fāng bì fāng xiāng fǎn zhāo gē
方弼方相反朝歌
shī yuē
诗曰：
měi rén huò guó wàn mín zāi qū zhú zhōng liáng ruò cǎo lái
美人祸国万民灾，驱逐忠良若草莱。
shàn chǒng zhū qī fū dào jué
擅宠诛妻夫道绝；
tīng chán shā zi guó chǔ huī
听谗杀子国储灰。
yīng xióng qì zhǔ duō wáng qù
英雄弃主多亡去；
jùn yàn huái cái jǐn yǐn mái
俊彦怀才尽隐埋。
kě xiào zhòu wáng gū zhù lì fēn fēn bīng jiǎ qǐ chén āi
可笑纣王孤注立，纷纷兵甲起尘埃。
huà yán zhāo tián zhāo léi yā jiāng huán zhì xī gōng guì xià
话言晁田、晁雷押姜环至西宫跪下。
huáng fēi yuē jiāng niáng niáng nǐ de duì tóu lái le
黄妃曰：“姜娘娘，你的对头来了。
jiāng hòu qū xíng lìng xiàn yī mù zhēng kāi mà yuē nǐ zhè zéi zǐ
”姜后屈刑凌陷，一目睁开，骂曰：“你这贼子！
shì hé rén mǎi zhǔ nǐ xiàn hài wǒ nǐ gǎn wū zhí wǒ zhǔ móu shì jūn
是何人买嘱你陷害我，你敢诬执我主谋弑君！
huáng tiān hòu tǔ yě bù yòu nǐ
皇天后土，也不佑你！
jiāng huán yuē niáng niáng yì shǐ xiǎo rén xiǎo rén zěn gǎn wéi zhǐ
”姜环曰：“娘娘役使小人，小人怎敢违旨。
niáng niáng bù bì tuī cí cǐ qíng shì shí
娘娘不必推辞，此情是实。
huáng fēi dà nù jiāng huán nǐ zhè pǐ fū
”黄妃大怒：“姜环，你这匹夫！
nǐ jiàn jiāng niáng niáng zhè děng shēn shòu cǎn xíng wú gū jué mìng huáng tiān hòu tǔ tiān bì shā rǔ
你见姜娘娘这等身受惨刑，无辜绝命，皇天后土，天必杀汝！
bù yán huáng fēi kān wèn qiě shuō dōng gōng tài zǐ yīn jiāo èr diàn xià yīn hóng dì xiōng zhèng zài dōng gōng wú shì yì qí
不言黄妃勘问，且说东宫太子殷郊、二殿下殷洪弟兄正在东宫无事弈棋。
zhī jiàn zhí zhǎng dōng gōng tài jiàn yáng róng lái qǐ qiān suì huò shì bù xiǎo
只见执掌东宫太监杨容来启：“千岁，祸事不小！
tài zǐ yīn jiāo cǐ shí nián fāng shí sì suì èr diàn xià yīn hóng nián fāng shí èr suì nián jì yòu xiǎo shàng tān xī xì jìng bù zài yì
”太子殷郊此时年方十四岁，二殿下殷洪年方十二岁，年纪幼小，尚贪嬉戏，竟不在意。
yáng róng fù bǐng yuē qiān suì bú yào yì qí le jīn huò qǐ gōng wéi jiā wáng guó pò
杨容复禀曰：“千岁不要弈棋了，今祸起宫闱，家亡国破！
diàn xià máng wèn yuē yǒu hé dà shì huò jí gōng wéi
”殿下忙问曰：“有何大事，祸及宫闱？
yáng róng hán lèi yuē qǐ qiān suì huáng hòu niáng niáng bù zhī hé rén xiàn hài tiān zǐ nù fà xī gōng wān qù yī mù páo luò èr shǒu rú jīn yǔ cì kè duì cí qǐng qiān suì sù jiù niáng niáng
”杨容含泪曰：“启千岁：皇后娘娘不知何人陷害，天子怒发西宫，剜去一目，炮烙二手，如今与刺客对词，请千岁速救娘娘！
yīn jiāo yī shēng dà jiào
”殷郊一声大叫；
tóng dì chū dōng gōng jìng jìn xī gōng
同弟出东宫，竟进西宫。
jìn de gōng lái máng dào diàn qián
进得宫来，忙到殿前。
tài zǐ yī jiàn mǔ qīn hún shēn xuè rǎn liǎng shǒu kū jiāo chòu bù kě wén bù jué xīn suān ròu chàn jìn qián fǔ fú jiāng hòu shēn shàng guì ér kū yuē niáng niáng wèi hé shì shòu cǐ cǎn xíng
太子一见母亲浑身血染，两手枯焦，臭不可闻，不觉心酸肉颤，近前俯伏姜后身上，跪而哭曰：“娘娘为何事受此惨刑！
mǔ qīn nǐ zǒng yǒu dà è zhèng wèi zhōng gōng hé qīng yì jiā xíng
母亲，你总有大恶，正位中宫，何轻易加刑。
jiāng hòu wén zi zhī shēng zhēng kāi yī mù mǔ jiàn qí zi dà jiào yī shēng wǒ r
”姜后闻子之声，睁开一目，母见其子，大叫一声：“我儿！
nǐ kàn wǒ wān mù luò shǒu xíng shén shā lù
你看我剜目烙手，刑甚杀戮。
zhè gè jiāng huán zuò hài wǒ móu nì
这个姜环做害我谋逆；
dá jǐ jìn xiàn chán yán cán wǒ shǒu mù
妲己进献谗言残我手目；
nǐ dāng wèi mǔ míng yuān xǐ hèn yě shì wǒ yǎng nǐ yī chǎng
你当为母明冤洗恨，也是我养你一场！
yán ba dà jiào yī shēng kǔ sǐ wǒ yě
”言罢大叫一声“苦死我也！
wū yè ér jué
”呜咽而绝。
tài zǐ yīn jiāo jiàn mǔ qì sǐ yòu jiàn jiāng huán guì zài yī páng diàn xià wèn huáng fēi yuē shuí shì jiāng huán
太子殷郊见母气死，又见姜环跪在一旁，殿下问黄妃曰：“谁是姜环？
huáng fēi zhǐ jiāng huán yuē guì de zhè gè è rén jiù shì nǐ mǔ qīn duì tóu
”黄妃指姜环曰：“跪的这个恶人就是你母亲对头。
diàn xià dà nù zhī jiàn xī gōng mén shàng guà yī kǒu bǎo jiàn diàn xià qǔ jiàn zài shǒu hǎo nì zéi
”殿下大怒，只见西宫门上挂一口宝剑，殿下取剑在手：“好逆贼！
nǐ qī xīn xíng cì gǎn xiàn hài guó mǔ
你欺心行刺，敢陷害国母！
bǎ jiāng huán yī jiàn kǎn wèi liǎng duàn xuè jiàn mǎn de
”把姜环一剑砍为两断，血溅满地。
tài zǐ dà jiào yuē wǒ xiān shā dá jǐ yǐ bào mǔ chóu
太子大叫曰：“我先杀妲己以报母雠！
tí jiàn chū gōng diào bù rú fēi
”提剑出宫，掉步如飞。
zhāo tián zhāo léi jiàn diàn xià zhí jiàn qián lái zhǐ shuō shā tā bù zhī qí gù zhuǎn shēn jiù pǎo wǎng shòu xiān gōng qù le
晁田、晁雷见殿下执剑前来，只说杀他，不知其故，转身就跑往寿仙宫去了。
huáng fēi jiàn diàn xià shā le jiāng huán chí jiàn chū gōng dà jīng yuē zhè yuān jiā bù ān shì tǐ
黄妃见殿下杀了姜环，持剑出宫，大惊曰：“这冤家不谙事体。
jiào yīn hóng kuài gǎn huí nǐ gē ge lái
”叫殷洪：“快赶回你哥哥来！
shuō wǒ yǒu huà shuō
说我有话说！
yīn hóng cóng mìng chū gōng gǎn jiào yuē huáng xiōng
”殷洪从命，出宫赶叫曰：“皇兄！
huáng niáng niáng jiào nǐ qiě huí qù yǒu huà duì nǐ shuō
黄娘娘叫你且回去，有话对你说！
yīn jiāo tīng yán huí lái jìn gōng
”殷郊听言，回来进宫。
huáng fēi rì diàn xià nǐ tè bào zào rú jīn shā le jiāng huán rén sǐ wú duì nǐ dài wǒ yě jiāng tóng dòu luò tā de shǒu huò yòng yán xíng kǎo xùn tā zì zhāo chéng yě xiǎo de shuí rén zhǔ móu wǒ hǎo huí zhǐ
黄妃日：“殿下，你忒暴躁，如今杀了姜环，人死无对，你待我也将铜斗烙他的手，或用严刑拷讯，他自招成，也晓得谁人主谋，我好回旨。
nǐ yòu tí jiàn chū gōng gǎn shā dá jǐ zhǐ pà zhāo tián zhāo léi dào shòu xiān gōng jiàn nà hūn jūn qí huò bù xiǎo
你又提剑出宫赶杀妲己，只怕晁田、晁雷到寿仙宫见那昏君，其祸不小！
huáng fēi yán ba yīn jiāo yǔ yīn hóng zhuī huǐ bù jí
”黄妃言罢，殷郊与殷洪追悔不及。
zhāo tián zhāo léi pǎo zhì gōng mén huāng máng chuán jìn gōng zhōng yán èr diàn xià chí jiàn gǎn lái
晁田、晁雷跑至宫门，慌忙传进宫中，言：“二殿下持剑赶来！
zhòu wáng wén zòu dà nù hǎo nì zǐ
”纣王闻奏大怒：“好逆子！
jiāng hòu móu nì xíng cì shàng wèi zhèng fǎ
姜后谋逆行刺，尚未正法。
zhè nì zǐ gǎn chí jiàn jìn gōng shì fù zǒng shì nì zhǒng bù kě liú
