diàn hù zhāng tiān xī cháng yú yě tián jiàn dú lóu xì ruò qí kǒu zhōng dú lóu hū yuè qǐ zuò shēng yuē rén guǐ yì lù nài hé qī wǒ
佃户张天锡，尝于野田见髑髅，戏溺其口中，髑髅忽跃起作声曰：人鬼异路，奈何欺我！
qiě wǒ yī fù rén rǔ nán zǐ nǎi wú lǐ rǔ wǒ shì yóu bù kě
且我一妇人，汝男子，乃无礼辱我，是尤不可。
jiàn yuè jiàn gāo zhí chù qí miàn tiān xī huáng hài bēn guī guǐ nǎi suí zhì qí jiā
渐跃渐高，直触其面，天锡惶骇奔归，鬼乃随至其家。
yè zhé zài qiáng tóu yán jì zé lì bù yǐ tiān xī suì dà fā hán rè hūn mào bù zhī rén
夜辄在墙头檐际责詈不已，天锡遂大发寒热，昏瞀不知人。
hé jiā bài dǎo nù shì shǎo jiě
阖家拜祷，怒似少解。
huò kòu qí shēng qián xìng shì lǐ jū guǐ jù zì dào zhòng kòu shǒu yuē rán zé dàng shì gāo zǔ mǔ hé wéi huò yú zǐ sūn
或叩其生前姓氏里居，鬼具自道，众叩首曰：然则当是高祖母，何为祸于子孙？
guǐ shì qī yān yuē cǐ gù wǒ jiā yé jǐ shí qiān cǐ
鬼似凄咽曰：此故我家耶，几时迁此？
rǔ bèi jiē wǒ hé rén
汝辈皆我何人？
zhòng chén shǐ mò guǐ bù shèng tài xī yuē wǒ běn wú yì lái cǐ zhòng guǐ yù jiè cǐ qiú shí sǒng yǒng wǒ lái ěr
众陈始末，鬼不胜太息，曰：我本无意来此，众鬼欲借此求食，怂恿我来耳。
qú yǒu shù bèi zài bìng zhě páng shù bèi zài mén wài kě jù jiāng shuǐ yī piáo dài wǒ shàn qiǎn zhī
渠有数辈在病者旁，数辈在门外，可具浆水一瓢，待我善遣之。
dà fán guǐ héng kǔ jī ruò wú gù zuò zāi yòu kǒng shén zé gù yù shì zhé shēng xìn qiú jì sài
大凡鬼恒苦饥，若无故作灾，又恐神责，故遇事辄生衅，求祭赛。
ěr děng hòu jiàn cǐ děng yi jǐn bì wù zhōng qí jī xiè
尔等后见此等，宜谨避，勿中其机械。
zhòng rú suǒ jiào guǐ yuē yǐ sàn qù yǐ wǒ kǒu zhōng huì qì bù kě rěn kě zhì yuán chǔ xún wú gǔ xǐ ér mái zhī
众如所教，鬼曰：已散去矣，我口中秽气不可忍，可至原处寻吾骨，洗而埋之。
suì wū yè shù shēng ér jì
遂呜咽数声而寂。
yòu diàn hù hé dà jīn yè shǒu mài tián
又佃户何大金，夜守麦田。
yǒu yī lǎo wēng lái gòng zuò dà jīn niàn cūn zhōng wú shì rén yì shì xíng lù zhě ǒu qì lǎo wēng qiú yǐn yǐ guàn zhōng shuǐ yǔ zhī
有一老翁来共坐，大金念村中无是人，意是行路者偶憩，老翁求饮，以罐中水与之。
yīn wèn dà jīn xìng shì bìng wèn qí zǔ fù cè rán yuē rǔ wù bù
因问大金姓氏，并问其祖父，恻然曰：汝勿怖。
wǒ jí rǔ zēng zǔ
我即汝曾祖。
bù huò rǔ yě
不祸汝也。
xì xún jiā shì hū xǐ hū bēi lín xíng zhǔ dà jīn yuē guǐ zì cì fàng yàn kǒu qiú shí wài bié wú tā shì
细询家事，忽喜忽悲，临行嘱大金曰：鬼自伺放焰口求食外，别无他事。
wéi zǐ sūn niàn niàn bù néng wàng yù jiǔ yù qiè dàn kǔ yōu míng zǔ gé bù dé yīn wèn
惟子孙念念不能忘，愈久愈切，但苦幽明阻隔，不得音问。
huò ǒu wén zǐ sūn chì shèng zhé yuè rán yǐ xǐ zhě shù rì
