卷七·如是我闻一(3) — 阅微草堂笔记 — 纪昀

wū lǔ mù qí jūn lì wū tú lín yán qí biǎo xiōng mǒu cháng yì jīng xiàn fǎng yǒu yù yè yǔ tóu yī fèi sì

乌鲁木齐军吏邬图麟言，其表兄某尝诣泾县访友，遇夜雨，投一废寺。

tuí yuán huāng cǎo sì wú jū rén wéi shān mén shàng kě qī zhǐ gū liú dài jì

颓垣荒草，四无居人，惟山门尚可栖止，姑留待霁。

shí yún hēi rú mò àn zhōng wén nǚ zǐ shēng yuē yuàn guǐ kòu tóu qiú cì zhǐ yī yī xí bái gǔ xián ēn

时云黑如墨，暗中闻女子声曰：怨鬼叩头，求赐纸衣一袭，白骨衔恩。

mǒu bù bù néng dòng rán dù wú kě bì qiáng qǐ wèn zhī

某怖不能动，然度无可避，强起问之。

guǐ qì yuē qiè běn cūn nǚ

鬼泣曰：妾本村女。

ǒu dú jīng cǐ sì wèi sēng suǒ zhē liú qiè kū lì bù cóng nù ér jiàn shā shí yī yǐ jǐn chǐ suì bèi luǒ mái

偶独经此寺，为僧所遮留，妾哭詈不从，怒而见杀，时衣已尽褫，遂被裸埋。

jīn bǎi yú nián yǐ suī zài míng tú qíng yǒu lián chǐ

今百余年矣，虽在冥途，情有廉耻。

shēn wú cùn lǚ kuì jiàn shén míng

身无寸缕，愧见神明。

gù níng bào chén yuān qián xíng bù chū

故宁抱沉冤，潜形不出。

jīn xìng féng jūn zǐ tǎng qǔ shù fān cǎi chǔ jiǎn zuò qún rú fén zhī sì mén shǐ yōu hún zhē tǐ biàn kě zhāo zhū dì fǔ zài rù zhuàn lún

今幸逢君子，倘取数翻彩楮，剪作裙襦，焚之寺门，使幽魂遮体，便可盄诸地府，再入转轮。

wéi jūn āi ér chuí zhěng

惟君哀而垂拯。

mǒu zhàn lì nuò zhī kū shēng suì jì

某战栗诺之，哭声遂寂。

hòu bù néng zài zhì qí de jìng bù guǒ fén

后不能再至其地，竟不果焚。

cháng zì wèi fù cǐ yī nuò shǐ cǐ guǐ rú hèn huáng quán héng gěng gěng bù zì ān yě

尝自谓负此一诺，使此鬼茹恨黄泉，恒耿耿不自安也。

yú dào guāng yán yǒu shì rén yè guò yuè miào zhū fēi yán bì ér yǒu rén zì miào zhōng chū zhī shì shén líng mó bài hū shàng shèng

于道光言，有士人夜过岳庙，朱扉严闭，而有人自庙中出，知是神灵，膜拜呼上圣。

qí rén yǐn shǒu yè zhī yuē wǒ fēi guì shén yòu tái sī jìng zhī lì jī wén bù dào cǐ yě

其人引手掖之曰：我非贵神，右台司镜之吏，赍文簿到此也。

wèn sī jìng hé yì qí yè jìng yě yē

问司镜何义，其业镜也耶？

yuē jìn zhī ér yòu yī shì yě

曰：近之，而又一事也。

yè jìng suǒ zhào xíng shì zhī shàn è ěr

业镜所照，行事之善恶耳。

zhì fāng cùn wēi ài qíng wěi wàn duān qǐ miè wú héng bāo cáng bù cè yōu shēn suì mì wú jì kě kuī wǎng wǎng wài mào lín luán zhōng dǎo guǐ yù

