xú gōng jǐng xī guān fú jiàn yán dào shí shǔ zhōng qiè sì měi huǒ zì nèi fā ér jiōng yuè rú gù
徐公景熹官福建盐道时，署中箧笥，每火自内发，而扃钥如故。
yòu yī xī qiè jiǎn qí shì jī fā wèi suì shū shèn
又一夕，窃剪其侍姬发，为祟殊甚。
jì ér xú gōng bà guī wèi jí xíng ér zú
既而徐公罢归，未及行而卒。
shān guǐ néng zhī yī suì shì gù chéng qí jiāng qù sì wǔ yě
山鬼能知一岁事，故乘其将去，肆侮也。
xú gōng shèng shí xiāo shēng nì jì
徐公盛时，销声匿迹。
shuāi qì yī zhì wú gù qīn líng
衰气一至，无故侵陵。
cǐ xié mèi suǒ yǐ wèi xié mèi yú
此邪魅所以为邪魅欤。
yú xiāng qīng miáo bèi yě shí měi yè tián lǒng jiān yǒu wù bù biàn tóu zú dǎo zhì ér xíng zhù de dēng dēng rú chǔ shēng nóng jiā xí jiàn bù guài wèi zhī qīng miáo shén
余乡青苗被野时，每夜田陇间有物，不辨头足，倒掷而行，筑地登登如杵声，农家习见不怪，谓之青苗神。
yún cháng wèi tián jiā qū guǐ cǐ shén chū zé zhū guǐ gè guī qí suǒ
云常为田家驱鬼，此神出，则诸鬼各归其所。
bù gǎn sàn yóu yú yě yǐ
不敢散游于野矣。
cǐ shén bù zài yú gǔ shū rán què fēi xié mèi
此神不载于古书，然确非邪魅。
cóng xiōng mào yuán cháng yú lǐ jiā wā jiàn zhī yuè xià dì shì xíng rú yī bù náng měi yī fān zhé zé yī tóu zhe de xíng pō chí zhòng yún
从兄懋园尝于李家洼见之，月下谛视，形如一布囊，每一翻折，则一头著地，行颇迟重云。
xiān zǔ chǒng yǔ gōng
先祖宠予公，
yuán pèi chén tài fū rén
原配陈太夫人，
zǎo zú
早卒，
jì pèi zhāng tài fū rén
继配张太夫人，
yú guī rì
于归日，
dú zuò shì zhōng
独坐室中，
jiàn shǎo fù jiē lián rù
见少妇揭帘入，
jìng zuò chuáng pàn
径坐床畔，
zhe yuán pèi huáng shān dàn lǜ qún
著元帔黄衫淡绿裙，
jǔ zhǐ yǒu dà jiā fēng
举止有大家风，
xīn fù bù biàn tōng hán wēn
新妇不便通寒温，
yì wèi shì qún cóng dì sì
意谓是群从娣姒，
huò gū zǐ mèi ěr
或姑姊妹耳。
qí rén xù xù yán jiā wù dé shī bì ǎo shàn è jiē wěi qū zhōu zhì
其人絮絮言家务得失，婢媪善恶，皆委曲周至。
jiǔ zhī pú fù pěng chá rù nǎi jìng chū
久之，仆妇捧茶入，乃径出。
hòu yuè shù rì guài jiā zhōng wú shì rén xì huà qí yī shì jí chén tài fū rén liǎn shí fú yě
后阅数日，怪家中无是人，细话其衣饰，即陈太夫人敛时服也。
sǐ shēng xiāng dù jiàn yú zǎi jí zhě duō yǐ
死生相妒，见于载籍者多矣。
chén tài fū rén yǐ yǎn huáng xū yóu lǜ xīn rén wèi ān liào lǐ xiàn shēn zhǐ shì wú wèn yōu míng cǐ hé děng jū xīn hu
陈太夫人已掩黄墟，犹虑新人未谙料理，现身指示，无问幽明，此何等居心乎？
jīn zǐ sūn dēng kē dì lì shì huàn zhě jiē chén tài fū rén suǒ chū yě
今子孙登科第历仕宦者，皆陈太夫人所出也。