或偶闻子孙炽盛，辄跃然以喜者数日。
qún guǐ jiē lái hè
群鬼皆来贺；
ǒu wén zǐ sūn líng tì yì qiǎo rán yǐ bēi zhě shù rì qún guǐ jiē lái yàn
偶闻子孙零替，亦悄然以悲者数日，群鬼皆来唁。
jiào shēng rén zhī wàng zǐ sūn dài qiè shí bèi
较生人之望子孙，殆切十倍。
jīn wén rǔ děng shàng wēn bǎo wú yòu gē wǔ shù rì yǐ
今闻汝等尚温饱，吾又歌舞数日矣。
huí gù zài sì dīng níng miǎn lì ér qù
回顾再四，丁宁勉励而去。
xiān yáo ān gōng yuē hé dà jīn chǔn rán yī wù bì bù néng wěi zào sī yán
先姚安公曰：何大金蠢然一物，必不能伪造斯言。
wén zhī shǐ rén zhuī yuǎn zhī xīn yóu rán ér shēng
闻之，使人追远之心油然而生。
qián lóng bǐng zǐ yǒu mǐn shì fù gōng chē
乾隆丙子，有闽士赴公车。
suì mù dǐ jīng cāng cù bù dé qī zhǐ nǎi yú xiān nóng tán běi pò sì zhōng jiù yī lǎo wū
岁暮抵京，仓卒不得栖止，乃于先农坛北破寺中僦一老屋。
yuè shí yú rì yè bàn chuāng wài yǒu rén yǔ yuē mǒu xiān shēng qiě xǐng wú yǒu yī yán
越十余日，夜半，窗外有人语曰：某先生且醒，吾有一言。
wú jū cǐ shì jiǔ chū yǐ gōng dú shū rén shù qiān lǐ xīn kǔ qiú míng shì yǐ fèng ràng hòu jiàn xiān shēng rì wài chū yǐ xīn dào jīng shī dāng xún qīn fǎng yǒu yì bù xiāng guài
吾居此室久，初以公读书人，数千里辛苦求名，是以奉让，后见先生日外出，以新到京师，当寻亲访友，亦不相怪。
jìn jiàn xiān shēng duō zuì guī shāo shāo yí zhī qǐng wén yǔ sēng yán nǎi rì zài jiǔ lóu guān jù shì yī làng zǐ ěr
近见先生多醉归，稍稍疑之，顷闻与僧言，乃日在酒楼观剧，是一浪子耳。
wú bì jū fó zuò hòu qǐ jū chū rù jiē bù xiāng shì shí bù néng yǐn rěn ràng làng zǐ xiān shēng míng rì bù qiān jū wú wǎ shí yǐ bèi yǐ
吾避居佛座后，起居出入，皆不相适，实不能隐忍让浪子，先生明日不迁居，吾瓦石已备矣。
sēng zài duì wū yì wén cǐ yǔ nǎi quàn shì tā xǐ
僧在对屋，亦闻此语，乃劝士他徙。
zì shì bù gǎn zū shì wū
自是不敢租是屋。
yǒu lái wèn zhě zhé jǔ cǐ shì yǐ gào yún
有来问者，辄举此事以告云。
yóu cāng lǐng xiān shēng míng dān qiān jū xiān shēng dì yě
由苍岭先生名丹，谦居先生弟也。
qiān jū xiān shēng xìng hé yì xiān shēng xìng shuǎng háo ér lì shēn duān jiè zé rú yī
谦居先生性和易，先生性爽豪，而立身端，介则如一。
lǐ yǒu fù wèi gū nüè ér yì zhě xiān shēng yǐ liǎng jiā jiē shì zú quàn fù fù xiōng wù shè sòng
里有妇为姑虐而缢者，先生以两家皆士族，劝妇父兄勿涉讼。
shì yè wén yǒu kū shēng yuǎn yuǎn zhì jiàn rù mén jiàn zhì chuāng wài qiě kū qiě su cí shén qī chǔ shēn yuàn xiān shēng zhī xī sòng
是夜闻有哭声远远至，渐入门，渐至窗外，且哭且诉，词甚凄楚，深怨先生之息讼。
xiān shēng huà zhī yuē gū nüè fù sǐ lǜ wú dǐ fǎ jí sòng yì bù néng kuài rǔ yì
先生叱之曰：姑虐妇死，律无抵法，即讼亦不能快汝意。