至方寸微暧，情伪万端，起灭无恒，包藏不测，幽深邃密，无迹可窥，往往外貌麟鸾，中蹈鬼域。

yǐn nì wèi xíng yè jìng bù néng zhào yě

隐匿未形，业镜不能照也。

nán běi sòng hòu cǐ shù zī gōng tú shì mí féng

南北宋后，此术滋工，涂饰弥缝。

huò zhōng shēn bù bài

或终身不败。

gù zhū tiān hé yì yí yè jìng yú zuǒ tái zhào zhēn xiǎo rén

故诸天合议，移业镜于左台，照真小人；

zēng xīn jìng yú yòu tái zhào wěi jūn zǐ

增心镜于右台，照伪君子。

yuán guāng duì yìng líng fǔ dòng rán

圆光对映，灵府洞然。

yǒu niù liè zhě

有拗捩者，

yǒu piān yǐ zhě

有偏倚者，

yǒu hēi rú qī zhě

有黑如漆者，

yǒu qū rú gōu zhě

有曲如钩者，

yǒu lā zá rú fèn qiáng zhě

有拉杂如粪墙者，

yǒu hún zhuó rú ní zǐ zhě

有混浊如泥滓者，

yǒu chéng fǔ xiǎn zǔ qiān zhòng wàn yǎn zhě

有城府险阻千重万掩者，

yǒu mài luò qū pán zuǒ chuān yòu guàn zhě

有脉络屈盘左穿右贯者，

yǒu rú jīng jí zhě

有如荆棘者，

yǒu rú dāo jiàn zhě

有如刀剑者，

yǒu rú fēng chài zhě

有如蜂虿者，

yǒu rú hǔ láng zhě

有如虎狼者，

yǒu xiàn guān gài yǐng zhě

有现冠盖影者，

yǒu xiàn jīn yín qì zhě

有现金银气者，

shén yǒu yǐn yǐn yuè yuè xiàn mì xì tú zhě

甚有隐隐跃跃现秘戏图者。

ér huí gù qí xíng zé jiē àn rán dào mào yě

而回顾其形，则皆岸然道貌也。

qí yuán yíng rú míng zhū qīng jī rú shuǐ jīng zhě qiān bǎi zhī yī èr ěr

其圆莹如明珠，清激如水晶者，千百之一二耳。

rú shì zhě wú lì jìng cè jí ér jì zhī sān yuè yī dá yú yuè dì dìng zuì fú yān

如是者，吾立镜侧，籍而记之，三月一达于岳帝，定罪福焉。

dà dǐ míng yù gāo zé zé yù yán

大抵名愈高，则责愈严；

shù yù qiǎo zé fá yù zhòng

术愈巧，则罚愈重。

chūn qiū èr bǎi sì shí nián dàn è bù yī wéi zhèn bó yí zhī miào tiān tè shì qiǎn yú zhǎn shì yǐn nì gù yě

春秋二百四十年，瘅恶不一，惟震伯夷之庙，天特示谴于展氏，隐匿故也。

zi qí shi zhī

子其识之。

shì rén bài shòu jiào guī ér qǐ dào guāng shū é míng qí shì yuē guān xīn

士人拜授教，归而乞道光书额，名其室曰观心。

yǒu gē tóng shàn shàng huà jī guān yú yán shǎng qiú li lù yuán tí

有歌童扇上画鸡冠，于筵上求李露园题。

lù yuán xì shū jué jù yuē zǐ zǐ hóng hóng shèng wǎn xiá lín fēng yì zì nòng yāo xié wǎng jiào hú dié fēi qiān biàn cǐ zhǒng yuán lái bú shì huā

