卷十一·槐西杂志一(6) — 阅微草堂笔记 — 纪昀

cóng zhí yú dūn yán wén zhū rén qiū liú zōng wàn yuē yǒu qí rén fù rèn qiū cuī zū shì cūn mín yè yǎn jù guān zhì èr gǔ nǎi sàn guī tú jiǔ kě jiàn shù páng chá sì yīn xì mǎ ér rù zhǔ rén chū yán huǒ yǐ xī dàn lěng chá ěr

从侄虞惇言，闻诸任丘刘宗万曰：有旗人赴任丘催租，适村民夜演剧，观至二鼓乃散，归途酒渴，见树旁茶肆，因系马而入，主人出言，火已熄，但冷茶耳。

rù shì liáng jiǔ pěng chá bàn bēi chū sè yān hóng ér chóu zhān qì shì wēi xīng yǐn jǐn gèng qiú yì yuē píng yǐ qìng yǐ

入室良久，捧茶半杯出，色殷红而稠粘，气似微腥，饮尽，更求益，曰：瓶已罄矣。

dāng gèng mì cán shèng xū zuò cǐ shāo dài wù xiāng kuī yě

当更觅残剩，须坐此稍待，勿相窥也。

jì ér jiǔ dài bù chū qián kuī mén xì zé jiàn xuán yī luǒ nǚ zǐ pò qí fù yǐ mù chēng zhī ér chí bēi guā qǔ qí xuè huáng hài tuì chū chéng mǎ jí bēn wén hòu yǒu zhuī suǒ chá qián shēng yán tú bù jué

既而久待不出，潜窥门隙，则见悬一裸女子，破其腹，以木撑之，而持杯刮取其血，惶骇退出，乘马急奔，闻后有追索茶钱声，沿途不绝。

bǐ zhì jū tíng yǐ hūn mào zhuì pū jū tíng wén mǎ shēng chū shì fú yè rù cì rì nǎi sū shù qí diān mò

比至居停，已昏瞀坠仆，居停闻马声出视，扶掖入，次日乃苏，述其颠末。

gòng wǎng jì zhī zhì xì mǎ zhī chù wéi píng wú lǎo shù huāng zhǒng lěi lěi cóng jí shàng xuán yī shé zhōng liè qí fù héng zhī yǐ cǎo jīng ér yǐ

共往迹之，至系马之处，惟平芜老树，荒冢累累，丛棘上悬一蛇，中裂其腹，横支以草茎而已。

cǐ yǔ péi xíng chuán qí zài lú hán yù méng qì bì zǐ shā shé wèi jiǔ shì xiāng lèi rán bì zǐ liú bīn yì zài qiú ǒu cǐ guǐ zhōu chá hú wèi yé

此与裴硎传奇载卢涵遇盟器婢子杀蛇为酒事相类，然婢子留宾，意在求偶，此鬼鬻茶胡为耶？

guǐ suǒ xū zhě míng qiǎng yòu xiàng rén suǒ qián hé wéi yé

鬼所需者冥镪，又向人索钱何为耶。

tián xiāng gǔ yán

田香谷言，

jǐng hé zhèn xī nán yǒu xiǎo cūn

景河镇西南有小村，

jū mín sān sì shí jiā

居民三四十家，

yǒu zōu mǒu zhě

有邹某者，

yè bàn wén quǎn shēng

夜半闻犬声，

pī yī chū shì

披衣出视，

wēi yuè zhī xià

微月之下，

jiàn wū shàng yǒu yī jù rén zuò

见屋上有一巨人坐，

hài jí jīng hū

骇极惊呼，

lín lǐ bìng chū

邻里并出，

shāo shāo shěn dì

稍稍审谛，

nǎi suǒ chù niú áng shǒu ér dūn

乃所畜牛昂首而蹲，

bù zhī qí hé yǐ shàng yě

不知其何以上也。

qǐng kè xuān chuán nán fù jiē lái kàn yì shì hū yī jiā huǒ fā yàn měng fēng kuáng hé cūn jǐ jǐn wèi jiāo tǔ nǎi zhī cǐ wèi niú huò zhào huí lù yě

