zhū zǐ yǐng yùn shǐ yán xī guān xù yǒng tóng zhī shí yóu chéng dū huí shǔ ǒu yù mào lín tíng yú xiǎo qì yáo jiàn wàn fēng zhī dǐng shì yǒu rén jiā ér xuē lì qiān rèn shí fēi rén jī suǒ dào
朱子颖运使言，昔官叙永同知时，由成都回署，偶遇茂林，停舆小憩，遥见万峰之顶，似有人家，而削立千仞，实非人迹所到。
shì xié xī yáng yuǎn jìng
适携西洋远镜，
shì yǐ kuī zhī
试以窥之，
jiàn cǎo wū sān yíng
见草屋三楹，
xiàng yáng qǐ hù
向阳启户，
yǒu lǎo wēng yǐ sōng lì
有老翁倚松立，
yī yòu nǚ zuò yán xià
一幼女坐檐下，
shǒu yǒu suǒ chí
手有所持，
shì fǔ shǒu féng bǔ
似俯首缝补，
zhù wū shì yǒu duì lián
柱屋似有对联，
wàng bù liǎo le
望不了了，
é yún qì chěn yù
俄云气碜郁，
suì bù fù dǔ
遂不复睹，
hòu zhòng guò qí de
后重过其地，
lín lù yī rán
林麓依然。
zài yǐ yuǎn jìng kuī zhī kōng shān ér yǐ
再以远镜窥之，空山而已。
qí xiān líng zhī zhái wù wéi rén jiàn suì gēng yí jū yú
其仙灵之宅，误为人见，遂更移居欤。
pān nán tián huà yǒu yì qì ér xìng qíng gū qiào shǐ jiǔ mà zuò luò luò rán bù hé yú shí
潘南田画有逸气，而性情孤峭，使酒骂座，落落然不合于时。
ǒu wèi yú zuò méi huā héng fú yú tí yī jué yuē shuǐ biān lí luò yǐng héng xié céng zài gū shān chǔ shì jiā zhǐ guài quán zhī pán shì tiě fēng liú bì jìng ràng táo huā
偶为余作梅花横幅，余题一绝曰：水边篱落影横斜，曾在孤山处士家，只怪硂枝蟠似铁，风流毕竟让桃花。
gài xì zhī yě hòu yú cóng jūn sài wài shì jī bèi xián qí bì àn jìng yǐ táo huā yī fú yì zhī
盖戏之也，后余从军塞外，侍姬辈嫌其敝黯，竟以桃花一幅易之。
rán zé xì suǒ zhī shì yì shì jiē qián dìng yǐ
然则细琐之事，亦似皆前定矣。
qīng xiàn wáng ēn pǔ xiān zǔ mǔ zhāng tài fū rén rǔ mǔ sūn yě yī rì zì xìng jì yè guī yuè míng rú zhòu jiàn dà shù xià shù rén jù yǐn bēi pán láng jí yī shào nián yāo zhī rù zuò yī lǎo wēng tián yǔ shào nián yuē sù bù xiāng zhī wù è zuò jù
青县王恩溥，先祖母张太夫人乳母孙也，一日，自兴济夜归，月明如昼，见大树下数人聚饮，杯盘狼藉，一少年邀之入座，一老翁嗔语少年曰：素不相知，勿恶作剧。
yòu zhèng sè wèi ēn pǔ yuē jūn yi sù qù wǒ bèi fēi rén kǒng xiǎo ér děng yú jūn bù lì
又正色谓恩溥曰：君宜速去，我辈非人，恐小儿等于君不利。
ēn pǔ dà bù láng bèi bēn zǒu de zhì jiā dài wú qì yǐ dòng
恩溥大怖，狼狈奔走，得至家，殆无气以动。
hòu yú qīn chuàn jiā zuò diào
后于亲串家作吊，
tū jiàn shì wēng
突见是翁，
jīng pú yù jué
惊仆欲绝，
wéi lián hū guǐ guǐ
惟连呼鬼鬼，
lǎo wēng xiào yè zhī qǐ
