第二十六回 — 封神演义 — 许仲琳

dá jǐ shè jì hài bǐ gàn

妲己设计害比干

shī yuē

诗曰：

shuò fēng yī yè suì qióng yáo chéng xiàng chéng jī jìn jǐn diāo zhǐ wàng huí xīn chú è niè shú zhī chù jì zuò jūn yāo

朔风一夜碎琼瑶，丞相乘机进锦貂，只望回心除恶孽，孰知触忌作君妖。

kū xīn yǐ dìng qiān qiū yè chǒng dù nán xiū wàn zài yáo

刳心已定千秋业，宠妒难羞万载谣。

kě xī chéng tāng xián shèng yè huà wèi liú shuǐ zhú chūn cháo

可惜成汤贤圣业，化为流水逐春潮！

qiě shuō bǐ gàn jiāng hú lí pí xiāo shú zào chéng yī jiàn páo ǎo zhǐ hou yán dōng jìn páo

且说比干将狐狸皮硝熟，造成一件袍袄，只候严冬进袍。

cǐ shì jiǔ yuè

──此是九月。

shùn xī guāng yīn yī rú niǎn zhǐ bù jué shí jìn zhòng dōng

瞬息光阴，一如捻指，不觉时近仲冬。

zhòu wáng tóng dá jǐ yàn lè yú lù tái zhī shàng

纣王同妲己宴乐于鹿台之上。

nà rì zhī jiàn tóng yún mì bù lǐn liè shuò fēng

那日只见：彤云密布，凛冽朔风。

luàn wǔ lí huā qián kūn yín qì

乱舞梨花，乾坤银砌；

fēn fēn ruì xuě biàn mǎn zhāo gē

纷纷瑞雪，遍满朝歌。

zěn jiàn de hǎo xuě

怎见得好雪：

kōng zhōng yín zhū luàn sǎ bàn tiān liǔ xù jiāo jiā

空中银珠乱洒，半天柳絮交加。

xíng rén fú xiù wǔ lí huā mǎn shù qiān zhī yín yā

行人拂袖舞梨花，满树千枝银压。

gōng zǐ wéi lú zhuó jiǔ xiān wēng sǎo xuě pēng chá yè lái shuò fēng tòu chuāng shā yě bù zhī shì xuě shì méi huā

公子围炉酌酒，仙翁扫雪烹茶，夜来朔风透窗纱，也不知是雪是梅花。

sōu sōu lěng qì qīn rén piàn piàn liù huā gài dì wǎ léng yuān yāng qīng fú fěn lú fén lán shè kě tiān jǐn

飕飕冷气侵人，片片六花盖地，瓦楞鸳鸯轻拂粉，炉焚兰麝可添锦。

yún mí sì yě cuī zhuāng wǎn nuǎn kè hóng lú yù yǐng piān

云迷四野催妆晚，暖客红炉玉影偏。

cǐ xuě shì lí huā shì yáng huā shì méi huā shì qióng huā shì lí huā bái

此雪似梨花，似杨花，似梅花，似琼花：似梨花白；

shì yáng huā xì

似杨花细；

shì méi huā wú xiāng

似梅花无香；

shì qióng huā zhēn guì

似琼花珍贵。

cǐ xuě yǒu shēng yǒu sè yǒu qì yǒu wèi yǒu shēng zhě rú cán shí yè

此雪有声，有色，有气，有味：有声者如蚕食叶；

yǒu qì zhě lěng jìn xīn gǔ

有气者冷浸心骨；

yǒu sè zhě bǐ měi yù wú xiá

有色者比美玉无瑕；

yǒu wèi zhě néng shi lái nián hé jià

有味者能识来年禾稼。

tuán tuán rú gǔn zhū suì jiǎn rú yù xiè yī piàn shì fèng ěr liǎng piàn shì é máo sān piàn zǎn sān sì piàn zǎn sì wǔ piàn shì méi huā liù piàn rú liù è

团团如滚珠，碎剪如玉屑，一片似凤耳，两片似鹅毛，三片攒三，四片攒四，五片似梅花，六片如六萼。

cǐ xuě xià dào chóu mì chù zhī jiàn jiāng hé yī dào qīng

此雪下到稠密处，只见江河一道青。

cǐ xuě yǒu fù yǒu guì yǒu pín yǒu jiàn

此雪有富，有贵，有贫，有贱；

fù shí zhě hóng lú tiān shòu tàn nuǎn gé yìn yáng gāo

富实者红炉添寿炭，暖阁饮羊羔；

pín jiàn zhě chú zhōng wú mǐ zào xià wú chái

贫贱者厨中无米，灶下无柴。

fēi shì lǎo tiān chuán chì zhǐ fēn míng jiàng xià shā rén dāo

非是老天传敕旨，分明降下杀人刀。

lǐn lǐn hán wēi wù qì fén guó jiā xiáng ruì luò fēn yún

凛凛寒威雾气棼，国家祥瑞落纷纭。

xū yú sì yě nán fēn biàn qǐng kè qiān shān jìn shì yún

须臾四野难分变，顷刻千山尽是云。

yín shì jiè yù qián kūn kōng zhōng yǐn yuè zì wèi qún

银世界，玉乾坤，空中隐跃自为群。

cǐ xuě luò dào sān gēng hòu jǐn dào fēng nián yǐ shí fēn

此雪落到三更后，尽道丰年已十分。

zhòu wáng yǔ dá jǐ zhèng yǐn yàn shǎng xuě dāng jià guān qǐ zòu bǐ gàn hou zhǐ

纣王与妲己正饮宴赏雪，当驾官启奏：“比干候旨。

wáng yuē xuān bǐ gàn shàng tái

”王曰：“宣比干上台。

bǐ gàn xíng lǐ bì

”比干行礼毕。

wáng yuē liù huā zá chū wǔ xuě fēn yún huáng shū bù zài fǔ dì zhuó jiǔ yù hán yǒu hé zòu zhāng mào xuě zhì cǐ

王曰：“六花杂出，舞雪纷纭，皇叔不在府第酌酒御寒，有何奏章，冒雪至此？

bǐ gàn zòu yuē lù tái gāo jiē xiāo hàn fēng xuě yán dōng chén yōu bì xià lóng tǐ shēng hán tè xiàn páo ǎo yǔ bì xià yù lěng qū hán shǎo jǐn chén wēi kǔn

