xiāng sòng dēng zhōu ér bié lí le háng zhōu yóu jiā hé sū zhōu cháng rùn zhōu yí lù chū le dà jiāng wàng qián jìn fā
有几个平日相往的邻家女眷，俱来相送，登舟而别，离了杭州，由嘉禾、苏州、常、润州一路，出了大江，望前进发。
nèi xiē nú pú yīn jiā zhǔ jiā zhǔ dé le guān yī gè gè shǒu wǔ zú dǎo hǎo bù xìng tou
那些奴仆，因家主家主得了官，一个个手舞足蹈，好不兴头！
bì luàn nán chí shí kě āi shéi zhī fù guì bī rén lái
避乱南驰实可哀，谁知富贵逼人来。
jǔ jiā shǒu é huān shēng fèi zhǐ rì cháng ān zhòu jǐn huí
举家手额欢声沸，指日长安昼锦回。
qiě shuō wáng chén zì lí dū xià jiān chéng ér jìn
且说王臣自离都下，兼程而进。
bù zé yī rì yǐ dào yáng zhōu mǎ tóu shàng bǎ xíng lǐ bān zài kè diàn shàng dǎ fā shēng kǒu qù le
不则一日，已到扬州马头上，把行李搬在客店上，打发牲口去了。
chī le fàn jiào wáng fú xiàng hé xià gù mì chuán zhī zì jǐ zuò zài kè diàn mén shǒu shǒu zhe xíng náng guān kàn wǎng lái chuán zhī
吃了饭，教王福向河下雇觅船只，自己坐在客店门首，守著行囊，观看往来船只。
zhī jiàn yī zhī guān chuán sù liú ér shàng chuán tóu zhàn zhe sì wǔ gè rén xǐ xiào gē chàng shèn shì dé yì
只见一只官船溯流而上，船头站著四五个人，喜笑歌唱，甚是得意。
jiàn jiàn zhì jìn dǎ yī kàn shí bú shì bié gè dōu shì zì jǐ jiā rén
渐渐至近，打一看时，不是别个，都是自己家人。
wáng chén xīn zhōng jīng yì dào tā men bù zài jiā zhōng fú yì rú hé què zài zhè zhǐ guān chuán shàng
王臣心中惊异道：“他们不在家中服役，如何却在这只官船上？
yòu xiǎng dào xiǎng bì mǔ qīn wáng hòu yòu guī tā rén le
”又想道：“想必母亲亡后，又归他人了。
zhèng yí yà jiān cāng mén lián r qǐ chǔ yí gè nǚ zǐ shū tóu ér wàng
”正疑讶间，舱门帘儿启处，一个女子舒头而望。
wáng chén zǐ xì guān kàn yòu shì fáng zhōng shì bì lián chēng qí guài
王臣仔细观看，又是房中侍婢，连称：“奇怪！
gāng yù xún wèn nà chuán shàng jiā rén què yě kàn jiàn qí dào guān rén rú hé yě zài zhè lǐ
”刚欲询问，那船上家人却也看见，齐道：“官人如何也在这里？
què yòu nèn bān fú sè
却又恁般服色？
máng jiào shāo zǐ lǒng chuán
”忙教稍子拢船。
zǎo jīng dòng cāng zhōng wáng mā ma gū xí xiān lián guān kàn
早惊动舱中王妈妈姑媳，掀帘观看。
wáng chén wàng jiàn mǔ qīn shàng zài jí jiāng tóng cáo dǎ kāi bāo guǒ huàn le yī fú jīn zé
王臣望见母亲尚在，急将氃嘈，打开包裹，换了衣服巾帻。
chuán shàng jiā rén dēng àn xiāng yíng
船上家人登岸相迎。
wáng chén jiào jiāng xíng li qí bān xià chuán zì jǐ shàng chuán lái jiàn mǔ qīn
王臣教将行李齐搬下船，自己上船来见母亲。
yī yǎn qū zhe wáng liú r zài chuán tóu shàng bù wèn qíng yáo jiū zhù biàn dǎ
一眼觑著王留儿在船头上，不问情繇，揪住便打。
wáng mā ma zǒu chū shuō dào tā yòu wú zuì guò rú hé bǎ tā lái dǎ
王妈妈走出说道：“他又无罪过，如何把他来打？
wáng chén jiàn mǔ qīn chū lái fàng shǒu shàng qián bài dào dōu shì zhè gǒu cái jiāng mǔ qīn shū xìn zhì jīng wù chuán xiōng xìn xiàn r yú bù xiào
”王臣见母亲出来，放手上前拜道：“都是这狗才将母亲书信至京，误传凶信，陷儿于不孝！
gū xí jù jīng yà dào tā rì rì zài jiā hé cháng yǒu shū chà dào jīng zhōng
”姑媳俱惊讶道：“他日日在家，何尝有书差到京中！