老翁笑掖之起，
yuē pū dān qǔ niè
曰：仆耽曲蘖，
rì héng bù zú
日恒不足，
qián zhí yuè yè
前值月夜，
hé lín lǐ xiāng yāo
荷邻里相邀，
jiǔ yǐ wú duō
酒已无多，
yù jūn shì zhì
遇君适至，
kǒng zēng yī kè zé bù mǎn kū cháng
恐增一客则不满枯肠，
gù guǐ yǔ qiǎn jūn
故诡语遣君，
jūn nǎi jìng yǐ wéi zhēn yé
君乃竟以为真耶？
bīn kè mǎn táng mò bù jué dǎo
宾客满堂，莫不绝倒。
zhōng yī kè mù jī cǐ shì héng xiàng rén shuō zhī
中一客目击此事，恒向人说之。
ǒu yè guò fèi cí jiàn shù rén hōng yǐn yì yāo rù zuò jué jiǔ wèi yǒu yì xīn fāng yí yà nǎi wèi qún guǐ jǐ rù shēn nào huà lín huǒ yíng yíng sàn
偶夜过废祠，见数人轰饮，亦邀入座，觉酒味有异，心方疑讶，乃为群鬼挤入深淖，化磷火荧荧散。
dōng fāng jiàn bái yǒu gēng zhě jiù zhī nǎi chū
东方渐白，有耕者救之乃出。
yuán cǐ dǎn pò fān yí ēn pǔ suǒ jiàn wéi zhēn guǐ
缘此胆破，翻疑恩溥所见为真鬼。
hòu tú yù cǐ wēng jìng bù gǎn jiē tán
后途遇此翁，竟不敢接谈。
cǐ biǎo xiōng zhāng zì xiū suǒ shuō
此表兄张自修所说。
dài jūn ēn zhào zé yuē shí yǒu cǐ shì ér suǒ chuán shū dào zhì nǎi cǐ kè xiān yù guǐ ér ēn pǔ wén zhī ǒu yè guò mǒu cūn zhí yī duō nián wèi wù zhī you yāo zhī gòng yǐn yí qí yǐ sǐ jué jū bēn táo
戴君恩诏则曰：实有此事，而所传殊倒置，乃此客先遇鬼，而恩溥闻之，偶夜过某村，值一多年未晤之友，邀之共饮，疑其已死，绝裾奔逃。
hòu xiāng wù yú yīn jiā dà zāo gòu suì yě
后相晤于姻家，大遭诟谇也。
èr shuō wèi shěn shú shì rán yóu zhāng suǒ shuō zhī bù kě ǒu jīng yī shì suì wèi shì shì jiē rán zhì shī yú wù xìn
二说未审孰是，然由张所说，知不可偶经一事，遂谓事事皆然，致失于误信；
yóu dài suǒ shuō zhī yì bù kě ǒu jīng yī shì suì wèi shì shì jiē rán fǎn bài yú duō yí yě
由戴所说，知亦不可偶经一事，遂谓事事皆然，反败于多疑也。
li qiū yá yán yī lǎo rú jiā yǒu hú jū qí kōng cāng zhōng sān sì shí nián wèi cháng wèi suì
李秋崖言，一老儒家有狐，居其空仓中，三四十年未尝为祟。
héng yú rén duì yǔ yì pō zhī shū huò yāo zhī yǐn yì kěn chū dàn bú jiàn qí xíng ěr
恒与人对语，亦颇知书，或邀之饮亦肯出，但不见其形耳。
lǎo rú mò hòu qí zi yì zhū shēng yǔ hú chóu zuò rú qí fù hú bù shèn dá jiǔ nǎi jiàn sì rǎo
老儒殁后，其子亦诸生，与狐酬酢如其父，狐不甚答，久乃渐肆扰。
shēng gù shè zhàng yú jiā ér jiān wéi rén zuò sòng dié fán suǒ pī kè wén jiē bù yí shī fán zuò sòng dié zé fu jù cǎo zhé suì liè huò cóng shǒu zhōng chè qí bǐ fán xiū fǔ suǒ rù háo lí bù shī fán dāo bǐ suǒ de suī jiōng suǒ yán mì zhé dào qù
