zú zhí zhú tīng yán wén ān yǒu yōng gōng gǔ běi kǒu wài zhě jiǔ wú yīn wèn qí fù mǔ zhí suì huāng yì jiù shí kǒu wài qiě mì zi yì jiǔ wú yīn wèn
族侄竹汀言，文安有佣工古北口外者，久无音问，其父母值岁荒，亦就食口外，且觅子，亦久无音问。
hòu nǎi yǒu rén jiàn zhī tài shān xià
后乃有人见之泰山下，
yán xī zhì mì yún dōng běi
言昔至密云东北，
rì yǐ mù
日已暮，
fēng yún bìng zuò
风云并作，
yáo jiàn shān gǔ yǒu dēng guāng
遥见山谷有灯光，
màn wǎng tóu zhǐ
漫往投止，
zhì zé tǔ wū shù yíng
至则土屋数楹，
wéi yǐ shú lí
围以秫篱，
yǒu lǎo yù yìng mén
有老妪应门，
wèn qí lǐ guàn
问其里贯，
rù yǐ gào
入以告，
yòu qiǎn wèn xìng míng nián suì
又遣问姓名年岁，
bìng wèn céng yǒu zi chū kǒu fǒu
并问曾有子出口否，
zi hé míng
子何名，
nián jǐ hé suì
年几何岁，
jù yǐ shí duì
具以实对。
hū yǒu nǚ zǐ zhěng yī chū yán rù shàng zuò bài ér shì lì cù lǎo yù dū bì zhì jiǔ yáo yì shén qīn nì
忽有女子整衣出，延入上坐，拜而侍立，促老妪督婢治酒肴，意甚亲昵。
mò cè qí yóu
莫测其由，
qǐ ér gù jí
起而固诘，
zé shī shēng fú dì yuē r bù gǎn qī wēng gū
则失声伏地曰：儿不敢欺翁姑，
r hú nǚ yě
儿狐女也，
cháng yǔ wēng gū zhī zǐ wèi fū fù
尝与翁姑之子为夫妇，
běn chū xiāng yuè
本出相悦，
wú xiāng mèi yì
无相媚意，
bù yú qí ài liàn guò dù
不虞其爱恋过度，
jìng yǐ zhài wáng
竟以瘵亡，
xīn héng kuì huǐ
心恒愧悔，
gù shì bù bié shì
故誓不别适，
yī qí mù yǐ jū
依其墓以居，
jīn wú yì yǔ wēng gū yù
今无意与翁姑遇，
xìng wù tā wǎng
幸勿他往，
r shàng néng yǎng wēng gū
儿尚能养翁姑。
chū shén hài bù jì ér jiàn qí yì zhēn qiè xiāng chí tì qì liú gòng jū
初甚骇怖，既而见其意真切，相持涕泣，留共居。
hú nǚ fèng shì wú bù zhì zhuǎn shèng yú yǒu zi rú shì liù qī nián hú nǚ hū qiǎn lǎo yù shì yī guān qiě jù chā běn guài wèn qí gù
狐女奉事无不至，转胜于有子，如是六七年，狐女忽遣老妪市一棺，且具锸畚，怪问其故。
xīn rán yuē wēng gū yi hè ér r fèng shì wēng gū zì zhuī niàn shì zhě liáo jǐn cùn xīn ěr bù qī gǎn dòng tǔ shén wén yú yuè dì yuè dì mǐn zhī xǔ bù dài dān chéng jiě xíng zhèng guǒ jīn yǐ yí tuì hé biǎn biǎo tóng xué yì yě
欣然曰：翁姑宜贺儿，儿奉事翁姑，自追念逝者，聊尽寸心耳，不期感动土神，闻于岳帝，岳帝悯之，许不待丹成，解形证果，今以遗蜕合窆，表同穴意也。
yǐn zhì cè shì guǒ yī hēi hú wò tà shàng máo guāng rú qī jǔ zhī qīng rú yè kòu zhī nǎi zuò jīn shí shēng xìn qí zhēn xiān yǐ
引至侧室，果一黑狐卧榻上，毛光如漆，举之轻如叶，扣之乃作金石声，信其真仙矣。
zàng shì bì yòu qǐ yuē jīn lì bì xiá yuán jūn wèi nǚ guān dāng wǎng tài shān qǐng gòng wǎng
葬事毕，又启曰：今隶碧霞元君为女官，当往泰山，请共往。
gù xiāng xié zhì cǐ jiù wū yǔ tǔ rén zá jū
故相偕至此，僦屋与土人杂居。
