li wéi yàn sūn míng sān dāo shī sòng cān jūn liú hóng jiàn zhāng jiā yóu wèi xún dù sī nè lóng xīng sì zhǔ chén zhé fēng zhōu fēng zǐ zhāng yì cuī níng
李惟燕孙明三刀师宋参军刘鸿渐张嘉猷魏恂杜思讷龙兴寺主陈哲丰州烽子张镒崔宁
li wéi yàn
李惟燕
jiàn dé xiàn lìng li wéi yàn shǎo chí jīn gāng jīng
建德县令李惟燕，少持金刚经。
táng tiān bǎo mò wéi yàn wèi yú yáo jùn cān jūn
唐天宝末，惟燕为余姚郡参军。
zhì mǎn běi guī guò wǔ zhàng diàn shǔ shàng yú jiāng dài táng pò shuǐ jié
秩满北归，过五丈店，属上虞江埭塘破，水竭。
shí zhōng yè huì míng sì huí wú rén cǐ lù jiù duō jié dào
时中夜晦暝，四回无人，此路旧多劫盗。
wéi yàn zhōu zhōng yǒu wú líng shù bǎi pǐ jù wèi zéi suǒ qǔ yīn chí yī jiàn zhì chuán qián sòng jīng
惟燕舟中有吴绫数百匹，惧为贼所取，因持一剑，至船前诵经。
sān gēng hòu jiàn dī shàng liǎng jù huǒ zì yuǎn ér zhì
三更后，见堤上两炬火，自远而至。
wéi yàn yí shì cūn rén wèi jǐ huǒ qù chuán bǎi bù biàn què fù huí xīn pō yì zhī
惟燕疑是村人卫己，火去船百步，便却复回，心颇异之。
yù yì lì shēng sòng jīng yì qiè zì sī yún huǒ zhī suǒ wéi de fēi jīn gāng jīng lì hu
愈益厉声诵经，亦窃自思云：火之所为，得非金刚经力乎！
shí táng shuǐ jié ér táng wài shuǐ mǎn wéi yàn biàn xīn niàn táng pò dāng de shuǐ zhù
时塘水竭而塘外水满，惟燕便心念：塘破当得水助。
bàn xī zhī hòu hū wén chuán tóu yǒu liú shuǐ shēng jīng yún táng kuò shù zhàng hé yóu de pò
半夕之后，忽闻船头有流水声，惊云：“塘阔数丈，何由得破？
jiǔ zhī shāo jué chuán fú jí míng hé shuǐ yǐ mǎn
”久之，稍觉船浮，及明，河水已满。
duì chuán suǒ yī kǒng dà shù chǐ nǎi zhī sòng jīn gāng jīng zhī zhù yún
对船所一孔，大数尺，乃知诵金刚经之助云。
wéi yàn dì wéi yù jiàn rèn qián zhōu bié jià jiàn qí xiōng sòng jīng yǒu gōng yīn xiào zhī
惟燕弟惟玉见任虔州别驾，见其兄诵经有功，因效之。
hòu fàn zhōu chū xiá shuǐ jí lǔ zhé chuán jiāng yù bài nǎi lì niàn jīng
后泛舟出峡，水急橹折，船将欲败，乃力念经。
hū jiàn yī lǔ suí liú ér xià suì huò jì
忽见一橹随流而下，遂获济。
qí zú rén yì cháng sòng jīn gāng jīng
其族人亦常诵金刚经。
yù ān lù shān zhī luàn fú yú huāng cǎo zéi jiāng zhì sī dé yī xié yǐ zǒu é yǒu wù luò qí bèi jīng shì
遇安禄山之乱，伏于荒草，贼将至，思得一鞋以走，俄有物落其背，惊视。
nǎi xīn xié yě
乃新鞋也。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
sūn míng
孙明