”比干奏曰：“鹿台高接霄汉，风雪严冬，臣忧陛下龙体生寒，特献袍袄，与陛下御冷驱寒，少尽臣微悃。

wáng yuē huáng shū nián gāo dāng liú zì yòng

”王曰：“皇叔年高，当留自用；

jīn jìn yǔ gū zú zhēng zhōng ài

今进与孤，足征忠爱！

mìng qǔ lái

”命：“取来。

bǐ gàn xià tái jiāng zhū pán gāo pěng miàn shì dà hóng lǐ shì máo sè

”比干下台，将朱盘高捧，面是大红，里是毛色。

bǐ gàn qīn shǒu dǒu kāi yǔ zhòu wáng chuān shang

比干亲手抖开，与纣王穿上。

dì dà yuè zhèn wèi tiān zǐ fù yǒu sì hǎi shí quē cǐ páo yù hán

帝大悦：“朕为天子，富有四海，实缺此袍御寒。

jīn huáng shū zhī gōng shì mò dà yān

今皇叔之功，世莫大焉！

zhòu wáng chuán zhǐ cì jiǔ gòng lè lù tái

”纣王传旨：“赐酒共乐鹿台。

huà shuō dá jǐ zài xiù lián nèi guān jiàn dōu shì tā zǐ sūn de pí bù jué yī shí jiān dāo wān fèi fǔ huǒ liǎo gān cháng cǐ kǔ kě duì shuí yán

”话说妲己在绣帘内观见，都是他子孙的皮，不觉一时间刀剜肺腑，火燎肝肠，此苦可对谁言！

àn mà bǐ gàn lǎo zéi

暗骂：“比干老贼！

wú zǐ sūn jiù xiǎng liǎo dàng jīn jiǔ xí yǔ lǎo zéi hé gān

吾子孙就享了当今酒席，与老贼何干？

nǐ míng míng qī wǒ bǎ pí máo huò wú zhī xīn

你明明欺我，把皮毛惑吾之心。

wǒ bù bǎ nǐ zhè lǎo zéi wān chū nǐ de xīn lái yě bù suàn zhōng gōng zhī hòu

我不把你这老贼剜出你的心来，也不算中宫之后！

lèi rú yǔ xià

”泪如雨下。

bù biǎo dá jǐ shēn hèn bǐ gàn

不表妲己深恨比干。

qiě shuō zhòu wáng yǔ bǐ gàn bǎ zhǎn

且说纣王与比干把盏。

bǐ gàn cí jiǔ xiè ēn xià tái

比干辞酒，谢恩下台。

zhòu wáng zhe páo jìn nèi dá jǐ jiē zhù

纣王着袍进内，妲己接住。

wáng yuē lù tái hán lěng bǐ gàn jìn páo shén chēng zhèn huái

王曰：“鹿台寒冷，比干进袍，甚称朕怀。

dá jǐ zòu yuē qiè yǒu yú yán bù shí bì xià kě róng nà fǒu

”妲己奏曰：“妾有愚言，不识陛下可容纳否？

bì xià nǎi lóng tǐ zěn pī cǐ hú lí pí máo

陛下乃龙体，怎披此狐狸皮毛？

bù dàng wěn biàn shèn wéi xiè zūn

不当稳便，甚为亵尊。

wáng yuē yù qī zhī yán shì yě

”王曰：“御妻之言是也。

suì tuō jiāng xià lái zhù kù

”遂脱将下来贮库。

cǐ nǎi shì dá jǐ jiàn wù shāng qíng qí xīn bù rěn gù wèi cǐ yǔ

──此乃是妲己见物伤情，其心不忍，故为此语。

yīn zì chén sī yuē xī rì yù zào lù tái wèi bào pí pá mèi zǐ zhī chóu qǐ zhī rě chū zhè chǎng shì fēi lián zǐ sūn jù jiǎo miè dài jìn xīn zhōng shèn shì tòng hèn yī xīn yào hài bǐ gàn wú jì kě shī

因自沉思曰：“昔日欲造鹿台，为报琵琶妹子之雠，岂知惹出这场是非，连子孙俱剿灭殆尽……”心中甚是痛恨，一心要害比干，无计可施。

huà shuō shí guāng yì dù yī rì dá jǐ zài lù tái péi yàn dǒu shēng yī jì jiāng miàn shàng yāo róng chè qù bǐ píng cháng jiāo mèi bù guò shí fēn zhōng yī èr

话说时光易度，一日，妲己在鹿台陪宴，陡生一计，将面上妖容撤去，比平常娇媚不过十分中一二。

dà dǐ wǎng rì rú mǔ dān chū zhàn sháo yào yíng fēng lí huā dài yǔ hǎi táng zuì rì yàn yě fēi cháng

大抵往日如牡丹初绽，芍药迎风，梨花带雨，海棠醉日，艳冶非常。

zhòu wáng zhèng yǐn jiǔ jiān dì shì liáng jiǔ jiàn dá jǐ róng mào dà bù xiāng tóng bú zhù pàn lài dá jǐ yuē bì xià pín gù jiàn qiè cán zhuāng hé yě

纣王正饮酒间，谛视良久，见妲己容貌大不相同，不住盼睐，妲己曰：“陛下频顾贱妾残妆何也？

zhòu wáng xiào ér bù yán

”纣王笑而不言。

dá jǐ qiáng zhī zhòu wáng yuē zhèn kàn ài qīng róng mào zhēn rú jiāo huā měi yù lìng rén bǎ wán bù rěn shì shǒu

妲己强之，纣王曰：“朕看爱卿容貌，真如娇花美玉，令人把玩，不忍释手。

dá jǐ yuē qiè yǒu hé róng sè bù guò méng shèng ēn chǒng ài gù rú cǐ ěr

”妲己曰：“妾有何容色，不过蒙圣恩宠爱，故如此耳。

qiè yǒu yī jié shí yì mèi xìng hú

妾有一结识义妹姓胡。

míng yuē xǐ mèi rú jīn zài zǐ xiāo gōng chū jiā

名曰喜媚，如今在紫霄宫出家。

qiè zhī yán sè bǎi bù jí yī

妾之颜色，百不及一。

zhòu wáng yuán shì ài jiǔ sè de tīng de rú cǐ róng mào bù jué xīn zhōng xīn yuè nǎi xiào ér wèn yuē ài qīng jì yǒu lìng mèi kě néng lìng zhèn yī jiàn fǒu

”纣王原是爱酒色的，听得如此容貌，不觉心中欣悦，乃笑而问曰：“爱卿既有令妹，可能令朕一见否？

dá jǐ yuē xǐ mèi nǎi shì guī nǚ zì yòu chū jiā bài shī xué dào shàng dòng fǔ míng shān zǐ xiāo gōng nèi xiū xíng yī kè yān néng de zhì