hú nǚ wéi bù shǐ rén jiàn xíng qí gōng yǎng réng rú chū yě
狐女惟不使人见形，其供养仍如初也。
hòu bù zhī qí suǒ zhōng
后不知其所终。
cǐ yǔ qián suǒ jì hú nǚ lüè xiāng jìn
此与前所记狐女略相近。
rán bǐ yǒu suǒ wèi ér wèi gù jǐn de huàn zhū cǐ wú suǒ wèi ér wèi gù jìng néng chéng dào
然彼有所为而为，故仅得逭诛，此无所为而为，故竟能成道。
tiān shàng wú bù zhōng bù xiào zhī shén xiān sī yán liàng zāi
天上无不忠不孝之神仙，斯言谅哉。
zhú tīng yòu yán yǒu yè sù chéng huáng miào láng zhě wén diàn zhōng guǐ yǔ yuē fèng dié jū mǒu fù mǒu fù liàn qí bìng gū bù kěn sǐ niàn niàn gù jí shén bù lí shě bù néng shè qǔ nài hé
竹汀又言，有夜宿城隍庙廊者，闻殿中鬼语曰：奉牒拘某妇，某妇恋其病姑，不肯死，念念固诘，神不离舍，不能摄取，奈何？
chéng huáng yuē yú zhōng yú xiào duō bù jì chéng bài yǔ mìng shù zhēng tú zì kǔ zhě gù bù shǎo jīng chéng zhī zhì guǐ shén suǒ bù néng duó zhě wǎn huí yī èr jiān yì yǒu zhī
城隍曰：愚忠愚孝，多不计成败，与命数争，徒自苦者固不少，精诚之至，鬼神所不能夺者，挽回一二，间亦有之。
yǔ qiáng hún hàn jù qí shì jiǒng shū cǐ yi shēn yuè dì qǔ jìn zhǐ wú jù yǐ lì guǐ wǎng yě
与强魂捍拒，其事迥殊，此宜申岳帝取进止，毋遽以厉鬼往也。
yǔ qì suì jì hòu bù zhī jiū jìng néng shè fǒu rán zú zhī rén dìng shèng tiān què yǒu shì lǐ yǐ
语讫，遂寂，后不知究竟能摄否，然足知人定胜天，确有是理矣。
gù láng zhōng dé mào shì suǒ chēng pàn míng zhě yě
顾郎中德懋，世所称判冥者也。
cháng zì yán píng fǎn yī yù pō zì xǐ qí xìng míng bù gǎn xiè qí shì zé yǒu gū chū qí fù zhě yǐ xiǎo gū zhī chán fēi qí zuì yě
尝自言平反一狱，颇自喜，其姓名不敢泄，其事则有：姑出其妇者，以小姑之谗，非其罪也。
gū xìng bì cāng cù dù wú wǎn huí lǐ ér mǔ jiā qīn dǎng wú yī rén suì pī zī ní ān dài gū yì zhuǎn
姑性愎，仓卒度无挽回理，而母家亲党无一人，遂披缁尼庵，待姑意转。
qí fu lián zhī shí wǎng shì fù yì bù néng wú qíng
其夫怜之，时往视妇，亦不能无情。
ān páng yǒu fèi yuán měi yuē yǐ yè fú pò wū ér zì dìng qiáng quē sī jiù zhī lái wǎng suì yú wèi qí shī suǒ jué
庵旁有废园，每约以夜伏破屋，而自矴墙缺私就之，来往岁余，为其师所觉。
shī chí jiè yán yǐ wéi wū fó dì chì qí fu wù lái lái qiě zhú fù fū suì jué jì fù jìng yù yù sǐ
师持戒严，以为污佛地，斥其夫勿来，来且逐妇，夫遂绝迹，妇竟郁郁死。
míng guān wèi jì rù kōng mén yi zūn fó fǎ nǎi dān yín fàn jiè dāng cóng sēng lǜ kē duàn yì fù ní lí
冥官谓既入空门，宜遵佛法，乃耽婬犯戒，当从僧律科断，议付泥犁。
gù bó zhī yuē ní fàn yín jiè gù yǒu míng xíng rán bì chū niàn guī yī zhōng wéi shì yuàn kē yǐ sēng lǜ bǎi huì wú cí cǐ fù zé wú zuì pǐ lí jì shōu fù shuǐ ēn fēi duàn jué zhì qiě jiān zhēn tú yǐ gū kǔ wú guī tuō shēn huāng shā