bó gāo zǔ ài táng gōng míng jì yǒu shēng yù xù jiān kè yì zhèng kǒng zhī xué wú jiān dōng xià dú shū héng zhì yè bàn yī xī mèng dào yī gōng xiè bǎng é yuē wén yí bān nèi shí xǔ rén zhì àn dú yī yī huǎng hū rú jiù shi
伯高祖爱堂公，明季有声誉序间，刻意郑孔之学，无间冬夏，读书恒至夜半，一夕梦到一公澥，榜额曰文仪，班内十许人治案牍，一一恍惚如旧识。
jiàn gōng jiē yà yuē jūn shàng chí qī nián nǎi dāng guī jīn yóu zǎo yě
见公皆讶曰：君尚迟七年乃当归，今犹早也。
huò rán jīng zì zhī bù yǒng nǎi rì yǔ fāng wài yóu
霍然惊，自知不永，乃日与方外游。
ǒu yù dào shì lùn pō qià liú yǔ gòng yǐn dào shì bié hòu tú yù nú zǐ hú mén dé yuē qǐng yī shū wàng fù rǔ zhǔ rǔ kě xié guī
偶遇道士，论颇洽，留与共饮，道士别后，途遇奴子胡门德曰：顷一书，忘付汝主，汝可携归。
gōng shì zhī jiē qū shén yì guǐ fú zhòu bì hù yì xí jǐn tōng qí shù shí shí yòng wèi xì jù yǐ xiāo qiǎn suì yuè yuè qī nián zhì suì zhēn dīng chǒu guǒ bìng zú
公视之，皆驱神役鬼符咒，闭户肄习，尽通其术，时时用为戏剧，以逍遣岁月，越七年至祟祯丁丑，果病卒。
zú bàn rì fù sū yuē wǒ yǐ xiè yòng wǔ léi fǎ huò yīn qiǎn míng sī zhuī huán cǐ shū kě jí fén zhī
卒半日复苏，曰：我以亵用五雷法，获阴谴冥司，追还此书，可急焚之。
fén qì fù zú bàn rì yòu sū yuē míng sī zhā jiǎn quē sān yè chì guī qǔ
焚讫，复卒半日又苏，曰：冥司查检，缺三页，饬归取。
shì huī zhōng guǒ sān yè wèi jǐn zhòng fén zhī nǎi zú
视灰中果三页未尽，重焚之，乃卒。
cǐ shì yáo ān gōng fù zǎi jiā pǔ zhōng gōng wén zhī xiān zēng zǔ zēng zǔ wén zhī xiān gāo zǔ gāo zǔ jí shǒu fén shì shū zhě
此事姚安公附载家谱中，公闻之先曾祖，曾祖闻之先高祖，高祖即手焚是书者。
shú wèi jìng wú guǐ shén hu
孰谓竟无鬼神乎？
yú zú suǒ jū yuē jǐng chéng sòng gù xiàn yě
余族所居曰景城，宋故县也。
chéng zhǐ shàng yī xī kě biàn huò ǒu yú mèi shuǎng shí yáo wàng yān wù zhōng xiàn yī chéng yǐng lóu dié wǎn rán lèi hū shèn qì
城址尚依稀可辨，或偶于昧爽时，遥望烟雾中，现一城影，楼堞宛然，类乎蜃气。
cǐ shì tā shū duō zài zhī rán mò míng qí lǐ
此事他书多载之，然莫明其理。
yú wèi fán yǒu xíng zhě bì yǒu jīng qì tǔ zhī hòu chù jí de zhī jīng qì suǒ jù chù rú rén zhī yǒu hún pò yě
余谓凡有形者，必有精气，土之厚处，即地之精气所聚处，如人之有魂魄也。
cǐ chéng zhōu huí shù lǐ qí xíng jù yǐ zì hàn zhì sòng qiān yú nián wèi jīng qì suǒ jù yǐ jiǔ rú rén zhī qǔ duō yòng hóng qí hún pò dú qiáng yǐ
此城周回数里，其形巨矣，自汉至宋，千余年为精气所聚已久，如人之取多用宏，其魂魄独强矣。
gù qí xíng suī huà ér jīng qì zhī pán jié zhě fēi yī rì zhī suǒ xù jí fēi yī rì suǒ néng sàn