”妲己曰：“喜媚乃是闺女，自幼出家，拜师学道，上洞府名山紫霄宫内修行，一刻焉能得至？

wáng yuē tuō ài qīng fú bì rú hé wěi qū shǐ zhèn yī jiàn yì bù fù qīng suǒ jǔ

”王曰：“托爱卿福庇，如何委曲，使朕一见，亦不负卿所举。

dá jǐ yuē dāng shí tóng qiè zài jì zhōu shí tóng fáng zhēn xiàn xǐ mèi chū jiā yǔ qiè zuò bié qiè sǎ lèi qì yuē jīn bié mèi mei yǒng bù néng xiāng jiàn yǐ

”妲己曰：“当时同妾在冀州时，同房针线，喜媚出家，与妾作别，妾洒泪泣曰：‘今别妹妹，永不能相见矣！

xǐ mèi yuē dàn bài shī zhī hòu ruò de wǔ xíng zhī shù wǒ sòng xìn xiāng yǔ nǐ

’喜媚曰：‘但拜师之后，若得五行之术，我送信香与你。

jiě jie yù yào xiāng jiàn fén cǐ xìn xiāng wú dāng jí zhì

姐姐欲要相见，焚此信香，吾当即至。

hòu lái qù le yī nián guǒ sòng xìn xiāng yí kuài

’后来去了一年，果送信香一块。

wèi jí èr yuè méng shèng ēn qǔ shàng cháo gē shì bì xià zuǒ yòu yī xiàng wàng què

未及二月，蒙圣恩取上朝歌，侍陛下左右，一向忘却。

fāng cái bì xià bù yán qiè yì bù gǎn zòu wén

方才陛下不言，妾亦不敢奏闻。

zhòu wáng dà xǐ yuē ài qīng hé bù sù qǔ xìn xiāng fén zhī

”纣王大喜曰：“爱卿何不速取信香焚之？

dá jǐ yuē shàng zǎo

”妲己曰：“尚早。

xǐ mèi nǎi shì xiān jiā fēi tóng fán sú

喜媚乃是仙家，非同凡俗；

dài míng rì yuè xià chén shè chá guǒ qiè shēn mù yù fén xiāng xiāng yíng fāng kě

待明日，月下陈设茶果，妾身沐浴焚香相迎，方可。

wáng yuē qīng yán shèn shì bù kě xiè dú

”王曰：“卿言甚是，不可亵渎。

zhòu wáng yǔ dá jǐ yàn lè ān qǐn

”纣王与妲己宴乐安寝。

què shuō dá jǐ zhì sān gēng shí fēn xiàn chū yuán xíng jìng dào xuān yuán fén zhōng

却说妲己至三更时分，现出原形，竟到轩辕坟中。

zhī jiàn zhì jī jīng jiē zhe qì sù yuē jiě jie

只见雉鸡精接着，泣诉曰：“姐姐！

yīn wèi nǐ yī xí jiǔ duàn sòng le nǐ de zǐ sūn jǐn miè jiāng pí dōu bō le qù nǐ kě zhī dào

因为你一席酒，断送了你的子孙尽灭，将皮都剥了去，你可知道？

dá jǐ yì bēi qì dào mèi mei

”妲己亦悲泣道：“妹妹！

yīn wǒ zǐ sūn shòu cǐ chén yuān wú chǔ shēn bào xún sī yī jì xū rú bǐ rú cǐ kě jiāng lǎo zéi qǔ xīn fāng suì wú yuàn

因我子孙受此沉冤，无处申报，寻思一计，须……如比如此，可将老贼取心，方遂吾愿。

jīn zhàng mèi mei fú chí bǐ cǐ gè xiāng hù wèi

今仗妹妹扶持，彼此各相护卫。

wǒ sī nǐ dú zì shǒu cǐ cháo xué yě shì jì liáo hé bù chéng cǐ jī huì xiǎng huáng gōng xuè shí zhāo mù rú cháng hé bù wèi měi

我思你独自守此巢穴，也是寂寥，何不乘此机会，享皇宫血食，朝暮如常，何不为美。

zhì jī jīng shēn xiè dá jǐ yuē jì méng jiě jie tái jǔ gǎn bù rú mìng míng rì jí lái

”雉鸡精深谢妲己曰：“既蒙姐姐抬举，敢不如命，明日即来。

dá jǐ jì jiào yǐ dìng yī jiù yǐn xíng huí gōng rù qiào yǔ zhòu wáng gòng qǐn

”妲己计较已定，依旧隐形回宫入窍，与纣王共寝。

tiān míng qǐ lái zhèng shì zhòu wáng huān biàn zhuān hou jīn wǎn xǐ mèi jiàng lín hèn bù dé bǎ jīn wū gǎn xià xī shān qù pěng chū dōng biān yù tù lái

天明起来，正是纣王欢忭，专候今晚喜媚降临，恨不得把金乌赶下西山，去捧出东边玉兔来。

zhì wǎn zhòu wáng jiàn huá yuè chū shēng yì tiān rú xǐ zuò shī yuē

至晚，纣王见华月初升，一天如洗，作诗曰：

jīn yùn chán guāng chū hǎi dōng qīng yōu yǔ zhòu chè cháng kōng

“金运蝉光出海东，清幽宇宙彻长空；

yù pán xuán zài bì tiān shàng zhǎn fàng guāng huá sàn cǎi hóng

玉盘悬在碧天上，展放光华散彩红。

huà shuō zhòu wáng yǔ dá jǐ zài tái shàng wán yuè cuī bī dá jǐ fén xiāng

话说纣王与妲己在台上玩月，催逼妲己焚香。

dá jǐ yuē qiè suī fén xiāng bài qǐng tǎng huò xǐ mèi lái shí bì xià dāng huí bì yī shí

妲己曰：“妾虽焚香拜请，倘或喜媚来时，陛下当回避一时。

kǒng fán sú bù biàn chù bǐ huí qù jí qiè nán lái

恐凡俗不便，触彼回去，急切难来。

dài qiè yǐ yán gào guò zài qǐng bì xià xiāng jiàn

待妾以言告过，再请陛下相见。

zhòu wáng yuē dàn píng ài qīng fēn fù yī yī rú mìng

”纣王曰：“但凭爱卿吩咐，一一如命。

dá jǐ fāng jìng shǒu fén xiāng zuò chéng quān tào

”妲己方净手焚香，做成圈套。

jiāng jìn yī gǔ shí fēn tīng bàn kōng fēng xiǎng yīn yún mì bù hēi wù mí kōng jiāng yī lún míng yuè zhē yǎn

将近一鼓时分，听半空风响，阴云密布，黑雾迷空，将一轮明月遮掩。

yī shà shí tiān hūn dì àn hán qì qīn rù

一霎时，天昏地暗，寒气侵入。

zhòu wáng jīng yí máng wèn dá jǐ yuē hǎo fēng

纣王惊疑，忙问妲己曰：“好风！

yī huì er fān zhuǎn le tiān dì

一会儿翻转了天地。

dá jǐ yuē xiǎng bì xǐ mèi tà fēng yún ér lái

”妲己曰：“想必喜媚踏风云而来。

yán wèi bì zhǐ tīng kōng zhōng yǒu huán pèi zhī shēng yǐn yǐn yǒu rén shēng zhuì luò