顾驳之曰：尼犯婬戒，固有明刑，然必初念皈依，中违誓愿，科以僧律，百喙无词，此妇则无罪仳离，冀收覆水，恩非断绝，志且坚贞，徒以孤苦无归，托身荒刹。
qí wèi ní yě dàn kě wèi zhī huǐ róng wèi kě wèi zhī fèng fǎ
其为尼也，但可谓之毁容，未可谓之奉法；
qí zài ān yě dàn kě wèi zhī jiè tà bù kě wèi zhī ān chán
其在庵也，但可谓之借榻，不可谓之安禅。
ruò jù qí fú zōng zhí wèi è yè zé yáo guāng duó xù gèng yǐ hé zuì xiāng jiā
若据其浮踪，执为恶业，则瑶光夺婿，更以何罪相加？
zhì qí gǎn niàn gù fū dìng qiáng yōu huì jī shì zèng yǐ sháo yào shì jūn cǎi bǐ mǐ wú
至其感念故夫，矴墙幽会，迹似赠以芍药，事均采彼靡芜。
rén běn tóng qīn lǐ shū shī jié
人本同衾，理殊失节。
yáng lǜ yú wèi hūn sī gòu jǐn nǐ zhàng xíng yóu róng nà shú
阳律于未婚私媾，仅拟杖刑，犹容纳赎；
cí zhī wéi lǐ kǒng shì bǐ wèi qīng kuàng yǐ yì yù juān shēng zòng yǒu wēi qiān zú yǐ bì zuì
兹之违礼，恐视彼为轻，况已抑郁捐生，纵有微愆，足以蔽罪。
zì yīng kuān qí báo fá jìng fù zhuàn lún zhǔn lǐ zhuó qíng sì hū liǎng xié
自应宽其薄罚，径付转轮，准理酌情，似乎两协。
shì shàng míng wáng jìng cóng qí yì
事上，冥王竟从其议。
cǐ yǔ zhēn wàng wú kě zhèng yàn rán jù qí suǒ yì gù chí píng zhī lùn yǐ
此语真妄，无可证验，然据其所议，固持平之论矣。
yòu gù lín mò zì yún yǐ duō xiè yīn shì zhé wèi shè gōng
又顾临殁，自云以多泄阴事，谪为社公。
gū cún qí shuō yì zú wèi qīng tán wēn shì zhě zhēn yě
姑存其说，亦足为轻谈温室者箴也。
kù ěr kā lǎ wū sū kù ěr kā lǎ yì yán hēi
库尔喀喇乌苏--库尔喀喇，译言黑。
wū sū yì yán shuǐ yě
乌苏，译言水也。
tái jūn li yìn cháng suí dū sī liú dé xíng shān zhōng jiàn xuán yá lǎo sōng guàn yī shǐ mò cè qí yóu
台军李印，尝随都司刘德行山中，见悬崖老松贯一矢，莫测其由。
wǎn sù yóu shè yìn nǎi yán xī guò shì de yáo jiàn yī qí fēi chí lái yí wéi mǎ hā qìn fú shēn cǎo cì zhī
晚宿邮舍，印乃言昔过是地，遥见一骑飞驰来，疑为玛哈沁，伏深草伺之。
jiàn jìn zé yī wù shì rén fēi rén jù mǎ shàng mǎ nǎi yě mǎ yě zhī wèi guài fā yī shǐ zhōng zhī
渐近，则一物似人非人，据马上，马乃野马也，知为怪，发一矢中之。
wēng rán rú zhōng shēng huà hēi yān qù yě mǎ yì jīng yì jīn cǐ shǐ zài shù zhī wèi mù yāo yě
嗡然如钟声，化黑烟去，野马亦惊逸，今此矢在树，知为木妖也。
wèn qǐng jiàn zhī hé bù yán yuē shè shí bǐ yuán wèi jiàn wǒ bǐ jì yǒu líng kǒng wén zhī huò bào fù gù níng mò yě
问顷见之，何不言，曰：射时彼原未见我，彼既有灵，恐闻之或报复，故宁默也。
qí jī jǐng duō lèi cǐ
其机警多类此。
yī rì
一日，
tǎ ěr bā hā tái yā bū kòu mǎn dá ěr zhì
塔尔巴哈台押逋寇满答尔至，
mìng yìn jiē jiě
命印接解，
yǐ tiě qià guàn shǒu
以铁硈贯手，
yǐ tiě liàn cóng mǎ fù héng suǒ qí zú
以铁链从马腹横锁其足，
shí yǐ bìng yǎn yǎn jǐn yī xī
时已病奄奄仅一息，
yǔ zhī shí yì bù shèn yàn