故其形虽化，而精气之盘结者，非一日之所蓄，即非一日所能散。
ǒu rán xiàn xiàng réng zuò chéng xíng zhèng rú rén sǐ guǐ cún guǐ réng zuò rén xíng ěr
偶然现象，仍作城形，正如人死鬼存，鬼仍作人形耳。
rán gǔ chéng guō bù jìn xiàn xíng xiàn xíng zhě yòu bù cháng jiàn qí gù hé yú
然古城郭不尽现形，现形者又不常见，其故何欤？
rén zhī sǐ yě huò yǒu guǐ huò wú guǐ
人之死也或有鬼，或无鬼。
guǐ zhī cún yě huò jiàn huò bú jiàn yì rú shì ér yǐ yǐ
鬼之存也，或见或不见，亦如是而已矣。
nán gōng bào jìng zhī xiān shēng yán qí xiāng yǒu chén shēng dú shū shén cí xià yè tǎn xī shuì wǔ xià mèng shén zhào zhì zuò qián hē zé shén lì
南宫鲍敬之先生言，其乡有陈生，读书神祠，夏夜袒裼睡庑下，梦神召至座前，诃责甚厉。
chén biàn yuē diàn shàng xiān yǒu fàn fū shù rén shuì mǒu bì yú wǔ xià hé fǎn huò qiān
陈辩曰：殿上先有贩夫数人睡，某避于庑下，何反获愆？
shén yuē fàn fū zé kě rǔ zé bù kě
神曰：贩夫则可，汝则不可。
bǐ chǔn chǔn rú lù shǐ hé zú yǔ jiào rǔ dú shū ér bù zhī lǐ hu
彼蠢蠢如鹿豕，何足与较，汝读书，而不知礼乎？
gài chūn qiū zé bèi xián zhě lǐ rú shì yǐ
盖春秋责备贤者，理如是矣。
gù jūn zi zhī yú shì yě kě suí sú zhě suí bù bì gǒu yì
故君子之于世也，可随俗者随，不必苟异；
bù kě suí sú zhě bù suí yì bù gǒu tóng
不可随俗者不随，亦不苟同。
shì yú wéi lǐ zhī shì dòng yuē mǒu mǒu céng wèi zhī fū bù lùn shì zhī shì fēi dàn lùn shì zhī yǒu wú
世于违理之事，动曰某某曾为之，夫不论事之是非，但论事之有无。
zì gǔ yǐ lái hé shì bù céng yǒu rén wéi zhī kě yī yī jù yǐ jiè kǒu hu
自古以来，何事不曾有，人为之可一一据以借口乎？
yú yáng shān rén jì zhāng xún qiè zhuǎn shì suǒ mìng shì yú bù wèi rán
渔洋山人记张巡妾转世索命事，余不谓然。
qí yán yuē jūn wèi zhōng chén wǒ zé hé zuì
其言曰：君为忠臣，我则何罪？
ér
而
shā yǐ xiǎng shì
杀以飨士。
fu gū chéng jiāng pò xún yǐ jué zhì juān shēng xún dāng xùn guó qiè bù dàng xùn zhǔ hu
夫孤城将破，巡已决志捐生，巡当殉国，妾不当殉主乎？
gǔ lái zhōng chén zhàng jié fù zōng zú mí qī zǐ zhě bù zhī fán jǐ shǐ rén rén suǒ mìng tiān dì jiān wú gāng cháng yǐ
古来忠臣仗节，复宗族，糜妻子者，不知凡几，使人人索命，天地间无纲常矣。
shǐ róng qí suǒ mìng tiān dì jiān yì wú shén lǐ yǐ
使容其索命，天地间亦无神理矣。
wáng jīng zhī mǔ hán xiào shòu rèn bǐ hé rén hu
王经之母，含笑受刃，彼何人乎？
cǐ huò yāo guǐ wèi suì tuō yī gǔ shì qiú jì xiǎng wèi kě zhī yě
此或妖鬼为祟，托一古事求祭飨，未可知也。
huò míng jì zhū chén gù xī shēn jiā tōu shēng shì xī zào zuò shì yán yǐ zì jiě yì wèi kě zhī yě