”言未毕，只听空中有环佩之声，隐隐有人声坠落。

dá jǐ máng cuī zhòu wáng jìn lǐ miàn yuē xǐ mèi lái yǐ

妲己忙催纣王进里面，曰：“喜媚来矣。

sì qiè jiǎng guò hǎo qǐng xiāng jiàn

俟妾讲过，好请相见。

zhòu wáng zhǐ de jìn nèi diàn gé lián tōu qiáo

”纣王只得进内殿，隔帘偷瞧。

zhī jiàn fēng shēng tíng xī yuè guāng zhī zhōng jiàn yī dào gū chuān dà hóng bā guà yī sī tāo má lǚ

只见风声停息，月光之中，见一道姑穿大红八卦衣，丝绦麻履。

kuàng cǐ yuè sè fù míng guāng cǎi jiǎo jié qiě shì dēng zhú huī huáng cháng yán dēng yuè zhī xià kàn jiā rén bǐ bái rì gèng shèng shí bèi

况此月色复明，光彩皎洁，且是灯烛辉煌，常言“灯月之下看佳人，比白日更胜十倍。

zhī jiàn cǐ nǚ jī rú ruì xuě liǎn shì zhāo xiá hǎi táng fēng yùn yīng táo xiǎo kǒu xiāng liǎn táo sāi guāng yíng jiāo mèi sè sè dòng rén

”只见此女肌如瑞雪，脸似朝霞，海棠丰韵，樱桃小口，香脸桃腮，光莹娇媚，色色动人。

dá jǐ xiàng qián yuē mèi mei lái yǐ

妲己向前曰：“妹妹来矣！

xǐ mèi yuē jiě jie pín dào qǐ shǒu le

”喜媚曰：“姐姐，贫道稽首了。

èr rén tóng zhì diàn nèi xíng lǐ zuò xia

”二人同至殿内，行礼坐下。

chá ba dá jǐ yuē xī rì mèi mei céng yán dàn yù xiāng huì zhǐ fén xìn xiāng jí zhì

茶罢，妲己曰：“昔日妹妹曾言，‘但欲相会，只焚信香即至。

jīn guǒ bù shī qián yán de huì zūn róng qiè zhī xìng shèn

’今果不失前言，得会尊容，妾之幸甚。

dào gū yuē pín dào shì wén xìn xiāng yī zhì kǒng wéi qián yuē gù cǐ jí sù qián lái xìng shù táng tū

”道姑曰：“贫道适闻信香一至，恐违前约，故此即速前来，幸恕唐突。

bǐ cǐ xùn xiè

”彼此逊谢。

qiě shuō zhòu wáng zài guān xǐ mèi zhī zī fù dǔ dá jǐ zhī sè tiān dì xuán gé

且说纣王再观喜媚之姿，复睹妲己之色，天地悬隔。

zhòu wáng àn xiǎng dàn de xǐ mèi tóng shì qīn zhěn biàn bù zuò tiān zǐ yòu yǒu hé fáng

纣王暗想：“但得喜媚同侍衾枕，便不做天子又有何妨。

xīn shàng shèn shì nán guò zhī jiàn dá jǐ wèn xǐ mèi yuē mèi mei shì zhāi shì hūn

”心上甚是难过，只见妲己问喜媚曰：“妹妹是斋，是荤？

xǐ mèi dá yuē shì zhāi

”喜媚答曰：“是斋。

dá jǐ chuán zhǐ pái shàng sù zhāi lái

”妲己传旨：“排上素斋来。

èr rén chuán bēi xù huà

”二人传杯叙话。

dēng guāng zhī xià gù zuò yāo ráo

灯光之下，故作妖娆。

zhòu wáng kàn xǐ mèi zhēn rú ruǐ gōng xiān zǐ yuè kū cháng é

纣王看喜媚，真如蕊宫仙子，月窟嫦娥。

bǎ zhòu wáng zhǐ nòng de hún yóu dàng yàng sān qiān lǐ pò rào shān hé shí wàn zhòng hèn bù néng gòng yǔ xiāng péi yī kǒu tūn tā xià dù zhuā ěr náo sāi zuò lì bù níng bù zhī rú hé shì hǎo

把纣王只弄得魂游荡漾三千里，魄遶山河十万重，恨不能共语相陪，一口吞他下肚，抓耳挠腮，坐立不宁，不知如何是好。

zhòu wáng jí dé bù nài fán zhǐ shì luàn ké sòu

纣王急得不耐烦，只是乱咳嗽。

dá jǐ yǐ huì qí yì yǎn jiǎo chuán qíng kàn zhe xǐ mèi yuē mèi mei qiè yǒu yī yán fèng dú bù zhī mèi mei kě róng nà fǒu

妲己已会其意，眼角传情，看着喜媚曰：“妹妹，妾有一言奉渎，不知妹妹可容纳否？

xǐ mèi yuē jiě jie yǒu hé shì fēn fù

”喜媚曰：“姐姐有何事吩咐？

pín dào lǐng jiào

贫道领教。

dá jǐ yuē qián zhě qiè zài tiān zǐ miàn qián zàn yáng mèi mei dà dé tiān zǐ xǐ bù zì shèng jiǔ yù yī dǔ xian yán

”妲己曰：“前者妾在天子面前，赞扬妹妹大德，天子喜不自胜，久欲一睹仙颜；

jīn méng bù qì kǎi cì jiàng lín shí chū wàn xìng

今蒙不弃，慨赐降临，实出万幸。

qǐ xián mèi niàn tiān zǐ kě xiǎng zhī huái fǔ tóng yī huì de lǐng fú huì gǎn dài bù shèng

乞贤妹念天子渴想之怀，俯同一会，得领福慧，感戴不胜！

jīn bù gǎn táng tū jìn yè tuō qiè xiān róng

今不敢唐突晋谒，托妾先容。

bù zhī mèi mei yì xià rú hé

不知妹妹意下如何？

xǐ mèi yuē qiè xì nǚ liú kuàng qiě chū jiā shēng sú bù biàn xiāng huì èr lái nán nǚ bù yǎ qiě nán nǚ shòu shòu bù qīn qǐ kě tóng yán wù duì ér bù fēn nèi wài zhī lǐ

”喜媚曰：“妾系女流，况且出家，生俗不便相会，二来男女不雅，且男女授受不亲，岂可同筵晤对，而不分内外之礼。

dá jǐ yuē bù rán

”妲己曰：“不然。

mèi mei jì xì chū jiā yuán shì chāo chū sān jiè wài bù zài wǔ xíng zhōng qǐ de yǐ shì sú nán nǚ fēn bié ér lùn

