xiàn gōng bo fá lí róng shǐ sū zhàn zhī yuē shèng ér bù jí
献公卜伐骊戎，史苏占之，曰：“胜而不吉。
gōng yuē hé wèi yě
”公曰：“何谓也？
duì yuē yù zhào xié yǐ xián gǔ chǐ yá wéi huá róng xià jiāo zuó
”对曰：“遇兆，挟以衔骨，齿牙为猾，戎、夏交捽。
jiāo zuó shì jiāo shèng yě chén gù yún
交捽，是交胜也，臣故云。
qiě jù yǒu kǒu xié mín guó yí xīn yān
且惧有口，携民，国移心焉。
gōng yuē hé kǒu zhī yǒu
”公曰：“何口之有！
kǒu zài guǎ rén guǎ rén fú shòu shuí gǎn xìng zhī
口在寡人，寡人弗受，谁敢兴之？
duì yuē gǒu kě yǐ xié qí rù yě bì gān shòu chěng ér bù zhī hú kě yōng yě
”对曰：“苟可以携，其入也必甘受，逞而不知，胡可壅也？
gōng fú tīng suì fá lí róng kè zhī
”公弗听，遂伐骊戎，克之。
huò lí jī yǐ guī yǒu chǒng lì yǐ wéi fū rén
获骊姬以归，有宠，立以为夫人。
gōng yǐn dài fū jiǔ lìng sī zhèng shí jué yǔ shǐ sū yuē yǐn ér wú yáo
公饮大夫酒，令司正实爵与史苏，曰：“饮而无肴。
fu lí róng zhī yì nǚ yuē shèng ér bù jí gù shǎng nǚ yǐ jué fá nǚ yǐ wú yáo
夫骊戎之役，女曰‘胜而不吉’，故赏女以爵，罚女以无肴。
kè guó de fēi qí yǒu jí shú dà yān
克国得妃，其有吉孰大焉！
shǐ sū zú jué zài bài qǐ shǒu yuē zhào yǒu zhī chén bù gǎn bì
”史苏卒爵，再拜稽首曰：“兆有之，臣不敢蔽。
bì zhào zhī jì shī chén zhī guān yǒu èr zuì yān hé yǐ shì jūn
蔽兆之纪，失臣之官，有二罪焉，何以事君？
dà fá jiāng jí bù wéi wú yáo
大罚将及，不唯无肴。
yì jūn yì lè qí jí ér bèi qí xiōng xiōng zhī wú yǒu bèi zhī hé hài
抑君亦乐其吉而备其凶，凶之无有，备之何害？
ruò qí yǒu xiōng bèi zhī wèi chōu
若其有凶，备之为瘳。
chén zhī bù xìn guó zhī fú yě hé gǎn dàn fá
臣之不信，国之福也，何敢惮罚。
yǐn jiǔ chū shǐ sū gào dài fū yuē yǒu nán róng bì yǒu nǚ róng
饮酒出，史苏告大夫曰：“有男戎必有女戎。
ruò jìn yǐ nán róng shèng róng ér róng yì bì yǐ nǚ róng shèng jìn qí ruò zhī hé
若晋以男戎胜戎，而戎亦必以女戎胜晋，其若之何！
lǐ kè yuē hé rú
”里克曰：“何如？
shǐ sū yuē xī xià jié fá yǒu shī yǒu shī rén yǐ mèi xǐ nǚ yān mèi xǐ yǒu chǒng yú shì hū yǔ yī yǐn bǐ ér wáng xià
”史苏曰：“昔夏桀伐有施，有施人以妹喜女焉，妹喜有宠，于是乎与伊尹比而亡夏。
yīn xīn fá yǒu sū yǒu sū shì yǐ dá jǐ nǚ yān dá jǐ yǒu chǒng yú shì hū yǔ jiāo lì bǐ ér wáng yīn
殷辛伐有苏，有苏氏以妲己女焉，妲己有宠，于是乎与胶鬲比而亡殷。
zhōu yōu wáng fá yǒu bāo bāo rén yǐ bāo sì nǚ yān bāo sì yǒu chǒng shēng bó fú yú shì hū yǔ guó shí fu bǐ zhú tài zǐ yi jiù ér lì bó fú
周幽王伐有褒，褒人以褒姒女焉，褒姒有宠，生伯服，于是乎与虢石甫比，逐太子宜臼而立伯服。
tài zǐ chū bēn shēn shēn rén zēng rén zhào xī róng yǐ fá zhōu zhōu yú shì hū wáng
太子出奔申，申人、鄫人召西戎以伐周，周于是乎亡。
jīn jìn guǎ dé ér ān fú nǚ yòu zēng qí chǒng suī dāng sān jì zhī wáng bù yì kě hu
今晋寡德而安俘女，又增其宠，虽当三季之王，不亦可乎？
qiě qí zhào yún xié yǐ xián gǔ chǐ yá wéi huá
且其兆云：‘挟以衔骨，齿牙为猾。
wǒ bo fá lí guī wǎng lí sàn yǐ yīng wǒ
’我卜伐骊，龟往离散以应我。