táng sūn míng zhě zhèng zhōu yáng wǔ rén yě shì pín jiàn wèi lú shì zhuāng kè shàn chí jīn gāng jīng rì sòng èr shí biàn jīng èr shí nián
唐孙明者，郑州阳武人也，世贫贱，为卢氏庄客，善持金刚经，日诵二十遍，经二十年。
zì chū chí jīng biàn jué hūn xuè
自初持经，便绝荤血。
hòu zhèng niàn sòng cì hū jiàn èr lì lái zhuī míng yì jiāng shì xiàn lì biàn xiàn qù
后正念诵次，忽见二吏来追，明意将是县吏，便县去。
xíng kě wǔ liù lǐ zhì yī fǔ mén mén rén yún wáng yǐ chū xún
行可五六里，至一府门，门人云：“王已出巡。
lì yīn bì míng yú kōng shì zhōng qí shì cóng guǎng wǔ liù shí jiān gài ruò yīn yún
”吏因闭明于空室中，其室从广五六十间，盖若阴云。
jīng qī rì wáng fāng zhì lì yǐn míng rù fǔ
经七日，王方至，吏引明入府。
wáng wèn rǔ yǒu hé fú
王问：“汝有何福？
dá yún chí jīn gāng jīng yǐ èr shí nián
答云：“持金刚经已二十年。
wáng yán cǐ dà fú yě gù wèi zuǒ yòu yuē zuó de zhǐ huán jiā dié lùn gōng yě
”王言此大福也，顾谓左右曰：“昨得只洹家牒，论功也。
lìng lì sòng hái shě
”令吏送还舍。
qí jiā bìn míng yǐ bì shén suī fù tǐ jiā rén bù zhī zhī yě
其家殡明已毕，神虽复体，家人不之知也。
huì liè zhě cóng bìn gōng guò wén hào hū zhī shēng
会猎者从殡宫过，闻号呼之声。
tóu qí jiā rén yīn ěr de huó yǐ
投其家人，因尔得活矣。
tiān bǎo mò míng huó yǐ liù qī nián shén wú yàng yě
天宝末，明活已六七年，甚无恙也。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
sān dāo shī
三刀师
táng sān dāo shī zhě sú xìng zhāng míng bó yīng qián yuán zhōng wéi shòu zhōu jiàn ér
唐三刀师者，俗姓张，名伯英，乾元中，为寿州健儿。
xìng zhì xiào yǐ qí fù zài yǐng zhōu nǎi dào guān mǎ wǎng yǐ yíng shěng
性至孝，以其父在颍州，乃盗官马往以迎省。
zhì huái yīn wèi shǒu è zhě suǒ de cì shǐ cuī zhāo lìng chū chéng yāo zhǎn
至淮阴，为守遏者所得，刺史崔昭令出城腰斩。
shí tú guì hào néng xíng dāo zài zhǎn chū bù shāng sǔn
时屠刽号“能行刀”，再斩，初不伤损；
nǎi huàn lì dāo qìng lì kǎn bù sǔn rú gù
乃换利刀，罄力砍，不损如故。
guì zhě jīng yuē wǒ yòng dāo kǎn zhì qí shēn zé shǒu nuò bù zhī hé yě
刽者惊曰：“我用刀砍，至其身则手懦，不知何也？
jù bái zhī zhāo wèn suǒ yǐ dá yuē xī nián shí wǔ céng jué hūn xuè sòng jīn gāng jīng shí yú nián
”遽白之，昭问所以，答曰：“昔年十五，曾绝荤血，诵金刚经十余年。
zì hú luàn yǐ lái shēn zài jūn zhōng bù fù niàn sòng
自胡乱以来，身在军中，不复念诵。
zuó yīn bèi bù cè zuì wéi zhì xīn niàn jīng ěr
昨因被不测罪，唯志心念经尔。