qiě sòng bì jiǎn yàn jiǎn yàn bì luǒ lù bù gēng rǔ liǎng jiā mén hù hu
且讼必检验，检验必裸露，不更辱两家门户乎？
guǐ réng xù qì bù yǐ
鬼仍絮泣不已。
xiān shēng yuē jūn chén wú yù fù zǐ wú yù rén lián rǔ wǎng sǐ zé rǔ gū zhī bào lì zé kě
先生曰：君臣无狱，父子无狱，人怜汝枉死，责汝姑之暴戾则可。
rǔ yǐ fù ér yù sòng gū cǐ yī niàn yǐ gàn míng fàn yì yǐ
汝以妇而欲讼姑，此一念已干名犯义矣。
rèn rǔ sù zhū míng shén yì jué bù zhí rǔ yě
任汝诉诸明神，亦决不直汝也。
guǐ jìng jì rán qù
鬼竟寂然去。
qiān jū xiān shēng yuē cāng lǐng sī yán gào tiān xià zhī wèi fù zhě kě gào tiān xià zhī wèi gū zhě zé bù kě
谦居先生曰：苍岭斯言，告天下之为妇者可，告天下之为姑者则不可。
xiān yáo ān gōng yuē cāng lǐng zhī yán zi yǔ zi yán xiào
先姚安公曰：苍岭之言，子与子言孝；
qiān jū zhī yán fù yǔ fù yán cí
谦居之言，父与父言慈。
dǒng qǔ jiāng yóu jīng shī shí yǔ yī you tóng yù fēi qí lǚ yě gū shěng sù shí zhī zī yún ěr
董曲江游京师时，与一友同寓，非其侣也，姑省宿食之赀云尔。
you zhēng zhú fù guì duō wài sù
友征逐富贵，多外宿。
qǔ jiāng dú shuì zhāi zhōng yè huò wén fān dòng shū cè mó nòng qì wán shēng
曲江独睡斋中，夜或闻翻动书册，摩弄器玩声。
zhī jīng shī duō hú fú guài yě
知京师多狐，弗怪也。
yī yè yǐ wèi chéng shī gǎo zhì jǐ shàng nǎi shì wén yín é shēng wèn zhī fú dá bǐ xiǎo shì zhī gǎo shàng yǐ quān diǎn shù jù yǐ
一夜以未成诗稿置几上，乃似闻吟哦声，问之弗答，比晓视之，稿上已圈点数句矣。
rán lǚ hū zhī zhōng bù yīng
然屡呼之，终不应。
zhì yǒu guī yù zé jìng xī jì rán you pō zì chà yǒu lù xiāng gù yá bù gǎn gàn
至友归寓，则竟夕寂然，友颇自诧有禄相，故邪不敢干。
ǒu rì zhào li qìng zi jiè sù jiǔ lán yǐ hòu qǔ jiāng yǔ you jiē jiù qǐn
偶日照李庆子借宿，酒阑以后，曲江与友皆就寝。
li chéng yuè sàn bù kōng pǔ jiàn yī wēng xié tóng zǐ lì shù xià
李乘月散步空圃，见一翁携童子立树下。
xīn zhī shì hú yì shēn qiè nì qí suǒ wèi
心知是狐，翳身窃睨其所为。
tóng zǐ yuē hán shèn qiě guī fáng
童子曰：寒甚且归房。
wēng yáo shǒu yuē dǒng gōng tóng shì gù bù ài cǐ jūn sú qì bī rén nà kě gòng chǔ
翁摇首曰：董公同室固不碍，此君俗气逼人，那可共处。
níng qiě zuò qī fēng lěng yuè jiān ěr
宁且坐凄风冷月间耳。
li hòu xiè qí yǔ yú tā you suì jiàn wèi qí rén suǒ wén
李后泄其语于他友，遂渐为其人所闻。
xián li cì gǔ jìng wèi suǒ pái jǐ láng bèi fù jí fǎn
衔李次骨，竟为所排挤，狼狈负笈返。
yú cháng nǚ shì dé zhōu lú shì
余长女适德州卢氏。
suǒ jū yuē jì jiā zhuāng
所居曰纪家庄。
cháng jiàn yī rén wò xī pàn yī bài xù shēn yín
尝见一人卧溪畔，衣败絮，呻吟。