wáng chén dào yī yuè qián yíng mǔ qīn shū lái shū zhōng xiě de rú cǐ rú cǐ zhè bān zhè bān
”王臣道：“一月前，濴母亲书来，书中写的如此如此，这般这般。
zhù le liǎng rì qiǎn tā xiān huí ān wèi jiā zhōng rán hòu jiāng tián chǎn chǔ zhì le xīng yè gǎn lái zěn shuō bù céng dào jīng
住了两日，遣他先回，安慰家中，然后将田产处置了，星夜赶来，怎说不曾到京？
hé jiā dà jīng dào yǒu zhè děng yì shì
”合家大惊道：“有这等异事！
nǎ lǐ yì bān yòu yǒu gè wáng liú r
哪里一般又有个王留儿？
lián wáng liú r dào xiào qǐ lái dào mò shuō xiǎo rén dào jīng jiù shì zhè gè mèng yě bù céng zuò
”连王留儿到笑起来道：“莫说小人到京，就是这个梦也不曾做。
wáng mā ma dào nǐ qiě qǔ shū lái kàn kě xiàng wǒ de zì jì
”王妈妈道：“你且取书来看，可像我的字迹？
wáng chén dào bù xiàng mǔ qīn zì jì wǒ rú hé kěn xìn
”王臣道：“不像母亲字迹，我如何肯信？
biàn dǎ kāi xíng lǐ qǔ chū shū lái kàn shí nǎi shì yī fú sù zhǐ nǎ yǒu yí gè zì yǐng bǎ wáng chén jīng de mù zhēng kǒu dāi zhǐ guǎn jiāng zhè zhǐ lái fān kàn
”便打开行李，取出书来看时，乃是一幅素纸，哪有一个字影，把王臣惊得目睁口呆，只管将这纸来翻看。
wáng mā ma dào shū zài nǎ lǐ
王妈妈道：“书在哪里？
bǎ lái wǒ kàn
把来我看。
wáng chén dào què bù zuò guài
”王臣道：“却不作怪！
shū shàng xiě zhe xǔ duō yán yǔ rú hé jìng biàn zuò yī fú bái zhǐ
书上写著许多言语，如何竟变做一幅白纸？
wáng mā ma bù xìn dào yān yǒu cǐ lǐ
”王妈妈不信道：“焉有此理！
zì cóng nǐ chū mén zhī hòu bìng wú shū xìn wǎng lái
自从你出门之后，并无书信往来。
zhí zhì qián rì nǐ chà wáng fú jiāng shū jiē wǒ fāng yǒu yī xìn lìng tā xiān lái fù nǐ
直至前日，你差王福将书接我，方有一信，令他先来覆你。
rú hé yǒu gè jiǎ wáng liú r jiāng jiǎ shū hōng nǐ
如何有个假王留儿将假书哄你？
rú jīn què yòu shuō biàn le bái zhǐ
如今却又说变了白纸！
zhè shì nǎ lǐ xué lái zhèi xiē guǐ huà
这是哪里学来这些鬼话！
wáng chén tīng shuō wáng fú céng huí jiā zhè huà yě shén jīng hài nǎi dào wáng fú zài jīng yǔ r yī qí qǐ shēn dào cǐ jǐ zēng jiào tā jiāng shū lái jiē mǔ qīn
王臣听说王福曾回家这话，也甚惊骇，乃道：“王福在京，与儿一齐起身到此，几曾教他将书来接母亲？
gū xí dōu dào ya
”姑媳都道：“呀！
zhè huà yù jiā shuō de hùn zhàng le
这话愈加说得混账了！
yī yuè qián wáng fú sòng shū dào jiā shū shàng shuō dōu zhōng chǎn yè jù zài
一月前王福送书到家，书上说都中产业俱在。
yòu yù shèn me hú bā pàn guān yǐn zài wù chéng xiàng mén xià dé le guān zhí jiào jiāng jiāng dōng tián zhái jìn jiē mài le huǒ sù rù jīng tóng wǎng rèn shàng gù cǐ qì le jiā yè gù qiàn chuán zhī rù jīng
又遇甚么胡八判官引在兀丞相门下，得了官职，教将江东田宅，尽皆卖了，火速入京，同往任上，故此弃了家业，雇倩船只入京。
zěn shuō wáng fú méi yǒu huí lái
怎说王福没有回来？
wáng chén dà ào dào zhè shì yī fà qí guài
”王臣大骜道：“这事一发奇怪！
hé zēng yǒu shèn hú bā pàn guān yǐn dào yuán chéng xiàng mén le xuǎn shèn guān zhí yǒu shū yíng jiē mǔ qīn
何曾有甚胡八判官引到元丞相门了，选甚官职，有书迎接母亲？
wáng mā ma dào nán dào wáng fú yě shì jiǎ de
”王妈妈道：“难道王福也是假的？
kuài jiào lái wèn
”快叫来问。