zhāo tàn xī shě zhī suì xuē fà chū jiā zhe dà tiě líng qǐ shí xiū qiān rén zhāi gòng yī rì biàn biàn
”昭叹息舍之，遂削发出家，着大铁铃乞食，修千人斋供，一日便辨。
shí rén hū wèi sān dāo shī wèi shì qǐ jìng pú sà
时人呼为三刀师，谓是起敬菩萨。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
sòng cān jūn
宋参军
táng fang zhōu sòng cān jūn shǎo chí jīn gāng jīng jí zhī guān quán yú sī shì zhái zhù
唐坊州宋参军少持金刚经，及之官，权于司士宅住。
jiù zhī zhái xiōng měi xī héng sòng jīng
旧知宅凶，每夕恒诵经。
hū jiàn fù rén lì yú hù wài liáng jiǔ sòng wèn rǔ fēi guǐ yé
忽见妇人立于户外，良久，宋问：“汝非鬼耶？
yuē rán
他回答说：“是的。
yòu wèn yōu míng lǐ shū dāng bù yí jiàn de fēi yǒu wǎng qū zhī shì hu
”又问：“幽明理殊，当不宜见，得非有枉屈之事乎？
fù rén biàn bēi qì yuē rán
”妇人便悲泣曰：“然。
yán shēn shì qián sī shì zhī fù sī shì fèng shǐ qí dì jiàn bī jù ér bù cóng yīn cǐ bèi shā yǐ zhān guǒ shī tóu yú táng xī běi jiǎo hùn cè zhōng bù shèng huì jī
”言身是前司士之妇，司士奉使，其弟见逼，拒而不从，因此被杀，以毡裹尸，投于堂西北角溷厕中，不胜秽积。
rén lái duō yù chén sù sú rén qiè nuò jiàn xíng bì jù suǒ yǐ yōu fèn bù dá
人来多欲陈诉，俗人怯懦，见形必惧，所以幽愤不达。
xiōng è zhòu wén zhí shì yǐ chí niàn wèi gōng dāng yì dà bì hán shí juàn yán wang huì qǐ bù mǐn zhī
凶恶骤闻，执事以持念为功，当亦大庇含识，眷言枉秽，岂不悯之。
sòng yún jǐ chū guān wèi bēi bù néng dú jiù yì rì bì wéi shàng bái fǔ jūn
”宋云：“己初官位卑，不能独救，翌日，必为上白府君。
qí guǐ nǎi qù
”其鬼乃去。
jí míng jù bái jué de jí hùn bù huò qí shī
及明具白，掘地及溷，不获其尸。
sòng sòng jīng fù rén yòu zhì wèn hé yǐ bù huò dá yún xī běi zhǐ xiào yī chǐ míng dāng qiú zhī yǐ zhōng huì yě
宋诵经，妇人又至，问何以不获，答云：“西北只校一尺，明当求之，以终惠也。
yī yán jí huò zhī zhān nèi dàn yú gǔ zài zài wèi xǐ zhuó yí yú bié suǒ
”依言及获之，毡内但余骨在，再为洗濯，移于别所。
qí xī yòu lái bài xiè huān xǐ yì yuē chuí bì guò shēn nán yǐ shàng dá suī zài míng mèi yì yǒu suǒ tōng
其夕又来拜谢，欢喜诣曰：“垂庇过深，难以上答，虽在冥昧，亦有所通。
jūn yǒu èr zi dà zhě nán yǎng xiǎo zhě bì néng yǒu hòu qiě yǒu róng wèi
君有二子，大者难养，小者必能有后，且有荣位。
jiān yán sòng hòu shù gǎi míng chāo běn gǎi zuò zhèng
”兼言宋后数改（明抄本改作“政”。
guān lù yòu yún dà kuì shǐ jūn bù zhī hé yǐ bào dá
）官禄，又云：“大愧使君，不知何以报答。
sòng jiàn fǔ jūn jù xù suǒ jì
，”宋见府君，具叙所记。