或明季诸臣，顾惜身家，偷生视息，造作是言以自解，亦未可知也。
rú zhě zhù shū dāng cún fēng huà suī qí xié zhì guài yì bù dàng shōu bèi lǐ zhī yán
儒者著书，当存风化，虽齐谐志怪，亦不当收悖理之言。
zú shū mù ān yán jǐng chéng zhī nán héng yú rì yù chū shí jiàn yī wù yù xuàn fēng dōng chí bú jiàn qí shēn wéi áng shǒu gāo zhàng yú cháng liè zhěn zhěn bù zhī hé guài
族叔楘庵言，景城之南，恒于日欲出时见一物，御旋风东驰，不见其身，惟昂首高丈余，长鬣紾紾，不知何怪。
huò yuē féng dào mù qián shí mǎ suì jiǔ wèi yāo yě
或曰：冯道墓前石马，岁久为妖也。
kǎo dào suǒ jū jīn yuē xiàng guó zhuāng qí qī jiā jīn yuē fū rén zhuāng jiē yǔ jǐng chéng xiāng jìn
考道所居，今曰相国庄，其妻家今曰夫人庄，皆与景城相近。
gù xiān gāo zǔ shī yuē qīng shǐ kōng liú zì shù xíng shū shēng zhōng shì ràng hòu wáng liú guāng bó mù wú xún chù xiàng guó fū rén gè yǒu zhuāng
故先高祖诗曰：青史空留字数行，书生终是让侯王，刘光伯墓无寻处，相国夫人各有庄。
qí mù zé xiàn zhì yǐ bù néng què zhǐ
其墓则县志已不能确指。
běi cūn zhī nán yǒu de yuē shí rén wā cán quē wēng zhòng yóu yǒu cún zhě
北村之南，有地曰石人洼，残缺翁仲，犹有存者。
tǔ rén zhǐ wéi dào mù
土人指为道墓。
yì huò yǒu suǒ chuán yú
意或有所传欤？
dǒng kōng rú cháng chéng zuì yè xíng pián xuán qí cè shū yīn fēng héng juǎn shā lì luàn fēi shì yǐn yǐn yǒu nù shēng kōng rú huà yuē cháng yuè lǎo wán dùn wú chǐ qī bā bǎi nián hòu qǐ shàng yǒu shén líng
董空如尝乘醉夜行，便旋其侧，倏阴风横卷，沙砾乱飞，似隐隐有怒声，空如叱曰：长乐老顽钝无耻，七八百年后，岂尚有神灵。
cǐ dìng xié guǐ yī tuō ěr gǎn zài pī chāng qiě rì rì lái ruò rǔ
此定邪鬼依托耳，敢再披猖，且日日来溺汝。
yǔ qì ér fēng zhǐ
语讫而风止。
nán cūn dǒng tiān shì bù zhī qí míng míng mò zhū shēng xiān gāo zǔ lǎo yǒu yě
南村董天士，不知其名，明末诸生，先高祖老友也。
huā wáng gé shèng gǎo zhōng yǒu kū tiān shì shī sì shǒu yuē shì shì zhī xīn zì gǔ nán píng shēng èr lǎo duì xiāng kàn fēi lái yí zhá jīng tóu zhù kū dào huāng cūn yù gài guān cán gǎo wèi shōu xīn huà cè yú zī wéi mài pò rú guān
花王阁剩稿中，有哭天士诗四首，曰：事事知心自古难，平生二老对相看，飞来遗札惊投箸，哭到荒村欲盖棺，残稿未收新画册，余赀惟卖破儒冠。
bù qīn liǎng fú wú fáng liǎn zài rì qián lóu bù wèi hán wǔ yuè tián xiōng qì bù píng tán fēng yī chù biàn zòng héng bù féng huáng zǔ zhēn tiān xìng céng guài jī kāng tài shì qíng kāi yǒu yǒu shí yāo yuè rù zhàng lí dào chù bì rén xíng