这逆子敢持剑进宫弑父，总是逆种，不可留。
zhe zhāo tián zhāo léi qǔ lóng fèng jiàn jiāng èr nì zǐ shǒu jí qǔ lái yǐ zhèng guó fǎ
着晁田、晁雷取龙凤剑，将二逆子首级取来，以正国法！
zhāo tián zhāo léi lǐng jiàn chū gōng yǐ dào xī gōng
”晁田、晁雷领剑出宫，已到西宫。
shí yǒu xī gōng fèng yù guān lái bào huáng fēi yuē tiān zǐ mìng zhāo tián zhāo léi pěng jiàn lái zhū diàn xià
时有西宫奉御官来报黄妃曰：“天子命晁田、晁雷捧剑来诛殿下。
huáng fēi jí zhì gōng mén zhī jiàn zhāo tián xiōng dì èr rén pěng tiān zǐ lóng fèng jiàn ér lái
”黄妃急至宫门，只见晁田兄弟二人，捧天子龙凤剑而来。
huáng fēi wèn yuē nǐ èr rén hé gù yòu zhì wǒ xī gōng
黄妃问曰：“你二人何故又至我西宫？
zhāo tián èr rén biàn duì huáng guì fēi yuē chén zhāo tián zhāo léi fèng huáng shàng mìng yù qǔ èr wèi diàn xià shǒu jí yǐ zhèng shì fù zhī zuì
”晁田二人便对黄贵妃曰：“臣晁田、晁雷奉皇上命，欲取二位殿下首级，以正弑父之罪。
huáng fēi dà hē yī shēng zhè pǐ fū
”黄妃大喝一声：“这匹夫！
shì cái tài zǐ gǎn nǐ tóng chū xī gōng nǐ wèi hé bù wǎng dōng gōng qù xún què zěn me wǎng wǒ xī gōng lái xún
适才太子赶你同出西宫，你为何不往东宫去寻，却怎么往我西宫来寻？
wǒ xiǎo de nǐ zhè pǐ fū yǐ tiān zi zhǐ yì biàn yóu nèi yuàn wán nòng gōng fēi
我晓得你这匹夫倚天子旨意，遍游内院，玩弄宫妃。
nǐ zhè qī jūn wǎng shàng de pǐ fū ruò bù shì tiān zǐ jiàn zhǐ lì zhǎn nǐ zhè pǐ fū lǘ tóu hái bù sù tuì
你这欺君罔上的匹夫，若不是天子剑旨，立斩你这匹夫驴头，还不速退！
zhāo tián xiōng dì èr rén zhǐ xià de hún sàn pò xiāo nuò nuò ér tuì bù gǎn yǎng shì jìng wǎng dōng gōng ér lái
”晁田兄弟二人只吓得魂散魄消，喏喏而退，不敢仰视，竟往东宫而来。
huáng fēi máng jìn gōng zhōng jí huàn yīn jiāo xiōng dì èr rén
黄妃忙进宫中，急唤殷郊兄弟二人。
huáng fēi qì yuē hūn jūn shā zi zhū qī wǒ zhè xī gōng jiù bù dé nǐ nǐ kě wǎng xīn qìng gōng yáng guì fēi nà lǐ kě bì yī èr rì
黄妃泣曰：“昏君杀子诛妻，我这西宫救不得你，你可往馨庆宫杨贵妃那里，可避一二日。
ruò yǒu dà chén jiàn jiù fāng bǎo wú shì
若有大臣谏救，方保无事。
èr wèi diàn xià shuāng shuāng guì xià kǒu chēng guì fēi niáng niáng cǐ ēn hé rì de bào
”二位殿下双双跪下，口称：“贵妃娘娘，此恩何日得报。
zhǐ shì mǔ sǐ shī hái bào lù wàng niáng niáng kāi tiān de zhī xīn niàn mǔ sǐ yuān wǎng tì tā tǎo de piàn bǎn zhē shēn cǐ ēn tiān gāo dì hòu mò gǎn yǒu wàng
只是母死，尸骸暴露，望娘娘开天地之心，念母死冤枉，替他讨得片板遮身，此恩天高地厚，莫敢有忘！
huáng fēi yuē nǐ zuò sù qù cǐ shì jù zài wǒ wǒ huí zhǐ zì yǒu qū chǔ
”黄妃曰：“你作速去，此事俱在我，我回旨自有区处。
èr diàn xià chū gōng mén jìng wǎng xīn qìng gōng lái zhī jiàn yáng fēi shēn yǐ gōng mén wàng jiāng huáng hòu xìn xī
二殿下出宫门，径往馨庆宫来，只见杨妃身倚宫门，望姜皇后信息。
èr diàn xià xiàng qián kū bài zài dì
二殿下向前哭拜在地。
yáng guì fēi dà jīng wèn yuē èr wèi diàn xià niáng niáng de shì zěn yàng le
杨贵妃大惊，问曰：“二位殿下，娘娘的事怎样了？
yīn jiāo kū sù yuē fù wáng tīng xìn dá jǐ zhī yán bù zhī hé rén mǎi zhǔ jiāng huán jià niē wū hài jiāng mǔ qīn wān qù yī mù páo luò èr shǒu sǐ yú fēi mìng
”殷郊哭诉曰：“父王听信妲己之言，不知何人买嘱姜环架捏诬害，将母亲剜去一目，炮烙二手，死于非命。
jīn yòu tīng dá jǐ chán yán yù shā wǒ xiōng dì èr rén
今又听妲己谗言，欲杀我兄弟二人。
wàng yí mǔ jiù wǒ èr rén xìng mìng
望姨母救我二人性命！
yáng fēi tīng ba lèi liú mǎn miàn wū yè yán yuē diàn xià nǐ kuài jìn gōng lái
”杨妃听罢，泪流满面，呜咽言曰：“殿下，你快进宫来！
èr wèi diàn xià jìn gōng
”二位殿下进宫。
yáng fēi chén sī zhāo tián zhāo léi zhì dōng gōng bú jiàn tài zǐ bì wǎng cǐ chù zhuī xún
杨妃沉思：“晁田、晁雷至东宫，不见太子，必往此处追寻。
dài wǒ bǎ èr rén dǎ fā huí qù zài zuò qū chǔ
待我把二人打发回去，再作区处。
yáng fēi zhàn lì gōng mén zhī jiàn zhāo tián xiōng dì èr rén xíng rú láng hǔ fēi bēn qián lái
”杨妃站立宫门，只见晁田兄弟二人行如狼虎，飞奔前来。
yáng fēi mìng chuán gōng guān yǔ wǒ ná le lái rén
杨妃命：“传宫官，与我拿了来人！
cǐ nǎi shēn gōng nèi quē wài guān yān gǎn zài cǐ fǎ dāng yí zú
此乃深宫内阙，外官焉敢在此，法当夷族！
zhāo tián tīng ba xiàng qián kǒu chēng niáng niáng qiān suì
”晁田听罢，向前口称：“娘娘千岁！
chén nǎi zhāo tián zhāo léi
臣乃晁田、晁雷；
fèng tiān zi zhǐ zhǎo xún èr wèi diàn xià
奉天子旨，找寻二位殿下。
shàng yǒu lóng fèng jiàn zài chén bù gǎn xíng lǐ
上有龙凤剑在，臣不敢行礼。
yáng fēi dà hē yuē diàn xià zài dōng gōng nǐ zěn wǎng xīn qìng gōng lái
”杨妃大喝曰：“殿下在东宫，你怎往馨庆宫来？
ruò fēi tiān zǐ zhī mìng ná wèn zéi chén cái hǎo
若非天子之命，拿问贼臣才好。
hái bù kuài tuì qù
还不快退去！
zhāo tián bù gǎn huí yán zhǐ de tuì zǒu
”晁田不敢回言，只得退走。
xiōng dì jì jiào zhè jiàn shì zěn le
兄弟计较：“这件事怎了？
zhāo léi yuē sān gōng quán wú gōng nèi shēng shū bù zhī nèi tíng lù jìng qiě huí shòu xiān gōng jiàn tiān zi huí zhǐ
晁雷曰：“三宫全无，宫内生疏，不知内庭路径，且回寿仙宫见天子回旨。
èr rén huí qù
”二人回去。
bù biǎo
不表。
qiě yán yáng fēi jìn gōng èr wèi diàn xià lái jiàn
且言杨妃进宫，二位殿下来见。
yáng fēi yuē cǐ jiān bú shì nǐ dì xiōng suǒ jū zhī de yǎn mù qiě duō jūn hūn chén àn shā zi zhū qī dà biàn gāng cháng rén lún jǐn miè
杨妃曰：“此间不是你弟兄所居之地，眼目且多，君昏臣暗，杀子诛妻，大变纲常，人伦尽灭。
èr wèi diàn xià kě wǎng jiǔ jiān diàn qù hé cháo wén wǔ mò sàn
二位殿下可往九间殿去，合朝文武末散；
nǐ qù jiàn huáng bó wēi zǐ jī zǐ bǐ gàn wēi zǐ qǐ wēi zǐ yǎn wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ jiù shì nǐ fù qīn yào wéi nán nǐ xiōng dì yě yǒu dà chén bǎo nǐ
你去见皇伯微子、箕子、比干、微子启、微子衍、武成王黄飞虎，就是你父亲要为难你兄弟，也有大臣保你。
èr wèi diàn xià tīng ba kòu tóu bài xiè yí mǔ zhǐ diǎn huó mìng zhī ēn sǎ lèi ér bié
”二位殿下听罢，叩头拜谢姨母指点活命之恩，洒泪而别。
yáng fēi sòng èr wèi diàn xià chū gōng
杨妃送二位殿下出宫。