fǔ jūn lìng wèn jǐ gèng hé guān
府君令问，己更何官。
zhì xī fù rén yòu zhì yīn chuán shǐ jūn yì yún yī yuè gǎi guān rán bù chēng yì dāng qiān guì zhōu bié jià
至夕，妇人又至，因传使君意，云：“一月改官，然不称意，当迁桂州别驾。
sòng jù bái qí shì jiē yǒu yàn
”宋具白，其事皆有验。
chū sòng wèn shēn jì wéi rén suǒ shā hé yǐ bù bào
初，宋问身既为人所杀，何以不报。
yún qián rén jīn shàng wèi guān mìng wèi hé sǐ suǒ yǐ wèi fù yún yě
云：“前人今尚为官，命未合死，所以未复云也。
chū guǎng yì jì
”（出《广异记》）
liú hóng jiàn
刘鸿渐
liú hóng jiàn zhě yù shǐ dài fū zhǎn zhī zú zǐ
刘鸿渐者，御史大夫展之族子。
táng qián yuán chū yù luàn nán xǐ yǒu sēng lìng sòng jīn gāng jīng hóng jiàn rì sòng jīng
唐乾元初，遇乱南徙，有僧令诵金刚经，鸿渐日诵经。
zhì shàng yuán nián kè yú shòu chūn
至上元年，客于寿春。
yī rì chū mén hū jiàn èr lì yún fèng tài wèi dié lìng zhuī
一日出门，忽见二吏云：“奉太尉牒令追。
hóng jiàn yún chū bù shí tài wèi hé yǐ jiàn mìng
”鸿渐云：“初不识太尉，何以见命？
yì yù kàng jù
”意欲抗拒。
èr lì hū ěr zhí qián tuō yè hóng jiàn qǐng zhe shān lì bù kěn fàng qiān xíng wèi jiǔ shū guò huái zhì yī cūn
二吏忽尔直前拖曳，鸿渐请著衫，吏不肯放，牵行未久，倏过淮，至一村。
xū yú chí dà má shān jí yāo dài lìng hóng jiàn zhe xiào yún zhēn cù dà shān yě
须臾，持大麻衫及腰带令鸿渐著，笑云：“真醋大衫也”。
yīn ér xiàng běi xíng lù jiàn gěng sè
因而向北行，路渐梗涩。
qián zhì dà chéng rù chéng yǒu fǔ shè shén yán lì
前至大城，入城有府舍，甚严丽。
hū jiàn xiàng quàn dú jīng zhī sēng cóng shǔ zhōng chū sēng hòu tóng zǐ shi hóng jiàn jīng zhì qí suǒ wèn shí liù láng hé yǐ zhì cǐ yīn zǒu bái hé shàng yún liú shí liù láng shì wèi lì zhuī yǐ sòng jīng gōng dé qǐ bù wǎng bǐ jiù zhī
忽见向劝读经之僧从署中出，僧后童子识鸿渐，经至其所，问十六郎何以至此，因走白和尚云：“刘十六郎适为吏追，以诵经功德，岂不往彼救之。
hóng jiàn xún zhì sēng suǒ qián lǐ qiú jiù sēng yuē dì zǐ xíng wú kǔ
”鸿渐寻至僧所，虔礼求救，僧曰：“弟子行无苦。
xū yú lì yǐn hóng jiàn rù yì tīng shì
”须臾，吏引鸿渐入诣厅事。
àn hòu yǒu wǔ sè fú tú gāo sān sì chǐ huí xuán zhuàn dòng
案后有五色浮图，高三四尺，回旋转动。
wèi jí kǎo wèn sēng yǐ rù mén fú tú biàn chéng měi zhàng fū nián sān shí xǔ yún shì zhōng chéng jiàng jiē jiē sēng
未及考问，僧已入门，浮图变成美丈夫，年三十许，云是中丞，降阶接僧。