露园戏书绝句曰：紫紫红红胜晚霞，临风亦自弄夭斜，枉教蝴蝶飞千遍，此种原来不是花。

jiē tàn qí yùn yì shuāng guān zhī qiǎo

皆叹其运意双关之巧。

lù yuán fù rèn hú nán hòu yǒu fú jī zhě huò yǐ jī guān qǐng tí jí dà shū cǐ shī

露园赴任湖南后，有扶乩者或以鸡冠请题，即大书此诗。

yú hài yuē cǐ fēi li lù yuán zuò yé

余骇曰：此非李露园作耶？

jī hū bù dòng

乩忽不动。

fú jī zhě láng bèi qù

扶乩者狼狈去。

yán jiè zǐ tàn yuē xian yì dào jù

颜介子叹曰：仙亦盗句。

huò yuē shì fú jī zhě běn wěi tuō yǐ lǚ yǐ dào jù bài yǐ

或曰：是扶乩者本伪托，已屡以盗句败矣。

cóng xiōng yuán jū yán

从兄垣居言，

xī wén liú xīn tíng tán èr shì

昔闻刘馨亭谈二事，

qí yī yǒu nóng jiā zǐ wèi hú mèi

其一有农家子为狐媚，

yán shù shì hé zhì

延术士劾治，

hú jiù qín

狐就擒，

jiāng pēng zhū yóu fǔ

将烹诸油釜，

nóng jiā zǐ kòu é qǐ miǎn

农家子叩额乞免，

nǎi zòng qù

乃纵去，

hòu sī zhī chéng jí

后思之成疾，

yī bù néng liáo

医不能疗，

hú yī rì fù lái xiāng jiàn

狐一日复来相见，

bēi xǐ jiāo jí

悲喜交集，

hú yì shū luò luò

狐意殊落落，

wèi nóng zǐ jiā yuē jūn kǔ xiāng yì

谓农子家曰：君苦相忆，

zhǐ wèi yuè wǒ sè ěr

止为悦我色耳，

bù zhī shì wǒ huàn xiāng yě

不知是我幻相也，

jiàn wǒ běn xíng

见我本形，

zé hài bì bù huáng yǐ

则骇避不遑矣。

chuā rán pū dì cāng máo xiū wěi bí xī xiū xiū mù hé hé rú jù tiào zhì shàng wū zhǎng háo shù shēng ér qù

歘然扑地，苍毛修尾，鼻息咻咻，目盇盇如炬，跳掷上屋，长嗥数声而去。

nóng jiā zǐ zì shì bìng quán

农家子自是病痊。

cǐ hú kě wèi néng bào dé

此狐可谓能报德；

qí yī yì nóng jiā zǐ wèi hú mèi

其一亦农家子为狐媚，

yán shù shì hé zhì

延术士劾治，

fǎ bù yàn

法不验，

fú lù jiē wèi hú suǒ liè

符录皆为狐所裂，

jiāng shàng tán ōu jī

将上坛殴击，

yī lǎo ǎo shì shì hú mǔ

一老媪似是狐母，

zhǐ zhī yuē wù xī qí qún

止之曰：物惜其群，

rén bì qí dǎng

人庇其党，

cǐ shù shì dào suī qiǎn

此术士道虽浅，

chuàng zhī guò shèn

创之过甚，

kǒng tā shù shì lái bào fù

恐他术士来报复，

bù rú qiě jiù ěr xù mián

不如且就尔婿眠。

tīng qí táo bì

听其逃避。

cǐ hú kě wèi néng yuǎn lǜ

此狐可谓能远虑。

kāng xī guǐ yǐ xiān yáo ān gōng dú shū yú chǎng lǐ qián míng tǔ gòng dēng jiāng zhuān cǐ dì zhuān chǎng gù zhǐ yě

康熙癸已，先姚安公读书于厂里--前明土贡登浆砖，此地砖厂故址也。

ǒu zhé xìng huā chā shuǐ zhōng hòu huā luò jié èr xìng rú dòu jiàn zhǎng jiàn jù zhì yú hóng shú

偶折杏花插水中，后花落，结二杏如豆，渐长渐巨，至于红熟。

yǔ zài shù wú yì

与在树无异。

shì nián féng wàn shòu ēn kē suì jǔ yú xiāng

是年逢万寿恩科，遂举于乡。

wáng dé ān xiān shēng shí tóng zhù wèi tí é yuē ruì xìng xuān

王德安先生时同住，为题额曰瑞杏轩。

cǐ zhuāng hòu fēn shǔ cóng dì dōng bái

此庄后分属从弟东白。

qián lóng jiǎ shēn yú zì fú jiàn guī wèn cǐ biǎn yǐ bù cún yǐ

乾隆甲申，余自福建归，问此匾，已不存矣。

nǐ qǐng liú shí ān bǔ shū ér dài qì cǐ wū zuò jì kè shí kān yú bì yǐ cún xiān shì zhī jī