妹妹既系出家，原是‘超出三界外，不在五行中’，岂得以世俗男女分别而论。

kuàng tiān zǐ xì mìng yú tiān jí tiān zhī zǐ zǒng kòng wàn mín fù yǒu sì hǎi shuài tǔ jiē chén jí shén xiān yì dāng ràng wèi

况天子系命于天，即天之子，总控万民，富有四海，率土皆臣，即神仙亦当让位。

kuàng wǒ yǔ nǐ yòu suī jié bài yì shí tóng bāo jí yǐ jiě mèi zhī qíng jiù jiàn tiān zi yì shì qīn dào zhè yě wú fáng

况我与你幼虽结拜，义实同胞，即以姐妹之情，就见天子，亦是亲道，这也无妨。

xǐ mèi yuē jiě jie fēn fù qǐng tiān zǐ xiāng jiàn

”喜媚曰：“姐姐吩咐，请天子相见。

zhòu wáng wén qǐng zì yě děng bù dé jiù zǒu chū lái le

”纣王闻“请”字，也等不得，就走出来了。

zhòu wáng jiàn dào gū yī gōng xǐ mèi dǎ yī qǐ shǒu xiāng hái

纣王见道姑一躬，喜媚打一稽首相还。

xǐ mèi yuē qǐng tiān zǐ zuò

喜媚曰：“请天子坐。

zhòu wáng biàn bàng zuò zài cè

”纣王便傍坐在侧。

èr yāo fǎn shàng xià zuò le

二妖反上下坐了。

dēng guāng xià jiàn xǐ mèi liǎng cì sān fān qǐ zhū chún yì diǎn yīng táo tǔ de shì měi zī zī yī tuán hé qì

灯光下，见喜媚两次三番启朱唇，一点樱桃，吐的是美孜孜一团和气；

zhuǎn qiū bō shuāng wān huó shuǐ sòng de shì jiāo dī dī wàn zhǒng fēng qíng bǎ gè zhòu wáng nòng dé xīn yuán nán àn yì mǎ chí jiāng zhǐ jí dé yī shēn xiāng hàn

转秋波，双湾活水，送的是娇滴滴万种风情，把个纣王弄得心猿难按，意马驰缰，只急得一身香汗。

dá jǐ qíng zhī zhòu wáng yù huǒ zhèng chì zuǒ yòu nán ái gù yì qǐ shēn gēng yī

妲己情知纣王欲火正炽，左右难捱，故意起身更衣。

妲己情知纣王欲火正炽，左右难挨，故意起身更衣。

dá jǐ shàng qián yuē bì xià zài cǐ xiāng péi qiè gēng yī jiù lái

妲己上前曰：“陛下在此相陪，妾更衣就来。

zhòu wáng fù zhuǎn xià zuò cháo shàng dí miàn chuán bēi

”纣王复转下坐，朝上觌面传杯。

zhòu wáng dēng xià yǐ yǎn jiǎo chuán qíng nà dào gū miàn hóng wēi xiào

纣王灯下以眼角传情，那道姑面红微笑。

zhòu wáng zhēn jiǔ shuāng shǒu fèng yú dào gū

纣王斟酒，双手奉于道姑；

dào gū jiē jiǔ tǔ niǎo nuó shēng yīn dá yuē gǎn láo bì xià

道姑接酒，吐袅娜声音答曰：“敢劳陛下！

zhòu wáng chéng jī jiāng xǐ mèi shǒu wàn yī niǎn dào gū bù yǔ bǎ zhòu wáng hún líng r dōu fēi zài jiǔ xiāo

”纣王乘机将喜媚手腕一捻，道姑不语，把纣王魂灵儿都飞在九霄。

zhòu wáng jiàn shì rú cǐ biàn wèn yuē zhèn tóng xiān gū tái qián wán yuè hé rú

纣王见是如此，便问曰：“朕同仙姑台前玩月，何如？

xǐ mèi yuē lǐng jiào

”喜媚曰：“领教。

zhòu wáng fù xié xǐ mèi shǒu chū tái wán yuè

”纣王复携喜媚手出台玩月。

xǐ mèi bù cí

喜媚不辞。

zhòu wáng xīn dòng biàn dā zhù xiāng jiān yuè xià wēi yǐ qíng yì shén mì

纣王心动，便搭住香肩，月下偎倚，情意甚密。

zhòu wáng xīn zhōng shén měi nǎi yǐ yán tiāo zhī yuē xiān gū hé bù qì cǐ xiū xíng ér yǔ lìng jie tóng zhù gōng yuàn pāo cǐ qīng liáng qiě xiǎng fù guì zhāo xī huān yú sì shí huān qìng qǐ bù kuài lè

纣王心中甚美，乃以言挑之曰：“仙姑何不弃此修行，而与令姐同住宫院，抛此清凉，且享富贵，朝夕欢娱，四时欢庆，岂不快乐！

rén shēng jǐ hé nǎi zì kǔ rú cǐ

人生几何，乃自苦如此。

xiān gū yì xià rú hé

仙姑意下如何？

xǐ mèi zhǐ shì bù yǔ

”喜媚只是不语。

zhòu wáng jiàn xǐ mèi bù shèn tuī tuō nǎi yǐ shǒu mǒ zhe xǐ mèi xiōng táng ruǎn mián mián wēn rùn rùn nèn nèn de fù pí xǐ mèi bàn tuī bàn jiù

纣王见喜媚不甚推托，乃以手抹着喜媚胸膛，软绵绵，温润润，嫩嫩的腹皮，喜媚半推半就。

zhòu wáng jiàn tā rú cǐ shuāng shǒu bào lǒu piān diàn jiāo huān yún yǔ jǐ dù fāng cái xiē shǒu

纣王见他如此，双手抱搂，偏殿交欢，云雨几度，方才歇手。

zhèng qǐ shēn zhěng yī hū jiàn dá jǐ chū lái yī yǎn kàn jiàn xǐ mèi wū yún sǎn luàn qì chuǎn xū xū dá jǐ yuē mèi mei wèi hé zhè děng mú yàng

正起身整衣，忽见妲己出来，一眼看见喜媚乌云散乱，气喘吁吁，妲己曰：“妹妹为何这等模样？

zhòu wáng yuē shí bù xiāng mán fāng cái yǔ xǐ mèi yīn yuán xiāng còu

”纣王曰：“实不相瞒，方才与喜媚姻缘相凑。

tiān jiàng chì shéng nǐ mèi mei tóng shì zhèn zuǒ yòu zhāo mù huān yú gòng xiǎng wú qióng zhī fú