wèn hé shàng hé yǐ fù lái sēng yún liú hóng jiàn shì jǐ dì zǐ chí jīn gāng jīng gōng lì shèn zhì qí suàn yòu wèi jǐn yi jiàn shì yě
问和尚何以复来，僧云：“刘鸿渐是己弟子，持金刚经，功力甚至，其算又未尽，宜见释也。
wáng yuē ruò chí jīn gāng jīng dāng yuàn wén ěr
王曰：“若持金刚经，当愿闻耳。
yīn lìng guì sòng hóng jiàn sòng liǎng zhǐ qì hū rán yí wàng
”因令跪诵，鸿渐诵两纸讫，忽然遗忘。
tīng xi yǒu rén shǒu chí jīn gōu lóng tóu fān fān shàng bì zì shū jīn gāng jīng bù yú hóng jiàn qián lìng fēn míng sòng jīng bì dōu bú jiàn rén dàn yú táng yǔ qù jì
厅西有人，手持金钩龙头幡，幡上碧字，书金刚经，布于鸿渐前，令分明诵经毕，都不见人，但余堂宇阒寂。
yīn ěr chū mén wéi jiàn zhuī lì hū yǒu wù zhuàng rú liǎng rì lái jī hóng jiàn
因尔出门，唯见追吏，忽有物状如两日，来击鸿渐。
hóng jiàn huáng jù bēn zǒu hū jiàn dào bàng yǒu shuǐ hóng jiàn yù zhǐ ér yǐn zhī
鸿渐惶惧奔走，忽见道傍有水，鸿渐欲止而饮之。
zhuī lì yún cǐ shì rén gāo chéng jiǔ shàng qīng ěr qí xià xī shì yú pí làn ròu yǐn zhī bù dé hái yǐ
追吏云：“此是人膏，澄久上清耳，其下悉是余皮烂肉，饮之不得还矣。
xū yú zhì shě jiàn hái xíng wò zài chuáng shàng xīn pō chóu chàng
”须臾至舍，见骸形卧在床上，心颇惆怅。
guǐ zì hòu tuī zhī míng rán rú rù fáng hù suì huó
鬼自后推之，冥然如入房户，遂活。
guǐ de qián nǎi qù yě
鬼得钱乃去也。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
zhāng jiā yóu
张嘉猷
guǎng líng zhāng jiā yóu zhě táng bǎo yìng chū wèi míng zhōu sī mǎ yù jí zú zài sàng huán jiā zàng yú guǎng líng nán guō mén wài
广陵张嘉猷者，唐宝应初为明州司马，遇疾卒，载丧还家，葬于广陵南郭门外。
yǒng tài chū qí gù rén yǒu láo shì zhě xíng zhì guō nán zuò fú tú xià hū jiàn yóu chéng bái mǎ zì nán lái
永泰初，其故人有劳氏者，行至郭南，坐浮图下，忽见猷乘白马自南来。
jiàn láo xià mǎ xiāng wèi rú píng shēng rán bù tuō xí mào dī tóu ér yǔ
见劳下马，相尉如平生，然不脱席帽，低头而语。
láo wèn míng zhōng yǒu hé zuì fú yóu yún zuì fú zhāo rán mò bù suí suǒ wéi ér de
劳问冥中有何罪福，猷云：“罪福昭然，莫不随所为而得。
dàn wǒ sù chí jīn gāng jīng jīn dé wú lèi yì dāng bié yǒu suǒ shì zài xún yuè jiān ěr
但我素持金刚经，今得无累，亦当别有所适，在旬月间耳。
qīng hái wèi bái jiā xiōng lìng wèi zhuǎn jīn gāng jīng yī qiān biàn hé gù jiāng wǒ xiāng lú shèng zhū è wù
卿还，为白家兄，令为转金刚经一千遍，何故将我香炉盛诸恶物？
qīng jiā yì yǒu liǎng juǎn jīng xìng wèi zhuǎn sòng zēng jǐ zhī fú