shì zhī zé yī máo kǒng zhōng yǒu yī shī huì jiē xiàng nèi hòu zú jiē gōu yú bài xù bù kě jiě jiě zhī zé tòng chè xīn suǐ
视之则一毛孔中有一虱，喙皆向内，后足皆钩于败絮，不可解，解之则痛彻心髓。
wú kě rú hé jìng zuò shì qí sǐ cǐ dài sù niè suǒ bào yú
无可如何，竟坐视其死，此殆夙孽所报欤。
wāng gé xué xiǎo yuán jiù jū yán wáng miào jiē yī zhái tíng yǒu zǎo shù bǎi nián yǐ wài wù yě
汪阁学晓园，僦居阎王庙街一宅，庭有枣树，百年以外物也。
měi yuè míng zhī xī zhé jiàn xié kē shàng yī hóng yī nǚ zǐ chuí zú zuò qiào zhe xiàng yuè shū bù gù rén
每月明之夕，辄见斜柯上，一红衣女子垂足坐，翘着向月，殊不顾人。
pò zhī zé bù jiàn tuì ér wàng zhī zé réng zài gù chǔ
迫之则不见，退而望之，则仍在故处。
cháng shǐ èr rén yī lì shù xià yī zài shì zhōng shì zhōng rén jiàn shù xià rén shǒu jí qí zú shù xià rén gù wú suǒ dǔ yě
尝使二人一立树下，一在室中，室中人见树下人，手及其足，树下人固无所睹也。
dāng wàng jiàn shí fǔ shì dì shàng shù yǒu yǐng ér nǚ zǐ wú yǐng
当望见时，俯视地上树有影，而女子无影。
tóu yǐ wǎ shí xū kōng wú ài jī yǐ chòng yīng shēng sàn miè yān yàn yī guò xuán fù běn xíng
投以瓦石，虚空无碍，击以铳，应声散灭，烟焰一过，旋复本形。
zhǔ rén yún zì mǎi shì zhái jí yǒu shì guài rán bù wéi rén hài gù rén yì xiāng ān
主人云，自买是宅即有是怪，然不为人害，故人亦相安。
fu mù mèi huā yāo shì suǒ héng yǒu
夫木魅花妖，事所恒有。
dà dǐ biàn huàn zhě jū duō cí dú bù dòng bù yán kū zuò yī zhī zhī shàng shū mò míng qí gù
大抵变幻者居多，兹独不动不言，枯坐一枝之上，殊莫明其故。
xiǎo yuán lǜ qí wéi huàn yí jū bì zhī hòu zhǔ rén fá shù qí guài nǎi jué
晓园虑其为患，移居避之，后主人伐树，其怪乃绝。
liáo mǔ qīng xiàn rén mǔ jiā xìng zhū wèi xiān tài fū rén rǔ mǔ
廖姥，青县人，母家姓朱，为先太夫人乳母。
nián wèi sān shí ér guǎ shì bù zài shì yī xiān tài fū rén zhōng qí shēn
年未三十而寡，誓不再适，依先太夫人终其身。
mò shí nián jiǔ shí yǒu liù
殁时年九十有六。
xìng yán zhèng yù suǒ dāng yán bì kǎn kǎn yǔ xiān tài fū rén zhēng
性严正，遇所当言，必侃侃与先太夫人争。
xiān yáo ān gōng yì bù yǐ cháng ǎo yù zhī
先姚安公亦不以常媪遇之。
yú jí dì mèi jiē suí zhī mián shí jī bǎo hán shǔ wú yī bù tǐ chá zhōu zhì rán shāo bù xún lǐ jí zāo hē jìn
余及弟妹，皆随之眠食，饥饱寒暑，无一不体察周至，然稍不循礼，即遭呵禁。
yuē shù pū bì yóu bù shǎo jiǎ jiè gù pū bì mò bù yīn hàn zhī
约束仆婢，尤不少假借，故仆婢莫不阴憾之。
gù sī guān yào lǐ páo chú bù néng de qí háo fà sī yì jìng wú rú hé yě
顾司莞钥，理庖厨，不能得其毫发私，亦竟无如何也。
cháng xié yī tóng zǐ zì qīn chuàn jiā tōng wèn guī yǐ bó mù yǐ fēng yǔ zhòu zhì qū bì yú fèi pǔ pò wū zhōng yǔ rù yè wèi zhǐ yáo wén qiáng wài rén yǔ yuē wǒ fāng tóu rǔ wū bì yǔ rǔ hé yǐ mào yǔ zuò shù xià