yáng fēi zuò yú xiù dūn zhī shàng zì sī tàn yuē jiāng hòu yuán pèi bèi jiān chén zuò xiàn zāo cǐ héng xíng hé kuàng piān gōng
杨妃坐于绣墩之上，自思叹曰：“姜后元配，被奸臣做陷，遭此横刑，何况偏宫！
jīn dá jǐ shì chǒng gǔ huò hūn jūn tǎng yǒu rén chuán shuō èr wèi diàn xià zì wǒ gōng zhōng fàng chū qù nà shí guī zuì yú wǒ yě shì rú cǐ xíng jìng wǒ zěn jīng de zhè bān cǎn xíng
今妲己恃宠，蛊惑昏君，倘有人传说二位殿下自我宫中放出去，那时归罪于我，也是如此行径，我怎经得这般惨刑。
kuàng wǒ shì fèng hūn jūn duō nián bìng wú yī nán bàn nǚ
况我侍奉昏君多年，并无一男半女；
dōng gōng tài zǐ nǎi zì jǐ qīn shēng zhī zǐ fù zǐ tiān xìng yě bù guò rú cǐ sān gāng yǐ jué bù jiǔ bì yǒu huò luàn
东宫太子乃自己亲生之子，父子天性，也不过如此，三纲已绝，不久必有祸乱。
wǒ yǐ hòu bì bù néng yǒu shèn hǎo jié guǒ
我以后必不能有甚好结果。
yáng fēi sī xiǎng bàn rì qī huáng zì shāng yǎn le shēn gōng zì yì ér sǐ
”杨妃思想半日，凄惶自伤，掩了深宫，自缢而死。
yǒu gōng guān bào rù shòu xiān gōng zhōng
有宫官报入寿仙宫中。
zhòu wáng wén yáng fēi zì yì bù zhī hé gù chuán zhǐ yòng guān guǒ tíng yú bái hǔ diàn
纣王闻杨妃自缢，不知何故，传旨：“用棺椁停于白虎殿。
qiě shuō zhāo tián zhāo léi lái zhì shòu xiān gōng zhī jiàn huáng guì fēi chéng niǎn huí zhǐ
且说晁田、晁雷来至寿仙宫，只见黄贵妃乘辇回旨。
zhòu wáng yuē jiāng hòu sǐ le
纣王曰：“姜后死了？
huáng fēi zòu yuē jiāng hòu lín jué dà jiào shù shēng dào qiè dài shèng gōng shí yǒu liù zài shēng èr zi wèi lì dōng gōng zì dài zuì gōng wéi jǐn shèn xiǎo xīn sù yè fěi xiè yù xià bìng wú jí dù
”黄妃奏曰：“姜后临绝，大叫数声道：‘妾待圣躬十有六载，生二子，位立东宫，自待罪宫闱，谨慎小心，夙夜匪懈，御下并无嫉妒。
bù zhī hé rén dù wǒ
不知何人妒我，
mǎi cì kè jiāng huán
买刺客姜环，
zuò wǒ yí gè dà nì bù dào zuì míng
坐我一个大逆不道罪名，
shòu cǐ cǎn xíng
受此惨刑，
shí zhǐ kū jiāo
十指枯焦，
jīn sū gǔ suì
筋酥骨碎，
shēng zǐ yī sì fú yún
生子一似浮云，
ēn ài fù yú liú shuǐ
恩爱付于流水，
shēn sǐ bù rú qín shòu
身死不如禽兽，
zhè chǎng yuān wǎng wú mén kě xuě
这场冤枉无门可雪，
zhǐ chuán yǔ tiān xià hòu shì
只传与天下后世，
zì yǒu gōng lùn
自有公论。
wàn wàng qiè shēn zhuǎn dá tiān tīng
’万望妾身转达天听。
jiāng hòu yán ba qì jué shī wò xī gōng
姜后言罢气绝，尸卧西宫。
wàng bì xià niàn yuán pèi shēng tài zǐ zhī qíng kě cì guān guǒ shōu tíng bái hǔ diàn zhù chéng qí lǐ shǐ wén wǔ bǎi guān wú yì yì bù shī zhǔ shàng zhī dé
望陛下念元配生太子之情，可赐棺椁，收停白虎殿，庶成其礼，使文武百官无议，亦不失主上之德。
zhòu wáng chuán zhǐ zhǔn xíng
”纣王传旨：“准行。
huáng fēi huí gōng
”黄妃回宫。
zhī jiàn zhāo tián huí zhǐ zhòu wáng wèn tài zǐ hé zài
只见晁田回旨，纣王问：“太子何在？
zhāo tián děng zòu yuē dōng gōng xún mì bù zhī diàn xià xià luò
”晁田等奏曰：“东宫寻觅，不知殿下下落。
wáng yuē mò fēi zhī zài xī gōng
”王曰：“莫非只在西宫？
zhāo tián duì yuē bù zài xī gōng
”晁田对曰：“不在西宫；
lián xīn qìng gōng yě bù zài
连馨庆宫也不在。
zhòu wáng yán yuē sān gōng bù zài xiǎng zài dà diàn
”纣王言曰：“三宫不在，想在大殿。
bì xū qín huò yǐ zhèng guó fǎ
必须擒获，以正国法。
zhāo tián lǐng zhǐ chū gōng lái
”晁田领旨出宫来。
bù biǎo
不表。
qiě yán èr diàn xià wǎng zhǎng cháo diàn lái liǎng bān wén wǔ jù bù céng sàn cháo zhǐ děng gōng nèi xìn xī
且言二殿下往长朝殿来，两班文武俱不曾散朝，只等宫内信息。
wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ tīng de jiǎo bù chuàng huáng zhī shēng wàng kǒng què píng lǐ yī kàn jiàn èr wèi diàn xià huāng máng cuò luàn zhàn zhàn jīng jīng huáng fēi hǔ yíng shàng qián yuē diàn xià wèi hé zhè děng huāng zhāng
武成王黄飞虎听得脚步怆惶之声，望孔雀屏里一看，见二位殿下慌忙错乱，战战兢兢，黄飞虎迎上前曰：“殿下为何这等慌张？
yīn jiāo kàn jiàn wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ dà jiào huáng jiāng jūn jiù wǒ xiōng dì xìng mìng
”殷郊看见武成王黄飞虎，大叫：“黄将军救我兄弟性命！
dào ba dà kū yī bǎ lā zhù huáng fēi hǔ páo fú dùn zú yuē fù wáng tīng xìn dá jǐ zhī yán bù fēn zào bái jiāng wǒ mǔ qīn wān qù yī mù tóng dòu shāo hóng luò qù èr shǒu sǐ yú xī gōng
”道罢大哭，一把拉住黄飞虎袍服，顿足曰：“父王听信妲己之言，不分皂白，将我母亲剜去一目，铜斗烧红，烙去二手，死于西宫。
huáng guì fēi kān wèn bìng wú bàn diǎn zhēn qíng
黄贵妃勘问，并无半点真情。
wǒ kàn jiàn shēng shēn mǔ qīn shòu cǐ cǎn kù zhī xíng nà jiāng huán guì zài qián miàn duì cí nà shí xīn shén jiāo zào bù céng sī cǔn jiāng jiāng huán shā le
我看见生身母亲受此惨酷之刑，那姜环跪在前面对词，那时心甚焦躁，不曾思忖，将姜环杀了；
wǒ fù zhàng jiàn yù shā dá jǐ
我复仗剑，欲杀妲己；
bù yì zhāo tián zòu zhǔn fù wáng fù wáng cì wǒ èr rén sǐ
不意晁田奏准父王，父王赐我二人死。
wàng liè wèi huáng bó lián wǒ mǔ qīn shòu qū shēn wáng jiù wǒ yīn jiāo zhù bù shī chéng tāng zhī yī mài
望列位皇伯怜我母亲受屈身亡，救我殷郊，庶不失成汤之一脉！
yán ba èr wèi diàn xià fàng shēng kū
”言罢，二位殿下放声哭。
liǎng bān wén wǔ qí hán lèi shàng qián yuē guó mǔ shòu wū wǒ děng rú hé zuò shì
两班文武齐含泪上前曰：“国母受诬，我等如何坐视。
kě míng zhōng jī gǔ qǐng tiān zǐ shàng diàn shēng míng qí shì
可鸣钟击鼓，请天子上殿，声明其事；
shù jī zuì rén kě de xǐ xuě huáng hòu yuān wǎng
庶几罪人可得，洗雪皇后冤枉。
yán wèi liǎo zhǐ tīng de diàn xi shǒu yī shēng hǎn jiào shì kōng zhōng pī lì dà hū yuē tiān zǐ shī zhèng shā zi zhū qī jiàn zào páo luò zǔ sè zhōng liáng zì xíng wú dào dà zhàng fū jì bù néng wèi huáng hòu xǐ yuān tài zǐ fù chóu hán lèi bēi tí xiào ér nǚ zhī tài
言未了，只听得殿西首一声喊叫，似空中霹雳，大呼曰：“天子失政，杀子诛妻，建造炮烙，阻塞忠良，恣行无道，大丈夫既不能为皇后洗冤，太子复雠，含泪悲啼，效儿女之态！
gǔ yún liáng qín zé mù ér qī xián chén zé zhǔ ér shì
古云：‘良禽择木而栖，贤臣择主而仕。
jīn tiān zi bù dào sān gāng yǐ jué dà yì yǒu guāi kǒng bù néng wèi tiān xià zhī zhǔ wǒ děng yì chǐ wèi zhī chén
’今天子不道，三纲已绝，大义有乖，恐不能为天下之主，我等亦耻为之臣。