卿家亦有两卷经，幸为转诵，增己之福。
yán qì suì jué ér qù
”言讫，遂诀而去。
láo hūn mèi jiǔ zhī fāng wù yún
劳昏昧，久之方寤云。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
wèi xún
魏恂
táng wèi xún zuǒ shù zǐ shàng dé zhī zǐ chí jīn gāng jīng
唐魏恂，左庶子尚德之子，持金刚经。
shén gōng chū wèi jiān mén wèi dà jiàng jūn
神功初，为监门卫大将军。
shí jīng yǒu cài cè zhě bào wáng shù rì fāng sū
时京有蔡策者，暴亡，数日方苏。
zì yún chū zhì míng sī guài yǐ zhuī rén bù dé jiāng tà qí shǐ zhě
自云：“初至冥司，怪以追人不得，将挞其使者。
shǐ zhě yún jiāng jūn wèi xún chí jīn gāng jīng shàn shén yōng hù zhuī zhī bù dé
使者云：‘将军魏恂持金刚经，善神拥护，追之不得。
jí bié qiǎn shǐ fù zhuī xū yú hái bào bìng tóng
’即别遣使复追，须臾还报并同。
míng guān yuē qiě ba zhuī
冥官曰：‘且罢追。
xún wén yóu jiā jīng jìn
’”恂闻，尤加精进。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
dù sī nè
杜思讷
táng lù zhōu tóng dī xiàn rén dù sī nè yǐ chí jīn gāng jīng lì jí bìng de yù
唐潞州铜𫔂县人杜思讷，以持金刚经力，疾病得愈。
měi zhì chí jīng zhī rì bì dí shén guāng
每至持经之日，必觌神光。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
lóng xīng sì zhǔ
龙兴寺主
táng yuán zhōu lóng xīng sì yīn dà zhāi huì sì zhǔ huì sēng
唐原州龙兴寺，因大斋会，寺主会僧。
xià là jì gāo shì wèi sù dé zuò lì bīn tóu xià
夏腊既高，是为宿德，坐丽宾头下。
yǒu xiǎo sēng zhě zì wài hòu zhì yǐ wú zuò suǒ
有小僧者，自外后至，以无坐所。
wéi sì zhǔ xià kuàng yī wèi xiǎo sēng yù zuò sì zhǔ zhé huà zhī rú shì shù cì
唯寺主下旷一位，小僧欲坐，寺主辄叱之，如是数次。
xiǎo sēng kǒng zhāi shī shí jìng lái jiù zuò
小僧恐斋失时，竟来就坐。
sì zhǔ nù shén yǐ zhù ér zuò yǐ zhǎng guāi zhī
寺主怒甚，倚柱而坐，以掌掴之。
fāng yù jǔ shǒu dà xiù wèi zhù suǒ yā bù dé xià hé zhǎng jīng hài
方欲举手，大袖为柱所压，不得下，合掌惊骇。
xiǎo sēng cán jǔ bù zhāi ér hái fáng
小僧惭沮，不斋而还房。
zhòng yì kǒng shì xiǎo sēng dào dé suǒ zhì sì zhǔ suì yǔ sì zhòng tóng wǎng lǐ jìng
众议恐是小僧道德所致，寺主遂与寺众同往礼敬。
xiǎo sēng huáng jù zì yán chū wú dào xíng bù gǎn làn shòu dà dé lǐ shù qūn xún zǒu qù
小僧惶惧，自言初无道行，不敢滥受大德礼数，逡巡走去。
yīn wèn píng shēng zuò hé háng yè yún èr shí nián wéi chí jīn gāng jīng
因问平生作何行业，云：“二十年唯持金刚经。
