shū xiàng jiàn hán xuān zi xuān zi yōu pín shū xiàng hè zhī xuān zǐ yuē wú yǒu qīng zhī míng ér wú qí shí wú yǐ cóng èr sān zǐ wú shì yǐ yōu zi hè wǒ hé gù
叔向见韩宣子，宣子忧贫，叔向贺之，宣子曰：“吾有卿之名，而无其实，无以从二三子，吾是以忧，子贺我何故？
duì yuē xī luán wǔ zi wú yī zú zhī tián qí gōng bù bèi qí zōng qì xuān qí dé xíng shùn qí xiàn zé shǐ yuè yú zhū hóu zhū hóu qīn zhī róng dí huái zhī yǐ zhèng jìn guó xíng xíng bù jiù yǐ miǎn yú nán
”对曰：“昔栾武子无一卒之田，其宫不备其宗器，宣其德行，顺其宪则，使越于诸侯，诸侯亲之，戎、狄怀之，以正晋国，行刑不疚，以免于难。
jí huán zi jiāo tài shē chǐ tān yù wú yì lüè zé xíng zhì jiǎ dài jū huì yi jí yú nán ér lài wǔ zhī dé yǐ méi qí shēn
及桓子骄泰奢侈，贪欲无艺，略则行志，假贷居贿，宜及于难，而赖武之德，以没其身。
jí huái zǐ gǎi huán zhī xíng ér xiū wǔ zhī dé kě yǐ miǎn yú nán ér lí huán zhī zuì yǐ wáng yú chu
及怀子改桓之行，而修武之德，可以免于难，而离桓之罪，以亡于楚。
fu xì zhāo zi qí fù bàn gōng shì qí jiā bàn sān jūn shì qí fù chǒng yǐ tài yú guó qí shēn shī yú cháo qí zōng miè yú jiàng
夫郤昭子，其富半公室，其家半三军，恃其富宠，以泰于国，其身尸于朝，其宗灭于绛。
bù rán fu bā xì wǔ dài fū sān qīng qí chǒng dà yǐ yī zhāo ér miè mò zhī āi yě wéi wú dé yě
不然，夫八郤，五大夫三卿，其宠大矣，一朝而灭，莫之哀也，唯无德也。
jīn wú zǐ yǒu luán wǔ zi zhī pín wú yǐ wéi néng qí dé yǐ shì yǐ hè
今吾子有栾武子之贫，吾以为能其德矣，是以贺。
ruò bù yōu dé zhī bù jiàn ér huàn huò zhī bù zú jiāng diào bù xiá hé hè zhī yǒu
若不忧德之不建，而患货之不足，将吊不暇，何贺之有？
xuān zi bài qǐ shǒu yān yuē qǐ yě jiāng wáng lài zǐ cún zhī fēi qǐ yě gǎn zhuān chéng zhī qí zì huán shū yǐ xià jiā wú zǐ zhī cì
”宣子拜稽首焉，曰：“起也将亡，赖子存之，非起也敢专承之，其自桓叔以下嘉吾子之赐。