wǒ děng bù ruò fǎn chū cháo gē lìng zé xīn jūn qù cǐ wú dào zhī zhǔ bǎo quán shè jì
我等不若反出朝歌，另择新君，去此无道之主，保全社稷！
zhòng rén kàn shí què shì zhèn diàn dà jiàng jūn fāng bì fāng xiāng xiōng dì èr rén
”众人看时，却是镇殿大将军方弼、方相兄弟二人。
huáng fēi hǔ tīng shuō dà hē yī shēng nǐ duō dà guān gǎn rú cǐ luàn yán
黄飞虎听说，大喝一声：“你多大官，敢如此乱言！
mǎn cháo gāi duō shǎo dà chén qǐ dào de nǐ jiǎng
满朝该多少大臣，岂到得你讲！
běn dāng ná le nǐ zhè děng luàn chén zéi zǐ hái bù tuì qù
本当拿了你这等乱臣贼子，还不退去！
fāng bì xiōng dì èr rén dī tóu nuò nuò bù gǎn huí yán
”方弼兄弟二人低头喏喏，不敢回言。
huáng fēi hǔ jiàn guó zhèng diān dǎo dié xiàn bù xiáng yě zhī tiān yì rén xīn jù yǒu lí luàn zhī zhào xīn zhōng chén yù bù lè duō duō wú yán
黄飞虎见国政颠倒，迭现不祥，也知天意人心，俱有离乱之兆，心中沉郁不乐，咄咄无言；
yòu jiàn wēi zi bǐ gàn jī zǐ zhū wèi diàn xià mǎn cháo wén wǔ rén rén qiè chǐ gè gè cháng xū zhèng wú shén jì cè
又见微子、比干、箕子诸位殿下，满朝文武，人人切齿，个个长吁，正无甚计策；
zhī jiàn yī yuán guān shēn chuān dà hóng páo yāo xì bǎo dài shàng qián duì zhū wèi diàn xià yán yuē jīn rì zhī biàn zhèng yīng zhōng nán shān yún zhōng zi zhī yán gǔ yún jūn bù zhèng zé chén shēng jiān nìng
只见一员官，身穿大红袍，腰系宝带，上前对诸位殿下言曰：“今日之变，正应终南山云中子之言，古云‘君不正，则臣生奸佞’。
jīn tiān zi qū zhǎn tài shī dù yuán xǐ zhì páo luò huài jiàn guān méi bó jīn rì yòu yǒu zhè yì shì
今天子屈斩太师杜元铣，治炮烙坏谏官梅伯，今日又有这异事。
huáng shàng qīng bái bù fēn shā zi zhū qī wǒ xiǎng qi lai nà dìng jì jiān chén xíng shì zéi zǐ tā fǎn zài páng àn xiào
皇上清白不分，杀子诛妻，我想起来，那定计奸臣，行事贼子，他反在旁暗笑。
kě lián chéng tāng shè jì yī dàn qiū xū shì wǒ děng bù jiǔ zhōng bèi tā rén suǒ lǔ
可怜成汤社稷，一旦丘墟，似我等不久终被他人所掳。
yán zhě nǎi shàng dài fū yáng rèn
”言者乃上大夫杨任。
huáng fēi hǔ cháng tàn shù shēng dài fū zhī yán shì yě
黄飞虎长叹数声：“大夫之言是也！
bǎi guān mò mò
”百官默默。
èr wèi diàn xià bēi kū bù zhǐ
二位殿下悲哭不止。
zhī jiàn fāng bì fāng xiāng fēn kāi zhòng rén fāng bì jiā zhù yīn jiāo fāng xiāng jiā zhù yīn hóng lì shēng gāo jiào yuē zhòu wáng wú dào shā zi ér jué zōng miào zhū qī yǒu huài gāng cháng jīn rì bǎo èr wèi diàn xià wǎng dōng lǔ jiè bīng chú le hūn jūn zài lì chéng tāng zhī sì
只见方弼、方相分开众人，方弼夹住殷郊，方相夹住殷洪，厉声高叫曰：“纣王无道，杀子而绝宗庙，诛妻有坏纲常，今日保二位殿下往东鲁借兵，除了昏君，再立成汤之嗣。
wǒ děng fǎn le
我等反了！
èr rén bēi fù diàn xià jìng chū cháo gē nán mén qù le
”二人背负殿下，径出朝歌南门去了。
dà dǐ èr rén qì lì shén dà bǐ shí bù zhī diē dǎo jǐ duō guān yuán nà lǐ dāng de zhù tā
──大抵二人气力甚大，彼时不知跌倒几多官员，那里当得住他！
hòu rén yǒu shī wèi zhèng shī yuē
后人有诗为证，诗曰：
fāng jiā xiōng dì fǎn zhāo gē diàn xià jīn fān tuō wǎng luō
方家兄弟反朝歌，殿下今番脱网罗。
màn dào měi rén néng pò shé tiān xīn yǐ qù nài yī hé
漫道美人能破舌，天心已去奈伊何。
huà shuō zhòng duō wén wǔ jiàn fǎn le fāng bì fāng xiāng dà jīng shī sè
话说众多文武见反了方弼、方相，大惊失色。
dú huáng fēi hǔ ruò wéi bù zhī
独黄飞虎若为不知。
yà xiāng bǐ gàn jìn qián yuē huáng dà rén fāng bì fǎn le dà rén wèi hé dú wú yī yán
亚相比干近前曰：“黄大人，方弼反了，大人为何独无一言？
huáng fēi hǔ dá yuē kě xī wén wǔ zhī zhōng bìng wú yī wèi shì fāng bì èr rén de
”黄飞虎答曰：“可惜文武之中，并无一位似方弼二人的。
fāng bì nǎi yī hāng hàn shàng zhī bù rěn guó mǔ fù qū tài zǐ wǎng sǐ zì zhī bēi xiǎo bù gǎn jiàn yán gù cǐ bēi fù èr wèi diàn xià qù le
方弼乃一夯汉，尚知不忍国母负屈，太子枉死，自知卑小，不敢谏言，故此背负二位殿下去了。
ruò shèng zhǐ zhuī gǎn huí lái diàn xià yī sǐ wú yí zhōng liáng jìn jiē tú lù
若圣旨追赶回来，殿下一死无疑，忠良尽皆屠戮。
cǐ shì míng zhī yǒu sǐ wú shēng zhǐ shì pò yú yī qiāng zhōng yì gù zào cǐ zuì niè rán qíng shén kě jīn
此事明知有死无生，只是迫于一腔忠义，故造此罪孽，然情甚可矜。
bǎi guān wèi jí dá zhǐ tīng hòu diàn bēn zhú zhī shēng
”百官未及答，只听后殿奔逐之声。
zhòng guān zhèng kàn zhī jiàn zhāo tián xiōng dì èr rén pěng bǎo jiàn dào diàn qián yán yuē liè wèi dà rén èr wèi diàn xià kě zēng wǎng jiǔ jiān diàn lái
众官正看，只见晁田兄弟二人捧宝剑到殿前，言曰：“列位大人，二位殿下可曾往九间殿来？
huáng fēi hǔ yuē èr wèi diàn xià fāng cái shàng diàn kū sù yuān wǎng guó mǔ qū kān zāo zhū yòu yù cì sǐ tài zǐ yǒu zhèn diàn dà jiàng jūn fāng bì fāng xiāng tīng jiàn bù fèn chén yuān bǎ èr wèi diàn xià bēi fù fǎn chū dū chéng qù shàng wèi yuǎn
”黄飞虎曰：“二位殿下方才上殿哭诉冤枉，国母屈勘遭诛，又欲赐死太子，有镇殿大将军方弼、方相听见，不忿沉冤，把二位殿下背负，反出都城，去尚未远。
nǐ jì fèng tiān zi zhǐ yì sù qù ná huí yǐ zhèng guó fǎ
你既奉天子旨意，速去拿回，以正国法。
zhāo tián zhāo léi tīng de shì fāng bì xiōng dì fǎn le xià de hún bù fù tǐ
”晁田、晁雷听得是方弼兄弟反了，吓得魂不附体。
huà shuō nà fāng bì shēn cháng sān zhàng liù chǐ fāng xiāng shēn cháng sān zhàng sì chǐ zhāo tián xiōng dì zěn gǎn rě tā
话说那方弼身长三丈六尺，方相身长三丈四尺，晁田兄弟怎敢惹他？
yī quán yě jīng bu qǐ
一拳也经不起。
zhāo tián zì sī cǐ shì huáng fēi hǔ míng míng nài hé wǒ
晁田自思：“此是黄飞虎明明奈何我。
wǒ yǒu dào li
我有道理。
zhāo tián yuē fāng bì jì fǎn bǎo èr wèi diàn xià chū dū chéng qù le mò jiāng jìn gōng huí zhǐ
”晁田曰：“方弼既反，保二位殿下出都城去了，末将进宫回旨。
zhāo tián lái zhì shòu xiān gōng jiàn zhòu wáng zòu yuē chén fèng zhǐ dào jiǔ jiān diàn jiàn wén wǔ wèi sàn zhǎo xún èr wèi diàn xià bú jiàn
晁田来至寿仙宫见纣王，奏曰：“臣奉旨到九间殿，见文武未散，找寻二位殿下不见。
zhǐ tīng bǎi guān dào èr wèi diàn xià jiàn wén wǔ kū sù yuān qíng yǒu zhèn diàn jiāng jūn fāng bì fāng xiāng bǎo èr wèi diàn xià fǎn chū dū chéng tóu dōng lǔ jiè bīng qù le