尝携一童子，自亲串家通问归，已薄暮矣，风雨骤至，驱避于废圃破屋中，雨入夜未止，遥闻墙外人语曰：我方投汝屋避雨，汝何以冒雨坐树下？
yòu wén shù xià rén yīng yuē rǔ wú duō yán liáo jiā jié fù zài wū nèi
又闻树下人应曰：汝毋多言，廖家节妇在屋内。
suì jì rán
遂寂然。
hòu tóng zǐ ǒu shù qí shì zhū pū bì jiē yuē rén bù jìn qíng guǐ yì è ér bì zhī yě
后童子偶述其事，诸仆婢皆曰：人不近情，鬼亦恶而避之也。
jiē hū
唉！
guǐ guǒ è ér bì zhī zāi
鬼果恶而避之哉？
ān shì biǎo xiōng wàng qí míng zì yǔ yī hú wèi you
安氏表兄，忘其名字，与一狐为友。
héng yú cháng pǔ jiān duì tán
恒于场圃间对谈。
ān jiàn zhī tā rén fú jiàn yě
安见之，他人弗见也。
hú zì chēng shēng yú běi sòng chū ān kòu yǐ sòng dài shǐ shì yuē jiē bù zhī yě
狐自称生于北宋初，安叩以宋代史事，曰：皆不知也。
fán xué xiān zhě bì yóu fāng zhī wài shǐ wàn yuán duàn jué yī yì jīng xiū rú yú shì yǒu suǒ wén jiàn yú xīn bì yǒu suǒ shì fēi
凡学仙者，必游方之外，使万缘断绝，一意精修，如于世有所闻见，于心必有所是非。
yǒu suǒ shì fēi bì yǒu suǒ ài zēng yǒu suǒ ài zēng zé xǐ nù āi lè zhī qíng bì dié qǐ xún shēng yǐ xiāo shuò qí jīng qì shén hào ér xíng yì bì yǐ
有所是非必有所爱憎，有所爱憎，则喜怒哀乐之情必迭起循生，以消铄其精气，神耗而形亦敝矣。
wū néng zhì jīn yóu zài hu
乌能至今犹在乎？
dài dào chéng yǐ hòu lái wǎng rén jiān shì yī qiè jī xiè biàn zhà jiē rú xì jù
迨道成以后，来往人间，视一切机械变诈，皆如戏剧；
shì yī qiè dé shī shèng bài yǐ zhì yú zhì luàn xīng wáng jiē rú pào yǐng
视一切得失胜败，以至于治乱兴亡，皆如泡影。
dāng shí jí bù liú yì yòu yān néng yī yī ér jì zhī
当时即不留意，又焉能一一而记之？
jí yǔ jūn xiāng yù shì yì qián yuán
即与君相遇，是亦前缘。
rán shù bǎi nián lái xiāng yù rú jūn zhě bù zhī fán jǐ dà dū píng shuǐ xiāng féng yān yún shū sàn
然数百年来，相遇如君者不知凡几，大都萍水相逢，烟云倏散。
sù xī xiào yán yì duō bù jì yì
夙昔笑言，亦多不记忆。
zé shēn suǒ wèi jiē zhě cóng kě zhī yǐ
则身所未接者，从可知矣。
shí bā lǐ zhuāng sān guān miào yǒu léi jī xiē hǔ yī shì
时八里庄三官庙有雷击蝎虎一事。
ān wèn yǐ wù jiǔ tōng líng duō yīng léi fǔ qǐ cháng shēng yì zào wù suǒ jì hu
安问以物久通灵，多撄雷斧，岂长生亦造物所忌乎？
yuē shì yǒu èr duān fu nèi dān dǎo yǐn wài dān fú ěr jiē jiān nán xīn kǔ yǐ zhèng dào yóu lì tián yǐ zhì fù lǐ suǒ yí rán
曰：是有二端，夫内丹导引，外丹服饵，皆艰难辛苦以证道，犹力田以致富，理所宜然；
ruò mèi huò mèng yǎn dào cǎi jīng qì sǔn rén zhī shòu yán jǐ zhī nián shì yǔ jié dào wú yì tiān lǜ bù róng yě