顷刻喧传，男妇皆来看异事，忽一家火发，焰猛风狂，合村几尽为焦土，乃知此为牛祸兆回禄也。

yáo ān gōng yuē shí fāng nà jia dòu jí gǔ cǎo duī shú lí máo wū jiān mào yán xiāng jiē nóng jiā zuò kǔ jiā jiā yè bàn jiē hān mián tū ěr zāo fén zé cǐ cūn wú jiào lèi yǐ

姚安公曰：时方纳稼，豆秸谷草，堆秫篱茅屋间，袤延相接，农家作苦，家家夜半皆酣眠，突尔遭焚，则此村无噍类矣。

tiān xīn rén ài yǐ cǐ niú jīng shǐ mèng xǐng yě hé fǎn yǐ wéi yāo zāi

天心仁爱，以此牛惊使梦醒也，何反以为妖哉。

tóng jùn mǒu xiào lián wèi dì shí luò tuò bù jī duō lái wǎng qīng lóu zhōng rán yǐ mén zhě shì zhī mò rán yě wéi yī jì míng jiāo shù zhě cǐ jì yì qí xìng míng cǐ lǐ xiàng zhōng xì xié zhī chēng yě

同郡某孝廉未第时，落拓不羁，多来往青楼中，然倚门者视之，漠然也，惟一妓名椒树者--此妓佚其姓名，此里巷中戏谐之称也。

dú shǎng zhī yuē cǐ jūn qǐ zhǎng pín jiàn zhě zāi

独赏之，曰：此君岂长贫贱者哉。

shí yāo zhī xiá yǐn qiě yǐ yè hé zī gōng qí dú shū bǐ yìng shì yòu wèi juān jīn zhì zhuāng qiě wèi qí jiā móu xīn mǐ xiào lián gǎn zhī wò bì yǔ méng yuē wú tǎng dé zhì bì nà rǔ

时邀之狎饮，且以夜合资供其读书，比应试，又为捐金治装，且为其家谋薪米，孝廉感之，握臂与盟曰：吾傥得志，必纳汝。

jiāo shù xiè yuē suǒ yǐ zhòng jūn zhě guài zǐ mèi wéi shi fù jiā r yù rén zhī zhī fěn qǐ luó zhōng shàng yǒu jù yǎn rén ěr

椒树谢曰：所以重君者，怪姊妹惟识富家儿，欲人知脂粉绮罗中，尚有巨眼人耳。

zhì bái tóu zhī yuē zé fēi suǒ gǎn wén

至白头之约，则非所敢闻。

qiè xìng yě dàng bì bù néng zuò liáng jiā fù rú yǐ zhí jī zhǒu réng zòng huái fēng yuè jūn hé yǐ kān

妾性冶荡，必不能作良家妇，如已执箕帚，仍纵怀风月，君何以堪；

rú yōu bì guī gé rú zuò líng yǔ qiè yòu hé yǐ kān

如幽闭闺阁，如坐囹圄，妾又何以堪。

yǔ qí shǐ xiāng huān hé zhōng zhì pǐ lí hé rú gè liú bù jìn zhī qíng zuò zhǎng xiàng sī zāi

与其始相欢合，终致仳离，何如各留不尽之情，作长相思哉。

hòu xiào lián wèi xiàn lìng lǚ zhāo zhī bù fù zhōng nián yǐ hòu chē mǎ rì xī zhōng wèi cháng yī zhì qí shǔ yì kě yún qí nǚ zǐ yǐ