只听百官道：二位殿下见文武哭诉冤情，有镇殿将军方弼、方相保二位殿下反出都城，投东鲁借兵去了。
qǐng zhǐ dìng duó
请旨定夺。
zhòu wáng dà nù yuē fāng bì fǎn le nǐ sù gǎn qù ná lái wú de shū yú zòng fǎ
”纣王大怒曰：“方弼反了，你速赶去拿来，毋得疏虞纵法！
zhāo tián zòu yuē fāng bì lì dà yǒng měng chén yān néng ná de lái
”晁田奏曰：“方弼力大勇猛，臣焉能拿得来。
yào ná fāng bì xiōng dì bì xià sù fā shǒu zhào zhe wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ fāng kě chéng gōng diàn xià yì bù zhì lòu wǎng
要拿方弼兄弟，陛下速发手诏，着武成王黄飞虎方可成功，殿下亦不致漏网。
zhòu wáng yuē sù xíng shǒu chì zhe huáng fēi hǔ sù qù ná lái
”纣王曰：“速行手敕，着黄飞虎速去拿来！
zhāo tián jiāng zhè gè dān ér xiè yǔ huáng fēi hǔ
”──晁田将这个担儿卸与黄飞虎。
zhāo tián fèng shǒu chì zhì dà diàn mìng wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ sù qín fǎn pàn fāng bì fāng xiāng bìng qǔ èr wèi diàn xià shǒu jí huí zhǐ
晁田奉手敕至大殿，命武成王黄飞虎速擒反叛方弼、方相，并取二位殿下首级回旨。
huáng fēi hǔ xiào yuē wǒ xiǎo de zhè shì zhāo tián yǔ wǒ dān ér tiāo
黄飞虎笑曰：“我晓的，这是晁田与我担儿挑。
jí lǐng jiàn chì chū wǔ mén
”即领剑敕出午门。
zhī jiàn huáng míng zhōu jì lóng huán wú yán yuē xiǎo dì xiāng suí
只见黄明、周纪、龙环、吴炎曰：“小弟相随。
huáng fēi hǔ yuē bù bì nǐ men qù
”黄飞虎曰：“不必你们去。
zì shàng wǔ sè shén niú cuī kāi zuò xià shòu liǎng tóu jiàn rì zǒu bā bǎi lǐ
”自上五色神牛，催开坐下兽──两头见日，走八百里。
qiě yán fāng bì fāng xiāng bēi fù èr wèi diàn xià yī kǒu qì pǎo le sān shí lǐ fàng xià lái
且言方弼、方相背负二位殿下，一口气跑了三十里，放下来。
diàn xià yuē èr wèi jiāng jūn cǐ ēn hé rì bào de
殿下曰：“二位将军，此恩何日报得。
fāng bì yuē chén bù rěn qiān suì zāo cǐ qū xiàn gù cǐ xīn xià bù píng yī shí fǎn le zhāo gē
”方弼曰：“臣不忍千岁遭此屈陷，故此心下不平，一时反了朝歌。
rú jīn jì yì qián wǎng hé fāng tóu tuō
如今计议，前往何方投脱。
zhèng shāng yì jiān zhī jiàn wǔ chéng wáng huáng fēi hǔ zuò wǔ sè shén niú fēi bēn gǎn lái
”正商议间，只见武成王黄飞虎坐五色神牛飞奔赶来。
fāng bì fāng xiāng zháo huāng máng duì èr wèi diàn xià yuē mò jiāng èr rén yī shí lǔ mǎng bù zì sān sī rú jīn xìng mìng xiū yǐ rú hé shì hǎo
方弼、方相着慌，忙对二位殿下曰：“末将二人，一时卤莽，不自三思，如今性命休矣，如何是好！
diàn xià yuē jiāng jūn jiù wǒ xiōng dì xìng mìng wú ēn kě chou hé chū cǐ yán
”殿下曰：“将军救我兄弟性命，无恩可酬，何出此言。
fāng bì yuē huáng jiāng jūn lái ná wǒ děng cǐ qù yí dìng fú zhū
”方弼曰：“黄将军来拿我等，此去一定伏诛。
yīn jiāo jí zhe huáng fēi hǔ yǐ gǎn dào miàn qián
”殷郊急着，黄飞虎已赶到面前。
èr wèi diàn xià zhǐ dào páng guì xià yuē huáng jiāng jūn cǐ lái mò fēi zhuō huò wǒ děng
二位殿下轵道旁跪下曰：“黄将军此来，莫非捉获我等？
huáng fēi hǔ jiàn èr diàn xià guì yú dào páng gǔn xià shén niú yì guì yú dì shàng kǒu chēng chén gāi wàn sǐ
”黄飞虎见二殿下跪于道旁，滚下神牛，亦跪于地上，口称：“臣该万死！
diàn xià qǐng qǐ
殿下请起。
yīn jiāo yuē jiāng jūn cǐ lái yǒu shèn shì
”殷郊曰：“将军此来有甚事？
fēi hǔ yuē fèng mìng chāi qiǎn tiān zǐ cì lóng fèng jiàn qián lái qǐng èr wèi diàn xià zì jué chén fāng gǎn huí zhǐ yì
”飞虎曰：“奉命差遣，天子赐龙凤剑前来，请二位殿下自决，臣方敢回旨意。
fēi chén gǎn bī shì chǔ jūn
非臣敢逼弑储君。
qǐng diàn xià sù xíng
请殿下速行。
yīn jiāo tīng ba xiōng dì guì gào yuē jiāng jūn jǐn zhī wǒ mǔ zǐ xián yuān fù qū
”殷郊听罢，兄弟跪告曰：“将军尽知我母子衔冤负屈。
mǔ zāo cǎn xíng chén hún mò bái
母遭惨刑，沉魂莫白；
zài shā yòu zǐ yī mén jìn jué
再杀幼子，一门尽绝。
qǐ jiāng jūn kě lián xián yuān gū ér kāi tiān de rén cí zhī xīn cì yī xiàn zài shēng zhī lù
乞将军可怜衔冤孤儿，开天地仁慈之心，赐一线再生之路。
tǎng de cùn tǔ kě ān shēng zé xián huán sǐ dàng jié cǎo mò shì bù gǎn wàng jiāng jūn zhī dà dé
倘得寸土可安，生则衔环，死当结草，没世不敢忘将军之大德！
huáng fēi hǔ guì ér yán yuē chén qǐ bù zhī diàn xià yuān wǎng jūn mìng gài bù yóu jǐ
”黄飞虎跪而言曰：“臣岂不知殿下冤枉，君命概不由己。
chén yù yào fàng diàn xià biàn de qī jūn mài guó zhī zuì
臣欲要放殿下，便得欺君卖国之罪；
yù yào bù fàng diàn xià qí shí shēn fù chén yuān chén xīn hé rěn
欲要不放殿下，其实深负沉冤，臣心何忍。
bǐ cǐ chóu huà zài sān chén sī jù wú jì cè
”彼此筹划，再三沉思，俱无计策。
zhī jiàn yīn jiāo zì sī liào bù néng tuō cǐ zāi yě bà jiāng jūn jì fèng jūn mìng bù gǎn wéi fǎ hái yǒu yī yán wàng jiāng jūn bù zhī kě shī cǐ dé zhōu xuán yī mài shēng lù
只见殷郊自思，料不能脱此灾：“也罢，将军既奉君命，不敢违法，还有一言，望将军不知可施此德，周旋一脉生路？
huáng fēi hǔ yuē diàn xià yǒu hé shì
”黄飞虎曰：“殿下有何事？
dàn shuō bù fáng
但说不妨。
jiāo yuē jiāng jūn kě jiāng wǒ yīn jiāo zhī shǒu jí huí dū chéng huí zhǐ
”郊曰：“将军可将我殷郊之首级回都城回旨。
kě lián wǒ yòu dì yīn hóng fàng tā táo wǎng bié guó
可怜我幼弟殷洪，放他逃往别国。
tǎng tā rì cháng chéng huò de jiè bīng bào yuàn de xiè wǒ mǔ zhī chén yuān
倘他日长成，或得借兵报怨，得泄我母之沉冤。
wǒ yīn jiāo suī sǐ zhī rì yóu shēng zhī nián
我殷郊虽死之日，犹生之年。
wàng jiāng jūn kě lián
望将军可怜！
yīn hóng shàng qián jí zhǐ zhī yuē huáng jiāng jūn cǐ shì bù kě
”殷洪上前急止之曰：“黄将军，此事不可。
huáng xiōng nǎi dōng gōng tài zǐ
皇兄乃东宫太子；
wǒ bù guò yī jùn wáng
我不过一郡王。
kuàng wǒ yòu nián yòu wú yǒu dà shī zhǎn huáng jiāng jūn kě jiāng wǒ yīn hóng shǒu jí huí zhǐ huáng xiōng huò wǎng dōng lǔ huò qù xī qí jiè yī lǚ zhī shī
况我又年幼，无有大施展，黄将军可将我殷洪首级回旨，皇兄或往东鲁，或去西岐，借一旅之师。
tǎng kě bào mǔ dì zhī chóu dì hé xī cǐ yī sǐ
倘可报母弟之雠，弟何惜此一死！
yīn jiāo shàng qián yī bǎ bào zhù xiōng dì yīn hóng fàng shēng dà kū yuē wǒ hé rěn yòu dì zāo cǐ cǎn xíng
”殷郊上前一把抱住兄弟殷洪，放声大哭曰：“我何忍幼弟遭此惨刑！
èr rén tòng kū bǐ cǐ bù rěn nǐ tuī wǒ ràng nà lǐ kěn shě