与之食亦不甚咽，
zài mǎ shàng měi yù dǎo zhì xià
在马上每欲倒掷下，
lài xì zú dé bù duò
赖系足得不堕，
dàn lǜ qí sǐ
但虑其死，
bù lǜ qí táo yě
不虑其逃也。
zhì gē bì liǎng mǎ xiāng bìng yòu zuò yù duò zhuàng yìn jǔ shǒu yǐn zhī tū tǐng rán ér qǐ yǐ qià jī yìn pú mǎ xià jí xuán pèi chí rù gē bì qù
至戈壁两马相并，又作欲堕状，印举手引之，突挺然而起，以硈击印仆马下，即旋辔驰入戈壁去。
gē bì dōng běi lián kē bù duō mián gèn shù bǎi lǐ gǔ wú rén jī jìng mò néng zhuī
戈壁东北连科布多，绵亘数百里，古无人迹，竟莫能追。
shǐ zhī qí bìng zhě wěi yě
始知其病者伪也。
cān jiāng yuè jì zuò shì huò zhòng qiǎn yìn yì cháng jiā jì ér yī lí fù bǔ de mǎn dá ěr gài é lǔ tè lái jiàng zhě shǎng lài zuì hòu mǎn dá ěr tān ěr ér chū yīn jiù qín
参将岳济，坐是获重谴，印亦长枷，既而伊犁复捕得满答尔，盖额鲁特来降者，赏赉最厚，满答尔贪饵而出，因就擒。
xùn qí hé yǐ gǎn zài zhì zé yuē wǒ zuì zhì zhòng liàng bì bù liào wǒ lái
讯其何以敢再至，则曰：我罪至重，谅必不料我来；
wǒ suí zhòng ér lái yì bì bù yí qí zhōng yǒu wǒ
我随众而来，亦必不疑其中有我。
qí suǒ jì liáng shì ér bù yú shi qí dǐng shàng jiàn bān yě
其所计良是，而不虞识其顶上箭瘢也。
yǐ yìn zhī qiǎo mì ér zú wèi shù yú
以印之巧密，而卒为术愚；
yǐ mǎn dá ěr zhī shēn xiǎn ér zú yǐ zhà bài
以满答尔之深险，而卒以诈败。
rì yǐ xīn dòu chéng bù zhī qí suǒ qióng
日以心斗，诚不知其所穷。
rán rèn zhì zhōng yù qí dí wèi yǒu qiān lǜ bù yī shī zhě zé dìng lǐ yě
然任智终遇其敌，未有千虑不一失者，则定理也。
li yì shān shī kōng wén zǐ yè guǐ bēi gē yòng jìn shí guǐ gē zǐ yè shì yě
李义山诗：空闻子夜鬼悲歌，用晋时鬼歌子夜事也；
li chāng gǔ shī qiū fén guǐ chàng bào jiā shī zé yǐ bào cān jūn yǒu hāo lǐ xíng huàn lù qí cí ěr
李昌谷诗：秋坟鬼唱鲍家诗，则以鲍参军有蒿里行，幻硉其词耳。
rán shì gù wǎng wǎng yǒu shì shì
然世固往往有是事。
tián xiāng qìn yán cháng dú shū bié yè yī xī fēng jìng yuè míng wén yǒu dù kūn qǔ zhě liàng zhé qīng yuán qī xīn dòng pò dì shěn zhī nǎi mǔ dan tíng jiào huà yī chū yě
田香沁言，尝读书别业，一夕风静月明，闻有度昆曲者，亮折清圆，凄心动魄，谛审之，乃牡丹亭叫画一出也。
wàng qí suǒ yǐ jìng tīng zhì zhōng hū shěng qiáng wài jiē duàn gǎng huāng bēi rén jì hǎn zhì cǐ qū zì hé ér lái
忘其所以，静听至终，忽省墙外皆断港荒陂，人迹罕至，此曲自何而来？
kāi hù shì zhī wéi lú dí sè sè ér yǐ
开户视之，惟芦荻瑟瑟而已。
xiāng wǎn yòu yán yǒu lǎo rú shòu tú yě sì sì wài duō huāng zhǒng mù yè huò jiàn guǐ xíng huò wén guǐ yǔ
香畹又言，有老儒授徒野寺，寺外多荒冢，暮夜或见鬼形，或闻鬼语。
lǎo rú yǒu dǎn shū bù bù qí tóng pú xí guàn yì bù bù yě
老儒有胆殊不怖，其僮仆习惯，亦不怖也。