布衾两幅无妨敛，在日黔娄不畏寒五岳填胸气不平，谈锋一触便纵横，不逢黄祖真天幸，曾怪嵇康太世情，开牖有时邀月入，杖藜到处避人行。
liào yìng chén hǎi wú kān yǔ
料应尘海无堪语，
qiě shì cān luán xiàng zǐ qīng bǎi jié xuán chún liǎng bìn shuāng
且试骖鸾向紫清百结悬鹑两鬓霜，
zì cān bīng xuě rùn kōng cháng
自餐冰雪润空肠，
yī shēng wéi de qiū dōng qì
一生惟得秋冬气，
dào sǐ bù zhī luó qǐ xiāng
到死不知罗绮香，
hán shì cūn láo chán pò jiè
寒贳村醪馋破戒，
lǎo qī sēng shè shì huán xiāng
老栖僧舍是还乡，
zhī jīn yī míng wú yú shì
只今一瞑无余事，
wèi yào qīng shéng zuò diào máng niàn nián xiāng yuē xiè fēng chén
未要青绳作吊忙廿年相约谢风尘，
tiān dì wú qíng yǔn cǐ rén
天地无情殒此人，
luàn shì táo chán liáo jiě tuō
乱世逃禅聊解脱，
shuāi nián kū you bèi suān xīn
衰年哭友倍酸辛，
guān hé jué mǎng lián bīng qì
关河决漭连兵气，
chǐ fà cāng láng jì bìng shēn
齿发沧浪寄病身，
quán xià yǒu líng yìng niàn wǒ
泉下有灵应念我，
bái yáng gū zhǒng yì shāng shén
白杨孤冢亦伤神。
tiān shì zhī shēng píng kě yǐ xiǎng jiàn xiàn zhì bù wéi lì zhuàn gài wèi jiàn xiān gāo zǔ shī yě
天士之生平可以想见，县志不为立传，盖未见先高祖诗也。
xiāng chuán tiān shì mò hòu yǒu rén jiàn qí qí lǘ shàng tài shān hū zhī bù yīng
相传天士殁后，有人见其骑驴上泰山，呼之不应。
é wèi lǎo shù suǒ zhē suì bú jiàn
俄为老树所遮，遂不见。
yì huò shī jiě dēng xiān yú
意或尸解登仙欤？
yì mào ǒu shì yú
抑貌偶似欤？
jī qí gū pì zhī xìng shì yú xian wèi jìn yě
迹其孤僻之性，似于仙为近也。
xiān gāo zǔ jí yǒu kuài zāi xíng yī piān yuē yī xiào tiān dì jīng cǐ lè gǔ wèi yǒu píng shēng bù jiě yǐn mǎn yǐn yì yī dòu
先高祖集有快哉行一篇，曰：一笑天地惊，此乐古未有，平生不解饮，满引亦一斗。
lǎo gé xī mèi dāng zhèng shì jiē suì shǒu níng zhī shí shì yí rén shì fǎn fù shǒu dāng nián jīn gǔ huā jīn rì zhāng tái liǔ qiǎo zāi zào huà xīn cǐ fá shèng jiā niǔ
老革昔媚珰，正士皆碎首，宁知时势移，人事反复手，当年金谷花，今日章台柳，巧哉造化心，此罚胜枷杻。
jiǔ hān tán jiù shì yīn guǒ xìn fēi ǒu lín lí huī zuì mò shén guǐ yùn wú zhǒu xìng míng huì bù shū liáo yǐ cún zhōng hòu shí huáng dì shí zài tài suì zài dīng chǒu huī tái zhòng xià yuè qí rì èr shí jiǔ tóng guān zhě liù rén tí zhě hé jiān sōu
酒酣谈旧事，因果信非偶，淋漓挥醉墨，神鬼运吾肘，姓名讳不书，聊以存忠厚，时皇帝十载，太岁在丁丑，恢台仲夏月，其日二十九，同观者六人，题者河间叟。
gài wéi xǔ xiǎn chún zhū jī liú luò qīng lóu zuò yě
盖为许显纯诸姬流落青楼作也。
shí yǒu yǐ sǐ zì shì zhě yè mèng xiǎn chún yù xuè lái yuē wǒ sǐ bù bì gū gù tiān yǐ rǔ děng shì shēn hòu zhī fá