”二人痛哭，彼此不忍，你推我让，那里肯舍。
fāng bì fāng xiāng kàn jiàn rú cǐ kǔ qíng téng qiè èr rén yī shēng jiào kǔ shā rén yě
方弼、方相看见如此苦情疼切，二人一声叫：“苦杀人也！
lèi rú piáo qīng
”泪如瓢倾。
huáng fēi hǔ kàn jiàn fāng bì yǒu zhè děng zhōng xīn zì shì bù rěn jiàn shèn shì qī huáng nǎi hán lèi jiào fāng bì bù bì tí kū èr wèi diàn xià bù bì shāng xīn
黄飞虎看见方弼有这等忠心，自是不忍见，甚是凄惶，乃含泪教“方弼不必啼哭，二位殿下不必伤心。
cǐ shì wéi yǒu wǒ wǔ rén gòng zhī
此事惟有我五人共知。
rú yǒu lòu xiè wǒ jǔ zú bù bǎo
如有漏泄，我举族不保。
fāng bì guò lái bǎo diàn xià wǎng dōng lǔ jiàn jiāng huán chu
方弼过来，保殿下往东鲁见姜桓楚；
fāng xiāng nǐ qù jiàn nán bó hóu è chóng yǔ jiù yán wǒ zài zhōng tú fàng diàn xià wǎng dōng lǔ chuán yǔ tā jiù tā liǎng lù diào bīng jìng jiān xǐ yuān
方相，你去见南伯侯鄂崇禹，就言我在中途放殿下往东鲁，传与他，救他两路调兵，靖奸洗冤。
wǒ huáng fēi hǔ nà shí zì yǒu chǔ zhì
我黄飞虎那时自有处治。
fāng bì yuē wǒ dì xiōng èr rén jīn rì zǎo cháo bù zhī yǒu cǐ yì shì lín cháo bǎo jià bù céng dài yǒu lù fèi
”方弼曰：“我弟兄二人今日早朝，不知有此异事，临朝保驾，不曾带有路费；
rú jīn yù fēn tóu wǎng dōng nán èr lù qù zhè shì zěn le
如今欲分头往东南二路去，这事怎了？
fēi hǔ yuē cǐ shì nǐ wǒ jù bù céng dǎ diǎn
”飞虎曰：“此事你我俱不曾打点。
fēi hǔ chén sī bàn shǎng yuē kě jiāng wǒ nèi xuán bǎo jué ná lái qián tú huò mài quán zuò lù fèi
”飞虎沉思半晌曰：“可将我内悬宝玦，拿来前途货卖，权作路费。
shàng yǒu jīn xiāng jià zhí bǎi jīn
上有金厢，价值百金。
èr wèi diàn xià qián tú bǎo zhòng
二位殿下，前途保重。
fāng bì fāng xiāng nǐ xiōng dì yí dāng yòng xīn qí gōng bù xiǎo
方弼、方相，你兄弟宜当用心，其功不小。
chén huí gōng fù mìng
臣回宫复命。
fēi hǔ shàng qí huí zhāo gē
”飞虎上骑回朝歌。
jìn chéng shí rì sè yǐ mù bǎi guān shàng zài wǔ mén huáng fēi hǔ xià qí
进城时日色已暮，百官尚在午门，黄飞虎下骑。
bǐ gàn yuē huáng jiāng jūn zěn yàng le
比干曰：“黄将军，怎样了？
huáng fēi hǔ yuē zhuī gǎn bù shàng zhǐ de huí zhǐ
”黄飞虎曰：“追赶不上，只得回旨。
bǎi guān dà xǐ
”百官大喜。
qiě yán huáng fēi hǔ jìn gōng hou zhǐ
且言黄飞虎进宫候旨。
zhòu wáng wèn yuē nì zǐ pàn chén kě zēng ná le
纣王问曰：“逆子叛臣，可曾拿了？
huáng fēi hǔ yuē chén fèng shǒu chì zhuī gǎn qī shí lǐ dào sān chā lù kǒu wèn lái wǎng xíng rén jù yán bù céng jiàn
”黄飞虎曰：“臣奉手敕，追赶七十里，到三叉路口，问来往行人，俱言不曾见。
chén kǒng yǒu wù huí zhǐ zhǐ de huí lái
臣恐有误回旨，只得回来。
zhòu wáng yuē zhuī xí bù shàng hǎo le nì zǐ pàn chén
”纣王曰：“追袭不上，好了逆子叛臣！
qīng qiě zàn tuì míng rì zài yì
卿且暂退，明日再议。
huáng fēi hǔ xiè ēn chū wǔ mén yǔ bǎi guān gè guī fǔ dì
”黄飞虎谢恩出午门，与百官各归府第。
qiě shuō dá jǐ jiàn wèi zēng ná zhù yīn jiāo fù jìn yán yuē bì xià jīn rì zǒu tuō le yīn jiāo yīn hóng tǎng tóu le jiāng huán chu zhǐ kǒng dà bīng bù jiǔ jí zhì qí huò bù xiǎo
且说妲己见未曾拿住殷郊，复进言曰：“陛下，今日走脱了殷郊、殷洪，倘投了姜桓楚，只恐大兵不久即至，其祸不小。
kuàng wén tài shī yuǎn zhēng bù zài dū chéng
况闻太师远征，不在都城。
bù ruò sù mìng yīn pò bài léi kāi diǎn sān qiān fēi qí xīng yè ná lái zhǎn cǎo chú gēn kǒng shēng hòu huàn
不若速命殷破败、雷开，点三千飞骑，星夜拿来，斩草除根，恐生后患。
zhòu wáng tīng shuō měi rén cǐ yán zhèng hé zhèn yì
”纣王听说：“美人此言，正合朕意。
máng chuán shǒu zhào mìng yīn pò bài léi kāi diǎn fēi qí sān qiān sù ná diàn xià wú de chí wù qǔ zuì
”忙传手诏：“命殷破败、雷开点飞骑三千，速拿殿下，毋得迟误取罪！
yīn léi èr jiàng lǐng zhào yào wǎng huáng fēi hǔ fǔ nèi lái lǐng bīng fú diào xuǎn bīng mǎ
”殷、雷二将领诏，要往黄飞虎府内，来领兵符，调选兵马。
huáng fēi hǔ zuò zài hòu tīng sī xiǎng cháo tíng bù zhèng jiāng lái mín chóu tiān yuàn wàn xìng huáng huáng sì hǎi fēn bēng bā fāng bō luàn shēng mín tú tàn rì wú nìng yǔ rú hé shì hǎo
黄飞虎坐在后厅，思想：“朝廷不正，将来民愁天怨，万姓皇皇，四海分崩，八方播乱，生民涂炭，日无宁宇，如何是好！
zhèng sī xiǎng jiān jūn zhèng sī qǐ lǎo yé yīn léi èr jiāng tīng lìng
”正思想间，军政司启：“老爷，殷、雷二将听令。
fēi hǔ yuē lìng lái
”飞虎曰：“令来。
èr jiāng jìn hòu tīng xíng lǐ bì
”二将进后厅，行礼毕。
fēi hǔ wèn yuē fāng cái sàn cháo yòu yǒu hé shì
飞虎问曰：“方才散朝，又有何事？
èr jiāng qǐ yuē tiān zǐ shǒu zhào mìng mò jiāng lǐng sān qiān fēi qí xīng yè zhuī gǎn diàn xià zhuō fāng bì děng yǐ zhèng guó fǎ
”二将启曰：“天子手诏，命末将领三千飞骑，星夜追赶殿下，捉方弼等以正国法；
tè lái qǐng fā bīng fú
特来请发兵符。
fēi hǔ àn xiǎng cǐ èr jiāng gǎn qù bì dìng ná lái
”飞虎暗想：“此二将赶去，必定拿来；
wǒ bǎ qián miàn fāng biàn fù yǔ liú shuǐ
我把前面方便付与流水。
nǎi fēn fù yīn pò bài léi kāi yuē jīn rì wǎn le rén mǎ wèi qí
”乃吩咐殷破败、雷开曰：“今日晚了，人马未齐；
míng rì wǔ gēng lǐng bīng fú sù qù
明日五更，领兵符速去。
yīn léi èr jiāng bù gǎn wéi lìng zhǐ de tuì qù
”殷、雷二将，不敢违令，只得退去。
zhè huáng fēi hǔ nǎi shì yuán róng yīn léi èr jiāng nǎi shì huī xià yān gǎn qiáng biàn zhǐ de huí qù
这黄飞虎乃是元戎，殷、雷二将乃是麾下，焉敢强辩，只得回去。
bù biǎo
不表。
qiě yán huáng fēi hǔ duì zhōu jì yuē yīn pò bài lái lǐng bīng fú diào sān qiān fēi qí zhuī gǎn diàn xià
且言黄飞虎对周纪曰：“殷破败来领兵符，调三千飞骑，追赶殿下。
nǐ míng rì wǔ gēng bǎ zuǒ shào jí bìng shuāi lǎo nuò ruò bù kān de diǎn sān qiān yǔ tā qù
你明日五更，把左哨疾病、衰老、懦弱不堪的点三千与他去。
zhōu jì lǐng mìng
”周纪领命。
cì zǎo wǔ gēng yīn léi èr jiāng děng fā bīng fú
次早五更，殷、雷二将等发兵符。
zhōu jì xià jiào chǎng lìng zuǒ shào diǎn sān qiān fēi qí fā yǔ yīn léi èr jiàng lǐng qù
周纪下教场，令左哨点三千飞骑，发与殷、雷二将领去。
èr jiāng guān zhī jiē lǎo ruò bù kān jí bìng zhī zú yòu bù gǎn wéi lìng zhǐ de lǐng rén mǎ chū nán mén ér qù
二将观之，皆老弱不堪，疾病之卒，又不敢违令，只得领人马出南门而去。