yī xī gé qiáng yǔ yuē lín jūn yǐ jiǔ zhī xiān shēng bù yà cháng wén yín yǒng àn shàng dàng yǒu wēn tíng yún shī qǐ lù qí dá mó zhī qū yī shǒu fén zhī
一夕隔墙语曰：邻君已久，知先生不讶，尝闻吟咏，案上当有温庭筠诗，乞录其达摩支曲一首焚之。
yòu xiǎo yǔ yuē mò jù qiū chéng fēng yǔ lián tiān cǎo qí xiě lián wèi zhān zé gǎn jí yǐ
又小语曰：末句邺城风雨连天草，祈写连为粘，则感极矣。
qǐng zhēng cǐ yī zì yú rén dǔ xiǎo jiǔ shí yě
顷争此一字，与人赌小酒食也。
lǎo rú shì yǒu wēn jí suì jǔ tóu qiáng wài yuē yī shí qǐng hū mù yè luàn fēi xuán biāo nù juǎn ní shā sǎ chuāng hù rú jí yǔ
老儒适有温集，遂举投墙外，约一食顷，忽木叶乱飞，旋飚怒卷泥沙洒窗户，如急雨。
lǎo rú xiào qiě huà yuē ěr bèi wù liè xiāng wǒ chóu zhī yǐ shú liǎng xiāng jiǎo dǔ bì yǒu yī fù fù zhě bì yuàn shì lǐ zhī cháng
老儒笑且叱曰：尔辈勿劣相，我筹之已熟，两相角赌，必有一负，负者必怨，事理之常。
rán yīn gǎi zì yǐ zhāo yuàn zé wú cí qǔ
然因改字以招怨，则吾词曲；
yīn qí běn shū yǐ zhāo yuàn zé wú cí zhí
因其本书以招怨，则吾词直。
tīng ěr bèi jiǎo kuài wú bù kuì yě
听尔辈狡狯，吾不愧也。
yǔ qì ér fēng zhǐ
语讫而风止。
zhě hè tīng yuē jiū shì dú shū guǐ gù suī fù qì qiú shèng ér néng wéi lǐ qū
褚鹤汀曰：究是读书鬼，故虽负气求胜，而能为理屈。
rán lǎo rú bù chū cǐ jí bù gēng liǎng quán hu
然老儒不出此集，不更两全乎？
wáng gǔ yuán yuē jūn lùn shì fǎ yě lǎo rú jiě shì fǎ bù lǎo rú yǐ
王谷原曰：君论世法也，老儒解世法，不老儒矣。
sī cuàn wáng ǎo yán jí jiàn zuì zhōng kuí shǒu yǒu qiáo zhě fá mù shān gāng lì juàn xiǎo qì yáo jiàn yī rén chí yī shù xí yán lù qì zhī
司爨王媪言--即见醉钟馗首--有樵者，伐木山冈，力倦小憩，遥见一人持衣数袭，沿路弃之。
bù xǐng qí hé gù dì shì zhī lǚ xiǎn zǔ rú tǎn tú qí xíng shén sù fēi rén kě jí mào yì cǎn dàn bù shì rén yí wéi yāo mèi dēng gāo shù kàn zhī rén yǐ bù jiàn
不省其何故，谛视之，履险阻如坦途，其行甚速，非人可及，貌亦惨淡不似人，疑为妖魅，登高树瞰之，人已不见。
yóu qí qì yī zhī lù wǎn zhuǎn zhì shān ào zé yī hǔ fú yān
由其弃衣之路，宛转至山坳，则一虎伏焉。
zhī rén wèi chāng guǐ yī suǒ shí zhě zhī yí yě
知人为伥鬼，衣所食者之遗也。
jí qì chái zì gāng hòu dùn
急弃柴，自冈后遁。
cì rì wén mǒu cūn mǒu jiá yú shì de sǐ yú hǔ yǐ
次日，闻某村某甲，于是地死于虎矣。
lù fēi rén jìng suǒ bì jīng zhī qí yǐ yī wèi ěr dǎo zhī zhì shì yě
路非人径所必经，知其以衣为饵，导之至是也。
wù mò líng yú rén rén héng yǐ ěr qǔ wù jīn wù nǎi yǐ ěr qǔ rén qǐ rén fú líng zāi
物莫灵于人，人恒以饵取物，今物乃以饵取人，岂人弗灵哉。
lì mì qí líng gù zhì chū wù xià ěr
利汨其灵，故智出物下耳。
rán shì shì yī chuán liè zhě yīn xún yī suǒ zài de hǔ kū hé chòng qún jī yì qí sān yān zé hǔ yòu yǐ zhì bài yǐ