zhòng jiē zàn tàn wèi shì jīn gāng hù chí zhī lì biàn yú zhù suǒ fén xiāng dǐng lǐ zhòu yún ruò shì jīn gāng shén lì dāng hái cǐ yī
”众皆赞叹，谓是金刚护持之力，便于柱所焚香顶礼，咒云：“若是金刚神力，当还此衣。
yú shì suí shǒu ér chū yě
”于是随手而出也。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
chén zhé
陈哲
táng lín ān chén zhé zhě jiā zhù yú háng jīng yī liàn xíng chí jīn gāng jīng
唐临安陈哲者，家住余杭，精一练行，持金刚经。
guǎng dé chū wǔ kāng cǎo zéi zhū tán kòu yú háng zhé fù yú cái jiāng bān yí chǎn bì zhī
广德初，武康草贼朱潭寇余杭，哲富于财，将搬移产避之。
xún ér zéi zhì zhé wèi shì guān jūn wèn zéi jīn jìn yuǎn
寻而贼至，哲谓是官军，问贼今近远。
qún zéi dà nù yuē hé wù lǎo gǒu gǎn rǔ wǒ
群贼大怒曰：“何物老狗，敢辱我！
zhēng yǐ jiàn cì zhī
”争以剑刺之。
měi xià yī jiàn zé yǒu wǔ sè yuán guāng jīng wǔ liù chǐ yǐ bì zhé shēn cì bù néng zhōng
每下一剑，则有五色圆光经五六尺以蔽哲身，刺不能中。
zéi jīng tàn wèi shì shèng rén mò bù cán huǐ shě zhī ér qù
贼惊叹，谓是圣人，莫不惭悔，舍之而去。
chū guǎng yì jì
（出《广异记》）
fēng zhōu fēng zǐ
丰州烽子
táng yǒng tài chū fēng zhōu fēng zǐ mù chū wèi dǎng xiàng fù rù xī fān yǎng mǎ
唐永泰初，丰州烽子暮出，为党项缚入西蕃养马。
fān wáng lìng xué jiān gǔ guàn yǐ pí suǒ yǐ mǎ shù wàn tí pèi zhī
蕃王令穴肩骨，贯以皮索，以马数万蹄配之。
jīng bàn suì mǎ xi yí bèi fān wáng shǎng yǐ yáng gé shù bǎi
经半岁，马息一倍，蕃王赏以羊革数百。
yīn zhuǎn jìn yá zhàng zàn pǔ zǐ ài qí liǎo shì suì lìng zhí dào zuǒ yòu yǒu shèng ròu yú lào yǔ zhī
因转近牙帐，赞普子爱其了事，遂令执纛左右，有剩肉余酪与之。
yòu jū bàn nián yīn yǔ lào ròu bēi qì bù shí
又居半年，因与酪肉，悲泣不食。
zàn pǔ wèn zhī yún yǒu lǎo mǔ pín yè mèng jiàn
赞普问之，云有老母，频夜梦见。
zàn pǔ pō rén wén zhī chàng rán yè zhào zhàng zhōng yǔ yún fán fǎ yán wú fàng hái lì
赞普颇仁，闻之怅然，夜召帐中语云：“蕃法严，无放还例。
wǒ yǔ ěr mǎ yǒu lì zhě liǎng pǐ yú mǒu dào zòng ěr guī wú yán wǒ yě
我与尔马有力者两匹，于某道纵尔归，无言我也。
fēng zǐ de mǎ jí chěng jù fá sǐ suì zhòu qián yè zǒu
”烽子得马极骋，俱乏死，遂昼潜夜走。
shù rì hòu wèi cì shāng zú dào qì zhōng hū fēng chuī wù xī sū guò qí qián yīn lǎn zhī guǒ zú
数日后，为刺伤足，倒碛中，忽风吹物窸窣过其前，因揽之裹足。
yǒu qǐng bù fù tòng shì qǐ bù zǒu rú gù jīng sù fāng jí fēng zhōu jiè
有顷，不复痛，试起，步走如故，经宿方及丰州界。