yī shēng pào xiǎng cuī dòng sān jūn nà lǎo ruò jí bìng zhī bīng rú hé xíng de kuài jí dé èr jiāng mò nài hé zhǐ de suí jūn zhēng jìn
一声炮响，催动三军，那老弱疾病之兵，如何行得快，急得二将没奈何，只得随军征进。
yǒu shī wèi zhèng shī yuē
有诗为证，诗曰：
sān qiān fēi qí chū cháo gē ne hǎn yáo qí léi gǔ luó
三千飞骑出朝歌，呐喊摇旗擂鼓锣。
duì wǔ bù qí jiào nán zǒu xíng rén pāi shǒu xiào hē hē
队伍不齐叫“难走”，行人拍手笑呵呵。
bù yán yīn pò bài léi kāi zhuī gǎn diàn xià
不言殷破败、雷开追赶殿下；
qiě yán fāng bì fāng xiāng bǎo èr wèi diàn xià xíng le yī èr rì fāng bì yǔ dì yán yuē wǒ hé nǐ bǎo èr wèi diàn xià fǎn chū cháo gē náng qiè kōng xū lù fèi háo wú rú hé shì hǎo
且言方弼、方相保二位殿下行了一二日，方弼与弟言曰：“我和你保二位殿下反出朝歌，囊箧空虚，路费毫无，如何是好！
suī rán huáng lǎo ye cì yǒu yù jué nǐ wǒ rú hé hǎo yòng tǎng yǒu rén pán jié fǎn wèi bù biàn
虽然黄老爷赐有玉玦，你我如何好用，倘有人盘诘，反为不便。
lái cǐ zhèng shì dōng nán èr de nǐ wǒ zhǐ yǐn èr wèi diàn xià qián wǎng
来此正是东南二地，你我指引二位殿下前往；
wǒ xiōng dì zài tóu tā chǔ fāng kě liǎng quán
我兄弟再投他处，方可两全。
fāng xiāng yuē cǐ yán jí shì
”方相曰：“此言极是。
fāng bì qǐng èr wèi diàn xià shuō yuē chén yǒu yī yán qǐ èr wèi qiān suì chén děng nǎi yī yǒng zhī fu bǐng xìng yú lǔ
”方弼请二位殿下，说曰：“臣有一言，启二位千岁：臣等乃一勇之夫，秉性愚卤；
zuó jiàn diàn xià fù cǐ yuān kǔ yī shí xìng qǐ fǎn le zhāo gē bìng bù céng xiǎng dào lù tú diào yuǎn pán fèi quán wú
昨见殿下负此冤苦，一时性起，反了朝歌，并不曾想到路途窎远，盘费全无。
jīn yù jiāng huáng jiāng jūn suǒ liú yù jué huò mài shǐ yòng yòu kǒng pán jié chū lái fǎn wèi bù biàn
今欲将黄将军所留玉玦货卖使用，又恐盘诘出来，反为不便。
kuàng táo zāi bì huò xū yào yǐn xiù xiē fāng shì
况逃灾避祸，须要隐秀些方是。
shì cái chén xiǎng yī fǎ bì xū fēn lù gè zì qián xíng fāng bǎo wàn quán
适才臣想一法，必须分路各自潜行，方保万全。
wàng èr wèi qiān suì xiáng chá
望二位千岁详察。
fēi chén bù néng zhōng shǐ
非臣不能终始。
yīn jiāo yuē jiāng jūn zhī yán jí dāng
”殷郊曰：“将军之言极当。
dàn wǒ xiōng dì yòu xiǎo bù zhī qù lù nài hé
但我兄弟幼小，不知去路，奈何！
fāng bì yuē zhè yī tiáo lù wǎng dōng lǔ zhè yī tiáo lù wǎng nán dōu jù shì dà lù rén yān còu jí kě yǐ cháng xíng
”方弼曰：“这一条路往东鲁，这一条路往南都，俱是大路，人烟凑集，可以长行。
yīn jiāo yuē jì rán rú cǐ èr wèi jiāng jūn bù zhī wǎng hé fāng qù
”殷郊曰：“既然如此，二位将军不知往何方去？
hé shí zài néng zhòng huì yě
何时再能重会也？
fāng xiāng yuē chén cǐ qù bù guǎn nà zhèn zhū hóu chù zàn qiě ān shēn
”方相曰：“臣此去，不管那镇诸侯处暂且安身；
sì diàn xià jiè bīng jìn cháo gē shí chén zì lái tóu bài huī xià yǐ zuò qián qū ěr
俟殿下借兵进朝歌时，臣自来投拜麾下，以作前驱耳。
sì rén gè gè sǎ lèi ér bié
”四人各各洒泪而别。
bù biǎo fāng bì fāng xiāng bié diàn xià tóu xiǎo lù ér qù
不表方弼、方相别殿下，投小路而去；
qiě shuō yīn jiāo duì yīn hóng yuē xiōng dì nǐ tóu nà yí lù qù
且说殷郊对殷洪曰：“兄弟，你投那一路去？
yīn hóng yuē dàn píng gē ge
”殷洪曰：“但凭哥哥。
yīn jiāo yuē wǒ wǎng dōng lǔ nǐ wǎng nán dōu
”殷郊曰：“我往东鲁，你往南都。
wǒ jiàn wài wēng kū sù zhè chǎng yuān kǔ jiù yé bì dìng diào bīng
我见外翁，哭诉这场冤苦，舅爷必定调兵。
wǒ chà guān zhī huì nǐ nǐ huò jiè shù wàn zhī shī qí fá zhāo gē qín ná dá jǐ wèi mǔ qīn bào chóu
我差官知会你，你或借数万之师，齐伐朝歌，擒拿妲己，为母亲报雠。
cǐ shì bù kě wàng le
此事不可忘了！
yīn hóng chuí lèi diǎn tóu gē ge cóng cǐ yī bié bù zhī hé rì zài huì
”殷洪垂泪点头：“哥哥，从此一别，不知何日再会？
xiōng dì èr rén fàng shēng dà kū zhí shǒu nán fēn
”兄弟二人放声大哭，执手难分。
yǒu shī wèi zhèng shī yuē
有诗为证，诗曰：
lǚ yàn fēn fēi shí kě shāng xiōng nán dì běi kǔ shēn shāng
旅雁分飞实可伤，兄南弟北苦参商。
sī qīn tòng yǒu qiān xíng lèi
思亲痛有千行泪；
shī lù chóu tiān wàn jié cháng
失路愁添万结肠。
héng dí jǐ shēng cuī mù ǎi
横笛几声催暮霭；
gū yún yī piàn zhú cāng láng
孤云一片逐沧浪。
shéi zhī guó pò rén lí sàn fāng xìn qīng chéng zài nǚ niáng
谁知国破人离散，方信倾城在女娘。
huà yán yīn hóng shàng lù lèi bù néng gàn qī qī cǎn cǎn chóu huái wàn lǚ
话言殷洪上路，泪不能干，凄凄惨惨，愁怀万缕。
kuàng diàn xià nián jì yòu xiǎo shēn jū gōng què nà xiǎo de bá shè cháng tú
况殿下年纪幼小，身居宫阙，那晓的跋涉长途。
xíng xíng qiě zhǐ hòu bàn qián sī fù nèi yòu jī
行行且止，后绊前思，腹内又饥。
nǐ xiǎng nà diàn xià shēn jū gōng zhōng sī yī zé líng jǐn sī shí zé zhēn xiū nà lǐ huì qiú qǐ yú rén
你想那殿下深居宫中，思衣则绫锦，思食则珍馐，那里会求乞于人！
jiàn yī cūn shè rén jiā dà xiǎo jù zài nà lǐ chī fàn
见一村舍人家，大小俱在那里吃饭。
diàn xià zǒu dào gēn qián biàn jiào ná fàn yǔ gū jiā yòng
殿下走到跟前，便教：“拿饭与孤家用！
zhòng rén kàn jiàn diàn xià shēn zhuó hóng yī xiàng mào fēi sú máng qǐ shēn yuē qǐng zuò yǒu fàn
”众人看见殿下身着红衣，相貌非俗，忙起身曰：“请坐，有饭。
máng máng qǔ fàn fàng zài zhuō shàng
”忙忙取饭放在桌上。
yīn hóng chī le qǐ shēn xiè yuē chéng fàn yǒu rǎo bù zhī hé shí hái bào nǐ men
殷洪吃了，起身谢曰：“承饭有扰，不知何时还报你们。
xiāng rén yuē xiǎo gē nà lǐ qù
”乡人曰：“小哥那里去？
guì chǔ
贵处？
shàng xìng
上姓？
yīn hóng yuē wú fēi bié rén zhòu wáng zhī zǐ yīn hóng shì yě
”殷洪曰：“吾非别人，纣王之子殷洪是也。
rú jīn wǎng nán dōu jiàn è chóng yǔ
如今往南都见鄂崇禹。
nèi xiē rén tīng shì diàn xià máng kòu zài dì kǒu chēng qiān suì
”那些人听是殿下，忙叩在地，口称：“千岁！
xiǎo mín bù zhī yǒu shī yíng yà wàng qǐ shù zuì
小民不知，有失迎迓，望乞恕罪。
diàn xià yuē cǐ chù kě shì wǎng nán dōu qù de lù
”殿下曰：“此处可是往南都去的路？
xiāng mín yuē zhè shì dà lù
”乡民曰：“这是大路。
diàn xià lí le cūn zhuāng wàng qián zǎn xíng yī rì zǒu bù shàng èr sān shí lǐ
”殿下离了村庄，望前趱行，一日走不上二三十里。
dà dǐ diàn xià nǎi shēn gōng jiāo yǎng nà lǐ huì zǒu lù
大抵殿下乃深宫娇养，那里会走路。