生故设帐于家，而兼为人作讼牒，凡所批课文，皆不遗失，凡作讼牒，则甫具草，辄碎裂，或从手中掣其笔，凡修脯所入，毫厘不失，凡刀笔所得，虽扃锁严密，辄盗去；
fán xué zǐ chū rù jiē wú suǒ jiàn fán sòng zhě zhì huò wǎ shí jī tóu miàn liú xiě huò yán jì zuò rén yǔ duì zhòng fā qí yīn móu
凡学子出入，皆无所见，凡讼者至，或瓦石击头面流血，或檐际作人语，对众发其阴谋。
shēng kǔ zhī yán dào shì hé zhì dēng tán zhào jiāng shè hú zhì hú kǎn kǎn biàn yuē qí fù bù yǐ yì lèi shì wǒ yǔ wǒ jiāo zhì hòu wǒ yì bù yǐ yì lèi zì wài shì qí fù rú xiōng dì
生苦之，延道士劾治，登坛召将，摄狐至，狐侃侃辨曰：其父不以异类视我，与我交至厚，我亦不以异类自外，视其父如兄弟；
jīn qí zi zì duò jiā shēng zuò zhǒng zhǒng è yè bù yǔn shēn bù zhǐ
今其子自堕家声，作种种恶业，不陨身不止。
wǒ bù rěn zuò shì gù náo zhī shǐ gǎi tú suǒ jué jīn jiē mái qí fù mù zhōng jiāng dài qí qīng fù zhōu qí qī zǐ shí wú tā cháng
我不忍坐视，故挠之使改图，所攫金皆埋其父墓中，将待其倾覆，周其妻子，实无他肠。
bù yú liàn shī zhī jiàn qiǎn shēng sǐ wéi mìng
不虞炼师之见谴，生死惟命。
dào shì juě rán xià zuò sān yī ér wò shǒu yuē shǐ wǒ wáng yǒu yǒu cǐ zi wú bù néng yě
道士蹶然下座，三揖而握手曰：使我亡友有此子，吾不能也。
wēi wǒ bù néng kǒng néng zhě qiān bǎi wú yī èr cǐ jǔ nǎi chū ěr cáo hu
微我不能，恐能者千百无一二，此举乃出尔曹乎？
bù bié zhǔ rén tài xī jìng qù
不别主人，太息径去。
qí zi kuì bù zì róng shì chuò shì yè jìng de kǎo zhōng
其子愧不自容，誓辍是业，竟得考终。
qián lóng bǐng chén dīng yǐ jiān hù bù yuán wài láng cháng gōng tài yǒu pú fù nián èr shí yú zhòng fēng hūn xuàn qì yǎn yǎn rú lǚ zhì yè ér jué cì rì fāng wèi yíng guān liǎn shǒu zú hū dòng jiàn néng qū shēn é qǐ zuò wèn cǐ hé chǔ
乾隆丙辰丁已间，户部员外郎长公泰，有仆妇年二十余，中风昏眩，气奄奄如缕，至夜而绝，次日方为营棺敛，手足忽动，渐能屈伸，俄起坐，问此何处。
zhòng yǐ wéi yóu zhān yǔ yě jì ér huán shì shì zhōng yì ruò xǐng wù kuì rán zhě shù sì mò mò wú yǔ cóng cǐ bìng dùn yù
众以为犹谵语也，既而环视室中，意若省悟，喟然者数四，默默无语，从此病顿愈。
rán chá qí yǔ yīn xíng bù jiē shì nán zǐ yì bù néng zì shū mù jiàn qí fu ruò bù xiāng shí
然察其语音行步，皆似男子，亦不能自梳沐，见其夫若不相识。
jué yǒu yì xì jí qí yóu shǐ zì yán běn nán zǐ shù rì qián sǐ hún zhì míng sī zhǔ zhě jiǎn suàn wèi jǐn rán dāng zhé wèi nǚ shēn mìng jiè cǐ fù shī fù shēng jué shū rú shuì qù shū rú mèng xǐng zé yǐ wò bǎn tà shàng yǐ