后孝廉为县令，屡招之不赴，中年以后，车马日稀，终未尝一至其署，亦可云奇女子矣。

shǐ hán huái yīn néng zhī cǐ yì wū yǒu niǎo jìn gōng cáng zhī hàn zāi

使韩淮陰能知此意，乌有鸟尽弓藏之憾哉。

使韩淮阴能知此意，乌有鸟尽弓藏之憾哉。

jiāo zhōu fǎ nán yě piāo bó cháng ān qióng chóu pō shèn yī rì yú li fú qiān yù shǐ zuò shàng yán céng yú luò kǒu lǚ shè jiàn èr shī qí yī yuē liú luò jiāng hú shí sì chūn xú niáng bàn lǎo shàng fēng chén xi lóu yī zhěn yuān yāng mèng míng yuè kuī chuāng yě xiào rén

胶州法南野，飘泊长安，穷愁颇甚，一日，于李符千御史座上言，曾于泺口旅舍见二诗，其一曰：流落江湖十四春，徐娘半老尚风尘，西楼一枕鸳鸯梦，明月窥窗也笑人。

qí èr yuē hán qíng bù rěn su pí pá jǐ dù dī tóu lüè bìn yā duō xiè xi chuān guì gōng zi kěn chí hóng zhú shǎng cán huā

其二曰：含情不忍诉琵琶，几度低头掠髩鸦，多谢西川贵公子，肯持红烛赏残花。

bù shǔ nián yuè xìng míng bù zhī shuí zuò yě

不署年月姓名，不知谁作也。

yú yuē cǐ jūn zì yù kǎn kě ěr rán wǔ shí liù zì zú dǐ yī piān pí pá xíng yǐ

余曰：此君自寓坎坷耳，然五十六字足抵一篇琵琶行矣。

yì dōu li shēng wén yuān nán jiàn dì yě shì gǔ rú nán jiàn ér bó biàn zé guò zhī

益都李生文渊，南涧弟也，嗜古如南涧，而博辩则过之。

bù xìng yāo shì nán jiàn qǐ yú zhì qí mù cōng cōng wèi guǒ bìng qí shì zhuàng shī zhī zhì jīn yǐ wéi hàn yě

不幸夭逝，南涧乞余志其墓，匆匆未果，并其事状失之，至今以为憾也。

yī rì zài yú shēng yún jīng shě tǎo lùn gǔ lǐ yīn jǔ suǒ wén yī shì yuē bó shān yǒu shū shēng yè xíng lín mǎng jiān jiàn guì guān zuò sōng xià hū yǔ yǔ dì shì nǎi qí yǐ gù biǎo zhàng mǒu gōng yě

一日，在余生云精舍讨论古礼，因举所闻一事曰：博山有书生，夜行林莽间，见贵官坐松下，呼与语，谛视乃其已故表丈某公也。

bù dé yǐ jìn qián bài yè wèn jiā shì shén xī shēng yīn wèn gǔ chèn tǐ pò cáng yú yě ér shén yī yú miào zhǔ zhàng rén yǒu jiā cí hé wéi zài cǐ

不得已近前拜谒，问家事甚悉，生因问古称体魄藏于野，而神依于庙主，丈人有家祠，何为在此？

mǒu gōng yuē cǐ ní yú gǔ bù mù jì zhī wén yě fu miào jì dì yě zhǔ jì wèi yě shén zhī lái gé yǐ shì de shì wèi wèi yī guī yān ěr

某公曰：此泥于古不墓祭之文也，夫庙祭地也，主祭位也，神之来格，以是地是位为依归焉耳。

rú shén cháng jū yú miào cháng fù yú zhǔ shì shì shì zǔ bǐ yǔ zǐ sūn rén guǐ zá chǔ yě

如神常居于庙，常附于主，是世世祖妣与子孙人鬼杂处也。

qiě yǒu miào yǒu zhǔ wèi yǒu jué lù zhě yán zhī ěr

且有庙有主，为有爵禄者言之耳。

jīn yī yì yī xiāng zhī zhōng néng jiàn miào zhě wàn jiā bù yī èr néng lì cí zhě qiān jiā bù yī èr néng shè zhǔ zhě bǎi jiā bù yī èr rú shén yī zhǔ ér bù yī mù shì bǎi qiān yì wàn pín jiàn zhī jiā qí zǔ bǐ jiē wú yī zhī guǐ yě yǒu shì lǐ yé