然是事一传，猎者因循衣所在得虎窟，合铳群击，殪其三焉，则虎又以智败矣。
zhǎn zhuǎn yǐ fú jī xiè yòu ān yǒu qióng yú
辗转倚伏，机械又安有穷欤！
huò yòu yuē hǔ zhì hàn ér zhì yú xīn jì wàn wàn bú dào cǐ wén chāng yì yú hǔ bì děi dài nǎi zhuǎn shēng shì dài chāng yòu rén zì dài yīn yǐn rén bǔ hǔ bào yuān yě
或又曰：虎至悍而至愚，心计万万不到此，闻伥役于虎，必得代乃转生，是殆伥诱人自代，因引人捕虎报冤也。
chāng zhě rén suǒ huà kuí zhū rén shì gù yì yǒu zhī yòu xī hǔ zhī chāng zhù jǐ bù zhī jí chāng hài jǐ yǐ
伥者人所化，揆诸人事，固亦有之，又惜虎知伥助己，不知即伥害己矣。
liáng huō táng yán yǒu yuè dōng dà shāng xǐ xué xiān zhāo nà fāng shì shù shí rén zhuǎn xiāng shén shèng
梁豁堂言，有粤东大商喜学仙，招纳方士数十人，转相神圣。
jiē yuē chōng jǔ kě zuò zhì suǒ fèi bù zī
皆曰：冲举可坐致，所费不赀。
rán yì shí shí yǒu xiǎo yàn
然亦时时有小验。
gù xìn zhī yì dǔ
故信之益笃。
yī rì yǒu dào shì lái fǎng suī bì yī pò lì ér shén cǎi luò luò rú dú hè gū sōng
一日，有道士来访，虽敝衣破笠，而神采落落，如独鹤孤松。
yǔ zhī yán wēi miào yuán yuǎn duō chū yì biǎo
与之言，微妙元远，多出意表。
shì qí fǎ zé qū yì guǐ shén hū zhào fēng yǔ rú cāo quàn yě
试其法，则驱役鬼神，呼召风雨，如操券也；
sōng lú tái jūn wú chéng mǐn lì rú qǔ xié yě
松鲈台菌，吴橙闽荔，如取携也；
xīng é qín yú yù nǚ gē wǔ yóu pú lì yě
星娥琴竽，玉女歌舞，犹仆隶也。
wò qí fú shí zhōu sān dǎo kě yǐ mèng yóu
握其符，十洲三岛可以梦游。
chū shǔ kē zhī dān diǎn wǎ shí wèi huáng jīn bǎi liàn bù hào
出黍颗之丹，点瓦石为黄金，百炼不耗。
yuè shāng dà hài fú zhū fāng shì zì gù bù jí yì qǐ shǒu chēng shèng shī jiē yuàn wèi dì zǐ qiú chuán dào
粤商大骇服，诸方士自顾不及，亦稽首称圣师，皆愿为弟子，求传道。
dào shì yuē rán zé zé rì shè tán dāng yī yī shòu rǔ
道士曰：然则择日设坛，当一一授汝。
zhì qī dào shì dēng zuò zhòng bài qì dào shì wèn ěr bèi hé qiú yuē qiú xiān
至期，道士登座，众拜讫，道士问尔辈何求，曰：求仙。
wèn qiú xiān hé yǐ qiú zhū wǒ
问求仙何以求诸我？
yuē rú shì líng yì fēi zhēn xiān ér hé
曰：如是灵异，非真仙而何。
dào shì xuān qú liáng jiǔ yuē cǐ shù yě fēi dào yě fu dào zhě chōng mò zì rán yǔ yuán qì wèi yī wū yǒu rú shì zhǒng zhǒng zāi
道士轩渠良久，曰：此术也，非道也，夫道者冲漠自然，与元气为一，乌有如是种种哉。
gài sān jiào zhī fàng shī jiǔ yǐ rú zhī běn zhǐ míng tǐ dá yòng ér yǐ
盖三教之放失久矣，儒之本旨，明体达用而已。
wén zhāng jì sòng fēi yě tán tiān shuō xìng yì fēi yě
文章记诵非也，谈天说性亦非也；
fú zhī běn zhǐ wú shēng wú miè ér yǐ
佛之本旨，无生无灭而已。
bù shī gōng yǎng fēi yě jī fēng yǔ lù yì fēi yě
布施供养非也，机锋语录亦非也；
dào zhī běn zhǐ qīng jìng chōng xū ér yǐ
道之本旨，清净冲虚而已。