拟请刘石庵补书，而代葺此屋，作记刻石龛于壁，以存先世之迹。

yīn xún wèi guǒ bù shí hé rì cháng cǐ yuàn yě

因循未果，不识何日偿此愿也。

xiān yáo ān gōng yán yōng zhèng chū lǐ jiā wā diàn hù dǒng mǒu fù sǐ yí yī niú lǎo qiě bǒ jiāng zhōu yú tú sì niú yì zhì qí fù mù qián fú dì jiāng wò

先姚安公言，雍正初，李家洼佃户董某，父死，遗一牛老且跛，将鬻于屠肆，牛逸至其父墓前，伏地僵卧。

qiān wǎn biān chuí jiē bù qǐ wéi diào wěi cháng míng

牵挽鞭箠皆不起，惟掉尾长鸣。

cūn rén wén shì shì luò yì lái shì hū liú mǒu lín sōu fèn rán zhì yǐ zhàng jī niú yuē qú fù duò hé hé yù yú rǔ shǐ suí bō piāo liú chōng yú biē shí qǐ bù dà shàn

村人闻是事，络绎来视，忽刘某邻叟愤然至，以杖击牛曰：渠父堕河，何预于汝，使随波漂流充鱼鳖食，岂不大善。

rǔ wú gù duō shì yǐn zhī shǐ chū duō huó shí yú nián

汝无故多事，引之使出，多活十余年。

zhì qú shēng fèng yǎng bìng yī yào sǐ guān liǎn qiě liú cǐ yī fén suì xū jì fā wèi dǒng shì zǐ sūn wú qióng lèi rǔ zuì dà yǐ

致渠生奉养，病医药，死棺敛，且留此一坟，岁需祭发，为董氏子孙无穷累，汝罪大矣。

jiù sǐ rǔ fēn mù mù zhě hé wéi

就死汝分，牟牟者何为？

gài qí fù cháng duò shēn shuǐ zhōng niú suí zhī yuè rù qiān qí wěi dé chū yě

盖其父尝堕深水中，牛随之跃入，牵其尾得出也。

dǒng chū bù zhī cǐ shì wén zhī dà cán zì pī qí jiá yuē wǒ nǎi fēi rén jí yǐn guī

董初不知此事，闻之大惭，自批其颊曰：我乃非人，急引归。

shù yuè hòu bìng sǐ qì ér mái zhī

数月后病死，泣而埋之。

cǐ sōu shū yǒu huá jī fēng yǔ dōng fāng shuò jiù hàn wǔ dì rǔ mǔ shì jìng àn hé yě

此叟殊有滑稽风，与东方朔救汉武帝乳母事，竟暗合也。

yí zhàng wáng gōng zǐ fǔ wén ān jiù zú yě

姨丈王公紫府，文安旧族也。

jiā wèi luò shí tú sì jià shàng yī shǐ shǒu hū tuō gōu luò dì tiào zhì ér xíng

家未落时，屠肆架上一豕首，忽脱钩落地，跳掷而行。

shì rén zào ér zhú zhī zhí rù qí mén ér zhǐ

市人噪而逐之，直入其门而止。

zì shì rì jiàn shuāi xiè zhì hé zhōu bù gōng jīn zǐ sūn wú jié yí yǐ

自是日渐衰谢，至盉粥不供，今子孙无孑遗矣。

cǐ wáng shì yí mǔ zì yán zhī

此王氏姨母自言之。

yòu yáo ān gōng yán qīn biǎo mǒu shì jiā suì jiǔ wàng qí xìng shì wéi jì yáo ān gōng yán cǐ shì shí chēng yuē rǔ biǎo bó

又姚安公言，亲表某氏家--岁久忘其姓氏，惟记姚安公言此事时称曰汝表伯。

qīng xiǎo qǐ hù yǒu yī tù huǎn bù ér rù jué bù wèi rén zhí zhì nèi qǐn chuáng shàng wò yīn pēng shí zhī

清晓启户，有一兔缓步而入，绝不畏人，直至内寝床上卧，因烹食之。

shù nián zhōng sǐ wáng lüè jìn zhái yì chāi wèi píng dì yǐ

数年中死亡略尽，宅亦拆为平地矣。

shì jiē shuāi qì suǒ zhào yě

是皆衰气所召也。

wáng jú zhuāng yán yǒu shū shēng yè pō pó yáng hú bù yuè nà liáng zhì yī jiǔ sì yù shù rén gè dào xìng míng yún jiē xiāng lǐ yīn gū jiǔ xiǎo yǐn

