卷九·如是我闻三(1) — 阅微草堂笔记 — 纪昀

wáng zhēng jūn zài yáng yán cháng sù yǒu rén shū pǔ zhōng wén chuāng wài rén yǔ yuē fēng xuě hán shén kě zàn bì rù kōng wū

王征君载扬言，尝宿友人蔬圃中，闻窗外人语曰：风雪寒甚，可暂避入空屋。

yòu wén yī rén yǔ yuē hòu yuán bàn pǐ tōu ér chuǎng rù jiāng nài hé

又闻一人语曰：后垣半圮，偷儿闯入，将奈何？

shí rén zhī shí bù kě bù shì rén zhī shì

食人之食，不可不事人之事。

yì wèi tóng pú zhī shǒu yè zhě

意谓僮仆之守夜者。

tiān xiǎo qǐ hù de wú rén jī wéi èr quǎn yǎn wò qiáng quē xià xuě méi fù yǐ

天晓启户，地无人迹，惟二犬偃卧墙缺下，雪没腹矣。

jiā xiáng céng yìng huá yuē cǐ zài yáng yù yán yǐ kuì tóng pú zhī fù xīn zhě yě

嘉祥曾映华曰：此载扬寓言，以愧僮仆之负心者也。

yú wèi quǎn zhī wèi wù bù fán qū cè ér jǐng yè bù shī zhí níng rěn hán è ér liàn zhǔ bù tā wǎng tiān xià wèi tóng pú zhě shí wàn wàn bù néng jí

余谓犬之为物，不烦驱策，而警夜不失职，宁忍寒饿，而恋主不他往，天下为僮仆者，实万万不能及。

qí zú shǐ rén kuì zhèng bù zài néng yǔ bù néng yǔ ěr

其足使人愧，正不在能语不能语耳。

cóng sūn hàn qīng yán nán pí zhào shì zi wèi hú suǒ mèi fù yú qí shēn héng zài jīn mèi jiān yú rén yǔ

从孙翰清言，南皮赵氏子，为狐所媚，附于其身，恒在襟袂间与人语。

ǒu xuán zhōng kuí xiǎo xiàng yú bì yè wén shì zhōng tiào zhí shēng wèi qū zhī qù yǐ cì rì yǔ rú gù

偶悬钟馗小像于壁，夜闻室中跳踯声，谓驱之去矣，次日语如故。

jí yǐ céng dǔ zhōng kuí fǒu yuē zhōng kuí shén kě bù xìng qí qū gàn jǐn chǐ yú qí jiàn jǐn shù cùn bǐ shàng chuáng zé wǒ xià chuáng bǐ xià chuáng zé wǒ shàng chuáng zhōng bù néng jī jí wǒ ěr

诘以曾睹钟馗否，曰：钟馗甚可怖，幸其躯干仅尺余，其剑仅数寸，彼上床则我下床，彼下床则我上床，终不能击及我耳。

rán zé huà xiàng guǒ yǒu líng yú

然则画像果有灵欤？

huà xiàng zhī líng guǒ qū gàn jiē rú suǒ huà yú

画像之灵，果躯干皆如所画欤？

shè huà wèi jìng cùn zhī xiàng yì zhí zhēn fēng zhī jiàn rú rú rán ér zhǎn yá yú

设画为径寸之像，亦执针锋之剑，蠕蠕然而斩邪欤？

shì zhēn bù kě jiě yǐ

是真不可解矣。

qián lóng wù wǔ xià xiàn xiàn xiū chéng yì fū shù bǎi chāi gù dié

乾隆戊午夏，献县修城役夫数百拆故堞。

pò zhuān zhì chéng xià

破砖掷城下；

chéng xià yì fu shù bǎi yùn yǐ jīng kuāng

城下役夫数百，运以荆筐。

chuī shú zé míng tuò jù shí

炊熟，则鸣柝聚食。

fāng jù shí jiān yì fū xīn wǔ gào rén yuē qǐng yùn zhuān shí hū wén ěr pàn dà shēng yuē shā rén cháng mìng qiàn zhài huán qián rǔ zhī zhī hu