wáng chén dào tā qù huàn chuán le shǎo kè jiù lái
王臣道：“他去唤船了，少刻就来。
zhòng jiā rén dōu dào chuán tóu shàng yī wàng zhī jiàn wáng fú yuǎn yuǎn pǎo lái què yě chuān zhe xiōng fú
众家人都到船头上一望，只见王福远远跑来，却也穿著凶服。
zhòng rén bǎ shǒu luàn zhāo
众人把手乱招。
wáng fú rèn de shì zì jiā rén yě dào chà yì shuō men rú hé dōu zài zhè lǐ
王福认得是自家人，也道诧异，说：“们如何都在这里？
zǒu jìn chuán biān zhòng rén kàn shí yǔ qián rì de wáng fú bù tóng le
”走近船边，众人看时，与前日的王福不同了。
qián rì zuǒ mù yǐ shì sǔn huài rú jīn zhè wáng fú liǎng zhǐ dà yǎn dī liū liū qià rú tóng yì bān
前日左目已是损坏，如今这王福两只大眼滴溜溜，恰如铜一般。
zhòng rén qí wèn dào wáng fú nǐ qián rì huí jiā yǎn yǐ xiā le rú jīn zěn yòu hǎo hǎo de
众人齐问道：“王福，你前日回家，眼已瞎了，如今怎又好好地？
wáng fú xiàng zhòng rén pēn yī kǒu xián dào cuì
”王福向众人喷一口涎道：“啐！
nǐ men de yǎn biàn xiā le
你们的眼便瞎了！
wǒ hé zēng huí jiā
我何曾回家？
què yòu zhòu wǒ yǎn xiā
却又咒我眼瞎！
zhòng rén xiào dào zhè shì zhēn gè yǒu xiē gǔ guài
”众人笑道：“这事真个有些古怪。
nǎi nai zài cāng zhōng huàn nǐ qiě chú xià shēn shàng tóng yù kuài qù xiāng jiàn
奶奶在舱中唤你，且除下身上氃唷快去相见。
wáng fú jiàn shuō dāi le yī dāi dào nǎi nai hái zài
”王福见说，呆了一呆道：“奶奶还在？
zhòng rén dào nǎ lǐ qù le bù zài
”众人道：“哪里去了，不在？
wáng fú bù xìn yě bù tuō tóng yù jìng zhuàng rù cāng lái
”王福不信，也不脱氃唷迳撞入舱来。
wáng chén kàn jiàn hè dào zhè gǒu cái nǎi nai zài zhè lǐ hái bù huàn le yī fú lái jiàn
王臣看见，喝道：“这狗才，奶奶在这里，还不换了衣服来见？
wáng fú huāng máng tuì chū chuán tóu tuō xià jìn cāng kòu tóu
”王福慌忙退出船头，脱下，进舱叩头。
wáng mā ma cā mó lǎo yǎn nǐ xì kàn shí lián chēng guài zāi
王妈妈擦磨老眼，你细看时，连称：“怪哉！
guài zāi
怪哉！
qián rì wáng fú huí jiā zuǒ mù yǐ sǔn jīn què yòu wú yàng liào rán qián rì bú shì tā le
前日王福回家，左目已损，今却又无恙，料然前日不是他了。
jí qù kāi le nà fēng shū lái kàn shí yě shì yī zhāng bái zhǐ bìng wú yì diǎn mò jì
”急去开了那封书来看时，也是一张白纸，并无一点墨迹。
nà shí hé jiā huáng huò zhèng bù zhī jiǎ wáng liú r wáng fú shì shèn biàn de
那时合家惶惑，正不知假王留儿、王福是甚变的？
yòu bù zhī yǒu hé yuán gù què hǒng piàn liǎng tóu bǎ jiā yè pò huǐ
又不知有何缘故，却哄骗两头把家业破毁？
hái kǒng hòu lái shàng yǒu biàn gù jīng yí bù dìng
还恐后来尚有变故，惊疑不定。
wáng chén chén sī níng xiǎng le bàn rì hū xiǎng dào jiǎ wáng fú zuǒ yǎn shì xiā de huǎng rán ér wù nǎi dào shì le
王臣沉思凝想了半日，忽想到假王福左眼是瞎的，恍然而悟，乃道：“是了！
shì le
是了！
yuán lái què shì zhè niè chù biàn lái nòng wǒ
原来却是这孽畜变来弄我。
wáng mā ma jí wèn shì shèn dōng xī
”王妈妈急问是甚东西。
wáng chén nǎi jiāng fán chuān dǎ hú de shū kè diàn biàn rén yí piàn hé yè jiān dǎ mén zhī shì shuō chū yòu dào dāng shí wǒ zhī dào zhè niè chù bù guò biàn rén lái piàn cǐ shū dào bù dī fáng tā yǒu nèn bān zéi zhì