王菊庄言，有书生夜泊鄱陽湖，步月纳凉，至一酒肆，遇数人各道姓名，云皆乡里，因沽酒小饮。

王菊庄言，有书生夜泊鄱阳湖，步月纳凉，至一酒肆，遇数人各道姓名，云皆乡里，因沽酒小饮。

xiào yán jì qià xiāng yǔ shuō guǐ sōu yì chōu xīn duō chū yì biǎo

笑言既洽，相与说鬼，搜异抽新，多出意表。

yī rén yuē shì gù jiē qí rán mò qí yú wǒ suǒ jiàn yǐ

一人曰：是固皆奇，然莫奇于我所见矣。

nǎng zài jīng shī bì xiāo yù fēng tái huā jiàng jiā xiè hòu yī shì gòng tán wú yán cǐ dì huā shì shū shèng wéi xū mù jiān duō guǐ kě zēng

曩在京师，避嚣寓丰台花匠家，邂逅一士共谈，吾言此地花事殊胜，惟墟墓间多鬼可憎。

shì yuē guǐ yì yǒu yǎ sú wèi kě gài qì

士曰鬼亦有雅俗，未可概弃。

wú nǎng yóu xī shān yù yī rén lùn shī shū duō jīng yì

吾曩游西山，遇一人论诗，殊多精诣。

zì sòng suǒ zuò

自诵所作，

yǒu yuē shēn shān chí jiàn rì

有曰深山迟见日，

gǔ sì zǎo shēng qiū

古寺早生秋，

yòu yuē zhōng shēng sàn xū luò

又曰钟声散墟落，

dēng huǒ jiàn rén jiā

灯火见人家，

yòu yuē yuán shēng lín shuǐ duàn

又曰猿声临水断，

rén yǔ rù yān shēn

人语入烟深，

yòu yuē lín shāo míng yuǎn shuǐ

又曰林梢明远水，

lóu jiǎo guà xié yáng

楼角挂斜陽，

楼角挂斜阳，

yòu yuē tái hén qǐn bìng tà

又曰苔痕寝病榻，

yǔ qì rù hūn dēng

雨气入昏灯，

yòu yuē xiū bō suì jiǔ néng rén yǔ

又曰鸺盋岁久能人语，

wǎng liǎng shān shēn měi zhòu xíng

魍魉山深每昼行，

yòu yuē kōng jiāng zhào yǐng fú róng lèi

又曰空江照影芙蓉泪，

fèi yuàn xún chūn jiá dié hún

废苑寻春蛱蝶魂，

jiē chǔ chǔ yǒu zhì

皆楚楚有致。

fāng nǐ wèn qí jū tíng hū yǒu líng tuó láng láng chuā rán miè jì

方拟问其居停，忽有铃驮琅琅，歘然灭迹。

cǐ guǐ níng fù kě zēng yé

此鬼宁复可憎耶？

wú ài qí tuō sǎ yù liú gòng yǐn qí rén zhèn yī qǐ yuē de miǎn jūn zēng yǐ wèi dà xìng níng gǎn zài rù huán chú

吾爱其脱洒，欲留共饮，其人振衣起曰：得免君憎，已为大幸，宁敢再入郇厨？

yī xiào ér yǐn

一笑而隐。

fāng zhī shuō guǐ zhě jí guǐ yě

方知说鬼者即鬼也。

shū shēng yīn xì yuē cǐ děng qí yàn gǔ suǒ wèi wén rán yáng xiàn é lóng huàn zhōng chū huàn nǎi zhuǎn niǎn xiāng shēng ān zhī shuō cǐ guǐ zhě bù yòu jí guǐ yé

书生因戏曰：此等奇艳，古所未闻，然陽羡鹅笼，幻中出幻，乃转辗相生，安知说此鬼者，不又即鬼耶？

书生因戏曰：此等奇艳，古所未闻，然阳羡鹅笼，幻中出幻，乃转辗相生，安知说此鬼者，不又即鬼耶？

shù rén yī shí biàn sè wēi fēng sà qǐ dēng guāng àn rán bìng huà wèi bó wù qīng yān wǎn wǎn sì sàn