方聚食间，役夫辛五告人曰：顷运砖时，忽闻耳畔大声，曰杀人偿命，欠债还钱，汝知之乎？

huí gù wú suǒ dǔ shū kě guài yě

回顾无所睹，殊可怪也。

é ér zhòng shǒu hé zuò zhuān luò rú báo yī zhuān shì zhōng xīn wǔ nǎo liè sǐ jīng hū rǎo rǎng jìng bù dé jī zhě zhǔ míng guān sī mò néng jié duàn

俄而众手合作，砖落如雹，一砖适中辛五，脑裂死，惊呼扰攘，竟不得击者主名，官司莫能诘断。

lìng yì fū zhī zhǎng chū qián shí qiān guān liǎn ér yǐ

令役夫之长出钱十千，棺敛而已。

nǎi zhī xīn wǔ sù shēng fù jī zhě mìng yì fū zhǎng sù shēng fù xīn wǔ qián

乃知辛五夙生负击者命，役夫长夙生负辛五钱。

yīn guǒ qiān chán zhōng xiāng tián bǔ wēi guǐ shén xiān gào jǐ hé bù yǐ wèi ǒu rán yé

因果牵缠，终相填补，微鬼神先告，几何不以为偶然耶。

zhū tóng yǔ yán qí xiāng jiù jiā yǒu shū lóu héng jué yuè měi qǐ shì bì jiàn níng chén zhī shàng yǒu nǚ zǐ zú jì wēi xuē jǐn èr cùn yǒu yú zhī wèi guǐ mèi rán shù shí nián jì wú xíng shēng bù zhī hé guài yě

诸桐屿言，其乡旧家有书楼，恒鐍钥，每启视，必见凝尘之上有女子足迹，微削仅二寸有余，知为鬼魅，然数十年寂无形声，不知何怪也。

诸桐屿言，其乡旧家有书楼，恒𫔎钥，每启视，必见凝尘之上有女子足迹，微削仅二寸有余，知为鬼魅，然数十年寂无形声，不知何怪也。

lǐ rén liú shēng xìng qīng tuō wàng jì yǒu wáng xuān zhī yù qí yú zhǔ rén dú sù lóu shàng jù míng guǒ jiǔ yáo fén xiāng qiē zhù míng zhú jiù qǐn bǐng xī yǐ cì yì wú suǒ jiàn wén

里人刘生，性轻脱，妄冀有王轩之遇，祈于主人，独宿楼上，具茗果酒肴，焚香切祝，明烛就寝，屏息以伺，亦无所见闻。

wéi jiàn jué yīn sēn zhī qì biān rù jī gǔ mù néng shì ěr néng tīng kǒu bù néng yán sì zhī bù néng dòng

惟渐觉陰森之气，砭入肌骨，目能视，耳能听，口不能言，四肢不能动。

惟渐觉阴森之气，砭入肌骨，目能视，耳能听，口不能言，四肢不能动。

jiǔ ér hán qìn fèi fǔ rú wò céng bīng jī xuě kǔ bù kě rěn zhì tiān xiǎo nǎi néng chū yǔ yóu ruò dòng jiāng zhì shì wú gǎn fù xià tà zhě

久而寒沁肺腑，如卧层冰积雪，苦不可忍，至天晓乃能出语，犹若冻僵，至是无敢复下榻者。

cǐ guài xíng zōng kě yún yǐn xiù

此怪形踪，可云隐秀。

jí qí liào lǐ liú shēng bù dòng shēng sè yì yǒu yǎ rén shēn zhì yě yǐ

即其料理刘生，不动声色，亦有雅人深致也矣。

gù fēi xióng zài shēng shì jiàn duàn chéng shì xi yáng zá zǔ yòu jiàn sūn guāng xiàn běi mèng suǒ yán

顾非熊再生事，见段成式西陽杂俎，又见孙光宪北梦琐言。

顾非熊再生事，见段成式西阳杂俎，又见孙光宪北梦琐言。

qí fù gù kuàng jí zhōng yì zài shì shī dāng fēi wū zào

其父顾况集中，亦载是诗，当非诬造。

jìn shěn yún jiāo shǎo zǎi zhuàn qí mǔ lù tài fū rén zhì chēng tài fū rén yú guī fu zā suì zèng gōng jí zú