天降赤绳，你妹妹同侍朕左右，朝暮欢娱，共享无穷之福。

cǐ yì shì ài qīng jiàn bá xǐ mèi zhī gōng zhèn xīn jiā yuè bù gǎn yǒu wàng

此亦是爱卿荐拔喜媚之功，朕心嘉悦，不敢有忘。

jí chuán zhǐ chóng xīn pái yàn sān rén gòng yǐn zhì wǔ gēng fāng gòng qǐn lù tái zhī shàng

”即传旨重新排宴，三人共饮，至五更方共寝鹿台之上。

yǒu shī wèi zhèng shī yuē

有诗为证，诗曰：

guó pò yāo fēn xiàn jiā wáng zhòu zhǔ hūn

国破妖氛现，家亡纣主昏。

bù tīng jūn zǐ jiàn zhuān nà nìng chén yán

不听君子谏，专纳佞臣言。

xiān ài hú lí nǚ yòu chǒng zhì jī jīng

先爱狐狸女，又宠雉鸡精。

bǐ gàn féng cǐ guài mù xià sǐ wú cún

比干逢此怪，目下死无存。

huà shuō zhòu wáng àn nà xǐ mèi wài guān bù zhī

话说纣王暗纳喜媚，外官不知。

tiān zǐ bù lǐ guó shì huāng yín nèi quē wài tíng gé jué zhēn shì jūn mén wàn lǐ

天子不理国事，荒淫内阙，外廷隔绝，真是君门万里。

wǔ chéng wáng suī zhí zhǎng dà shuài zhī quán tí diào zhāo gē sì shí bā wàn rén mǎ zhèn shǒu dū chéng suī rán dān xīn wèi guó qí rú bù néng miàn jūn jiàn yán bǐ cǐ gé jué wú kě nài hé zhǐ háng zhǎng tàn ér yǐ

武成王虽执掌大帅之权，提调朝歌四十八万人马，镇守都城，虽然丹心为国，其如不能面君谏言，彼此隔绝，无可奈何，只行长叹而已。

yī rì jiàn bào shuō dōng bó hóu jiāng wén huàn fēn bīng gōng dǎ yě mǎ lǐng yào qǔ chén táng guān huáng zǒng bīng lìng lǔ xióng lǐng bīng shí wàn bǎ shǒu qù qì

一日，见报说，东伯侯姜文焕分兵攻打野马岭，要取陈塘关，黄总兵令鲁雄领兵十万把守去讫。

bù biǎo

不表。

qiě shuō zhòu wáng zì dé xǐ mèi zhāo zhāo yún yǔ yè yè hān gē nà lǐ bǎ shè jì wéi zhòng

且说纣王自得喜媚，朝朝云雨，夜夜酣歌，那里把社稷为重。

nà rì èr yāo zhèng zài tái shàng yòng zǎo shàn hū jiàn dá jǐ dà jiào yī shēng diē dǎo zài dì

那日，二妖正在台上用早膳，忽见妲己大叫一声，跌倒在地；

bǎ zhòu wáng jīng hài hàn chū xià de miàn rú tǔ sè

把纣王惊骇汗出，吓的面如土色。

jiàn dá jǐ kǒu zhōng pēn chū xuè shuǐ lái bì mù bù yán miàn pí jù zǐ

见妲己口中喷出血水来，闭目不言，面皮俱紫；

zhòu wáng yuē yù qī zì suí zhèn shù nián wèi yǒu cǐ jí

纣王曰：“御妻自随朕数年，未有此疾。

jīn rì rú hé de zhè děng xiōng zhèng

今日如何得这等凶症？

xǐ mèi gù yì diǎn tóu tàn yuē jiě jie jiù jí fā le

”喜媚故意点头叹曰：“姐姐旧疾发了！

dì wèn mèi měi rén wèi hé zhī yù qī yǒu cǐ jiù jí

”帝问：“媚美人为何知御妻有此旧疾？

xǐ mèi zòu yuē xī zài jì zhōu shí bǐ bǐ jù shì guī nǚ

”喜媚奏曰：“昔在冀州时，彼比俱是闺女。

jiě jie cháng yǒu xīn tòng zhī jí yī fà jí sǐ

姐姐常有心痛之疾，一发即死。

jì zhōu yǒu yī yī shì xìng zhāng míng yuán

冀州有一医士，姓张，名元；

tā yòng yào zuì miào yǒu líng lóng xīn yī piàn jiān tāng chī xià cǐ jí jí yù

他用药最妙，有玲珑心一片煎汤吃下，此疾即愈。

zhòu wáng yuē chuán zhǐ xuān jì zhōu yī shì zhāng yuán

”纣王曰：“传旨宣冀州医士张元。

xǐ mèi zòu yuē bì xià zhī yán chà yǐ

”喜媚奏曰：“陛下之言差矣！

zhāo gē dào jì zhōu yǒu duō shǎo lù

朝歌到冀州有多少路！

yī qù yī lái zhì shǎo yuè yú

一去一来，至少月余。

dān wù rì qī yān néng jiù de

耽误日期，焉能救得？

chú fēi zhāo gē zhī de ruò yǒu líng lóng xīn qǔ tā yī piàn dēng shí kě jiù

除非朝歌之地，若有玲珑心，取他一片，登时可救；

rú wú xū yú jí sǐ

如无，须臾即死。

zhòu wáng yuē líng lóng xīn shuí rén zhī dào

”纣王曰：“玲珑心谁人知道？

xǐ mèi yuē qiè shēn céng bài shī shàn néng tuī suàn

”喜媚曰：“妾身曾拜师，善能推算。

zhòu wáng dà xǐ mìng xǐ mèi sù suàn

”纣王大喜，命喜媚速算。

zhè yāo jīng gù yì tāo zhǐ suàn lái suàn qù zòu yuē cháo zhōng zhǐ yǒu yī dà chén guān jū xiǎn jué wèi jí rén chén

这妖精故意搯指，算来算去，奏曰：“朝中止有一大臣，官居显爵，位极人臣；

zhǐ pà cǐ rén shě bù dé bù kěn jiù bá niáng niáng

只怕此人舍不得，不肯救拔娘娘。

zhòu wáng yuē shì shuí

”纣王曰：“是谁？

kuài shuō

快说！

xǐ mèi yuē wéi yà xiāng bǐ gàn nǎi shì líng lóng qī qiào zhī xīn

”喜媚曰：“惟亚相比干乃是玲珑七窍之心。

zhòu wáng yuē bǐ gàn nǎi shì huáng shū yī zōng dí pài nán dào bù kěn jiè yī piàn líng lóng xīn wèi yù qī qǐ chén kē zhī jí