王臣乃将樊川打狐得书，客店变人诒骗，和夜间打门之事说出，又道：“当时我只道这孽畜不过变人来骗此书，到不提防他有恁般贼智。
zhòng rén wén yán jìn jiē yáo dào zé shé dào zhè yāo hú què yě jiān jiǎo lì hài li
”众人闻言，尽皆摇道咋舌道：“这妖狐却也奸狡利害哩！
gé zhe jǐ duō lù què huì fǎng zhe zì jì rén xíng bǎ liǎng biān rén dōu nòng de rú shuǎ xì yì bān zǎo zhī rú hé cǐ bǎ nà shū hái le tā qù yě bà
隔著几多路，却会仿著字迹人形，把两边人都弄得如耍戏一般，早知如何此，把那书还了他去也罢。
wáng chén dào pǒ nài zhè niè chù wú lǐ
”王臣道：“叵耐这孽畜无礼！
rú qǐ yuè fā bù gāi hái tā le
如乞越发不该还他了！
ruò zài chán zhàng bǎ nà huò zhǒng tóu yī huǒ ér fén zhī
若再缠账，把那祸种头一火而焚之。
yú shì dào shì yǐ rú cǐ mò yào xián jiǎng le qiě shāng liáng zhèng wù
”于氏道：“事已如此，莫要闲讲了，且商量正务。
rú jīn zhù zài zhè lǐ bù shàng bù xià hái shì zěn shēng jì jiào
如今住在这里，不上不下，还是怎生计较？
wáng chén dào jīng zhōng chǎn yè jù yǐ mài jǐn qù yě méi gè zhe luò
”王臣道：“京中产业俱已卖尽，去也没个著落。
kuàng jiān lù tú yòu yuǎn
况兼路途又远。
bù rú qiě guī jiāng dōng
不如且归江东。
wáng mā ma dào jiāng dōng tián zhái yě yī háo wú cún què zhù zài hé chǔ
”王妈妈道：“江东田宅也一毫无存，却住在何处？
wáng chén dào quán lìn yī suǒ zhù xià zài zuò qū chǔ
”王臣道：“权赁一所住下，再作区处。
dāng xià bō zhuǎn chuán tóu yuán wàng jiāng dōng ér huí
”当下拨转船头，原望江东而回。
nèi xiē jiā rén qǐ chū xiàng huǒ yì bān rè dào cǐ shí huà zuò bīng yì bān lěng yóu rú duàn xiàn ǒu xì shǒu zú dǎn ruǎn lián huà dōu wú le
那些家人起初像火一般热，到此时化做冰一般冷，犹如断线偶戏，手足掸软，连话都无了。
zhèng shì chéng xìng ér lái bài xìng ér fǎn
正是乘兴而来，败兴而返。
dào le háng zhōu wáng chén tóng jiā rén xiān shàng àn zài jiù jū zuǒ jìn lìn le yī suǒ fáng wū zhì bàn rì yòng jiā huo gè sè tíng dāng rán hòu fā qǐ xíng lǐ yíng mǔ qī jìn wū
到了杭州，王臣同家人先上岸，在旧居左近赁了一所房屋，制办日用家伙，各色停当，然后发起行李，迎母妻进屋。
jì diǎn náng tuó shí wú qí bàn yòu nǎo yòu qì
计点囊橐，十无其半，又恼又气。
mén yě bù chū zài jiā nà mèn
门也不出，在家纳闷。
zhèi xiē lín jiā jiàn mā ma qù ér fù huí qí lái xún wèn
这些邻家见妈妈去而复回，齐来询问。
wáng chén dào zhī qí xiáng zhòng rén jù yǐ wéi yì shì hù xiāng chuán shuō
王臣道知其详，众人俱以为异事，互相传说。
suì rǎng biàn le bàn ge kàng chéng
遂嚷遍了半个杭城。
yī rì wáng chén zhèng zài táng zhōng dū shuài jiā rén shōu shí zhī jiàn wài biān yī rén zǒu jiāng rù lái wēi yí jǐ chǔ fú shì zhěng qí
一日，王臣正在堂中，督率家人收拾，只见外边一人走将入来，威仪济楚，服饰整齐。
zěn jiàn de
怎见得？
dàn jiàn
但见：
tóu dài yī dǐng hēi shā táng jīn shēn chuān yī lǐng lǜ luō dào páo
头戴一顶黑纱唐巾，身穿一领绿罗道袍。
bì yù huán zhèng zhui jīn biān zǐ sī tà jīn wéi páo shàng
碧玉环正缀巾边，紫丝濌金围袍上。
wà shì liǎng duī bái xuě rú yī duo hóng yún
袜似两堆白雪，如一朵红云。
táng táng xiàng mào shēng chéng chū shì zhī zī
堂堂相貌，生成出世之姿；
luò luò jīn huái yǎng jiù líng yún zhī qì