若媚惑梦魇，盗采精气，损人之寿，延己之年，事与劫盗无异，天律不容也。
yòu huò zì wèi yāo huàn yí huò shēng líng tiān lǜ yì bù róng yě
又惑恣为妖幻，贻祸生灵，天律亦不容也；
ruò qí bǎo yǎng yuán shén zì quán shēng mìng yú rén wú huàn yú shì wú zhēng zé lǎo shòu zhī wù zhèng rú lǎo shòu zhī rén ěr hé zhì fàn zào wù zhī jì hu
若其葆养元神，自全生命，与人无患，于世无争，则老寿之物，正如老寿之人耳，何至犯造物之忌乎？
jiù shì shí zhāi xiān shēng wén zhī yuē cǐ hú suǒ yán jiē lǎo shì zhī cū qiǎn zhě yě rán yòng yǐ zì yǎng yì zú yǐ
舅氏实斋先生闻之曰：此狐所言，皆老氏之粗浅者也，然用以自养，亦足矣。
zhè jiāng yǒu shì rén yè mèng zhì yī guān fǔ yún dū chéng huáng miào yě
浙江有士人，夜梦至一官府，云都城隍庙也。
yǒu míng lì yǔ zhī yuē jīn mǒu gōng kòng qí you fù xīn qiān jūn wèi zhèng
有冥吏语之曰：今某公控其友负心，牵君为证。
jūn shì sī cháng yǒu shì shì fǒu
君试思尝有是事否？
shì rén zhuī yì zhī liáng shì
士人追忆之，良是。
é wén dū chéng huáng shēng zuò míng lì bái mǒu kòng mǒu fù xīn shì zhèng rén yǐ zhì qǐng kān duàn
俄闻都城隍升坐，冥吏白，某控某负心事，证人已至，请勘断。
dū chéng huáng jǔ àn shì shì rén shì rén yǐ shí duì dū chéng huáng yuē cǐ bèi jié dǎng yíng sī péng qiú jìn qǔ
都城隍举案示士人，士人以实对，都城隍曰：此辈结党营私，朋求进取。
yǐ tóng yì wèi ài è yǐ ài è wéi shì fēi shì gū zé pān fù yǐ qiú yuán lì dí zé pái jǐ yǐ hù shì
以同异为爱恶，以爱恶为是非，势孤则攀附以求援，力敌则排挤以互噬；
fān yún fù yǔ shū hū wàn duān běn wèi xiǎo rén zhī jiāo qǐ néng zé yǐ jūn zǐ zhī dào
翻云覆雨，倏忽万端，本为小人之交，岂能责以君子之道；
cāo gē rù shì lǐ suǒ bì rán gēn kān yǐ míng kě qū zhī qù
操戈入室，理所必然，根勘已明，可驱之去。
gù shì rén yuē dé wú wèi fù xīn zhě yǒu yì fá yé
顾士人曰：得无谓负心者有佚罚耶？
fu zhòng guā de guā zhòng dòu dé dòu yīn guǒ zhī xiāng cháng yě
夫种瓜得瓜，种豆得豆，因果之相偿也。
huā jì jié zǐ zi yòu kāi huā yīn guǒ zhī xiāng shēng yě
花既结子，子又开花，因果之相生也。
bǐ fù xīn zhě yòu yǒu fù xīn rén niè qí hòu bù dài guǐ shén zhī liào lǐ yǐ
彼负心者，又有负心人蹑其后，不待鬼神之料理矣。
shì rén huò rán ér xǐng hòu yuè shù zài jìng rú shén zhī suǒ yán
士人霍然而醒，后阅数载，竟如神之所言。
mǐn zhōng mǒu fū rén xǐ shí māo
闽中某夫人喜食猫。
de māo zé xiān zhù shí huī yú yīng tóu māo yú nèi ér guàn yǐ fèi tāng māo wèi huī qì suǒ shí máo jǐn tuō luò bù fán bō zhì xuè jǐn guī yú zàng fǔ ròu yíng rú yù yún wèi shèng jī chú shí bèi yě
得猫则先贮石灰于罂，投猫于内，而灌以沸汤，猫为灰气所蚀，毛尽脱落，不烦癷治，血尽归于脏腑，肉莹如玉，云味胜鸡雏十倍也。
rì rì zhāng wǎng shè jī suǒ bǔ shā wú suàn