”纣王曰：“比干乃是皇叔，一宗嫡派，难道不肯借一片玲珑心为御妻起沉痾之疾？

”纣王曰：“比干乃是皇叔，一宗嫡派，难道不肯借一片玲珑心为御妻起沉疴之疾？

sù fā yù zhá xuān bǐ gàn

速发御札，宣比干！

chà guān fēi wǎng xiāng fǔ

”差官飞往相府。

bǐ gàn xián jū wú gū zhèng wèi guó jiā diān dǎo cháo zhèng shī yí xīn zhōng shòu huà

比干闲居无辜，正为国家颠倒，朝政失宜，心中寿画。

hū táng hòu guān qiāo yún bǎn chuán yù zhá lì xuān jiàn jià

忽堂候官敲云板，传御札，立宣见驾。

bǐ gàn jiē zhá lǐ bì yuē tiān shǐ xiān huí wǔ mén huì qí

比干接札，礼毕，曰：“天使先回，午门会齐。

bǐ gàn zì sī cháo zhōng wú shì yù zhá wèi hé shén sù

”比干自思：“朝中无事，御札为何甚速？

huà wèi liǎo yòu bào yù zhá yòu zhì

”话未了，又报：“御札又至！

bǐ gàn yòu jiē guò

”比干又接过。

bù yī shí lián dào wǔ cì yù zhá

不一时，连到五次御札。

bǐ gàn yí huò yǒu shèn jǐn jí lián fā wǔ zhá

比干疑惑：“有甚紧急，连发五札？

zhèng chén sī jiān yòu bào yù zhá yòu zhì

”正沉思间，又报：“御札又至！

chí zhá zhě nǎi fèng yù guān chén qīng

”持札者乃奉御官陈青。

bǐ gàn jiē bì wèn qīng yuē hé shì yào jǐn yòng zhá liù cì

比干接毕，问青曰：“何事要紧，用札六次？

qīng yuē chéng xiàng zài shàng fāng jīn guó shì jiàn shuāi lù tái yòu xīn nà dào gū míng yuē hú xǐ mèi

”青曰：“丞相在上：方今国势渐衰，鹿台又新纳道姑，名曰胡喜媚。

jīn rì zǎo shàn niáng niáng ǒu rán xīn téng jí fā kàn kàn qì jué

今日早膳，娘娘偶然心疼疾发，看看气绝。

hú xǐ mèi chén shuō yào de líng lóng xīn yī piàn jiān gēng tāng chī xià jí yù

胡喜媚陈说，要得玲珑心一片，煎羹汤，吃下即愈。

huáng shàng yán líng lóng xīn rú hé xiǎo de

皇上言：“玲珑心如何晓得？

hú xǐ mèi huì suàn suàn chéng xiàng shì líng lóng xīn

”胡喜媚会算，算丞相是玲珑心。

yīn cǐ fā zhá liù dào yào jiè lǎo qiān suì de xīn yī piàn jí jiù niáng niáng gù cǐ jǐn jí

因此发札六道，要借老千岁的心一片，急救娘娘，故此紧急。

bǐ gàn tīng shuō jīng dé xīn dǎn jù luò zì sī shì yǐ rú cǐ nǎi yuē chén qīng nǐ zài wǔ mén děng hòu wǒ jí zhì yě

”比干听说，惊得心胆俱落，自思：“事已如此──”乃曰：“陈青，你在午门等候，我即至也。

bǐ gàn jìn nèi jiàn fū rén mèng shì yuē fū rén nǐ hǎo shēng kàn gù hái ér wēi zǐ dé

”比干进内，见夫人孟氏曰：“夫人，你好生看顾孩儿微子德！

wǒ sǐ zhī hòu nǐ mǔ zǐ hǎo shēng shǒu wǒ jiā xun bù kě zào cì

我死之后，你母子好生守我家训，不可造次。

cháo kūn bìng wú yī rén yǐ

朝坤并无一人矣！

yán ba lèi rú yǔ xià

”言罢泪如雨下。

fū rén dà jīng wèn yuē dài wáng hé gù chū cǐ bù jí zhī yán

夫人大惊，问曰：“大王何故出此不吉之言？

bǐ gàn yuē hūn jūn tīng xìn dá jǐ yǒu jí yù qǔ wú xīn zuò gēng tāng qǐ yǒu shēng hái zhī lǐ

”比干曰：“昏君听信妲己有疾，欲取吾心作羹汤，岂有生还之理！

fū rén chuí lèi yuē guān jū xiàng wèi yòu wú qī kuáng shàng bù fàn fǎ yú tiān zǐ xià bù tān kù yú jūn mín dài wáng zhōng chéng jié xiào sù biǎo zhe yú rén ěr mù yǒu hé zuì è qǐ zhì fàn qǔ xīn cǎn xíng

”夫人垂泪曰：“官居相位，又无欺诳，上不犯法于天子，下不贪酷于军民，大王忠诚节孝，素表着于人耳目，有何罪恶，岂至犯取心惨刑。

yǒu zi zài bàng qì yuē fù wáng wù yōu

”有子在傍泣曰：“父王勿忧。

fāng cái hái ér xiǎng qǐ xī rì jiāng zǐ yá yǔ fù wáng kàn qì sè céng shuō bù lì liú yī jiǎn tiē jiàn zài shū fáng shuō zhì wēi jí liǎng nán zhī jì jìn tuì wú lù fāng kě kàn jiǎn yì kě jiě jiù

方才孩儿想起，昔日姜子牙与父王看气色，曾说不利，留一简帖，见在书房，说：‘至危急两难之际，进退无路，方可看简，亦可解救。

bǐ gàn fāng wù yuē ya

’”比干方悟曰：“呀！

jī hū yī shí wàng le

几乎一时忘了！

máng kāi shū fáng mén jiàn yàn tāi xià yā zhe yī tiē qǔ chū guān zhī

”忙开书房门，见砚台下压着一帖，取出观之；

shàng shū míng bái

──上书明白。

bǐ gàn yuē sù qǔ huǒ lái

──比干曰：“速取火来！

qǔ shuǐ yī wǎn jiāng zi yá fú shāo zài shuǐ lǐ bǐ gàn yǐn yú fù zhōng

”取水一碗，将子牙符烧在水里，比干饮于腹中。

máng chuān cháo fú shàng mǎ wǎng wǔ mén lái

忙穿朝服上马，往午门来。

bù biǎo

不表。

qiě shuō liù zhá xuān bǐ gàn chén qīng xiè le nèi shì jīng dé yī chéng jūn mín guān zǎi jǐn zhī qǔ bǐ gàn xīn zuò gēng tāng

且说六札宣比干，陈青泄了内事，惊得一城军民官宰，尽知取比干心作羹汤。

huà shuō wǔ chéng wáng huáng yuán shuài tóng zhū dà chén jù zài wǔ mén zhī jiàn bǐ gàn chéng mǎ fēi zhì wǔ mén xià mǎ