fu ruò shì zéi zhī zhào yě fēi wú zhái yě lí zé yǒu zhī
夫若是，贼之兆也，非吾宅也，离则有之。
bù kuà qí guó kě wèi xié hu
不跨其国，可谓挟乎？
bù dé qí jūn néng jiē gǔ hu
不得其君，能街骨乎？
ruò kuà qí guó ér de qí jūn suī féng chǐ yá yǐ huá qí zhōng shuí yún bù cóng
若跨其国而得其君，虽逢齿牙，以猾其中，谁云不从？
zhū xià cóng róng fēi bài ér hé
诸夏从戎，非败而何？
cóng zhèng zhě bù kě yǐ bù róng wáng wú rì yǐ
从政者不可以不戎，亡无日矣！
guō yǎn yuē fu sān jì wáng zhī wáng yě yi
郭偃曰：“夫三季王之亡也宜。
mín zhī zhǔ yě zòng huò bù jiù sì chǐ bù wéi liú zhì ér xíng wú suǒ bù jiù shì yǐ jí wáng ér bù huò zhuī jiàn
民之主也，纵惑不疚，肆侈不违，流志而行，无所不疚，是以及亡而不获追鉴。
jīn jìn guó zhī fāng piān hòu yě
今晋国之方，偏侯也。
qí tǔ yòu xiǎo dà guó zài cè suī yù zòng huò wèi huò zhuān yě
其土又小，大国在侧，虽欲纵惑，未获专也。
dà jiā lín guó jiāng shī bǎo zhī duō ér zhòu lì bù qí jí wáng
大家、邻国将师保之，多而骤立，不其集亡。
suī zhòu lì bù guò wǔ yǐ
虽骤立，不过五矣。
qiě fú kǒu sān wǔ zhī mén yě
且夫口，三五之门也。
shì yǐ chán kǒu zhī luàn bù guò sān wǔ
是以谗口之乱，不过三五。
qiě fú xié xiǎo gěng yě
且夫挟，小鲠也。
kě yǐ xiǎo qiāng ér bù néng sàng guó
可以小戕，而不能丧国。
dāng zhī zhě qiāng yān yú jìn hé hài
当之者戕焉，于晋何害？
suī wèi zhī xié ér huá yǐ chǐ yá kǒu fú kān yě qí yǔ jǐ hé
虽谓之挟，而猾以齿牙，口弗堪也，其与几何？
jìn guó jù zé shèn yǐ wáng yóu wèi yě
晋国惧则甚矣，亡犹未也。
shāng zhī shuāi yě qí míng yǒu zhī yuē xián xián zhī dé bù zú jiù yě bù kě yǐ qín ér zhǐ qǔ yōu yě
商之衰也，其铭有之曰：‘嗛嗛之德，不足就也，不可以矜，而只取忧也。
xián xián zhī shí bù zú niǔ yě bù néng wèi gāo ér zhǐ lí jiù yě
嗛嗛之食，不足狃也，不能为膏，而只罹咎也。
suī lí zhī luàn qí lí jiù ér yǐ qí hé néng fú
’虽骊之乱，其罹咎而已，其何能服？
wú wén yǐ luàn de jù zhě fēi móu bù zú shí fēi rén bù miǎn nán fēi lǐ bù zhōng nián fēi yì bù jìn chǐ fēi dé bù jí shì fēi tiān bù lí shù
吾闻以乱得聚者，非谋不卒时，非人不免难，非礼不终年，非义不尽齿，非德不及世，非天不离数。
jīn bù jù qí ān bù kě wèi néng móu
今不据其安，不可谓能谋；
xíng zhī yǐ chǐ yá bù kě wèi dé rén
行之以齿牙，不可谓得人；
fèi guó ér xiàng jǐ bù kě wèi lǐ
废国而向己，不可谓礼；
bù dù ér yū qiú bù kě wèi yì
不度而迂求，不可谓义；
yǐ chǒng jiǎ yuàn bù kě wèi dé
以宠贾怨，不可谓德；
shǎo zú ér duō dí bù kě wèi tiān
少族而多敌，不可谓天。
dé yì bù xíng lǐ yì bù zé qì rén shī móu tiān yì bù zàn
德义不行，礼义不则，弃人失谋，天亦不赞。
wú guān jūn fū rén yě ruò wéi luàn qí yóu lì nóng yě
吾观君夫人也，若为乱，其犹隶农也。
suī huò wò tián ér qín yì zhī jiāng bù kè xiǎng wéi rén ér yǐ
虽获沃田而勤易之，将不克飨，为人而已。
shì yǎn yuē chéng mò rú yù yù ér hòu gěi
士偃曰：“诚莫如豫，豫而后给。
fū zǐ jiè zhī yì èr dài fū zhī yán qí jiē yǒu yān
夫子诫之，抑二大夫之言其皆有焉。
jì lí jī bù kè jìn zhèng yú qín wǔ lì ér hòu píng
既，骊姬不克，晋正于秦，五立而后平。