落落襟怀，养就凌云之气。
ruò fēi tiān shàng shén xiān dìng shì rén jiān guān zǎi
若非天上神仙，定是人间官宰。
nà rén zǒu rù táng zhōng wáng chén zǐ xì dǎ yī kàn shí bú shì bié rén zhèng shì tóng bāo xiōng dì wáng zǎi
那人走入堂中，王臣仔细打一看时，不是别人，正是同胞兄弟王宰。
dāng xià wáng zǎi xiàng qián zuō yī dào dà gē bié lái wú yàng
当下王宰向前作揖道：“大哥别来无恙？
wáng chén hái le gè lǐ nǎi dào xián dì kuī nǐ xún dào zhè lǐ
”王臣还了个礼，乃道：“贤弟，亏你寻到这里！
wáng zǎi dào xiōng dì dào jīng huí jiù jū shí jiàn yǐ huà wèi bái dì
”王宰道：“兄弟到京回旧居时，见已化为白地。
zhī dào lí yú bīng huǒ shèn shì bēi tòng jí qù fǎng wèn qīn gù fāng zhī hé jiā xiàng yǐ bì nàn jiāng dōng
只道罹于兵火，甚是悲痛，即去访问亲故，方知合家向已避难江东。
jìn rì dà gē zhì jīng zhěng lǐ jiù yè yīn de mǔ qīn xiōng wèn gāng shǐ lí jīng
近日大哥至京，整理旧业，因得母亲凶问，刚始离京。
xiōng dì wén le zhè xìn suì xīng yè gǎn lái
兄弟闻了这信，遂星夜赶来。
shì cái fǎng dào jiù jū lín jiā shuō xīn qiān yú cǐ mǔ qīn què yě wú yàng gù cǐ yòu dào zhōu zhōng huàn le yī fú cái lái
适才访到旧居，邻家说新迁于此，母亲却也无恙，故此又到舟中换了衣服才来。
mǔ qīn rú jīn zài nǎ lǐ
母亲如今在哪里？
wèi hé fǎn qiān zài zhè děng pò wū lǐ biān
为何反迁在这等破屋里边？
wáng chén dào yī yán nán jìn
”王臣道：“一言难尽！
dài jiàn guò le mǔ qīn yǔ nǐ xì shuō
待见过了母亲，与你细说。
yǐn rù hòu biān zǎo yǒu jiā rén bào zhī wáng mā ma
”引入后边，早有家人报知王妈妈。
wáng mā ma wén de cì r guī jiā hǎo shēng huān xǐ jí máng chū lái qià hǎo yù jiàn
王妈妈闻得次儿归家，好生欢喜，即忙出来，恰好遇见。
wáng zǎi dǎo shēn xià bài bài bì qǐ shēn
王宰倒身下拜，拜毕起身。
wáng mā ma dào r wǒ rì yè guà xīn yī xiàng hǎo me
王妈妈道：“儿，我日夜挂心，一向好么？
wáng zǎi dào duō xiè mǔ qīn jì niàn
”王宰道：“多谢母亲记念。
dài r jiàn guò le sǎo sǎo shǎo tíng xì xì shuō yǔ mǔ qīn zhī dào
待儿见过了嫂嫂，少停细细说与母亲知道。
dāng xià wáng chén hún jiā bìng yī jiā bì pú dōu lái jiàn guò
”当下王臣浑家并一家婢仆，都来见过。
wáng zǎi chě wáng chén wǎng wài jiù zǒu wáng mā ma yě suí chū lái zhì táng zhōng zuò xià wèn dào dà gē nǐ qiě xiān shuō yīn shén nòng de nèn bān mú yàng
王宰扯王臣往外就走，王妈妈也随出来，至堂中坐下，问道：“大哥，你且先说，因甚弄得恁般模样？
wáng chén nǎi jiāng fán chuān dǎ hú qǐ zhí zhì liǎng biān duō zhuàn biàn mài chǎn yè qián hòu shì xì shuō yī biàn
”王臣乃将樊川打狐起，直至两边掇赚，变卖产业，前后事细说一遍。
wáng zǎi tīng le shuō yuán lái yǒu zhè gè yuán gù yǐ zhì rú cǐ
王宰听了说：“原来有这个缘故，以致如此！
zhè què shì nǐ zì qǔ fēi gàn yě hú zhī zuì
这却是你自取，非干野狐之罪。
nà hú zì zài lín zhōng kàn shū nǐ shì guān dào xíng lù liǎng bù fáng ài rú hé què qù dǎ tā yòu duó qí shū
那狐自在林中看书，你是官道行路，两不妨碍，如何却去打他，又夺其书？
jí zhì kè diàn zhōng tā rěn zhe téng tòng lái zhuàn nǐ shū xiǎng shì wàn bù dé yǐ ér rán
及至客店中，他忍著疼痛，来赚你书，想是万不得已而然。
nǐ bù hái tā bà le zěn dì yòu qǐ è niàn bá jiàn zhǎn zhú
