jì kāng zi yù yǐ tián fù shǐ rǎn yǒu fǎng zhū zhòng ní
季康子欲以田赋，使冉有访诸仲尼。
zhòng ní bú duì sī yú rǎn yǒu yuē qiú lái
仲尼不对，私于冉有曰：“求来！
nǚ bù wén hu
女不闻乎？
xiān wáng zhì tǔ jí tián yǐ lì ér dǐ qí yuǎn ěr
先王制土，籍田以力，而砥其远迩；
fù lǐ yǐ rù ér liàng qí yǒu wú
赋里以入，而量其有无；
rèn lì yǐ fu ér yì qí lǎo yòu
任力以夫，而议其老幼。
yú shì hū yǒu guān guǎ gū jí yǒu jūn lǚ zhī chū zé zhēng zhī wú zé yǐ
于是乎有鳏、寡、孤、疾，有军旅之出则征之，无则已。
qí suì shōu tián yī jǐng chū zōng hé bǐng chú fǒu mǐ bú shì guò yě
其岁，收田一井，出稯禾、秉刍、缶米，不是过也。
xiān wáng yǐ wéi shì
先王以为是。
ruò zi jì sūn yù qí fǎ yě zé yǒu zhōu gōng zhī jí yǐ
若子季孙欲其法也，则有周公之籍矣；
ruò yù fàn fǎ zé gǒu ér fù yòu hé fǎng yān
若欲犯法，则苟而赋，又何访焉！