话说武成王黄元帅同诸大臣俱在午门，只见比干乘马，飞至午门下马。

bǎi guān máng wèn qí gù

百官忙问其故。

bǐ gàn yuē jù chén qīng shuō qǔ xīn yī jié wú zǒng bù zhī

比干曰：“据陈青说……取心一节，吾总不知。

bǎi guān suí bǐ gàn zhì dà diàn

”百官随比干至大殿。

bǐ gàn jìng wǎng lù tái xià hóu zhǐ

比干径往鹿台下侯旨。

zhòu wáng lì hou tīng de bǐ gàn zhì mìng xuān shàng tái lái

纣王立候，听得比干至，命：“宣上台来。

bǐ gàn xíng lǐ bì

”比干行礼毕。

wáng yuē yù qī ǒu fā chén kē xīn tòng zhī jí wéi líng lóng xīn kě yù

王曰：“御妻偶发沉痾心痛之疾，惟玲珑心可愈。

王曰：“御妻偶发沉疴心痛之疾，惟玲珑心可愈。

huáng shū yǒu líng lóng xīn qǐ jiè yī piàn zuò tāng zhì jí ruò yù cǐ gōng mò dà yān

皇叔有玲珑心，乞借一片作汤，治疾若愈，此功莫大焉。

bǐ gàn yuē xīn shì hé wù

”比干曰：“心是何物？

zhòu wáng yuē nǎi huáng shū fù nèi zhī xīn

”纣王曰：“乃皇叔腹内之心。

bǐ gàn nù zòu yuē xīn zhě yī shēn zhī zhǔ yǐn yú fèi nèi zuò liù yè liǎng ěr zhī zhōng bǎi è wú qīn yī qīn jí sǐ

”比干怒奏曰：“心者一身之主，隐于肺内，坐六叶两耳之中，百恶无侵，一侵即死。

xīn zhèng shǒu zú zhèng

心正，手足正；

xīn bù zhèng zé shǒu zú bù zhèng

心不正，则手足不正。

xīn wèi wàn wù zhī líng miáo sì xiàng biàn huà zhī gēn běn

心为万物之灵苗，四象变化之根本。

wú xīn yǒu shāng qǐ yǒu shēng lù

吾心有伤，岂有生路！

lǎo chén suī sǐ bù xī zhǐ shì shè jì qiū xū xián néng jìn jué

老臣虽死不惜，只是社稷坵墟，贤能尽绝。

jīn hūn jūn tīng xīn nà yāo fù zhī yán cì wú zhāi xīn zhī huò

今昏君听新纳妖妇之言，赐吾摘心之祸；

zhǐ pà bǐ gàn zài jiāng shān zài

只怕比干在，江山在；

bǐ gàn cún shè jì cún

比干存，社稷存！

zhòu wáng yuē huáng shū zhī yán chà yǐ

”纣王曰：“皇叔之言差矣！

zǒng zhǐ jiè xīn yī piàn wú shāng yú shì hé bì duō yán

总只借心一片，无伤于事，何必多言？

bǐ gàn lì shēng dà jiào yuē hūn jūn

”比干厉声大叫曰：“昏君！

nǐ shì jiǔ sè hūn mí hú tú gǒu zhì

你是酒色昏迷，胡涂狗彘！

xīn qù yī piàn wú jí sǐ yǐ

心去一片，吾即死矣！

bǐ gàn bù fàn wān xīn zhī zuì rú hé wú gū zāo cǐ fēi yāng

比干不犯剜心之罪，如何无辜遭此非殃！

zhòu wáng nù yuē jūn jiào chén sǐ bù sǐ bù zhōng

”纣王怒曰：“君叫臣死，不死不忠。

tái shàng huǐ jūn yǒu kuī chén jié

台上毁君，有亏臣节！

rú bù cóng zhèn mìng wǔ shì ná xià qù qǔ le xīn lái

如不从朕命，武士，拿下去，取了心来！

bǐ gàn dà mà dá jǐ jiàn rén

”比干大骂：“妲己贱人！

wǒ sǐ míng xià jiàn xiān dì wú kuì yǐ

我死冥下，见先帝无愧矣！

hē zuǒ yòu qǔ jiàn lái yǔ wǒ

”喝：“左右，取剑来与我！

fèng yù jiāng jiàn dì yǔ bǐ gàn

”奉御将剑递与比干。

bǐ gàn jiē jiàn zài shǒu wàng tài miào dà bài bā bài qì yuē chéng tāng xiān wáng qǐ zhī yīn shòu duàn sòng chéng tāng èr shí bā shì tiān xià

比干接剑在手，望太庙大拜八拜，泣曰：“成汤先王，岂知殷受断送成汤二十八世天下！

fēi chén zhī bù zhōng ěr

非臣之不忠耳！

suì jiě dài xiàn qū jiāng jiàn wǎng qí zhōng cì rù jiāng fù pōu kāi qí xuè bù liú

”遂解带现躯，将剑往脐中刺入，将腹剖开，其血不流。

bǐ gàn jiāng shǒu rù fù nèi zhāi xīn ér chū wàng xià yī zhì yǎn páo bù yǔ miàn shì dàn jīn jìng xià tái qù le

比干将手入腹内，摘心而出，望下一掷，掩袍不语，面似淡金，径下台去了。

qiě shuō zhū dà chén zài diàn qián dǎ tīng bǐ gàn zhī shì zhòng chén fēn fēn yì lùn cháo tíng shī zhèng zhǐ tīng de diàn hòu yǒu jiǎo jì zhī shēng

且说诸大臣在殿前打听比干之事，众臣纷纷，议论朝廷失政，只听得殿后有脚迹之声。

huáng yuán shuài wàng hòu yī guān jiàn bǐ gàn chū lái xīn zhōng dà xǐ

黄元帅望后一观，见比干出来，心中大喜。

fēi hǔ yuē lǎo diàn xià shì tǐ rú hé

飞虎曰：“老殿下，事体如何？

bǐ gàn bù yǔ

”比干不语。

bǎi guān yíng shàng qián lái

百官迎上前来。

bǐ gàn dī shǒu sù xíng miàn rú jīn zhǐ jìng guò jiǔ lóng qiáo qù chū wǔ mén

比干低首速行，面如金纸，径过九龙桥去，出午门。

cháng suí jiàn bǐ gàn chū cháo jiāng mǎ cì hou

常随见比干出朝，将马伺候。

bǐ gàn shàng mǎ wǎng běi mén qù le

比干上马，往北门去了。

bù zhī jí xiōng rú hé qiě tīng xià huí fēn jiě

不知吉凶如何，且听下回分解。