近沈云椒少宰撰其母陆太夫人志，称太夫人于归，甫匝岁，赠公即卒。

yí fù shēng zǐ héng zhōu sān suì yì shāng

遗腹生子，恒周三岁亦殇。

tài fū rén kū zhī tòng yuē wú zhī wèi wèi wáng rén yě yǐ yǒu rǔ zài jīn yǐ yǐ wú bù rěn wú jiā zhī zōng sì zì cǐ ér jué yě

太夫人哭之恸，曰：吾之为未亡人也，以有汝在，今已矣，吾不忍吾家之宗祀自此而绝也。

yú qí liǎn yǐ zhū zhì qí bì zhù yuē tiān bù jué wú jiā ruò zài shēng yǐ cǐ wéi yàn shí yōng zhèng jǐ yǒu shí èr yuè yě

于其敛，以朱志其臂，祝曰：天不绝吾家，若再生以此为验，时雍正己酉十二月也。

shì yuè zú rén yǒu bǐ lín ér jū zhě shēng yī zi bì zhū zhuó rán tài fū rén suì fǔ zhī yǐ wéi hòu jí shǎo zǎi yě

是月族人有比邻而居者，生一子，臂朱灼然，太夫人遂抚之，以为后即少宰也。

yú guān lǐ bù shàng shū shí yǔ shǎo zǎi tóng shì shǎo zǎi wèi yú kǒu shù yóu xiáng

余官礼部尚书时，与少宰同事，少宰为余口述尤详。

gài shì shì shū zhōng dàn wàng zhě yuán yǒu qí tú zhāng huáng zuì fú yòu rén shī shě zhà wěi zhě yóu duō

盖释氏书中，诞妄者原有，其徒张皇罪福，诱人施舍，诈伪者尤多。

wéi lún huí zhī shuō zé záo rán yǒu zhèng sī mìng zhě měi yīn yī rén yī shì ǒu shì duān ní zhāng rén dào zhī jiào

惟轮回之说，则凿然有证，司命者每因一人一事，偶示端倪，彰人道之教。

shǎo zǎi cǐ shì jí jiè zhuǎn shēng zhī yàn yǐ zhāo kǔ jié zhī gǎn zhě yě

少宰此事，即借转生之验，以昭苦节之感者也。

rú zhě shèn yán wú guǐ yòu wū hū zhī zhī

儒者甚言无鬼，又乌乎知之。

líng rén fāng jùn guān yòu yǐ sè yì shàn chǎng wèi shì dà fū suǒ shǎng lǎo ér fàn yù gǔ qì shí lái wǎng jīng shī cháng lǎn jìng zì tàn yuē fāng jùn guān nǎi zuò cǐ zhuàng shuí xìn céng wǔ shān gē shàn qīng dǎo yī shí yé

伶人方俊官，幼以色艺擅场，为士大夫所赏，老而贩鬻古器，时来往京师，尝览镜自叹曰：方俊官乃作此状，谁信曾舞衫歌扇，倾倒一时耶？

ní yú jiāng gǎn jiù shī yuē luò tuò jiāng hú bìn yǒu sī hóng yá àn qǔ jì dāng shí zhuāng shēng hú dié guī hé chǔ chóu chàng cán huā shèng yī zhī

倪余疆感旧诗曰：落拓江湖鬓有丝，红牙按曲记当时，庄生蝴蝶归何处，惆怅残花剩一枝。

jí wéi jùn guān zuò yě

即为俊官作也。

jùn guān zì yán běn rú jiā zi nián shí sān sì shí zài xiāng shú dú shū hū mèng wèi shēng gē huā zhú yōng rù guī tà zì gù zé xiù qún jǐn pèi zhū cuì mǎn tóu fǔ shì shuāng zú yì xiān xiān zuò gōng wān yàng yǎn rán yī xīn fù yǐ

