xiàn gōng fá lí róng kè zhī miè lí zi huò lí jī yǐ guī lì yǐ wéi fū rén shēng xī qí
献公伐骊戎，克之，灭骊子，获骊姬以归，立以为夫人，生奚齐。
qí dì shēng zhuó zǐ
其娣生卓子。
lí jī qǐng shǐ shēn shēng zhǔ qǔ wò yǐ sù xuán zhòng ěr chù pú chéng yí wú chù qū xī qí chù jiàng yǐ jǐng wú rǔ zhī gù
骊姬请使申生主曲沃以速悬，重耳处蒲城，夷吾处屈，奚齐处绛，以儆无辱之故。
gōng xǔ zhī
公许之。
shǐ sū cháo gào dài fū yuē èr sān dài fū qí jiè zhī hu luàn běn shēng yǐ
史苏朝，告大夫曰：“二三大夫其戒之乎，乱本生矣！
rì jūn yǐ lí jī wèi fū rén mín zhī jí xīn gù jiē zhì yǐ
日，君以骊姬为夫人，民之疾心固皆至矣。
xī zhě zhī fá yě xìng bǎi xìng yǐ wéi bǎi xìng yě shì yǐ mín néng xīn zhī gù mò bù jìn zhōng jí láo yǐ zhì sǐ yě
昔者之伐也，兴百姓以为百姓也，是以民能欣之，故莫不尽忠极劳以致死也。
jīn jūn qǐ bǎi xìng yǐ zì fēng yě mín wài bù dé qí lì ér nèi è qí tān zé shàng xià jì yǒu pàn yǐ
今君起百姓以自封也，民外不得其利，而内恶其贪，则上下既有判矣；
rán ér yòu shēng nán qí tiān dào yě
然而又生男，其天道也？
tiān qiáng qí dú mín jí qí tài qí luàn shēng zāi
天强其毒，民疾其态，其乱生哉！
wú wén jūn zhī hǎo hǎo ér è wù lè lè ér ān ān shì yǐ néng yǒu cháng
吾闻君之好好而恶恶，乐乐而安安，是以能有常。
fá mù bù zì qí běn bì fù shēng
伐木不自其本，必复生；
sāi shuǐ bù zì qí yuán bì fù liú
塞水不自其源，必复流；
miè huò bù zì qí jī bì fù luàn
灭祸不自其基，必复乱。
jīn jūn miè qí fù ér yán qí zi huò zhī jī yě
今君灭其父而言其子，祸之基也。
chù qí zi yòu cóng qí yù zi sī bào fù zhī chǐ ér xìn qí yù suī hào sè bì ě xīn bù kě wèi hǎo
畜其子，又从其欲，子思报父之耻而信其欲，虽好色，必恶心，不可谓好。
hǎo qí sè bì shòu zhī qíng
好其色，必授之情。
bǐ dé qí qíng yǐ hòu qí yù cóng qí ě xīn bì bài guó qiě shēn luàn
彼得其情以厚其欲，从其恶心，必败国且深乱。
luàn bì zì nǚ róng sān dài jiē rán
乱必自女戎，三代皆然。
lí jī guǒ zuò nán shā tài zǐ ér zhú èr gōng zi
”骊姬果作难，杀太子而逐二公子。
jūn zǐ yuē zhī nán běn yǐ
君子曰：“知难本矣。