数人一时变色，微风飒起，灯光黯然，并化为薄雾轻烟，盌盌四散。

gēng wǔ sì yuè xiān tài fū rén bìng jí shí yǔ zǐ sūn yuē jiù wén dì xià juàn shǔ lín zhōng shí yī yī xiāng jiàn jīn rì guǒ rán

庚午四月，先太夫人病革时，语子孙曰：旧闻地下眷属，临终时一一相见，今日果然。

xìng wǒ píng shēng shàng wú kuì sè rǔ děng zài shì jiā tíng gǔ ròu dāng chǔ chù liú jiāng lái xiāng jiàn de yě

幸我平生尚无愧色，汝等在世，家庭骨肉，当处处留将来相见地也。

yáo ān gōng yuē cōng míng jué tè zhī shì shì shì jiē néng zhī ér dú bù zhī rén yǒu sǐ

姚安公曰：聪明绝特之士，事事皆能知，而独不知人有死；

jīng lún kāi jì zhī cái shì shì jiē néng jì ér dú bù néng wèi sǐ shí jì

经纶开济之才，事事皆能计，而独不能为死时计。

shǐ zhī rén yǒu sǐ yī qiè zuò wéi bì yǒu suǒ rán zì fǎn zhě

使知人有死，一切作为，必有索然自返者；

shǐ néng wèi sǐ shí jì yī qiè zuò wéi bì yǒu sǒng rán zì zhǐ zhě

使能为死时计，一切作为，必有悚然自止者。

xī qiú zhū liù hé zhī wài shī zhū méi jié zhī qián yě

惜求诸六合之外，失诸眉睫之前也。

yī nán shì yǐ wén zhāng yóu gōng qīng jiān ǒu dé yī hàn yù huáng zé lǐ yíng bái ér xuè bān chè gǔ cháng yòng yǐ zhèn zhǐ

一南士以文章游公卿间，偶得一汉玉璜，则理莹白而血斑彻骨，尝用以镇纸。

yī rì jiè yù mǒu gōng jiā fāng dēng xià gòu yī wén wén chuāng xì yǒu shēng hū yī shǒu tàn rù yí wéi dào qǔ tiě rú yì yù jī jiàn qí xiān xuē rú chūn cōng sè suō ér zhǐ

一日借寓某公家，方灯下构一文，闻窗隙有声，忽一手探入，疑为盗，取铁如意欲击，见其纤削如春葱，瑟缩而止。

xué zhǐ qiè kuī nǎi yī qīng miàn luó chà guǐ bù ér pū de

穴纸窃窥，乃一青面罗刹鬼，怖而仆地。

bǐ sū zé cǐ huáng yǐ shī yǐ

比苏，则此璜已失矣。

yí wéi hú mèi huàn xíng bù fù zhuī jié

疑为狐媚幻形，不复追诘。

hòu yú shì shàng ǒu jiàn xún suǒ cóng lái zhuǎn niǎn jīng shù zhǔ jìng bù dé qí duān xù

后于市上偶见，询所从来，转辗经数主，竟不得其端绪。

jiǔ nǎi zhī wèi mǒu gōng jiā nú wěi zuò guǐ zhuàng suǒ qǔ

久乃知为某公家奴伪作鬼状所取。

dǒng qǔ jiāng xì yuē qú zhī jūn shì xī huā yù shǐ gù gǎn lù cǐ róu tí

董曲江戏曰：渠知君是惜花御史，故敢露此柔荑。

shǐ yù wǒ bèi cū cái duàn bù gǎn zì qǔ duàn wàn

使遇我辈粗才，断不敢自取断腕。

yú wèi cǐ nú wěi zuò guǐ zhuāng yī yǐ shǐ bù gǎn lǎn zhí yī yǐ shǐ bù fù zhuī qiú yòu dēng xià yī zhǎng pò chuāng kǒng zāo chuí jī gù wěi zuò nǚ shǒu shǐ zhī fēi dào