觉有异，细诘其由，始自言本男子，数日前死，魂至冥司，主者检算未尽，然当谪为女身，命借此妇尸复生，觉倏如睡去，倏如梦醒，则已卧板榻上矣。
wèn qí xìng míng lǐ guàn jiān bù kěn yán wéi yuē shì yǐ zhì cǐ hé bì gèng wéi qián shì rǔ
问其姓名里贯，坚不肯言，惟曰：事已至此，何必更为前世辱。
suì bù qióng jiū
遂不穷究。
chū bù kěn yǔ pū tóng qǐn hòu wú cí kě jù nǎi qǔ cóng rán měi yī jiàn zhěn zhé yǐn qì zhì xiǎo
初不肯与仆同寝，后无词可拒，乃曲从，然每一荐枕，辄饮泣至晓。
huò qiè wén qí zì yǔ yuē dú shū èr shí nián zuò guān sān shí yú nián nǎi rěn chǐ shòu nú zǐ rǔ yé
或窃闻其自语曰：读书二十年，作官三十余年，乃忍耻受奴子辱耶？
qí fu yòu cháng wén yì yǔ yuē jī jīn tú gōng ér bèi lè duō yì hé wèi
其夫又尝闻呓语曰：积金徒供儿辈乐，多亦何为。
hū xǐng wèn zhī zé yuē wèi yán zhī qí shēn huì yì gū zhì zhī
呼醒问之，则曰未言，知其深讳，亦姑置之。
cháng gōng è yán shén guài shì jìn jiā rén wù chuán gù shì bù shèn zhāng
长公恶言神怪事，禁家人勿传，故事不甚彰。
rán yì pō yǒu zhī zhī zhě yuè sān zài yú zhōng yù yù bìng sǐ qì bù zhī qí wèi shuí yě
然亦颇有知之者，越三载余，终郁郁病死，讫不知其为谁也。
xiān shī qiú wén dá gōng yán yǒu guō shēng gāng zhí fù qì ǒu zhōng qiū yàn jí yǔ péng yǒu lùn guǐ shén zì yún bù wèi zhòng qǐng sù mǒu xiōng zhái yǐ yàn zhī guō kǎi rán zhàng jiàn wǎng
先师裘文达公言，有郭生刚直负气，偶中秋燕集，与朋友论鬼神，自云不畏，众请宿某凶宅以验之，郭慨然仗剑往。
zhái yuē shù shí jiān qiū cǎo mǎn tíng huāng wú méng yì jiōng hù dú zuò jì wú jiàn wén
宅约数十间，秋草满庭，荒芜蒙翳，扃户独坐，寂无见闻。
sì gǔ hòu yǒu rén dàng hù lì guō fèn jiàn yù qǐ qí rén huī xiù yī fú jué kǒu jìn tǐ jiāng yǒu rú mèng yǎn rán xīn mù réng liǎo liǎo qí rén qìng shé zhì cí yuē jūn gù háo shì wéi rén suǒ jī yīn zhì cǐ
四鼓后，有人当户立，郭奋剑欲起，其人挥袖一拂，觉口噤体僵，有如梦魇，然心目仍了了，其人磬折致词曰：君固豪士，为人所激因至此。
hào shèng zhě cháng qíng
好胜者常情，
yì bù guài jūn
亦不怪君，
jì méng wǎng gù
既蒙枉顾，
běn yīng shāo jǐn bīn zhǔ yì
本应稍尽宾主意，
rán jīn rì jiā jié
然今日佳节，
juàn shǔ jiē chū shǎng yuè
眷属皆出赏月，
lǐ bié nèi wài
礼别内外，
shí bù yù gōng jiàn
实不欲公见，
gōng yòu yè shēn wú suǒ guī
公又夜深无所归，
jīn chóu yī cè
今筹一策，
nǐ qǐng jūn rù wèng
拟请君入瓮，
xìng jūn wù tián
幸君勿嗔，