俊官自言本儒家子，年十三四时，在乡塾读书，忽梦为笙歌花烛，拥入闺闼，自顾则绣裙锦帔，珠翠满头，俯视双足，亦纤纤作弓弯样，俨然一新妇矣。

jīng yí cuò è mò zhī suǒ wéi rán wèi zhòng shǒu xié chí bù néng zì zhǔ jìng bèi fú rù wéi zhōng yǔ nán zǐ bìng jiān zuò qiě hài qiě kuì jì hàn ér wù

惊疑错愕，莫知所为，然为众手挟持，不能自主，竟被扶入帏中，与男子并肩坐，且骇且愧，悸汗而寤。

hòu wèi kuáng jū suǒ yòu jìng shī shēn gē wǔ zhī chǎng nǎi wù shì jiē qián dìng yě

后为狂且所诱，竟失身歌舞之场，乃悟事皆前定也。

yú jiāng yuē wèi xiǎn mǎ wèn lè lìng mèng lè yún shì xiǎng rǔ dài jī yǒu shì xiǎng nǎi yǒu shì mèng

余疆曰：卫洗马问乐令梦，乐云是想，汝殆积有是想，乃有是梦；

jì yǒu shì xiǎng shì mèng nǎi yǒu shì duò luò guǒ zì yīn shēng yīn yóu xīn zào ān kě wěi zhū sù mìng yé

既有是想，是梦乃有是堕落，果自因生，因由心造，安可委诸夙命耶？

yú wèi cǐ bèi chén lún jiàn huì dāng yì qián shēn yè bào shòu zài jīn shēng wèi kě wèi quán wú míng shù yú jiāng suǒ yán tè zhèng běn qīng yuán zhī lùn ěr