时有以死自誓者，夜梦显纯浴血来曰：我死不蔽辜，故天以汝等示身后之罚。
rǔ ruò bù cóng wú zuì yì zhòng
汝若不从，吾罪益重。
zhū jī měi jǔ yǐ gào kè
诸姬每举以告客。
gù yǒu yīn guǒ xìn fēi ǒu jù yún
故有因果信非偶句云。
xiān sì shū fù lì fu gōng yī rì wǎng hé chéng tàn you jiàn yī qí fēi chí xiàng dōng běi tū guà liǔ zhī ér duò
先四叔父栗甫公，一日往河城探友，见一骑飞驰向东北，突挂柳枝而堕。
zhòng qū shì zhī qì jué yǐ
众趋视之，气绝矣。
shí qǐng yī fù hào qì lái yuē gū bìng wú yào ěr bù xíng yī zhòu yè xiàng mǔ jiā jiè de yī shì shù shì bù liào wèi qí mǎ zéi suǒ duó zhòng yǐn shì duò mǎ zhě shí yǐ fù sū fù hū yuē zhèng shì rén yě
食顷，一妇号泣来，曰：姑病无药饵，步行一昼夜，向母家借得衣饰数事，不料为骑马贼所夺，众引视堕马者，时已复苏，妇呼曰：正是人也。
qí fu zhì yú dào páng wèn fu zhōng yī shì zhī shù duò mǎ zhě bù néng dá fù suǒ yán qǐ shì yī yī hé duò mǎ zhě nǎi fú zuì
其袱掷于道旁，问袱中衣饰之数，堕马者不能答妇所言，启视一一合，堕马者乃伏罪。
zhòng yǐ bái zhòu jié duó zuì dāng huán shǒu jiāng zhí sòng guān duò mǎ zhě kòu shǒu qǐ mìng yuàn yǐ huái zhōng shù shí jīn yǔ fù zì shú fù yǐ gū bìng wēi jí yì bù yuàn shè sòng tíng nǎi qǔ qí jīn ér zòng zhī qù
众以白昼劫夺，罪当缳首，将执送官，堕马者叩首乞命，愿以怀中数十金，予妇自赎，妇以姑病危急，亦不愿涉讼庭，乃取其金而纵之去。
shū fù yuē guǒ bào zhī sù wú sù yú cǐ shì zhě yǐ
叔父曰：果报之速无速，于此事者矣。
měi yī niàn jí jué zài zài chǔ chù yǒu guǐ shén
每一念及，觉在在处处有鬼神。
qí shùn tíng qián suǒ jì jù dào qí dà zhī zú yě zuì piāo hàn néng yǐ shéng xì dāo bǐng zhì shāng rén yú liǎng sān zhàng wài
齐舜庭，前所记剧盗齐大之族也，最剽悍，能以绳系刀柄，掷伤人于两三丈外。
qí dǎng hào zhī yuē fēi dāo qí lín yuē zhāng qī shùn tíng gù nú shì zhī qiáng shòu qí zhù wū guǎng mǎ jiù qiě shǐ qí dǎng kǒng zhī yuē bù sù qiān huò lì zhì yǐ
其党号之曰飞刀，其邻曰张七，舜庭故奴视之，强售其住屋广马厩，且使其党恐之曰：不速迁，祸立至矣。
zhāng bù dé yǐ xié qī nǚ cāng huáng chū mò zhī suǒ shì
张不得已，携妻女仓皇出，莫知所适。
nǎi yì shén cí dǎo yuē xiǎo rén bù xìng wèi jù dào bī qióng pò wú lù jìng zhí zhàng shén qián shì suǒ xiàng ér wǎng
乃诣神祠祷曰：小人不幸为剧盗逼，穷迫无路，敬植杖神前，视所向而往。
zhàng pū xiàng dōng běi nǎi yǐ lǐ xíng qǐ zhì tiān jīn yǐ nǚ jià zào dīng zhù zhī shài yán cū néng zì jǐ
杖仆向东北，乃迤逦行乞至天津，以女嫁灶丁，助之晒盐，粗能自给。