日日张网设机，所捕杀无算。
hòu fū rén bìng wēi yōu yōu zuò māo shēng yuè shí yú rì nǎi sǐ
后夫人病危，呦呦作猫声，越十余日乃死。
lú guān chá bá jí zi yīn wén yú xù yě cháng wèi yú yán zhī
卢观察癹吉子荫文，余婿也，尝为余言之。
yīn yán jǐng zhōu yī huàn jiā zi hǎo qǔ māo quǎn zhī lèi ǎo shé qí zú liè zhī xiàng hòu guān qí fā jié tiào hào yǐ wéi xì suǒ shā yì duō
因言景州一宦家子，好取猫犬之类，拗折其足，捩之向后，观其発孑跳号以为戏，所杀亦多。
hòu shēng zǐ nǚ jiē zú chán fǎn xiàng qián
后生子女皆足躔反向前。
yòu yú jiā nú zi wáng fā
又余家奴子王发，
shàn niǎo chòng
善鸟铳，
suǒ jī wú bù zhōng
所击无不中，
rì héng shā niǎo shù shí
日恒杀鸟数十，
wéi yī zi míng jǐ níng zhōu qí wǎng jǐ níng zhōu shí suǒ shēng yě
惟一子名济宁州--其往济宁州时所生也，
nián yǐ shí yī èr
年已十一二，
hū biàn tǐ shēng chuāng
忽遍体生疮，
rú huǒ lào hén
如火烙痕，
měi yī chuāng nèi yǒu yī tiě zǐ
每一疮内有一铁子，
jìng bù zhī hé yóu ér rù
竟不知何由而入，
bǎi yào bù quán
百药不痊，
jìng yǐ jué sì
竟以绝嗣。
shā yè zhì zhòng xìn fu
杀业至重，信夫。
yú cháng guài xiū shàn guǒ zhě jiē àn rì chí zhāi rú fèng lǜ lìng ér jū héng zé bù néng jiè shā
余尝怪修善果者，皆按日持斋，如奉律令，而居恒则不能戒杀。
fu fó shì zhī chí zhāi qǐ yǐ gu shū dàn guǒ jí wéi gōng dé hu
夫佛氏之持斋，岂以菇蔬啖果，即为功德乎？
zhèng yǐ gu shū dàn guǒ jí bù shā shēng ěr
正以菇蔬啖果，即不杀生耳。
jīn tú yuē mǒu rì mǒu rì guān zhě zhāi qī mǒu rì mǒu rì zhǔn tí zhāi qī shì rì chí zhāi fú dà huān xǐ
今徒曰某日某日观者斋期，某日某日准提斋期，是日持斋，佛大欢喜。
fēi shì rì yě pēng zǎi yì hu páo féi gān luō hu zǔ tú gē cǎn kù fú bù wèn yě
非是日也，烹宰溢乎庖，肥甘罗乎俎，屠割惨酷，佛不问也。
tiān xià yǒu shì shì lǐ hu
天下有是事理乎？
qiě tiān zǐ wú gù bù shā niú dài fū wú gù bù shā yáng shì wú gù bù shā quǎn shǐ lǐ yě
且天子无故不杀牛，大夫无故不杀羊，士无故不杀犬豕，礼也。
rú zhě zūn shèng xián zhī jiào gù wàn wàn wú duàn ròu lǐ
儒者遵圣贤之教，固万万无断肉理。
rán zì bīn jì yǐ wài shí shā yì wàn wàn bù yí
然自宾祭以外，时杀亦万万不宜。
yǐ yī luán zhī gù jù qiāng yī mìng
以一脔之故，遽戕一命；
yǐ yī gēng zhī gù jù qiāng shù shí mìng huò shù bǎi mìng
以一羹之故，遽戕数十命，或数百命；
yǐ zhòng shēng wú xiàn bù kǔ wú xiàn cǎn dú gōng wǒ yī shùn zhī shì kǒu
以众生无限怖苦，无限惨毒，供我一瞬之适口。
yǔ àn rì chí zhāi zhī xīn wú nǎi shāo zuǒ hu
与按日持斋之心，无乃稍左乎？
dōng pō xiān shēng xiàng chí cǐ lùn qiè yǐ wéi zhuó zhōng zhī dào yuàn yǔ xiū shàn guǒ zhě yī zhì zhī
东坡先生向持此论，窃以为酌中之道，愿与修善果者一质之。