zhāng zhòu fú lù fēi yě lú huǒ fú ěr yì fēi yě
章咒符录非也，炉火服饵亦非也。
ěr suǒ jiàn zhǒng zhǒng shì jiē zhāng zhòu fú lù shì qù lú huǒ fú ěr shàng gé jǐ chén
尔所见种种，是皆章咒符录事，去炉火服饵，尚隔几尘。
kuàng cháng shēng hu
况长生乎？
rán wú suǒ zhēng yàn jù chì qí fēi ěr bì wèi yù qí suǒ néng ér huǐ qí suǒ bù néng tú dà yán ěr
然无所征验，遽斥其非，尔必谓誉其所能，而毁其所不能，徒大言耳。
jīn shì yǐ zhǒng zhǒng néng wéi ér gào yǐ zhǒng zhǒng bù kě wèi ěr shù jī zhī fǎn hu
今示以种种能为，而告以种种不可为，尔庶几知返乎！
rú jiā shì jiā qíng wěi rì zēng mén jìng gè bié kě wù yǔ biàn yě
儒家释家，情伪日增，门径各别，可勿与辩也。
wú jí fū dào jiā zhī zī wěi gù yīn rǔ hǎo dào gū yī zhèng zhī
吾疾夫道家之滋伪，故因汝好道，姑一正之。
yīn zhǐ zhū fāng shì yuē ěr zhī bù shí bì gǔ wán yě
因指诸方士曰：尔之不食，辟谷丸也；
ěr zhī qián zhī táo ǒu rén yě
尔之前知，桃偶人也；
ěr zhī shāo dān fáng zhōng yào yě
尔之烧丹，房中药也；
ěr zhī diǎn jīn suō yín fǎ yě
尔之点金，缩银法也；
ěr zhī rù míng mò lì gēn yě
尔之入冥，茉莉根也；
ěr zhī zhào xian shè líng hún yě
尔之召仙，摄灵魂也；
ěr zhī fǎn hún yì hú mèi yě
尔之返魂，役狐魅也；
ěr zhī bān yùn wǔ guǐ shù yě
尔之般运，五鬼术也；
ěr zhī pì bīng tiě bù shān yě
尔之辟兵，铁布衫也；
ěr zhī fēi yuè lù lú jué yě
尔之飞跃，鹿卢𫏋也。
míng yuē dào liú jiē yāo rén ěr
名曰道流，皆妖人耳。
bù sù jiě sàn léi bù qiě zhì yǐ
不速解散，雷部且至矣。
zhèn yī yù qǐ zhòng qiān yī kòu é yuē xià shì chén mí yǐ zhī qí zuì xìng féng xiān jià shì yì qián yuán rěn bù yī dù tuō hu
振衣欲起，众牵衣叩额曰：下士沉迷，已知其罪，幸逢仙驾，是亦前缘，忍不一度脱乎？
dào shì què zuò gù yuè shāng yuē ěr céng wén shēng gē jǐn xiù zhī zhōng yǒu yī rén huī shǒu fēi shēng zhě hu
道士却坐，顾粤商曰：尔曾闻笙歌锦绣之中，有一人挥手飞升者乎？
gù zhū fāng shì yuē ěr céng wén xuàn shù yù cái zhī bèi yǒu yī rén tuō xǐ yǔ huà zhě hu
顾诸方士曰：尔曾闻炫术鬻财之辈，有一人脱屣羽化者乎？
fu xiū dào zhě xū xiè jué wàn yuán jiān chí yī niàn shǐ cǐ xīn jì jì rú sǐ ér hòu kě bù sǐ
夫修道者须谢绝万缘，坚持一念，使此心寂寂如死，而后可不死；
shǐ cǐ qì mián mián bù tíng ér hòu kě zhǎng tíng
使此气绵绵不停，而后可长停。
rán yì fēi kū zuò shì yě
然亦非枯坐事也。
xian yǒu xiān gǔ yì yǒu xiān yuán gǔ fēi yào wù suǒ néng huàn yuán yì fēi qíng hǎo suǒ néng jié
仙有仙骨，亦有仙缘，骨非药物所能换，缘亦非情好所能结。
bì jī gōng lèi dé ér hòu liè míng yú xiān jí
必积功累德，而后列名于仙籍。
xiān gǔ yǐ shēng xiān gǔ jì chéng zhēn líng zì ěr gǎn tōng xiān yuán nǎi còu cǐ zài ěr bèi zhī zì dù xiān jiā ān yǒu dù rén fǎ hu
仙骨以生，仙骨既成，真灵自尔感通，仙缘乃凑，此在尔辈之自度，仙家安有度人法乎？