余谓此辈沉沦贱秽，当亦前身业报，受在今生，未可谓全无冥数，余疆所言，特正本清源之论耳。

hòu sū xìng cūn wén zhī yuē xiǎo lán yǐ sān shēng lùn yīn guǒ tì yǐ wèi lái

后苏杏村闻之曰：晓岚以三生论因果，惕以未来；

yú jiāng yǐ yī niàn lùn yīn guǒ jiè yǐ xiàn zài

余疆以一念论因果，戒以现在。

suī gè míng yī yì wú zhōng yǐ yú jiāng zhī lùn kě shǐ rén bù fàng qí xīn

虽各明一义，吾终以余疆之论，可使人不放其心。

zú zǔ huáng tú gōng yán

族祖黄图公言，

cháng fǎng yǒu zhì běi fēng

尝访友至北峰，

xià yè sàn bù cūn wài

夏夜散步村外，

bù jué shāo yuǎn

不觉稍远，

wén shú tián zhōng yǒu shēn yín shēng

闻秫田中有呻吟声，

xún shēng wǎng shì

寻声往视，

nǎi yī tóng zǐ luǒ tǐ wò

乃一童子裸体卧，

xún qí suǒ kǔ

询其所苦，

yán bó mù guò cǐ

言薄暮过此，

yù chuí tiáo fù nǚ

遇垂髫妇女，

zhāo yǔ yǔ

招与语，

yuè qí sháo xiù

悦其韶秀，

jiù yǔ tiáo xuè

就与调谑，

nǚ yán fù mǔ jiē wài chū

女言父母皆外出，

yāo dào jiā xiǎo zuò

邀到家小坐，

yǐn zhì shú yè shēn chù

引至秫叶深处，

yǒu wū sān yíng

有屋三楹，

qù wú yī rén

阒无一人，

nǚ hé qí hù

女阖其户，

chū guā guǒ gòng shí

出瓜果共食，

xiào yán jì qià

笑言既洽，

chí yī dēng tà

弛衣登榻，

bǐ yōng zhī jiù zhěn

比拥之就枕，

zé nǚ hū biàn xíng wèi nán zǐ

则女忽变形为男子，

zhuàng mào zhēng níng

状貌狰狞，

héng shī bào nüè

横施暴虐。

bù bù gǎn jù jìng shòu qí wū róu lìn dú chu zhì yú yūn jué

怖不敢拒，竟受其污，蹂躏毒楚，至于晕绝。

jiǔ ér jiàn sū zé shēn wò huāng yān màn cǎo jiān bìng shì lú shī suǒ zài yǐ

久而渐苏，则身卧荒烟蔓草间，并室庐失所在矣。

gài mèi yuè cǐ tóng zhī sè huàn nǚ xíng yǐ yòu zhī yě

盖魅悦此童之色，幻女形以诱之也。

jiàn lì ér qū fǎn wèi lì ěr qí zì jí yě yi yǐ

见利而趋，反为利饵，其自及也宜矣。

xiān shī zhào héng shān xiān shēng shào nián dú shū yú xī hú yǐ sì lóu yōu jìng shè tà qí shàng yè wén shì zhōng xī xī shēng shì yǒu rén xíng chì wèn shì guǐ shì hú hé gù rǎo wǒ xú wén niè rú ér duì yuē wǒ yì guǐ yì hú

先师赵横山先生，少年读书于西湖，以寺楼幽静，设榻其上，夜闻室中淅淅声，似有人行，叱问是鬼是狐，何故扰我，徐闻嗫嚅而对曰：我亦鬼亦狐。

yòu wèn guǐ zé guǐ hú zé hú ěr hé yì guǐ yì hú yě

又问鬼则鬼，狐则狐耳，何亦鬼亦狐也？

liáng jiǔ fù duì yuē wǒ běn shù bǎi suì hú nèi dān yǐ chéng bù xìng wèi tóng lèi suǒ è shā dào wǒ dān qù yōu hún chén zhì jīn wèi hú zhī guǐ

良久复对曰：我本数百岁狐，内丹已成，不幸为同类所扼杀，盗我丹去，幽魂沉滞，今为狐之鬼。

wèn hé bù sù zhū dì xià yuē fán dān yóu tǔ nà dǎo yǐn ér chéng zhě rú xuè qì fù xíng róng hé wéi yī bù zì wài lái rén wù néng dào yě

问何不诉诸地下，曰：凡丹由吐纳导引而成者，如血气附形，融合为一，不自外来，人勿能盗也；

qí yóu cǎi bǔ ér chéng zhě rú jié duó zhī cái běn fēi jǐ wù gù rén kě shā ér xī qǔ zhī wú mèi rén qǔ jīng suǒ shāng hài duō yǐ shā rén zhě sǐ sǐ dàng qí zuì suī su shén shén bù lǐ yě

其由采补而成者，如劫夺之财，本非己物，故人可杀而吸取之，吾媚人取精，所伤害多矣，杀人者死，死当其罪，虽诉神，神不理也。

gù níng yù yù jū cǐ ěr

故宁郁郁居此耳。

wèn rǔ jū cǐ lóu zuò hé jiū jìng yuē běn nì yǐng tāo shēng xiū tài yīn liàn xíng zhī fǎ yǐ gōng yáng guāng xūn shuò yīn pò bù níng gù chū ér qǐ āi qiú yōu míng gè shì

问汝居此楼作何究竟，曰：本匿影韬声，修太陰链形之法，以公陽光薰铄，陰魄不宁，故出而乞哀，求幽明各适。

问汝居此楼作何究竟，曰：本匿影韬声，修太阴链形之法，以公阳光薰铄，阴魄不宁，故出而乞哀，求幽明各适。

yán qì wéi wén bó sǎng shēng wèn zhī bù fù zài dá

言讫，惟闻搏颡声，问之不复再答。

xiān shēng cì rì jí yí chū

先生次日即移出。

cháng jǔ yǐ gào mén rén yuē qǔ fēi suǒ yǒu zhě zhōng bù néng yǒu qiě shì yǐ zì shā yě kě wèi zāi

尝举以告门人曰：取非所有者，终不能有，且适以自杀也，可畏哉。

cóng xiōng wàn zhōu yán jiāo hé yǒu nóng jiā fù měi guī níng zhé qí yī luó wǎng

从兄万周言，交河有农家妇，每归宁辄骑一骡往。

luó shén jiàn ér xún bù dài rén kòng yǐn jí zhī lù

骡甚健而驯，不待人控引，即知路。

huò qí fu wú xiá jí zì qí yǐ xíng wèi cháng yǒu shī

或其夫无暇，即自骑以行，未尝有失。

yī rì guī shāo wǎn tiān yīn yuè hēi bù biàn dōng xī luó hū héng yì zài fù jìng rù shú tián zhōng mì yè shēn cóng mí bù dé fǎn