余谓此奴伪作鬼装，一以使不敢揽执，一以使不复追求，又灯下一掌破窗，恐遭捶击，故伪作女手，使知非盗；

qiě yǐn zhī kuī jiàn è zhuàng shǐ zhī fēi rén

且引之窥见恶状，使知非人。

qí yùn yì yì shū zhōu mì

其运意亦殊周密。

gài cǐ bèi wéi zhǔ rén zhí yì jí qí dùn rú chuí

盖此辈为主人执役，即其钝如椎。

zhì zuò jiān fàn kē zé qí jì huán shēng rú guǐ rú yù dà dǐ jiē rán bù dú cǐ yī rén yī shì yě

至作奸犯科，则奇计环生，如鬼如蜮，大抵皆然，不独此一人一事也。

zhū zhú píng yù shǐ cháng xiǎo jí yán lí cái shàng shū jiā jiǔ cì zhú píng kǎi rán yuē qīng jiè shì jūn zǐ fèn nèi shì ruò shì qí qīng jiè yǐ líng wù zé shū xián kè qì bù chú

朱竹坪御史，尝小集阎梨材尚书家，酒次，竹坪慨然曰：清介是君子分内事，若恃其清介以凌物，则殊嫌客气不除。

xī mǒu gōng wèi yù shǐ shí jū cǐ zhái zuò jiān huò yán jí hú mèi mǒu gōng tòng mà zhī

昔某公为御史时，居此宅，坐间或言及狐媚，某公痛骂之。

shù rì hòu yuè xià jiàn yī dào yú qiáng rù nèi wài sōu bǔ jiē wú jì rǎo rǎng chè yè

数日后，月下见一盗逾墙入，内外搜捕，皆无迹，扰攘彻夜。

bǐ xiǎo hū jiàn tīng shàng wò yī lǎo rén qiàn shēn ér qǐ yuē cháng xià rù shǔ cháng xià zì chū huáng dì sù wèn wèi liù yuè yě

比晓，忽见厅上卧一老人，欠身而起曰：长夏溽暑--长夏字，出黄帝素问，谓六月也；

wáng tài pú zhù dú shǎng shēng

王太仆注读上声。

dù gōng bù cháng xià jiāng cūn shì shì yōu jù jiē dú píng shēng

杜工部长夏江村事事幽句，皆读平声。

gài zhù jiā ǒu wèi kǎo yě ǒu tóu cǐ nà liáng zhì zhǔ rén jìng xī bù ān shū shēn cán kuì

盖注家偶未考也--偶投此纳凉，致主人竟夕不安，殊深惭愧。

yī xiào ér shì gài wú gù qīn hú hú yǐ cǐ xì zhī yě

一笑而逝，盖无故侵狐，狐以此戏之也。

qǐ fēi zì qǔ wǔ zāi

岂非自取侮哉。

zhū tiān mén jiā fú jī hào shì zhě duō wǎng kàn yī kuáng shì zì fù shū huà yì qì ào nì páng ruò wú rén zhì duì kè tuō wà sāo zú gòu xiàng jī shěn yuē qiě qǐng shì xià tán shī

朱天门家扶乩，好事者多往看，一狂士自负书画，意气傲睨，旁若无人，至对客脱袜搔足垢，向乩哂曰：且请示下坛诗。

jī jí tí yuē huí tóu suì yuè qù yū yū jǐ dù cāng sāng yòu dào jīn céng jiàn huì jī wáng nèi shǐ qīn xié bīn kè dào shān yīn

乩即题曰：回头岁月去盓盓，几度沧桑又到今，曾见会稽王内史，亲携宾客到山陰。

乩即题曰：回头岁月去盓盓，几度沧桑又到今，曾见会稽王内史，亲携宾客到山阴。

zhòng yuē rán zé xian jí jiàn yòu jūn yé

众曰：然则仙及见右军耶？

jī shū yuē qǐ dàn yòu jūn bìng jiàn hǔ tóu

乩书曰：岂但右军，并见虎头。

kuáng shēng wén zhī qǐ lì yuē èr lǎo fēng liú jì céng qīn dǔ cǐ shí qún xián bì zhì gǔ jīn rén xiāng qù jǐ hé