你不还他罢了，怎地又起恶念，拔剑斩逐？
jí zhì yè jiān hǎo yán kǔ qiú nǐ yòu zhí yì bù kěn kuàng qiě bù shí zhè zì zhōng yú wú yòng yào tā zé shèn
及至夜间好言苦求，你又执意不肯，况且不识这字，终于无用，要他则甚！
jīn fǎn chī tā zhuō nòng de zhè bān guāng jǐng dōu shì zì qǔ qí huò
今反吃他捉弄得这般光景，都是自取其祸。
wáng mā ma dào wǒ yě shì zhè bān shuō
”王妈妈道：“我也是这般说。
yào tā hé yòng
要他何用！
rú jīn fǎn shòu qí lèi
如今反受其累！
wáng chén bèi xiōng dì shǔ luo yī fān hēi rán bù yǔ xīn xià hǎo bù nài fán
”王臣被兄弟数落一番，嘿然不语，心下好不耐烦。
wáng zǎi dào zhè shū yǒu jǐ duō dà
王宰道：“这书有几多大？
hái shì shèn me zì tǐ
还是甚么字体？
wáng chén dào báo báo de yī cè yě bù zhī shèn me zì tǐ yī zì yě shi bù chū
”王臣道：“薄薄的一册，也不知甚么字体，一字也识不出。
wáng zǎi dào nǐ qiě bǎ wǒ kàn kàn
”王宰道：“你且把我看看。
wáng mā ma cóng páng chèn dào zhèng shì
”王妈妈从旁衬道：“正是。
nǐ qù bǎ lái yǔ xiōng dì kàn kàn huò zhě shí de zhè zì yě bù kě zhī
你去把来与兄弟看看，或者识得这字也不可知。
wáng zǎi dào zhè zì liào yě nán shi zhǐ dāng yǎn jiàn xī qí wù bà le
”王宰道：“这字料也难识，只当眼见希奇物罢了。
dāng shí wáng chén xiàng lǐ biān jū chū
”当时王臣向里边居出。
dào táng zhōng dì yǔ wáng zǎi
到堂中，递与王宰。
wáng zǎi jiē guò shǒu cóng qián zhí jiē zhì hòu kàn le yī kàn nǎi dào zhè zì kùn rán xī jiàn
王宰接过手，从前直揭至后，看了一看，乃道：“这字困然稀见！
biàn lì qǐ shēn zǒu zài táng zhōng xiàng wáng chén dào qián rì wáng liú r jiù shì wǒ
”便立起身，走在堂中，向王臣道：“前日王留儿就是我。
jīn rì tiān shū yǐ hái bù lái chán nǐ le qǐng fàng xīn
今日天书已还，不来缠你了，请放心！
yī tóu shuō yī tóu wǎng wài jiù bēn
”一头说，一头往外就奔。
wáng chén dà nù jí gǎn shàng qián dà hè dào niè chù dà dǎn nǎ lǐ zǒu
王臣大怒，急赶上前，大喝道：“孽畜大胆，哪里走？
yī bǎ chě zhù yī shang zǒu de shì fā chě de lì měng zhǐ tīng de guō lǎ yī xiǎng chě xià yī fú yī shang
”一把扯住衣裳，走的势发，扯的力猛，只听得聒喇一响，扯下一幅衣裳。
nà yāo hú suǒ xìng bǎ shēn yī dǒu xiè xià yī fú jiàn chū běn xiàng xiàng mén wài luàn pǎo fēng tuán yě sì qù le
那妖狐索性把身一抖，卸下衣服，见出本相，向门外乱跑，风团也似去了。
wáng chén tóng jiā rén yī qí gǎn dào jiē shàng sì gù guān kàn bìng wú zōng yǐng
王臣同家人一齐赶到街上，四顾观看，并无踪影。
wáng chén yī lái bèi tā pò dàng le jiā èr lái yòu bèi tā shǔ luo zhè chǎng sān lái bù fèn de zhè shū yǎo yá qiè chǐ dōng zhāng xī wàng xún mì
王臣一来被他破荡了家，二来又被他数落这场，三来不忿得这书，咬牙切齿，东张西望寻觅。
zhī jiàn yí gè xiā dào rén zhàn zài duì miàn yán xià
只见一个瞎道人，站在对面檐下。
wáng chén wèn dào kě jiàn yí gè yě hú cóng nǎ lǐ qù le
王臣问道：“可见一个野狐从哪里去了？
xiā dào rén bǎ shǒu zhǐ dào xiàng dōng biān qù le
”瞎道人把手指道：“向东边去了。
wáng chén tóng jiā rén jí wàng dōng ér gǎn
”王臣同家人急望东而赶。
xíng bù shàng wǔ liù jiā mén miàn bèi hòu xiā dào rén jiào dào wáng chén qián rì wáng fú biàn shì wǒ lìng dì yě zài zhè lǐ