一日归稍晚，天陰月黑，不辨东西，骡忽横逸，载妇径入秫田中，密叶深丛，迷不得返。

一日归稍晚，天阴月黑，不辨东西，骡忽横逸，载妇径入秫田中，密叶深丛，迷不得返。

bàn yè nǎi dǐ yī pò sì wéi èr gài zhě qī wǔ xià jìn tuì wú jì bù dé yǐ liú yǔ gòng sù

半夜，乃抵一破寺，惟二丐者栖庑下，进退无计，不得已留与共宿。

cì rì gài zhě sòng zhī hái qí fu kuì yān jiāng zhōu luó yú tú sì

次日丐者送之还，其夫愧焉，将鬻骡于屠肆。

yè mèng rén yǔ yuē cǐ luó qián shì dào rǔ qián rǔ bǔ zhī jí táo ér miǎn rǔ zhǔ bǔ yì xì qí fù jī liú yī yè

夜梦人语曰：此骡前世盗汝钱，汝捕之急，逃而免，汝嘱捕役系其妇，羁留一夜。

jīn wèi luó zhě dào qián bào zài rǔ fù rù pò sì zhě xì fù bào yě rǔ hé bì fǎn jié lái shì yuān yé

今为骡者盗钱报，载汝妇入破寺者，系妇报也，汝何必反结来世冤耶？

tì rán ér wù tòng zì chàn huǐ luó shì xī hū zì bì

惕然而寤，痛自忏悔，骡是夕忽自毙。

nú zǐ rèn yù bìng jí shí shǒu shì zhě yè wén chuāng wài niú hǒu shēng yù hài rán ér mò

奴子任玉病革时，守视者夜闻窗外牛吼声，玉骇然而殁。

cì rì gòng huà qí yì qí fù qì yuē shì shào nián cháng dào shā shù niú rén bù zhī yě

次日共话其异，其妇泣曰：是少年尝盗杀数牛，人不知也。

yú mǒu zhě lǎo yú mù fǔ sī xíng míng sì shí yú nián hòu wò bìng bīn wēi dēng yuè xià huǎng hū shì yǒu guǐ wèi lì zhě yú mǒu kǎi rán yuē wú cún xīn zhōng hòu shì bù gǎn wàng shā yī rén cǐ guǐ hú wèi hū lái yé

余某者老于幕府，司刑名四十余年，后卧病濒危，灯月下恍惚似有鬼为厉者，余某慨然曰：吾存心忠厚，誓不敢妄杀一人，此鬼胡为乎来耶？

yè mèng shù rén yù xuè qì yuē jūn zhī kè kù zhī jī yuàn bù zhī zhōng hòu yì néng jī yuàn yě