狂生闻之起立曰：二老风流，既曾亲睹，此时群贤毕至，古今人相去几何？

yòu shū yuē èr gōng suī jué yì rù shén rán yì cún chōng yì yǎ rén shēn zhì shǐ jiàn zhě yì xiāo

又书曰：二公虽绝艺入神，然意存冲挹，雅人深致，使见者意消。

mà zuò guàn fu zì bié shì yī liú rén wù lí zhī shuāng měi hé bì hé zhī liǎng shāng

骂座灌夫，自别是一流人物，离之双美，何必合之两伤。

zhòng zhī yǒu suǒ zhǐ xiāng gù mù xiào huí shì kuáng shēng yǐ zhe wà yù dùn yǐ

众知有所指，相顾目笑，回视狂生，已著袜欲遁矣。

cǐ bù shí shì hé líng guǐ zuò cǐ nüè xuè

此不识是何灵鬼，作此虐谑。

huì ān chén shè rén yún tíng cháng tí cǐ shēng hán shān lǎo mù tú yuē qiáo cuì rén jiān lǎo huà shī píng shēng yǒu hèn shì xú xī wú duān zì xiě huāng hán jǐng cūn chū qiū shān bìn yǐ sī

惠安陈舍人云亭，尝题此生寒山老木图曰：憔悴人间老画师，平生有恨似徐熙，无端自写荒寒景，皴出秋山鬓已丝。

shǐ jiǔ lín lí lǐ shù shū shéi zhī xiá qì shǔ kuáng nú tā nián tǎng xù xuān hé pǔ huà shī rú jīn yǒu guàn fu

使酒淋漓礼数疏，谁知侠气属狂奴，他年倘续宣和谱，画师如今有灌夫。

jī suǒ yún mà zuò guàn fu dāng jí zhǐ cǐ

乩所云骂座灌夫，当即指此。

yòu bù shí cǐ guǐ hé yǐ zhī cǐ shī yě

又不识此鬼，何以知此诗也。

jiù shì zhāng gōng mèng zhēng yán ér shí wén cāng zhōu yǒu tài xué shēng jū hé gàn yī yè yǒu lì chí míng là kòu mén yán xīn tài shǒu guò cǐ wén wèi cǐ de jù shì yāo zhì zhōu zhōng xiāng jiàn

舅氏张公梦征言，儿时闻沧州有太学生，居河干，一夜有吏持名剌叩门，言新太守过此，闻为此地巨室，邀至舟中相见。

shì zhǔ rén yǐ huì zàng sù yīn jiā xiāng jù shí yú lǐ hūn zhě chí cì bēn gào jí mìng jià fǎn

适主人以会葬，宿姻家，相距十余里，阍者持刺奔告，急命驾返。

zé zhōu yǐ xíng

则舟已行。

nǎi chì chē mǎ jù zhì bì yán àn jí zhuī zhòu yè chí èr bǎi yú lǐ yǐ zhì shān dōng dé zhōu jiè féng rén xún wèn fēi wéi wú cǐ guān bìng wú cǐ zhōu nǎi láng bèi ér guī

乃饬车马具贽币，沿岸急追，昼夜驰二百余里，已至山东德州界，逢人询问，非惟无此官，并无此舟，乃狼狈而归。

wǎng wǎng rú mèng zhě shù rì huò yí qí jiā duō zī jié dào yù yòu ér zhí zhī yǐ tā chū xìng miǎn

惘惘如梦者数日，或疑其家多赀，劫盗欲诱而执之，以他出幸免；

yòu yí qí shì pín qīn yǒu rú chóu ér bù xī duō jīn jié quán guì

又疑其视贫亲友如仇，而不惜多金结权贵。

jìn cūn gù yǒu hú mèi tè è ér xì zhī

近村故有狐魅，特恶而戏之。

jiē wú zuǒ zhèng

皆无左证。

rán xiāng dǎng xuān chuán xián yuē mǒu tài xué yù guǐ

然乡党喧传，咸曰某太学遇鬼。

xiān wài zǔ xuě fēng gōng yuē shì fēi hú fēi guǐ yì fēi dào jí pín qīn yǒu suǒ wéi yě

先外祖雪峰公曰：是非狐非鬼亦非盗，即贫亲友所为也。

sī yán jìn zhī yǐ

斯言近之矣。