今一邑一乡之中，能建庙者万家不一二，能立祠者千家不一二，能设主者百家不一二，如神依主而不依墓，是百千亿万贫贱之家，其祖妣皆无依之鬼也，有是理耶？

zhī guǐ shén zhī qíng zhuàng zhě mò ruò shèng rén míng qì zhī lǐ zì xià hòu shì yǐ lái yǐ

知鬼神之情状者，莫若圣人，明器之礼，自夏后氏以来矣。

shǐ shén zài zhǔ ér bù zài mù zé míng qì dāng shè yú miào nǎi jiē yì zhī yú mù zhōng shì yǐ qì gōng shén ér zhì yú shén suǒ bù zhì yě shèng rén gù ruò shì diān yé

使神在主而不在墓，则明器当设于庙，乃皆瘗之于墓中，是以器供神，而置于神所不至也，圣人顾若是颠耶？

wèi rén zhī shǔ lí zhī yīn lǐ yě lǔ rén zhī shǔ hé zhī zhōu lǐ yě

卫人之癙离之，殷礼也，鲁人之癙合之，周礼也。

kǒng zǐ shàn zhōu shǐ shén bù zài mù zé mù zhī fēn hé liǎo wú suǒ yì yǒu hé shàn bù shàn yé

孔子善周，使神不在墓，则墓之分合，了无所异，有何善不善耶？

lǐ yuē fù mò ér bù rěn dú fù zhī shū shǒu zé cún yān ěr

礼曰：父殁而不忍读，父之书手泽存焉尔。

mǔ wáng ér bù rěn yòng qí bēi lí kǒu zé cún yān ěr

母亡而不忍用其杯，睝口泽存焉尔。

yī wù zhī wēi shàng qiě rú shì gù yǐ xiān rén tǐ pò shì rú wú wù ér bié zhí shù cùn zhī mù yuē cǐ wú fù wú mǔ zhī shén yě wú nǎi bù zhī lèi yé

一物之微，尚且如是，顾以先人体魄视如无物，而别植数寸之木，曰此吾父吾母之神也，毋乃不知类耶？

sì zhōng jiāng dòng qiě yǔ zi bié zi jīn jiàn wú cǐ hòu kě wú wèi shù rú suǒ huò yǐ

寺钟将动，且与子别，子今见吾，此后可毋为竖儒所惑矣。

shēng cōng jù qǐ lì dōng fāng yǐ bái shì zhī zhèng qí mù dào qián yě

生匆遽起立，东方已白，视之正其墓道前也。

chén yù zhāi yán yǒu jiù jū dào guàn zhě yǔ yī hú nǚ xiá mǐ xī bù zhì hū shù rì bú jiàn mò cè hé gù

陈裕斋言，有僦居道观者，与一狐女狎，靡夕不至，忽数日不见，莫测何故。

yī yè qiān lián hán xiào rù wèn qí kuàng gé zhī yóu yuē guān zhōng xīn lái yī dào shì zhòng mù yuē xian lǜ qí huò yǒu shén shù gū zàn bì zhī jīn yè huà xíng wèi xiǎo shǔ zì bì xì qián kuī zhí dà yán qī shì zhě ěr gù fù lái yě

一夜，搴帘含笑入，问其旷隔之由，曰：观中新来一道士，众目曰仙，虑其或有神术，姑暂避之，今夜化形为小鼠，自壁隙潜窥，直大言欺世者耳，故复来也。

wèn hé yǐ zhī qí wú dào lì yuē wěi xian wěi fú jì zhǐ èr duān qí yī gù wèi jìng mò shǐ rén bù cè qí yī gù wèi diān kuáng shǐ rén yí qí yǒu suǒ tuō