shāng jiǔ dòu ròu
觞酒豆肉，
liáo yǐ pò mèn
聊以破闷，
yì xìng wù jiàn qì
亦幸勿见弃。
suì yǒu shù rén yú guō zhì dà hé gāng zhōng shàng fù fāng zhuō yā yǐ jù shí
遂有数人舁郭置大荷缸中，上覆方桌，压以巨石。
é gé gāng xiào yǔ zá xù yuē nán fù shù shí hū jiǔ xíng zhì yī yī kě biàn hū jué jiǔ xiāng chù bí àn zhōng mō suǒ yǒu hú yī bēi yī xiǎo pán sì héng gé xiàng zhù èr fāng kǔ jī kě qiě gū yǐn dàn
俄隔缸笑语杂盢，约男妇数十，呼酒行炙，一一可辨，忽觉酒香触鼻，暗中摸索，有壶一杯一小盘四，横阁象箸二，方苦饥渴，且姑饮啖。
fù yǒu shù tóng zǐ rào gāng chàng yàn gē yǒu rén kòu gāng yǔ yuē zhǔ rén mìng yú bīn yě yì mǐ mǐ kě tīng
复有数童子绕缸唱艳歌，有人扣缸语曰：主人命娱宾也，亦靡靡可听。
liáng jiǔ yòu kòu gāng yǔ yuē guō jūn wù zuì dà zhòng jiē zuì bù néng jǔ jù shí jūn qiě gū nài guì yǒu xíng zhì yǐ
良久又扣缸语曰：郭君勿罪，大众皆醉，不能举巨石，君且姑耐，贵友行至矣。
yǔ qì suì jì cì rì zhòng jiàn mén bù qǐ yí yǒu biàn yú yuán ér rù guō wén rén shēng zài gāng nèi dà hào zhòng jié lì yí shí nǎi chuǎng rán chū shù suǒ jiàn wén mò bù fǔ zhǎng
语讫遂寂，次日，众见门不启，疑有变，逾垣而入，郭闻人声，在缸内大号，众竭力移石，乃闯然出，述所见闻，莫不拊掌。
shì gāng zhōng qì jù shì jiē jǐ wù huán jiā xùn wèn zé zuó xī jiā yàn bìng jiǔ yáo shī zhī fāng gòu suì dà suǒ yě
视缸中器具，似皆己物，还家讯问，则昨夕家燕，并酒肴失之，方诟谇大索也。
cǐ mèi kě yún jiǎo kuài yǐ
此魅可云狡狯矣。
rán wén zhī shǐ rén xiào bù shǐ rén nù dāng chū wèng shí suī guō shēng yì zì yǎ rán yě
然闻之，使人笑不使人怒，当出瓮时，虽郭生亦自哑然也。
zhēn è zuò jù zāi
真恶作剧哉。
yú róng ruò yuē shì yóu wán nòng wèi xì yě nǎng kè qín lǒng jiān wén yǒu shào nián suí shú shī dú shū shān sì xiāng chuán sì lóu yǒu mèi shí chū mèi rén sī niàn hú nǚ bì jué yàn měi xī yì lóu wài dǎo yǐ xiè cí jì yǒu suǒ yù
余容若曰：是犹玩弄为戏也，曩客秦陇间，闻有少年，随塾师读书山寺，相传寺楼有魅，时出媚人，私念狐女必绝艳，每夕诣楼外祷以媟词，冀有所遇。
yī yè pái huái shù xià jiàn xiǎo huán zhāo shǒu xīn zhī hú nǚ zhì yuè rán xiāng jiù
一夜徘徊树下，见小鬟招手，心知狐女至，跃然相就。
xiǎo huán qiāo yǔ yuē jūn shì jiě rén bù fán xù shuō niáng zǐ shén yuè jūn rán cǐ hé děng shì nǎi gōng rán zhì zhù zhǔ rén nù jūn shén yǐ jūn guì rén bù gǎn suì wéi yuē shù niáng zǐ pō yán jīn yè xìng tā chū niáng zǐ shǐ lái sī zhāo jūn jūn yi sù wǎng