行不上五六家门面，背后瞎道人叫道：“王臣，前日王福便是我，令弟也在这里。
zhòng rén wén de fù zhuǎn shēn lái
”众人闻得，复转身来。
liǎng yě hú zhí zhuó shū r zài qián xì yuè
两野狐执著书儿在前戏跃。
zhòng rén fèn yǒng qián lái zhuī bǔ èr hú fàng xià sì tí fēi yě sì qù le
众人奋勇前来追捕，二狐放下四蹄，飞也似去了。
wáng chén gāng bēn dào zì jǐ mén shǒu wáng mā ma jiào dào qù le zhè bài jiā huò tāi yǐ shì ān wěn le yòu gǎn tā zé shèn
王臣刚奔到自己门首，王妈妈叫道：“去了这败家祸胎，已是安稳了，又赶他则甚！
hái bù jìn lái
还不进来？
wáng chén rěn zhe yī dǔ zi qì zhǐ de yī le mǔ qīn huàn zhuǎn jiā rén jìn lái zhú jiàn jiǎn qǐ yī fú guān kàn jù suí shǒu ér biàn
”王臣忍著一肚子气，只得依了母亲，唤转家人进来，逐件检起衣服观看，俱随手而变。
nǐ dào dōu shì shèn me dōng xī
你道都是甚么东西？
pò bā jiāo huà wèi luō fú
破芭蕉，化为罗服；
làn hé yè biàn zuò shā jīn
烂荷叶，变做纱巾。
bì yù huán liǔ zhī quān jiù
碧玉环，柳枝圈就；
zǐ sī yē dé qiú bù sǎn liào lou nüè zī dāo jiàn lián jiǎo xiān shàn
紫丝潱德艽瓿伞Ｂ尥喽虐姿刂剑臁×狡纤善ぁ*
zhòng rén kàn le jìn jiē hài yì dào yāo hú shén tōng zhè bān guǎng dà èr guān rén bù zhī zài hé chǔ què biàn de nèn bān sī xiàng
众人看了，尽皆骇异道：“妖狐神通这般广大，二官人不知在何处，却变得恁般厮像？
wáng chén xīn zhōng zhuǎn xiǎng zhuǎn nǎo qì chū yī chǎng bìng lái wò chuáng bù qǐ
”王臣心中转想转恼，气出一场病来，卧床不起。
wáng mā ma qǐng yī tiáo zhì zì bù bì shuō
王妈妈请医调治，自不必说。
guò le shù rì jiā rén men zhèng zài táng zhōng zhī jiàn zǒu jìn yī gè rén lái kàn shí què wáng zǎi yě shì shā jīn luō fú yǔ yuè yāo hú yì bān dǎ bàn
过了数日，家人们正在堂中，只见走进一个人来，看时，却王宰，也是纱巾罗服，与刖妖狐一般打扮。
zhòng jiā rén zhī dào yòu shì jiǎ de yī qí luàn hǎn dào yāo hú yòu lái le
众家人只道又是假的，一齐乱喊道：“妖狐又来了！
gè qù xún gùn mì bàng yōng shàng qián luàn dǎ
”各去寻棍觅棒，拥上前乱打。
wáng zǎi hè dào zhèi xiē pō nán nǚ wèi zhè děng wú lǐ
王宰喝道：“这些泼男女，为这等无礼！
hái bù qù bào zhī nǎi nai
还不去报知奶奶！
zhòng rén něi gè cǎi tā yī wèi luàn dǎ
”众人哪个采他，一味乱打。
wáng zǎi zhǐ è bú zhù rě nǎo xìng zi duó guò yī gēn bàng lái dǎ de zhòng rén sì fēn wǔ luò bù gǎn jìn qián dōu shǎn zài lǐ biān mén páng zhǐ zhe mà dào nǐ zhè niè xù
王宰止遏不住，惹恼性子，夺过一根棒来，打得众人四分五落，不敢近前，都闪在里边门旁，指著骂道：“你这孽蓄！
shū yǐ ná qù le yòu lái zuò shèn
书已拿去了，又来做甚？
wáng zǎi bù jiě qí yì xīn xià dà nù zhí dǎ rù qù
”王宰不解其意，心下大怒，直打入去。
zhòng rén wǎng nèi luàn pǎo
众人往内乱跑。
zǎo jīng dòng wáng mā ma tīng de wài biān xuān rǎng jí zǒu chū lái zhuàng jiàn zhòng rén wèn dào wèi hé zhè děng huāng luàn
早惊动王妈妈，听得外边喧嚷，急走出来，撞见众人，问道：“为何这等慌乱？
zhòng rén dào yāo hú yòu biàn zuò èr guān rén mú yàng dǎ jìn lái yě
”众人道：“妖狐又变做二官人模样，打进来也。
wáng mā ma jīng dào yǒu zhè děng shì
”王妈妈惊道：“有这等事！