问何以知其无道力，曰：伪仙伪佛，技止二端：其一故为静默，使人不测，其一故为颠狂，使人疑其有所托。

rán zhēn jìng mò zhě bì chún mù ān tián fán jīn chí zhě wěi yě

然真静默者，必淳穆安恬，凡矜持者伪也；

zhēn tuō yú diān kuáng zhě bì yóu xíng zì zài fán zhāng huáng zhě wěi yě

真托于颠狂者，必游行自在，凡张皇者伪也。

cǐ rú jūn bèi wén shì gù wèi míng gāo huò yū pì lěng qiào shǐ rén yí wéi juàn huò zòng jiǔ mà zuò shǐ rén yí wéi kuáng tóng yī shù ěr

此如君辈文士，故为名高，或迂僻冷峭，使人疑为狷，或纵酒骂座，使人疑为狂，同一术耳。

cǐ dào shì zhāng huáng shén yǐ zú zhī qí wú néng wéi yě

此道士张皇甚矣，足知其无能为也。

shí gòng yǐn qián jia xuān xiān shēng jiā xiān shēng yuē cǐ hú yǎn guāng rú jìng rán cí fēng tài lì wèi miǎn bù liú yú dì yǐ

时共饮钱稼轩先生家，先生曰：此狐眼光如镜，然词锋太利，未免不留余地矣。

sī chuī zhě cáo ǎo

司炊者曹媪，

qí zi sēng yě

其子僧也，

yán cháng jiàn yuè dōng yī huàn jiā

言尝见粤东一宦家，

dào sì yíng zhāi

到寺营斋，

yún qí qī wáng yǐ shí jiǔ nián

云其妻亡已十九年，

yī xī

一夕，

dēng xià jiàn xíng yuē zì dào huáng quán

灯下见形曰：自到黄泉，

wú shí bù yì

无时不忆，

shàng jì jūn bǎi nián zhī hòu dé yī xiāng jiàn

尚冀君百年之后得一相见，

bù yì jīn pèi rù zhuǎn lún

不意今配入转轮，

cóng cǐ máng máng wàn gǔ

从此茫茫万古，

wú fù huì qī

无复会期。

gù mào míng sī zhī jìn lù jiān sòng zhě lái yī qǔ bié ěr

故冒冥司之禁，赂监送者，来一取别耳。

qí fu hài tòng fāng yù zhì cí hū xuàn fēng rù shì juǎn zhī qù shàng yǐn yǐn wén qì shēng gù wèi fàn sēng lǐ chàn zī lái shì fú yě

其夫骇痛，方欲致词，忽旋风入室，卷之去，尚隐隐闻泣声，故为饭僧礼忏，资来世福也。

cǐ fu cǐ fù kě wèi liǎng gè bù xiāng fù yǐ

此夫此妇，可谓两个不相负矣。

cháng hèn gē yuē dàn lìng xīn rú jīn diàn jiān tiān shàng rén jiān huì xiāng jiàn

长恨歌曰：但令心如金钿坚，天上人间会相见。

ān zhī bù yǐ cǐ yī niàn yòu zhǒng lái shì yīn yé

安知不以此一念，又种来世因耶。

guì yuàn cóng tán jì lǐ wèi gōng yǐ fāng zhú zhàng zèng gān lù sì sēng yún cǐ zhú chū dà yuān guó jiān shí ér zhèng fāng jié yǎn xū yá sì miàn duì chū yún yún

桂苑丛谈记李卫公以方竹杖赠甘露寺僧，云此竹出大宛国，坚实而正方，节眼须牙，四面对出云云。

àn fāng zhú jīn mǐn yuè duō yǒu bù wéi yì wù dà yuān jí jīn hā sà kè yǐ lì zhí fāng qí de cóng bù chǎn zhú wū yǒu suǒ wèi fāng zhě zāi

案方竹今闽粤多有，不为异物，大宛即今哈萨克，已隶职方，其地从不产竹，乌有所谓方者哉。

yòu gǔ jīn zhù zài wū sūn yǒu qīng tián hé dà rú liù shēng hù kōng zhī yǐ shèng shuǐ é ér chéng jiǔ