小鬟悄语曰：君是解人，不烦絮说，娘子甚悦君，然此何等事，乃公然致祝，主人怒君甚，以君贵人，不敢祟，惟约束娘子颇严，今夜幸他出，娘子使来私招君，君宜速往。
shào nián suí zhī xíng jué shēn guī qū kēng dōu fēi sì nèi jiù mén jìng zhì yī fáng zhū dà bàn kāi suī wú dēng yǐn yǐn jiàn chuáng zhàng xiǎo huán yuē niáng zǐ chū huì jué miǎn tiǎn yǐ wò zhàng nèi jūn dì jiě yī jìng dēng tà wú chū yī yán kǒng tā bì wén yě
少年随之行，觉深闺曲硁，都非寺内旧门径，至一房，朱眔半开，虽无灯，隐隐见床帐，小鬟曰：娘子初会，觉腼腆，已卧帐内，君第解衣，径登榻，无出一言，恐他婢闻也。
yǔ qì jìng qù shào nián xǐ bù zì jīn jù jiē qí bèi yōng yú huái ér jiē chún hū qí rén jīng qǐ dà hū
语讫径去，少年喜不自禁，遽揭其被，拥于怀而接唇，忽其人惊起大呼。
què lì è shì zé shì lú jiē bú jiàn nǎi shú shī shuì yán xià chéng liáng yě shú shī nù dà shī jiǎ chǔ bù dé yǐ tǔ shí jìng zāo chì zhú
却立愕视，则室庐皆不见，乃塾师睡檐下乘凉也，塾师怒，大施夏楚，不得已吐实，竟遭斥逐。
cǐ nǎi zhēn è zuò jù yǐ
此乃真恶作剧矣。
wén dá gōng yuē guō shēng shì kè qì gù jǐn wèi mèi wǔ
文达公曰：郭生恃客气，故仅为魅侮；
cǐ shēng huái xié xīn gù jìng wèi mèi xiàn
此生怀邪心，故竟为魅陷。
èr shēng gè zì qǔ ěr qǐ mèi yǒu shàn è zāi
二生各自取耳，岂魅有善恶哉。
li cūn yǒu nóng jiā fù měi zǎo wǎn chū yè zhé jiàn nǚ zǐ suí zuǒ yòu wèn tóng háng zhě zé bù jiàn yì dà kǒng bù hòu nǎi jiàn suí zhì jiā rán héng zài yuàn zhōng huò zài qiáng yú bù rù qǐn shì
李村有农家妇，每早晚出馌，辄见女子随左右，问同行者则不见，意大恐怖，后乃渐随至家，然恒在院中，或在墙隅，不入寝室。
fù bī shì jí què zǒu fù fǎn jí réng qián zhī wèi yuān duì yīn yáo wèn zhī
妇逼视即却走，妇返即仍前，知为冤对，因遥问之。
nǚ zǐ yuē rǔ qián shēng yǔ wǒ jiē guì jiā qiè rǔ dù wǒ chǒng yǐ jiān dào wū wǒ zhì yōu sǐ jīn lái qǔ cháng
女子曰：汝前生与我皆贵家妾，汝妒我宠，以奸盗诬我，致幽死，今来取偿。
jù rǔ jīn shēng shì gū xiào héng wéi shàn shén suǒ hù wǒ bù néng jìn gù rì rì xiāng suí kuí duó shì shì wàn wàn wú kě xiāng bào lǐ rǔ tǎng zuò dào chǎng dù wǒ wǒ de zhuàn lún jí yì jiě yuān yǐ
讵汝今生事姑孝，恒为善神所护，我不能近，故日日相随，揆度事势，万万无可相报理，汝倘作道场度我，我得转轮，即亦解冤矣。
fù cí yǐ pín nǚ zi yuē rǔ pín fēi xū yǔ néng fā niàn sòng fó hào wàn shēng yì kě dù wǒ
妇辞以贫女子，曰：汝贫非虚语，能发念诵佛号万声，亦可度我。
wèn cǐ ān dé néng dù guǐ yuē cháng rén sòng fó hào fú bù wén yě