cǐ shí lái dào qián bù bā cūn hòu bù bǎ diàn wú chǔ kě xiē xīn xià zháo huāng
此时来到前不巴村，后不把店，无处可歇，心下着慌。
yòu xíng èr sān lǐ zhī jiàn sōng yīn mì zá lù dào fēn míng jiàn yī zuò gǔ miào diàn xià dà xǐ yī jìng bēn zhì qián miàn
又行二三里，只见松阴密襍，路道分明，见一座古庙,殿下大喜，一径奔至前面。
jiàn miào mén yī biǎn shàng shū xuān yuán miào
见庙门一匾，上书[轩辕庙]。
diàn xià jìn miào bài dǎo zài dì yán yuē xuān yuán shèng zhǔ zhì dù yī shang lǐ yuè guān miǎn rì zhōng wéi shì nǎi shàng gǔ zhī shèng jūn yě
殿下进庙，拜倒在地，言曰：“轩辕圣主，制度衣裳，礼乐冠冕，日中为市，乃上古之圣君也。
yīn hóng nǎi chéng tāng sān shí yī dài zhī sūn zhòu wáng zhī zǐ
殷洪乃成汤三十一代之孙，纣王之子。
jīn fù wáng wú dào shā zi zhū qī yīn hóng táo nàn jiè shèng dì miào yǔ ān xiù yī yè míng rì zǎo xíng
今父王无道，杀子诛妻，殷洪逃难，借圣帝庙宇安宿一夜，明日早行。
wàng shèng dì hù yòu
望圣帝护佑！
ruò de cùn tǔ ān shēn yīn hóng zì dāng chóng xiū diàn yǔ zài huàn jīn shēn
若得寸土安身，殷洪自当重修殿宇，再换金身。
cǐ shí diàn xià yí lù xíng lái shēn tǐ kùn juàn shèng zuò xià hé yī shuì dào
”此时殿下一路行来，身体困倦，圣座下和衣睡倒。
bù biǎo
不表。
qiě yán yīn jiāo wàng dōng lǔ dà dào yí lù xíng lái rì sè jiāng mù zhǐ zǒu le sì wǔ shí lǐ
且言殷郊望东鲁大道一路行来，日色将暮，止走了四五十里。
zhī jiàn yī fǔ dì shàng zhòu tài shī fǔ
只见一府第，上昼“太师府”。
yīn jiāo yuē cǐ chù nǎi shì huàn mén kě yǐ jiè sù yī xiāo míng rì zǎo xíng
殷郊曰：“此处乃是宦门，可以借宿一宵，明日早行。
diàn xià yuē lǐ biān yǒu rén fǒu
”殿下曰：“里边有人否？
wèn le yī shēng jiàn lǐ biān wú rén dā yìng diàn xià zhǐ de yòu jìn yī céng mén
”问了一声，见里边无人答应，殿下只得又进一层门。
zhǐ tīng de lǐ miàn yǒu rén cháng tàn zuò shī yuē
只听的里面有人长叹，作诗曰：
jǐ nián dài zuì zhǎng sī lún yī piàn dān xīn qǐ bái yīn
“几年待罪掌丝纶，一片丹心岂白湮。
fǔ bì yǒu xīn zhī wèi guó jiān chí wú dì cì sī rén
辅弼有心知为国，坚持无地伺私人。
shú zhī yāo niè shēng gōng shì zhì shǐ lí mín huà guǐ lín
孰知妖孽生宫室，致使黎民化鬼磷。
kě xī yě chén xīn wèi quē qǐ líng wú jì kòu fēng chén
可惜野臣心魏阙，乞灵无计叩枫宸。
huà shuō diàn xià tīng bì lǐ miàn zuò shī yīn jiāo fù wèn yuē lǐ miàn yǒu rén me
话说殿下听毕里面作诗，殷郊复问曰：“里面有人么？
lǐ miàn tīng yǒu rén shēng wèn yuē shì shuí
”里面听有人声，问曰：“是谁？
tiān sè yǐ wǎn hēi yǐng zhī zhōng kàn de bù shèn fēn míng
”天色已晚，黑影之中，看得不甚分明。
yīn jiāo yuē wǒ shì guò lù tóu qīn tiān sè wǎn le jiè fǔ shàng yī xiǔ míng rì zǎo xíng
殷郊曰：“我是过路投亲，天色晚了，借府上一宿，明日早行。
nà lǐ miàn lǎo zhě wèn yuē nǐ shēng yīn hǎo xiàng zhāo gē rén
”那里面老者问曰：“你声音好像朝歌人？
yīn jiāo dá yuē zhèng shì
”殷郊答曰：“正是。
lǎo zhě wèn yuē nǐ zài xiāng zài chéng
”老者问曰：“你在乡，在城？
diàn xià yuē zài chéng
”殿下曰：“在城。
diàn xià yuē zài chéng
”殿下曰：“在城。
nǐ jì zài chéng qǐng zhù lái wèn nǐ yī shēng
”──“你既在城，请住来问你一声。
diàn xià xiàng qián yī kàn ya yuán lái shì lǎo chéng xiàng
”殿下向前一看：“呀，原来是老丞相！
shāng róng jiàn yīn jiāo xià bài yuē diàn xià hé shì dào cǐ
”商容见殷郊，下拜曰：“殿下何事到此？
lǎo chén yǒu shī yíng yà wàng qǐ shù zuì
老臣有失迎迓，望乞恕罪。
shāng róng yòu yuē diàn xià nǎi guó zhī chǔ èr qǐ yǒu dú xíng zhì cǐ bì guó yǒu bù xiáng zhī zhào
”商容又曰：“殿下乃国之储贰，岂有独行至此，必国有不祥之兆。
qǐng diàn xià zuò le lǎo chén tīng shuō xiáng xì
请殿下坐了，老臣听说详细。
yīn jiāo liú lèi bǎ zhòu wáng shā zi zhū qī shì gù xì shuō yī biàn
”殷郊流泪，把纣王杀子诛妻事故细说一遍。
shāng róng dùn zú dà jiào yuē shú zhī hūn jūn zhè děng bào héng jué miè rén lún sān gāng jǐn shī
商容顿足大叫曰：“孰知昏君这等暴横，绝灭人伦，三纲尽失！
wǒ lǎo chén suī shì shēn zài lín quán xīn huái wèi què qǐ zhī píng dì fēng bō shēng cǐ yì shì niáng niáng jìng zāo cǎn sǐ èr wèi diàn xià liú lí tú tàn
我老臣虽是身在林泉，心怀魏阙，岂知平地风波，生此异事，娘娘竟遭惨死，二位殿下流离涂炭。
bǎi guān wèi hé qián kǒu jié shé bù fàn yán jí jiàn zhì lìng cháo zhèng diān dǎo
百官为何钳口结舌，不犯颜极谏，致令朝政颠倒！
diàn xià fàng xīn dài lǎo chén tóng jìn zhāo gē zhí jiàn tiān zǐ gǎi xián yì zhé yǐ jiù huò luàn
殿下放心，待老臣同进朝歌，直谏天子，改弦易辙，以救祸乱。
jí huàn zuǒ yòu fēn fù zhěng zhì jiǔ xí kuǎn dài diàn xià hou míng rì xiū běn
”即唤左右：“吩咐整治酒席，款待殿下，候明日修本。
bù yán yīn jiāo zài shāng róng fǔ nèi qiě shuō yīn léi èr jiàng lǐng bīng zhuī gǎn èr wèi diàn xià suī yǒu rén mǎ sān qiān jù shì lǎo ruò bù kān de yī rì zhǐ xíng sān shí lǐ bù néng yuǎn zǒu
不言殷郊在商容府内，且说殷、雷二将领兵追赶二位殿下，虽有人马三千，俱是老弱不堪的，一日止行三十里，不能远走。
xíng le sān rì zǒu shàng bǎi lǐ yuǎn jìn
行了三日，走上百里远近。
yī rì lái dào sān chā lù kǒu léi kāi yuē zhǎng xiōng qiě bǎ rén mǎ ān zài cǐ chù nǐ lǐng wǔ shí míng jīng zhuàng shì zú wǒ lǐng wǔ shí míng jīng zhuàng shì zú fēn tóu zhuī gǎn
一日，来到三叉路口，雷开曰：“长兄，且把人马安在此处，你领五十名精壮士卒，我领五十名精壮士卒，分头追赶；
nǐ wǎng dōng lǔ wǒ wǎng nán dōu
你往东鲁，我往南都。
yīn pò bài yuē cǐ yì shén shàn
”殷破败曰：“此意甚善。
bù rán rì tóng lǎo ruò zhī zú xíng zǒu bù shàng èr sān shí lǐ rú hé gǎn děi shàng zhōng shì wù shì
不然，日同老弱之卒，行走不上二三十里，如何赶得上，终是误事。
léi kāi yuē rú zhǎng xiōng xiān gǎn zhe huí lái yě zài cǐ děng wǒ
”雷开曰：“如长兄先赶着，回来也在此等我。
ruò shì wǒ xiān gǎn zhe huí lái yě zài cǐ děng xiōng
若是我先赶着回来，也在此等兄。
yīn pò bài yuē shuō de yǒu lǐ
”殷破败曰：“说得有理。
èr rén jiāng xiē lǎo ruò jūn zú tún zhá zài cǐ lìng gè lǐng nián zhuàng shì zú wǔ shí míng fēn tóu gǎn lái bù zhī èr wèi diàn xià xìng mìng rú hé qiě kàn xià huí fēn jiě
”二人将些老弱军卒屯札在此，另各领年壮士卒五十名，分头赶来，不知二位殿下性命如何，且看下回分解。