又古今注载，乌孙有青田核，大如六升瓠，空之以盛水，俄而成酒。

àn wū sūn jí jīn yī lí de wèn zhī é lǔ tè jiē yún wú cǐ

案乌孙即今伊犁地，问之额鲁特，皆云无此。

yòu dù yáng zá biān zài

又杜陽杂编载，

又杜阳杂编载，

yuán zài zào yún huī táng yú sī dì

元载造芸晖堂于私第，

yún xiāng cǎo míng yě

芸香草名也，

chū yú tián guó

出于阗国，

qí xiāng jié bái rú yù

其香洁白如玉，

rù tǔ bù xiǔ làn

入土不朽烂，

chōng zhī wèi xiè

舂之为屑，

yǐ tu qí bì

以涂其壁，

gù hào yuē yún huī

故号曰芸晖，

yú tián jí jīn hé tián de

于阗即今和阗地，

yì wèi wén cǐ wù

亦未闻此物，

wéi xī yù yǒu cǎo míng mǎ nǔ gēn

惟西域有草名玛努根，

shì cāng zhú

似苍术，

fān sēng fén yǐ gòng fó

番僧焚以供佛，

pō wéi zhēn guì

颇为珍贵。

rán sè bù bái yì bù kě ní bì jūn xiǎo shuō fù huì zhī cí yě

然色不白，亦不可泥壁，均小说附会之词也。

lí xìng táng yán yǒu shào nián qí fù shāng yú wài jiǔ bù guī wú suǒ yuē shù yīn wèi náng jiā suǒ yòu bó fù shù bǎi jīn náng jiā yì dài chū jīn cháng zhòng ér lēi xiě zhōu zhái zhī quàn bù dé yǐ cóng zhī lǜ wú yǐ duì mǔ qī suì bù fǎn qí jiā yè rù lín zì yì

黎荇塘言，有少年，其父商于外，久不归，无所约束，因为囊家所诱，博负数百金，囊家议代出金偿众，而勒写鬻宅之券，不得已从之，虑无以对母妻，遂不返其家，夜入林自缢。

fu jié dài wén mǎ tí lóng lóng huí gù nǎi qí fù guī yě hài wèn hé yǐ zuò cǐ jì dù bù néng yǐn yǐ shí gào fù shū bù nù yuē cǐ yì cháng shì hé zhì yú cǐ wú cǐ cì suǒ de shàng kě dǐ rǔ zì guī jiā wú zì wǎng cháng jīn suǒ quàn kě yě

甫结带，闻马蹄隆隆，回顾乃其父归也，骇问何以作此计，度不能隐，以实告，父殊不怒，曰：此亦常事，何至于此，吾此次所得尚可抵，汝自归家，吾自往偿金索券可也。

shí náng jiā bó wèi sàn qí fù tū pái tà rù běn jiē xiāng shí yī yī zhǐ hū xìng zì xiān chì qí yòu yǐn zhī fēi cì zé yǐ bī pò zhī guò zhòng cuò è wú kě zhì cí

时囊家博未散，其父突排闼入，本皆相识，一一指呼姓字，先斥其诱引之非，次责以逼迫之过，众错愕无可置词。

jì ér yuē jì bú xiào zǐ xiě zhái quàn wú yì nán yǐ bó su guān jīn cháng rǔ jīn rǔ míng rì fēn gěi zhòng rén hái wǒ zhái quàn kě hu

既而曰：既不肖子写宅券，吾亦难以博诉官，今偿汝金，汝明日分给众人，还我宅券可乎？

náng jiā zhī lǐ qū yuàn rú mìng

囊家知理屈，愿如命。

qí fù nǎi jiě yāo chán fù náng jiā yī yī yàn rù de quàn jí jiù dēng fén zhī fèn rán ér chū qí zi huán jiā jù shí dài zhì xiǎo bù guī zhì náng jiā zhēn tàn yuē yǐ fén quàn qù