yán hái wèi bì wáng zǎi yǐ zài miàn qián kàn jiàn mǔ qīn jí piē xia bàng zi shàng qián kòu bài dào mǔ qīn wéi shèn zhèi xiē pō nán nǚ jiāng r jiào zuò hú niè chù zhí gùn luàn dǎ
言还未毕，王宰已在面前，看见母亲，即撇下棒子，上前叩拜道：“母亲，为甚这些泼男女将儿叫做狐孽畜，执棍乱打？
wáng mā ma dào nǐ zhēn gè shì hái ér fǒu
”王妈妈道：“你真个是孩儿否？
wáng zǎi dào r shì mǔ qīn shēng de yǒu shèn me jiǎ
”王宰道：“儿是母亲生的，有甚么假！
zhèng shuō jiān wài miàn qī bā gè rén káng tái pù chéng xíng lǐ jìn lái zhòng jiā rén fāng zhī shì zhēn shàng qián kòu tóu xiè zuì
”正说间，外面七八个人，扛抬铺程行李进来，众家人方知是真，上前叩头谢罪。
wáng zǎi wèn qí yuán gù wáng mā ma nǎi jiāng yāo hú qián hòu shì xì shuō yòu dào rǔ xiōng wèi cǐ qì chéng bìng zhèng shàng wèi néng yù
王宰问其缘故，王妈妈乃将妖狐前后事细说，又道：“汝兄为此气成病症，尚未能愈。
wáng zǎi wén yán yì shén jīng hài dào nèn yàng shuō qǐ lái r zài shǔ zhōng wáng fú céng yíng shū zhì yě shì zhè hú jiǎ de le
”王宰闻言，亦甚惊骇道：“恁样说起来，儿在蜀中，王福曾濴书至，也是这狐假的了！
wáng mā ma dào nǐ qiě shuō shū shàng zěn xiě
”王妈妈道：“你且说书上怎写？
wáng zǎi dào r shì suí jià rù shǔ fēn lì yú jiàn nán jié dù yán zhèng bù xià de méng bá wèi pí jiàng
”王宰道：“儿是随驾入蜀，分隶于剑南节度严正部下，得蒙拔为裨将。
gù shàng huáng hái jīng r bù xiāng cóng guī guó
故上皇还京，儿不相从归国。
liǎng yuè qián hū jiàn wáng fú yíng gē ge shū lái shuō xiàng bì nàn jiāng dōng bù xìng mǔ qīn yǒu biàn jiào r sù lái jì yì fú jiù guī xiāng
两月前，忽见王福濴哥哥书来，说：向避难江东，不幸母亲有变，教儿速来计议，扶柩归乡。
wáng fú shuō yào zhì jīng dǎ sǎo yíng mù cì rì xiān xíng
王福说要至京打扫茔墓，次日先行。
r wèi cǐ cí le běn guān bǎ xǔ duō dōng xī dōu qì xià le qīng zhuāng jiān chéng zǎn lái cái fǎng zhì jiù jū lín jiā zhǐ yǐn zhì cǐ zhī mǔ qīn wú yàng fù dào zhōu zhōng yì fú lái jiàn zhèng yào wèn gē wéi shèn bǎ zhè yàng xiōng xìn hōng wǒ bù xiǎng què yǒu cǐ yì shì
儿为此辞了本官，把许多东西都弃下了，轻装兼程趱来，才访至旧居，邻家指引至此，知母亲无恙，复到舟中易服来见，正要问哥为甚把这样凶信哄我，不想却有此异事！
jí qù xíng lǐ zhōng kāi chū nà fēng shū lái kàn shí yě shì yī fú bái zhǐ
”即去行李中开出那封书来看时，也是一幅白纸。
hé jiā yòu hǎo xiào yòu hǎo nǎo
合家又好笑，又好恼。
wáng zǎi tóng mǔ zhì nèi jiàn guò sǎo zi xǐng shì wáng chén dào qí suǒ yǐ
王宰同母至内见过嫂子，省视王臣，道其所以。
wáng chén yòu qì de gè fā hūn
王臣又气得个发昏。
wáng mā ma dào zhè hú suī rán bèi lǎn yě kuī tā zhì shǔ zhōng zhuàn nǐ huí lái shǐ wǒ mǔ zǐ xiāng huì jiāng gōng zhé zuì mò yuàn tā ba
王妈妈道：“这狐虽然惫懒，也亏他至蜀中赚你回来，使我母子相会，将功折罪，莫怨他罢！
wáng chén bìng le liǎng gè yuè fāng cái quán kě suì rù jí yú háng zhōu
”王臣病了两个月，方才痊可，遂入籍于杭州。
suǒ yǐ zhì jīn wú yuè jiān chēng guǎi zǐ wèi yě hú jīng yǒu suǒ běn yě
所以至今吴越间称拐子为野狐精，有所本也。
shé xíng hǔ zǒu gè wèi qún hú yǒu tiān shū hú zì zhēn
蛇行虎走各为群，狐有天书狐自珍。
jiā pò yè huāng shū yòu qù lìng rén qiān zǎi xiào wáng chén
家破业荒书又去，令人千载笑王臣。