yīn suǒ zhǐ dà shū shí liù zì yuē nèi jué shì yuán wài jī yīn zhì wú guài wú qí shì zhēn mì mì
因索纸大书十六字曰：内绝世缘，外积阴骘，无怪无奇，是真秘密。
tóu bǐ yú àn shēng rú pī lì yǐ shī suǒ zài yǐ
投笔于案，声如霹雳，已失所在矣。
biǎo bó wáng hóng shēng jiā yǒu hú jū cāng zhōng bù shèn wèi suì
表伯王洪生家，有狐居仓中，不甚为祟。
rán xiǎo ér nǚ huò jìn cāng yóu xì zhé bèi wǎ jī
然小儿女或近仓游戏，辄被瓦击。
yī rì chú xià dé yī xiǎo hú zhòng yù chuí shā yǐ xiè fèn hóng shēng yuē shì tiǎo xìn yě
一日，厨下得一小狐，众欲捶杀以泄愤，洪生曰：是挑衅也。
rén yǔ yāo dòu níng yǒu shèng hu
人与妖斗，宁有胜乎？
nǎi yǐn zhì tà shàng bǔ yǐ guǒ ěr qīn sòng zhì cāng wài
乃引至榻上，哺以果饵，亲送至仓外。
zì shì ér nǚ bèi wǎng lái qí de bù fù jī yǐ
自是儿女辈往来其地，不复击矣。
cǐ bù zhàn ér qū rén yě
此不战而屈人也。
yòu jiù shì ān gōng wǔ zhàn jū xiàn dōng liú fú zhuāng qí lín jiā èr quǎn yī xī fèi shén jí lín fù chū shì wú yī rén wéi wén wū shàng yǔ yuē rǔ jiā quǎn tài è wǒ bù gǎn xià yǒu táo bì nì rǔ jiā zào nèi fán yǐ yān xūn zhī dāng zì chū
又舅氏安公五占，居县东留福庄，其邻家二犬，一夕吠甚急，邻妇出视无一人，惟闻屋上语曰：汝家犬太恶，我不敢下，有逃婢匿汝家灶内，烦以烟熏之，当自出。
fù dà hài rù shì zào nèi guǒ yīng yīng yǒu qì shēng
妇大骇，入视灶内，果嘤嘤有泣声。
wèn shì hé wù hé yǐ zhì cǐ
问是何物，何以至此？
zào nèi xiǎo yǔ yuē wǒ míng lǜ yún hú jiā bì yě bù shèng biān chuí táo nì yú cǐ jì shǎo huǎn xū yú sǐ wéi niáng zǐ āi zhī
灶内小语曰：我名绿云，狐家婢也，不胜鞭箠，逃匿于此，冀少缓须臾死，惟娘子哀之。
fù gù cháng zhāi lǐ fó yì pō lián mǐn xiàng wū yǎng yǔ yuē qú wèi bù bù chū wǒ yì shí bù rěn huǒ gōng gǒu wú dà zuì qǐ xiān jiā shě zhī lǐ sú hū hú yuē xiān jiā wū shàng yīng yuē wǒ èr qiān qián xīn mǎi de nà néng jí shě
妇故长斋礼佛，意颇怜悯，向屋仰语曰：渠畏怖不出，我亦实不忍火攻，苟无大罪，乞仙家舍之--里俗呼狐曰仙家，屋上应曰：我二千钱新买得，那能即舍。
fù yuē èr qiān qián shú zhī kě hu
妇曰：二千钱赎之，可乎？
liáng jiǔ nǎi yīng yuē shì huò shàng kě
良久乃应曰：是或尚可。
fù yǐ qián zhì yú wū shàng suì bù wén shēng
妇以钱掷于屋上，遂不闻声。
fù kòu zào hū yuē lǜ yún kě chū wǒ yǐ shú de rǔ rǔ zhǔ qù yǐ
妇扣灶呼曰：绿云可出，我已赎得汝，汝主去矣。
zào nèi yìng yuē gǎn huó mìng ēn jīn biàn suí niáng zǐ qū shǐ
灶内应曰：感活命恩，今便随娘子驱使。
fù yuē rén nà kě xù hú bì rǔ qiě zì qù kǒng jīng hài xiǎo ér nǚ yì shèn wù lù xíng
妇曰：人那可蓄狐婢，汝且自去，恐惊骇小儿女，亦慎勿露形。
guǒ shì yǒu hēi wù piē rán shì hòu měi féng yuán dàn zhé wén chuāng wài hū yuē lǜ yún kòu tóu
果似有黑物瞥然逝，后每逢元旦，辄闻窗外呼曰：绿云叩头。