夜梦数人浴血泣曰：君知刻酷之积怨，不知忠厚亦能积怨也。

fu qióng qióng chán ruò

夫茕茕孱弱，

cǎn bèi rén qiāng

惨被人戕，

jiù sǐ zhī shí

就死之时，

chu dú wàn zhuàng

楚毒万状，

gū hún yǐn qì

孤魂饮泣，

xián hèn jiǔ quán

衔恨九泉，

wéi wàng qiáng bào jiù zhū

惟望强暴就诛，

yī shēn jī fèn

一申积愤，

ér jūn dàn jiàn shēng zhě zhī kě mǐn

而君但见生者之可悯，

bú jiàn sǐ zhě zhī kě bēi

不见死者之可悲，

dāo bǐ wǔ wén

刀笔舞文，

qū xiāng kāi tuō

曲相开脱，

suì shǐ xiōng cán lòu wǎng

遂使凶残漏网，

bái gǔ chén yuān

白骨沉冤。

jūn shì shè shēn chǔ dì

君试设身处地，

rú jūn wú zuì wú gū

如君无罪无辜，

shòu rén tú gē

受人屠割，

hún pò yǒu zhī

魂魄有知，

páng guān yàn shì yù zhě

旁观谳是狱者，

gǎi zhòng shāng wèi qīng

改重伤为轻，

gǎi duō shāng wèi shǎo

改多伤为少，

gǎi lǐ qǔ wéi lǐ zhí

改理曲为理直，

gǎi yǒu xīn wèi wú xīn

改有心为无心，

shǐ jūn qiè chǐ zhī chóu

使君切齿之仇，

cóng róng tuō xiè

从容脱械，

réng zòng héng yú rén shì

仍纵横于人世，

jūn gǎn hu

君感乎，

yuàn hu

怨乎？

bú shì zhī sī ér xǔ xǔ yǐ zòng è wèi yīn gōng bèi wǎng sǐ zhě bù chóu jūn ér chóu shuí hu

不是之思，而诩诩以纵恶为陰功，被枉死者，不仇君而仇谁乎？

不是之思，而诩诩以纵恶为阴功，被枉死者，不仇君而仇谁乎？

yú mǒu huáng bù ér wù yǐ suǒ mèng bèi gào qí zi huí shǒu zì wō yuē wú suǒ jiàn zuǒ yǐ wú suǒ jiàn zuǒ yǐ

余某惶怖而寤，以所梦备告其子，回手自挝曰：吾所见左矣，吾所见左矣。

jiù zhěn wèi ān ér mò

就枕未安而殁。

cāng zhōu liú tài shǐ guǒ shí jīn huái yí kuàng yǒu jìn rén fēng yǔ yí shān lǎo rén lián yáng shān rén jiē shàn yǒu ér yì qū gè shū

沧洲刘太史果实，襟怀夷旷，有晋人风，与饴山老人、莲洋山人皆善友，而意趋各殊。

wǎn suì jiā jū yǐ shòu tú zì jǐ rán bì gū pín zhī shì nǎi róng zhí zhì xiū fǔ jiē wú jǐ fēng piáo lǚ kōng yàn rú yě

晚岁家居，以授徒自给，然必孤贫之士，乃容执贽，修脯皆无几，盽`瓢屡空，晏如也。

cháng mǎi mǐ dòu yú zhù yīng zhōng yuè yú bù jìn yì shén guài zhī

尝买米斗余，贮罂中，月余不尽，意甚怪之。

hū wén yán jiān yǔ yuē pū shì tiān hú mù gōng yǎ cāo rì rì sī yì zhī ěr wù yà yě

忽闻檐间语曰：仆是天狐，慕公雅操，日日私益之耳，勿讶也。

liú jí yuē jūn yì chéng shàn rán jūn bì bù néng gēng cǐ sù hé lái wú bù néng yǐn dào quán yě hòu wù fù ěr

刘诘曰：君意诚善，然君必不能耕，此粟何来，吾不能饮盗泉也，后勿复尔。

hú tàn xī ér qù

狐叹息而去。

wáng zhí rǔ bèi zì lǐ hán cháng mèng rén duì zhī sòng shī xǐng ér jì qí yī lián yuē cǎo cǎo yīng huā chūn shì mèng chén chén fēng yǔ yè rú nián

亡侄汝备，字理含，尝梦人对之诵诗，醒而记其一联曰：草草莺花春似梦，沉沉风雨夜如年。

yǐ gào yú

以告余。

yú yà qí fēi jiā chèn guǒ yǐ wù chén rùn qī yuè yāo shì hòu qí qī wǔ qiáng zhāng shì fǔ dì zhī zǐ wèi sì kǔ jié zhōng shēn fán sān shí yú nián wèi cháng yī xī jiě yī shuì

余讶其非佳谶，果以戊辰闰七月夭逝，后其妻武强张氏，抚弟之子为嗣，苦节终身，凡三十余年，未尝一夕解衣睡。

zhì jīn bì ǎo néng yán zhī

至今婢媪能言之。

nǎi wù èr yǔ wèi shuāng guī dú sù zhī zhào yě

乃悟二语为孀闺独宿之兆也。