问此安得能度鬼，曰：常人诵佛号，佛不闻也。
tè niàn niàn rú duì fú zì shè cǐ xīn ér yǐ
特念念如对佛，自摄此心而已。
ruò zhōng chén xiào zǐ chéng gǎn shén míng yī sòng fó hào zé shēng wén sān jiè gù qí lì yǔ jīng chàn děng
若忠臣孝子，诚感神明，一诵佛号，则声闻三界，故其力与经忏等。
rǔ shì xiào fù zhī bì yìng yě
汝是孝妇，知必应也。
fù rú suǒ shuō fā niàn chí sòng měi sòng yī shēng zé jiàn nǚ zǐ yī bài zhì mǎn wàn shēng nǚ zǐ bú jiàn yǐ
妇如所说，发念持诵，每诵一声，则见女子一拜，至满万声，女子不见矣。
cǐ shì gù lǎo shí shuō zhī zhī dǔ zhì shì qīn shèng xìn xīn lǐ fó
此事故老时说之，知笃志事亲，胜信心礼佛。
yòu wén wā dōng yǒu liú mǒu zhě mǔ ài qí yòu dì liú ài dì gèng shén yú mǔ dì yīng gù jí mǔ yōu zhī fèi qǐn shí liú jīng yíng liáo zhì zhì zhōu qí zi gōng yī yào cháng yǔ qī yuē dì bù jiù zé mǔ kě lǜ wú nìng wǒ sǐ ěr
又闻洼东有刘某者，母爱其幼弟，刘爱弟更甚于母，弟婴痼疾，母忧之废寝食，刘经营疗治，至鬻其子供医药，尝语妻曰：弟不救，则母可虑，毋宁我死耳。
qī gǎn zhī zhōu jí zhū yī wú yuàn yán
妻感之，鬻及朱衣，无怨言。
dì bìng dǔ liú fū fù zhòu yè qì shǒu yǒu gài zhě yè qī tǔ shén cí wén guǐ yǔ yuē liú mǒu fū fù lún shǒu qí dì shén guāng zhào shuò cù bù néng rù yǒu wéi míng xiàn nài hé
弟病笃，刘夫妇昼夜泣守，有丐者，夜栖土神祠，闻鬼语曰：刘某夫妇轮守其弟，神光照烁，猝不能入，有违冥限，奈何？
tǔ shén yuē bīng jiā shēng dōng ér jī xi rǔ zhī zhī hu
土神曰：兵家声东而击西，汝知之乎？
cì rì qí mǔ zào xià zú zhōng è fū fù bēn shì mǔ sū ér dì yǐ jué yǐ
次日，其母灶下卒中恶，夫妇奔视，母苏而弟已绝矣。
gài guǐ yǐ jì qǔ zhī yě
盖鬼以计取之也。
hòu fū fù bìng nián bā shí yú nǎi zú nú zǐ liú qí zhī nǚ jià yú wā dōng yán wén zhū gù lǎo yuē liú zì fèng mǔ yǐ wài zhū shì chǔn chǔn rú yī niú yǒu gào yǐ mǒu wǔ qí mǔ zhě liú diào tóu yuē shì níng yǒu shì rén rén níng yǒu shì shì rǔ wú zào yán
后夫妇并年八十余乃卒，奴子刘琪之女，嫁于洼东，言闻诸故老，曰：刘自奉母以外，诸事蠢蠢如一牛，有告以某忤其母者，刘掉头曰：世宁有是人，人宁有是事，汝毋造言！
qí chī duō lèi cǐ chuán yǐ wéi xiào bù zhī nǎi tiān xìng chún zhì zhí yǐ jìn xiào wèi zì rán gù yǒu shì yí ěr
其痴多类此，传以为笑，不知乃天性纯挚，直以尽孝为自然，故有是疑耳！
yuán rén wáng yàn zhāng mù shī yuē shuí xìn rén jiān yǒu féng dào jí cǐ yì yǐ
元人王彦章墓诗曰：谁信人间有冯道，即此意矣。