sān sì zài hòu shùn tíng jié xiǎng shì fā guān bīng wéi bǔ hēi yè chéng fēng yǔ tuō miǎn niàn qí dǎng yǒu zài shāng bó zhě jiāng tóu zhī fàn hǎi qù
三四载后，舜庭劫饷事发，官兵围捕，黑夜乘风雨脱免，念其党有在商舶者，将投之泛海去。
zhòu fú yè xíng qiè guā guǒ wèi liáng xìng wú jué zhě
昼伏夜行，窃瓜果为粮，幸无觉者。
yī xī jī kě jiāo pò yáo wàng yī dēng yíng rán shì kòu mén yī shào fù níng shì jiǔ zhī hū hū yuē qí shùn tíng zài cǐ
一夕，饥渴交迫，遥望一灯荧然，试叩门一少妇凝视久之，忽呼曰：齐舜庭在此。
gài zhuī jī zhī dié yǐ jí dì zhì tiān jīn lì shǎng gé mù bǔ yǐ
盖追缉之牒，已急递至天津，立赏格募捕矣。
zhòng dīng wén shēng bì jí shùn tíng shǒu wú cùn rèn nǎi mǐ shǒu jiù qín
众丁闻声毕集，舜庭手无寸刃，乃弭首就擒。
shào fù jí zhāng qī zhī nǚ yě
少妇即张七之女也。
shǐ bù pò zhú qī zhì shì zé shùn tíng yǐ biàn fú rén wú shí zhě
使不迫逐七至是，则舜庭已变服，人无识者。
de jù hǎi kǒu jǐn shù lǐ jìng yáng fān qù yǐ
地距海口仅数里，竟扬帆去矣。
wáng lán zhōu cháng yú zhōu cì mǎi yī tóng nián shí sān sì shén xiù yǎ yì cū zhī zì yì
王兰洲尝于舟次买一童，年十三四，甚秀雅，亦粗知字义。
yún fù mò jiā zhōng luò yǔ mǔ xiōng tóu qīn bù yù fù zhōu nán hái xíng lǐ diǎn mài jǐn gù zhōu shēn wéi dào lù fèi
云父殁，家中落，与母兄投亲不遇，附舟南还，行李典卖尽，故鬻身为道路费。
yǔ zhī yǔ xiū sè rú xīn fù gù yǐ guài zhī bǐ jiù qǐn jìng chí fú héng chén wáng běn mǎi gōng shǐ lìng wú tā niàn rán wǎn zhuǎn xiāng jiù yì yì bù zì chí
与之语，羞涩如新妇，固已怪之，比就寝，竟弛服横陈，王本买供使令，无他念，然宛转相就，亦意不自持。
yǐ ér tóng fú zhěn àn qì
已而，童伏枕暗泣。
wèn rǔ bù yuàn hu
问汝不愿乎？
yuē bù yuàn
曰：不愿。
wèn bù yuàn hé yǐ xiān jiù wǒ yuē wú fù zài shí suǒ chù xiǎo nú shù rén wú bù jiàn zhěn xí yǒu chū lái kuì jù zhě zhé jiā biān tiáo
问不愿何以先就我，曰：吾父在时，所畜小奴数人，无不荐枕席，有初来愧拒者，辄加鞭笤。
yuē sī mǎi rǔ hé wéi kuì kuì nǎi ěr
曰：思买汝何为，愦愦乃尔。
zhī nú shì zhǔ rén fèn dāng rú shì bù rú shì zé dāng chuí chǔ
知奴事主人，分当如是，不如是，则当捶楚。
gù bù gǎn bù zì xiàn yě
故不敢不自献也。
wáng juě rán tuī zhěn yuē kě wèi zāi
王蹶然推枕曰：可畏哉。
jí hū zhōu rén gǔ jí
急呼舟人鼓楫。
yī yè zhuī jí qí mǔ xiōng yǐ tóng hái zhī qiě zèng yǐ wǔ shí jīn
一夜，追及其母兄，以童还之，且赠以五十金。
yì bù zì ān fù yú mǐn zhōng sì lǐ fó chàn huǐ
意不自安，复于悯忠寺礼佛忏悔。
mèng qié lán yǔ yuē rǔ zuò guò gǎi guò zài qǐng kè jiān míng sī shàng wèi zhù jí kě wú yōng dú shì zūn yě
梦伽蓝语曰：汝作过改过在顷刻间，冥司尚未注籍，可无庸渎世尊也。