guī jiā qí mǔ shàng cún bēi xǐ yuē zì shī ěr wǒ wéi niàn gāng jīng qǐn shí bù fèi yǐ qí jiàn ěr jīn guǒ qí shì
归家，其母尚存，悲喜曰：“自失尔，我唯念刚经，寝食不废，以祈见尔，今果其誓。
yīn qǔ jīng fèng duàn wáng shù fú bù zhī qí yóu
”因取经，缝断，亡数幅，不知其由。
zi yīn dào qì zhòng shāng zú shì mǔ lìng jiě zú shì zhī guǒ chuāng nǎi shù fú jīng yě qí chuāng yì yù
子因道碛中伤足事，母令解足视之，裹疮乃数幅经也，其疮亦愈。
chū yǒu yáng zá zǔ
（出《酉阳杂俎》）
zhāng yì
张镒
táng chéng xiàng zhāng yì fù qí qiū kù xìn shì shì
唐丞相张镒，父齐丘，酷信释氏。
měi dàn gēng xīn yī zhí jīng yú xiàng qián niàn jīn gāng jīng shí wǔ biàn jī shù shí nián bù xiè
每旦更新衣，执经于像前，念金刚经十五遍，积数十年不懈。
yǒng tài chū wèi shuò fāng jié dù shǐ
永泰初，为朔方节度使。
yá nèi yǒu xiǎo jiàng fù zuì jù shì lù nǎi shān dòng jūn rén shù bǎi dìng móu fǎn pàn
衙内有小将负罪，惧事露，乃扇动军人数百，定谋反叛。
qí qiū yīn yá tuì yú xiǎo guǎng xián xíng hū yǒu bīng shù shí lòu rèn zǒu rù
齐丘因衙退，于小广闲行，忽有兵数十，露刃走入。
qí qiū zuǒ yòu wéi nú pú jù bēn zhái mén guò xiǎo tīng shù bù huí gù yòu wú rén yí shì guǐ wù
齐丘左右唯奴仆，遽奔宅门，过小厅数步，回顾，又无人，疑是鬼物。
jiāng jí zhái qí qī nǚ nú bì fù jiào hū chū mén yún yǒu liǎng jiá shì shēn chū tīng wū shàng
将及宅，其妻女奴婢复叫呼出门，云：“有两甲士，身出厅屋上。
shí yá duì jūn jiàn wén biàn chí bīng luàn rù zhì xiǎo tīng qián jiàn shí yú rén yì rán tíng zhōng chuí shǒu zhāng kǒu tóu bīng yú de zhòng suì qín fù
”时衙队军健闻变，持兵乱入，至小厅前，见十余人，仡然庭中，垂手张口，投兵于地，众遂擒缚。
wǔ liù rén yīn bù néng yán yú zhě jù shǒu yún yù shàng tīng hū jiàn èr jiǎ shì zhǎng shù zhàng chēn mù huà zhī chū rú zhōng è
五六人喑不能言，余者具首云：“欲上厅，忽见二甲士长数丈，瞋目叱之，初如中恶。
qí qiū wén zhī yīn duàn jiǔ ròu
”齐丘闻之，因断酒肉。
chū yǒu yáng zá zǔ
（出《酉阳杂俎》）
cuī níng
崔宁
táng cuī níng dà lì chū zhèn xī shǔ
唐崔宁，大历初镇西蜀。
shí huì yáng lín fǎn jiàn ér zhāng guó yīng yǔ zhàn shè zhòng fù zú méi bù chū
时会杨林反，健儿张国英与战，射中腹，镞没不出。
yī yuē yī xī bì sǐ
医曰：“一夕必死。
jiā rén jiāng bèi zàng jù yǔ tóng wu qì bié
”家人将备葬具，与同伍泣别。
guó yīng cháng chí jīn gāng jīng
国英常持金刚经。
zhì yè
至夜。
mèng hú sēng yǔ yī wán yào
梦胡僧与一丸药。
zhì dàn xiè jiàn zú chū
至旦，泻箭镞出。
chuāng biàn hé chài
疮便合瘥。
chū bào yìng jì
（出《报应记》）