jǐng shǎo sī mǎ jiè cí guān hàn lín shí zhāi sù qīng mì táng cǐ yīn qián lóng jiǎ zǐ yù tí jí xián qīng mì é yīn xiāng yán chēng zhī shí wú cǐ táng míng
景少司马介兹，官翰林时，斋宿清秘堂--此因乾隆甲子，御题集贤清秘额，因相沿称之，实无此堂名。
jī yǔ chū qíng wēi yuè wèi shàng dú zuò láng xià wén yíng zhōu tíng zhōng yǔ yuē jīn rì lóu shàng kàn xī shān zhī dù zǐ wēi yǔ yú shān tài huó jù zhēn shén lái zhī bǐ
积雨初晴，微月未上，独坐廊下，闻瀛洲亭中语曰：今日楼上看西山，知杜紫微雨余山态活句，真神来之笔。
yī rén yuē cǐ jù jiā zài huó zì yòu jiā zài tài zì hōng chū huó zì ruò zuò shān sè shān cuì zé xīng xiàng jù jiǎn yǐ
一人曰：此句佳在活字，又佳在态字烘出活字，若作山色、山翠，则兴象俱减矣。
yí wéi bó xī zhī děng shàng wèi shuì nà liáng chí shàng hū zhī bù yīng tuī hù shì zhī qù wú rén jī
疑为博晰之等尚未睡，纳凉池上，呼之不应，推户视之，阒无人迹。
cì rì yǐ gào xī zhī xī zhī xiào yuē hàn lín yuàn guǐ gù yīng zuò shì yǔ
次日以告晰之，晰之笑曰：翰林院鬼，故应作是语。
shì jiā néng duó shě dào jiā néng huàn xíng duó shě zhě tuō yùn fù ér zhuǎn shēng huàn xíng zhě xuè qì yǐ shuāi dà dān wèi jiù zé jiè yī zhuàng shèng zhī qū yǔ zhī hù yì yě
释家能夺舍，道家能换形，夺舍者托孕妇而转生，换形者血气已衰，大丹未就，则借一壮盛之躯与之互易也。
hú yì néng zhī
狐亦能之。
zú xiōng cì chén yún yǒu zhāng zhòng shēn zhě yǔ hú you ǒu wèn qí xiū dào zhī shù hú yán chū liàn huàn xíng dào jiàn shēn zé liàn tuì xíng tuì xíng zhī hòu zé kě yǐ huàn xíng
族兄次辰云：有张仲深者，与狐友，偶问其修道之术，狐言初炼幻形，道渐深则炼蜕形，蜕形之后，则可以换形。
fán rén chī zhě hū xiá xiá zhě hū diān yǔ chū bù xué xian ér hū hǎo fú ěr dǎo yǐn rén guài qí xìng qíng biàn cháng bù zhī jiē hún qì yǐ lí hú fù qí tǐ ér shēng yě
凡人痴者忽黠，黠者忽颠，与初不学仙，而忽好服饵导引，人怪其性情变常，不知皆魂气已离，狐附其体而生也。
rán jì huàn rén xíng jí guī rén dào bù fù néng huàn huà fēi téng yóu shì ér jīng jìn zé yú rén zhī xiū xiān tóng qí zhèng guǒ jiào yì huò shēng sè huò lì shì yù qiān chán zé yú rén zhī huò nì tóng
然既换人形，即归人道，不复能幻化飞腾，由是而精进，则与人之修仙同，其证果较易，或声色货利，嗜欲牵缠，则与人之惑溺同。
qí duò lún huí yì yì
其堕轮回亦易。
gù fēi dào lì jiān dìng duō bù gǎn qīng shè shì yuán kǒng jìn yín ér bù zì jué yě
故非道力坚定，多不敢轻涉世缘，恐浸婬而不自觉也。
qí yán shì yì jìn lǐ rán zé rén yù zhī xiǎn qí kě wèi yě zāi
其言似亦近理，然则人欲之险，其可畏也哉。