其父乃解腰缠付囊家，一一验入，得券即就灯焚之，愤然而出、其子还家具食，待至晓不归，至囊家侦探，曰：已焚券去。

fāng lǜ yǒu tā gù cì rì náng jiā fā qiè nǎi jiē zhǐ tǐng

方虑有他故，次日，囊家发箧，乃皆纸铤。

jīn suǒ qīn shōu zhòng mù gòng dǔ wú yǐ zì bái jìng chū jǐ tuó yǐ cháng

金所亲收，众目共睹，无以自白，竟出己橐以偿。

pō zì yí yù guǐ hòu xún yú fù yīn guǒ zhì mò yǐ shù yuè yǐ

颇自疑遇鬼，后旬余，讣音果至，殁已数月矣。

li qiáo fēng yán háng zhōu yǒng jīn mén wài yǒu yú zhōu pō shén cí xià wén cí zhōng rén yǔ cáo zá jì ér shén hē yuē rǔ cáo yě guǐ hé rǔ wén shì zuì dāng chī

李樵风言，杭州涌金门外有渔舟，泊神祠下，闻祠中人语嘈杂，既而神诃曰：汝曹野鬼，何辱文士，罪当笞。

yòu wén biàn sù yuē rén jìng yuè míng zhū yōu hún zàn yóu shuǐ cì shāo shì jī chóu cǐ èr cuò dà dú jiǎng xué tán shī cì cì bù zhǐ zhòng jiē bù jiě shí suǒ yàn wén qiè xiāng ěr yǔ wēi shì bù mǎn shāo shāo yǐn qù zé yǒu zhī fēi gǎn yǒu suǒ chù fàn yě

又闻辩诉曰：人静月明，诸幽魂暂游水次，稍释羁愁，此二措大独讲学谈诗，刺刺不止，众皆不解，实所厌闻，窃相耳语，微示不满，稍稍引去则有之，非敢有所触犯也。

shén mò rán shǎo qǐng yuē lùn wén yǎ shì yì dāng zé dì zé rén

神默然少顷，曰：论文雅事，亦当择地择人。

xiān shēng xiū yǐ

先生休矣。

é ér lín huǒ rú yíng zì cí zhōng chū yáo wén chī chī xiào bù yǐ sì sàn ér qù

俄而磷火如萤，自祠中出，遥闻吃吃笑不已，四散而去。

liú lài cāng zhōu rén qí mǔ yǐ kāng xī rén shēn shēng zhì qián lóng rén zǐ nián yī bǎi yī suì shàng qiáng jiàn shàn fàn lǚ féng ēn zhào lǐ xū yù wèi bào guān zhī sù bó zhé gù cí fú yuàn

刘睞，沧州人，其母以康熙壬申生，至乾隆壬子，年一百一岁，尚强健善饭，屡逢恩诏，里胥欲为报官支粟帛，辄固辞弗愿。

刘睐，沧州人，其母以康熙壬申生，至乾隆壬子，年一百一岁，尚强健善饭，屡逢恩诏，里胥欲为报官支粟帛，辄固辞弗愿。

qù suì yù wèi qǐng jīng jiàn fang yì gù cí fú yuàn

去岁，欲为请旌建坊，亦固辞弗愿。

huò xún qí fú yuàn zhī gù kǎi rán yuē pín jiā lí fù fù mìng jiǎn báo zhèng yǐ diān lián kùn kǔ wèi shén dào suǒ lián de cǐ shòu ěr

或询其弗愿之故，慨然曰：贫家嫠妇，赋命蹇薄，正以颠连困苦，为神道所怜，得此寿耳。

yī yāo guò fèn zhī fú zé sǐ qī zhì yǐ

一邀过分之福，则死期至矣。

cǐ ǎo suǒ jiàn shū gāo jì qí shēng píng bì wú jiāo jiāo rǎo rǎo fèn wài zhī yíng qiú yi qí tián rán chōng jìng yí yǎng tiān hé dé yǐ bǎo cǐ cháng líng yǐ

此媪所见殊高，计其生平，必无胶胶扰扰分外之营求，宜其恬然冲静，颐养天和，得以保此长龄矣。